Spotkałam go w parku.
Odprowadzam Ethana do przedszkola przez park.
Spędzamy trochę czasu razem, poza tym to świeże powietrze...
Najpierw przywitał się jego pies,
a potem on.
Spodobał mi się od razu.
Był przystojny, inteligentny.
Widziałam to w jego oczach.
Przeprosiłam za porwanie jego psa, a on obdarował mnie pięknym uśmiechem.
Od tamtej chwili wpadaliśmy na siebie często,
w zasadzie każdego dnia, w zasadzie celowo.
Raz przyniósł mi kwiaty, które zebrał po drodze.
Były piękne, on był piękny,
flirt był intensywny, z obu stron.
Czekaj. I tak od rana.
Rozmawiałam z nim, bo zadzwonił, a ja odebrałam.
Skąd miałam wiedzieć, że to on?
-Dinah? -To głupie.
-Ty jesteś głupi. -Dinah!
Chwilkę. Alfie ma próbę o 12.30.
To moja szefowa.
-Moja szefowa. -Dinah, rozłącz się.
Pogadaj z nim, myśli, że jestem z Hankiem.
-To nie Hank? -Frank.
Hank to mój drugi chłopak.
-Chryste. Hank. -Frank!
Frank, Dinah jest w pracy. Idź sobie.
Zadowolony?
Nie, to nie był facet. To moja szefowa, Susie.
Jest kobietą.
Mam dość, Frank. Do widzenia.
Kontynuuj.
Pewnego dnia Ethan miał dzień wolny.
Zelda została z dziećmi, a ja poszłam do parku sama,
mając nadzieję, że na niego wpadnę.
Tym razem rozmawialiśmy przez godzinę.
Opowiedział mi o swojej pracy, hobby, miłości do kina francuskiego.
Byłam pewna, że to jest to.
Tym razem zaprosi mnie na randkę,
robiłam wszystko, by go zachęcić.
Ale nie zrobił tego.
Sama chciałam go zaprosić,
ale nie robiłam tego od czasu tamtej masakry
w Dzień Sadie Hawkins.
Czym do diabła jest Dzień Sadie Hawkins?
Dziewczyny uderzają do chłopców.
Byłam gotowa zaprosić Jacoba Finemana na bal.
Byłam w nim tak zakochana.
Stałam przed świątynią z dwiema colami,
on szedł w moim kierunku w nowej...
Czekaj, nie zaczynaj nowej historii,
nie mamy czasu.
Dobra.
Dziś rano wróciłam do parku,
bez Ethana.
Przyszedł.
Bez psa.
Mówił, jak bardzo lubi kawę,
powiedział, że niedaleko mają najlepsze espresso w mieście,
i spytał, czy mam ochotę.
Spytałam: „Teraz?”,
a on powiedział: „Teraz”.
I poszliśmy.
Ale kawiarnia była zamknięta.
Robili remont czy coś.
Ja to mam farta.
Powiedział, że ma u siebie świetny ekspres,
który sprowadził z Neapolu, i że to tuż za rogiem.
Rety. Nigdy tego nie robiłam,
ale pomyślałam: „Żyje się raz, Midge”.
No i miałam na sobie ładną bieliznę, więc co tam.
I poszliśmy.
Szybko przeszliśmy do rzeczy.
Minęło trochę czasu od Benjamina...
Poczułam rodzaj katharsis,
dreszcz spontaniczności.
Zrozumiałam, że nie byłam dość spontaniczna w moim życiu.
Za dużo myślenia, za mało działania.
Zrozumiałam, że podoba mi się to uczucie
i chcę, żeby trwało. Aż tu nagle...
Kompletny chaos.
O mój Boże.
Żartujesz sobie ze mnie?
-Co ty tu robisz? -Ja?
Kto to? Jakaś dziwka od stenografii?
Nie.
Facet jest żonaty.
On krzyczy, ona krzyczy,
pies szczeka, a ja utknęłam.
Jestem naga, jest tylko jedno wyjście z pokoju,
a moje ubrania są daleko.
Złapałam, co mogłam, i uciekłam.
Jeszcze z taksówki ich słyszałam, to było szaleństwo.
Zrób listę facetów, z którymi spałaś,
cały dzień nam to zajmie.
No i?
A jak myślisz?
Chcę odzyskać moją sukienkę.
Wspaniała pani Maisel
Idź, jakby to był zwykły dzień,
jakbyś szedł do metra.
Chciałem podrygiwać jak dziewczynka.
-Arch... -Spokojnie.
Półtorej przecznicy.
-Wiem. -Spytaj o Chenga,
jest najlepszy i mówi po angielsku.
-Zawsze do niego chodzę. -Mówiłeś.
Nie lubię trzymać kasy
i nie mam dobrych kryjówek.
Biurko odpada, skrzynki na flaszki też,
do krokwi mogą wejść szczury.
Trzeba rozbić podłogę młotkiem i zakryć dywanem.
Jestem moją matką.
Dam radę.
Dobra, dzięki.
Do zobaczenia wieczorem.
Wspaniale, wezmę dwie uncje.
Jest najbardziej aromatyczny.
Rozejrzę się jeszcze,
może wezmę jakieś cygara.
Zapakuję to.
Mamy wspaniały wybór...
Dzień dobry, jak mija panu dzień?
Dobrze, dziękuję.
Chciałby pan więcej takich dni?
Słucham?
Chcę móc wyżywić moją rodzinę.
A kiedy mój dobrobyt jest zagrożony, atakuję.
To zrozumiałe.
W Torze jest pewien wers.
„Nie wkurw mnie, bo zginiesz”.
Proszę o tym pomyśleć.
Tak zrobię, ale najpierw przejdę do drugiej części sklepu.
Miło się rozmawiało.
-Witam pana. -Witam.
Ma pan chwilę?
Chciałam porozmawiać o...
swataniu.
Oczywiście, ma żywą historię.
Pierwsze swatanie sięga XIV wieku w Chinach.
Moczyli kije sosnowe w siarce...
Miałam na myśli biznes pańskiej wychudzonej żony.
-Mojej... -Abe Weissman, prawda?
Mąż Rose,
ojciec Miriam,
dziadek Ethana, Esther i Chaima?
Nie mam nic wspólnego z tym, co robi moja żona.
Ale ma pan na nią wpływ.
Jest pan mężczyzną, prawda?
Tak sądzę.
Chyba, że odbierzemy panu męskość.
Kim panie są?
To bez znaczenia,
żona ma przestać.
-Przestać. -Natychmiast.
Przestać? Oczywiście.
Mogę tylko zadać jedno pytanie?
-Tak. -Jest pań więcej na zewnątrz?
Tylko my.
-Pański tytoń. -Nie chcę!
-Zamówiłaś już? -Tak.
Dlaczego?
Spóźniłeś się, a ja o 11.00 muszę być u Susie.
Jest zimne. Ty zawsze się spóźniasz.
Nie dzisiaj.
Nie chcę tego, chcę jajka.
To zamów jajka.
Mam to wyrzucić? Jak Henryk VIII?
Tylko nie ścinaj mi głowy.
Chcesz wejść raz jeszcze?
Nie, tylko...
-Mam straszny chaos. -Wiem.
Niepotrzebnie powierzyłem pieniądze Archiemu.
Nie jego wina.
Trzymał je jak paczkę z jedzeniem na wynos.
Wypytać Imogene, sprawdzić, czy jednak kręci?
-Będzie krucho z kasą. -Wymyślimy coś.
Poprosimy jajecznicę z trzech jajek i świeżą kawę.
Oczywiście.
To od rodziców.
Kostiumy na Halloween dla dzieci.
Obrabiały je panie w fabryce.
Co tym razem?
Bonnie i Clyde,
Romeo i Julia...
-To są pary. -I?
Pary, które...
no wiesz.
Co sugerujesz, to nasze dzieci.
Tarzan i Jane? Chcesz ubrać syna w szmatę?
-Co z tobą dzisiaj? -Co z tobą?
Chodzi tylko o pieniądze?
„Tylko pieniądze”.
-Tylko ty mówisz takie rzeczy. -Joel.
Będziemy rodzicami.
-Kto? -Ja i Mei.
Będziemy mieć dziecko.
Dorzuć kilka „wow" ode mnie.
Zakładam, że to nieplanowane?
Można tak powiedzieć.
Coś jeszcze?
-Jaki macie plan? -To świeża sprawa.
Dopiero się dowiedzieliśmy.
-To nie plan. -Co chcesz wiedzieć?
Jaki będzie kolor ścian w pokoiku? Studia?
Coś mam prawo wiedzieć.
To wpłynie na mnie i dzieci.
-Wiem. -Co już omówiliście?
Nie ma jej w mieście. Ubiega się o staż.
Poza miastem?
Tak.
A jak wyląduje daleko? Przeprowadzisz się?
Nie mogę, mam klub.
Ona o tym wie?
Niepotrzebnie ci mówiłem.
Moje dzieci będą mieć macochę.
-Nie mam prawa wiedzieć? -Zimna.
Miałam wpaść na was z wózkiem?
Zapomnij, że w ogóle rozmawialiśmy.
Joel, zaczekaj!
Nie złość się, że zadaję pytania.
To nie pytania, to przesłuchanie.
Nic o niej nie wiem, poza tym, że będzie lekarzem.
-Zgadza się. -Jakim?
Od stóp? Mózgu? Oczu? Dzieci?
Po prostu lekarzem.
Sam nic o niej nie wiesz. Jak ma na nazwisko?
Lin.
Jedno „n” czy dwa?
Jedno.
Musiałeś się zastanowić?
Zmieni je na Maisel.
Bierzecie ślub?
-Możesz się ucieszyć? -Najpierw ty musisz się cieszyć.
Cieszę się. Jestem szczęśliwy.
-Kiedy powiesz Shirley? -Skąd wiesz, że nie mówiłem?
Bo rozmawiałam z nią wczoraj
o drożdżach i Robercie Goulecie.
Nie wiedzą jeszcze. Nie mów im.
Następnym razem może być widać.
Jeszcze jej nie znają.
Czy ty w ogóle masz nad tym kontrolę?
Boże, Joel,
w co ty się wpakowałeś?
Chcę zejść z ulicy.
Naprawdę weźmiecie ślub?
Omówimy wszystko, kiedy wróci.
Będę cię informować.
Przyszli rodzice biorą ślub, tak.
Nie mów o tym nikomu.
Tak jest.
To nie był rozkaz.
Widzimy się później.
Porozmawiam z tatą o kostiumach.
Abe?
-Odsuń się od drzwi. -Czemu?
Tylne wejście zamknięte?
Tak, co się dzieje? Jesteś cały spocony.
-Cicho. Szeptem. Pokazuj na migi. -Abe...
-Ta mała, Rose. -Jaka mała?
Mała żydowska Moloch w perłach.
Duża z Irlandii, z miażdżącymi rękoma.
-Były w sklepie? -Jakim sklepie?
Moim, z tytoniem.
Jesteś swatką?
Od miesięcy, wiesz przecież.
One też są swatkami, chcą, żebyś przestała.
Tak powiedziały, dosyć dobitnie,
z przerażającym akcentem.
-Masz rozerwany płaszcz, zrobiły ci coś? -Nie.
Ale bałem się,
że będą mnie śledzić.
Robiłem wszystko, by się ich pozbyć,
szedłem serpentynami,
wbiegałem do sklepów, przechodziłem między autami.
-Mój Boże. -Potem...
Abe?
Ja...
Co?
Wszedłem do kościoła katolickiego,
myśląc, że schronię się, przynajmniej przed Irlandką.
Myślałem, że będzie pusty.
Ale byli w trakcie mszy.
Jedynym dźwiękiem, jaki było słychać, były organy.
Przez nawę ustawiła się długa kolejka,
dołączyłem.
Nie miałem pojęcia, o co chodzi,
szedłem za nimi.
Chciałem się wtopić w otoczenie.
Kiedy dotarłem do końca,
wszyscy klękali,
ja też uklęknąłem.
Potem go zobaczyłem.
Trzymał wielki, srebrny kielich,
a żeby nie wyglądać podejrzanie...
-Nie zrobiłeś tego. -Przyjąłem komunię.
-Mój Boże. -Ksiądz chyba coś podejrzewał,
bo kiedy powiedział „ciało Chrystusa”,
odpowiedziałem: „Mazeł tow”.
-Kręci mi się w głowie. -I stałem tam,
z Chrystusem w ustach, zastanawiając się, co robić.
Wyszedłem i wyjąłem to z buzi.
I teraz...
Co mam z tym zrobić?
Zawiń w coś i odłóż. Mamy większe zmartwienia.
Wspomniały o Miriam, wymieniły wnuki z imienia.
Wykąp się, wymyślimy coś.
Doceniam, że przyszedłeś na pokaz osobiście
i nie wysłałeś wspólnika.
Nie pożałujesz, Alfie jest najlepszy.
Nie wchodź.
Mówiłam, „nie wchodź".
Przyszła Midge Maisel.
Już? Wcześnie.
Do zobaczenia w piątek.
Dziękuję.
-Niech zaczeka. -Jestem.
-Miała zaczekać. -Wyjdziesz?
-Poważnie? -Jak już jest, niech zostanie.
Dlaczego płacze?
Co tu robisz?
-Byłyśmy umówione. -O pierwszej.
O 11, jest południe, więc mam godzinę spóźnienia.
Mówiłam jej, że na 11, żeby była o 12.
Mówiłaś: „Cholerna Miriam, zawsze się spóźnia.
Ma wszystko gdzieś”.
Dzięki, nie mówiłam tak.
Skoro już jesteś, siadaj,
mam dla ciebie dobre wieści.
Zamieniam się w słuch.
Musiałam pociągnąć za parę sznurków,
ale masz główny występ.
-Żartujesz? -Teatr na tysiąc osób, dobra stawka.
Świetnie! Gdzie?
W Chorwacji.
Gdzie to? W Pensylwanii?
W Republice Chorwacji.
Miejsce ma jakąś chorwacką nazwą,
ale luźne tłumaczenie to: „Rozśmiesz do pokazania zębów”.
-Chorwacja? -Tak, Zagrzeb.
-To chyba stolica. -Tak.
Dziękuję.
To pięć występów,
ale mają prąd tylko raz w tygodniu.
Polecisz na jedną noc,
wystąpisz, wrócisz.
Zaczekasz sześć dni i polecisz,
wystąpisz, wrócisz.
Przez pięć tygodni?
Musisz się zaszczepić.
Ospa, tężec, dyfteryt.
Podobno to potwornie bolesne szczepionki,
idź tydzień wcześniej.
Nie mogę latać w tę i z powrotem do odległego kraju
na jedną noc, padnę trupem.
-Nie, jeśli się zaszczepisz. -Odmawiam.
Chciałaś mieć własny występ.
Na zachodniej półkuli.
-Czyli nie? -Po stokroć nie.
Byłaś u Sophie, a nie weźmiesz tego?
To był błąd i więcej się nie powtórzy.
To najlepsze, na co mnie stać.
Rozumiesz?
W zeszłym tygodniu gość chciał cię zobaczyć,
a nie ma gdzie.
-Kto? -Słyszałaś o Gordonie Fordzie?
Gordon Ford chciał mnie zobaczyć?
Nie on, to zbyt gruba ryba, ale jego booker.
To wciąż duża sprawa.
Jego stażysta.
Stażysta jego bookera,
ale on raportuje bookerowi, a ten Fordowi.
Jeśli chcą mnie zobaczyć,
-mogą przyjść... -Zanim dokończysz,
nie mogą iść do nielegalnego klubu ze striptizem.
Są zbyt ważni, nie mogą ich tam zobaczyć.
I nie ma dla ciebie nic na miejscu,
przynajmniej nie teraz.
Pracuję nad tym, ale bądźmy realistkami.
Idę na lunch.
Dobrze, idź, weź chusteczkę.
Co z nią?
Długa historia. Nie zaprzyjaźniaj się, zwalniam ją.
Biedactwo.
Jest nieprofesjonalna.
Zawsze kłóci się z chłopakami,
jej rodzina ciągle biega po mieszkaniu.
Za dużo kłopotów i smarkaczy.
Przyszłam po informacje o Alfiem. Zabieram cztery osoby.
Weź ulotkę z tamtego stosu.
-Którego? -Po prawej.
Nie ten, obok, jeszcze bardziej obok.
Przywarłaś do fotela? Pokaż mi.
-Tam jest. -Dlaczego nie wstaniesz?
Susie?
Nie mam spodni.
-Poważnie? -Nie,
pomyślałam, że sobie zażartuję. Tak.
I co? Widziałam cię już w bokserkach.
Ich też nie mam.
Siedzisz nago?
-Tak. -Nie przykleiłaś się?
To nie był wybór.
Zadzwonił telefon, Diny nie było, nie dokończyłam się ubierać.
-Ale... -Dalej, pytaj.
Najpierw zakładasz całą górę, a potem dół?
Tak.
Nie zaczynasz od bielizny?
-Nie. -Susie Myerson i wspólnicy,
z kim mam przyjemność?
Kto to, Nicky?
Sandy Bishop z McCormick Hatlestad.
Cześć, Midge.
Muszę odebrać.
Resztę pytań złóż na piśmie.
Pogadamy później.
Zamknij za sobą drzwi.
Hej, Miriam!
-Sto lat. -Pan Bishop.
Cześć, Frank. Pomagacie?
Jak tylko możemy.
Załatwiliśmy jej to miejsce.
Wiem, jest bardzo zadowolona.
Bierzesz fuchę w Chorwacji?
W tym teatrze?
-Nie. -Serio?
-Mają 1000 miejsc. -I prąd.
Nie mogę, z wielu powodów.
Nie zostawię dzieci.
Więc to sprawy rodzinne?
Głównie.
„Względy rodzinne”.
Notujesz to?
Jesteś teraz częścią rodziny.
Jasne.
Moja bliska rodzina i tak się rozrasta, więc czemu nie?
Miriam, czy mi się wydaje,
czy jesteś w ciąży?
Promieniejesz, a brzuszka brak.
Nie, mój mąż i jego tajemnicza dziewczyna spodziewają się dziecka.
To będzie skomplikowane.
Tajemnicza?
Ledwo ją zna.
-Niepokojące. -Na Cherry Lane.
Midge...
-martwi cię ta dziewczyna? -Nie.
Może trochę.
Będzie macochą twoich dzieci.
To ważna rola.
Joel nie chce tego słyszeć.
Coś jeszcze?
Chyba nie.
Przyjrzeć się jej?
Nie.
-Moglibyście? -Tak.
-Dyskretnie. -Albo nie.
Wolałabym dyskretnie,
jeśli już.
Od tego jesteśmy.
Wyciągamy informacje od ludzi.
O ludziach.
Bez ich wiedzy.
Dobrze.
Dasz nam nazwisko?
Pewnie chodzi na studia, wraca do domu, tyle.
Może.
Może nie.
Chcecie tylko nazwisko?
Będziemy bardzo dyskretni.
Szybko, Dorothy, do piwnicy!
Powiedziała mu prosto w twarz,
jest tu kierownikiem, że ma pukać.
„Kobiety mają cycki, więc pukaj”.
Tak powiedziała.
Midge zawsze była asertywna. Dlatego ją kocham.
Pracowałam kiedyś w Filadelfii, musiałam wywiesić napis „brak lodów”.
Zabawne.
Ale jakich lodów?
Kochana, jesteś taka niewinna,
jak elf ujeżdżający króliczka.
Podoba mi się tutaj, rozmowa z pracującymi kobietami.
Ty też pracujesz? Co robisz?
Coś z łyżwami?
Nie. Jestem mamą
i uczę się w szkole dla sekretarek.
Szkoła sekretarek?
Nie chciałabym być sekretarką.
Faceci ich nie szanują.
Gapią się im w cycki,
-to poniżające. -Tak.
Będę tego unikała.
-Naucz się jeździć na łyżwach. -Co tam, nudziaro?
Kończę już.
Myślę, że dam radę w tym miesiącu.
Archiemu jest tak głupio...
Wiem, złożył zamówienie na 56 sztuk Tupperware'a.
Żałosne, nie zamówię ich.
Próbuje spłacić dług.
Przejdziemy przez to.
Pieniądze są, nie ma ich, ostatnio głównie nie ma,
ale que sera.
Wszystko dobrze?
Rozmawiamy o wielkim numerze.
-Trixie? -Nie.
Mężowi Imogene wyrwano torbę.
Były w niej kosztowności mojego byłego męża.
Nie może zapłacić za czynsz.
Cholera, zapomniałam. Mam coś dla ciebie, Midge.
-Słyszałaś o Kennedym? -Kojarzę.
Tata mi mówił, że robią zbiórkę kasy.
„Żony dla Kennedy'ego”. Jackie to organizuje.
Jackie Kennedy? Chcę być jej najlepszą przyjaciółką!
To żona Kennedy'ego.
Też kojarzę.
Potrzebują komika, który jest damą.
Prośba Jackie,
bo będą same kobiety.
-Płacą? -Co za różnica?
Kennedy. Zrobi to.
-Płacą. Nie możesz mówić sprośnych rzeczy. -Nie będzie.
Zrobię to. Dzięki, Gloria.
Zanotuję ci numer telefonu.
Tak!
Skąd twój tata o tym wie?
Jest senatorem.
-Senatorem? -Tak.
Nie rozumiem.
Nie znasz naszego dwuizbowego systemu ustawodawczego?
Znam.
Kennedy'ego zdawałaś się nie znać.
Dzięki za pomoc, Gloria.
Dorothy pewnie chce się już wymiotować.
Przedstaw mnie Trixie.
To będzie katastrofa.
O czym ty mówisz?
Masz świetną frekwencję, grube ryby.
Dwóch nie przyszło.
Dwóch z dwudziestu? Alfie będzie dumny.
Nie zaprezentuję cię w takim miejscu.
To był komplement.
Nie ma alkoholu,
a akustyka jest słaba.
Nikt nie będzie się śmiał.
Spokojnie, nic nie sugeruję.
Mówię tylko, że jest dobra frekwencja.
A ja rozbawię każdą ponurą salę.
Zajrzę do Alfiego.
Nie widziałaś mnie w Grant's Tomb. Dzieciaki zdychały ze śmiechu.
Jest większy, niż myślałem.
Zanim wyplułem, posmakowałem go.
Chcesz im to zwrócić?
Ale jak?
Idź na mszę,
a kiedy nadejdzie moment,
wypluj z powrotem.
Nie byliby podejrzliwi,
gdybym wypluł opłatek do kielicha?
Oblaliby mnie wodą święconą.
Wrzucisz do sedesu?
Ciało Chrystusa?
Już biedak sporo przeszedł.
Zaczyna się.
Cześć, witajcie.
Zacznijmy od tego,
że mam dobre wieści.
Nie zanudzę was sztuczkami karcianymi.
Ludzie z tyłu nic by nie widzieli,
chyba że wyszedłbym do was,
a kto by tego chciał, tak szczerze...
Nie, zostanę tutaj,
a wy zostaniecie tam, a to...
nie będzie częścią występu.
Teraz...
przejdźmy do przeszłości.
Moi przodkowie dawno temu,
śmieją się z czegoś.
Ja w pelerynie superbohatera własnej roboty.
Pewnie zastanawiacie się, jaką miałem supermoc.
Przejdziemy do tego.
Podczas Major Bowes Amateur Hour.
Wygrałem.
Urocze.
To się nawet jeszcze nie wydarzyło.
Może się wydarzy,
a może nie.
Moja rodzina. Moja peleryna.
Mój występ.
Moja przyszłość.
Boże! Rose, wygląda jak ty.
Nie...
Tak?
Jest magikiem. Przeczytaj program.
Wybierzecie się ze mną w tę podróż?
To dobrze, bo zamknąłem wszystkie drzwi od zewnątrz, nie macie wyjścia.
Nadszedł czas, by znaleźć
ochotnika.
Ci, co podnieśli rękę, są zdyskwalifikowani.
Zbyt nadgorliwi.
Mogłam nie podnosić.
Za bardzo się ekscytuję, ludzi to odrzuca.
-Tylko czasami. -Wolę tych niechętnych.
Ukryte postacie,
ciche dusze,
te z głębią, której nie możemy zobaczyć.
Wybieram ciebie.
Na kogo wskazuje?
Chyba na ciebie.
Ja? Ja tam nie idę.
-Dlaczego? -Idź. Będzie zabawnie.
Dalej, mamo.
Cieszę się, że to ty.
Dodajmy jej trochę otuchy.
Nie ma pojęcia, co z nią zrobię.
Bardzo dobrze,
podejdź do mnie, młoda damo.
Otóż to.
Jak masz na imię?
-Rose. -Rose.
Dobrze, że nie Kaktus.
Dobre!
Opowiedz mi o sobie, Rose.
No więc...
Mieszkam na Upper West Side i jestem szczęśliwie zamężna.
Mam dwoje dzieci, troje wnucząt.
Brzmi jak cudowne życie.
Lubisz swoje wnuki, Rose?
Oczywiście, że tak. Ubóstwiam je, są idealne.
-Jesteś śpiąca? -Słucham?
Jak nazywają się twoje wnuki?
Ethan, Esther i Chaim.
Wspaniale.
Podoba mi się ten rytm.
Ethan,
Esther,
Chaim. Ciepło tu.
Jest ciepło.
Ethan,
Esther,
Chaim. Lubisz swoje wnuki, Rose?
Małe potwory, mają pobłażliwych rodziców.
-Cios poniżej pasa. -Wredna.
Szykuje się pozew o pomówienie.
Ethan,
Esther...
Chaim.
-Czy on ją hipnotyzuje? -Tak myślę.
A twoje dzieci?
-Są tutaj. -Uważaj.
Nadchodzi.
Opowiedz mi o swoich dzieciach.
Mój syn jest genialny, matematyk jak jego ojciec.
-A twoja córka? -Jest jak ty.
Ma niezdiagnozowaną schizofrenię?
Występuje na scenie.
Fascynujące.
Które wnuki są jej dziećmi?
Ethan,
Esther...
Chaim.
Rose,
kiedy usłyszysz te imiona,
-chcę, byś mi to pokazała. -Pokazała?
Co robi twoja córka.
Rozumiesz?
-Tak. -Nie.
-Jak? -Co?
-Ethan... -Co robi jej córka?
-Esther... -Co jest?
Chaim.
Ach, te niesforne bąbelki!
Wszyscy dobrze naoliwieni?
Co do cholery?
Co się dzieje?
Jak tam panowie z tyłu?
My siedzimy z tyłu?
Chcę, żebyście o czymś pomyśleli, szczególnie ty,
z ręką niebezpiecznie blisko krocza.
Co powiedziała?
„Krocze”.
Nigdy tak nie mówi.
To niemożliwe.
Każda dziewczyna, która trzęsie tu tyłkiem, ma ojca.
Tak, ja też. Mam ojca.
-Abraham. -Tyłkiem? Skąd...
Miriam, co to?
Myślał, że wyrosnę na idealną damę.
A rzucam żartami o kutasach w klubie pełnym pijanych mężczyzn.
Miłego Dnia Ojca!
Jakimi żartami?
O kutasach, rzuca nimi.
To mój występ.
Moi rodzice ze mną mieszkają i dużo się kłócą.
Ciągle nieporozumienia.
Moja matka zgadza się z ojcem
co kilka miesięcy, kiedy idą do łóżka
i dziesięć minut później słychać:
„Tak, Abe! Tak!”.
Przypomina mi to dzielenie ściany
z moim bratem w dzieciństwie.
Noah, przepraszam.
Za co? Co ona powie?
Mój brat Noah był aktywnym nastolatkiem.
Nie, nie uprawiał sportu.
Był aktywny inaczej, jak to nastoletni chłopcy.
Najmniejsza stymulacja sprawiała, że biegł do pokoju.
Vivien Leigh na okładce Time,
do pokoju.
Eleanor Roosevelt prowadząca jeepa,
do pokoju.
Liżąca się pod ogonem Lassie,
do pokoju.
Chłopak używał kremu jak wody.
Wciąż dużo go używasz.
Potem poznał swoją miłość w liceum,
Shirę. Byli zakochani,
zapomniał o Eleanor Roosevelt.
Ale potem zrobił podmiankę.
Zostawił idealną balabustę, dla blond sziksy z idealną cerą,
jakby zeszła z okładki Nuremburg Monthly.
To wymyślony magazyn.
Ale moja mama...
Rany, moja mama.
Nie ma większej flirciary
od mojej matki.
Dzięki niej zawsze mieliśmy miejsca parkingowe.
Zagaduje gliniarza, by uniknąć mandatu,
dostaje dodatkowe bajgle w sklepie.
„Niech będzie tuzin, Ezra. Bardzo dziękuję”.
Czy mój tata zastanawia się, czemu nie musi zmieniać żarówek?
Dozorcy budynku
czają się na nią jak napalone psy,
jakby miała pieczeń pod spódnicą.
Rety. Nigdy nie musiałem zmienić żarówki.
Ups, na mnie już pora.
Trzymajcie się wózków,
przed wami Lorna Luscious,
sexy pielęgniarka!
Na tym zakończymy, Rose.
Przegapiłam coś?
Nie. Nic a nic.
Stań teraz z boku, Rose,
a ja pożegnam się z publicznością.
Dziękuję za dzisiaj,
to był dla mnie zaszczyt.
Moje wewnętrzne dziecko jest takie szczęśliwe.
Zastanawiacie się jeszcze,
co było moją supermocą?
Zawsze potrafiłem
trzymać w napięciu,
przykuwać uwagę,
zainteresowanie...
i robić efektowne wyjście.
Co się stało? Dziwnie wyglądacie.
Porozmawiamy na zewnątrz?
Miriam! Moja ręka!
Dlaczego, na Boga, nie powiedziałaś mi, że byłaś w Wolford?
W tym klubie?
Nigdy tam nie byłam.
Odtworzyłaś mój występ,
słowo w słowo.
Poza tymi żartami, które zmieniłaś na lepsze.
Niemożliwe.
Mamo!
Dobrze, byłam w klubie.
Widziałam kobietę w wannie, a potem ty wyszłaś
na swoją część.
-Zahipnotyzował mnie? -Astrid, czekaj!
-Co powiedziałam? -Zostaw mnie.
Astrid, proszę.
Wróć do Shiry i jej wąskich ust,
skóry w plamach i za dużego biustu.
Ty niby nie myślisz o Roystonie Hobbingsworthu?
Czasem myślę o tym, co by było,
gdyby nie wstąpił do armii.
Albo nie miałby wypadku.
Albo nie spał z moją matką.
Astrid, proszę.
Czemu poszłaś mnie zobaczyć?
Żeby się torturować?
-Musiałam zobaczyć na własne oczy. -Co takiego?
Co zagraża moim interesom.
-Znów to samo? -Tak.
To, co robisz, wpływa
na mnie, na tatę, na wszystkich dookoła.
Jesteśmy połączeni.
Powiedz, co tam powiedziałam.
Przede wszystkim
to częściej niż co kilka miesięcy.
Tatku, nie teraz.
Od dzisiaj prowadzę dziennik,
żebyśmy byli na bieżąco.
I to ja będę zmieniał żarówki, ty flirciaro.
Mamo, musisz pogodzić się z tym, co robię.
Naprawdę nie rozumiem,
jak wpływa to na twój interes.
To już bez znaczenia,
nie mam już firmy.
-Przeze mnie? -Nie.
Poddaję się.
Kazały mi przestać,
to przestanę.
Nie. Rób swoje.
Kochasz to, jesteś szczęśliwsza niż kiedykolwiek.
Lubiłam to, ale nie jestem taką wojowniczką jak ty.
Moja droga wcale nie różni się od twojej.
Jest tylko więcej kutasów i nagich kobiet.
-Twoje słowa. -Twoje też.
Łatwo jest się poddać.
Nie rób tego, nie przestawaj.
No ładnie.
Co tam się wydarzyło?
Opowiem ci przy butelce sherry, albo dwóch.
Co powiedziałam?
Masz słabość do wąsów.
-Nasi odźwierni nie mają wąsów. -Przyznajesz,
że podobają ci się odźwierni.
-Dzień dobry. -Kim pan jest?
-Co pan tu robi? -Proszę wyjaśnić.
-Nie flirtuj. -To był flirt?
Wyczułem ten rytm.
-Jest pan z nimi? -Z kim?
-Z tamtą grupą. -Jestem ze swoją grupą.
Wchodźcie.
Frank jest wspólnikiem Susie.
To nic takiego, idźcie.
Zaraz przyjdę.
Midge, ta dziewczyna, Mei Lin...
Wycofujemy się. To zbyt gorący temat.
Gorący? Dlaczego?
Jej rodzina jest niebezpieczna.
Nie zadziera się z nimi. Znikniesz.
Jakbyś nigdy nie istniała.
Julie, przepraszam za to.
-Czy to broń? -Tak.
Ale taka zabawkowo-komediowa.
Tak, komediowa.
Frank czasem występuje ze mną.
-W weekendy. -Strzela kwiatami.
-Bardzo zabawny pistolet. -Przepraszamy.
Powinnaś przestać się tu zakradać, Miriam.
Tak jest, przestanę.
Dobranoc, Julie.
Im mniej wiesz o tej rodzinie, tym lepiej.
Proszę, nie mów nikomu, że węszyliśmy wokół nich.
-To nie miało miejsca. -Dobrze.
I przeproś za mnie Julie. To było nieprofesjonalne.
Przeproszę.
JOHN FITZGERALD KENNEDY NA PREZYDENTA LAT 60.
Pora na wyścigi.
Zawadiacki lniany hełm Olega Cassiniego
dopełnia stylizację z trójkolorową sukienką.
Czarne akcenty
przypominają prace mistrza zen,
podkreślając pionowy romantyzm sukni.
Kapelusz Lily Daché
to wisienka na tym pysznym torcie.
I na koniec
groszki granatu przeplatające się z prostokątnymi wycięciami.
Obcisła góra sukienki
podkreśla dekolt w kształcie łódki.
Elegancka wersja kapelusza rybackiego
uzupełnia strój.
A teraz, w ramach rozrywki,
mamy z nami przezabawną damę, która opowie kilka żartów.
Następnie zjemy ciasto z cukierni Gino.
Przedstawiam wam
panią Miriam Maisel.
John F. Kennedy kandyduje na prezydenta.
To świetnie, prawda?
Będziemy mieć młodego, mądrego,
przystojnego prezydenta. Ale będzie zajęty!
Czytałyście jego program?
Sześciopunktowy plan
opieki zdrowotnej z nowymi szpitalami i uniformami,
lepszym ogrzewaniem, żebyście nie marzły
podczas badania.
Da więcej pieniędzy NASA
i wyślemy ludzi na Księżyc przed Sowietami.
Brzmi wspaniale,
ale czy są jakieś minusy jego wygranej?
Co powinno niepokoić każdą z nas na tej sali?
To.
Jeśli wygra,
to będzie Pierwsza Dama,
wyobraźcie sobie.
Budzicie się, włosy w lokach,
zagniecenia od poduszki na twarzy, siadacie
i pierwsze, co widzicie rano,
to ta twarz.
Poważnie?
Czy to sprawiedliwe? Twarz,
ubrania, gracja.
Czy wymyślono słowo „gracja” po to, by opisać tę kobietę?
Wyobrażacie sobie Jackie Kennedy w złej fryzurze?
Ze starym lakierem?
Z musztardą na koszuli, ze skurczami menstruacyjnymi?
Pat Nixon, ta kobieta ma skurcze.
Pewnie codziennie.
Pat na pewno jest miła, ale wiem, jak wygląda
po nocy z teściami.
Wyczerpana, lekko pijana,
pełna nienawiści,
nagle zdaje sobie sprawę, że szpikulec do lodu ma wiele zastosowań.
Ale nie Jackie,
jej teściowie ją kochają,
jedzą jej pieczeń,
przynoszą jej kwiaty.
Biegle mówi po francusku, hiszpańsku, włosku i w jidysz.
Nie mam dowodów na to ostatnie, ale wierzę, że tak jest.
Na pewno chcemy Pierwszą Damę, która tak wygląda na koniu?
Czy chcemy Pierwszą Damę, która wygląda bardziej jak koń?
Atrakcyjny koń. Prawdziwy arab.
My, kobiety, mamy dużo zmagań.
Musimy nieustannie porównywać się...
Nie no, dajcie spokój.
Kto ma tak idealny wyraz twarzy,
kiedy jest na plaży?
Gdzie są poparzenia?
Plamy potu?
Gdzie jest plama z soku winogronowego
po tym, jak córka zwymiotowała po zabawie w oceanie?
Gdzie jest spojrzenie, które mówi:
„A gdybym ją teraz puściła”...
Jest absolutnie idealna.
Oto urocza anegdotka.
„Podczas przemowy senator chciał
„zacytować Ulissesa Tennysona, ale zapomniał tekstu.
„Jackie uratowała go, recytując
„wersy z pamięci”.
Kim ty jesteś?
Pytam w imieniu Pat Nixon.
Ale śliczny strój.
Ten też. Przepraszam, robię właśnie zakupy.
Kiedyś miałam taką sukienkę.
Moja szczęśliwa sukienka,
aż do chwili gdy...
To historia na inne spotkanie.
Nie. Nie dziś, to zbyt pikantna historia.
Tu są małe marcheweczki.
Przykryjemy je purée ziemniaczanym.
W porządku.
No więc, niedawno się rozwiodłam,
jestem trochę samotna,
i kilka tygodni temu poznałam mężczyznę.
Był miły, przystojny, ja byłam w mojej sukience,
idealne połączenie.
Idziemy na kawę, ale kawiarnia jest zamknięta,
więc proponuje mi małą kawkę w swoim mieszkaniu.
Ale nie miał kawy, więc uprawialiśmy seks.
Wiem, co myślicie:
„Nie miał herbaty? Napoju?
„Może jabłko?
„Jedyną opcją był seks?”.
Tak, to moja historia, więc cicho.
Uprawialiśmy seks i było bosko.
Nagle otwierają się drzwi i wchodzi kobieta w amoku,
z małym psem i zaczyna krzyczeć.
Myślę: „Kto to jest?”.
Miałam dzwonić na policję,
ale zrozumiałam, że to jego żona.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Byłam tą drugą.
Byłam nierządnicą, ladacznicą,
tym wszystkim, czym nazywałam kochankę mojego męża.
Wyobrażacie sobie
przyłapać męża w łóżku z inną?
Ale kiedy leżałam w jej łóżku,
w jej pościeli...
Spójrzmy na pozytywy.
Ma moją szczęśliwą sukienkę.
Gdzie to ciasto?
Susie Myerson i wspólnicy.
-Cześć, mam pytanie. -Co tam?
Jutrzejszy lunch, Dinah mówiła 13.30,
ale o tej godzinie jemy, czy podała tak,
bo wie, że się spóźnię?
Jeśli myśli, że się spóźnisz, to jemy o 14.30,
mnie powiedziała 12.45, nie spóźnię się więcej niż kwadrans,
bo będę na Upper East Side.
Planuje te rzeczy pode mnie,
ja się dopasowuję... Ale czy ona dopasowuje się do tego?
To bez znaczenia,
bo dzisiaj
zabieram Dinę na kolację, żeby się rozmówić.
Ona wybiera miejsce.
Rozmówić.
Moja książka mówi, żeby okazać szacunek
osobie, którą zwalniasz, wtedy cię nie zabije.
Do jutra.
Mam coś dla ciebie.
Jakie coś?
Poza babeczką, którą dotknęła Ethel Kennedy,
-mam procent z występu. -Jakiego?
Miałam występ.
Nic nie załatwiałam.
Mała rzecz, dla kasy.
Kategoria: pieniądze.
Wystroiłam się!
Muszę kończyć,
ale jutro chętnie posłucham
o tym występie, którego ci nie załatwiłam.
-Do zobaczenia o 13.30. -12.45.
-Ładnie wyglądasz. -Dzięki, ty też. Idziemy?
Jasne, ale wiesz co?
Weź płaszcz, zawsze go tu zostawiasz.
Dlaczego?
W okolicy były włamania,
-nie chcę, żeby ktoś go ukradł. -Dobra myśl.
Proszę, mam tu torbę,
włóż do niej płaszcz.
Weźmiemy też te zdjęcia,
na wszelki wypadek.
-Lubisz to? -Mój siostrzeniec to zrobił.
Wrzućmy tu.
To też.
Dobra, wszystko.
Chodźmy jeść.
Kurczak i gofry z zieleniną?
Kto by pomyślał, że to apetyczna kombinacja?
Jest dobre, więc ktoś pomyślał.
Lubię takich wizjonerów.
-Dinah, słuchaj. -To Hank, przesuń się.
-Po co? -Żeby go zasłonić.
-Dobra. -Jeszcze trochę,
jeszcze, jeszcze. Już.
-Dobrze? -Tak.
Dinah, chcę się upewnić, że jesteś zadowolona z pracy.
Jeśli nie, musimy pomówić.
-Jestem. -Nie wydajesz się.
Jestem najszczęśliwsza pod słońcem.
Miałam kiedyś drewnianego psa,
ciągnęłam go na smyczy, merdał ogonem,
jego oczy się ruszały. Byłam szczęśliwa.
To jest lepsze.
Jako pracodawca też muszę być zadowolona.
Nie wyobrażam sobie ciebie zadowolonej.
Może nie śpiewam i nie podskakuję z radości,
ale mówię o zadowoleniu w pracy.
-Muszę ciągle... -Przepraszam.
Kolacja zrujnowana. James.
-To żart? -Nie przyszłyśmy na gofry,
przyszłyśmy dla Jamesa.
To komik, robi komedię.
-Dinah... -Komedia to jedyna rzecz,
gdzie biali mogą umierać przez czarnych. Ze śmiechu.
Siadaj, James.
Wyglądasz, jakbyś kogoś zabił.
Ja też. Na trzy cztery
powiedzmy, kogo zabiliśmy.
Spokojnie, nikt nie słucha.
Raz, dwa, trzy.
Bing Crosby.
Przegrał zakład, nie zapłacił, skroiłem mu dupę.
Przy barze kilku gości protestuje,
bo wciąż gadam.
Jest niezdarny, ale zabawny.
Próbuję być miły.
Mama mawiała: „Cukrem zdziałasz więcej niż octem”.
Teraz przez cały ten cukier ma tylko jedną nogę.
Cukrzykom pewnie nie jest do śmiechu.
Coś już o was wiem.
Polej sobie więcej syropu, bracie, daj se.
Mama zabiłaby mnie, gdyby wiedziała, co dziś robię.
Próbowała mnie chronić, a tu proszę,
robię najniebezpieczniejszą rzecz świata: przeszkadzam czarnym w kolacji.
Próbuję wyjść poza czarną publiczność,
bo wszystko skierowane jest do białych.
Tam leży kasa.
Pomyślcie o bajkach dla dzieci.
Gdyby Jaś i Małgosia byli czarni, historia miałaby cztery wersy.
„Dzieci zostawiają okruszki, by podążać ich śladami.
„Czarownica łapie je i pyta o przepis.
„Robią wybitny chlebek kukurydziany.
„Zapomina je zjeść”. Koniec historii.
Czarna Królewna.
-Ty go znalazłaś? -Widziałam go dwa razy.
Wydał mi się wyjątkowy.
Bo jest.
Nie rzucaj etatu!
Nie grywam tylko w śmierdzących knajpach,
w ekskluzywnych toaletach na wschodnim wybrzeżu też gadam.
Ej, Junior!
-Cześć, James. -Dinah Ruttles, jak leci?
To jest Susie, mówiłam ci o niej.
-Przypomnij mi. -Jestem agentką, menadżerką.
Jasne.
Uważam, że jesteś przezabawny.
-Ale? -Co?
Zawsze jest jakieś „ale”.
-Nie rób tak. -Dobra.
Oto „ale”. Masz słabe przejścia.
Tak, mam z tym problem.
Meandrujesz. Za dużo tematów na raz.
Mam sporo na głowie.
Dobrze. Układaj to.
Coś jeszcze?
Masz menedżera?
Oni tylko zabierają kasę.
Masz doświadczenie w pracy z nimi?
Coś tam słyszałem.
Bez menedżera
będziesz szorował kible przez kolejne dziesięć lat.
-Żartuje sobie? -Nie tym razem.
Chcę ci pomóc.
Pół roku na próbę.
W najgorszym wypadku załatwię lepsze toalety.
Masz wizytówkę?
Weź frytkę.
Zadzwoń jutro. Stawiam lunch.
Na razie, James.
Powinnam wracać,
mama martwi się, kiedy nie dzwonię.
Daj, wezmę to.
Więc wracam jutro?
Oczywiście, że tak.
9.30. Nie spóźnij się.
Dobrze.
Tylko miej na sobie spodnie, jak przyjdę.
Prawie zawsze mam spodnie.
Ten fiolet, to co?
Bakłażan albo winogrono.
Nie chcę, żeby Esther była bakłażanem.
Nie chce, żeby była bakłażanem.
Mamy wybór. Jest dynia,
marchew, różne fasolki.
-Słyszałaś? -Ananas byłby uroczy.
Jakiś słodki owoc, nic wytrawnego.
Słodki owoc.
Ethan pewnie będzie chciał banana albo marchew.
ZAJĘŁAM SIĘ TYM! DINAH
Chłopcy lubią takie kształty.
-Marchew dla Ethana. -Zrobi się!
Gotowe?
-Tak. -Gotowe.
-Powiem mamie. -Tato.
Zostaniesz na drinka?
Nie odmówię.
To do baru?
Jasne.
Powiem dziś tacie o Mei,
-o wszystkim. -Trochę późno.
Wiem. Po prostu cię informuję.
Zadzwonią pewnie do Abe'a i Rose.
Dobra, dzięki za informację.
Ananas i marchewka są dobre.
Spodoba im się.
Zgadzam się. Dawaj znać.
Witamy, oglądacie Gordon Ford Show.
Jest z nami przezabawny Lenny Bruce.
Carnegie Hall.
Denerwujesz się występem?
Trzy sekundy temu się nie denerwowałem.
Nie masz już tremy przed występami, co?
Chwileczkę.
Wiesz, co miałem na myśli.
Wyjaśnijmy coś sobie. Nabisco to nasz sponsor.
To publiczność ma brudne myśli.
Moje są czyste jak myśli Anity Bryant.
Będzie pełna sala. Jestem pewien.
Słuchaj,
powiem coś teraz, trochę niezręcznie, w swoim interesie.
Mój menadżer kazał mi obiecać,
więc jadę.
Dajcie zbliżenie.
Jeszcze, o tak.
Uważaj na kartki z tekstem.
Dobrze.
Tu Lenny Bruce,
proszę was, błagam,
żebyście przyszli na mój występ w Carnegie.
Moja samoocena jest zagrożona,
jeśli występ się nie wyprzeda, moje kruche ego padnie
i ucierpi coś bardzo drogiego amerykańskim prawnikom.
Moje konto bankowe.
Więc przyjdźcie na występ
i kupujcie produkty Nabisco,
to dla Gordy'ego.
Mówię wam, krakers Ritz z wytrawną whisky...
Pyszotki.
Może damy po krakersie
każdemu na widowni?
Zdrówko. Mam pewnie czeka na mnie w domu.
Co się dzieje?
Chciałem się tylko napić z ulubionym tatą.
Jeszcze raz, z uczuciem.
Wiem, że podchodziłem ostrożnie
-do tematu dziewczyny. -Istnieje?
Istnieje. To świetna dziewczyna.
-Nazywa się Mei. -Jak miesiąc maj. Piękne imię.
Będzie lekarzem.
Więc to prawda. Cieszę się.
I chyba się pobierzemy.
Tak! Mogłem wziąć podwójną.
Da się zrobić.
Ślub! Twoja matka padnie z wrażenia.
Ale to tylko część prawdy.
Jest druga część?
Słucham.
Zawołam kelnerkę. Linda!
-Cholera! -Tato!
Zadzwońcie po karetkę!
Czy jest na sali lekarz? Jakikolwiek?
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska