'Ayan na siya.
Bawat huling piraso.
-Ang sopa. -Ang mga upuan sa kainan.
-Ang TV. -Ang mga orgy lamp mo.
Orgy lamp?
Hindi orgy lamp ang mga 'to.
Ano'ng ginagawa ng mga tao riyan?
Teacher siya,
at ito ang mga pasaway niyang estudyante, at... Kadiri 'to.
Ano'ng tinuturo niya? French?
Maganda naman, gusto ko pa rin. Ano'ng iniisip mo, Antonio?
Mahihirapan kaming ibaba ang lahat.
Ayos. May mga aasikasuhin pa rin ako.
-Ikaw na muna, Imogene? -Sige.
Okay, magtrabaho na kayo!
Sorry, nagiging bossy ako.
Ingat kayo.
Ingatan n'yo mga orgy lamp.
Mahirap ang langis, titingnan ko magagawa ko.
Napakahusay mo talaga. Magandang araw.
Kumusta? Kumusta si Marilyn?
-Kaka-30 anibersaryo lang namin. -Congrats!
Nakabalik na ako at gabundok ang ipapalaba ko sa'yo.
Ibabalik ko rin agad sa'yo.
Hanggang magkano pwede kong iutang?
Magkano nga iyon, $15?
Parang ganoon. Akala ko,
mas mataas pa.
-Mas mataas? -Parang mga $30?
Wala pa akong pinalaba mula umalis ako.
Ang daming nangyayari,
mas madali para sa ating dalawa kung mas malaki.
Pwede.
Napakabait mo.
Magbibigay ako nito sa lahat ng kakilala ko.
Pambenta, Herman!
Salamat, Gng. Maisel.
At 63 sentimo ang sukli mo. Salamat, balik ka.
-Eli! -Gng. Maisel!
-Pinakamasarap pa rin mga tinapay mo? -Sana. Kailan ka bumalik?
Kanina lang.
Handa nang simulan uli ang utang ko.
Sige. Magkano nga? Sampu?
Noon. Pero baka pwedeng doble na iyon ngayon.
-Doble? -O triple.
Grabe kumain mga anak ko.
Ikaw nga, anim ang anak mo.
Mas madali para sa'tin ang mas malaking pautang.
-Siguro. -Kilala mo si Herman?
Hiniling niya lakihan ko ang pag-utang. Medyo mapilit nga.
Tingnan ko lang.
Ang bait mo. Kapag 'di ako nag-uwi nito
kakainin ako ng mga anak ko.
-Palista na lang? -Sige.
Bibigyan ko nito lahat ng kakilala ko.
Pambenta, Eli!
Salamat, Gng. Maisel.
Pinataasan ng labandero at panadero
ang pautang sa akin?
-Mama, nagmamakaawa. -Iba 'yon.
Makakatulong sa'yo kesa akin ang mataas na pautang.
Titingnan ko.
Ikuwento mo sina Herman at Eli.
'Eto cards nila para sa boss mo.
-Sige. -Ang bait mo, Johann.
-Randy! -Uy, Gng. Maisel!
-Sino ang may pinakamasarap na melons? -Ako.
Nainsulto ako.
Gusto kong pag-usapan ang utang ko.
Utang mo?
Nakakita ka na ng nagmakaawang tindero ng gatas?
Seryoso ako. Nagmakaawa siyang taasan ang utang ko.
Nagdadakdak na makakatulong iyon sa kanya kaysa akin!
Hindi riyan.
-Mga gamit pangkusina 'to. -Nag-aayos ako.
Babae ako, wala akong alam sa negosyo.
Magpakabait ka, Imogene. Mabait iyan.
Sorry. Nordic kasi ang lola ko.
Namana ko init ng ulo niya.
Ngayong tinaasan na ng panadero, tindero, labandero
ang pautang sa'kin, tama lang ding pati ikaw.
Ayaw ko namang lumipat ng botika.
Ayos ang twenty-five.
Ibabalita ko sa lahat na ikaw ang best drug dealer.
Alam mo na iyon. Pambenta, Walter. Bye.
Nakipag-away pa ang loko.
-Anong ginagawa mo? -Nilulutas ang problema ko sa pera.
Nung nakaraan, napilit ko si Moishe
na iantala ang paniningil sa bahay na 'to.
Dinala ko si Esther.
Kinalong ko,
nang nakapaa, medyo marumi, dala manika niyang isa ang paa.
-Grabe ka. -Sabi ko, kailangan niya ng sapatos.
Hindi ako makaiyak, pero umiyak si Esther.
Kinurot siya ni May.
-Walanghiya ka. -Pero gumana.
Kung kaya kong iantala ang bayarin sa gatas
labahan, grocery, karne, tinapay at botika
nang ilang buwan,
baka makabawi ako.
Muli tayong nagkita, kaibigan.
Hinihintay ka ng iyong trono.
Kumpleto na ang lagyanang ito.
Samahan mo ako. Kailangan ko ng opinyon.
Ano sa tingin mo?
Cubist ba 'to, o...
Hindi, seryoso, ano sa tingin mo?
Seryoso, kabaliwan 'to.
Sa unang tingin, oo, pero pakinggan mo ako.
-Midge! -Okey.
Lumang bahay, bagong buhay nga, 'di ba?
-Oo nga. -Bagong tanawin. Sa loob ng bahay.
-Okey. -Ang sofa sa sala
ay dapat na nasa sala.
-Ginawa iyon para doon. -Oo.
Kailangan nakatapat ang TV sa sofa, et cetera.
-Tama -Mananatili ang kusina,
'di ko mabago ang pasukan.
Saan ang pwede kong baguhin?
'Yong kakaiba. At "akong-ako" talaga?
Sa kuwarto.
-Hindi mo dapat... -Teka lang.
...inilipat.
Hindi kailangang gaya ng ayos namin ni Joel,
kahit may saysay iyon.
May saysay kami ni Joel, at alam mo naman ang nangyari.
Gusto kong pumasok sa kuwarto at maramdamang akin 'to.
Ayokong maramdamang dito kami
madalas na mag-ano...
-Alam ko. -Dito niya ako iniwan.
Nakatayo siya roon. Ako, rito.
Iba na kasi lugar kung saan niya ako iniwan
na kinatatayuan na ng tokador, at may kama
kung saan ako nagpapahinga.
Ano sa tingin mo?
Iayos mo gaya ng dati. Kabaliwan ito.
-Imogene, nasaktan ako rito. -Sa ganitong ayos, oo.
Ni Joel.
Alam ko.
Pero ibalik mo. Gaya ng dati.
Maayos at maganda.
At ngayong mag-isa ka na rito, iyo na ang parehong tokador.
Hindi.
Susubukan kong mabuhay rito at papakiramdaman ko.
Aray, pucha.
Kumusta ang pakiramdam?
Tatawagan ko ang butcher.
-Walang welga ang mga basurero. -Sabi nino?
Sabi ko! Nanlabo mata mo bigla, Jerry?
Nagkamali ako.
Kailan nila kukunin ang basura?
-Na kaugnay ng? -Tungkol sa kalinisan.
Tama si Kev.
Isang linggo na, andyan pa rin ang tinapong abokado ni Bernie.
Hayun si Abe Weissman.
Sorry, huli na ba ako?
Sabi sa'kin, alas-diyes ang pulong.
Hindi ka huli. Tatlo ang natulog dito,
'di dahil pinalayas sila ng mga asawa nila.
'Di niya ako pinalayas, ayaw niya akong papasukin.
Nang magising kami, nagsimula ang pulong.
Ito ang kilalang si Abe Weissman,
ang Kilabot ng Broadway. Ang Kilabot natin ngayon.
-Gandang umaga. -Kumusta?
Kilala mo ang Arts Editor, si Terrence.
Sa News si Bernie. Sa City Desk si Jerry.
Manaka-naka, sa Opinion si Leonard.
Litratistang si Kal-El, mula sa planetang Krypton.
Nagkamali akong ipakita sa kanila ang Superman comics ko.
-Si Gilbert. -Si Jules ang tamad.
Kev, ano ka nga ulit?
-Gago ka. -Ang makata natin.
At iyon na ang editorial board. Maupo ka.
Ayaw mo ba sa usok, Abe?
Hindi. Nagpipipa rin ako.
Magkaiba tayo ng ginagamit.
Gusto ko ang damit mo, Weissman.
-Boss Tweed -Tama na, Jer.
Suotin mo ang gusto mo. Minsan, nag-briefs lang si Mailer.
Bakit niya sinaksak ang asawa? Mukhang mabait naman.
Ani Plimpton, sabi niya kay Norman 'di siya Dostoevsky.
Haba ng usapan namin ng asawa niya sa isang book party.
-Siya may kasalanan. -May pupuntahan ang iba sa'tin.
Tara na.
Itsek n'yo sources. Kung totoo, i-publish na.
Abe, ayokong gawin 'to,
pero may tatlo kang ire-review sa susunod na linggo.
-Tatlo? -Alam ko, marami.
Hindi, ang totoo nga,
3.25 theater reviews ang average sa The Voice mula sa unang isyu.
Kung gayon, tipikal na pala 'to.
Paano mo nakuha iyon?
Nabasa ko ang back issues.
Sa library sa 42nd.
Ilang linggo rin ang inabot.
Binasa mo lahat ng back issue?
Lahat, puwera sa Nobyembre 13 ng 1957.
May nagnakaw yata no'n.
Gusto kong malutas 'yon balang-araw.
Parang pinakita ko sa'yo ang Superman comics ko.
Hindi, nagagalak kami sa pagkapulido mo, G. Weissman.
Habang kinukuwestiyon ang pag-iisip mo.
Carol, hanapin n'yo ang isyu ng Nobyembre 13, 1957 para kay Abe.
Lutasin na natin 'yan ngayon.
Nabalitaan ko sa Ad department.
Sinira ng front page ng isang linggo ang mga buhay nila.
Tapos na ang misyon.
Ayaw ko sa Ad department.
-Miriam, narito na kami! -Hindi kami kumatok.
May debate,
pero iyon ang napagkasunduan.
Hello sa inyong dalawa.
Pambihira. Para kaming bumalik sa nakaraan.
Kakaiba sa pakiramdam.
Parang sa The Twilight Zone.
Napakaganda ng isang 'to.
-Gusto n'yo ng tour? -Sige.
May isang advertising executive,
overworked, pagod na pagod.
Malinaw na kapalit ni Rod Serling.
Ang ganda. At ang tanawing iyan.
Kita ko na ulit ang ilog.
May boss siya na lagi siyang sinisigawan,
"Sige, sige, Williams!"
-Ang kainan. -"Sige pa, sige pa."
Tapos nakatulog siya sa tren pauwi.
Ang mga plato mo. At piano.
Nagising siya sa magandang bayang tinatawag na Willoughby.
-Tara dito? -Ibang siglo.
May mga kalesa at brass band.
Kausap ko ang sarili ko.
-Gustong-gusto ko ang mga upuang iyan. -Ako rin.
Perpekto sa kuwarto.
Dito. Magtungo tayo sa master's bedroom.
Tapos na tayo sa kusina?
Mga binibini?
Kailangan ko ng bago.
Nandiyan ba kayo?
Kuwarto pa rin naman siya.
-Sagutin mo ako. -Patingin ng guest room.
Binago ko rin iyon.
-Nakakatuwa. -Uy, teka.
Tapos na tayo sa kuwarto?
Ang bilis n'yo.
Ano sa tingin mo?
Mga gamit namin 'to.
-Alam ko. -Bakit nandito?
-Mga gamit namin 'to. -Alam ko.
Bakit nandito ang mga 'to?
Kaya ko kayo inimbitahan.
-Para alukin kayo. -Alukin ng ano?
Naisip kong baka maganda...
para sa inyong dalawa...
na lumipat dito kasama ko.
At ng mga bata.
At, syempre, si Zelda.
Ang buong Weissman clan, magkakasama uli,
sa orihinal na building, ilang palapag mula sa dati n'yong bahay.
-Ano tingin n'yo? -Sige.
-Syempre, hindi. -Ano?
-Pag-isipan mo 'to. -Isipin mo.
Huwag kang padalus-dalos dito.
Hindi ito padalos-dalos.
Narinig ko ang alok mo, kabaliwan iyon.
Papa, pakiusap.
Makakabalik kayo sa komunidad,
sa bilihan ng dyaryo, sa Zabar's, sa sinagoga,
sa binibilhan mo ng jelly donut
na 'di mo sinasabi kay Mama.
-Jelly donut? -Lahat mararating
-ng subway. -Masaya kayo sa Queens, 'di ba?
Sige, sabihin n'yo.
Tingnan mo nga naman ang matapobreng 'to.
Gusto ko ideyang 'to.
Gusto mo? Nasa guest room tayo.
-Ano naman? -'Pag may mga bisita ka,
matutulog sa ibabaw namin?
-Kung malikot sila. -At sa banyong sukahan ang gamit namin.
-Aling banyo? -'Yong sinukahan ni Ethan
dalawang taon na, ang dami.
Malinis na iyon. Gamitin n'yo ang sa kuwarto ko. Parehas lang din.
Ang banyo ng punong diaper ni Esther.
Diyos ko po.
Maghahalinhinan tayo sa banyo para sama-sama tayong mandiri.
Mautak ka talaga.
Akala ko, dinala mo kami rito,
makikinig ng musika, lalasingin kami,
susuyuin kami ng bulaklak at masarap na hapunan, at pipitsuging piano?
Baka nga wala sa tono iyan.
Nasa tono iyan at malamlam ang tunog.
-Pero tama ang ibang punto ko. -Gusto ko kayong alagaan.
Magpasalamat sa pagpapalaki sa akin.
Hindi mo na dapat binili uli ito.
Sinong lalaki ang magkakagusto sa babaeng may apartment?
May punto siya. Nakakabawas ng pagkababae.
Sige, tataasan ko ang shorts ko at kakamot na parang lalaki.
Ano 'kamo?
Kung kakain tayo, kumain na tayo.
Kamot na panlalaki.
-Hi. -Pulubi ang tingin niya sa atin.
-Hi, Lola. -Nagmamatigas siya.
-Hi, Mommy. -Tulog ka na, Ethan.
Bangungot ang tumira kasama sina Moishe at Shirley.
Mga hubadero't hubadera sila!
-Masasanay ka rin. -Isipin mo.
Ang apartment, itong komunidad,
parang Willoughby mo, 'di ba?
Mula sa programang iyon. Payapa, maganda, tahanan.
Ang Willoughby ay ang puneraryang
kinauwian ng lalaking "sige-sige".
Patay na siya sa dulo, Miriam.
Tumalon siya sa tren. Alam mo sana iyon kung nakinig ka.
Alam mo, parang tanga ang Twilight Zone.
-Miriam. -Patay lahat, 'di nila alam,
o iniisip nilang patay sila pero hindi,
o mula sila sa space at 'di nila alam,
o iniisip nilang patay sila, pero taga-space.
Mali! Nasa alternate realities ang ilan.
Okay, tumigil na kayo pareho!
Abe, humiwalay na tayo kina Moishe at Shirley.
Mauubos na ang katinuan natin.
Kahit ano pa sabihin mo, gusto mo lang bumalik dito.
-Alam ko. Ako rin. -Salamat.
Ayoko lang isipin ng iba na palamunin tayo.
Kailangan natin ng kuwento.
-Kuwento? -'Di namin pwede sabihing
-sinusuportahan mo kami. -Nakakahiya.
'Di nakakahiya kapag si Moishe?
Hindi, may kuwento kami roon.
Parinig nga.
Sabi namin, lumipat kami dahil wala na sa Columbia si Abe,
at wala na rin ang magandang apartment,
at dinidemanda namin ang gahamang kasero
para makuha deposito namin. Kay G. Crink.
-Kanino? -Sa gahamang kasero. Makinig ka!
May pangalan ang pekeng kasero?
At ayaw naming umupa habang nagdedemanda,
kaya pansamantala kaming tumira kina Moishe.
-Sa isang linggo ang kaso. -Para saan?
Nakikinig ka ba?
Para mabalik ang deposito.
'Di totoo si G. Crink.
Ang lohikal na kuwento sa paglipat dito
ay binili uli namin ang lugar para sa'yo.
-Ano? -Pwede sa'kin iyon.
Ginawa ko ang lahat ng 'to
para sa inyo at sasabihin n'yong ginawa n'yo para sa'kin?
Hindi tama iyon.
-Paligsahan ba 'to? -Hindi.
Napakabuti nga ng ginawa mo.
-Totoo. -Nagkakasundo tayo.
-Ano? -Lilipat ka sa amin.
-'Di ba? -Tapos na.
Mabuti. Kukuha ako ng inumin.
Salamat nga pala sa pagbubunyag ng tungkol sa donut.
Napakarupok ng estado niya.
Hinaan mo ang boses mo, at 'wag kikilos bigla.
-Sige. -Karaniwang patakaran,
'wag magbibigay ng kontrabando, kahit anong droga,
armas, o kahit anong pwedeng gawing armas.
-Sige. -Kasama roon ang ballpen, lapis,
sintas, tali, pangkiskis ng kuko,
bottle opener, at iba pa.
-Sige. -Kausapin ang pasyenteng
dinalaw mo. 'Wag magbubukas ng bintana,
'wag magsasara ng pinto. Kuha mo?
Oo. Kuha ko.
Naglista kami ng mga bagay na
nakapagpagalit sa kanya at hindi na nabanggit.
Karamihan, parang pangalan ng mga dating mangingibig.
Ilan sa mga ito:
"Vincent Price, Edgar G. Robinson, Jan ng Jan and Dean,
Dean ng Jan and Dean, Howlin' Wolf, Salvador Dali, Cubby O'Brien."
Ng Mickey Mouse Club?
Iiwan ko ang listahan. Mahaba, eh.
Higit sa lahat, 'wag mong banggitin ang Cleveland,
o gamitin ang salitang "basa."
Nauunawaan ko 'yong huli.
Diretso lang.
Diyos ko, Susie! Narito ka.
At walang pumilit sa'yo.
Espesyal 'to.
Ilang beses mo akong tinawagan.
Talaga? Parang inuulap 'yong memorya ko.
At hugis-prutas ang mga ulap.
May saging,
may kumquat.
Maupo ka.
Paano ka napunta rito?
Susie, grabe ang pinagdaanan ko.
Pagkatapos ng Miss Julie, bumulusok na ako pababa.
Binalot ako ng kadiliman, gaya ng lumang mink coat.
Kailangan ko tulong.
Kaya kinausap ko abogado ko, press agent,
business manager ko, at investment broker ko.
At lahat kami ay nagpasyang kailangang magka-nervous breakdown ako.
Totoo ba?
Narito ang napakabait na si Helen. Hello, Helen.
Hello, Sophie.
Kausap ko lang ang manager ko.
-Kumusta si Leslie? -Nasa ventilator pa rin.
-May nagbukas ng bintana niya. -Labag 'yon sa patakaran.
Iniimbestigahan na nila.
-Sige. -Laro tayo ng shuffleboard mamaya.
Anak ng pucha!
Masasanay ka rin.
Tingnan mo ang sarili natin.
Mga ibon sa pugad.
Sophie, may isa pang rason kung bakit ako narito.
-Dawes! -Ano po iyon?
Oras na yata para uminom ng gamot.
Saktong-sakto ang tiyempo n'yo, ma'am,
-gaya ng dati. -Siya nga.
Mukhang maayos ka naman,
masaya ako roon.
Gusto mo no'ng mga dilaw? Ayaw ko sa mga iyon.
May kailangan tayong gawin.
May kailangan kang pirmahan.
Gusto mo ng autograph ko?
Parang ganoon. Dokumento lang itong
nagsasabing wala na tayong propesyunal na ugnayan.
Binasa na 'to ng abogado.
Pormalidad lang dahil
wala na tayong pagsasamahan pa.
Pero ikaw ang manager ko.
-Hindi mo ako manager. -Nahanap mo ako sa Broadway.
-Manager ko ang gumawa nun. -'Di ako ang manager mo.
Ang dami pa nating pagdadaanan.
Ako at ang manager ko.
Hindi ako ang manager mo.
-Manager kita. -Hindi.
Basahin mo 'to.
Bueno?
Pagsasawalang-bisa ito ng inyong partnership, ma'am.
Ito ba talaga ang gusto mo?
Oo.
Sige.
Oras na para sa pagligo ko.
Lucille! Teka, Lucille!
Miriam, kumatok ka. Banyo 'to.
-Banyo ko. -Para sa lahat ang mga banyo.
'Di ba't iyon napag-usapan?
Oo, pero bakit ka nagtatrabaho sa banyo ko, natin?
Miriam, wala akong study room at kailangan kong magsulat.
Kailangang maganda dahil creative ako 'pag maganda.
Pero ganito rin ang sukat ng isa pang banyo.
Masyadong malapit sa tinutulugan ng nanay mo.
Magigising siya rito at kabastusan iyon.
Oo nga, ayaw mong maging bastos.
Wala kang pulang ballpen.
Ano pa?
Pinto!
Mama, gising ka na. At binabago ang kusina ko.
Nakasalansan ang lahat sa mabababang shelves
dahil inayos nang ganoon ng pandak mong kaibigan.
Akala ko, pwede na ang ayos.
Para kay Dagul, oo. O sa mga bata, pero hindi sa mga normal ang tangkad.
-Kuha ko. -Isobel ba iyon?
Papa! Gising na si Mama!
Anong gusto mong almusal?
'Di ka nagbabago. Gusto ko 'yan sa'yo.
Mama, pinasok mo na ang gatas?
Hindi.
Lintik.
-Miriam! -Diyos ko po!
Minamatyagan n'yo ako?
Naglakad-lakad lang kami.
Ito?
Natakot akong baka mapanis dito,
kaya ilalagay ko sana sa ref ko
hanggang bumalik kayo.
Gagawin ko sana para sa lahat.
Gaya ng Milk Fairy. Pero nakabalik na kayo.
Kaya 'di na kailangan.
Heto.
Inumin n'yo 'yan.
Masaya kami makita ka.
At nakakatuwang binili ng mga magulang mo ang apartment para sa'yo.
Anson Farms. Si Gus ito.
Hi, Gus. Si Miriam Maisel ito sa 385 Riverside.
Tungkol ito sa delivery ng gatas namin.
Oo, Maisel, 385 Riverside.
-Tungkol sa account mo. -Anong meron?
Wala ka raw credit history sa amin.
Limang taon na ang account namin.
Ang asawa mo ang mayroong account.
Si Joel Maisel.
Siya ang may account dito.
Tama, at ako si Gng. Joel Maisel.
Ang asawa niya noon.
Siya nagbayad, kaya kanya ang credit.
Credit namin iyon.
Nagsisimula ka sa umpisa,
kaya magbayad ka na.
-Sorry. -'Di malalagay sa cereal ang "sorry".
Padalhan n'yo ako ng gatas.
-Miriam! -Ma'am, polisiya po ng kompanya.
Wala akong magagawa.
Nakakatuwa naman iyon... Gus.
At alam mo ba, Gus?
Hindi naman masarap 'yong gatas n'yo.
-Ikinalulungkot namin. -Lasang ihi ng baka.
-Miriam. -Amoy-kemikal ang mantikilya n'yo.
-Ma'am! -Pipitsugin ang mga baka n'yo, Gus.
-Opinyon lang ng dating kustomer, Gus. -Ma'am...
Tinapay o saging na lang. Pumili ka.
Ayaw! Ayaw ko ng mga iyon!
Mundo ng mga lalaki 'to, iha.
Okey.
...anak ng Harlem, ikakasal na si Shy Baldwin.
Ang daming babaeng sawi ngayon!
Sinorpresa ni Shy ang nobyang si
Monica Johnson sa pagdala sa kanya sa entablado,
pagluhod, at pagtatanong
sa harap ng 3,000 masugid na mga tagahanga.
Ikakasal sila sa New York
sa pagpapahinga ni Shy mula sa European tour.
Babalitaan namin kayo ng iba pang mga detalye.
Sa ngayon, pagbati sa masayang pareha.
Buti at umoo siya
nang may 3,000 tagahanga roon.
Para namang may tatanggi kay Shy Baldwin.
Alam ko nasa audience ang asawa mo ngayon.
Kumusta, mahal...
Oo.
-Hello? -Uy, sis. Magandang balita.
Magandang balita? Ang tseke?
Gagawin nila ngayon. Terminong pangnegosyo iyon.
'Pag gagawa sila ng tseke,
sabi nila ginagawa na daw nila.
Isa kang miracle worker!
Salamat. At uy, may bago akong trabaho.
Saan?
Dito, sa insurance office.
Anong insurance office?
Insurance office natin, ano ka ba?
Paano ka nauwi riyan sa insurance office natin?
-Kinuha ako ni Mr. B. -Para saan?
-Para maging sekretarya niya. -Imposible.
Ginawa ko ang sinabi mo.
Nakipagsiping ako kay Mr. B at sabi niya,
"Iyo na ang tseke sa Biyernes. Isa pa."
'Di ko sinabing makipagsiping ka sa kanya.
-Akala ko, sinabi mo. -Sabi ko, "landiin."
Hindi "makipagsiping."
Basta kami na.
'Aniya, "Trabaho, gusto mo?"
Sagot ko, "Oo, kung 'di ako kikilos masyado."
Aniya, "Walang problema."
Pinapasaya ko lang siya sa banyo tuwing tanghalian.
Magaling ako roon.
Lilinawin ko lang.
Nagtatrabaho ka sa insurance office na niloko natin,
nakikipag-anuhan sa insurance agent,
na ngayon ay parte na ng panloloko?
Nangyayari talaga 'yan sa ilang lalaki.
'Di ko sinabing makipagsiping ka!
'Wag kang sumigaw. Ano ba,
sinimulan mo 'to sa pagnanakaw ng pera ng kliyente mo.
Hindi ko ninakaw iyon, hiniram ko iyon.
