FILM OPARTY NA FAKTACH
Zanim skończyliśmy ze Stephenem szkołę w '73,
połowa RPA była pogrążona w chaosie.
Policja strzelała do czarnoskórych dzieciaków jak do kaczek,
podczas gdy pozostali popijali pina coladę na plażach tylko dla białych.
Dorastając w czasach apartheidu, przyjmowaliśmy podziały rasowe za normę.
A kiedy już się ocknęliśmy, prawda nas przytłoczyła.
Taki się urodziłem!
Jestem dumny z bycia Afrykaninem, jak mi Bóg świadkiem!
Przyszło nam odrzucić to, co zawsze akceptowaliśmy.
Zamiast obojętności i życia w kłamstwie,
woleliśmy walczyć o demokrację i wolność dla RPA.
Bez dyskryminacji rasowej.
Ale żeby zmienić słowa w czyny, musieliśmy porzucić wygodne życie białych.
Wybraliśmy rozwiązanie najbardziej radykalne,
a już na pewno najbardziej wybuchowe.
Dołączyliśmy do zakazanego Afrykańskiego Kongresu Narodowego.
Zaczęliśmy walkę z apartheidem u boku działaczy z Afryki i Azji.
Głosiliśmy, że o wolność i równość rasową należy walczyć za wszelką cenę.
- Idziemy. - Nie popatrzymy?
Nie ma czasu, Stephen...
Zbliżają się.
Nie ruszać się!
A cena była większa niż sobie wyobrażaliśmy.
Przyniosłam pieniądze.
Nie daj się z nimi złapać. Dołożą ci następne 12 lat.
- Nie odwołuj się. - Nie zamierzam.
Nie będę błagał faszystów o litość.
Daj.
- Nie poddawaj się, choćby nie wiem co. - Nie zamierzam.
Leć. Kocham cię.
Proszę wstać.
KAPSZTAD, CZERWIEC 1978 - Republika Południowej Afryki przeciwko
Timothy'emu Jenkinowi i Stephenowi Lee.
Przyznam, że jestem pod wrażeniem.
Niezwykła sprawa.
Zbudowanie 17 urządzeń i użycie ich do wywołania 26 eksplozji
to poważna rzecz.
Ale propagowanie idei wymierzonych przeciwko apartheidowi,
takich jak równość rasowa,
jest waszym najcięższym zarzutem.
I zgodnie z moją wiedzą, ojciec jednego z oskarżonych
jest szanowanym farmakologiem, a drugiego
wykładowcą nauk humanistycznych.
To państwo was wychowało.
Tu się urodziliście i dostaliście warunki do życia.
I tak się odpłacacie?
W imieniu RPA pozwolę wam zapłacić za swoje czyny.
A zatem...
Główny konstruktor bomb,
Timothy Jenkin,
otrzymuje karę pozbawienia wolności na okres 12 lat.
Jego wspólnik, Stephen Lee,
otrzymuje karę pozbawienia wolności na okres 8 lat.
Wyrok zostanie wykonany
w więzieniu politycznym dla białych mężczyzn w Pretorii.
To wszystko.
Proszę wstać.
Siadaj!
Nie strzelać!
Porozmawiajmy. Proszę mnie...
Cicho tam! Jasne?
- Cześć. - Cześć.
No proszę, chłopcy od wybuchających ulotek.
Tacy byliście cwani, a teraz będziecie zamknięci jak szczury.
Hej!
Nikt nie kazał wam zdradzać kraju i rasy.
Jesteście białym Mandelą.
Bardziej zaślepieni niż reszta.
Van der Merwe!
Odczytać!
„Żadnych długopisów, radia,
gazet.
Żadnych politycznych dyskusji.
Paczek większych niż koperty o rozmiarze A4.
Wizyty pod nadzorem raz w miesiącu.
Zakaz jakichkolwiek czynności seksualnych na terenie placówki”.
Stop. Stań na linii.
Przekrocz linię.
Otworzyć drzwi!
Ruszać się!
Do linii.
Przejść!
Ruszać się!
Do przodu!
Do środka.
39378.
Do środka!
Obrót.
Właź!
Słuchajcie, wszarze.
Gasimy światło o 23. Pobudka o 5.
Śniadanie o 7.30.
Cele mają lśnić.
Trzymajcie się tego, a będziecie mieć wygodne życie.
A teraz... cisza!
DZIEŃ 1
Odsuń się od krat.
Wreszcie się wyspałem.
Można się przyzwyczaić.
Marsz!
Idiota.
Ruszcie się.
Z życiem, chłopcy.
Uspokójcie się i usiądźcie.
Idź.
No już.
Siadaj.
Dziękuję.
Tam nie siadaj.
Jesteśmy podzieleni, przyjacielu.
Nie bez powodu noszą niebieskie koszule.
- Chyba że chcesz siedzieć obok mordercy. - Raczej nie.
Kitson.
Spokój!
O co chodziło?
Mogę się przysiąść?
Proszę.
Słyszeliśmy o was.
- A my o was. - To dla nas zaszczyt.
Ile dostaliście?
Ja 8, on 12.
Ale nie zamierzamy tyle tu zostać.
Nie porzucaj gniewu.
Dzięki niemu nie zapomnisz, że istnieje inny świat.
Kazałem się zatrzymać? Jazda!
Spokój!
O matko...
A tego nazwiemy „Łajza”.
Za każdą rozlaną kroplę...
Gnoje!
Odstaw to grzecznie.
Dobry chłopiec.
Coś tu przemyciliście, prawda?
Biegacie, jakbyście mieli po butelce piwa w dupie.
360 randów we fiolkach.
Powodzi się.
Trochę was dokształcę.
Jeśli was to ciekawi, mur ma 6 metrów.
Drut kolczasty jest zrobiony tak, żeby wbijał się gładko pod skórę.
Reflektory włączone od zmierzchu do świtu.
Przeczesują wszystkie zakamarki.
Uzbrojeni strażnicy stoją aż do świtu.
Chętnie by was podziurawili.
Podziemne korytarze prowadzą z powrotem do więzienia.
A za tym murem przebiega publiczna ulica.
Znałem jednego gościa.
Nic mu z tych pieniędzy nie wyszło.
Wdała się infekcja.
Każdy, kto tu przychodzi, ma gotowy plan na ucieczkę.
Jesteśmy więźniami sumienia,
więc z nami jest inaczej.
My jesteśmy jeńcami wojennymi.
Na jedno wychodzi.
Mam kryjówkę. Przechowam to, co tam kitracie.
Wyciągnijcie, zanim wda się zakażenie.
Gasi zapał każdego, kto ma plan.
Nie rozmawiam z nim.
Już były próby?
Niektórym dobrze szło.
Innym jeszcze lepiej, ale żadnemu się nie udało.
Zawsze jest pierwszy raz.
Jak najbardziej.
To nasz obowiązek.
Nie bawię się w „więźnia sumienia”.
Jeśli macie plan, wchodzę w to.
Koniec!
Tu wszystko jest z betonu.
Wyjść można tylko przez kraty. Dajcie znać, jak coś wymyślicie.
Wracać do cel!
Każde więzienie ma swojego nestora.
U nas był to Denis Goldberg.
Dostał cztery dożywocia za próby zniesienia apartheidu
w drodze krwawej rewolucji.
Był sądzony razem z Mandelą i Sisulu.
Prawdziwa szycha.
DZIEŃ 23
Całymi nocami wpatrywałem się w zamek.
Obmyślałem setki sposobów.
Ciągle wpadałem na nowe pomysły.
Stał niewzruszony, wpatrując się we mnie
każdej nocy.
W końcu nadeszło olśnienie.
Nie myśl o wszystkim naraz.
Skup się na tym, co wiesz...
Cisza!
...i wykorzystaj to, skrupulatnie dążąc do celu.
Wpadliśmy na coś.
