Już sprzedany.
Dopiero przyszliśmy.
Większość jest już sprzedana.
Czy to nie otwarcie?
Ważni kolekcjonerzy zapraszani są wcześniej.
Te trzy kupiłem tydzień temu.
- Ile dałeś? - Za ten?
- Tak. - 1200 $.
Żartujesz. Muszę kupić Ethanowi farby.
To Parsons! Muszę z nim pogadać.
Zaraz wrócę.
Co czujesz?
Głód. Liczyłam na przekąski.
Wydawałaś się pochłonięta.
Czym? Ach, tym. Tak.
Maluje zupełnie nago.
Farby olejne trudno schodzą z większości materiałów.
Jak miałam odpowiedzieć? Pytam tylko.
- Jak Parsons? - Wściekły.
Ukradłem mu te obrazy sprzed nosa.
I cieszy cię to.
Bardzo. Miesiąc temu ukradł mi Rauschenberga.
Drań czekał, aż pójdę po drinka.
Pieniądze na stół. A na dodatek barman pomylił drinka.
Jak ty się masz? Dobrze? Tak? Niezła zabawa, prawda?
Mam pytanie. Brałeś tabletki mamy?
Ekscytuję się, kiedy chodzi o sztukę. I zemstę.
- Jasne. - To wspaniały pokaz.
Solomon Crespi maluje od kilku lat,
ale ta wystawa to jego początek.
I ja mam jego trzy obrazy, a Parsons żadnego.
David Mellman.
Jego też nie lubisz? Zabijemy go?
Pomieszać mu drinki?
- Gdzie byłaś całe moje życie? - Riverside i 113.
- Wystarczyło pójść do parku. - Uczymy się na błędach.
Wspaniale sobie radzisz,
jak na kogoś, kto nie interesuje się sztuką.
Nie widziałeś mnie na boksie.
Przyniosę ci drinka.
Idziesz się chełpić.
Ale przy barze, więc dwie pieczenie na jednym ogniu.
- Martini. Dwie oliwki. - Jest chłodne.
- Podoba mi się. - Ten chłód jest wspaniały.
Ten chłód zapewnia ci miejsce w muzeum.
Czy to sprzedane?
Nie.
Nie zerknie pani nawet?
Żaden nie jest sprzedany.
- Ile? - Dwadzieścia pięć.
Mam go zdjąć ze ściany?
Sam za panią nie pójdzie.
Patrz, co mam.
Gdzie to znalazłaś?
W małym pokoiku z tyłu.
To miejsce dla przeciętniaków. I mopów.
Mopów nie widziałam, tylko obrazy. I dostałam też czapeczkę.
Jak przy każdym większym zakupie.
Podoba mi się. Mój pierwszy zakup.
Targowałaś się?
- Nie, zapłaciłam pełną kwotę. - Ile?
- Dwadzieścia pięć. - Za dużo.
Ale czapeczka.
Jasne. Chodźmy już.
Pokręciłem się, pochełpiłem się. Dokąd teraz?
To twoja noc.
Jest małe spotkanie w tawernie Cedar.
Spotykają się tam artyści. Nie byłem,
ale nie powinno się tam iść w niczym jasnym.
Brudny bar. To lubię. Chodźmy.
Niezła drabina.
WSPANIAŁA PANI MAISEL
To granat północy. A to granat oceanu.
Jasne? Tak? Świetnie. Tnij.
Karton szampana dla pana Maisela.
Odbiorę.
Manny, jak się umawialiśmy z papierosami?
Jeden ty, jeden ja.
- A który to? - Piąty.
Widzisz, że coś tu nie tak?
- Dobra. - Zgaś go.
Jak skończę.
- Teraz! - Dwa machy.
Mistrz negocjacji.
Pani Moskowitz, każdy ma wziąć kieliszek.
Odłóż papierosa, Manny. Więcej alkoholu.
Dokładnie tego trzeba
w sali pełnej nożyc i ostrych przyrządów.
Spotkanie dzisiaj aktualne?
- Jasne. O dziesiątej. - Fajnie. Poszukam spodni.
- Musi? - Rozdaj kieliszki.
Wszyscy przestają pracować. Wyłączcie maszyny i podejdźcie.
Panie Maisel, czy to oficjalne spotkanie?
Które spotkanie?
Ta randka o dziesiątej z panienką bez spodni.
Nie.
Bo jeśli oficjalne, to muszę je tu wpisać.
Szampan, pani Moskowitz.
Chodźcie! Nie wpłynie to na godziny pracy.
Panie i panowie, chłopcy i dziewczęta, chcę coś ogłosić.
Dziś o szesnastej poszedłem do banku.
I po drobnych negocjacjach, błaganiu i laniu się krwi,
budynek, w którym mieści się firma Maisel and Roth,
jest oficjalnie nasz.
Kupiliśmy go, posiadamy go i zabije on nas.
Procent jest ogromny, przypuszczam, że padnę tu trupem,
ale to moje miejsce.
Przerażająca mieszanka szczęścia i horroru.
Widać, że nie jesteś Żydem.
Chcę wznieść też toast za Archiego,
który spodziewa się trzeciego dziecka.
Będzie głośno.
I za panią Moskowitz,
która opuściła Tri-Borough Plastics, by pracować z nami.
Ratuje mi pani życie.
Proszę powiedzieć kilka słów.
Dziękuję. Możecie użyć podkładek pod kieliszki?
Wspaniała przemowa.
Cieszcie się jedzeniem i piciem, jesteście Rothem dla mojego Maisela.
Dziękuję wszystkim.
Gratulacje, Joelu.
Dziękuję...
Velmo.
Widzimy się dzisiaj?
- Tak. - Nie.
Dzisiaj nie. Możemy w niedzielę.
- Jom Kipur. - W niedzielę nie. Wtorek?
- Wtorek może być. - Wtorek.
Dobra, dzięki.
Masz tu niezły harem. Szukasz nowej żony?
Żadnych żon. Miałem jedną. Już starczy. Teraz tylko randkuję.
Do tego trzeba wychodzić z mieszkania.
On tego nie robi. Ani nie zabiera na kolację.
Co to za spiskowanie? Kupiłem szampana.
Martwimy się o ciebie.
- Nie chcemy, byś miał złą reputację. - To kilka dziewczyn.
Może być czwartek zamiast środy?
