Wspaniała pani Maisel
Czy on...
Zejdzie na dół?
Nie wiem.
Mamy czekać?
Nie wiem.
Możemy usiąść?
Nie wiem.
Co?
- Jesteśmy u ciebie. - Zasnęłyśmy.
Miałam dziwny sen.
Oby nikt jeszcze nie wstał.
Jeździłam na łyżwach i zaatakował mnie ogromny bóbr.
Boli mnie szyja.
To związane z seksem?
Tata chyba nie zszedł.
Raczej nie.
Co?
„Myślała o jego umyśle, by nie skupiać się na penisie”. Komiczne.
Powinnaś już iść.
Powodzenia.
- Cholera! - Co?
Zostawiłam Pamelę w aucie.
- Kogo? - Przepychaczkę.
Dałaś jej imię?
Spędzam dużo czasu sama.
- Idź bez niej. - Dobra.
Susie!
Meldujcie co dwadzieścia pięć minut.
Zespół pierwszy, zgłoście się.
Zespół pierwszy. Nic nowego.
Sprawdźcie ze służbą morską i dajcie znać.
Zespół drugi, zgłoście się.
Tu zespół drugi. Nic do zgłoszenia.
Zespół trzeci, zgłoście się.
Żadnego śladu na północnym wschodzie.
Niech zespoły przejdą na zachód.
Zespół trzeci,
- gdzie teraz jesteście? - Cześć.
Znaleźliśmy ją! Dzięki Bogu!
- Martwiliśmy się. - Odchodziliśmy od zmysłów.
Do wszystkich zespołów: koniec służby. Wróciła do domu!
Nic ci nie jest? Jesteś ranna?
Nie, nic mi nie jest.
Dzięki Bogu.
Dajcie jej koc i krzesło.
Wiecie, gdzie jest zespół czwarty? Straciłem łączność.
Nie ma zespołu czwartego.
Zawsze tak chodzisz?
Masz trochę zupy. Pij powoli.
Musisz odzyskać siły.
Nie przepadam za soczewicą, ale dzięki.
To reszta zespołów. Chcą usłyszeć twój głos.
Cześć.
Było ciężko, ale nic mi nie jest.
Żadnych uszczerbków, poza moją dumą i łokciem.
Zupa pomaga.
Uszczęśliwiłaś ich, Susie.
Zawsze chętnie pomogę.
Straciłaś wczoraj ekscytujące wydarzenie.
Co się stało?
Fran Zimmerman przewróciła puszkę Sterno i podpaliła sobie spódnicę.
By ją ugasić, trzeba było wielu kokosów.
Coś nie tak?
Nie, tylko... Widziałaś dzisiaj tatę?
Nie. Wrócił późno, gdziekolwiek był,
a kiedy wstałam, jeszcze spał.
- Dzień dobry. - Cześć, mamo.
Dzień dobry.
- Nie jesz nic, Astrid? - Poszczę na Tisza be Aw.
Poważnie?
To najsmutniejszy dzień w żydowskiej historii.
Polemizowałabym.
Zaczęłam o zachodzie słońca. Dlatego nie byłam na nocy polinezyjskiej.
Nie byłaś?
Gdzie Abe? Na kacu?
Zaraz przyjdzie, Moishe. Trochę się spóźnia.
Wystraszyłam się.
Przepraszam, myślałam, że to niedźwiedź.
Co z tobą, kochanie? Poza tym, o czym już wiemy.
Pości.
Tak, dlatego mnie wczoraj nie było.
Nie było cię?
Mogę się dosiąść?
Jasne, siadaj.
Mogę, Noah?
To wolny kraj.
Nie wiem, co z Abem. Zazwyczaj wstaje tak wcześnie.
I biega w tym swoim zabawnym kombinezonie.
- W czym? - Rosie, nie udawaj.
Wszyscy go w tym widzieliśmy. Jest przezabawny!
I taki dopasowany!
Skrojony przez mohela. Wszystko na widoku!
Proszę, nie mów tego przy nim, Moishe.
Nie jesz, Astrid?
Nie, poszczę na Tisza be Aw.
Co to?
To dzień upamiętniający zniszczenie
pierwszej i drugiej świątyni, ale wszystkich to wali!
- Astrid! - Przepraszam.
Ja przepraszam...
Masz za co, kolego.
Co mogę zrobić?
Przestańcie.
To były ważne świątynie!
Nie wiem, co możesz zrobić.
Może wymyśl wehikuł czasu? Zmień historię.
Przestańcie.
Może przenieśmy to na zewnątrz.
Żebyś mógł mnie pobić? Dzięki.
- Nie mógłbym. - Nie jestem w formie.
Jestem obolały po zawodach.
Konkurujecie na największego cieniasa kurortu?
Co za rozpromieniona twarz.
Siadaj, Abe.
Chcesz tu usiąść, tato?
Nie.
Usiądę tutaj.
Przesuń się.
Znam to spojrzenie. Mogę ci pomóc.
Mam w pokoju środek na przeczyszczenie.
Je to jak cukierki.
Nie potrzebuję, Moishe. Nie mam z tym problemu.
Zrobiłam się głodna.
Panie Weissman, pański sok pomidorowy.
Nie chcę, dziękuję.
- Słucham? - Nie chcę!
Tak jest.
Odmówił soku pomidorowego.
Wszystko dobrze? Nie jesteś rozpalony.
Po prostu nie chcę soku. To takie dziwne?
Dobre wieści, wczasowicze!
Znaleziono zagubioną przepychaczkę!
Powtarzam: znaleziono przepychaczkę!
Piękny dziś dzień, więc pomyślałem:
może by zostać i pograć w kręgle?
Ktoś chce dołączyć?
Kręgle? Nie, Joel.
Nikt tu nie chce grać w kręgle.
- Coś mnie ominęło? Coś nie tak? - Czy coś nie tak?
Wciąż przetwarzamy to, co zrobiłeś mojej siostrze.
Tu nie chodzi o ich rozstanie.
To było wieki temu.
Wiele się w międzyczasie zdarzyło.
Wiele słońc wzeszło i zaszło.
Postradał zmysły.
Jakby połknął Gandhiego.
- Tato... - Czemu wszyscy patrzą na mnie?
Tato.
- Chcę zjeść. - Tato!
Ganek.
O co chodzi?
Pewnie powiedziałam coś, co wyprowadziło go z równowagi.
W zasadzie wiem, że to zrobiłam. Naprawię to. Jedzcie.
Wie, że poszczę. Dlaczego tak mówi?
Pewnie masz wiele pytań.
W nocy budziłem się, myśląc, że to tylko zły sen.
Że może ktoś wrzucił mi coś do drinka.
Kwas lizergowy.
Sprawia, że masz halucynacje, widzisz kolory, potwory.
Córki mówiące okropne rzeczy na scenie przed tysiącem osób.
To niemożliwe, co widziałem.
Możliwe, widziałeś to. To byłam ja.
To hobby?
To zawód.
Zarabiasz na tym?
Trochę. Za mało, ale taki jest plan.
Chcesz być Milton Berle?
- Boże, nie. - Więc kim?
Nie wiem. Sobą.
Jesteś sobą.
To wciąż ja.
A te aresztowania?
- Skąd wiesz? - Nieważne.
Co zrobiłaś, że dwa razy cię aresztowali?
Powiedzieli, że to występki.
- Hazard? - Nie.
Włamałaś się gdzieś?
Tak, kradnę na Upper West Side.
Więc nie powiesz.
- Nie. - Mój Boże.
Kiedy pierwszy raz tu przyjechaliśmy, nosiłem cię na rękach.
Kim jest ta kobieta?
- Jaka kobieta? - Która była z nami w aucie.
Ludzie zazwyczaj mają ją za faceta.
Widać, że to kobieta.
To Susie, moja menedżerka.
Nie wygląda profesjonalnie.
Ale jest. Jej wizerunek jeszcze tego nie odzwierciedla.
Miała ze sobą przepychaczkę.
To część gagu.
Też występuje?
Nie, udaje, że tu pracuje.
W głowie mi się kręci.
- Pójdę po sok. - Stracił smak.
- Nie mówisz poważnie. - Mówię!
- Kartę komuś? - Odwal się od nas!
- Cieszę się, że tak się stało. - Poważnie?
Chcę, by ludzie wiedzieli. Mama też.
- Już czas. - Nie.
Nie chcę się już ukrywać.
Próbowałam wam powiedzieć.
A co, jeśli nie wytrwasz? Po co ją tym dręczyć?
- Wytrwam. - Tak jak w małżeństwie?
To nie fair. To Joel mnie zostawił.
Mieliście się zejść, mówiłaś o tym.
Zrezygnowaliśmy.
Widzisz te zmiany zdań?
Raczej u niego.
Nie mogę biec w tyle i próbować nadążyć za twoim życiem.
Muszę mieć nad tym kontrolę.
- Co mam zrobić? - Ukrywać się.
Nie mów mamie ani nikomu innemu, o tym, co robisz.
Powiem ci, kiedy nadejdzie moment.
Myślałam po powrocie.
Nie, musimy się rozpakować.
Rozpakujemy się i tak.
Nie, jeśli się rozkojarzymy,
walizki będą zawalać miejsce tygodniami.
- Nie mogę tak żyć. - Więc jak się rozpakujemy.
Po Chanuce.
To za kilka miesięcy.
Chcesz zepsuć mamie Chanukę,
mówiąc, że żyjesz z opowiadania sprośnych żartów?
To była godzina dla dorosłych.
Miriam, jesteś mi winna.
Nic nikomu nie powiesz, póki ja ci na to nie pozwolę.
Ja. Twój ojciec.
Dobrze, będę cicho.
A teraz muszę iść przeprosić człowieka od kart.
Nie jest niczemu winny.
Trafił do pięciu z sześciu dołków. Czy to nie wyczyn?
Zdecydowanie.
- Grasz w golfa, Joel? - Nie gram.
Był dzieckiem, miał 19 lat, Jack Nicklaus.
Będzie kiedyś tak dobry jak Arnold Palmer.
Ale śledzisz golfa?
Nie.
Zaciągnę cię tam w tym roku. Nic mnie nie powstrzyma.
Marv bardzo chce z tobą zagrać.
Przepraszam was, ale chodzi o dzieci.
To ważne. Wybaczycie na chwilkę?
Tak, oby to nie było nic poważnego.
- Czy to Midge grała w golfa? - Co z dziećmi?
Nic.
Kupuję ci lody. Gałkę waniliowych, poproszę.
Śniadanie było napięte.
Napięcie to było w Hiroszimie. Śniadanie było gorsze.
Co się stało?
Tata pojawił się w Concordzie. A ja byłam... na scenie.
Dokładnie.
Kiedy? Jak?
Nie wiem, co go tam sprowadziło. Los? Bogowie?
Kiedy byłam mała, wzięłam dwa lizaki zamiast jednego.
Może to kara?
Mam z nim porozmawiać? Tylko my wiemy, prawda?
To nie pomoże. Potrzebuje czasu.
A jak występ?
Naprawdę o to pytasz?
Tak.
Zobaczyłam tatę na samym początku.
Ale musiałam kontynuować. Mówiłam.
Prawie nic nie pamiętam. Słyszałam śmiech. Całkiem sporo.
Szkoda, że mnie nie było.
Tak.
- Pójdę już. Dziękuję za lody. - A ja za odciągnięcie Feinburgsów.
- Powinien być na to spray. - Powinien.
Mam wodę w uchu.
Przechyl głowę i poskacz.
Zwolniło się kilka miejsc, możesz wejść.
Zaczekam.
Miałam już kilka wpadek i wolę zachować ostrożność.
Wpadek?
Weszłam do męskiej
i zobaczyłam gościa schylającego się po mydło.
Nie zapomnę tego.
Poza tym nikt nie ogląda tego. Nawet ja nie patrzę. Tak lepiej.
Zadziałało! Na razie.
Dobranoc, Susie.
Cześć.
Dobranoc, jutro będzie gorąco. Ubierzcie się odpowiednio.
Dobranoc, Susie.
Odeszła? Zwolnili ją?
Zagadka!
Steiner zrobiła dziś inspekcję z białą rękawiczką.
- Mogłaby je zapowiadać. - Przeraża mnie.
Tak naprawdę jest miła.
Odwiedziła mnie w szpitalu.
Susie, możesz położyć swoją kosmetyczkę pod łóżkiem.
Jak to nazwałaś?
Kosmetyczka. Jak ty to nazywasz?
Moje graty?
Zabawna jesteś!
Widziałyśmy cię, jak rozmawiałaś z Feliksem.
Opowiadaj.
Poprosił mnie o sól. To żadna rozmowa.
- Zaczerwieniłaś się. - Byłaś czerwona jak keczup.
Przystojny jest.
I wolny.
Mówimy o tym samym Feliksie?
Tym, który uczy baletu i chodzi w trykocie?
Tak.
Wiecie, że on...
Nieważne.
Drodzy pracownicy, gasimy światła. Do zobaczenia jutro.
Sezon powoli się kończy.
Dopiero co się zaczął.
To może być mój ostatni rok tutaj.
Deecy, nie...
Jeśli mam rozpocząć karierę śpiewaczki,
muszę po prostu to zrobić.
Dasz radę, Deecy. Masz wspaniały głos.
- Jak Rosemary Clooney. - Lepszy.
- Będę kolejną Lucille Ball. - Bez wątpienia, Sally.
Jesteś urodzonym komikiem.
A kiedy będę sławna, nie zabiorę żadnej z was ze sobą.
- Zabawna jesteś! - Patrzcie, Lucille Ball!
Mnie ciągnie Broadway.
Widziałam, jak występowała w szkole. Rozpłakałam się.
Twój tata jest producentem?
Tak, ale zmieniam nazwisko, więc kiedy mi się uda,
będzie to moja zasługa.
A co z naszą poetką?
Jesteś kolejną Emily Dickinson.
Zaproszę was, jak odbiorę Nagrodę Pulitzera.
Wiecie, że to się nie wydarzy, prawda?
Szczególnie poezja.
Dobranoc!
Chcecie zmieniać nazwisko?
Nie. Korzystajcie z tego.
Przypominamy, że kostiumy kąpielowe
są obowiązkowe na terenie jeziora. Nawet po zmroku.
Jeśli się boisz, synu, to słusznie. Bo czeka cię potężny cios
za sprawą pana Isaaca Newtona i jego zasad dynamiki.
Ale przyciąganie się zmienia w miarę poruszania się.
A powierzchnia stołu jest zmieniona ze względu na wilgoć w pomieszczeniu.
Powodzenia.
Synu, bądź obiektem w ruchu, co? Daj mi trochę przestrzeni.
Wimpy Bernstein, jak tam leci? Mniej ciurkiem w tym roku, co?
Jak Żydzi mierzą czas? Nie patrzą na słoje w drzewie,
patrzą, jak często Wimpy chodzi do wychodka.
- Widzę tu pełnię życia. - Cześć, tato. Bierz stołek.
Kim jest twoja koleżanka?
- Nie jest koleżanką. - A mogłaby być.
Znów zaczynasz, tato. Daj spokój.
Telefon!
Boże. Teraz Moishe będzie krzyczał do telefonu jak kompletny idiota.
Telefon do Abe'a Weissmana.
- Do mnie? - Odbierz, Abe.
Może to jeden z profesorów nie wie, jak zasunąć suwak!
Nie tak to wygląda? Umiecie liczyć, znacie fizykę,
ale zapominacie, jak włożyć spodnie.
Halo?
Co?
Utknąłeś w martwym miejscu. No dalej.
- Tato. - No już.
Jest urocza, w twoim typie, spokojna i umie czytać.
Dobra, pójdę tam, gdzie docenia się moje umiejętności.
Tak będzie lepiej.
Coś ciekawego?
Nieszczególnie. Mam dość Eddiego Fishera i Elizabeth Taylor.
Wkrótce będą mieli dość siebie.
Na to liczę.
Widziałam, jak grasz. Jesteś dobry.
Daję radę.
Nie, naprawdę. Grasz jak zawodowiec.
Nie jestem Dickiem Weberem, ale daję radę.
Co z tymi gwiazdami?
Dziś jest noc meteorów. Podobno ma być pięknie.
- Wybierasz się? - Do kosmosu?
Na oglądanie, głuptasie.
Na trawniku. Ja idę. Też powinieneś.
Może.
Dziękuję, Franklinie. Do zobaczenia.
Oddychaj.
- Co jest, tato? - Dzwonił dyrektor Bell Labs,
powiedział, że oficjalnie zaakceptowali fundusze na mój projekt.
To wspaniale! Gratulacje.
To nigdy się nie zdarza po tak krótkiej kadencji. Bardzo mi ufa.
Nie dziw się, tato. Jesteś grubą rybą.
Chcą, bym przyjechał pomówić o tym osobiście.
- Dzisiaj. - To zbieraj się.
Pomyślmy. Muszę wziąć samochód,
- pojechać po garnitur... - Musisz dobrze wyglądać.
- Jedź ze mną. - Nie chcę się wtrącać.
Nie będziesz.
Chodź, zobaczysz gabinet i ojca w akcji. Potem coś zjemy.
- Ładne miejsce? - Z szampanem.
- Dobra. - Rose! Wybrali mnie.
Sponsorują mój projekt w Bell Labs.
- To wspaniale. - Tak.
Jedziemy z Noah do miasta. Wrócimy jutro rano.
Średnie IQ w ośrodku spadnie na jeden dzień,
ale jakoś przetrwamy z naszymi zdolnościami i siłą.
- Musimy już jechać. - Oczywiście.
Jimmy! Gdzie on jest, kiedy go potrzebuję?
- Tutaj, panie Weissman. - Mahjong.
- Shirley? - Co?
- Siedzisz tu od wczoraj? - Tak.
- Nie byłaś nawet w łazience? - Nie.
Myślisz, że to mądre?
Nie gramy tu, by produkować olej.
To gra na pieniądze. Rozumiesz? Prawdziwe pieniądze.
Idźcie już!
- Kto to? - Nikt, zapomnij o nich.
To jedyna osoba, której usposobienie zmienia się na gorsze tutaj.
Miriam?
Miriam Maisel, zgłoś się do budynku 15-B.
- Gdzie to? - Nie wiem. Pójdę sprawdzić.
Do zobaczenia w domku.
Co tam?
Dobre wieści. W końcu.
Dawaj. Co tam się dzieje?
Próby do przedstawienia pracowników.
Najwyraźniej to tradycja od 1000 lat.
Tak, wystawiają je ostatniego dnia.
Zawsze mam mieszane uczucia.
Lubię to, ale oznacza koniec lata.
Słuchaj. Dziewczyna w moim domku, Laura,
pochodzi z rodziny, która działa w show-biznesie.
Wyciągnęłam z niej trochę informacji i załatwiłam ci kolejny występ.