Tylko żadnego kopania.
Będziemy dorabiać klucze.
- Że co? - Najpierw posłuchaj.
Zmierzyłem zamek ołówkiem i kartką...
I z tego chcesz zrobić klucz?
Nie, z drewna.
Pęknie przy pierwszej okazji.
Wystarczy dobrze wyciąć.
Nieprzypadkowo robi się je z metalu.
Potrzeba matką wynalazku.
Skąd weźmiesz drewno?
- Z warsztatu. - Nalot!
Trzy minuty.
Cisza!
Przyjrzyj się kluczom.
Uważnie.
Nieprawda! Rozum postradałeś!
O czym ty pleciesz?
- Co jest? - Nic, naczelniku.
Tylko rozmawialiśmy.
Białasy Mandeli skaczą sobie do gardeł?
Zostaw.
Czarnuch sprzątnie.
Wracać do cel!
Śmiech na sali.
Nic nie zrobił.
Chcesz szorować razem z nim?
To się zachowuj!
Łajza! Rusz tu to tłuste, czarne dupsko!
Tutaj!
Cisza!
Cicho być!
Zmywaj!
Ruszać się!
Następny!
Następny! Ruchy!
Następny!
DZIEŃ 74
Uprzątnąć stanowiska!
Cholera!
Idiota.
Stać!
Tylko Lee.
Reszta sprząta swoje.
Do szeregu!
Natychmiast!
Spięty coś jesteś, Jenkin.
Przepraszam.
„Naczelniku”.
Przepraszam, naczelniku.
Teraz wystarczy dorobić fikuśny klucz...
Cisza.
Dorobić fikuśny klucz,
który wetkniemy do zewnętrznego zamka żelaznych drzwi o grubości 8 cm,
do których nie mamy dostępu?
Porąbany pomysł.
Wchodzę w to.
DZIEŃ 100
O tak!
Tak trzymaj!
Tylko nie to!
Tim...
Ktoś idzie, ruchy!
No wyłaź.
Tim!
Szybciej!
Uderzyłem kolegę w szkole.
Dlaczego?
Nazwał mnie bękartem
i powiedział, że nie mam taty,
a to nieprawda.
Przepraszam.
Co ja zrobiłem...
Jesteś na mnie zły, tatku?
Nie, gdzież tam.
Wcale.
To najlepszy dzień w roku, bo mogę cię w końcu...
zobaczyć.
Mama mówiła, że gdy cię wypuszczą,
będę miał już 23 lata i brodę.
To prawda?
Obiecuję...
że niedługo stąd wyjdę.
- Łapska precz! - Wystraszyłeś go.
Zachowuj się albo już go nie zobaczysz.
Co z wami nie tak?
Widzenie skończone. Przyprowadź ją.
No dobrze, przepraszam.
Zabrać go stąd.
Chodź, Antoine!
Proszę, nie minęło jeszcze 30 minut.
- Błagam! - Chodź. Szybko!
A co z jej wizą?
Znów nie przyznali, odwołamy się.
Koniec!
A co u niej? Wszystko dobrze?
Życzy ci udanej piątej rocznicy ślubu.
Skończyć ten francuski bełkot! Wynocha!
Przeprowadza się do Bordeaux. Wybacz.
- Tato! - Wybacz, Leonard.
Cisza!
Tato!
Precz z tymi łapami!
17. Jazda!
DZIEŃ 142
15 sekund.
Jak tam twój syn?
Okej, jeszcze raz.
Jazda!
- Przerwali mu widzenie. - Słyszałem. A twoje się udało?
Jak tam ojczulek?
Trudno powiedzieć.
Choruje.
Musimy stąd spadać.
Chyba na coś wpadłem.
Antoine zrobił mi taki latawiec...
z małym wrzecionkiem na cienką nitkę.
Mogę przywiązać klucz z obu stron i go podać.
I voila.
Dobry plan.
- Nie. - Co znowu?
Jeśli nie można go obrócić, to pomysł jest bez sensu.
Bez sensu? No dobra.
To jak dostaniemy się stąd tutaj?
Musimy to zrobić będąc w celi.
Zgadza się.
Dlatego nitka ma sens.
Schowamy ją tutaj i nikt nie odkryje...
Dzień dobry.
O czym gadaliście?
O niczym konkretnym. Gadka szmatka.
I zamiataliśmy.
Cela czysta jak nasze sumienie.
Może.
- Dobra, poszedł. - Jak długo tu był?
- Słyszał, o czym mówimy? - Do niczego się nie przyznaliśmy.
Jeśli będzie się pytał, powiemy,
że chodziło nam o sznurek, na którym wieszamy miotłę.
- A reszty nie pamiętamy. - Czekaj!
Pokaż to.
Świetnie!
Powolutku...
Dosięga?
- Niezbyt. - Możesz dalej?
O nie!
Cholera.
No i?
Całą noc nie zmrużyłem oka.
Udało się?
- Oba zamki. - Poważnie?
Naprawdę otworzyłeś oba zamki?
Naprawdę.
Tres bien.
Śmieci?
Dobra robota.
Raczej nam to nie zakwitnie.
Po drugiej stronie jest ulica.
Co to za hałas?
Nalot.
Hej!
Cholera.
Co on tu robił?
Przyszedł zabrać odpady.
Wiem, gnoju, ale to nie jego działka.
Dlaczego tamten się tym nie zajmie?
Od teraz...
sam będziesz po sobie sprzątał.
Tak jest.
Kapitan zaostrzył środki.
Dlatego są tacy przewrażliwieni.
Zanim zaczniecie akcję, upewnijcie się, że snajperzy was nie zauważą.
- Myślimy nad tym. - Myślcie rozważnie.
W najlepszym wypadku dostaniecie 25 lat. W najgorszym - kulę w łeb.
Snajper na wieżyczce to psychopata.
Ponoć wystrzelał jakichś dzieciaków w Joburgu i przenieśli go tutaj.
Postaram się wam pomóc,
ale wasz plan jest skazany na porażkę.
Mam nadzieję, że któregoś dnia to dostrzeżesz.
Jesteś młody. Lubię cię.
Ale teraz jesteś częścią ruchu. Twoje zachowanie ma wpływ na wszystkich.
To nam pomóż.
3 zamki, 20... Co za różnica?
Nawet nie wiesz, ile ich jest.
Niech będzie i ze 100. Do każdego da się dorobić klucz.
A co z ulicą?
Potrzebujemy ubrań, niedaleko są posterunki. Jak uciekniemy z kraju?
- Pracujemy nad tym. - Za dużo niewiadomych!
- Musimy się przygotować. - Do czego? Walka już trwa!
Mam gdzieś tę waszą walkę. Jestem tu od 20 lat...
i raz na rok dają mi 30 minut.
30 minut na rozmowę z synem.
Chcą nas złamać.
Koniec z cierpliwością.
Czas na odwet.
- Jest niezrównoważony. - Dokonał wyboru. A ty?
- Czy ty... - Słuchajcie!
Jesteśmy po jednej stronie.
DZIEŃ 206
W więzieniu wszystko jest inne,
a jednak nic się nie zmienia.
Tylko dzięki rutynie czas ma znaczenie.
Więc korzystasz z niej i wszystkiego innego.
Znajdujesz ich słabe punkty
i wykorzystujesz je, jak tylko się da.
Dzień po dniu.
Żyjesz jak zwykły więzień, a w końcu, dzięki ich słabościom...
wygrywasz.
Tak się walczy z faszystami.
Jeden akt oporu po drugim.
- Kitson. - Co tam?
Wciąż odpowiadasz za schowek na taśmy?
Dzisiaj tak.
Kiedy dostaniesz klucz?
DZIEŃ 296
Przesyłka.
Przejrzałem na oczy.
Gnojek.
Właśnie, Łajza!
Ten czarnuch, twój koleżka.