Muszę zabrać mamę do kościoła.
Może być czwartek.
Co? Może być.
Nie chcemy, byś był sam.
Ale nie chcemy też, byś coś złapał.
Doceniam to.
Co robisz na Jom Kipur?
Możesz zjeść ze mną i moją siostrą w Queens.
Robi mostek z coca-colą.
Brzmi wspaniale, ale idę do Weissmanów.
Bardzo cywilizowane. Obiad z byłą.
Ethan mnie poprosił.
Dokładnie rok temu spieprzyłem sobie życie.
Jom Kipur. Pokuta za grzechy.
Święcę przykładem.
Wszystko ma swoje konsekwencje.
Pójdę zrobić rundkę.
Pijcie. Świętujemy.
To miejsce to zoo. Bar chirurgów jest zupełnie inny.
Dodaj słowo. Jakiekolwiek.
- To Franz Kline. - Poważnie?
- Znasz go? - Nie.
Ja tak. Mam go.
To takie kolonialne.
Miałem na myśli obraz. Wisi u mnie w salonie.
Jest mały, ale to Franz Kline.
To Robert Motherwell.
- Robert Motherwell! - Znasz go?
Nie przerabialiśmy tego?
Jasne, przepraszam. Mam go w holu.
Franz Kline dostał salon.
To duży hol. Mam tam nawet ławkę. John Lambert?
Dobrze, że jesteś Żydem. Gwiazdka by cię zabiła.
Moja kolej. Jane Jacobs, pamięta mnie pani?
Nie.
Washington Square Park. Protestowała pani, ja wstałam i...
„Kobiety to naprawią! I uzupełnią dodatkami!”.
Jak się masz, West Side?
Dobrze. Jestem na randce. Z doktorem.
Powinnaś przyjść kiedyś na protest.
Będę.
To wariatka.
Cieszę się, że tu przyszliśmy.
Żebyś mógł patrzeć na Kline'a?
Tak. I na ciebie.
Ale głównie na Kline'a.
Chodź tu.
Pieprzyć Burroughsa!
Pieprzyć pisarzy.
Mam ich dość.
- Bez jaj. To Declan Howell. - Mam dość słów.
- Declan Howell? - Teraz się nie dam.
Mam dość Shawa i Prousta, i Szekspira!
Boże! William Szekspir i te jego dziwne słowa.
I Puck. Pieprzyć Pucka!
Declan to najsławniejszy nieznany artysta świata.
Jest jednym z najlepszych, ale nie sprzedaje dzieł.
Nie chce.
- Dlaczego? - Jest szaleńcem. Po prostu nie chce.
A jak ktoś namówi go na sprzedaż,
zawsze się z tego wywinie.
Kiedyś dokonał dużej sprzedaży. Peggy Guggenheim.
Kiedy przyszła po jego dzieła, podpalił je na jej oczach.
A potem ugasił pożar...
Powiedzmy, że nie użył gaśnicy.
Nie wierzę.
Ostatnie, co czytałem i miało sens to...
komiks Fistaszki.
Istnieje miejska legenda
o obrazie, który namalował,
tak pięknym, że gdy Jackson Pollock go zobaczył,
nie był pewien, czy jeszcze coś namaluje.
Nic by nie było tak dobre.
Poważnie? Widziałeś go?
Tylko Pollock go widział. Niektórzy myślą, że nie istnieje.
Declan Howell to niesamowity widok.
Bzdury.
Poproszę drinka.
Halo?
Ignorujesz mnie?
Tak, ignoruję cię.
To niemiłe.
Mówiłeś, by tak robić po szóstej.
- Po jakiej szóstej? - Kolejce.
To nie moje słowa. Daj kolejną.
Declan, jesteś pijany.
Posłuchaj mnie, ty tani Faginie.
Wiem, kiedy jestem pijany, a kiedy nie.
I nie jestem.
Dokąd idziesz?
- Dokąd on idzie? - Cisza!
- Dokąd idziesz? - Znowu to robi.
Wysokości nie są jego mocną stroną.
Udowodnię teraz wszystkim,
że jestem całkowicie trzeźwy.
Tak kochacie Szekspira,
że wyrecytuję jego sonet.
„Mam cię porównać do letniego dnia?
„Jesteś piękniejszy i bardziej łagodny.
„Wiatr strząsa płatki pąka majowego
„I zbyt jest krótki lata czas pogody.
„Nie ma miejsca we wspólnej dwojga serc przestrzeni dla barier.
„Miłość to nie miłość”.
- To nie te słowa, prawda? - Cicho.
„Zmienny świat naśladując, sama się odmieni.
Krocząca w pięknie, niczym noc”.
- To Byron! - Na jedno wychodzi.
„Z bezchmurnym niebem pełnym gwiazd”.
William Blake! Wróżby niewinności.
„Zobaczyć świat w ziarenku piasku
„Niebiosa w jednym kwiecie z lasu
„W ściśniętej dłoni zamknąć bezmiar...” Dom sądu!
Skończ jeden, do diabła!
„Brzdęśniało już; ślimonne prztowie.
„Wyrło i warło się w gulbieży;
- „Zmimszałe ćwiły borogowie...” - Marne i żałosne!
„Był to wiosenny dzień, kochliwy dzień.
„Powietrze pachniało szatnią...”
„Entliczek-pentliczek, czerwony stoliczek,
a na stoliczku pleciony...”
Ożeń się, ożeń, jak masz mocny korzeń,
jak masz korzeń słaby,
nie bierz się za baby.
A teraz daj mi drinka, sukinsynie!
Musimy go poznać.
Żartujesz? Bez siatki i środków uspokajających się nie zbliżasz.
Będzie dobrze. Powiemy, że chcemy coś kupić.
Żeby pokazać, że mówimy poważnie.
Nie wiedziałem, że weźmiesz obraz.
To zmienia postać rzeczy.
Przepraszam, panie Howell?
Jestem Miriam Maisel, a to Benjamin Ettenberg.
Wielbi pańskie prace.
- Niesamowite. - Co?
Twoja twarz. Ten kolor. To śmietanka czy mleko?
To jakiś magiczny produkt nabiałowy.
Nie wiem.
Od lat szukałem takiego koloru.
To jakby namalował cię Vermeer. Albo jakbyś połknęła żarówkę.
To drugie. Wspominałam już, że to Benjamin Ettenberg
i że bardzo chce kupić pański obraz?
W kółko o tym mówi. Jest zdesperowany. I jest lekarzem. Więc ma pieniądze.
Musimy porozmawiać o sztuce negocjowania.
Co to?
- Co? - To, co trzymasz w rękach.
Benjamin zabrał mnie na wystawę Crespiego i kupiłam to.
Kupiłaś to na wystawie Crespiego?
Nie do końca.
W pokoju na tyłach. To nie jego.
To „Agnes Reynolds”.
I dała mi do tego czapeczkę.
W porządku.
Co „w porządku”?
Chcesz coś kupić?
Przyjdź jutro do studia.
Tylko z nią.
Udało się.
Wkręciliśmy cię. Kupisz Declana... Jak on się nazywa?
- Howell. - Declana Howella.
To ekscytujące. Oboje kupiliśmy dziś obraz.
Nie pójdę.
Jak to?
Interesujesz go ty.
Myśli, że jem żarówki i piję czarodziejskie mleko.
Nie wpuści mnie bez ciebie.
I nie chcę cię stawiać w takiej sytuacji.
Daj spokój.
Wiem, jak sobie z nim poradzić. Kluby komediowe, pamiętasz?
Declan Powell byłby najlepiej zachowującym się gościem.
- Howell. - On też.
Zaufaj mi. Wiem, jak radzić sobie z pijanymi, czepialskimi facetami.
Każda część mojego ciała była obmacywana, szczypana albo poklepywana.
- Wspaniale. - O tak.
Tydzień temu właściciel klubu upuszczał długopis.
Chodził na czworaka, szukając go.
I za każdym razem znajdował go pod moją spódnicą.
Fantastyczna historia.
Uczysz się, jak sobie z tym radzić.
Kolana razem, ręce skrzyżowane, „Co to?” we właściwej chwili.
To nigdy nie zawodzi. Przeżuwanie też ratuje życie.
I prawdziwy sekret, o którym ci zbereźnicy nie wiedzą – gorset.
W gorsecie nic nie czujesz.
Mogliby równie dobrze dotykać parkometru.
Więc gdyby któryś mnie dotknął, skąd mam wiedzieć?
Teraz mi lepiej.
Świetnie. Więc jutro idziemy po obraz.
Wierz mi. Umiem o siebie zadbać.
Wiem.
Ale chętnie podzielę z tobą ten obowiązek, jeśli pozwolisz.
Weźmiesz nocną zmianę?
Zgoda.
Tu mieszkam.
Więc jednak masz dom.
Mam dom.
- Duży. - Ja jestem duży.
Zachowałeś proporcje.
Wszystko dobrze?
Tak. Ja tylko... To...
Wiem.
Byłam mężatką. Wciąż jestem.
Na papierze.
Ładne okna.
Myślisz, że wy dwoje...
Nie.
Tylko że nic z nikim poza...
I tyle.
Chcę, żebyś wiedział, że jestem w tym dobra.
Jestem jak torpeda.
Gdziekolwiek, kiedykolwiek. Pionowo. Nie martw się. Jestem jak pro.
Ale nie zarabiam na tym, po prostu jak dobry gracz.
Gdybyś się zastanawiał.
Ulżyło mi, dziękuję.
- Nie musisz wchodzić. - Wiem.
- A jeśli wejdziesz, nie musimy... - Wiem.
Możemy się czegoś napić. Pokażę ci obrazy.
Piłam już dzisiaj i widziałam obrazy.
Ale nigdy nie widziałam ławki w holu.
Jest wyjątkowa.
Choć słowo „wyjątkowa” nabiera nowego znaczenia po poznaniu ciebie.
Ty jesteś spektakularna.
Wiem.
Wspaniała impreza, prawda? Widziałeś tych wszystkich ludzi?
Tak.
Kim oni są?
Pracują dla ciebie.
Dla mnie? A co robią?
Pójdę już.
Rano muszę zabrać siostrę do pediatry.
Niech się pani napije.
Nie lubię go tak zostawiać.
Kupiłem dzisiaj budynek.
Cały cholerny budynek.
Poszedłem do banku i podpisałem dokument!
Brzmi ciekawiej za każdym razem.
- Wszyscy poszli? - Poza nimi.
Proszę iść. Ja się nimi zajmę.
Na pewno? Są ostre, można się skaleczyć.
- Poradzę sobie. - Jesteś dobrym przyjacielem.
Postaw kosz przy łóżku.
Jak jesteś taka dostępna,
rozważ założenie dzwonka na bluzce.
- O co jej chodzi? - Nieważne.
Robi się późno, drogie panie. Czyje to?
- Moje. - Świetnie. Proszę.
Na taksówkę. Następna!
- Jersey. - Czemu tu tak cicho?
Trzeba nam muzyki.
Pani Moskowitz, włączy pani radio.
Poszła do domu, Joel.
Do domu? Ona ma dom?
- Oczywiście. - Poważnie?
Zawsze jest tutaj.
Pora do łóżka.
Nie! Nie jestem zmęczony. Chcę tańczyć.
Cześć!
Ładna jest.
Żydówka?
Nie sądzę.
Stopy są jakieś lżejsze.
- Zdjąłem ci buty. - Tak? Fajnie.
Może starczy na dziś?
Co to w ogóle znaczy?
Czym jest dzisiaj?
To takie zagmatwane.
Wisi mi to.
- Więc na... - Tak, wiem.
Chcę wznieść toast.
Tylko jeden.
Za Archiego Cleary.
Za twoje dziecko.
Dziecko numer trzy. Gratulacje.
Dziękuję.
Udało ci się.
Spełnił się twój amerykański sen.
Żona, rodzina... Masz wszystko.
I wiedziałeś, jak to utrzymać.
To jest istotne. Każdy szmondak może to mieć. Ale ty to utrzymałeś.
Rodzina jest bardzo ważna.
Trzeba się jej trzymać.
Jeden rok.
Błąd.
Wielki pieprzony błąd.
Idź spać.
To moja rocznica.
Rok odkąd...
Chcę, by mi wybaczono.
Myślisz, że się da?
Chcę, by mi wybaczono.
Maskara, mrugnięcie, kleks, spray, gotowe! Czas!
Pięć trzydzieści pięć.
Kurdę. Dziesięć sekund powyżej mojego rekordu. Ale nadal super.
- Midge! Musisz iść ze mną. - Gdzie?
Telefon do ciebie.
Mówiłam, że tam nie pracujesz. Nie słuchał.
Mówi: „Teraz, suko”. Przepraszam.
Wciąż to powtarza: „Teraz, suko”. Przepraszam.
- I wścieka się. - Rany.
Nie rozmawiał ze mną, a z Loulą.
Słyszałam go przez jej słuchawki. Przysięgam, że nigdy... Mój Boże.
To stoisko z makijażem. Jestem tu.
Tak pięknie pachnie. I to światło.
- Chodź, Ginger. - I okna. I kwiaty.
Nikt nie wspominał o kwiatach. Słyszałaś to?
Czy to śpiew? Brzmi jak śpiew aniołów.
- Gdzie przekierować? - Już łączę.
B. Altman, gdzie przekierować?
Czemu pan tak mówi? Ukończyłam szkołę.
- Loula, ja to przejmę. - Chwileczkę.
Midge, jeśli się z nim spotykasz, musisz zerwać. To potwór.
Wiem, wierz mi. Halo?
Powiedz tej geniuszce,
że mogła się rozłączyć, gdyby nie była głupia.
Masz powód, by je ranić słowami?
Phil Massarino, rozmawiałyśmy o nim. Chce cię widzieć.
Świetnie. Kiedy?
12 października. Zarezerwuj tę datę.
Jeśli cię polubi, wystartujemy.
- Nie mogę. - Możesz.
- To Jom Kipur. - Co z tego?
Susie. Jom Kipur. Święto. Koniec postu. Świątynia. Rodzina. Wina.
Nieżydowscy bookerzy chcą cię widzieć tego dnia.
- Tak? - Jeden chce cię widzieć.
- Innego dnia. - Bóg rozumie show-biznes.
On go wymyślił.
Pieprzonego 12 października.
Dobra, ale późno.
- 22.30. - Dobra.
- Chyba że powie 20. - 22.30.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Ta. Ta. Ta. Chwileczkę. Nie ta. Ta.
Proszę pani, to wątróbki. Zmieli je pani, na litość boską.
To przecież smakuje... Przepraszam.
Na czym stanęło?
Wybacz spóźnienie. Wątróbki?
Wystarczy wątróbek. Poproszę udziec jagnięcy. Trzy kilo.
Ja robię mostek, a Moishe nie lubi jagnięciny.
- Weźmy kurczaka. - To nie dla Moishe.
Nie?
Wpadłam dziś przypadkiem na rabina Krinsky'ego.
Nie.
Był w pralni wtedy,
kiedy w pralni byłam też ja.
Nie.
Zaczęliśmy rozmawiać
i po paru pochlebstwach, że schudł...
- Schudł? - Nie.
Ale od słowa do słowa,
wspomniałam, że będzie u nas cała rodzina
i że chcielibyśmy mu wynagrodzić zeszły rok...
- Będzie rabin? - Będzie.
Mamy rabina!
Wpadnie na chwilkę.
Ale obie wiemy, że rabin nie oprze się jagnięcinie.
I jeśli udziec będzie dobry, zostanie na kolację.
A jeśli tak się stanie, zeszłoroczny koszmar nie miał miejsca.
- Miał. - Nie miał.
- W zasadzie miał. - Głośno tu.
- Lutzi, daj nam udziec. - Wspaniały udziec!
- Najlepszy. - Jutro o 14.00?
Oczywiście.
Idziemy po wino?
- Chodźmy po wino. - Tak.
Mamy rabina!
Głośno to powiedziałyśmy.
Sos cebulowy, czipsy ziemniaczane.
- Podaj. - Możemy zacząć?
- Znajdę talerzyki. - Tess...
- Tylko talerzyki. - Podaj czipsy.
- Nie skończyłem. - Podaj je.
- To nie twój dom, Skint. - Twój też nie.
- Mojej matki. - I matki Tess.
I to Tess jest tu cały czas,
upewniając się, że ta pijaczka nie wymiotuje na siebie.
Więc daj mi te czipsy.
Masz te pieprzone czipsy.
A ciebie co ugryzło?
Znalazłam talerze. Komu mrożonej herbaty?
Zacznijmy, dobrze?
Zebrałam was tu, żeby coś omówić.
- Otwieram biznes. - Burdel?
Zabawne.
Otwieram pieprzony biznes
i potrzebuję... Dokąd idziesz?
- Po mrożoną herbatę. - Mamy spotkanie rodzinne.
- Wiesz, że nic nie rozumiem. - Wszyscy musimy się zgodzić.
Jak Skint się zgodzi, ja też.
Skint to nie rodzina. Ledwo jest człowiekiem.
- Nieprawda. - Tess, proszę, usiądź.
- Dziękuję. - Jak sos?
Tess, skup się na pięć minut. To ważne.
Nie zwołałabym spotkania, gdyby to nie było ważne.
Zebranie nas tu razem to ostatnie, czego chciałam.
Ale otwieram biznes i potrzebuję pieniędzy.
Nie pożyczę ci nawet centa.
Poważnie, Artie? Jestem w szoku.
Jestem zaskoczona, że taka kanalia
nie pożyczy nic siostrze.
Nie wiem, czy nią jesteś.
- Nie wyglądasz jak ja. - Wyglądasz...
Cholera, nieważne. Nie proszę o pieniądze, ty pasożycie.
I tak ich nie masz.
Jesteś żałosnym, spłukanym skurwielem
i wstyd mi, że jesteśmy rodzeństwem.
Tego nie wiemy.
Jestem twoją siostrą, ty gówniarzu!
Podasz sos?
Tess, siadaj!
Myślę, że powinniśmy sprzedać ziemię po babci.
- Co? - Nie.
Mieliśmy zbudować dom dla wszystkich.
Babcia była ostatnią osobą, która tego chciała.
Nikt nie chce mieszkać razem, ani w Vermont.
Ta ziemia jest nieużywana.
Płacimy tylko za nią podatki. Sprzedajmy ją i podzielmy się kasą.
- Skorzystalibyśmy. - My sobie radzimy.
Twój mąż ma niedopasowaną nogę z drewna.
Dlatego jest takim dupkiem.
Wiesz, co jest potrzebne, żeby pasowała? Pieniądze.
Za kogo ty się masz, że tak się rządzisz?
Rządzę się?
Tessie, siadaj. Nie dawaj herbaty.
A ja nie jestem dupkiem.
Cały czas. Dwadzieścia cztery na dobę. Potwornym dupkiem.
Ja chcę, byśmy byli szczęśliwi.
Nikt nie jest szczęśliwy.
Ja nie jestem, ty nie jesteś. Te dupki nie są.
Szczęście ominęło ten dom.
Nie mogę tego słuchać bez piwa.
Nie mamy piwa. Mama by je wypiła.
Nie mogę tego słuchać albo mieć piwa. Nie mogę nie móc obu tych rzeczy.
Mama polałaby nim płatki na śniadanie.
Umyłaby nim włosy i zęby.
- Nie możemy mieć tu piwa. - Idę do baru.
Ja też.
A ja poproszę herbatę.
Halo? Panie Howell?
Ja wejdę pierwszy.
Musi być bardzo stały emocjonalnie, sądząc po tym miejscu.
Spójrz na te obrazy.
Halo? Panie Howell?
Wejdźcie.
Pan krwawi.
Tak. Miło, że zauważyłaś.
Mogę zerknąć. Jestem lekarzem.
Nie, dziękuję.
Wina? Trochę za wcześnie na mocniejsze drinki.
Przypomnijcie mi. Kim jesteś?
- Spotkaliśmy się... - Wiem. Kim jest on?
- Jestem... - Jest moim chłopakiem.
I kolekcjonerem.
Robi obie rzeczy. Kolekcjonuje i jest moim chłopakiem.
Mówił pan, że sprzedaje coś i powinniśmy wpaść.
Tak?
Nicpoń ze mnie.
Z każdym dniem bliżej śmierci.
To studio jest imponujące. Mogę się rozejrzeć?
Byle szybko. Mam robotę.
Te są niezłe.
Ten. Ile?
Nie na sprzedaż.
Ten jest niesamowity. Ile?
Nie na sprzedaż.
A ten? Ile?
Nie na sprzedaż.
Nic nie trzymałem.
Bystrzacha z ciebie.
Co jest na sprzedaż?
Moja dusza. Ile?
Powinniśmy się zbierać. Muszę zadzwonić do szpitala.
Ma pan telefon?
Nie mam nawet zlewu.
Dobrze, zadzwonię z kawiarni po drugiej stronie ulicy.
- Przyniesiesz mi kanapkę? - Oczywiście. Midge?
Zaczekam tu na ciebie.
Co?
Rozejrzę się trochę, jeśli pan Howell pozwoli.
Boże, uwielbiam, jak to mówisz.
Nie zostawię cię tu.
Jesteś szalona.
Dobraliście się.
Nie rozumiem, czemu pan mu czegoś nie sprzeda.
Doceniłby to.
Patrzyłby na to przynajmniej. Czy pan na nie patrzy?
Alianci wylądowali. Świetnie.
To chyba nieaktualne wieści.
Czas na drinka. Potowarzyszysz mi?
Kto panu to zrobił?
Żona właściciela lokalu.
A potem właściciel.
Nie podoba mi się ten twój doktor.
Dobrze, że to nie pan się z nim spotyka.
Jakieś szanse, żeby cię od niego odwieść?
Gdyby tylko miał pan telefon.
Touché. Dobra, zostań z nim.
Powiedz mi coś o obrazie.
O którym obrazie?
Tym, który miałaś w barze.
Skąd pan...
Namalowała go Agnes Reynolds, prawda?
Nie wierzę.
Dostałaś czaplę.
- Czapkę. - To znacznie lepiej niż czaplę.
Myślałam, że był pan pijany.
Nigdy nie jestem tak pijany, jak się wydaje.
Nie wiem, co powiedzieć. Nie znam się na sztuce.
Nikt się nie zna. Dlaczego go kupiłaś?
Nie wiem. Dawno nie byłam na zakupach.
Weszłam do tego małego pokoiku z tyłu,
na który nikt nie zerkał,
wszędzie były kolory i życie.
Coś, czego w głównej sali brakowało.
Nagle przykuła mój wzrok. Pomyślałam: „Znam ją”.
Ma jakiś sekret. Zna żart, którego ja nie znam.
Pomyślałam, że jeśli zabiorę ją do domu, może mi go opowie.
I rozbawiło mnie to.
Rozumiem.
Tajemne przejście. Jak Houdini.
To nie jest miejsce na zwłoki
tych, którzy przyszli po obraz?
To ten obraz.
Więc słyszałaś historię.
Powiedz.
Wywołuje u ciebie uśmiech?
To najpiękniejsze, co w życiu zobaczyłam.
Jest tak różne od...
Pozostałych prac.
Tak.
To znaczy, są wspaniałe
i na pewno chronią przed wampirami, ale ten...
Ten jest idealny.
Nie rozumiem, czemu pan go tu trzyma?
Czemu go pan nie sprzeda?
Sprzedać go?
Najlepszą rzecz, jaką kiedykolwiek stworzyłem?
Powiesić ją w galerii i pozwolić kupić jakiemuś lekarzowi?
Więc muzeum.
Razem z mumiami.
Ludzie powinni to zobaczyć.
Nie. Namalowałem go dla siebie.
Miał wisieć w moim domu,
kiedy jeszcze go miałem. Dom i rodzinę.
Miał pasować do tamtego życia.
Ale to było wtedy.
A teraz jest teraz. Nigdy nie odzyskam tamtego życia.
Chwileczkę.
Nie próbuję zrobić dramatu, to rzeczywistość.
Szanse na tamto życie odeszły.
To niedorzeczne.
To się już nie zdarzy, bo wszystko, co miałem,
włożyłem w to.
Nic nie zostało.
To bardzo smutne.
Tak to jest, jak chcesz stworzyć coś wielkiego.
Dajesz z siebie tyle, ile możesz.
Nie można mieć wszystkiego.
Tracisz
rodzinę,
dom,
ale potem
patrzysz na to, co istnieje.
Na pewno cię nie zaciągnę do łóżka?
Nie.
Nawet po takiej historii?
To był mój najlepszy tekst.
Miriam, gdzie jesteś?
Doktor zdaje się panikować.
Powinnam iść.
Nic nie widziałaś.
Wielka szkoda.
Powiedz, żeby wybrał sobie obraz i zostawił czek na stole.
Ale nie mów, gdzie mieszka, bo pójdę go odebrać.
Skąd to masz?
Ukrywam dla ciebie.
Dzięki.
- Jak mama? - Śpi.
- Na pewno? - Ma lusterko pod nosem.
- Po ostatniej sytuacji musiałaś. - Wiem.
Pięć sekund od zakopania jej żywcem.
Była taka wściekła.
Zauważyłaś, że na każdym zdjęciu
ja stoję z dala od rodziny, a ty płaczesz?
Każda rodzina myśli, że jest najgorsza.
Ale nasza ma dowód na zdjęciach.
Stand-up? Kto to robi?
Pamiętasz, że od 16 lat pracuję w klubie?
Myślałam, że to występy śpiewaków, żonglerów, psów.
Tego typu rzeczy. Ale stand-up? Niech mnie.
Ta dziewczyna jest niesamowita. Wszystko już zaplanowałam.
Potrzebuję tylko trochę kasy.
Po co? Będziesz płacić klubom?
Nie, ale musimy się do nich dostać.
Musimy robić trasy. Bez samochodu się nie da.
A ta komik nie ma samochodu?
Nie. Ma jakieś 40 000 kapeluszy, ale nie ma samochodu.
Jezu. Dylemat.
Co u ciebie?
No wiesz, fatalnie.
Dom się rozpada, Skint ciągle zostawia gdzieś nogę.
Mama szuka gorzały w klasztorze.
Dosłownie. W zeszłym tygodniu włamała się do klasztoru.
Ale zaczęłam flirtować z chłopcem od dostaw z warzywniaka.
Też ma drewnianą nogę.
- Masz gust. - Faktycznie.
Myślisz, że Leopold i Loeb
zgodzą się na sprzedaż ziemi?
Nie.
Cholera.
- Co to? - Klucze od auta mamy.
Nie ma mowy, by zgodziła się, żebym jeździła jej autem.
Kiedy odwoziła mnie do szkoły, ja szłam, a ona jechała obok.
Powiem, że ktoś go ukradł. Zakonnica.
Mówisz poważnie?
Moją rozrywką jest obmyślanie sposobu zabicia mojego męża.
Niech jednej z nas się powiedzie.
Dzięki, Tess.
Stłuc go na śmierć jego nogą?
Dodam to do listy.
- Umieram z głodu. - Nie myśl o tym.
Myślę o tym od wczorajszej kolacji.
To tylko 24 godziny.
Niektórzy całe życie jedzą tylko chleb z wodą.
Brzmi cudownie.
„Za grzechy popełnione pod przymusem lub dobrowolnie”.
Zauważyłem, że twój dzieciak całą ceremonię wpycha w siebie słodycze.
- Moishe. - Jest cały w czekoladzie.
Wygląda jak murzyn.
- Ciszej. Jesteśmy w świątyni. - To prawda.
I wszyscy widzą, że rozmawiamy, bo te miejsca są fantastyczne.
Gdyby tylko były jadalne.
Widziałaś Marę Weinstock Sześć rzędów dalej.
„Za grzechy popełnione...”
Nie tak po katolicku, Astrid.
Nie rozumiem, czemu on je.
Ja nie rozumiem, czemu siedzisz.
Starsi mogą siedzieć.
Jesteśmy w tym samym wieku. Ja stoję.
Świetnie.
Musisz być królem Żydów. Ciekawe, co na to Jezus.
„Za grzech lubieżności i wulgarności”.
Czy ktoś ją kiedyś zdiagnozował?
Tylko ona tu faktycznie się modli.
Więcej czekolady.
Trafiaj do buzi.
To jego czwarty batonik, gdyby ktoś liczył.
Ma cztery lata. Dzieci nie muszą pościć. Nie przed bar micwą.
Ja pościłem, kiedy byłem mały. Wiesz dlaczego?
Bo nic nie było! Jom Kipur był każdego dnia.
Moishe, proszę. Ja pokutuję.
Za rzeczy, które chciałbym zrobić temu człowiekowi, przepraszam.
Świetnie, kochanie. Wykrztuś to z siebie.
„Za kłamstwa i zaprzeczenia”.
Shirley, twoja mama znów się przewraca.
Przywiązałam ją do ławki.
„Za grzech jedzenia i picia.
„Za sprzeniewierzenie.
„I za grzechy, za które ponosimy
„cztery formy kary śmierci
„dokonywane przez Sąd: ukamienowanie, spalenie, ścięcie i uduszenie.
„Za wszystkie te grzechy, wybacz nam Boże
„i odpuść nam nasze grzechy”.
Koniec.
- Mam orzeszki w torebce. - Tędy.
- Ja poproszę. - Jeśli coś zostanie...
Nic nie zostanie. Walczcie o swoje.
Pójdę z Ethanem. Spróbuję go umyć przed kolacją.
Tato, czekaj. Musimy porozmawiać.
- Orzeszki się skończą. - Muszę wyjść przed 21.00.
- O czym ty mówisz? - Mam dziś ważny występ.
W Gaslight dla bookera.
Jeśli dobrze pójdzie, będę miała więcej występów i pieniędzy.
Musisz mnie kryć.
Kryć cię? To Jom Kipur.
To ty chciałeś, żebym nic nikomu nie mówiła.
To nic takiego. Wszystko zaplanowałam.
Po deserze rozboli mnie głowa.
Pójdę się położyć, a ty zaproponujesz grę.
- Jak „Nazwij mordercę-despotę”? - Jak kalambury.
Powiesz, że przedstawiasz pierwszy.
Ustawisz się naprzeciwko kominka.
Będą patrzeć na ciebie,
będą plecami do drzwi.
To da mi możliwość wymknięcia się.
Wcześniej uchylisz drzwi i wystawisz moje buty,
żebym mogła wyjść boso, by nikt mnie nie usłyszał.
Kiedy wrócę do domu, zahukam jak sowa,
zejdziesz i otworzysz drzwi dla służby...
Starczy! Nie będę grał w kalambury.
Nie wystawię twoich butów, ani nie odpowiem na twoje hukanie.
- Ale... - Powiedz im.
Powiedz im, co robisz. Już czas.
Jesteś pewien?
Nie będę kłamał zaraz po Jom Kipur.
Nie zaprzepaszczę tego w ciągu pierwszych dwóch godzin.
Skoro tak mówisz.
Ale ani słowa, że ja coś o tym wiedziałem.
- Więc ja mam kłamać. - Jak sprzedawca Biblii.
Ja więc mogę zaprzepaścić wszystko w dwie godziny.
Głowa na karku.
Masz tam jeszcze jakieś czekoladki Ethana?
- Zapomnieliśmy o babci Basi. - Jest przywiązana.
Ten na górze nie spojrzy przychylnie.
- Pan Bussman? A to czemu? - Idź już.
Zabiłbym za bajgla teraz.
- Biuro Susie Myerson. - Susie? To ja, Midge.
Jeśli chcesz odwołać,
przysięgam, że za rok będę miała za co pokutować.
Nie odwołuję.
Ale muszę ci o czymś powiedzieć.
- Cytryna czy oliwka? - Oliwka.
Dużo oliwek.
Posól fasolę. Nie znasz amerykańskiej fasolki?
Pięknie pachnie, Zeldo.
Dziękuję, panno Miriam. Na końcu!
Położę dziecko do snu.
- Przebrałaś się. - Ethan ubrudził mnie czekoladą.
- Proszę, tato. - Odstaw.
Złapie temperaturę.
Teraz kontrolujesz temperaturę?
Nie, ja tylko... Nieważne. Pij lub nie, jak chcesz.
Dziękuję za danie mi wyboru.
- Ładnie wyglądasz. - Tak? Dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Tak, głodna jestem.
Tylko to?
Poważnie? Te spotkania są coraz dziwniejsze.
Zacznij od nowa.
Powiem im o stand-upie.
- Dzisiaj? - Dzisiaj.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Nie jest mój. Tata nalega.
Pokój jest pełen głodnych Żydów.
W powietrzu wisi desperacja i złość.
Wiem.
Pozabijaliby się za przystawki.
Mam dzisiaj występ. Muszę wyjść, a on mnie nie będzie krył.
Może ja pomogę. Odwrócę uwagę.
Mogę mieć zawał. Mam 30 lat.
W mojej rodzinie to normalne.
Szczęśliwego Nowego Roku.
To płatki Ethana.
Tak? Dobre. Nie tak dobre jak batonik w świątyni, ale...
Oby ta pieprzona zabawka wciąż tam była.
Patrzcie, jak odzywa się do ojca w takie święto.
Słyszałeś mnie.
Dwie łyżki sosu na talerz,
poza panem Weissmanem, on nie chce sosu.
Kto położy sos na talerzu pana Weissmana, odpowie przede mną.
Zaczynamy. Kolacja gotowa!
Zeldo, czekaj.
Gotowa? Gotowa! Do stołu.
To takie stresujące.
Ruszaj się.
Tato, zostawiłeś drinka.
Martw się o siebie, jak zawsze.
Pierścień dekodujący!
- Odłóż to. - Wal się.
- Mamo, zgubiłaś but. - Tak?
- Nie siedzę obok ciebie. - Szczęściarz ze mnie.
Nie jestem głodny.
Jak to nie jesteś głodny?
Zjadł wcześniej słodycze.
Nie mógł zaczekać do kolacji?
Ma cztery lata. Jest mały.
W mojej wiosce dzieci pracowały.
Robiły buty, pilnowały owiec, chowały broń.
Jom Kipur jest straszne.
Wiem, skarbie. Idź do siebie i zamknij drzwi.
- To moja zabawka? - Już nie.
Boże, te kwiaty. Wyglądają, jakby nie były prawdziwe.
- Są prawdziwe. - Nie wyglądają.
- Ale są. - Nie wyglądają.
- Ale są. - Na pewno?
- Na pewno. - Przepraszam.
Mogę prosić o uwagę?
Nie dotykaj ich, Shirley.
Chciałabym wam coś powiedzieć w tak wyjątkową noc.
Dzieciak z ciebie.
Więc pokutujemy dziś za grzechy.
A okłamywanie i ukrywanie czegoś przed bliskimi jest grzechem.
Jagnięcina.
Jest coś poza jagnięciną?
Spokojnie, jest mostek.
Mam nadzieję, że zrobiła te małe ziemniaczki. Uwielbiam je.
Zeldo, mogłabyś zaczekać chwilę?
- Co? - Dlaczego?
- Ludzie są głodni. - Wystygnie.
- To będzie chwila. - Oddaj mi to pudełko.
Jak mówiłam, jesteśmy rodziną i nie powinniśmy się okłamywać.
Szczególnie jeśli chodzi o coś, co może nas dotyczyć.
To chyba potrwa. Mam pikle w torebce.
Jest taka zaradna. Poważnie. Ja też powinnam nosić pikle.
Więc jak mówiłam...
W ostatnim roku wiele się zmieniło w moim życiu
i mimo że nie planowałam tego...
Komu koszernego koperku?
- Tutaj. - Ja wezmę od Noah.
- Weź dla siebie, Astrid. - Jeśli zostanie.
Weź już tego pikla.
Ostatni rok był dla mnie wyzwaniem
i zaprowadził mnie w nowe miejsca.
Miejsca, których się nie spodziewałam.
Zapomniałaś o matce.
- Fakt. Moishe... - Idę.
- Moje życie. - Podaj te pikle.
- Tato. - No co? To zajmie trochę.
Proszę. Tutaj.
Zeldo, możesz przynieść jedzenie.
- Mamo, mówię coś. - Nie skończyłaś?
Nawet nie zaczęłam. Zeldo, jeszcze nie.
Więc ostatni rok był dla mnie...
Wezwano mnie.
Susie, wejdź.
Chyba czeka na moje papiery.
Wejdź do środka.
Podaj pikle.
Siadaj.
Wygodne krzesła.
Zaprosiłam dziś Susie,
żeby była świadkiem tego, co powiem.
- Co się stało z Zeldą? - Słucham?
Zawsze ona otwiera drzwi.
Skąd wiesz, że Zelda otwiera drzwi?
- Jest moją przyjaciółką. - Witam, Abe.
Dobrze wywnioskowałaś, że jestem ojcem Miriam, Abe.
Witam, choć nigdy się nie spotkaliśmy.
Miło cię poznać po raz pierwszy.
Najwyraźniej straciłam całe popołudnie.
Proszę, dajcie mi powiedzieć, co chcę powiedzieć. Nie teraz, Zeldo.
Zauważyliście może, że zachowuję się inaczej ostatnio.
Późno chodzę spać.
Skąd mamy wiedzieć?
Jest ku temu powód.
A ten powód to rozpoczęcie kariery w stand-upie.
- Że co? - Abe...
To oburzające! Jak mogłaś, Miriam?
Jak mogłaś okłamywać ojca? Rose, czy ty wiedziałaś?
Oczywiście, że nie. Nic nie rozumiem.
Nie rozumiesz.
Jak to kariera w stand-upie?
Jestem rabin Krinsky.
Proszę wejść i siadać. Trochę tu pobędziemy.
Wesołego yontif.
Od miesięcy pracuję w klubach w Nowym Jorku.
Jestem w tym niezła.
Dzisiaj też muszę wyjść wcześniej, bo mam gig.
Tak to nazywamy – gig.
Jeśli się dziś spodobam, będę mieć więcej występów.
Poza Nowym Jorkiem.
Jesteś hydraulikiem ze Steinera.
Przyszłaś naprawić zlew, ale bardziej go zepsułaś.
- Nie jest hydraulikiem. - No raczej.
- Zlewu nie dało się naprawić. - Jest moją menedżerką.
- W jakiej sprawie? - Stand-upu.
Nie wierzę, że nas okłamałaś.
Myślałam, że będzie tu jedzenie.
Dla mnie też było to szokiem.
Ale widziałem jej występ. Jest dobra.
Myślę, że może odnieść sukces.
- Jako kto? - Jako komik.
Jak poznałaś hydraulika?
Ona jest... Słuchaj mnie.
- A kto zostaje z dziećmi? - Różne osoby.
Czemu nie ja?
To dlatego miałeś taki nastrój ostatnio?
Co ze mną nie tak?
Mój nastrój nie ma nic do rzeczy.
Dopiero się dowiedziałem.
Mój nastrój zepsuł ktoś zupełnie inny.
Rozumiem. Ja.
Mój nastrój zepsuł się, bo mój syn okazał się szpiegiem rządowym.
Agentem FBI! Zabójcą!
O czym ty mówisz?
O tym, że jesteś agentem CIA!
Kto ci powiedział?
Wtedy w Bell Labs. Masz mnie za idiotę?
Potem Astrid wszystko wyśpiewała mamie.
To prawda?
Nie wiem. Może. Pościłam, byłam słaba...
Dlaczego ja zawsze poszczę?
Czemu menedżerka jest hydraulikiem?
Nie rozumiem, jak to się łączy.
Uspokójcie się.
Nie chciałam, żeby tak to się skończyło.
Nie zawsze chodzi tylko o ciebie!
Poza tym. Bo teraz chodzi właśnie o mnie.
Odłóżmy na bok fakt, że twoja menedżerka jest hydraulikiem,
czy Benjamin wie?
- Co? - Kto?
Kim jest Benjamin? Nic nie wspominałaś.
To ten koleś z Catskills?
Benjamin jest nieistotny.
Chcę wiedzieć, co on na to. To wpłynie na wasz związek?
Masz związek?
To nie najlepszy moment na to.
- Zaczynasz karierę. - Będziesz jeździć w trasy.
Nie możesz być w związku, jeżdżąc w trasy.
Czy Benjamin wie? O trasach?
- Musisz jeździć za pracą. - To prawda. Posłuchaj męża.
Może ja już pójdę.
Mam inne domy do odwiedzenia.
Opowiedz żart.
- Co? - Jeden żart.
Nie opowiadam żartów.
Mówiłaś, że jesteś komikiem. Powinnaś opowiadać żarty.
To bardziej żart sytuacyjny.
Humor obserwacyjny.
Nie wiem, co to takiego.
- Masz dzisiaj występ, tak? - Tak.
- O czym będziesz mówić? - O różnych rzeczach.
O rzeczach. Zabawne.
O rzeczach osobistych.
Małżeństwo.
Randki. Może.
Mam kawałek o sekretarkach i ich...
To stary żart. Już nieaktualny.
Mówiłam o Ethanie i zaczepkach w parku.
To straszne. Kiedy to się stało?
- Dawno temu. - I żartujesz z tego?
Potęguję to. Udaję, że zachęcam go do pyskowania.
„Mama nie wychowała cieniasa”.
- Co to znaczy? - W którym parku to było?
To tylko przykład żartu.
Miriam, jesteś piękną kobietą, ale ten żart był słaby.
- Umiesz śpiewać? - Tato...
Mówię tylko, że komik powinien być zabawny.
Inaczej nazywałby się Abe.
Okłamywanie nie jest zabawne.
Nie wiesz, o co się wściekasz.
Cały dzień przygotowywałam ten posiłek
i zaraz wszystko pójdzie na marne.
- Jestem zły na ciebie! - Bez powodu.
- Zeldo, przynieś jedzenie. - Ona zabawna?
Gdybyś choć chwilę pomyślał...
Niech wszyscy się zamkną!
Jestem w ciąży!
Czekałam na odpowiedni moment, by wam o tym powiedzieć.
Gratulacje.
Dziękuję.
Koniec imprezy, kolego.
Wy dwoje, to nie jest miejsce, gdzie poczniecie swoje dziecko. Serio.
Czas iść.
Czekam na kolejny występ.
Masz szczęście. Jest zaraz za drzwiami.
Idź dalej. Ruchy.
To był świetny występ.
Trochę oszukiwałam. Odtworzyłam kolację słowo w słowo.
Co za różnica? Sikał w majtki.
Normalnie bym się wkurzyła, ale nie tym razem...
- Pokochał mnie. - Tak jest.
Wiesz, co to?
- Szkocka, na którą mnie nie stać? - Nasza rocznica.
Nie bądź ckliwa.
Rok temu, na Jom Kipur,
dałam pierwszy występ,
aresztowano mnie, poznałam Lenny'ego, a ty mnie wyciągnęłaś.
Rok temu mój mąż odszedł i całe moje życie się rozpadło.
Stare życie się skończyło i zaczęło nowe.
Wszyscy wyszli. Ja też idę. Byłaś dziś świetna, Midge.
Dzięki, Jackie.
Co teraz?
Teraz ogarniam trasę
i zaczynamy zarabiać.
Myślisz, że będę wielka?
Myślę, że wkrótce będziesz wielkim wrzodem na moim tyłku.
Chcę być sławna. Chcę zaistnieć.
Cycki w górę.