Pożyczy mi nawet samochód.
Co jest? To dobra wieść.
Powiedziałam tacie... Nieważne. Zróbmy to.
Świetnie. Widzimy się tu jutro o 21.00.
- Dobra. - Pani Maisel.
Mogę w czymś pomóc?
Nie, Stevie, dziękuję.
Gość w strefie pracowników to niecodzienny widok.
Spacerowałam i wpadłam na wspaniałego hydraulika,
rozmawiałyśmy o małym problemie w domku.
Jest do tego stworzona.
Zajmę się tym, Stevie. Mam przepychaczkę.
Jeśli będę mogła w czymś pomóc, zadzwoń.
Oczywiście.
Ma okropną wysypkę na plecach.
Skąd wiesz coś takiego?
Widziałam ją pod prysznicem. Część ropieje.
Musisz mi to mówić?
Uznałam to za interesujące.
Muszę iść. Odzyskałaś przepychaczkę?
Nie. Dzieciaki tutaj zebrały trochę
i kupiły mi nową. To takie miłe.
Teraz bardziej nienawidzę mojej rodziny.
- Do zobaczenia jutro. - Pa.
To synteza mowy.
Synteza mowy?
Cześć.
Fascynujące.
To nie stanie na produkcji słów.
Kiedyś aparat sam będzie wiedział, co powiedzieć.
Mówimy tu o sztucznej inteligencji.
Przyszłość nadeszła.
Istnieją aplikacje w kryptografii, systemy łączności.
Z chęcią powiedziałbym ci o tym więcej, ale powiedziałem już wystarczająco
komuś, kto nie ma poświadczenia bezpieczeństwa.
To istotna sprawa, synu. Mam nadzieję, że zrozumiesz.
Rozumiem, tato. Sekret to sekret.
- Dzień dobry, Abe. - Devlin!
Devlin to inżynier mechaniki. Prawdziwy spec. A to mój syn Noah.
Domyśliłem się. Abe ciągle o tobie mówi.
Chwalenie się dziećmi ma w genach.
Miło cię poznać.
Dobrze by ci się z nim pracowało.
Z pewnością.
Chodź, pokażę ci resztę budynku.
Panowie, to mój syn Noah.
Nalegałem, by dali mi stworzyć własny zespół,
bo chciałem zróżnicowania. Prawie zatrudniłem kobietę.
Wspaniale, tato.
Ciągle szukamy nowych talentów. Takich jak ty.
Lester, poznaj mojego syna.
Sławny Noah Weissman. Miło cię poznać.
Mnie również.
Nie zanudzałeś ich moją osobą, prawda?
Ja? Może trochę. Charles, właśnie do ciebie szliśmy.
Co tam, Abe?
Oto on.
Dodam trochę szczegółów. Noah Weissman.
Sławny Noah Weissman.
Tak często cię wychwalał, że straciłem rachubę.
- Nie powinieneś był. - Oczywiście, że tak.
Potrzebują cię tu. Charles, chciałbym, żebyś usiadł dziś z Noah.
Z chęcią, Abe, ale dziś mam masę spotkań.
Jasne, ale znajdziesz trochę czasu.
Tato, jeśli jest zajęty...
Zbyt zajęty, by poznać przyszłą gwiazdę Bell Labs? Na pewno nie.
Abe, dziś nie ma na to szans.
Ale właśnie po to go tu ściągnąłem.
Nie dam rady.
Jeśli cenisz naszą przyjaźń...
Usiądźmy w bezpiecznym pomieszczeniu.
Bezpiecznym pomieszczeniu?
Siadajcie, proszę.
Jestem zdezorientowany. Co my tu...
To Dabney Franklin, szef departamentu bezpieczeństwa.
Widziałem cię w biurze,
ale co on tu robi?
Abe, obawiam się, że...
Proszę. To Bob Jackson, nasz wewnętrzny radca prawny.
Witam. Co tu robi prawnik? Nic nie... Na litość!
To Martin Cummings z rządowego biura łącznikowego,
a Devlin jest tu jako świadek.
- Świadek? - Witam.
Co tu się dzieje, do diabła?
To trochę niezręczne, Abe.
Ale zmusiłeś nas do tego.
Co zrobiłem?
Tak bardzo prosiłeś, by twój syn dołączył,
że muszę ci o czymś powiedzieć.
Noah nie może pracować w Bell Labs.
Słucham?
Nie dostanie tego stanowiska.
Ale ma kwalifikacje.
Był najlepszy w szkole, jest świetnym naukowcem i ma 30 lat.
Nawet więcej, Abe.
Nie, jestem pewien, że ma 30 lat.
Jest kimś więcej niż naukowcem.
Dlatego jesteśmy w tym pomieszczeniu.
Poinformujemy cię o kilku rzeczach, o których ktoś, jak ty,
normalnie by się nie dowiedział.
Twój syn jest zaangażowany w poufny projekt
dla rządu USA.
To nieprawda.
- Prawda? - Na najwyższym poziomie.
Poinformował mnie, że naciskałeś, by do nas przyszedł.
- Wciąż o tym mówiłeś. - Rozmawiałeś z nimi?
Nie miał wyjścia. Nie dawałeś spokoju.
Naciskałeś.
Ale teraz wiesz, że to się nie wydarzy.
Nie wspominaj o tym więcej. Dziękuję za twój czas.
Mam poświadczenie bezpieczeństwa, zasługuję na więcej informacji.
Będę szczery. Poziom twojego poświadczenia jest bardzo niski.
Pozwala na wgląd do mało istotnych dokumentów,
ale nie jest wyższy niż poziom dozorcy.
A może i niższy.
Dyspozycja dokumentów, niszczenie.
Jestem pewien, że poziom dozorcy jest wyższy.
Co to za ważny projekt?
Noah?
Przykro mi, tato. Sekret to sekret.
Przepytamy go trochę o to, co się dziś wydarzyło,
a potem możecie wracać na wakacje.
To znaczy?
Potrzebujemy sali.
Już po 19.00, tato.
Nie czas na uroczystą kolację z powodu projektu?
Nie mam apetytu.
Mamy piękną, bezchmurną noc na oglądanie deszczu meteorów.
To będzie chmura perseidów, dzięki uprzejmości sąsiadującej komety,
Swifta-Tuttle'a.
Będziemy patrzeć na północ.
Potrwa to około pięć do siedmiu minut.
Witaj, sąsiedzie.
Cześć, sąsiadko. Fanka meteorów?
Odkąd Swift poślubiła Tuttle'a i zmieniła nazwę na Swift-Tuttle.
Byłem na ślubie. Nie wróżyłem im przyszłości.
Swift jest od niego o wiele wyższa.
Nie wiedziałam, że wracasz.
Przed wyjazdem umówiłem się do fryzjera,
a okazuje się, że nie odwołują wizyt.
- Jestem skąpy. - Jasne.
- Możemy usiąść razem. - Nie chcę być arogancki.
Lubisz takie dziwaczne rzeczy?
Dr Fleischer jest dziwaczny.
Kosmos jest wspaniały.
Nie mówię, że nie. Uwielbiam kosmos.
Zimno ci?
Trochę.
- Lepiej? - Lepiej.
Przed nami pierwszy pokaz.
Patrzcie nisko i starajcie się nie mrugać, by nic nie przeoczyć.
- Zimno ci? - Nie.
Możemy podzielić się kocem.
Jestem mężczyzną. Żydem. Cierpię.
Lepiej.
Drodzy goście, dołączcie do nas
dziś po południu, by uczcić 70. urodziny Irlene Abelman.
Będą dwa rodzaje ciast.
Tato?
- Gdzie Rose? - Pani Weissman?
- Tak, pani Weissman. - U fryzjera.
Tato!
Co stało się z Jimmym?
Dzień dobry, panu, witamy w salonie... Proszę pana!
Rose!
Abe, przestań! Zwiększasz temperaturę!
Co z tobą?
Twój syn nie jest tym, kim myślisz, że jest.
Jest ważnym... Nie wiem, kim jest.
- Noah? - Jeśli to jego imię.
- Oczywiście, że tak. - Skąd ta pewność?
- My go tak nazwaliśmy. - Ja już nie nazywam go Noah.
Na razie będę nazywał go Syn-X.
Nic nie rozumiem.
Miałem dziś przez niego kłopoty w Bell Labs.
- Co zrobiłeś? - Nic. Mówiłem o nim współpracownikom.
I co powiedzieli?
Że mówienie o moim synu narusza zasady bezpieczeństwa.
Tylko ja i dozorca nie wiedzieliśmy.
Pracuje na uniwersytecie.
To przykrywka. A on nic nie mówi.
Trzy godziny jazdy, a nie odpowiedział na żadne pytanie.
Byłem tak wściekły, że nie zatrzymałem się do toalety.
A potrzebował, było widać.
Mój Boże.
Ja też potrzebowałem.
Myślimy, że znamy Syna-X...
Ale go nie znamy.
Zobaczymy, czy czegoś się dowiem.
Cześć, Astrid.
Przyszłaś się pomodlić, Rose?
Tak.
Jestem głodna i zmęczona, nie wiem nawet, która godzina.
Około 15.00.
Rabin miał odwołać, kiedy zobaczył, że tylko ja jestem,
ale rozpłakałam się, więc został.
Rabin to dobry... człowiek.
Przepraszam, to ta chińska maść.
Jest odpychająca.
I oleista.
Nie schodzi z wodą.
W porządku.
Która strona?
Sto czterdziesta druga.
W drugą stronę.
Noah i Abe wrócili.
Mieli przyjemną podróż?
Tak, dużo rozmawiali.
To dobrze.
Noah opowiadał o pracy, a rzadko to robi.
To skomplikowany temat.
- Tak? - Ale nie powinnam o tym mówić.
Oczywiście.
Ale to skomplikowane.
Tyle podróży.
Tak? Dokąd podróżuje?
Nie mówi. Ale czasem ma piasek w butach.
- Piasek? - I ta broń.
- Mój Boże. - Ale schodzi.
Czyści ją, oliwi i jest jak nowa.
Nosi broń?
Czasem. Kiedy firma mu każe.
Ale ja cię tu zanudzam, a ty przyszłaś się pomodlić.
Tak, to prawda.
Więc firma to uniwersytet?
Tak jakby.
Czy może inne miejsce?
- A mówiłam coś o innym miejscu? - Zasugerowałaś.
Nie chciałam.
Dzwoni, kiedy wyjeżdża?
Zwykle nie może.
A co, jeśli musisz się z nim skontaktować?
- Nie mogę. - A w przypadku sytuacji awaryjnej?
Nie wiem, mogę zadzwonić do operatora i poprosić o CIA.
To tak nie działa.
Oczywiście.
Następna strona.
Jak? Kiedy?
Pewnie zrekrutowali go na studiach.
Czy on zabija ludzi?
Nie wydaje mi się.
Chciałbym wiedzieć, czy mój syn zabija ludzi.
Następnym razem spróbuję dowiedzieć się czegoś więcej.
Obydwoje.
Co „obydwoje”?
Nieważne.
Drodzy goście,
zbliża się Święto Pracy, które wieńczy kolejny wspaniały sezon.
Widzimy się na przyjęciu w holu głównym. Weźcie ze sobą buty do tańca.
Co to?
- Nasza bryka. - To czołg.
Powiedziała, że pożyczy mi auto.
Nie wiedziałam, że będzie tak stare.
Ma korbę?
Nie, ale po uruchomieniu można się nieźle wystraszyć.
Ruszajmy, Jamesie.
Będziesz potrzebowała fotelika.
Nie potrzebuję żadnego fotelika. Jezu! Czy ja mam pięć lat?
No dobra, potrzebuję fotelika.
Koce dają radę. Albo książki.
Podjedziemy do domku i wezmę coś.
- Było głośniej niż ostatnio. - Serce mi zamarło.
Gorąco mi pod tyłkiem. Tobie też?
Gdzie ci gorąco? W uszach mi dzwoni.
Co ci dzwoni? Bębenki mi pękły!
Nie krzycz, odzyskałam słuch. Gdzie ci gorąco?
Pod tyłkiem.
O to chodzi w mahjongu.
Im dłużej grasz, 14, 15, 16 godzin,
ci staruszkowie tracą rozum i nie wiedzą, co podają.
Nie wiedzą nawet, jak się nazywają.
Nigdy tego nie wiedzą, są starzy.
Wtedy wchodzę do akcji i każę im płacić,
choćby mieli pójść po pieniądze do Western Union. Zapłacą.
Brzmi wspaniale, Shirley.
Wracam tak podekscytowana, że nie mogę zasnąć.
Wtedy zaczynamy się kochać.
Może na tym powinniśmy poprzestać.
Może nawet wcześniej.
To dlatego nasz domek jest tak oddalony.
Dziękujemy, Shirley.
Raz Shirl straciła 12, uwierzycie?
Ale potem wygrała z nadwyżką!
Zawsze wygrywasz, prawda?
Mój Boże, ja grałam tylko centami, nigdy nie straciłam 12 dolarów.
Dwunastu dolarów? Skarbie, to było 1200.
Kto by grał dla marnych 12 dolarów?
Przegrałaś 1200 dolarów?
Wydaje się dużo, ale nie w mahjongu.
Co się stało z naszym rozpromienionym Abem?
Nie pasuje do ciebie ten surowy wygląd.
Mam dobry nastrój,
spędzam miło czas z żoną i dziećmi.
Proszę, nie skupiaj się na mnie, skup się na przyjęciu.
Powinieneś zastąpić Buzza, Abe.
Zarazić tłumy swoim entuzjazmem.
Ty decydujesz o swoim nastroju, tato. Nie daj się im.
Nie daję się, synu.
Robię, co chcę, tak jak wszyscy wokół,
niezależnie od skutków, jakie to przynosi.
Tato, Noah chciał...
Wiem, co chciał powiedzieć.
Chyba że to jakiś szyfr.
Kochani, nadszedł czas.
Cały sezon czekamy na ich występ.
Znacie ich. Uwielbiacie ich. Dajecie im napiwki.
Wystąpią przed wami wspaniali pracownicy kurortu.
Trudno będzie pobić zeszłoroczny występ
ze wspaniałym występem naszego kucharza Juliusa.
Kto by pomyślał, że król kuchni ma tak piękny głos?
W tym roku przeszliśmy sami siebie.
Wystawimy „W 80 minut dookoła świata”.
Muzyczna odyseja do najbardziej egzotycznych miejsc na świecie.
Dobrej zabawy.
Chiny!
Holandia!
Rosja!
Kto sprowadza kozaków do sali pełnej Żydów?
Buzz jest nieco masochistyczny.
Co cię śmieszy? Czy to ma być śmieszne?
Raczej nie. Dlatego jest śmieszne.
Szkocja!
Czerp z tego trochę przyjemności, tato.
Czerpię. Czemu myślisz, że nie?
Nie wiem. Może to ta obojętność?
Po prostu nie wiem, co jest zabawne.
Arabia!
Włochy!
Reszta świata zemści się za to na nas.
Pójdę po drinka.
Nasz pierwszy przystanek. Brazylia!
Co zamawiasz? Stawiam.
Drinki są za darmo.
Więc kupuję dwa.
- Martini. Z oliwką. - Tak jest.
Czy twój stolik też upadł na widok kozaków?
Upadli. Nawet się nie skarżyli.
Polubiłem Buzza, jest coraz lepszy.
Sekretne życie Buzza Goldberga byłoby dobrym filmem Hitchcocka.
Więc zobaczymy się jeszcze?
Pozwól, że ja odpowiem. Zobaczymy się.
Więc to chyba ustalone.
Może być na lądzie?
W porządku. Włoch z Wenecji przywrócił złe wspomnienia.
Dziękuję.
Wiesz, jak mnie znaleźć.
Nie wiem.
- Nie masz mojego numeru? - Nie dałaś mi go.
- Ale wiesz, gdzie mieszkam? - Obok parku.
- Masz długopis? - Nie.
Ja też nie.
Znajdę jakiś, zapiszę adres i przyniosę ci go jeszcze dzisiaj.
Jasne. Będę do 22.30.
Dobrze, przed 22.30.
Wiem, że ładnie to miało wyglądać,
„Wiesz, jak mnie znaleźć”,
jak w filmie, ale logistyka nawaliła.
Następnym razem.
Brawo!
Wte i wewte.
Witajcie z powrotem.
Tęskniliśmy za wami, kiedy byliście w podróży.
Ale wybraliście świetny czas, by wrócić.
Mamy dla was niespodziankę.
Co tym razem, taniec nazistów?
Kiedy nie zadręcza się myślami o stracie ukochanej Ebbets Field,
myśli o zabawnych rzeczach, które może opowiedzieć.
Prosto z The Ed Sullivan Show, Phil Foster!
Dziękuję. Miło być w Catskills, to bardzo rodzinne miejsce.
A jak wiecie, w rodzinie trzeba mieć psa.
W zeszłym tygodniu pojechałem do Connecticut,
bo dowiedziałem się, że mają tam ekskluzywne związki kynologiczne.
Powiem wam, jak bardzo wyjątkowy był jeden z nich.
Na zewnątrz wisiała tabliczka: „Zakaz wstępu z psami”.
Nie masz się czym przejmować.
Chodzi o to, że nie wiem, co mówiłam.
Byłam wycieńczona postem.
Mam wrażenie, że coś źle powiedziałam.
Nie powiedziałaś nic niecodziennego.
To dobrze.
Od razu mi lepiej.
Interesujące.
Pozwalasz psu wybrać imię.
Mówisz imię,
on się odwraca i odpowiada.
Spróbowałem więc.
Mówię: „Książę”, a on...
Mówię: „Król”, a on...
Mówię: „Kropka”, a on...
Też jesteś taka zabawna?
Słucham?
Jak ten komik.
Jesteś tak zabawna jak on?
Teraz do tego wracamy?
- Do czego? - No właśnie, o czym mówicie?
O czym mówimy? To sekret.
Znasz się na sekretach, Noah. Nie możemy ich mieć?
Jaki sekret? O co chodzi?
Nic takiego. Słucham komika.
Wszyscy to robimy, Abe. Ale ktoś tu dużo gada.
Jesteś?
Tak.
Dziękuję, panie i panowie.
- Astrid? - Co?
Coś nie tak?
Ty mi powiedz. Coś nie tak?
Chciałem cię prosić do tańca.
Myślałam, że mnie o coś oskarżysz. Oczywiście, zatańczmy.
Shirley, czas na uczczenie twojego zwycięstwa.
Zróbmy to!
- Chodź, Abe. - Nie mam ochoty.
Zatańczymy tu lub w Paryżu.
Zaczęliśmy od tańca. Zakończymy nim?
Jasne.
Wszystko było inne w tym roku.
Tak.
Ale cieszę się, że przyjechałeś.
Ja też.
Chyba czas na zmianę partnerów.
Tak myślę.