Trzy dni temu go wynieśli.
Musieli go wieszać dwa razy. Za bardzo wierzgał.
Skazany za rozbój, a dostaje darmową edukację i państwowy pogrzeb.
Czarnuchy by mu tego nie zapewniły.
Ciesz się okularkami.
Nie poddam się.
Szybko, właź!
Nie!
- Spróbujmy. - Jasne.
Uważaj, żeby nie pękł.
- Dobra, wystarczy. - Czekaj!
Wystarczy, wracamy!
Niech to dunder świśnie!
Zostaw!
Spadamy!
TAŚMY
- Jesteś chory, Jenkin? - Nie, kapitanie.
Może masz problemy ze słuchem?
- Nie, kapitanie. - W porządku.
Skoro słyszałeś dzwonek, to dlaczego nie wstałeś?
Przepraszam, kapitanie.
Przepraszasz? Wzruszające.
Coś ci powiem.
Kiedy wybiją na obiad,
a później na kolację,
ty zostaniesz w celi, bo dziś nie dostaniesz jedzenia.
Co ty na to?
Ogromnie przepraszam, kapitanie.
Teraz już „ogromnie”?
Spoufaliłeś się z bandą czarnych rottweilerów.
Terrorystów, którzy wyprali ci mózg. A teraz jesteś skazany na mnie.
20 lat w tej robocie nauczyło mnie,
że zaspałeś, bo jesteś zmęczony.
A jesteś zmęczony, bo nie śpisz.
Dlaczego?
Spytałem cię o coś.
Przepraszam, kapitanie.
„Przepraszam, kapitanie”.
Ta sama śpiewka, ale ja wiem, że coś jest na rzeczy.
Przepraszam, ka...
Nie waż się nigdy przespać pobudki!
Dosłyszałeś?
- Tak, kapitanie. - Dobrze.
Migiem na korytarz.
Stój tutaj.
Patrz mi w oczy.
Proszę, to mój syn.
Nie odwracaj wzroku!
- Proszę... - Stójże!
...to mój syn.
Mogę mieć jego zdjęcie.
Nie, tylko nie to.
Nie dotykaj ich!
- Zostawcie mnie! - Na kolana!
- Nie! - Morda w kubeł!
To moje zdjęcia!
Moje!
Faszyści!
Są moje, faszyści!
Łapska precz od nich!
Należą do mnie!
Nie możecie tego zrobić!
- Są moje! - Stul pysk!
Moje!
Zabrać ten szajs.
AFRYKAŃSKIE DZIECKO
Jenkin, wracaj tu!
Nie chcę tego więcej widzieć, zrozumiano?
Tak jest, kapitanie.
Nigdy nie zrozumiem, na co wam te głupie zdjęcia.
Podobno nie byłeś na widzeniu.
Tak, kapitanie. Choroba.
Tak ci powiedzieli?
A to co?
To...
na zdjęcia, kapitanie.
Debilizm.
Mamy tu gosposię, co?
Wyjdźcie.
Coś jest na rzeczy.
Niedługo dowiem się co.
A teraz sprzątaj ten syf.
Kolejny?
Idziemy.
Z całych sił próbowałem tłumić stres.
Ale w końcu musiał znaleźć ujście.
Z każdym dniem ataki paniki były coraz bardziej gwałtowne.
Każda przeszkoda pozwalała na świeży pogląd sytuacji.
Zamieniliśmy całe więzienie w skrytkę.
Półki na książki,
szczeliny w ścianach,
wiadra z proszkiem do prania...
stały się dla nas drogą ku wolności.
Gdy jedne drzwi się zamykały,
inne się otwierały.
Większość dzięki moim kluczom.
Wolność to bardzo prosta idea.
Pewnie dlatego tak łatwo ją stracić.
DZIEŃ 404
W porządku.
Próchnica.
Boli, jak pani z tyłu dotyka.
Będzie potrzebna operacja.
Znowu? Szlag by to.
Zostać!
Loggie! Drzwi!
Utknęliśmy!
Loggie, otwieraj kratę! Wciśnij przycisk!
Otwieraj te cholerne drzwi! Pobudka!
No brawo!
Dobra.
Ruszaj się!
Szlag. Wstawaj!
W ciągu ostatnich miesięcy dorobiliśmy 39 kluczy
do 15 różnych drzwi.
Chodziliśmy przez korytarz
na parter i do administracji.
Nie złapali nas przez 404 dni.
Chcemy się tym z wami podzielić.
Dlaczego nie chcecie iść?
Sam mówiłeś, że budują wieżyczkę.
- Nie jest gotowa do użytku. - Nie wiadomo.
Wydostanie się z więzienia,
a przeżycie na zewnątrz, to dwie różne rzeczy.
Nie mamy gdzie się udać.
Można spróbować przez Mozambik do Tanzanii.
Nie słuchacie nas!
Mam was już dość.
- Trochę szacunku! - Bo co?
Wystarczy już. Sugeruję...
Wiemy, że chcecie wymachiwać flagą zza krat.
- My nie. - Mamy was słuchać?
- Raczej swojego sumienia. - Wy nim jesteście?
Na to wygląda.
Pozostając tu, zawieracie pakt z diabłem.
Rząd metodycznie niszczy to, o co walczymy,
a brak działań oznacza, że im w tym pomagamy!
Dajemy przyzwolenie ich reżimowi.
Każdy biały Afrykanin jest taki sam?
Dużo gadania, zero działania.
Wiesz, do kogo mówisz, arogancki sukinsynu?
Wiem.
- Czyżby? - Tak!
Zero działania? Powiedz to Mandeli, Sisulu
i nam wszystkim, skazanym w procesie w Rivonii w '64.
Solidaryzuję się z moimi braćmi na Robben Island!
Wspólnie aresztowani, skazani i czekający na śmierć.
Pieprzenie!
Wszyscy by pouciekali,
gdyby tylko mieli tę broń, co my.
My za to mamy wspólnotę.
Będą nas przesłuchiwać, torturować miesiącami,
a nawet latami.
- Przez was! - To ucieknijcie.
Chcecie podwoić swój wyrok, to droga wolna. My zostajemy.
A ty sobie nie myśl, że będziesz mnie pouczać.
Uwięzili mnie jeszcze, zanim pojąłeś, czym jest apartheid.
Też obserwowałem dorastanie moich dzieci
przez to małe okienko podczas widzeń.
Mój wyrok to 4 dożywocia, siedzę już 15 lat.
Nie jest łatwo.
Ale ziarno musi obumrzeć,
by wydać owoc.
To właśnie cena, którą przychodzi nam zapłacić.
- Dlatego nie uciekniemy. - My nie uciekamy.
- Więc zostańcie i walczcie. - W ten sposób walczymy!
Możemy to zrobić już dziś.
A jak was złapią?
Macie okazję...
powstać z martwych
i znów walczyć za swoich braci.
Ale tego nie zrobicie.
I będzie wam to ciążyć na sumieniu...
do końca waszych dni.
Przynajmniej próbowaliśmy.
Wesołych Świąt.
Wzajemnie.
Włazić.
Cholera!
Chcesz uratować swoje spróchniałe zęby?
Czy może handlujesz tym gównem ze swoimi małpami?
Wyprowadzić ich! Już!
Wyjazd, Zębowa Wróżko!
Precz z mojej celi!
Absurd!
Strata czasu! Zaraz wyjdę z siebie!
Dzięki Bogu!
Mazał się jak bachor.
Powodzenia!
Nie jest za późno.
Nie dajcie się złapać. Zrozumiano?
Szybciej!
Co za bajzel.
Czekaj.
Co to?
Lecimy!
Gdzie jest spinacz?
- Widzisz go? - Musi tu być.
Złap w palce!
Naczelniku! Szybko!
Naczelniku!
Dobra, idę!
- Czekaj! - Co?
Muszę się wrócić.
- Czemu? - Po pilot.
Po pilot do drzwi.
Nieźle.
Jest!
Szybko!
Dobra, dawaj!
Szybko!
Lecimy.
Klucz do warsztatu.
- Okrągła końcówka. - Daj ten do warsztatu.
- Musi mieć okrągłą końcówkę. - Dawaj ten do warsztatu!
- Ma być okrągła! - Spróbujcie oba!
Nie.
Widzisz?
Dzięki.
Kręć dalej.
Odsuń się.
Idziemy.
Trzeba mocno pchnąć, /mon ami.
Brama jest otwarta.
Widać ulicę.
Udało się!
Boże.
Nie zapomnę tej chwili.
Następny.
- Wsadziłeś do końca? - Tak, do końca!
Daj mi następny.
Wracam.
To ostatni.
- Co teraz? - Musimy wracać.
- Wolę dostać kulkę. - Nie mamy wyboru!
Poczekajcie chwilę.
A może...
- Co? - Dłuto.
Co robisz?
Nie!
Nie, przestań!
Leonard!
Chcesz, żeby nas złapali?
Dowiedzą się, że to my!
Śrubokręt. Muszę się wbić głębiej.
Słychać cię w korytarzu.
Zobaczcie.
Odchodzi.
Już prawie.
Okej, daj mi śrubokręt.
Dawaj dalej.
Czekaj.
Dobra, wystarczy.
Voila.
Idziemy.
Dobra.
Nie, poczekajcie!
Co?
Idziemy.
Musicie wiedzieć...
Otwórz te cholerne drzwi!
Czekaj!
Dobra.
Widzisz?
- Cholera. - Pokaż.
Idzie.
Idzie...
Już!
Daj mi mapę!
Już.
Idziemy.
WIADUKT DLA BIAŁYCH
- Okej. - Idziemy.
Trzech do Joburga.
Dla białych jest tam.
Nie, tu nam pasuje.
Okej.
Jest problem z drzwiami.
Brzmi znajomo.
Właźcie.
DLA KOLOROWYCH
Pobudka, dziewczynki!
Już! Wstawać!
- Dzień dobry, dziadku. - Dzień dobry, naczelniku.
- Wstawać! - Dzień dobry.
Naczelniku?
Wstawać!
Szlag!
Nie...
Włączyć alarm!
Rany!
Udało się.
Udało!
ROZPOCZĘŁA SIĘ NAJWIĘKSZA OBŁAWA W HISTORII KRAJU.
POKONUJĄC MOZAMBIK I TANZANIĘ, DOSTALI SIĘ DO LONDYNU,
GDZIE PONOWNIE DOŁĄCZYLI DO OPOZYCJI WALCZĄCEJ Z APARTHEIDEM.
POZOSTAWALI ZBIEGAMI AŻ DO CZASU UŁASKAWIENIA W 1991 R.
W 1985 R. DENIS GOLDBERG WYSZEDŁ NA WOLNOŚĆ PO 22 LATACH.
WRÓCIŁ DO ŻONY, ESME, I DWÓJKI ICH DZIECI.
DZIEWCZYNĘ TIMA, DAPHNE, ARESZTOWANO NA DZIEWIĘĆ DNI.
NIGDY WIĘCEJ SIĘ NIE ZOBACZYLI...
GLOBALNA WALKA PRZECIW APARTHEIDOWI DOPROWADZIŁA DO JEGO OBALENIA W 1992 R.
W 1994 NELSON MANDELA, PRZYWÓDCA PARTII OPOZYCYJNEJ,
ZOSTAŁ PREZYDENTEM RPA.
UCIECZKA Z PRETORII
DANIEL RADCLIFFE JAKO TIM JENKIN
DANIEL WEBBER JAKO STEPHEN LEE
IAN HART JAKO DENIS GOLDBERG
MARK LEONARD WINTER JAKO LEONARD
Tekst polski - Bozgaj i moonshine Korekta - Sveilla
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.