Kung nanghiram ka na 'di sinasabi sa hiniraman mo,
'di ba't pagnanakaw iyon?
Nasa opisina ka ba, kung saan dinig ka ng tao?
Oo. Kumusta, Kyle?
'Di manahimik ka!
Ang init ng ulo.
Ibababa ko na 'to. Hi sa asawa mo.
Sige. Matutuwa siyang may trabaho ako.
Kunin mo na lang ang tseke.
-Ako 'to. -Miriam? Iba ang boses mo.
Ayaw nila taasan ang pautang ng gatas.
-Ng ano mo? -Pautang ng gatas.
Itataas nila kay Joel, hindi sa'kin,
dahil 'di ito nakapangalan sa'kin.
Para magkagatas, magbabayad ako
at 'di ko alam kung bakit ako nagagalit, pero galit ako.
Pwedeng 'di ka magbayad pag kumuha ng gatas?
Bakit 'di ko alam 'to?
Ewan. Kahapon, ang saya-saya ko.
Ngayon, parang walang uubra,
at baliw ako para kunin ang apartment na 'to,
at ginugulo ng nanay ko ang kusina ko,
at nasa banyo ang tatay ko, walang pantaas, naka-lipstick ko--
-Teka, ano? -Ba't ko ba binili 'to?
Mali, binili ng mga magulang ko 'to,
kaya palamunin ako. Ni wala man lang akong credit.
Kahit anong credit.
Kinurot ko ang anak ko. Dapat arestuhin ako.
Gusto mong pumunta ako?
At tinira na naman ako ni L. Roy Dunham sa column niya.
Oo, nabasa ko.
May pinupuri siyang komikero sa Copa at sinabing
"ibang-iba ang arte niya sa mga 'di nakakatawang pinagsasabi
ng walang may paboritong si Gng. Maisel."
Nagsusulat siya tungkol sa'kin kahit 'di ako ang paksa.
"Sobrang 'di nakakatawang pinagsasabi ng walang may paboritong si Gng. Maisel."
Kinabisa mo?
Hindi, hawak ko ang dyaryo. Gago talaga iyon.
Lalo na pag nalamang wala akong panggatas sa mga anak ko.
Papandak sila at rarayumahin,
at aayusin ni Imogene ang mga kusina nila,
kasama ng mga bansot,
at araw-araw na pagtatawanan si Ethan
dahil wala akong panggatas sa cereal niya.
Iyon na ang buhay ko.
Bakit ka dumadaing?
Iniba ko ang puwesto ng kama ko
pero hindi umubra.
Kailangang ibalik sa dati kung kailan si Joel,
si Joel na may pambihirang credit history, ay nakatira dito,
na 'di naman ang punto. At...
sinira ko talaga ang ugnayan kay Gus.
"Ihi ng baka." Napakasama ko.
-Alam mo kung anong mangyayari? -Ano?
Mananatili akong kasal kay Joel,
'di magugustuhan ng nobya niya 'yon,
o magsisimula na akong maghanap ng mabait na doktor,
dahil hindi maganda 'to.
May gatas ako rito. Isang linggo pa lang naman.
'Wag na, salamat.
Dahil kailangan ko nang ibaba 'to at pilitin ang anak kong magtinapay.
Salamat, Sal.
Akala ko, binawal sa'yo 'yan ng asawa mo.
"Naka-stick na atake sa puso."
Marami akong asawa.
Ang sama naman. Ilan na ba? Apat?
Lima? Ang una ay si Susan.
Huli si Sandra.
Dalawang Sandra sila.
Pinapahirap mo 'to.
Adik 'yong unang Sandra.
Tapos si Dotty, na iniwan ka para kay Hal Roach.
Lumabas ka pa ng bansa doon sa flamenco dancer,
na si Conchita sino-nga-siya?
Iniwan ka rin para kay Hal Roach.
'Yong ikalawang Sandra na may higanteng dibdib.
May pumagitan pa kina Dotty at Conchita?
Susie, kung sasamahan mo ako, sumabay ka sa paglakad.
'Wag mo akong sundan.
Sige.
Sabihin mo nga. Bakit ka nandito?
Si Sophie.
Nakakagulat, ha.
Natuluyan na siya, Harry.
Mas malala.
Baliw na talaga.
Nasa mental siya?
Binisita ko siya. Pinapirma sa pagpapawalang-bisa,
legal na usapin. Ayaw niya.
Tapusin mo lang ang kontrata.
Upos na siya, tapos na.
Grabe. Walang puso.
Uy, walang puso ang showbiz.
Dapat nakinig ako sa'yo.
Palagi akong tama. 'Di mo alam iyon?
Sa kakaiba mong paraan, binalaan mo akong
sa pakikipagnegosyo sa kanya.
Kailangan mo talagang pagdaanan iyan.
Dito ako umuupo.
Gusto mo ang bangko ko?
-Paano mo naging bangko ito? -Basahin mo ang plake.
-Harry Drake. Napakasaya."
Regalo mula kay Gleason.
Tingnan mo 'to. Ang ganda, 'di ba?
Tanaw ko ang dalawa sa tatlong penthouse na nawala dahil sa mga asawa ko.
-Ano? -Kinuha mo siya sa Broadway.
Pero disaster iyon.
Parang anim na Hindenburg.
Kung 'di masyadong baliw si Sophie,
kung naayos niya sana ang opening night,
magiging alamat ka sana.
-'Di para sa'kin 'yon. -Ako ang susunod-sunod sa'yo.
May sampung Broadway investor ang idedemanda ako.
Sisiw. Kailan ba ako hindi nademanda?
Ito ang pinakamagulong negosyo
sa pinakamagulong siyudad
sa pinakamagulong bansa sa mundo.
Amerika ito.
Kumusta ang bata mo?
Isa ko pang problema iyan. 'Di ko alam ang gagawin.
'Yong kay Shy Baldwin. Ang hirap no'n. Masama nga.
May ideya na siya ngayong gusto niyang magpatuloy.
Ang master plan na 'to na hindi ko alam kung dapat tayaan.
-Ipit kami. -E, 'di bitawan mo siya.
-Ano? -Bitawan mo. Hanap ka ng bago.
'Di ko siya bibitawan, Harry.
Naniniwala pa rin ako sa kanya. Lalo ngayon.
May kakaiba sa kanya. Alam ko iyon.
Sobrang tapang niya.
Pero kung 'di mo siya bibitawan, ibalik mo siya sa entablado.
Pero napakaarte niya. Gusto niya ng maliliit na lugar.
-Walang alak, walang pera. -Sinabi mo pa.
'Wag mo siyang pakinggan, Susie.
Baliw ang mga comedian, bawat isa sa kanila.
Hangal ang mga pasya nila, pinipili ang basura imbes na ginto.
Nakapaglabas na siya ng sama ng loob, nakinig ka.
Dalhin mo na siya ulit sa entablado.
Oo nga. Tama ka.
At mag-iba na kayo.
Kuha kayo ng mas maraming kliyente.
Mauna na ako. Limang minuto lang akong mawala sa opisina,
ang dami nang nasusunog.
Salamat, Harry. Salamat talaga.
At ang mga taga-Broadway na iyon, tatawagan ko.
Titigil ang mga demanda.
Talaga?
Pinag-uusapan nila kayo, Susie.
-Nang 'di maganda. -Kahit na,
basta pinag-uusapan ka.
Ang San Remo,
12 kuwarto, pitong banyo, may mga kuwarto pati kasambahay.
Iyon 'yong masakit talaga.
Kita-kits.
Heto na!
-Tara na. -Saan?
Ngayon na. Lalabas tayo.
-Lalabas saan? -Wag kang mag-isip, magsalita, lakad lang.
Sige. Babalik ako.
-Saan ka pupunta? -Kukuha ng sumbrero.
Hindi, 'di lang sumbrero iyan.
-Sumbrero lang! -'Wag mong baguhin suot mo.
-Ayos na 'yan. -Sumbrero lang!
'Di pa nangyayari iyon!
-Tara na. -'Di ko naisip na
dito tayo pupunta.
Saan ba ang naisip mo? Kainan ng talaba?
-Kakain ako ng talaba. -Labas.
-Gusto ko ng talaba. -Hihilahin kita.
-Ang bossy mo. -Labas, at pasok doon.
Nagpoprotesta ako.
Sige lang.
Salamat at nagbago ka na. Totoo.
Oo, naisip n'yo ba ang mga pangalan ng mga Yankee?
'Di ba't kakaiba kapag nagmaneho ng Chevy si Whitey Ford?
O kung mawalan ng paglalagyan ng awards si Mickey Mantle?
Nilalamig kaya si Jim Coates 'pag winter?
-Bobby, uy. -Oh?
-Dala ko bata ko. -Ang cute n'yong pares.
-Para sa isang set. -Sorry, wala ng slot.
-Ano naman? -Ano naman?
-Paalisin mo ang iba. -Bakit?
-Seryoso ka? -May komikera na noong nakaraan.
-Hindi ang komikerang 'to. -Tara na.
Alam mong pamatay siya.
Na puno ng bubog mula kay Shy Baldwin?
-Gago ka. -Okay, bibigyan ko na siya ng slot.
-Talaga? -Hindi, pero,
magpapakabait ako. Pwede kayong pumasok.
Ni 'di ko kayo sisingilin. Inom lang kayo.
Okay, nabuwisit ako roon.
Buwisit. Gusto mong uminom?
-Kailangan kong uminom. -Ako rin.
Alam n'yo ba 'yong bagong libro ni Harper Lee?
-Beer. -Martini. Na may olives.
Alam n'yo ang paborito niyang inumin? Tequila Mockingbird.
Lumabas tayo para sa talaba.
Okay, iba naman. Oras na para ipakilala ang nakakatawang ginoo
mula sa Crown Heights.
Naligo pa siya bago pumunta rito.
Narito siya, si Noah Birnbaum.
-Halika, Noah. -Noah Birnbaum?
Sorry, mas gusto ni Bobby si Noah Birnbaum kesa sa'kin?
Ganoon katindi ang lagapak ko?
Hindi, nagpapakagago lang si Bobby.
Ikaw ang kinakain mo.
Korni naman 'yan.
Korni nga.
Hello, kumusta kayong lahat?
Bakit siya pipili ng normal na pagbati
para simulan ang kakornihan niya?
-Korni. -Korni.
May inumin na ang lahat?
Cabernet ang paboritong wine ng 'di Hudyo.
-Alam ko 'to. -Hindi ba?
Paboritong whine ng Hudyo...
"Ang lamig dito." Korni.
-Korni. -Korni.
Naglalakad kami sa simbahan kasama kaibigan ko.
Merong nakalagay, "$50 kapag naging Katoliko ka."
Sabi ni Sid, "Kailangan kong pera, papasok ako."
Tapos ng 15 minuto, lumabas siya, tanong ko,
"Sid, nakuha mo ang $50?"
Umiling siya at sabi,
"Kayong mga Hudyo, puro pera ang nasa isip n'yo."
Hudyo ako.
Malakas iyon.
-Paki ko. Isa pa. -Maiba tayo.
May umuwing bata, sinabi sa Mama niya na may parte siya sa play.
Sabi ng mama, "Anong role?"
-Sa likod ko. -Sagot niya, "Hudyong asawa."
Sabi ng nanay, "Sabihin mo sa guro mo
na gusto mo ng nagsasalitang role."
-Ayos. -Nakakatawa iyan?
May mockingbird tayo
-sa audience. -Anong ginagawa mo?
Nagpapakasaya nang kaunti.
Kung gayon, 'wag. Stewie, isa pang salita palabasin mo sila.
KJ!
Naaawa ako kay Moses,
na nagdala ng mga Hudyo sa disyerto.
Sakit sa ulo no'n!
Kaya siya binigyan ng mga tableta ni Lord.
Ma? Pa? Ako 'to.
Joely. Tingnan mo 'yang buhat mo.
Hinihingi ni Papa ang tax returns.
Dumarami dahil sa sistema mo
ng hiwalay na books.
Ibaba mo iyan, ibaba mo iyan.
Dito ka lang, kumain ka.
Hindi, nagmamadali ako.
'Di 'yan ang tanong. Utos iyan. Ang payat mo na masyado.
Sige. Kahit kaunti siguro.
Ang bango.
Oo. Niluto ko ang mga paborito mo.
Nakalimutan ko.
Joely, ito si Lena Brofmann, kapitbahay natin.
Guro siya sa PS 144.
-Mag-hi ka. -Hi, Lena.
-Hi, Joel. -Anong tinuturo mo?
Music. Harmony at composition.
Classical flautist ako.
-Sasabihin ko dapat. -Uy, Ma.
May music club si Joel,
kaya marami kayong pagkakapareho.
'Di ba't ang galing?
Halikayong dalawa.
Upo ka. Lena.
-Kaunti pa? -Oo. Kaunti pa.
Joely, upo ka.
Mag-usap kayong dalawa, kilalanin ang isa't isa.
Maluluto na ang pagkain.
Ayos ka lang?
Oo. May nagsasabi lang na, "Hi, palabasin n'yo ako."
-Pwedeng sandali lang? -Sige.
-Ma... -Ang ganda niya, ano?
Wala ka na sa sarili.
-Hindi ako magtatagal. -Dito ka lang.
Bakit walang back door?
Kanina, pwede kang magtagal. Anong nagbago?
-Si Lena Brofmann. -Ano?
Maganda siya, talentadong musician.
-Dala niya kaya flout niya? -Buntis siya!
-Konti na lang. -Maglalakad na ang bata.
-Ang asin. -'Di ako magde-date ng buntis.
Diyos ko, walang oras para mag-date.
Sasabihin kong may sakit ako. At wala ka sa sarili.
Diborsiyado ka at may dalawang anak.
May nightclub ka sa Chinatown,
na mahirap ipaliwanag.
'Di ka dapat mapili.
-Ma-- -Dapat may kasama ka.
Kailangan mo ng kasama.
Bubuti ang lalaki 'pag mabuti ang babae.
Sa'n kaya pupulutin ang ama mo kung 'di dahil sa'kin?
Sinasabi ko sa'yo.
Pahinga ng isang rason kung bakit hindi ka
makakakain kasama ng babaeng iyon.
Bueno...
-Kumusta ang pagtuturo? -Gustong-gusto ko iyon.
Dahil mahilig ako sa mga bata.
Magpalakpakan tayo para sa nakakatawang lalaki, ako.
Pero palakpakan din natin ang kaibigan kong si Frankie Borden.
Dapat iguhit si Frankie Borden nang maliit lang, ginahasa ng zebra...
Bumagsak tayo kay Frankie Borden.
May nakakatawang komikerong susunod,
ang pangalan ay Billy Jones.
Salamat. 'Di ko siya iniluwal, pero pwede na rin.
-Billy Jones? -Lintik!
Ang latak ng mga latak!
Bago siya umakyat, narito ang mga susunod niyang palabas.
'Ayun siya.
Kahit pagtayo, korni.
...una sa lahat, isang gabi lang, may handog kami sa inyo.
Si Big Dave ang headline...
Kahit si Billy, tatakas sa arte niya.
Sa terible niyang arte. Sa bangungot ko lang napapanood iyon.
Babalik ako.
Teka, saan ka pupunta?
Bakit ganyan ang ngisi mo?
Nagyosi sa labas si Billy Joel.
May 10 minuto tayo
bago niya maisip na maglakad
sa building at makapasok ulit.
-Ano? -Ni-lock ko siya sa labas.
-Salbahe ka. -Oo.
Heto na siya,
kababalik lang mula sa world tour,
kung Scranton ang tawag sa world.
Ang paborito ng lahat, maliban sa asawa niya,
si Billy Jones!
Nasaan ka, Billy?
-Bakit ka ngumingisi? -Billy Jones.
Salamat, salamat.
Oo, Billy!
Nasaan si Billy?
Ang samang linggo.
Mga babae.
Ang hirap nilang kasama, ang-- Iyon na iyon.
Ang hirap nilang kasama.
"Ang asawa ko." Kapatid.
May kinita siyang psychic na nagsabing si Mary, Queen of Scots siya dati.
Sabi ko, "Sana natuwa ka. Sa buhay na 'to,
ikaw si Mary, Clean my Socks."
Sabi niya, gusto niya ng trabaho.
Tingin mo, nakakatawa 'to?
Sabi ko, "May dalawa kang trabaho na 'di ginagawa,
sa kamay at sa bungaga."
Ang isang 'yon ay para kay Bobby.
I-off n'yo ang mic niya. Pati spotlight.
Aalis na ako. Ba't nagtatatalak ang asawa ko 'pag may laro?
Lintik.
"...nakakatuwa, dadalhin kita sa kuwarto."
'Di mo tinanggal si Birnbaum, pati si Borden.
-Ano problema mo? -Gawin mo ang arte mo.
-Ginawa na niya. -Pero mas maganda. At naka-heels!
-Banned na kayo habambuhay. -Bitawan mo ako!
Nakakatawa ka dati.
-Anong nangyari? -Ano?
Gusto mo ang mga biro 'pag si Billy gumawa.
Entertainment business 'to.
Wala rito ang mga tao para pagtawanan iyon.
Narito sila para sumaya.
Iyon ang ginawa ko,
magpasaya ng tao.
Itabi mo ang $2 mo.
Para sa $1.50, pasisiyahin kita.
Sino rito ang gustong sumaya?
Anong gagawin mo sa west of Third Avenue, ha?
-Ano? -Tara.
-Uy, teka. -Komedyante siya.
Oo, at histerikal na siya.
Uy, teka!
Heto na naman tayo.
Ayos ba 'yon?
-Ayos. -Mabuti naman.
Ang gandang basahin. Kinailangan ko hanapin ang ibang salita.
Una ako sa klase sa Princeton. Marunong ako sa salita.
Pwede kong baguhin.
'Yaan natin mga mambabasang magdiksiyonaryo.
Minarkahan ko ang ilang bagay. 'Wag ka nang manatili.
Ayos. Masaya ako.
Mas mapapasaya ka pa nito.
At magtipid tayo sa stamp.
Ano iyan?
-Ang una mong sahod. -Ang una kong sahod. Nakakatuwa.
Gusto mo ng stamp.
Kahit hindi na. Salamat, Gabe.
Salamat, Abe.
Lahat ng sinasabi natin sa lalaki, nasasala ng panlalaking filter
na wala tayo.
'Pag humindi tayo, oo ang dinig nila.
'Pag "tigil," "sige" ang dinig nila.
'Pag "Gusto mong sumaya?"
Dinig nila, "Gusto mong sumaya?"
Pareho lang, pero iba palagi ang intindi nila.
Ang pananalita ko, oo.
Sa akin, palaging may kinalaman sa wika.
Ngayong gabi, may sinabi ako,
at hinuli ako.
'Di 'yon dahil sa sinabi mo,
dahil iyon sa kinaroroonan mo
'pag sinabi mo ang sinabi mo.
At sinong naroon kapag sinabi mo ang sinabi mo
sa kinaroroonan mo.
Cocaine ba?
Kung ba't ka narito?
-Pag-uusig. -Sa damit na iyan?
Narito ako dahil nangahas akong magsabi ng ilang salita
na narinig ng isang lintik na Officer Krupke.
Ang pananalita ko, oo.
Gusto mong yosi?
Salamat.
Unang beses mo?
-Sa kulungan? Diyos ko, hindi. Ikaw? -Oo.
Masasanay ka rin.
'Di ko sinasadyang--
'Di bale na.
Saan ba ako nahinto?
Oo. Nabanggit ko na ba si Bobby?
-Si Billy Jones lang. -Si Noah Birnbaum.
Mukhang hinuli ko ang pinakamatindi.
Miriam Maisel, napiyansahan ka.
Saglit lang, tatapusin ko lang 'to.
Si Bobby,
'di pwedeng dahil sa buhok niya.
Alam kong grabe 'to.
Sobrang grabe.
-Makukuha mo rin uli. -Ambush iyon.
Hindi. Mabait siya,
ayaw tawagan ang magulang niya.
Problema nang ilabas ka,
pero pokpok na 'di ko kilala?
Hindi ako pokpok.
Tama, ikaw si Bb. Turnstile 1959.
Oo nga pala.
Kanan ka sa 6th.
Naniniwala ako.
Wala siyang panloob.
Kailangan mo lang huminga.
Nagpapaikot-ikot ba tayo?
Dalawang kanto pa. Sa 46th.
Mas masaya pa ako sa kulungan kaysa sa club na iyon.
Mas maganda ang ilaw.
Gago si Bobby. Lagot sa'tin ang club na iyon.
Iyon ang punto ko, Susie.
Ayoko na. Masyado na akong matanda.
Ni hindi ka pa nga 30.
Parang ang tanda ko na.
Gusto ko sa Gaslight, sa Village clubs.
Kung saan ako makakapagsalita. Magiging ako.
Sige,
doon ka sa Village, sa maliliit lang.
Pero subukan mong kumita.
Ang mga may pera, kumikita dahil sa alkohol.
Nasa Gaslight ako. 'Pag walang alkohol, walang pera.
Magso-show ako 3 beses kada gabi. Apat.
-Lima. -Limahin mo man ang wala, wala pa rin.
Walang alkohol, walang pera.
Para sa ating dalawa.
-Oo. -Uy, lumagpas tayo.
Magsa-subway ako. Pagbaba mo sa A train,
dalawang kanto iyon.
Makakatulong ba iyon?
Uy, Mikey.
Mabilis lang ako.
Uy, Bunny, naaresto ako!
Mabuti para sa'yo.
Kape. Gusto n'yo ng kape?
Kailangan ko ng kape.
Hindi na.
Meron bang may $20?
$20? Ano ako, Rockefeller?
Kulang ako ng dalawang dolyar, pero meron akong kahit ano.
Nasabi ko dapat ang tungkol sa kape.
Paano mo tatrabahuhin?
Bago ka?
Palakpakan natin si Lana La Rue.
Mabuti at makabayang dalaga.
Mukhang marami pa sa inyo ang nakasaludo.
Itabi mo ang sukli. Sige pa.
Uy, ang ganda.
Baka hubad na bangkay sa morgue.
Speaking of bangkay,
alam n'yo ba ang rigor mortis?
Papatay ako para bumata, kamatayan lang pala magpapatigas sa'kin.
Ito na ang huling gabi ko rito sa Wolford.
'Wag sabay-sabay ang congratulations.
Maligayang pagreretiro!
Sabihin natin sa kanila ang tungkol sa'tin.
Matagal ko nang itinago.
May kilala ka bang "Lena Brofmann"?
-Uy. -Uy, magtigil ka.
-Paano ka nakapasok? -Kawalan ng seguridad.
Ano 'to?
Ang perang pinahiram mo para mabalik ang perang
-naiwala ko. -Isinugal.
Paano 'yong taga-insurance?
Hinahabol ka pa?
Araw-araw siyang tinitira sa banyo ng kapatid ko,
kaya ayos na kami.
Iyan na. Ayos na tayo.
At balik na ako sa umpisa.
Mas mababa pala, pagkapiyansa kay Miriam at sa pokpok.
Lahat ng sinasabi mo, mas malala kaysa sa nauna.
Teka.
'Wag na 'wag
na 'wag
mo na uling gagalawin ang pera ng asawa ko.
-Dating asawa. -'Wag.
Nasa mataas ang lahat.
Hindi ako giraffe. Dapat gaya ng dati ang kusina ko.
Sige lang.
Kumusta ang gabi mo?
Ayos lang. Naaresto ako sa prostitusyon.
Ayos iyan.
Ayos lang ang lahat?
Oo naman. Ayos ang lahat.
Mayroon lang akong
napakaseryosong bagay na sasabihin sa'yo. Maupo ka.
Upo ka.
-Miriam... -'Di ito ang unang baso mo.
Tingin ko, mali na
suportahan ng anak na babae ang kanyang ama.
Labag iyon sa batas ng
-mag-ama. -Okay.
Nakuha ko ang unang sahod ko sa Voice kanina.
Ibibigay ko sa'yo lahat
para panggastos sa bahay. Kunin mo.
-Papa, 'di naman-- -Kunin mo na.
Isang linggo 'to?
Oo.
Anong mabibili riyan?
-Ang totoo? -'Yong buong katotohanan.
-Itlog. -Masarap ang itlog.
Isang itlog.
-Siguro dalawa. -Kulang pa pang-omelet.
Pwedeng pambili ng asin.
Kalahating carrot.
-Sigurado kang isang linggo 'to? -Lingguhang sahod ko 'to, Miriam.
Sinabi nilang ganito kaliit?
Parang. Masyado lang akong sabik nang kunin nila ako,
na hindi yata ako nakinig.
Dapat kinuha ko ang stamp.
-Ang ano? -Wala.
Samahan mo ako.
Alam mo ang nakakatawa rito?
Ang trabaho,
maganda.
Ibig kong sabihin,
sobrang ganda niya.
Gusto ko ang mga taong 'to.
Iba sila, matatalino,
pero mas maluwag.
At ang pinakanakakatawa...
Ano iyon?
Parang gusto nila ako.
Gusto ka ng lahat.
Walang may gusto sa'kin sa Columbia.
At tingnan mo 'to.
Ikaw 'to.
-Ipa-frame mo iyan. -Hindi. Mahal iyon.
Higit pa ang mabibili nito.
Nagbibiro lang ako.
Pero anong mabibili ng pamahalaan
sa 96 sentimo
ng buwis na kinuha nila?
Tingnan natin.
-Fighter jet? -Hindi, mas mahal iyon.
-Mga staple. -Pero hindi ang stapler.
Matagal pa 'to.
Okay, Papa, alam kong nakakagulat, pero...
Ganito na lang, mahal mo ang ginagawa mo.
Oo.
Pareho tayo.
Ginagawa ang sining natin.
Pero kung may nagbabangko sa atin, mas ayos sana iyon.
Sigurado kang
kaya mo ang lahat ng 'to?
Para sa sining.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce