Proszę.
Wszystkie moje rzeczy.
-Kanapa. -Krzesła do jadalni.
-Telewizor. -Lampy z orgią.
Lampy z orgią?
To nie jest orgia.
A co ci ludzie robią?
To jest nauczycielka,
a to jej uczniowie i... Co za świństwo.
Czego uczy? Francuskiego?
Mnie się to podoba. Co myślisz, Antonio?
Rozładowanie zajmie nam chwilę.
Dobrze. Mam kilka spraw do załatwienia.
-Dasz radę, Imogene? -Tak.
Do roboty!
Przepraszam, lubię się rządzić.
Uważajcie.
Ostrożnie z tą lampą.
To olej, ale zrobię, co mogę.
Jest pan najlepszy. Miłego dnia.
-Herman. -Pani Maisel!
Co słychać? Jak Marilyn?
-Świętowaliśmy właśnie 30. rocznicę. -Mazeł tow!
Wróciłam i będzie pan miał bardzo dużo prania.
Postaram się działać szybko.
Czy mój rachunek dalej działa?
Oczywiście. Ile to było, 15 dolarów?
Coś w tym stylu. Ale myślałam
o większym limicie.
-Większym? -30 dolarów?
Odkąd wyjechałam, nic nie prałam.
Jest tyle do zrobienia,
oboje wyszlibyśmy na tym dobrze.
To może się udać.
Jest pan cudowny.
Dam po jednej każdemu, kogo znam.
Marketing, Herman!
Dziękuję, pani Maisel.
Reszta, 63 centy. Dziękuję i zapraszam ponownie.
-Eli! -Pani Maisel!
-Wciąż ma pan te pyszne bułki? -Tak myślę. Wróciła pani?
Dzisiaj.
I jestem gotowa wznowić rachunek.
Jasne. Ile to było? 10?
Kiedyś tak, ale chciałam to podwoić.
Albo potroić.
Moje dzieci tyle jedzą.
Sam masz szóstkę, to wiesz.
I ja i ty dobrze na tym wyjdziemy.
-Pewnie tak. -Znasz Hermana?
Błagał o podniesienie limitu. Trochę przesadzał.
Spróbujemy.
Jesteś cudowny. Jeśli nie wyjdę z tym,
dzieci zjedzą mnie.
-Na konto? -Jasne.
Dam po jednej każdemu, kogo znam.
Marketing, Eli!
Dziękuję, pani Maisel.
Johann! Nowy uniform?
Szkoda, że nie słyszałeś, jak proszą
o zwiększenie limitów.
-Dorośli mężczyźni. -No ładnie.
Wyższy limit to korzyść dla nas obojga.
Sprawdzę.
Powiedz o Hermanie i Elim,
szef może z nimi pogadać.
-Jasne. -Jesteś cudowny.
-Randy! -Pani Maisel!
-Kto ma najlepsze melony? -Ja.
Obrażasz mnie.
Wróciłam i chcę porozmawiać o rachunku.
Rachunku?
Wspaniała pani Maisel
Widziałeś kiedyś, żeby mleczarz błagał?
Poważnie. Błagał mnie o podniesienie limitu.
Mówił, że to dla niego korzystne!
Nie tu.
-To rzeczy do kuchni. -Robię porządek.
Jestem kobietą, nie mam głowy do biznesu.
Bądź milsza, lubimy Antonia.
Nordycka krew babci się odzywa.
Odziedziczyłam jej złość.
Piekarnia, warzywniak, pralnia
zwiększyły mi limit, więc tobie też pozwolę.
Nienawidzę zmieniać aptek.
Dwadzieścia pięć, świetnie.
Powiem wszystkim, że jesteś najlepszym sprzedawcą piguł.
Wiesz, co mam na myśli. Marketing, Walter. Pa.
Ten drań śmiał się kłócić.
-Co robisz? -Rozwiązuję problem płynności finansowej.
Tydzień temu prosiłam Moishe'a,
żeby opóźnił spłatę pożyczki.
Zabrałam Esther.
Miałam ją na kolanach,
bez butów, trochę brudną, z jej lalką bez jednej ręki.
-Nie. -Mówiłam, że potrzebuje butów.
Ja się nie rozkleiłam, ale Esther - od razu.
Wystarczy szczypać.
-Te skrupuły... -Zadziałało.
Jeśli odroczę mleko, pranie,
spożywcze, rzeźnika, piekarnię i aptekę
o kilka miesięcy,
może uda mi się nadgonić.
Witaj, stary przyjacielu.
Twoje honorowe miejsce czeka.
Półka jest gotowa.
Chodź. Potrzebuję twojej opinii.
Co myślisz?
To kubizm czy...
Poważnie, co myślisz?
Poważnie, to szaleństwo.
Na pierwszy rzut oka, ale spójrz.
Midge!
Stare miejsce, nowe życie, tak?
-Jasne. -Nowe perspektywy.
Kanapa w salonie
ma stać tam, gdzie stoi.
To jej miejsce.
Telewizor naprzeciwko kanapy...
-Zgoda. -Kuchnia to kuchnia,
z przedpokojem nic nie zrobię.
Gdzie mogę stworzyć coś nowego,
coś efektownego, coś „mojego”?
W sypialni.
-Nie powinnaś... -Chwilkę.
...się ruszać.
Nie musi być tak, jak było z Joelem choć...
miało to sens.
Nasz związek miał sens, a wiemy, jak się skończył.
Chcę wejść do sypialni i poczuć, że jest moja.
Nie chcę czuć, że to miejsce, gdzie Joel i ja
często, czasem, no wiesz...
-Wiem. -Rzucił mnie tu.
Stał tam, a ja tu.
Teraz jest inaczej, bo na jego miejscu
jest komoda, a na moim łóżko,
co jest dla mnie pocieszeniem.
Co myślisz?
Powinnaś zostawić tak, jak było. To absurd.
-Imogene, byłam tu zraniona. -Wiem, goleń i stopa.
Przez Joela.
Wiem.
Ale ustaw, wszystko tak, jak było.
Ładnie i przyjemnie.
Teraz jesteś sama. Będziesz miała dwie szafy.
Nie.
Zostawię tak i zobaczę, jak będę się czuła.
Cholera.
I jak się czujesz?
Muszę zadzwonić do rzeźnika.
-Śmieciarze nie strajkują. -Kto tak mówi?
Ja! Nagły astygmatyzm, Jerry?
Zwracam honor.
Kiedy zabiorą śmieci?
-To teraz ważne? -Chodzi o czystość.
Kev ma rację.
Bernie wyrzucił awokado tydzień temu i wciąż tam jest.
Abe Weissman, jesteś.
Przepraszam, spóźniłem się?
Spotkanie miało być o dziesiątej.
Nie spóźniłeś się. Trzech z nas tu spało,
jednego wyrzuciła żona.
Nie wyrzuciła mnie, tylko nie wpuściła.
Kiedy się obudziliśmy, zaczęliśmy.
To sławny Abe Weissman,
postrach Broadwayu, a teraz nasz.
-Dzień dobry. -Jak tam?
Terrence, dział kultury.
Bernie to wiadomości, Jerry finanse,
Leonard to opinie, czasem jakąś ma.
Fotograf, Kal-El, z planety Krypton.
Pokazałem im moje komiksy z Supermanem.
-Gilbert. -Jules rysuje.
Kev... co ty robisz?
-Pierdol się. -Nadworny poeta.
No i tak wygląda nasz skład. Siadaj.
Przeszkadza ci dym, Abe?
Nie, sam palę fajkę.
To, co ty palisz, to nie do końca to, co ja palę.
Niezłe ciuchy, Weissman.
-Tweed. -Przestań, Jer.
Noś, co chcesz. Mailer raz przyszedł w gaciach.
Dlaczego dźgnął żonę? Wydawała się miła.
Powiedziała mu, że nigdy nie będzie Dostojewskim.
Rozmawiałam z jego żoną na przyjęciu.
-Miał powody. -Wiecznie żyć nie będziemy.
Wróćmy do tematu.
Sprawdźcie źródła. Jak to prawda, dajemy.
Abe, przykro mi,
ale masz trzy rzeczy do sprawdzenia.
-Trzy? -Wiem, że to dużo.
Nie.
The Voice miał 3,25 recenzji od pierwszego wydania.
Więc to typowe.
Skąd to wiesz?
Archiwalne wydania.
W bibliotece przy 42.
Zajęło mi to kilka tygodni.
Przeczytałeś wszystkie?
Poza 13 listopada z 1957.
Ktoś musiał je wykraść.
Chciałbym kiedyś to nadrobić.
Chyba pokazałem wam moje komiksy z Supermanem.
Nie, brawo za skrupulatność, panie Weissman.
Kwestionując twoje zdrowie umysłowe.
Carol, znajdź dla Abe'a wydanie z 13 listopada 1957 roku.
Zapełnijmy tę dziurę.
Dzwonili z działu reklamy.
Ostatnia okładka zrobiła z ich życia piekło.
Mamy to. Co dalej?
Nienawidzę działu reklam.
-Miriam, jesteśmy! -Nie zapukaliśmy.
Wahaliśmy się,
tak czy siak - jesteśmy.
Cześć.
Niezwykłe. Jakbyśmy cofnęli się w czasie.
Co za dziwne uczucie.
Jak z tego serialu Strefa mroku.
Ostatni odcinek był piękny.
-Oprowadzić was? -Proszę.
Był dyrektor ds. reklamy,
taki przepracowany, udręczony.
Najwyraźniej zastępca Roda Serlinga.
Pięknie. I ten widok.
Odzyskałam rzekę.
Szef zawsze na niego krzyczał.
„Dalej, Williams”.
-Jadalnia. -„Ciśnij!"
Zasnął w pociągu w drodze do domu.
Twoja zastawa. I pianino.
Obudził się w idyllicznym miasteczku Willoughby.
-Idziemy dalej? -W innym wieku.
Były tam bryczki konne i orkiestry.
I mówię do siebie.
-Zawsze lubiłam te krzesła. -Ja też.
Idealnie pasują.
Tędy, proszę. Do sypialni.
Obejrzeliśmy już kuchnię?
Dziewczyny?
Potrzebowałam zmiany.
Jesteście tam?
Teoretycznie to nadal sypialnia.
-Odpowiedzcie. -Teraz pokój gościnny.
Tam też pozmieniałam.
-Klawo. -Czekajcie.
Już po sypialni?
Idziecie za szybko.
Co myślisz?
To nasze rzeczy.
-Wiem. -Co one tu robią?
-To nasze rzeczy. -Wiem.
Co one tu robią?
Dlatego was zaprosiłam.
-Chcę wam złożyć propozycję. -Jaką?
Pomyślałam, że byłoby wspaniale,
gdybyście wy dwoje
zamieszkali tu ze mną.
I z dziećmi.
I Zeldą, oczywiście.
Cały klan Weissmanów znów razem.
W tym samym budynku, tylko kilka pięter niżej.
-Co myślicie? -Tak.
-Nie. -Co?
-Pomyśl. -Zastanów się.
Tato, nie decyduj pochopnie.
To nie jest pochopne.
Oceniłem propozycję. Jest głupia.
Papo, proszę.
Wrócilibyście do swojej dzielnicy,
miałbyś swój kiosk, Zabar's, synagogę,
to miejsce, w którym jesz pączki
i nie mówisz mamie.
-Pączki? -Mam to wszystko,
-jeśli wsiądę do metra. -Jest ci dobrze w Queens?
Powiedz.
Patrzcie, kto tu jest snobem.
Mnie się to podoba.
Podoba? To pokój gościnny.
-I? -I kiedy będziesz miała gości,
będą spać na nas?
-Jeśli mają ochotę. -I dostaniemy rzygową łazienkę, co?
-Która to? -Ta, w której Ethan
wymiotował dwa lata temu.
Jest czysta. Weźcie moją. Są identyczne.
Łazienka pełna pieluch Esther.
Rety, podzielimy się.
Łazienki będą wspólne, będziemy się brzydzić razem.
Podstępna jesteś.
-Papo. -Abe.
Myślałaś, że ściągniesz nas tu,
włączysz muzykę, upijesz,
omamisz kwiatami, kolacją i pianinem?
Pewnie nie jest nawet nastrojone.
Jest idealnie nastrojone i ma ładny ton.
-Ale reszta jest słuszna. -Chcę się wami zająć.
Odwdzięczyć za to, że mnie wychowaliście.
Nie powinnaś była kupować tego mieszkania.
Który mężczyzna zechce kobietę z własnym mieszkaniem?
Prawda. Jesteś przez to mniej kobieca.
Czekajcie, podciągnę spodnie i podrapię się po męsku.
Że co, proszę?
Jak mamy jeść, to jedzmy.
„Podrapać po męsku”.
-Cześć, dziadku. -Ma nas za żebraków.
-Cześć, babciu. -Jest taki uparty.
-Cześć, mamo. -Wracaj do łóżka.
Mieszkanie z Moishe'em i Shirley było koszmarem.
To nudyści!
-Idzie się przyzwyczaić. -Pomyśl.
To mieszkanie, ta dzielnica,
to jak Willoughby.
Z tego programu. Spokojny, idylliczny dom.
Willoughby było domem pogrzebowym,
w którym skończył bohater.
On umarł, Miriam.
Wyskoczył z pociągu. Wiedziałabyś, gdybyś słuchała.
Ten program wydaje się głupi.
Słucham?
Wszyscy umierają i nie wiedzą,
albo myślą, że umierają, ale żyją,
albo są z kosmosu i nie wiedzą,
albo myślą, że umarli, a są z kosmosu.
Mogą być w alternatywnej rzeczywistości.
Przestańcie, oboje!
Abe, nie możemy mieszkać z Moishe'em i Shirley.
Oszalejemy tam.
Mów, co chcesz, ale wiem, że chcesz wrócić.
-I ja też. -Dziękuję.
Ludzie pomyślą, że się nad nami litujesz.
Potrzebujemy przykrywki.
-Przykrywki? -Nie możemy mówić,
-że nas utrzymujesz. -Upokarzające.
A mieszkanie z Moishe'em nie jest?
Nie, mieliśmy przykrywkę.
Chętnie posłucham.
Mówiliśmy, że przeprowadzamy się, bo Abe opuszcza uniwersytet,
a z wynajętym mieszkaniem były problemy,
i pozwaliśmy właściciela,
by odzyskać kaucję. Pana Crinka.
-Kogo? -Właściciela. Słuchaj!
Wymyślony właściciel ma imię?
Nie chcieliśmy w tym czasie wynajmować,
więc tymczasowo mieszkamy u Moishe'a.
-Sprawa jest za tydzień. -Sprawa?
Czy ty nas słuchasz?
Żeby odzyskać kaucję.
Crink nie istnieje.
Logiczną przykrywką dla tego miejsca
to, że kupiliśmy je dla ciebie.
-Co? -Mnie odpowiada.
Robię to wszystko dla was,
a wy chcecie powiedzieć, że zrobiliście to dla mnie?
Tak nie może być.
-To jakiś konkurs? -Nie.
Myślałam, że robisz to z empatii.
-Tak. -Więc się zgadzamy.
-Na co? -Żebyś tu zamieszkała.
-Prawda? -Jasne.
Dobrze. Idę po drinka.
Dzięki, że wydałaś moje pączki.
Jest w bardzo niestabilnym stanie.
Proszę mówić cicho, bez gwałtownych ruchów.
-Dobra. -Zasady ogólne.
Nie przekazujemy towarów, leków,
broni, niczego związanego z bronią.
Są to długopisy, ołówki,
narzędzia, sznurówki, sznurki, pilniczki,
otwieracze do butelek.
Proszę mówić do pacjentki,
którą pani odwiedza. Nie otwierać okien,
nie zamykać drzwi. Zrozumiano?
Zrozumiano.
Przygotowaliśmy listę rzeczy,
które ją irytują i o których lepiej nie mówić.
Większość to imiona kochanków.
Oto one:
Vincent Price, Edgar G. Robinson, Jan z Jan and Dean,
Dean, Howlin' Wolf, Salvador Dali, Cubby O'Brien.
Z Klubu Myszki Miki?
Fess Parker, Igor Stravinsky, Adlai Stevenson.
Zostawię listę. Jest długa.
Proszę nie wspominać też o Cleveland
i nie używać słowa „wilgoć”.
To ostatnie ma sens.
Na wprost.
Sophie?
Susie! Przyszłaś.
I to z własnej woli.
To wyjątkowa sprawa.
Dzwoniłaś kilkanaście razy.
Tak? Pamiętam jak przez mgłę.
A chmury przypominają owoce.
Tu jest banan,
tam kumkwat.
Siadaj.
Jak się tu znalazłaś?
Przeszłam przez piekło, Susie.
Po Miss Jullie spadłam na dno.
Ciemność otoczyła mnie jak futro z norek.
Wołałam o pomoc.
Spotkałam się z prawnikiem, rzecznikiem,
menedżerem i brokerem inwestycyjnym.
Postanowiliśmy, że powinnam mieć załamanie nerwowe.
Miałaś?
Moja kochana Helen. Cześć, Helen.
Cześć, Sophie.
Mam spotkanie z menedżerką.
-Jak Leslie? -Wciąż przy wentylatorze.
-Ktoś otworzył jej okno. -To wbrew zasadom.
Badają sprawę.
-Pa. -Do zobaczenia na shuffleboardzie.
Cholera jasna!
Można się przyzwyczaić.
Spójrz na nas.
Dwie ptaszyny w kukułczym gnieździe.
Sophie, jestem tu towarzysko, ale jest też inna sprawa.
-Dawes! -Tak?
Czas na moje tabletki.
Doskonałe wyczucie czasu,
-jak zawsze. -Prawda.
Zdaje się, że masz się dobrze,
bardzo mnie to cieszy.
Chcesz żółtą? Nie lubię ich.
Musimy porozmawiać o interesach.
Chcę, żebyś to podpisała.
Chcesz mój autograf?
W pewnym sensie. To dokument,
który mówi, że już razem nie pracujemy.
Prawnik to zatwierdził.
To tylko formalność,
bo nie mamy już ze sobą nic wspólnego.
Jesteś moją menedżerką.
-Nie. -Załatwiłaś mi Broadway.
-Jako menedżerka. -Nie jestem nią.
Tyle przygód nas czeka.
Mnie i moją menedżerkę.
Nie jestem nią.
-Jesteś. -Nie.
Przeczytaj to.
I?
To rozwiązanie współpracy, proszę pani.
Naprawdę tego chcesz?
Tak.
Dobrze.
Czas na moją kąpiel z pianą.
PIEPRZONA LUCILLE BALL
Lucille, czekaj!
Miriam, pukaj. To łazienka.
-Moja łazienka. -Mówiłaś, że są wspólne.
Już tak nie jest?
Jest, ale dlaczego pracujesz w mojej... naszej łazience?
Nie mam gabinetu, potrzebuję przestrzeni do pisania.
Musi być przytulna, żebym był kreatywny.
Ale nasza druga łazienka jest taka sama.
Za blisko pokoju, w którym śpi mama.
Obudziłbym ją, to niegrzeczne.
Tak, to byłoby niegrzeczne.
Nie masz długopisów.
Coś jeszcze?
Drzwi!
Mamo, już wstałaś. I reorganizujesz mi kuchnię.
Wszystko było upchane na najniższych półkach,
bo twoja niska koleżanka to układała.
Mnie to odpowiadało.
To dobre dla Tomcia Palucha albo krasnala, ale nie dla normalnych osób.
-Rozumiem. -Isobel?
Imogene.
Papo! Mama wstała!
Co chcesz na śniadanie?
Płatki.
Jesteś konsekwentny. Podoba mi się to.
Mamo, wzięłaś mleko?
Nie.
Cholera.
-Miriam! -Jezu Chryste!
Co się tak skradacie?
Poszliśmy na spacer.
To?
Bałam się, że się zepsuje,
chciałam schować do mojej lodówki,
póki nie wrócicie.
Miałam to zrobić dla wszystkich.
Taka Mleczna Wróżka. Ale jesteście.
Więc nie ma takiej potrzeby.
Proszę bardzo.
Smacznego.
Miło cię widzieć.
To miło, że rodzice kupili ci to mieszkanie.
Farma Anson, tu Gus.
Tu Miriam Maisel z Riverside 385.
Mieliśmy problem z dzisiejszą dostawą.
Tak, Maisel, Riverside 385.
-Chodzi o rachunek. -Co z nim?
Nie ma pani u nas historii kredytowej.
Mamy u was konto od pięciu lat.
Pani mąż miał rachunek.
Joel Maisel.
To jego konto.
Tak, a ja jestem pani Joel Maisel.
Jego żona.
On opłacał, więc to jego konto.
Nasze konto.
Zaczyna pani od zera,
więc płaci pani z góry.
-Przykro mi. -Nie zaleję tym płatków, Gus.
Dostarcz mi to cholerne mleko.
-Miriam! -Takie są zasady.
Nie mogę nic zrobić.
To bardzo miłe, Gus.
Powiedzieć ci coś?
Wasze mleko wcale nie jest takie dobre.
-Przykro mi. -Smakuje jak siki krowy.
A wasze masło śmierdzi chemią.
-Proszę pani! -Macie złej jakości krowy, Gus.
-Opinia byłej klientki. -Proszę pani...
Tosty albo banan. Wybieraj.
Nie! Nie chcę tego!
Nie ma lekko, skarbie.
W porządku.
...dumny syn Harlemu, Shy Baldwin, bierze ślub.
Tyle złamanych kobiecych serc!
Shy zaskoczył swoją dziewczynę,
Monikę Johnson, zapraszając ją na scenę,
klęknął i zadał pytanie
przed 3000 fanów.
Ślub odbędzie się w Nowym Jorku,
kiedy Shy będzie miał przerwę w trasie.
Wkrótce podamy więcej szczegółów.
Tymczasem gratulacje dla szczęśliwej pary.
Dobrze, że zgodziła się
przed 3000 widzów.
Nikt nie odrzuciłby Shya Baldwina.
Tak, tak.
-Halo? -Cześć, siostra. Dobre wieści.
Co? Czek?
Dziś go wypisują. Tak się mówi.
Kiedy dają czek,
mówią, że go wypisują.
Jesteś cudotwórczynią!
Dziękuję. Mam też nową pracę.
Gdzie?
Tu, w biurze ubezpieczeniowym.
Cześć, Marcie.
Jakim biurze?
Naszym.
Jak to się stało?
-Pan B. mnie zatrudnił. -Do czego?
-Na sekretarkę. -Niemożliwe.
Zrobiłam, co kazałaś.
Przespałam się z panem B., powiedział:
„Czek będzie w piątek, zróbmy to raz jeszcze”.
Nie kazałam ci z nim spać.
-Myślałam, że kazałaś. -Mówiłam o flircie.
Nie o seksie.
W każdym razie teraz się spotykamy.
Spytał, czy chcę pracę,
powiedziałam, że tak, jeśli nie będzie ciężka.
Powiedział: „Jasne”.
Podczas przerwy na lunch widujemy się w łazience.
Odpowiada mi to.
Nie wiem, czy zrozumiałam.
Pracujesz w miejscu, które oszukałyśmy,
świadcząc usługi agentowi ubezpieczeniowemu,
angażując go w oszustwo?
Tak to jest, jak się z nimi sypia.
Nie mówiłam, żebyś z nim spała!
Nie krzycz.
To ty zaczęłaś, kradnąc pieniądze klientki.
Nie ukradłam ich, pożyczyłam.
Jeśli pożyczasz, nic nie mówiąc,
to nie jest to kradzież?
Jesteś teraz w biurze? Ktoś cię słyszy?
Tak. Co słychać, Kyle?
No to się zamknij!
Nie rzucaj się.
Muszę kończyć. Pozdrów męża.
Jasne. Cieszy się, że mam pracę.
Dostarcz mi czek, ruchy.
Halo?
-To ja. -Miriam? Dziwnie brzmisz.
Nie mogę brać mleka na krechę.
-Czego? -Mleka na krechę.
Zrobiliby to dla Joela,
bo rachunek jest na niego.
Teraz muszę płacić za mleko
i nie wiem, czemu tak mi z tym źle, ale tak jest.
Można mieć mleko bez płacenia?
Czemu nic o tym nie wiem?
Nie wiem. Wczoraj byłam królową życia.
A teraz czuję, że nic mi nie idzie,
kupno mieszkania to było szaleństwo,
mama przewraca mi kuchnię do góry nogami,
tata jest w łazience bez koszulki, używa mojej szminki...
-Co? -Po co kupiłam to mieszkanie?
Przepraszam, moi rodzice je kupili
i teraz jestem żebraczką. Nie mam nawet rachunku.
Żadnego.
Szczypię córkę... Powinni mnie aresztować.
Chcesz, żebym przyszła?
I L. Roy Dunham znów zjechał mnie w gazecie.
Tak, widziałam.
Zachwycał się jakimś komikiem i napisał tak:
„W niczym nie przypominał mało zabawnych meandrów
„nielubianej przez nikogo pani Maisel”.
Pisze o mnie nawet wtedy, kiedy nie pisze.
W zasadzie to „bardzo mało zabawnych meandrów”.
Znasz na pamięć?
Nie, trzymam gazetę. To palant.
Czekaj, aż dowie się, że nie stać mnie na mleko.
Dzieci nie urosną, do tego artretyzm,
Imogene przearanżuje kuchnię
dla nich i krasnali,
a z Ethana będą się śmiać,
bo nie kupiłam mleka do płatków.
Tak wygląda moje życie.
Dlaczego stękasz?
Wstawiłam łóżko w inne miejsce,
ale nie sprawdza się.
Muszę je ustawić tak, jak było z Joelem,
który ma fantastyczną historię kredytową, mieszkał tu,
choć to bez znaczenia i...
Spaliłam mosty z Gusem.
„Siki krowy”. Jestem potworem.
-Wiesz, co się stanie? -Co?
Albo skończę jako żona Joela,
jego dziewczynie się to nie spodoba,
albo zacznę szukać miłego lekarza w szpitalach,
bo nie wygląda to dobrze.
Mam trochę mleka. Ma tylko tydzień.
Nie, dziękuję.
Muszę kończyć i wepchnąć w syna suche tosty.
Miriam...
Dzięki, Sal.
Myślałam, że żona ci na to nie pozwala.
„Atak serca na patyku”.
Zmieniam żony.
Szkoda. Która to już? Czwarta?
Piąta? Najpierw była Susan.
Sandra.
Sandra była ostatnia.
Były dwie Sandry.
Nie ułatwiasz mi.
Pierwsza Sandra była narkomanką.
Potem Dotty, zostawiła cię dla Hala Roacha.
Potem ta zza granicy, tancerka flamenco,
Conchita coś tam.
Też zostawiła cię dla Hala.
Drugiej Sandrze podskakiwały melony.
Była jakaś między Dotty a Conchitą?
Jak chcesz ze mną iść, to idź ze mną.
Nie śledź mnie, do cholery.
Dobra.
Mów. Co tu robisz?
Chodzi o Sophie.
Jestem w szoku.
Zwariowała, Harry.
Jest źle.
Jak u Frances Farmer.
Jest w tym swoim psychiatryku?
Byłam ją odwiedzić. Chciałam, żeby coś podpisała,
dokument prawny, ale nie chciała.
Zaczekaj, aż umowa wygaśnie.
Jest spalona, to koniec.
Rety, ostro.
Taki biznes.
Powinnam była cię posłuchać.
Zawsze mam rację. Nie wiesz?
Na swój popieprzony sposób ostrzegałeś mnie
przed interesami z nią.
Przez niektóre rzeczy musimy przejść sami.
To moja ławka.
Podoba ci się?
-Jak to „twoja”? -Przeczytaj tabliczkę.
„Harry Drake. Jakie to słodkie”.
Prezent od Gleasona.
I spójrz na ten widok. Piękny, co?
Widzę stąd dwa z trzech penthouse'ów, które straciłem dla żon.
-Co? -Wsadziłaś ją na Broadway.
To była katastrofa.
Hindenburg razy sześć.
Gdyby Sophie była mniej szalona,
gdyby zniosła tę premierę,
byłabyś legendą.
-Nie było mi pisane. -Ja bym chodził za tobą w parku.
Dziesięciu inwestorów chce mnie pozwać.
To nic takiego. Mnie pozywają co tydzień.
To najbardziej sporny biznes
w najbardziej spornym mieście
w najbardziej spornym kraju świata.
To Ameryka.
Jak ta twoja dziewczyna?
To kolejny problem. Nie wiem, co zrobić.
Ta sprawa z Baldwinem. Ciężko.
Teraz ma jakiś nowy pomysł.
Cały plan, w którym nie mogę się połapać.
-Utknęłyśmy. -To zostaw ją.
-Co? -Zostaw ją, znajdź kogoś nowego.
Nie zostawię jej, Harry.
Wierzę w nią. Bardziej niż kiedykolwiek.
Ma to coś. Czuję to.
Ale jest taka uparta.
Jeśli jej nie zostawiasz, to wyciągnij ją z powrotem na scenę.
Jest taka wybredna. Lubi kawiarnie.
-Bez alkoholu nie ma kasy. -Ja to wiem.
Nie słuchaj jej, Susie.
Komicy są szaleni, każdy jeden.
Podejmują idiotyczne decyzje, mylą las z drzewem.
Pomarudziła, wygadała się, ty wysłuchałaś.
A tera wyciągnij ją na scenę.
Masz rację.
I zacznij dywersyfikować.
Znajdź sobie więcej klientów.
Muszę iść. Wyjdę z biura na pięć minut,
a robi się pożar.
Dzięki, Harry. Naprawdę.
Co do tych gości z Broadwayu, podzwonię.
Pozwy ustaną.
Naprawdę?
Ludzie o tobie mówią, Susie.
-Nic dobrego. -Nieważne, co mówią,
ważne, żeby mówili.
San Remo,
dwanaście pokoi, siedem łazienek, pokój dla służby.
Ten bolał najbardziej.
Do zobaczenia.
Na razie.
Idę!
-Idziemy. -Co?
Już. Wychodzimy.
-Dokąd? -Nie myśl, nie gadaj, idziemy.
Dobra, zaraz wracam.
-Gdzie idziesz? -Po kapelusz.
Nie, to nie będzie kapelusz.
-Tak! -Nie przebieraj się.
-Jest OK. -Tylko kapelusz!
Już ja cię znam!
KLUB KOMEDIOWY
-Chodź. -Nie wiedziałam,
że to tu jedziemy.
A co myślałaś? Że zabieram cię na małże?
-Małże, super. -Wysiadaj.
-Lubię małże. -Zaraz cię wyciągnę.
-Ale się rządzisz. -Wysiadaj i wchodź tam.
Pod przymusem.
Zrozumiałam.
Dobrze, że się przebrałaś. Naprawdę.
Pomyślcie o nazwiskach zawodników.
Whitey Ford mógłby jeździć chevroletem.
Mickey Mantle nie miałby gdzie stawiać nagród.
Jim Coates marznąłby zimą.
Cześć, Bobby.
-Moja dziewczyna. -Ładna para.
-Na występ. -Nie mam miejsc.
-I? -I?
-Wyrzuć kogoś. -Bo?
-Serio? -Miałem dziewczynę tydzień temu.
-Nie tę. -Chodźmy.
Wiesz, że jest dobra.
Z tyłkiem pełnym kul po Baldwinie?
-Pierdol się. -Teraz dam jej miejsce.
-Poważnie? -Nie.
Ale możecie wejść.
Za darmo, tylko się napijcie.
Wkurzył mnie.
I mnie. Chcesz się napić?
-Bardzo. -Ja też.
Znacie nową książkę Haper Lee, To Kill a Mockingbird?
-Piwo. -Martini. Oliwki.
Ulubiony drink autorki? Tequila Mockingbird.
Jednak dają tu mięczaki.
Dobra, wystarczy. Czas na bardzo zabawnego człowieka
z Crown Heights.
Nawet wykąpał się przed przyjściem.
Oto on, Noah Birnbaum.
-Zapraszam. -Noah Birnbaum?
Noah Birnbaum.
Bobby nie dał mi jego miejsca?
Aż tak nisko upadłam?
Nie, Bobby jest pieprzonym dupkiem.
Jesteś tym, co jesz.
Słabizna.
Totalna.
Cześć, jak się macie?
Wedle jakiego klucza wybiera te słabe powitania
z worka pełnego słabych tekstów?
Słabizna.
Wszyscy mają drinki? Tak?
Ulubiony napój gojów to Cabernet.
-Znam to. -Wiecie?
Za to Żydzi upajają się
-narzekaniem. -Narzekaniem. Słabe.
Przechodziłem z kumplem obok kościoła,
był tam napis: „50 dolarów za przejście na katolicyzm”.
A Sid na to: „Potrzebuję kasy, idę”.
Piętnaście minut później wychodzi.
Pytam: „Masz 50 dolców?”.
Kręci głową i mówi:
„Wy, Żydzi, myślicie tylko o pieniądzach”.
Jestem Żydówką.
Nie tak głośno!
-Błagam. Jeszcze jeden. -Dalej.
Dzieciak wraca do domu, mówi, że ma rolę w przedstawieniu.
Mama pyta jaką.
-Za plecami. -Jako „żydowski mąż”.
Na co matka: „Powiedz nauczycielce,
że chcesz rolę gadaną."
-Nieźle. -Zabawne?
Mamy papugę na sali.
Co robisz?
Dobrze się bawię.
Przestań. Stewie, jeszcze jedno słowo i wyrzuć je.
Psujesz zabawę!
Myślę sobie o Mojżeszu.
Dlaczego szedł z Żydami przez pustynię?
Co za utrapienie!
Wstydził się iść z nimi przez miasto.
Mamo? Tato? To ja.
Joely. Zobacz, jak niezgrabnie to ułożyłeś.
Tata chciał pięć lat zwrotów.
A twój system dwóch ksiąg
jest dość ciężki.
Odłóż je.
Zostań, zjedz coś.
Nie, będę uciekał.
To nie pytanie, to rozkaz. Jesteś taki chudy.
Dobrze, może coś małego.
Ładnie pachnie.
Tak, to twoje ulubione.
Zupełnie zapomniałam.
Joely, to Lena Brofmann z naszej ulicy.
Jest nauczycielką w PS 144.
-Przywitaj się. -Cześć, Lena.
-Cześć, Joel. -Czego uczysz?
Muzyki. Harmonia i kompozycja.
Jestem flecistką.
-No właśnie. -Mamo.
Joel ma klub muzyczny,
macie wiele wspólnego.
Czy to nie wspaniałe?
Chodźcie.
Siadaj, Lena.
-Jeszcze trochę? -Tak, troszeczkę.
Joely, siadaj.
Porozmawiajcie, poznajcie się.
Kolacja jest prawie gotowa.
Wszystko dobrze?
Tak. Ktoś tylko krzyczy „wypuść mnie”.
-Przepraszam na chwilę. -Oczywiście.
-Mamo... -Ładna, prawda?
Zwariowałaś.
-Nie zostanę. -Zostaniesz.
Czemu nie ma tu tylnego wyjścia?
Dwie minuty temu mogłeś zostać. Co się stało?
-Lena Brofmann. -Co?
Jest ładna, muzykalna...
-Ciekawe, czy ma flet. -Jest w ciąży!
-Trochę. -Dzieciak prawie chodzi.
-Sól. -Nie będę randkował z ciężarną.
Nie, na randki już za późno.
Powiem, że źle się czuję, a ty jesteś wariatką.
Jesteś rozwodnikiem z dwójką małych dzieci.
Prowadzisz klub w Chinatown,
czego nie da się wytłumaczyć.
Nie możesz wybrzydzać.
-Mama... -Potrzebujesz towarzystwa.
Relacji.
Dobra żona to dobry mąż.
Gdzie byłby twój ojciec, gdyby nie ja?
Spójrz.
Daj mi jeden dobry powód,
żeby nie zjeść z nią kolacji.
No więc...
-Lubisz uczyć? -Uwielbiam.
Kocham dzieci.
Dobra, wszyscy oklaskujemy zabawnego człowieka, mnie.
Ale zostawcie coś mojemu znajomemu. Frank Borden, dobra robota.
Frankie powinien być poćwiartowany lub zgwałcony przez zebrę...
Dobiliśmy do dna.
Przed wami bardzo zabawny człowiek.
Nazywa się Billy Jones.
Dziękuję, choć nie wydałem go na świat.
-Billy Jones? -Cholera jasna!
To dno i pięć metrów mułu!
Ale najpierw przedstawię dalsze występy.
Oto i on.
Nawet stoi jak służbista.
...tylko jednego wieczoru, prawdziwa uczta.
Big Dave to główna...
Nawet Billy wychodzi ze swojego występu.
Strasznego występu. Słyszę go w koszmarach.
Zaraz wracam.
Czekaj, dokąd idziesz?
Nasz wspaniały Jess Clayton wraca
z ostatniej trasy dookoła Vegas.
Jeśli lubicie międzynarodowy kontyngent,
w środy, czwartki i piątki
o siódmej trzydzieści i dziewiątej...
Co to za uśmiech?
Billy Jones wyszedł na papierosa.
Mamy dziesięć minut,
zanim zdąży obejść budynek
i wrócić na scenę.
-Co? -Zamknęłam wejście.
-Jesteś okropna. -Tak.
Oto on,
wrócił właśnie ze światowej trasy,
jeśli Scranton to cały świat.
Kochany przez wszystkich poza jego żoną,
Billy Jones!
Gdzie jesteś, Billy?
-Czemu się uśmiechasz? -Billy Jones.
Dziękuję.
Tak, Billy!
Gdzie Billy?
Ciężki tydzień.
Kobiety.
Nie da się z nimi żyć... w sumie to wystarczy.
Nie da się z nimi żyć.
„Moja żona”. Rety.
Poszła do medium, ponoć w poprzednim życiu była Marią, królową Szkotów.
Mówię: „Mam nadzieję, że się wybawiłaś.
„Teraz jesteś Marią od skarpetek”.
Mówi, że chce iść do pracy.
Dacie wiarę?
Mówię: „Już masz dwie prace, na które się nie stawiasz.
„Ssanie i obciąganie”.
Dedykuję to Bobby'emu.
Zabierzcie jej mikrofon.
Muszę kończyć. Dlaczego żona gada podczas meczu?
Cholera.
„...coś przyjemnego, chodźmy do sypialni”.
Nie wyrzuciłeś Birnbauma ani Bordena.
-Co z tobą? -Idź na scenę.
-Ona poszła za mnie. -I to na obcasach.
Macie dożywotni zakaz wstępu.
Kiedyś byłaś zabawna.
-Co się stało? -Co?
Kiedy Billy żartuje, podoba ci się.
To biznes rozrywkowy.
Ludzie nie przychodzą tu, żebyś się nabijała.
Przychodzą się bawić.
No więc właśnie,
dałam im trochę zabawy.
Oszczędź dwa dolce.
Dam ci rozrywkę za jeden pięćdziesiąt.
Kto chce się zabawić?
Co tu robisz, ślicznotko?
-Słucham? -Idziemy.
-Chwileczkę. -Jest komiczką!
Umieram ze śmiechu.
Moment!
No i, kurwa, znów to samo.
To był dobry krzyk?
-Tak. -Dobrze.
Ekscytująca lektura. Musiałem sprawdzić kilka słów.
Byłem najlepszy w Princeton. Znam słowa.
Mogę je zmienić.
Niech czytelnicy odkurzą słowniki.
Zaznaczyłem kilka rzeczy na czerwono. Możesz iść.
Cieszę się.
To ucieszy cię jeszcze bardziej.
I oszczędzimy na znaczkach.
Co to?
-Twoja pierwsza wypłata. -Wspaniale.
Chcesz znaczek?
Pominę go. Dziękuję, Gabe.
Dzięki, Abe.
Wszystko, co mówimy do mężczyzn, przechodzi przez jakiś filtr,
którego my nie mamy.
My mówimy „nie”, oni słyszą „tak”.
Mówimy „przestań”, słyszą „dalej”.
„Chcesz się zabawić?”,
słyszą „chcesz się zabawić?”.
To samo, wiem, ale wyjęte, kurwa, z kontekstu.
Przekleństwa, przepraszam.
Zawsze się wściekną o przekleństwa.
Dziś powiedziałem coś
i mnie zamknęli.
Nie chodzi o to, co mówimy,
a to, gdzie jesteśmy,
kiedy mówimy, co mówimy.
I kto jest obok, kiedy mówimy to, co mówimy,
w danym miejscu.
Kokaina?
Za co siedzisz?
-Nagabywanie. -W tej sukience?
W zasadzie za powiedzenie pewnych słów
w zasięgu słuchu pieprzonego oficera Krupkego.
Nie przeklinać, wiem.
Ognia?
Dzięki, kochana.
Pierwszy raz?
-W areszcie? Nie. Twój? -Tak.
Przyzwyczaisz się.
To znaczy...
Nieważne.
Na czym skończyłam?
Mówiłam już o Bobbym?
-Tylko o Billym. -I Noah.
Więc najlepsze na koniec.
Miriam Maisel, wpłacono kaucję.
Chwileczkę, tylko dokończę.
Bobby...
to nie mogły być jego włosy.
Wiem, że to dużo.
Za dużo, kurwa.
-Oddam ci. -To zasadzka.
Nie. To urocza dziewczyna,
nie chciała dzwonić po rodziców.
Jedno to wpłacenie kaucji za ciebie,
ale za jakąś obcą dziwkę?
Nie jestem dziwką.
Ta, jesteś baletnicą na szóstkę.
Właśnie, à propos szóstki.
Proszę skręcić w szóstą.
Ja jej wierzę.
Nie ma bielizny.
Czasem trzeba odetchnąć.
Czy my nie jeździmy w kółko?
Jeszcze dwie przecznice.
Lepiej bawiłam się w areszcie niż w tym słabym klubie.
Lepsze oświetlenie.
Bobby to kretyn. Walić go.
W tym rzecz, Susie.
Nie chcę grać w grę. Jestem za stara.
Nie masz nawet 30.
Czuję się staro.
Chcę trzymać się Gaslight, Village.
Miejsc, gdzie mogę mówić. Być sobą.
Jasne,
trzymaj się Village, kawiarenek,
ale spróbuj coś zarobić.
Kluby, które zarabiają, mają alkohol.
Prowadziłam Gaslight. Bez alkoholu nie ma pieniędzy.
Będę mieć trzy sety na noc. Cztery.
-Pięć. -Nic razy pięć to wciąż nic.
Bez alkoholu nie ma pieniędzy.
Dla żadnej z nas.
-Tak. -Przejechaliśmy.
Jeżdżę metrem. Kiedy wysiadam z linii A,
idę dwie przecznice w górę.
Pomogłam?
Cześć, Mikey.
Za sekundkę wracam.
Bunny, aresztowali mnie!
Brawo.
Kawa. Chcesz kawy?
Potrzebuję kawy.
Ja dziękuję.
Ma ktoś 20 dolarów?
A co ja jestem? Pieprzony Rockefeller?
Brakuje mi dwóch dolarów, ale mam już resztę.
Powinnam była ci powiedzieć.
Jak byś to ujęła?
Jesteś nowa?
Oklaski dla Lany La Rue.
Przemiłej, młodej patriotki.
Widzę, że część z was wciąż salutuje.
Reszty nie trzeba, słonko.
Ładny garnitur.
W którejś kostnicy musi leżeć nagi kościotrup.
A skoro o nich mowa,
słyszeliście o rigor mortis?
Chciałbym być młody, ale dopiero po śmierci wszystko sztywnieje.
To moja ostatnia noc w Wolford.
Nie gratulujcie mi wszyscy na raz.
Wesołej emerytury!
Jaka emerytura, jestem rozchwytywany!
Mam lepszą fuchę.
Będziecie za mną tęsknić
Będziecie bardzo tęsknić
Wasza strata.
Stary Cliff chciał, żebym został.
Mówił, że ma plan jak zdobyć więcej kasy.
Wieczorki rodzinne.
Wieczorki z dziećmi!
Dwa mleka w cenie jednego.
Niegłupi pomysł.
Wymiona już mamy.
Nie mogę doczekać się nowej roboty.
Publiczność będzie bardziej wyrafinowana,
bardziej dojrzała.
Musimy powiedzieć o nas moim rodzicom.
Odkładałem to, ile się dało.
Mówi ci coś „Lena Brofmann”?
-Cześć. -Stój.
-Jak tu weszłaś? -Kompletny brak ochrony.
Co to?
Pieniądze, które pożyczyłeś na zwrot pieniędzy,
-które... zgubiłam. -Przegrałaś.
A co z ubezpieczeniem?
Wciąż cię ścigają?
Moja siostra codziennie dyma agenta,
więc jest dobrze.
Więc to wszystko. Dług spłacony.
Wracam do punktu wyjścia.
Choć wypłaciłam kaucję za Miriam i prostytutkę.
Każde zdanie jest gorsze od poprzedniego.
Czekaj.
Nigdy,
ale to przenigdy,
nie kombinuj z pieniędzmi mojej żony.
-Byłej żony. -Przestań.
Mamo?
Wszystko jest na górnych półkach.
Nie jestem żyrafą. Musi być tak, jak powinno być.
Kontynuuj.
-Tatuś? -Miriam, cześć.
Jak minął wieczór?
Aresztowano mnie za prostytucję.
To miło.
Wszystko dobrze?
Tak, wszystko dobrze.
Choć jest jeden
poważny temat, który chcę przedyskutować.
Usiądź.
-Miriam... -To nie jest pierwszy drink.
To nie w porządku,
że córka utrzymuje dorosłego mężczyznę.
To wbrew zasadom
relacji ojca z córką.
Dostałem dziś moją pierwszą wypłatę.
Daję ci ją w całości.
Na pokrycie kosztów utrzymania. Weź.
-Papo, naprawdę... -Weź.
To za cały tydzień?
Tak.
Na co wystarczy?
-Szczerze? -Nalegam na pełną szczerość.
-Na jajko. -Jajka są dobre.
A więc jedno jajko.
-Może dwa. -O jedno za mało na omlet.
Wystarczy też na trochę soli.
Pół marchewki.
-To na pewno za cały tydzień? -To moja tygodniówka, Miriam.
Powiedzieli ci, że to taka mała kwota?
Tak myślę. Ale byłem tak podekscytowany, że mnie zatrudniają,
że nie słuchałem.
Trzeba było brać znaczek.
-Co? -Nic.
Napij się ze mną.
Wiesz, co jest największą ironią?
Ta praca...
jest świetna.
Naprawdę świetna.
Lubię tych ludzi.
Są inni, inteligentni,
choć gdzieś tam przegrani.
A co najzabawniejsze...
Tak?
Lubią mnie.
Wszyscy cię lubią.
Na uniwersytecie nikt mnie nie lubił.
Spójrz na to.
To ty.
-Opraw to. -Nie. Nie stać mnie na ramkę.
Starczy na masę rzeczy.
Żartowałam.
Ale co rząd kupi
za te 96 centów,
które zabierają jako podatek?
Pomyślmy.
-Myśliwiec? -Nie, to dolar z kawałkiem.
-Może zszywki. -Ale nie zszywacz.
To zajmie im więcej czasu.
Wiem, że jesteś w szoku, ale...
Spójrz na to inaczej. Robisz coś, co kochasz.
Tak.
Oboje to robimy.
Ciągnie nas do sztuki.
Choć dobrze by było, gdyby jedno z nas poszło w finanse.
Jesteś pewna,
że dasz sobie radę?
Za sztukę.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska