Rok 1967, trzy miesiące przed wojną sześciodniową.
Marwan.
Manal.
Martwiłam się. Spóźniłeś się.
Ukochana, paszport jest gotowy.
Twoje nowe imię to Rachel Aszkenazi.
Bardzo żydowskie imię.
Będzie wojna. Syjoniści chcą Jerozolimy.
Znajdź generała Jehudę Edelmana.
To mózg planów wojennych. Musimy poznać jego tajemnice.
Na pewno ma ich wiele.
Jehuda to nieprzyjaciel, który zagarnął naszą ziemię.
Morderca.
Musimy zdobyć jego plany. Manal...
zabij go, jeśli będziesz musiała.
Palestyna nas wzywa.
Marwan.
Będę tęsknić.
Gdy wypełnimy zadanie i pokonamy syjonistów,
weźmiemy ślub.
W Jerozolimie.
Można?
Dziękuję. Jehuda.
Znam pana, generale.
TEL AWIW W OGNIU
w roli Rachel Tala Wahabi
w roli Marwana Sharaf Karach
W roli Jehudy Karim Suid
Ramalla, Palestyna, 2018 rok
„Jesteś zajęty, generale?”
Zmiany w scenariuszu.
Znowu?
Jedna linijka. Drobiazg.
„Ani ha-rimon szelcha” czyli „Jestem twoim granatem”.
- Tala gotowa? - Tak.
Salam się spóźnia.
Dzień dobry.
Atef cię szuka. Jest wkurzony.
Norma. Jak moje włosy?
Idealne.
Już jestem.
- Biuro Jehudy gotowe? - Mniej więcej.
- Dokończ to i zrób mi kawy. - Cukier? Nie.
Dzień dobry wujku.
Dzień dobry.
Kawy?
Nie, kręcimy. Nie spóźnij się.
Dobrze.
Gdy rozbijemy egipskie lotnictwo,
będziemy mogli zgnieść resztę wojsk lądowych.
Jordanię mamy w kieszeni.
Salam, co ty wyprawiasz? Poprawisz później.
Zostaw to.
Dalej, Karim. Kamera. Akcja.
Jordanię mamy w kieszeni. Stare Miasto będzie nasze.
Tak?
Jesteś zajęty, generale?
Wejdź.
To moja przyjaciółka, Rachel.
Dzień dobry.
Otworzyła najlepszą francuską restaurację w mieście.
- Mam rację? - Całkowitą.
Zróbmy przerwę.
Arabowie to głupcy.
Jerozolima będzie nasza.
Przepraszam, zanudzam cię.
Kiedy cię słucham,
moje serce drga.
„Drga”? Tak się mówi?
Salam, wyjaśnij jej.
To nowy asystent planu. Świetnie zna hebrajski.
Mów.
„Drży”.
- „Drży”. - Właśnie.
Dziękuję, Salam. Świetnie. Dalej.
Moje serce drży.
Wyglądasz bombowo.
Chwileczkę.
- To nie tak. - Co?
Nie może powiedzieć „bombowo”. To niegrzeczne.
„Pięknie”, „wspaniale” albo „ślicznie”, ale nie „bombowo”.
Napisałam tak umyślnie. Ma tak zostać.
Niech zostanie.
Dalej, Karim.
Wyglądasz bombowo.
Dziękuję.
Przyniosłam ci coś słodkiego.
To nie w porządku. On ma rację.
Jeśli mnie kocha, nie powinien tak mówić.
To dwuznaczność. Graj tak, jak jest.
Nie czuję tego. To obraza.
Atef.
Nabil.
Co o tym sądzisz, Bassam?
Za pozwoleniem, zgadzam się z Talą.
Użyjcie słowa, które podał Salam.
- Naprawdę? - Tak.
Tak się nie da pracować.
Kontynuuj.
Powiedz, „wyglądasz wspaniale”.
- Dobrze? - W porządku.
Mamy dobre aktorki.
Po co nam francuska gwiazda, która ledwo zna arabski? Wstyd.
Wujku.
Pozwól mi z nim pomówić.
Co on tu robi?
Kiedy dostanę pierwszą wypłatę?
- Jesteś spłukany? - Nie aż tak.
Słuchaj, masz jej pomagać z wymową,
a nie zmienić scenariusz.
I poprawiać błędy.
Mówić mi o nich na osobności.
W porządku?
Dziękuję.
Salam.
Możesz mi pomóc?
Jak to się wymawia?
Granat.
Notujesz wymowę po francusku?
Tak się uczę roli.
- Świetne. - Wiem.
Mogę sobie z tobą zrobić selfie?
Do światła.
I jak?
Wyglądasz bombowo.
Dokumenty.
Powiedzieć dziewczynie „wyglądasz bombowo” miłe czy obraźliwe?
Jeśli to powie facet?
Wysiądź.
Wysiadaj.
To tylko wyrażenie. Dyskutowaliśmy o nim.
W kontekście dziewczyn.
Siedź cicho.
- To przymiotnik. - Pytał cię ktoś? Zamknij gębę.
Jeszcze raz się odezwie, wywal go w cholerę.
Co robiłeś na Zachodnim Brzegu?
Odpowiadaj!
Pracuję w telewizji w Ramalli.
Co to za serial?
„Tel Awiw w ogniu”.
- Grasz? - Pracuję nad dialogami.
Masz.
- Skąd to? - Z samochodu.
Obiekty wojskowe, nazwiska oficerów...
To scenariusz następnego odcinka.
I to moje uwagi.
- Ty to napisałeś? - Jasne.
Jesteś scenarzystą?
Tak.
Tak? To jak się nazywa agentka?
- Rachel. - A jej kochanek?
- Który? - Ten Arab, terrorysta.
Marwan.
A izraelski oficer?
Jehuda Edelman. Generał.
Jehuda Edelman.
Dawid! Przyprowadziłeś mi tu sławę.
Pisze scenariusz do „Tel Awiwu w ogniu”. Znasz?
Jest antysemicki.
Z takim tytułem ma być syjonistyczny?
Pooglądaj i poćwicz arabski.
- Dobrze mówię? - Dobrze.
Moja żona go ogląda. To kobiecy serial.
- Ma wielu widzów. - Zwłaszcza kobiety.
Nie opuści odcinka. Bóg wie, co ona w tym widzi.
I jak to się kończy?
To tajemnica. Chodzi o suspens. Nie mogę powiedzieć.
Tu nie ma tajemnic.
Mów, będzie z Jehudą czy z Marwanem?
Naprawdę nie mogę.
Słuchaj Salam,
mieszkasz w Jerozolimie, a pracujesz w Ramalli.
Przechodzisz kontrolę dwa razy dziennie.
- Jakie będzie zakończenie? - Mogę o coś spytać?
Dobra.
Pytaj.
A jakie byś chciał?
Ja? Żeby za niego wyszła.
- Za Marwana? - Co? Z Jehudę!
No jasne. To właśnie mój plan. Ale to ściśle tajne.
- Tylko między nami. - Ściśle tajne.
Jest w porządku.
- Mogę...? - Zostanie u mnie.
Cześć, mamo.
- Spisuje się? - Tak.
Ufa jej?
Nawet za bardzo.
Napisałem linijkę dialogu: „Wyglądasz wspaniale”.
Ładne.
Ładnie mieszkasz.
Dziękuję.
- Podoba ci się w Tel Awiwie? - Bardzo.
Kto do ciebie dzwoni tak późno?
- To jej mieszkanie? - Przesuń się. Zasłaniasz.
Przestańcie gadać.
Nieważne.
Teraz jestem z tobą.
Już? Koniec odcinka?
Nagle cię interesuje nasz serial?
Poznałem scenarzystę.
- Którego? - „Tel Awiwu w ogniu”.
Mam scenariusz jutrzejszego odcinka.
Naprawdę? Skąd?
- Od scenarzysty. - Którego?
Tego, co go spotkałem. Ma na imię Salam.
Co się stanie jutro?
Pokaż.
Znajdzie mikrofon?
Nic tu o tym nie ma.
Musi być. Poszukaj.
Co wy w tym widzicie? To antysemickie.
Polityka to nie wszystko. To romans.
I tak nie zrozumiesz.
Co w tym takiego romantycznego?
Wszystko. Rachel i Marwan.
Marwan? Oszalałaś? To terrorysta.
Przystojny.
Męski. Gentelman.
Dla ciebie to romantyczne?
Tak.
Daj spokój, mamo. Nie zrozumie.
- A Rachel i Jehuda? - Ale co?
Nie są romantyczni?
Nic z nich nie będzie. To arabski serial.
A właśnie, że będzie.
- Co ty powiesz? - Zobaczysz.
I co ona w nim zobaczy? Obchodzi go tylko wojsko.
Dobra.
Właśnie, że tak będzie. Poczekaj.
Głupstwa. Ale co z mikrofonem?
Jutro zobaczycie.
A reszta?
Przyniosę po wypłacie. Pracuję.
Masz tydzień. Dosyć tego.
Dobrze. Dziękuję.
Mariam.
Salam.
Pracujesz tu?
Nie, w telewizji, przy „Tel Awiwie w ogniu”.
Świetny serial.
- Oglądasz? - Nie.
Mówili mi, ale myślałam, że naprawiasz telewizory.
Pracuję nad hebrajskimi dialogami.
To do ciebie pasuje. Salam jest moim sąsiadem.
To ten od ryb w Morzu Martwym?
Tam nie ma ryb.
Dobrze, że to wiesz.
Usiądziemy?
Nadal mieszkasz w Tel Awiwie?
Skończyłam studia. Pracuję w szpitalu w Jerozolimie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Pozdrów mamę.
Pozdrowię.
Słuchaj, to serial twojego wujka?
Tak.
Spodziewałam się.
Do Salama Abbasa: zatrzymaj auto na poboczu.
Na pobocze.
Wyłącz silnik.
Wysiądź.
Powoli.
Wysiądź. Ręce do góry.
Ręce do góry. Podnieś koszulę i się obróć.
Zostawcie go i ogarnijcie resztę. Chodź, musimy pogadać.
Co się stało?
Twój scenariusz jest niedobry.
Nie wiesz nic o wojsku, co?
- Najwidoczniej. - Na pewno.
Jehuda jest izraelskim generałem.
Z tymi naszywkami wygląda jak iracki.
Musi być męskim, romantycznym gentelmanem.
Niech z nią rozmawia o przeszłości
i zabierze ją na przejażdżkę czołgiem czy coś.
Czołgiem?
Na przykład, ma być romantycznie. Niech ją nauczy strzelać.
To jest romantyczne. Grunt, żeby nie było nudno.
Kobiety nie lubią nudnych mężczyzn. Zapamiętaj sobie. Reguła.
To może zadziałać.
Napisałem jak należy.
- Ty? - Tak.
I jak?
Nie mogę. Patrzą na nas.
Racja.
Chodź do środka.
Chodź.
Tu będzie lepiej. Czytaj.
- Dobre. - Już przeczytałeś?
- Szybko czytam. - Tak? To co jest dobre?
Mają głos.
- Co za głos? - Prawdziwy, jest w nich życie.
Naprawdę?
Tak. To autentyczne.
Pewnie. Wiem, jak mówi oficer. Słucham, jak mówi i tak piszę.
Brawo.
Jako Rachel użyłem swojej siostry.
Pięknie.
Muszę jechać do pracy.
Weź. Nie zgub.
Czekaj, zanim pójdziesz...
Janiw!
Chodź.
Rzuć wszystko i chodź. Zrób nam zdjęcie.
Co jest, uśmiechnij się.
Nie umiesz poziomo?
Pokaż, co potrafisz.
Nie mogę.
Można?
O co chodzi?
Mam pomysł na fabułę.
Nie tylko ty. Wracaj do pracy.
To coś dobrego. Jehuda byłby ciekawszy.
Wiesz, czym się różni scenarzysta od innych ludzi?
Scenarzysta siedzi i pisze.
Rozumiem.
Scena 12. wycieczka na pustynię.
- Gdzie odbyłaś służbę? - Gdzie?
W kuchni. Tam nauczyłam się gotować.
Naprawdę? Nie gotowałaś w domu?
Mój ojciec ocalał z Holokaustu.
W domu życie było takie przygnębiające.
Rozumiem cię.
Obiecałem rodzicom, że już nigdy nie będzie Holokaustu.
Dlatego zostałem oficerem.
Co to jest? Dajcie spokój.
Co to za szajs?
- To nie do przyjęcia. - Co?
Wojsko i Holokaust? Poważnie?
Musi zdobyć zaufanie. Mam aktorską renomę.
W dobrym serialu postaci są mądre.
Ma rację. Moja też jest bardziej wyrazista.
Zyskały głębię.
Nie.
Czy tylko ja widzę tu syjonistyczną propagandę?
Tak? Nabil, powiedz coś.
Sądzę, że...
trzeba się naradzić z Bassamem.
- Gdzie on jest? - W biurze.
10 minut.
Pracuję tu tylko z powodu twojej historii.
Dla nas wszystkich powodem jest Tala.
- Nie. - Sponsorzy żądają, żeby grała.
Tak? To ja odchodzę.
Zostaw to.
Przepraszam. Potrzebuję tej pracy. Już się nie odezwę.
Od teraz koniec z kawą.
Wafa odchodzi. Potrzebne nam zastępstwo.
Słuchaj. Bardzo dobrze znasz hebrajski,
rozumiesz mentalność Izraelczyków
i masz ucho do dialogów.
Chcemy, żebyś z nami współpracował
i pisał rolę Jehudy.
Naprawdę?
Tala w ciebie wierzy, a ja jestem gotów dać ci szansę.
Jeśli ci się powiedzie, damy ci premię.
Dostaniesz wszystko, co potrzebne.
Na dziś wystarczy.
Trzymamy za ciebie kciuki. To szansa. W porządku?
Weź to do domu i się naucz.
To role Rachel, Marwana i Jehudy.
Ale nie na pamięć. To nie Szekspir.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Dzień dobry, kierowniku. Kopę lat.
Świetnie wyglądasz.
Nie zawracaj głowy. Czego chcesz?
Poproszę figi i gumę do żucia.
Pracuję w Ramalli. Dlatego się nie widujemy.
35.
Masz numer Mariam? Dała mi go, ale zgubiłem.
Mariam?
Mariam!
Tak, tato?
Salam?
Cześć.
Awansowałem. Zostałem scenarzystą.
Scenarzystą?
Nie usiedzisz spokojnie przez pięć minut.
Ledwo umiesz sklecić CV.
Podoba im się to, co piszę. Mówią, że mam ucho.
Ucho?
Słucham, jak ludzie mówią i tak piszę.
W porządku. Niech będzie.
Dziękuję.
Dasz mi znów swój numer? Zgubiłem.
Nigdy ci go nie dałam.
Tato, idę do pracy.
Weź figi. Mówią, że to owoc miłości.
Pomidor to owoc miłości.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Mariam! Zaczekaj!
Porozmawiajmy.
Chodź.
Powiedziałeś mi kiedyś,
że czujesz się przy mnie, jak ryba w Morzu Martwym.
I że potrzebujesz morza Śródziemnego.
Minęło trochę czasu.
- Byliśmy dziećmi. - Ty byłeś.
Zapomnij o tym. Cieszę się, że sobie radzisz.
Cześć.
Tel Awiw w ogniu
Herbaty?
Czemu nie.
Co to?
To Biblia tego serialu.
Wszystkie historie i postaci. Muszę się tego nauczyć.
Włącz silniejsze światło. Popsujesz sobie wzrok.
Zaczyna się wojna.
Ambasador Jordanii gra w karty z agentem CIA.
To twoje, Nabil.
Ja się zajmę planami Marwana na granicy.
Salam...
Rachel jest z Jehudą w biurze i z nim flirtuje.
Chce się dowiedzieć, gdzie trzyma klucze.
To świetna scena dla początkującego scenarzysty.
Jeśli masz pytania, mów śmiało.
Jasne.
Nie potrafię pisać bez jedzenia.
Inspiracja idzie z żołądka prosto do mózgu.
- Chcesz hummusu? - Nie jadam go.
Moja żona robiła. Palce lizać.
Mam traumę z dzieciństwa. Długa historia.
- Wiesz, jak się pozbyć traumy? - Jak?
Napisz o niej.
Wszystko, co pamiętasz.
Muszę się napić kawy.
Mamo, potrzebuję rady.
Nie o to chodzi. Zapłacę mu.
Chodzi o Rachel i Jehudę.
Słuchaj, Rachel ma go odwiedzić w biurze.
Musi z nim trochę poigrać.
Znasz ten serial. Jak by zaczęła z nim rozmawiać?
Potrzebne mi jakieś zdanie na początek.
Czekaj.
Jak to zwykłe?
„Jesteś światłem mojego życia”.
Dobre.
„Kocham dźwięk twojego głosu”.
„Jesteś taki silny”. Co jeszcze?
„Nie wiem, synu, nie jestem scenarzystką”?
Cześć, Hanin. Dobrze, że cię zastałem.
Tu Salam. To prawda, minęło trochę czasu.
Posprzeczali się i chce się z nim pogodzić. Co powie?
Nic?
Tak, Nabil?
- Gdzie ty jesteś? - W kawiarni.
O drugiej jest próba. Bassam o ciebie pytał.
W porządku.
- Kiedy się zaręczymy? - Nie mówmy o tym. Pocałuj mnie.
To miejsce publiczne.
Kocham cię. Co mam zrobić?
Teraz dobrze.
Idziemy?
Mogę rozmawiać z dowódcą? Z Asim Tzurem?
Przechodź.
Mogę zaczekać?
Tu się nie czeka. Przechodzisz albo wracasz.
- To naprawdę... - Cofnij się.
Josi! Znam go. Przepuść go.
Chodź.
Chciałbym rozmawiać z dowódcą.
Widziałeś swoją scenę z Holokaustem?
Czegoś ci trzeba?
Tak, rady w związku z generałem. Znasz się na wojsku.
Zapłacę.
Co? Próbujesz mnie przekupić?
- Broń Boże. - Nie chcę twoich pieniędzy.
Hummus.
Przynieś mi jutro dobry arabski hummus,
to coś pomyślę.
Mam termin.
Termin, co?
Jest 12. 17. Leć.
Gdzie dostanę dobry hummus?
Dobry ten hummus?
- Dobry. - Naprawdę dobry?
Czyli jaki?
- Po prostu hummus. - To dla znajomego.
- Nietutejszego? - Izraelczyka?
Coś ty? Francuza.
Ładny zapach. Kwaśnawy.
Świetnie. A co do Jehudy...
Najpierw porozmawiajmy o ślubie.
- O jakim? - Jak to, jakim? Jehudy i Rachel.
To świetny pomysł, ale... dojdziemy do tego.
Żadne „dojdziemy”. To jest moja stawka.
Chcę tego ślubu i kropka.
Dobrze.
O co chodzi? Nie widzę entuzjazmu.
To świetny pomysł.
Bądźmy szczerzy: twój serial
to nie same romanse i zdrady, ale z takim zakończeniem,
kiedy Arabka i Izraelczyk wezmą ślub, to będzie bomba.
Prawda?
Co za deklaracja! Koniec z checkpointami!
Sam bym z tym skończył, żona by się ucieszyła.
To jak?
- Możesz to zrobić? - Pewnie.
- Umowa stoi? - Stoi. Będzie ślub.
Teraz można rozmawiać. Czego ci trzeba?
Flirtuje, ale ma zadanie.
Musi zdobyć klucz do szuflady z tajnymi planami.
Co? Tajne plany w szufladzie? Co to? Średniowiecze?
Dla widzów to łatwiejsze.
- Co wy macie za widzów? - Miliony. Izraelczyków też.
Klucz...
Pytanie, gdzie go trzyma.
Gdzie on go może trzymać?
Nosi go ze sobą. Może ma go na łańcuszku na szyi?
Tak jest bezpieczniej.
- Świetny pomysł. - Głupi, ale to ty chciałeś klucz.
Rachel do niego przychodzi.
Dlaczego? Bo nie zadzwonił, albo coś takiego.
Wchodzi.
Jehuda jest zdenerwowany i zmęczony.
Mówi:
„Co słychać, mój generale?”
On się cieszy, że przyszła, ale niech powie:
Ta presja mnie przytłacza.
Naród mnie potrzebuje. Czasy są ciężkie.
A klucz?
Chwila. Pomału.
Mówi do niego:
„Jesteś spięty. Zrobię ci masaż”.
Masaż.
Podchodzi do niego od tyłu...
Właśnie.
Masaż.
To klucz do twojego serca?
Do wszystkiego.
Scena z kluczem jest wspaniała.
Czytałem twoją książkę. Pomówmy o zakończeniu.
- Jakim? - O ostatnim rozdziale.
Jest świetny. Ukradłem go z „Sokoła Maltańskiego”.
- Znasz? - Nie.
Musisz obejrzeć.
Arcydzieło.
Humphrey Bogart i Mary Astor. Zakochują się w sobie.
Ale ona zabiła partnera Bogarta,
więc on przekazuje ją policji.
Pyta go: „Kochany, dlaczego to robisz? Kocham cię”.
„Ja też cię kocham, ale obowiązek stoi na pierwszym miejscu”.
Widzisz związek?
Nie bardzo,
Rachel i Jehuda są w sobie zakochani.
Chce z nim uciec, ale jest problem,
podobny do tego, jaki miał Humphrey Bogart.
Przedkłada obowiązek nad miłość. Wysadza w powietrze siebie i jego.
Podkradłem to zakończenie z Hollywoodu.
Z całym szacunkiem, to dość przewidywalne.
Nie szkodzi. Nie zmienia się mocnego zakończenia. Prawda?
Broń Boże.
- Czemu by nie zaskoczyć widzów? - Zaskoczyć?
A gdyby Rachel wyszła za Jehudę?
Jest w tym większy dramat, prawda, Nabil?
Rachel i Jehuda razem?
To jak porozumienia z Oslo.
Oslo?
Wielka iluzja, która niczego nie zmienia.
Nabil ci wyjaśni.
Muszę odebrać. Przepraszam.
Jaką mamy dziś scenę?
Początek wojny. Dla Jehudy to wielki dzień.
Trudna scena.
Mają pić i rozmawiać o miłości.
Byłeś kiedyś zakochany?
Ja?
Raz.
Tylko raz? Co się stało? Ożeniłeś się?
Nie wyszło.
Szkoda.
Wiesz skąd wiadomo, że ludzie się kochają?
Przytulają się, całują...
Słuchają się nawzajem. Zapamiętaj to.
Zrobisz coś dla mnie?
Co?
Weź to zdjęcie i postaw je przed kamerą,
żeby moja żona je zobaczyła. Taka niespodzianka.
Nie decyduję o tym.
- To prośba, nie rozkaz. - OK, dam je obsłudze na planie.
Jeśli możesz. Dzięki.
Prawdziwy model.
Dobra. Scena.
Scena.
Jest sama w restauracji. Przychodzi do niej.
Mam pomysł. Pracowałem kiedyś jako barman. Spójrz.
Nie zawracaj mi głowy. Myślę.
Szarpią nim uczucia. Muszą się pocałować.
To będzie jej pierwszy pocałunek. Zmieni ją na zawsze.
Pisz:
Jehuda wchodzi do restauracji z butelką szampana i mówi
„to najważniejszy dzień w moim życiu i chcę, żebyś była ze mną”.
„Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem”.
„... najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem”.
- Mówiłeś coś? - Nie.
Co to za zdjęcie?
Znalazłem w rekwizytorni. Może mnie zainspiruje.
Ja też mam inspirujący widok.
Widok czeku ostatniej wypłaty.
Scena...
Gdy byłem młody, nie znałem spokoju.
Co się stało? Masz kłopoty?
Nie.
To o co chodzi?
O coś specjalnego.
Pierwszy pocałunek Jehudy i Rachel.
Nareszcie. Wykończyli mnie tym.
Wojna się zaczęła.
Jak się pani czuje, Umm Samer?
Gdy byłem młody, nie znałem spokoju...
Może pani odsłonić?
Nie umiałem usiedzieć przez pięć minut.
Przy tobie mogę być wiecznie.
Jehuda...
Nie wierzysz mi?
Oczywiście, że wierzę.
Znam scenarzystę.
Wojskowi nie kłamią.
Dużo zdrowia.
Zna scenarzystę.
Teraz powiedz, co świętujemy.
Jerozolima będzie nasza.
A co z ludźmi? Z Arabami z Jerozolimy?
Mamy najsilniejszą armię świata.
Ustawimy blokady i wyślemy najlepszych ludzi,
żeby nimi rządzili.
Ukochana, to zwycięstwo. Cieszmy się nim.
Patrz teraz.
To ma być pocałunek?
- Coś nie tak? - To arabski pocałunek.
Czytałeś gazety? Zobacz.
„Twórcy serialu przymilają się do Izraelczyków”.
„Pieczęć koszerności w palestyńskiej telewizji”.
„Skromność ginie w Tel Awiwie?”
Sponsorzy są wściekli. O co? O całusa.
Nawet się nie dotknęli.
Nie przejmuj się. Na Facebooku to się podoba. Kto czyta gazety?
Sponsorzy.
Życzą sobie powrotu Marwana.
- Mamy hummus? - Przecież go nie cierpisz.
To do pracy.
Dzień dobry.
Jeszcze zamknięte.
Masz hummus?
Kilka starych puszek.
Świetnie.
Czemu zepsułeś mój pocałunek? Miał być prawdziwy.
Miał ją zmienić na zawsze.
Otworzyliśmy z żoną wino, a tu arabski pocałunek.
- Czyli jaki? - Taki. Bez języczka.
To bardziej dramatyczne. Ona przeżywa rozterki.
Nie chrzań. Rób tak, jak napisałem. Jasne?
Twój hummus.
Co mi tu przyniosłeś?
To od sąsiada. Ma ponad 90 lat
i prowadzi knajpkę już tylko dwa razy w tygodniu.
Idealny.
Co za aromat. Co za smak. Taki jak dawniej.
Dobra, do pracy. Jaką mamy dziś scenę?
Znajduje klucz.
Co? No nie. Znowu?
Mają być razem? To musi się wykazać.
No dobra. Niech będzie klucz.
Nie ma papierów. Co z nim zrobić?
Jestem zajęty. Weź go na bok. Przyjdę, jak skończę.
Na czym stanęliśmy?
Klucz.
Jehuda wychodzi z biura...
Daj mi się skupić.
Wychodzi...
Rachel zostaje sama, patrzy na jego medale...
Cicho, mam. Słuchaj,
ma mu przynieść coś słodkiego z restauracji.
Nie może podziwiać medali?
Co? Co ty z tymi medalami? Ma je w domu. Jakie medale?
Medale! Przynosi mu jakieś ciastko z restauracji i mówi:
„To dla ciebie, bo jesteś słodki”.
A on: „Rozpieszczasz mnie, przez ciebie przytyję”.
I gładzi jej twarz. I mówi:
„Wszyscy się w tobie kochają. Dlaczego wybrałaś mnie?”.
Odpowiada: „Bo jesteś przystojny”.
A on: „Nie dlatego”.
„Każda kobieta chciałaby przystojnego,
czarnowłosego generała o pięknym profilu”.
„Restauracja jest blisko. To wygodne”.
A ona: „Mogłabym przyjść z każdego miejsca. Ty też.
Nawet z takiego, którego sobie nie wyobrażasz.
To nie zmieniłoby mojego uczucia”.
Nieźle.
Obejmują się...
i wtedy dotyka umączoną ręką jego piersi.
- Dobre. - I klucza.
Sprytne.
To agentka. Jest profesjonalna.
Dobre. Wiem, o co chodzi. Chce odbić i dorobić klucz.
Czekaj.
Przychodzi, siada... Co mówiłeś?
- Co? - Chciałeś coś powiedzieć.
Może użyć ciasta, a nie mąki. Tak łatwiej odbić.
Nie, moment.
Świetnie. Pomyślę o tym.
Jutro się spotka z Marwanem.
Ale nie na długo. Nie podoba mi się ten terrorysta.
Dla nas to bojownik o wolność.
- Bojownik o wolność... - Tak.
Myślałem, że masz więcej rozumu niż inni.
Myślałem to samo o tobie.
Znam tego Marwana.
Znam tych wszystkich Marwanów. To moja praca.
Ale my lepiej.
Jutro zrobimy scenę. Z Marwanem. W porządku?
Dam radę.
Cześć.
- Co? - Dam sobie radę.
Mógłbyś przyjść z każdego miejsca.
Nawet z takiego, którego sobie nie wyobrażasz.
Podoba mi się. To piękne. Dziękuję, Salam.
Słychać w tym głos postaci.
Wiesz co?
Musisz przyjechać do Paryża.
Nie mówię po francusku.
Masz świetne ucho. Szybko się nauczysz.
Wiesz, co jest tam najlepsze?
Ludzie, atmosfera, pogoda...
- Nie ma okupacji. - Jasne.
Przyjadę.
Cześć. Można na słowo?
Słuchaj, chodzi o moją postać. To izraelski generał.
Nie powinien być ostry? Przeważnie jest miły i uroczy.
Nie podoba ci się to?
Byłem w ich więzieniu przez 7 lat. Mili to o ni nie są.
Racja. Dam ci wyrazić całą jego podłość.
Świetnie. Dziękuję.
Chcą ich całkowitego rozdzielenia.
Ludzie chcą oglądać Jehudę i Rachel.
- Do czasu. - Fabuła się posypie.
Chcą pokazać okrutne oblicze Jehudy.
To proste. Niech zabije kilkoro dzieci.
- Niezłe. - Żartowałem.
Poważnie. Oskarżą go o morderstwo i wsadzą do więzienia.
Przestanie się z nim widywać.
- Jego rola jest ważna, ale... - To skomplikowane.
- A coś prostszego? - Tak.
Zabijmy ją. To ich rozdzieli.
Jest gwiazdą serialu.
Stracimy zakończenie.
Nie stracimy.
Na pogrzeb przyjdzie jej piękna kuzynka.
Inna aktorka będzie młodsza, tańsza,
łatwiejsza we współpracy i zyskamy nową gwiazdę.
Nie zabijemy Rachel.
Można?
Oczywiście, proszę.
Myślę, że nowy romans to świetne rozwiązanie.
Skupmy się trochę.
Dobrze. Jak ich rozdzielić, żeby nie psuć fabuły?
- I zachować dramatyzm. - I nikogo nie zabijać.
Mam pomysł.
To niemożliwe!
- Co się stało? - Ona ma raka!
- Kto? - Rachel!
Nie teraz. Nie chcę, żebyś widział mnie chorą.
Co się stało? Kto umarł?
To w telewizji.
Nadal mnie kochasz?
Czy może szukasz innych ryb w morzu?
Asi!
Chodź!
Rachel ma raka.
- Jakiego raka? - Umrze.
A mówiłeś, że wezmą ślub.
Dzień dobry.
- O co chodzi? - Oddaję hummus.
Dopiero go kupiłeś. Nie przyjmuję zwrotów.
Nie chcę pieniędzy.
Jest przeterminowany. Wyrzuć.
Do widzenia.
Salam Abbas? Scenarzysta?
Tak.
O co chodzi?
To pomyłka.
Czego chcecie?
To nieporozumienie.
Nie strzelajcie. Nic nie zrobiłem.
Co zrobi Rachel?
Nie wiem, przysięgam.
Nie wiesz?
Asi?
Też mi scenarzysta.
Myślisz, że będziesz pisał, co ci się podoba?
Ile razy obiecywałeś mi ślub? Siedem? Dziesięć?
Dałeś słowo, a teraz ma raka?
Naprawdę mnie zabijesz?
A co z żydowsko-arabskim happy-endem?
To zależy od ciebie.
Ona nie umiera.
W telewizji wszystko jest uleczalne.
Rak to jak ból zęba.
Poboli i przestanie. Daj mi pracować.
Możesz ją wyleczyć z raka?
Mogę.
- Nie umrze? - Nie!
- I będzie ślub? - Będzie ślub.
Dobrze. Zabieraj portfel.
Ale to zostaje u mnie.
Widzisz swój dowód? Zostaje u mnie.
To moja gwarancja.
Mój ślub za twój dowód.
Ale to mój dowód.
Tak. Salamie Abbasie, od tej chwili robisz to, co ci powiem.
Pojedziesz do Jerozolimy tylko wtedy, kiedy ja tam będę.
Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
Dostaniesz go z powrotem w dniu ich ślubu.
Teraz zrób to, co należy.
I pokaż wreszcie moje zdjęcie. To rozkaz.
Dawid, wypuść go.
Spóźniłeś się. Wszystko ok.?
Poranne kłopoty.
Ktoś do ciebie dzwonił.
Gdzie Tala? Muszę z nią porozmawiać.
Nie przyszła. Dzwonię do jej agenta.
Co się stało?
Denerwuje się chemioterapią. Nie chce stracić włosów.
- Kto mówił o chemii? - Ja. To bardziej dramatyczne.
- W 67-mym było coś takiego? - Tak. Sprawdziłem.
Po co nam to, Atef?
Zaczekajcie chwilę.
Spróbuj jeszcze raz.
Tu Salam. Możesz rozmawiać?
- Wysyłasz mi sygnały? - Nie rozumiem.
„Ryby w morzu”,
„Mógłbyś przyjść z każdego miejsca, czułabym to samo”.
Ja czułbym to samo.
- Ty to napisałeś? - Tak.
Usiedziałeś dłużej niż 5 minut?
Znacznie dłużej.
Zjesz ze mną kolację? Dzisiaj?
O ósmej?
Maisa. Możesz przyjść do garderoby?
Jasne. Zaraz wracam.
- Szczególny dzień? - Kolacja.
Chcę grać agentkę zamiast Tali.
Tala wróci.
Wiem, ale gdyby nie wróciła pamiętaj o mnie.
Jasne.
Przymierz.
Wejdź.
Ładny garnitur.
To Marwana. Pożyczyłem.
Dla mnie?
Mam później randkę.
Oczywiście. Wyglądasz bombowo.
- Dziękuję. - Wejdź.
Usiądź.
Właśnie miałam ci wysłać SMS-a.
Wracam jutro do Paryża.
Dlaczego?
Mam lepsze rzeczy do roboty niż umieranie na raka w Palestynie.
Nie umrzesz. Nie będzie raka. Okaże się, że to błędna diagnoza.
To było złamanie kontraktu.
Mam to gdzieś. Mój prawnik się tym zajmie.
Wiesz, co mnie martwi?
Co?
Piszę dla ciebie świetne sceny, a dostanie je ktoś inny.
Jakie?
Zamiast raka... ślub.
Życie zamiast śmierci.
Kto weźmie ślub?
Rachel i Jehuda.
Nie. Nie ma mowy.
Pozostaniesz agentką.
Pomyśl o tym.
Idziesz do ślubu z uśmiechem na twarzy, ale smutkiem w sercu.
Grają hymn Izraela, ale w twoim sercu brzmi palestyński rytm dabke.
Jesteś promienna jak anioł, ale wypełnia cię żal.
Mogę przeczytać tę scenę?
Jeszcze jej nie napisałem.
- Co? - Nie napisałem jej.
Ale jest tutaj?
To pisz.
Weź mój komputer.
Teraz nie mogę. Mam randkę.
Co?
Nie zrobisz kariery, jeśli nie będzie dla ciebie najważniejsza.
To naprawdę ważne. Napiszę jutro.
Jutro wyjeżdżam. Chcę to przeczytać wieczorem.
- Muszę zadzwonić. - Oczywiście.
Dziewczyny, skończyłam na dziś.
Tu Salam.
Wiem, wyświetla się twój numer.
Coś mi wypadło w pracy. Możemy się spotkać jutro?
Muszę dokończyć scenę.
Gdzie jesteś? I z kim?
Właściwie to... jestem u Tali.
W porządku. Cześć.
Mariam? Halo?
Dobranoc.
Tu Mariam, zostaw wiadomość.
Mój Boże, jeszcze piszesz.
Ładnie pachnie.
Ostatnia?
To poezja.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Panna młoda przyjeżdża. Jehuda czeka na nią tam.
Patrzy na gości i widzi morze mundurów.
Wjej sercu wzbiera poczucie opresji, myśli o wojnie.
Nie może tego znieść, dusi się.
Stoi koło Jehudy...
- Na razie w porządku? - Wspaniale. Kontynuuj.
Widok mundurów wokół ją przytłacza. Mdleje i upada.
Tala, to dla ciebie punkt zwrotny.
Kończymy zbliżeniem na twarz Tali.
Wyraża wszystkie sprzeczne uczucia.
W tle słychać tylko bicie jej serca.
Brawo.
Wspaniale. Chcę piękną suknię ślubną.
Zobaczymy.
- Olśniewającą. - Pewnie.
Atef, trzeba pozasłaniać krzyże.
Żydowski ślub nie może być w kościele.
Zawiesimy gwiazdy Dawida.
Właśnie. Brawo. Doskonale.
Zrobimy tak, jak mówisz z jedną małą zmianą.
Ona mdleje, on ją podnosi.
Ona wciąż trzyma wiązankę róż.
Co w niej jest?
Przycisk.
- Naciska. - Nie, wujku, to zepsuje scenę.
Kochany, w naszych czasach nie ma już Romea i Julii. Dość.
- Ale wujku... - Do pracy.
- Co tu robisz? - Nic. Myślę.
Świetnie.
Ślub daje szansę na drugą serię.
Wystarczy. Idź do domu. Odpocznij.
Nie chciałbyś drugiej serii?
Ani ja ani sponsorzy o tym nie myśleliśmy. Dość tego.
Mogę z nimi porozmawiać?
Drogi Salamie, kiedy ktoś zostaje scenarzystą,
bierze na siebie odpowiedzialność za naród.
Ten serial nie wziął się z niczego.
W 67-mym walczyłem o wolność naszego kraju.
Mieliśmy w sobie ducha walki, ale zanikł po Oslo.
Pracuję nad tym serialem dla ciebie i twojego pokolenia,
żeby wynagrodzić za to, co straciliśmy.
Mówię o historii.
Co nam z niej przyjdzie? Co nam ona dała?
Wybór jest tylko między wybuchem a kapitulacją?
Rozumiem swoją odpowiedzialność, ale inaczej.
Kontynuujmy serial.
Rachel będzie szpiegować, a my pracować.
W drugiej serii zrobimy, jak chcesz.
- Sponsorzy nie pozwolą. - Do diabła z nimi.
My tu żyjemy, oni nie.
Nie wracajmy do tego, dobrze?
Potrzebuję tej szansy.
Pomyślę o tym.
Dziękuję, wujku.
Tu Mariam, zostaw wiadomość.
Mariam... cześć.
Porozmawiaj ze mną. Nie chcę cię znów stracić.
Pa.
Dokumenty.
Ma je wasz dowódca, Asi.
Bez dowodu nie przejedziesz.
Możesz z nim porozmawiać? Muszę dojechać do domu.
Zawróć.
Zawracaj.
Widzisz?
Niczego nie widzę.
Na drugim brzegu jest Jaffa.
Oddałabym życie, żeby wrócić do domu.
Tęsknię za Palestyną.
Salam. Wszystko w porządku? Salam, obudź się.
- Która godzina? - 7.30. Byłeś tu całą noc?
Zamknęli przejście.
Ok. Dojdź do siebie.
Napij się kawy.
Przebierz się.
Nabil.
Według ciebie mam rację?
Bomba to banał. Ślub jest lepszy, prawda?
Wolisz odpowiedź pragmatyczną czy artystyczną?
Odpowiedź pragmatyczna: chcę pracować i zarabiać.
Jeśli ślub to sprawi, ucieszę się.
Odpowiedź artystyczna:
nie chcę, żeby historia skończyła się na 67. To był zły rok.
Chciałbym wprowadzić nowe postaci i rozwijać fabułę bez końca...
jak w amerykańskich serialach.
Zwyciężyć. Jak Palestyna.
Jesteś poetą.
Daj spokój.
Dzień dobry. Wejdź, Nabilo.
Proszę. Jak się masz?
Dobrze.
- To od Marwana? - Otwórz.
Figi? Nie rozumiem.
Mówi, że to owoc miłości.
Nie, owocem miłości są pomidory.
Słyszałaś? Czegoś się od ciebie nauczył.
Nie musi być idealny. Stara się.
Ważne jest to, że mnie kocha.
Cześć.
Wcześnie przyszłaś.
Muszę dokończyć suknię.
Ty napisałeś scenę z owocem miłości?
Tak, przeczytałem to gdzieś.
Pomidor... świetny pomysł.
Piszesz ciekawe dialogi.
Chciałabym je kiedyś grać. Jestem aktorką.
Wiem. Dziękuję.
Poproś Marwana.
Rachel jest gotowa.
Świetnie. Ma na imię Manal.
W Tel Awiwie nosi fałszywe imię.
Uważaj, żeby nie stało się prawdziwe.
Manal, ukochana. Czas jest bliski.
Zawsze będę przy tobie.
Jesteś pewien tego ślubu?
Przegraliśmy wojnę,
ale nie stracimy siebie ani naszego ducha.
Ten Arab coś kombinuje.
Widzę. Wracajcie do roboty.
Moja suknia ślubna. Jak wyglądam?
Przepięknie.
Gdyby tylko Marwan był tu ze mną.
Palestyna jest na pierwszym miejscu.
Nabilo, czy mogę ci coś powiedzieć?
Oczywiście. Usiądźmy.
Kocham Jehudę. Czy to źle?
- Myślałam, że kochasz Marwana. - Jego też.
Zapomniałaś o Deir Yasin?
Nie! Oczywiście, że nie.
Weź. To urządzenie do zdalnej detonacji.
Cześć.
Schowaj je w bukiecie.
W odpowiednim momencie, naciśniesz przycisk.
I nadejdzie koniec.
Cięcie.
Mocna scena.
To będzie koniec mojej kariery.
- Dlaczego? - Nieważne. Długa historia.
Salamku!
Jak wyszło?
Wspaniale. Jestem pani fanką.
Dziękuję. Fantastycznie to napisał.
Możesz podnieść mi welon?
Chcę poczuć, jak to jest wziąć ślub.
- Pięknie. - Dziękuję.
To geniusz.
Zabieram go do Paryża.
Naprawdę?
To tylko pomysł.
Tala, teraz nagramy zbliżenie.
Już idę. Do zobaczenia.
Dokąd mnie prowadzisz?
Tu przychodzę, żeby pomyśleć. Tu mi nikt nie przeszkadza.
Daj spokój, Salam. Kiedy jedziesz do Paryża?
Chcesz jechać?
- Serio? - Tak.
Co bym tam robiła? Mam tu swoje życie, pracę, rodzinę.
Kocham to miejsce. Tam nie mam nic.
Tam jest szeroki świat.
Nie tylko Paryż. Rzym, Tokio...
Australia... wspaniałe miejsca.
Wiesz, co jest tam najlepsze?
Co?
Nie ma okupacji.
Chyba szukasz innego morza.
Chcę, żebyś ze mną była.
To zostań.
Dobrze.
To arabski pocałunek, prawda?
Sprawdzę.
To za wiele. Nie mogę oddychać.
Co się stało, ukochana?
Te mundury...
Te represje.
To za wiele.
Nie rozumiem.
Nigdy nie zrozumiesz.
Słuchaj, było tu zdjęcie. Gdzie ono jest?
- Wyrzuciłem. - Gdzie?
Poszukaj w kartonie.
Wujku.
W porządku.
Ślubu byś chciał, ale brak ci zaufania.
- Takie są procedury. - Chodź, siadaj.
To najlepszy palestyński hummus. Prawdziwy, nie z puszki.
Z puszki? Co za głupek by taki jadł?
Kiedy wybuchła pierwsza intifada, wojsko otoczyło Szuafat.
Przez miesiąc nie mogliśmy wyjść z domu.
Mieliśmy do jedzenia tylko hummus i konserwy.
Miałem 6 lat. Miesiąc był jak wieczność.
Nie tknąłem więcej hummusu.
Nie przyszedłeś na przejście.
- Ich też nienawidzę. - Jak wszyscy. Ja też.
To je rzuć.
Nie wciskaj mi arabskich kitów. Po co mnie tu ściągnąłeś?
Bo zrywamy umowę? Nie, bo mam twój dowód.
Pomyśl chwilę. Ten ślub jest bez sensu.
To iluzja.
Wtedy też nie miał sensu.
Do tego musiałyby się zmienić realia.
Mam nowy pomysł.
O co chodzi?
Dziękuję.
Wiesz, skąd wiadomo, że dwoje ludzi się kocha?
- Skąd? - Słuchają się nawzajem.
Co to ma do rzeczy?
Jest nowa umowa.
Jedz, wyjaśnię.
Pocałuj mnie, ukochany.
To nasz czas.
Przyszedł rabin.
Szanowni zgromadzeni.
Zebraliśmy się, by świętować wasz ślub
i was aresztować.
Asi, to ty?
Połączy was więzienie. Tam wasze miejsce.
Co?
Nie!
Wiemy o wszystkim.
A ty?
Wstyd dla narodu żydowskiego.
Nie rozumiem. Kocham ją. Powiedz im.
Ukochany.
Wszystko to iluzja. Weźmiecie ślub, ale w piekle.
Jehuda!
Nie do wiary.
- Wiedziałaś o tym? - Nie.
Asi, jesteś gwiazdą.
Podobało ci się?
Tak. Zapłacili ci za scenariusz?
Tak.
Nie oglądam telewizji, ale tego aktora gdzieś widziałem.
Gdzie wcześniej grał?
Jechałeś kiedyś przez przejście w Ramalli?
- Poważnie? - Już go tam nie będzie.
Salam dał mu awans.
TEL AWIW W OGNIU
Można?
Dziękuję.
Efraim. A tobie jak na imię?
Awital.
Seria druga
Walka trwa
Wystąpili
Reżyseria
Scenariusz
Zdjęcia
Muzyka