Jestem już spóźniona! Zabiją mnie!
Ja też! Zaczynam zajęcia o 8.00!
- Ja się spóźniam do pracy! - To czyni cię lepszą?
- Nie mam moich ozdobnych skarpet! - Zelda już przyszła?
- Które to ozdobne? - Mam tylko jedne ozdobne skarpety!
To te z latającymi kieliszkami martini!
- To komiczne skarpetki! - Po co ci komiczne skarpetki?
Masz na myśli te z ananasami?
Te też są komiczne!
Po co ci dwie pary komicznych skarpetek?
Jesteś już ubrany. Po co pytasz o skarpety?
Bo to strój na uczelnię.
Potem idę do Bell Labs, a tam ubierają się bardziej eklektycznie.
Te z ananasami będą pasować!
Wezmę po prostu parę weekendowych spodni
i przebiorę się w taksówce.
Nie przebieraj się w taksówce!
Nie mam na to czasu na uczelni!
Nie przebieraj się w taksówce!
- Mamo. - Idę!
Po co ci komiczne skarpetki?
- Wołałeś mnie? - Nie.
Przysięgłabym, że tak.
Przy okazji, Zelda ma dziś wolne.
- Nikt mi nie mówił! - Ja ci mówiłam. Wielokrotnie!
Miała opiekować się dziećmi!
Niech ich tata się nimi opiekuje! To jego zadanie!
Joel zajmuje się nimi jutro.
Jeśli chcesz się zamienić, zadzwoń!
Nie dzwonię do Joela!
Umieram z głodu, a nic nie ma.
Nie umierasz z głodu.
- Mamo! - Idę!
Nie doczekam się na łazienkę.
Jakbym ci przeszkadzała.
Teraz wołałeś.
Jeśli nie ty, to kto?
Esther.
Poważnie?
Słuchajcie, Esther powiedziała słowo!
- Powiedziała słowo? - Wspaniale!
- Jedziemy taksówką? - Pieszo będzie szybciej.
Jeśli nie masz obcasów.
- I nie umierasz z głodu. - Jak ja.
Wtedy twoje mięśnie i tkanki by się rozpadały,
miałabyś spuchnięty brzuch, przestałabyś miesiączkować...
- Przestań! - Co ty mówisz?
Mówiłaś, że umierasz z głodu!
Nie ma jedzenia, dosłownie i w przenośni umieram z głodu. Idę.
- Ja też. - A co ja mówiłam?
- Ktoś musi zostać! - Ja nie mogę!
- Nikt nie może. - Mamo!
Zadzwoń do Folber. To nagły wypadek.
WSPANIAŁA PANI MAISEL
- To nie nagły wypadek. -Jest.
Przemyślę te spodnie.
B. Altman, gdzie przekierować? Już łączę.
B. Altman, gdzie przekierować?
Tak, restauracja Charleston Gardens jest dziś otwarta, jak codziennie.
Mają najlepsze jedzenie w mieście.
Proszę tylko nie zamawiać sałatki z kraba.
Jest poniedziałek, a dostarczają je we wtorek.
Miriam Maisel!
Pani O'Toole. Sugerowałam właśnie pozycje z menu.
Zdejmij słuchawki. Idziesz ze mną.
Do pani biura?
Pierwsze piętro.
Pierwsze piętro?
- Makijaż. - Wracasz na scenę.
Dziewczęta.
B. Altman, gdzie przekierować?
Chodź.
To Midge.
Cześć, Midge.
- Nie rozumiem. - Przyjmujesz płaszcze.
Płaszcze?
Nie mamy rąk do pomocy, a ty jesteś reprezentatywna.
Jakiś problem?
Nie, żaden. Dziękuję. Ale myślałam,
że bardziej przydałabym się przy makijażu.
Jesteś potrzebna tutaj.
Śledziłam style i trendy, kiedy mnie tu nie było.
Maseczki są przyszłością. I przeszłością! Kleopatra ich używała.
Ciekawe, prawda? Błoto i jajka.
Jesteś potrzebna tutaj.
Nie szkolono mnie do szatni.
Bierzesz płaszcz, dajesz numerek.
Gratulacje, zostałaś przeszkolona. I jeszcze jedno.
Słuchaj uważnie.
- Słucham. - Nigdy nie opuszczaj kabiny.
Tak jest.
Weź płaszcz, daj numerek.
Szatnia?
- Czyściec z lepszym widokiem. - Biedactwo.
Mary nie chce mnie na świadkową.
Mówiłam, że moja siostra musi nią zostać. To sprawa rodzinna.
Jak idzie planowanie?
Mieliśmy drobne przeszkody.
- Drobne? Twoja siostra to suka. - Viv!
Jesteśmy na piętrze.
Trochę się rządziła, więc ją odsunęłam. Teraz radzę sobie sama.
Co? Mój Boże. Nie możesz.
- Dziewczęta. - O'Toole!
- Mary, czekaj! - Daj jej wodę.
Mam go.
Pookie to ona!
Uwaga!
Kurs z nakładania różu za pięć minut na stanowisku Revlon.
Kochana, nie możesz sama planować ślubu.
To zbyt wiele. Pomogę ci.
Dziękuję, ale nie ma czasu. No i nie mam pieniędzy.
Nie martw się pieniędzmi.
Mam doświadczenie.
Małżeństwa nie utrzymałam, ale ślub był niezapomniany.
Napisano o nim w żydowskim Forward.
W jidysz, więc niewiele osób przeczytało,
ale zdjęcie było rewelacyjne.
Znajdę czas. Dla mojej przyjaciółki.
- No nie wiem. - Proszę? Chcę.
Każdy zasługuje na idealny ślub.
No dobrze. Tak.
- Dobrze. - Bardzo dobrze.
Ulżyło mi. Widzimy się na lunchu.
Do zobaczenia.
Spójrz na ten sufit, płytki na podłodze, tu jest jak w Watykanie.
- Chyba o czymś zapomniałam. - Jak idzie, Curren?
Czemu ten fakakta bank na tuchis Brooklyna próbuje konkurować z papieżem?
Muszę zacząć notować, ale zanim znajdę długopis,
już nie pamiętam, co miałam zapisać.
Ta przestrzeń, ostentacyjność, ta nie-żydowskość...
Żydzi też korzystają z banków.
Pokaż mi jednego. Jest pani Żydówką?
Tato! Przepraszam.
Ile to jeszcze potrwa, Curren?
Co za imię.
Sprawdzam, czy wszystkie „i” mają kropki.
Stawia kropki nad „i”.
A mój zespół liczy pieniądze. To zajmie chwilę.
Tylko goje kropkują „i”.
Oby było tam wszystko. Mapa skarbów jest w złym stanie.
Mapa skarbów?
Zaznacza tam miejsca, gdzie zostawia pieniądze.
Mamo, czego ty szukasz?
Wydaje mi się, że o czymś zapomniałam.
Przyniosłeś worek pieniędzy, którymi przekupujemy ludzi?
Mamy worek pieniędzy do łapówek.
Głośniej, mamo. Myślę, że nie wszyscy cię usłyszeli.
Curren to nie imię, to coś do odcedzania ryżu.
Tato, pan Cleary to brat Archiego.
Robi nam dużą przysługę.
Zabierając nasze pieniądze? Też bym chciał.
- Panie Curry, mam pytanie. - Cleary.
Czy nastąpi znów Wielki Kryzys?
Może pan nam coś powiedzieć?
Gdybym wiedział, byłbym tu dyrektorem, albo prezydentem kraju.
Depcz Żydów, a będziesz na dobrej drodze.
Przypomniało mi się.
Znalazłam. Były za kaloryferem.
Mówiłaś, że znalazłaś wszystko.
Z pierwszej mapy.
Znalazłam jeszcze dwie inne dziś rano.
Powinniśmy je zamknąć w sejfie?
Pokazują nasze skrytki. Są warte złota.
Ja je przejmę.
Uda się?
Pani...
nie jest Żydówką.
Dziękujemy za zakupy w B. Altman.
Czasem mam ochotę zaszaleć.
Czym jest życie bez odrobiny szaleństwa?
Co mi pani radzi?
Może pani zaszaleć z kolorami.
- Jakimi? - Fuksja?
- Interesujące. - Albo pomarańcz.
Mężowie, na pierwszym piętrze otworzyliśmy nową poczekalnię.
Co jest? Jesteś w kabinie? Madame Alexander cię tu wsadziła?
Jestem szatniarką.
To moja praca, Susie. I jestem z tego dumna.
Prawdziwy pokarm dla duszy.
Drodzy klienci B. Altman, za 15 minut zamykamy nasz sklep.
- Co ty tu robisz? - Mamy dziś występ.
Miałyśmy się spotkać w klubie.
To jest po drodze.
Jakieś 20 przecznic dalej.
A ja lubię spędzać z tobą czas przed występem.
Poplotkować. Sammy Davis Junior spotyka się z białą laską.
Naprowadzasz mnie.
- To też. - Susie...
Mamy kilka występów
i nie chcę tam czekać sama.
Nie zawsze się spóźniam!
Dobra, pójdziemy razem, skoro nalegasz.
Nie podoba mi się ten brak wiary w moją punktualność.
Viv? Odbijesz mnie?
Nie ma sprawy.
W czym mogę pomóc?
Nie to. To i to.
Dziękuję.
Nie to. To i to.
Nie to. To i to. Miłego dnia.
Jesteś wariatką. Dosłownie.
Będę poważna przez chwilę.
Wojna nuklearna. Koszmar. Horror.
I nie mówię tu o śmierci,
a o próbie przetrwania w podziemnym bunkrze
z całą rodziną, aż rozpocznie się promieniowanie.
Panie Chruszczow, poznał pan moich bliskich?
Jeśli do nas dotrze, niech zrówna nas z ziemią.
Mam obsesję na punkcie zegarynki. Znacie ją. Wybieracie numer i...
„Po sygnale będzie 6.53 i 20 sekund. Bip”.
Następnie będzie 6.53 i 30 sekund, prawda?
Może.
Ale lubię myśleć, że może nie, a potem zaskoczyć się, jeśli jednak tak.
To napięcie jest odurzające.
A kiedy tak czekam, piję.
Wspomniałam o tym? Powinnam była.
Ostatnio znęcano się nad moim synem w parku.
Byłam wściekła.
Nie na tego, który go pobił, a na mojego syna.
Bo wiecie, nie wychowałam go na cykora.
I mówię: „Idź tam i użyj tego, co masz,
„najlepszej obrony w męskim arsenale: Stopy w jaja!
„Walcz nieczysto, ty mały draniu!”.
Muszę wam powiedzieć, pierwszy raz moja mama mówi:
„Bardzo przytyłaś od czasu apokalipsy”.
Wystawiam nos przez szparę w drzwiach,
Czy gałki oczne już wyskoczyły?
Krwawi mi z uszu? Oby tak było!
Powiedzcie, że nastąpi ulga! To przecież...
Najlepsza gra alkoholowa. Kieliszek wódki po każdym „bip”.
Po pół godziny wymiotujesz.
Powinnam to opatentować.
Powinnam zakopać ciało!
Nie możemy tak zostawić ciała czterolatka, synu.
Choćby te muchy!
Weź wiaderko, zacznij kopać, będzie fajnie!
Czekaj! On wciąż oddycha!
Uparty smarkacz. Przynieś mi z mojej torebki...
...ulotkę wyborczą. Przeczytałam ją. Z wytycznymi.
Nie można było przynosić do schronu nic,
co zazwyczaj przeszkadza.
Wiecie, co to oznacza?
Setki żydowskich matek po promieniowaniu
spacerujących ulicami Upper West Side.
Jeśli to nas nie chroni przed wojną nuklearną, to nie wiem co.
Czy zegarynka odlicza sekundy podczas seksu?
Żaden mężczyzna by tego nie chciał.
A większość mężczyzn, z którymi śpimy,
kończą przed sygnałem. Wiecie, co mam na myśli?
Potem musimy...
Się przyznać. Jedno to zabić chłopca,
ale pozbyć się całej rodziny, mamy, siostry, psa.
Ludzie zauważyli.
Dziękuję wszystkim. Byliście bardzo zabawni.
Nazywam się Pani Maisel. Dobrej nocy!
Świetna publiczność.
Koleś z tyłu się nie śmiał.
Nikt nie kaszlnął. To znaczy, że ich miałam.
Spytałam, czy jest stąd. I jest.
Susie, 99% publiczności się śmiało. To dobrze.
Na ulicy 19. miałaś 100%.
To był dobry występ.
Na 23. w śródmieściu też miałaś setkę.
23. to nie śródmieście.
- Ale blisko. - Nieprawda.
- To kilka kroków. - Taksówką.
Pieprzony Harry Drake.
Nie daje mi się rozwinąć. Jak długo można żywić urazę?
Kto z was nie kocha naszej Pani Maisel?
A kto z was nie kocha słodkich dźwięków cytry?
Oklaski dla Clinta Gowdy'ego.
Co to ma być?
Jackie, ile razy ci mówiłam, że cytry są permanentnie zakazane?
To oznacza zawsze.
Dopóki będziesz zajmować się Maisel,
ja będę organizował, co mi się spodoba. Cytry, fletnie czy okaryny.
Pogrywasz sobie.
Tak. I zacznę cię obciążać za noclegi w hotelu Le Gaslight.
- Licz się z tym. - Noclegi?
To nic takiego.
Śpi tutaj.
I mam dość składania jej pościeli co rano.
Bałaganisz.
Susie, nie możesz tu spać.
Luz, już tu nie śpię.
Zamieniłam się mieszkaniami z tymi Włochami z góry.
Słucham?
Ja jestem w ich mieszkaniu, a oni w moim.
Cała rodzina u ciebie? To dziura.
Gdybyś tylko widziała ich miejsce...
To dopiero.
Powinniśmy lepiej traktować imigrantów.
A co jeśli ludzie Harry'ego pojawią się u ciebie?
Mnie nie będzie.
Ale będą Włosi.
Dokładnie.
Musimy znaleźć inne rozwiązanie.
Takie, by nikt nie ucierpiał.
- Wiem. - To twój stanik, Susie?
- Był na zapleczu. - Na Boga, Jackie!
Myślisz, że mnie to odpowiada? Myślałem, że to ścierka.
Teraz już wiem, co kupić ci na urodziny.
Nie będzie cię oceniał według najwyższych standardów.
Nie spełniłabym nawet najniższych.
Powie: „Niech twoja ręka podąża za twoim okiem”.
Spróbuję. Ćwiczyłam wczoraj z miską owoców.
Cytryna wyszła mi nieźle, ale banan to tragedia.
Miał niezłą teksturę...
- Nic ci nie jest? - Co się dzieje?
- Brak jej tchu. - Krzesło!
Mój Boże.
Zbyt blisko.
- To nasz temat? - Tak.
Z tą teksturą będzie jeszcze trudniej.
Cześć, jak leci?
Dobra, szybkie liczenie. Raz, dwa, trzy, cztery i mały Sally.
Wszyscy żyją. Jak na razie dobrze.
Grazie, babciu.
Lepiej będzie zasunąć te rolety.
W wolnym czasie myślałem o naturze nieskończoności,
co wnosi, co zapowiada...
Tak.
I dlatego zastanawiałem się,
czy ma pan jakieś przemyślenia o moim idolu,
wspaniałym matematyku niemieckim, Georgu Cantorze, i jego pracy,
którą zwieńczyła teoria nieskończoności.
Greg Cantor. Cieszę się, że o nim wspomniałeś, Lance.
To wspaniale.
Bo przypomina mi on o ważnej postaci,
wspaniałym matematyku, Henrim Poincaré.
Wyróżniły go prace
nad problemem trzech ciał w układach planetarnych.
I mimo że nie znalazł definitywnego rozwiązania,
badania były tak zaawansowane,
że Karl Sundman poparł się nimi, kiedy udowodnił obecność...
Przepraszam, muszę dziś wcześniej wyjść.
Spotykam się z żoną za parę minut.
Nieskończoną serię.
To rozwiązanie jednak nie ma dużej użyteczności,
bo schodzi się powoli.
Poincaré już za młodu wykazał niesamowite zdolności matematyczne,
jak inni wielcy matematycy.
Była to wrodzona zdolność, dość popularna w tej dziedzinie.
Miał również niezwykłą rutynę pracy.
Pracował dwie godziny rano i dwie wieczorem,
a czas pomiędzy wykorzystywał
na podświadome szukanie rozwiązania.
To przypomina mi o innym matematyku,
o którym rozmawiałem w zeszły wtorek z Trumanem.
Trumanie, podziel się notatkami z klasą.
Odsuńcie się! Łatwo mnie posiniaczyć!
Jeśli jesteście zainteresowani, wybierzcie się do muzeum matematyka Zeno.
Opisuje on serię paradoksów dotyczących nieskończoności i nikłości.
Są to czasy starożytnej Grecji, więc niewiele
pozostało z jego... Mój Boże.
- Profesorze? - Nic panu nie jest?
- Mój Boże. - Dajcie mu odetchnąć.
- Zobaczył nagiego mężczyznę! - Nic mi nie jest.
Musimy kontrolować tłum.
- Nic mi nie jest. - Możemy iść?
Tak, idźcie!
Witaj, młoda damo.
W samą porę. Idziemy?
Uniwersytecka stołówka?
Właśnie miałam ochotę na ich sałatkę z jajkiem.
Damy przodem.
Czterdzieści sześć dolarów za dwa miesiące? To niedorzeczne.
To połączenia w te same miejsca.
W śródmieściu. Wykonywałaś je?
Pewnie tak, ale Ed, w umowie było dziewięć dolarów miesięcznie.
Ale nie wzięłaś pod uwagę jednostek.
Jakich jednostek?
Wszystkie połączenia wykraczające poza dwie mile
wiążą się z dodatkowymi kosztami.
Twierdzisz, że wszystko w odległości dwóch mil od mieszkania
to długi dystans?
- Dokładnie. -Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
Jeśli dzwonię do kogoś, kto jest w obrębie dwóch mil,
a on połączy mnie z kimś, kto jest cztery mile ode mnie,
ale zaledwie dwie od niego
i trzymają mnie na linii,
policzą mnie lokalnie, prawda?
Jasne, jeśli chcesz zadać sobie trud.
Nie chcę, Ed.
Próbuję tylko wymyślić,
jak zapłacę za ten głupi telefon!
Rozumiem cię i współczuję. Ale opłaty są opłatami.
Jezu...
I chyba muszę powiedzieć ci coś jeszcze...
Co?
Nasze biuro jest w Harlem, więc to długi dystans.
- Joely! - Co, mamo?
Masz gościa. Jakiś przystojny dżentelmen.
Musisz brzmieć tak lubieżnie?
Brzmię lubieżnie?
Wejdź, Arch.
- Archie, zrobisz coś dla mnie? - Oczywiście.
Spytaj brata, czy ceny nieruchomości pójdą w górę, czy w dół
przez 10 lat. Byłabym wdzięczna.
Zapytam.
Curry to dobry chłopak.
Jest też mieszanką przypraw, jak widzę.
Zajmijcie się swoimi rzeczami, chłopcy.
Walki na miecze i inne.
Dziękuję, pani Maisel.
Dzięki, mamo.
- Śmierdzi tu jak w norze. - Przepraszam.
- Dostanę kawy? - Robi się.
A to...
Mapy skarbów mojej mamy.
Mają naprowadzać na miejsca, gdzie ukryła pieniądze.
- Curren to widział? - Niestety.
Tak myślałem.
Nie przyznał nam kredytu.
Jest zbyt wiele okoliczności łagodzących.
Mój tata stwierdził, że to dwa najbardziej nieżydowskie słowa.
Mama chyba robi kugel.
Wychodzi jej wspaniale. Nie idź, póki nie spróbujesz.
Wiesz, jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.
Bliskimi.
Nie wyprowadziliśmy z błędu twojej mamy,
kiedy myślała, że jesteśmy parą.
I dlatego muszę powiedzieć,
że masz się stąd wynieść!
Jasne, że muszę się wynieść!
Spójrz na mnie!
Wróciłem do zabawek, mamy i jej kuchni.
Nie tak miało być!
Muszę coś znaleźć.
I musi być odpowiednie dla dzieci.
Muszą być czasem ze mną, bo inaczej zwariuję!
Dobrze, wciąż masz ducha walki.
Przestań się kręcić, to tylko roznosi smród.
Poprosiłem Currena, by rozważył „okoliczności łagodzące”.
Dostaniecie kredyt.
Żartujesz?
Mam coś na niego. I poręczyłem za ciebie.
I muszę pomóc ci się stąd wydostać, bo to wręcz smutne.
Jestem ci dłużny, Archie.
Przepraszam, nic nie widziałam!
Pomóż, Albercie.
Jesteś księciem.
„Książę Albert”, właśnie na to wpadłam.
Dziękuję.
Cześć, Midge.
Midge, to ojciec O'Brien
i siostra Stephen.
A to moja dobra przyjaciółka, Midge.
Pomoże mi w organizacji.
- Miło mi. - Nam również.
Carrie Ann była niegrzeczna na geografii.
Oczywiście.
Proszę wybaczyć na chwilę.
Muszę przedyskutować coś z Mary.
Co jest? Co to za miejsce?
Moja parafia. Biorę ślub w kościele na górze.
Jest stary i piękny...
Jasne, ale gdzie jesteśmy teraz?
Tu odbędzie się przyjęcie.
- W tym miejscu? - Tak.
- Nie. - Tak.
Mary, tu nie ma światła, życia i jest wilgotno.
I ktoś płacze w kącie.
To sala kar.
Nie możesz mieć tu przyjęcia.
Te ściany mają w sobie łzy.
Moja siostra się tu pobierała.
- I jest szczęśliwa? - Cóż...
Bo brała ślub w sali kar!
Wszystko dobrze?
Tak, proszę pani. Pana. Siostro.
Żeby tu dotrzeć, przechodzisz przez inną salę. Z oknem.
- To sala z oknem. - Tak ją nazywacie?
Zamożniejsi ją dostają. My nie mamy tyle pieniędzy.
Więc chodzi o pieniądze. Wymyślę coś.
Kto ma władzę, ksiądz czy zakonnica?
Ksiądz.
Ojcze, możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Kochamy naszą słodką Mary, prawda?
Znam ją całe jej życie.
Udzielałem jej chrztu, kiedy miała tydzień.
Ja jestem Żydówką.
Kiedy ktoś nas podtapia, dzwonimy po prawnika.
Myślałam o tej sali.
Moglibyśmy ją trochę przemalować?
- Rozjaśnić? - Ojciec sam wybrał ten kolor.
I jest bardzo ładny.
Żółto-musztardowy gaz.
Ale błękitny rozweseliłby pomieszczenie.
To sala kar.
I nie mamy pieniędzy na malowanie.
A są jakieś kwiaty?
Dużo kolorowych kwiatów dodałoby życia.
- Nie mamy kwiatów. - Nie ma na to pieniędzy.
Macie kwiaty na pogrzebach.
Ktoś zamierza umrzeć na tydzień przed ślubem Mary?
Czy Carrie Ann wciąż tam będzie? To może trochę rozpraszać.
Zmień wiarę. Buddyzm jest w porządku.
Nie mam wyboru. Przyjęcie odbędzie się tutaj.
- W Kościele NMP Nieustającego Smutku. - To nie nazwa...
Przyjęcie to nic takiego, kościół jest piękny.
To będzie tylko szybkie śniadanie, odrobina szampana i...
Powiedziałaś „śniadanie”?
Jajka i szynka.
Mary właśnie powiedziała mi o Billu.
O jego...
Chyba tylko ja nie wiedziałam.
Jest weteranem z Korei, prawda?
Nasz dzielny Bill?
Tak?
Powinniśmy się za niego pomodlić. Ale nasze modlitwy się różnią.
Moja brzmiałaby...
Spodobałoby się ojcu. Mamy wiele ekscytujących zdarzeń.
Ale zastanawiałam się...
Może dalibyśmy im salę z oknem wczesnym wieczorem?
Na dwie godzinki. Nic wymyślnego.
Wtedy grają tam w bingo.
Możemy ich przenieść.
Tylko jeden wieczór. Dla Mary?
I Billa.
Billa Mary.
Wszyscy kochamy Billa.
Myślę, że możemy zgodzić się na wieczorne przyjęcie w sali z oknem.
Jest ojciec bardzo szczodry. Dziękuję.
Zespół nie wchodzi w grę, prawda?
„Piaszczysta plaża przypomniała Haroldowi o piknikach.
A myśl o pikniku sprawiła, że zrobił się głodny”.
Mama też zrobiła się głodna.
„Zorganizował więc mały piknik”.
Oby miał wino.
„Przyniósł jedynie ciasto”.
Jak zawsze.
Halo?
W twojej garderobie może być worek z pieniędzmi.
- Słucham? -Rozgryzam mapy skarbów mamy
i jedna z nich nie pasuje do naszego domu ani fabryki.
Mapy skarbów?
To może być dom twoich rodziców
i kiedy moi rodzice was odwiedzili, ukryli pieniądze w garderobie.
- Wiem, że to brzmi dziwnie. - Ani trochę.
Spojrzysz? W przedpokoju.
Cholera.
Jestem.
Sprawdź z lewej strony.
I będzie tak leżeć na podłodze?
Pewnie wycięli otwór w ścianie.
W ścianie?
Ojciec ma przenośne ostrze.
To jeszcze dziwniejsze.
Uważaj, bo może mieć założoną pułapkę.
Wybuchnie?
Może to być zatrzaskiwana pułapka na myszy.
Nie do wiary.
Czekaj. Ściana się rusza.
To pewnie to.
Jest torba.
- Znalazłam. - Dobrze.
Wpadnę po nie jutro.
Tu musi być jakieś 2000 dolarów.
Moi rodzice są szaleni, Midge.
Przynajmniej twoja generacja nie ucierpiała.
Myślę, że więcej nie ukryli.
Pewnie wystraszył ich hałas ostrza.
Ryzyko używania narzędzi w domu innych ludzi.
Ucałuj ode mnie dzieci.
- Dobrze. - I przytul.
- Jasne. - I powiedz, że je kocham.
Czy ty umierasz?
Jutro idę przeszukać piwnicę babci Goldy,
może tam być ukryty smok z Komodo.
- Prześpij się. - Pewnie mi się nie uda.
Dobranoc.
Nigdy nie rysowałam nagiego mężczyzny.
Ja nigdy nie widziałam żadnego.
Rysowanie męskich genitaliów jest trudne.
Albo apetyczne.
Narysowałaś buźkę na penisie?
- Nie. - Uśmiecha się.
Rysowałam, co widziałam.
Rose, pokaż swoją pracę.
Ja pominęłam część na dole. Krępowała mnie.
- Mimo że się uśmiechała? - To nie uśmiech.
Nie włączałabym tego do prac końcowych.
Tytuł magistra. To brzmi tak dumnie.
- Wszystkie do tego dążycie? - Tak.
Ciężko to sobie wyobrazić.
A co zrobicie, po otrzymaniu tytułu?
Słucham?
To bardzo odważne. Dużo się uczycie.
Ale co zrobicie z tą wiedzą?
O czym ona mówi?
Co będziecie robić później?
Jest wiele możliwości. Uczyć.
Tak, uczyć. Gdzie?
Tutaj, zapewne.
Ale tu wykładają tylko mężczyźni.
W większości.
Myślę, że wszyscy są mężczyznami.
Nigdy o tym nie myślałam.
Ja na przykład chcę zostać artystką.
Ale nie ma kobiet artystek. Nie w Stanach.
Znałam dwie w Paryżu.
Jedna odeszła, nie wiadomo, gdzie jest.
Druga się zabiła.
Nikt nie kupuje prac kobiet.
Nazwała się Bertrum i zaczęła nosić melonik, ale nie pomogło.
- Nie smakuje ci kanapka? - Straciłam apetyt.
Pewnie część z was jest tu, by znaleźć męża?
Tak zrobiła moja córka.
Chciała też poznać przyjaciół i chodzić na zajęcia,
ale głównym celem był mąż.
I poznała go tam.
Potem ją zostawił, a teraz ma marną pracę,
bo skończyła tylko literaturę rosyjską. To nie były studia magisterskie.
Miło byłoby poznać mężczyznę.
Pewnie tak.
Jeśli chcecie poznać mężczyznę, to nie tu.
Nie na wydziale sztuki. Nie w tym budynku.
Szkoła biznesu to dobre miejsce.
Duży wybór i wszyscy studiują coś z potencjałem.
Przepraszam za przemyślenia starszej pani.
To wszystko dla mnie takie nowe.
Nie ma za co.
Dziękujemy, Rose.
Tu mają najlepsze pastrami.
- Na razie, Susie. - Do zobaczenia, Louie.
No nie wiem, Katz jest niezły.
Lubię Katz za ich peklowaną wołowinę.
Susie, zadzwoń jutro.
Mel, możesz ty zadzwonić?
- Dlaczego? - Po prostu.
Niech będzie.
Wędzony łosoś w Greengrass.
Wychowałam się na Greengrassie. Nie musisz mi mówić.
Zupa z kuleczkami z macy.
Susie, to, co zrobiłaś, było słabe.
Mam to gdzieś, Freddy.
- Prosisz się o rewanż. - Proszę, byś usiadł.
- Nie mów mi... - Pieprzyć...
ciebie i twój rewanż.
I twój garniak za dwa dolce.
I jeszcze twoją matkę.
- Jesteś nikim. - Wróć do tej laski
- i zamknij się. - Obyś umarła!
- Miły. - Później cię przedstawię.
Wydaje się sympatyczny.
- Cholera. - Co?
Ktoś jeszcze tu jest.
- Kto? - Harry Drake.
Widział nas?
Teraz już tak.
Idzie tu. Mam krzyczeć?
- A masz orgazm? - Groził ci.
- Witam. - Cześć, Harry. Miło cię widzieć.
Podoba wam się pogoda? „Wiosna wybuchła, urosła trawa...”
„Ptaki budzą mnie z rana”.
Żadne z nas wiele nie wychodzi.
Tyle, by wsiąść do taxi.
Jakiś lunch kiedyś?
- Daj znać. - Ja stawiam.
Do zobaczenia.
Co jest?
Co?
Kiedy się pogodziliście?
Nigdy.
- Więc co to było? - Show-biznes.
Groził ci, używając przemocy.
To też show-biznes.
Spójrz, z kim rozmawia teraz. To Billy Jay.
Ogarnia Upstairs at the Downstairs. Super by było cię wkręcić.
To 56. ulica. 30 przecznic od ostatniego występu.
Nigdy tu nie przychodzi.
Idź z nim pogadać.
Do niego się tak nie podchodzi. Musisz mieć wejście.
I chyba mam.
Tak, co?
Jest psem na baby.
- Masz zawał? - Idź tam i rób, co trzeba.
Co mam robić?
To pies. Przeleciałby laskę, nawet gdyby już nie żyła.
Żartujesz sobie?
Nie pójdę tam, by myślał,
że prześpię się z nim.
Czemu nie? Masz tę broń.
Ty też.
Te są samozniszczalne.
Nie zrobię tego.
Mówiłaś, że prawie przespałaś się z księdzem,
by dał twojej przyjaciółce lepsze zakąski,
a nie zrobisz tego?
To była tylko gadka. Impuls.
Więc przeszkadza ci planowanie,
ale spontaniczna dziwka to co innego.
Nie będę się skradać do Billy'ego Jaya.
To nie.
Ale musimy w końcu coś zarobić. Rozumiesz?
- Tak, rozumiem. - Teraz.
O mnie się nie martw.
Naprawdę, księżniczko?
Nie dajesz się?
Daje się jakoś żyć w 18-pokojowym mieszkaniu w centrum
z portierem, służącą, opiekunką do dzieci i ogromną szafą?
Zapomniałam ci powiedzieć, znalazłam w szafie 2000 dolców.
O tym właśnie mówię!
Ja nie znajdę u siebie 2000 dolarów!
Pomyśl chwilę o mnie.
Jestem spłukana. Pracuję mniej w Gaslight, więc staczam się jeszcze bardziej.
Błagam ludzi, by oni dzwonili do mnie, bo mnie nie stać.
Podnoszę ogryzki jabłek przy porcie.
Staję się potworem.
Zapłacę za twój telefon. Co ty na to?
To 46 dolców.
Musiałabym pożyczyć od taty.
Od taty, który nie ma pojęcia,
czemu płacisz rachunek koleżanki, której nie zna,
której nawet ty nie powinnaś znać.
Nie martw się o mnie, poradzę sobie.
Rozumiem, dobra? Mam szczęście.
Ja mam wsparcie, ty nie. Przepraszam.
Nie przepraszaj. Zapomnij o tym.
Nie, Susie, dobrze, że wiem.
Menedżer nie mówi klientowi, że ma problem z kasą.
Wychodzi i zarabia kasę.
Użalam się. Bycie artystką jest trudniejsze.
Obie bardzo się staramy.
Zapłacę.
Nie będę się kłócić.
Mój Boże. Płakałam jak bóbr. To było niewiarygodne.
A kiedy ksiądz spytał:
„Czy bierzesz tego mężczyznę za męża?”,
- a ona się zgodziła... - To było napięcie.
To było magiczne.
Było idealnie.
Piękne kwiaty.
Z pogrzebu z zeszłego tygodnia. Nazywał się Horace.
Musiał znać dużo ludzi, którzy kochają kwiaty.
Wznieśmy toast.
Horace, odszedłeś zbyt szybko, ale w samą porę. Za Horacego!
Rany, tani szampan szybko uderza do głowy.
Przepraszam, chciałbym prosić o uwagę.
Tatuś przemówi!
Dalej, Brian!
Nie nastawiajcie się na wiele.
Nie jestem dobrym mówcą.
Kładę cegły, jak mój ojciec.
Moja przemowa to: „Ała!”.
Ale chciałem wam podziękować
za wspólne świętowanie ślubu mojej córki.
Taki dzień to wiele emocji,
ale powiem krótko: Mary, jesteś najlepsza.
Kocham cię, skarbie.
A Bill to najlepszy zięć, jakiego mogliśmy sobie wymarzyć.
Za was.
Obyście byli tak szczęśliwi jak Jean i ja przez te dziwne 30 lat.
Za Mary i Billa!
To tyle. Wracajcie do szampana,
zakąsek i bawcie się wyśmienicie.
Dziękuję, tatusiu. Kocham cię.
A za te wszystkie przekąski, kwiaty i wspaniałą salę
podziękujmy mojej wspaniałej przyjaciółce z B. Altmana, Midge Maisel.
Bez niej nie miałoby to miejsca.
Dziękuję, Midge!
Dziękuję, cała przyjemność po mojej stronie.
Dziękuję, naprawdę.
Wznieśmy więc toast za tatę Mary.
Czy nie spisał się wspaniale?
Nawet się trochę pośmialiśmy. Za tatę!
Na zdrowie!
To był dobry występ. Możesz już iść do telewizji.
No nie wiem.
Wspaniała uroczystość.
Mary była piękna, a Bill...
spocony.
Też pięknie wyglądasz, Bill.
Ale jeśli ktoś kupił ręczniki w prezencie,
to dobry moment, by je wręczyć.
To najzabawniejsza dziewczyna na świecie!
Nie przesadzaj, Viv.
Dobrze mnie widzicie?
Tak lepiej.
Widzę kilka dziewiczych ciotek, kilku pijanych wujków...
I, oczywiście, ojca O'Briena.
To wspaniały człowiek, pobożny i przystojny.
I cokolwiek słyszeliście, nie spałam z ojcem O'Brienem.
Bóg nie spojrzałby na to z miłością.
Grom byłby wielkości Florydy, prawda?
A jeśli ksiądz miałby uprawiać seks,
Bóg pewnie wolałby, żeby nie było to z Żydówką.
To jak posmarować bułkę majonezem. Tego się nie robi.
Zawsze myślę o seksie na ślubach.
Ma to sens, wszyscy są odstawieni,
piją alkohol, są szczęśliwi, tańczą.
Nawet Brian coś o tym wspomniał.
Ale przy „ała” nie pomoże żadna ilość lubrykantu.
No i Mary i Bill.
Pasują do siebie, prawda?
To miłość od pierwszego wejrzenia! Poznali się w listopadzie,
a trzy miesiące później mamy ślub.
O co chodzi? Dzieci? Ślub pod przymusem?
Przepraszam, kochanie.
Jestem w szoku.
Nie wiedziałam, że mnie wskażesz.
Nie wskazałam cię, Midge. Podziękowałam tylko za przekąski.
Źle to odebrałam.
- Nie pieprz. - Jesteśmy w kościele!
- Nie wrócę tam. - Musisz.
Mary, to była pomyłka. Wierz mi.
Nie wiedziałam, że jesteś w ciąży.
Znam go od trzech miesięcy, Midge.
Dlaczego miałabym brać ślub po trzech miesiącach?
Chyba nie wiedziałam, że jesteś taka puszczalska.
Żart! To tylko żart!
Gdzie twoje poczucie humoru?
To nie pogrzeb, a twój najszczęśliwszy dzień.
I gratuluję dziecka.
Co tu robisz?
Chyba mam kłopoty. A ty?
Simon chciał ze mną rozmawiać.
Simonie? Tu Abe Weissman.
Wejdź!
Dziękuję, że przyszedłeś.
Oczywiście.
Co robi tam moja żona?
To nieco wstydliwe, Abe.
Znam Rose od 20 lat.
To dość niezwykłe.
Co jest niezwykłe?
Rose robi przewrót.
Co takiego?
Wiem tylko, że rozmawiała z grupką dziewczyn na kampusie
i teraz połowa z nich chce odejść,
a druga połowa żąda przeniesienia do szkoły biznesu.
Wszystkie płakały.
To jakiś zbieg okoliczności.
Nie wydaje mi się.
Rozczarowała je co do wydziału sztuki.
Nie może więcej uczęszczać na zajęcia.
Przepraszam.
Nie.
Słucham?
Nie, przykro mi.
Nie odejdzie.
Zrozum, sam chciałbym, żeby nie chodziła na zajęcia.
Nie lubię wchodzić do sali,
gdzie żona gapi się na fiuta innego mężczyzny.
Abe, język.
Ale nie wiesz, przez co przeszliśmy.
Jeśli nie będzie tu przychodzić, wróci do Paryża.
A w Paryżu jest pełno fiutów.
Francuskich fiutów.
Nie skończyłoby się to dobrze.
Nie chodzi tu o ciebie, Abe.
Rose?
Wejdź, proszę.
Rose, co powiedziałaś tym dziewczynom?
Nic.
Musimy to wyjaśnić. Powiedz, co mówiłaś.
Zapytałam, co chcą robić, jak skończą studia
i czemu wybrały te zajęcia.
Kilka chciało zostać nauczycielkami,
powiedziałam, że nie widziałam nauczycielek na tym wydziale.
Widzisz, to...
To prawda.
Nie mamy żadnych nauczycielek, prawda?
Musiałbym sprawdzić.
No właśnie. Więc jaki to sens?
To faktycznie bez sensu.
Inne powiedziały, że chcą być artystkami,
zauważyłam, że nie ma wielu artystek.
Znałam dwie. Jedna zmarła.
Ta w kapeluszu, Bertrum.
A druga odeszła. Mówiłaś o tym.
Musisz przyznać, że to słaba statystyka.
Osiem dziewcząt prosi o przeniesienie do szkoły biznesu.
Jest tam wielu przystojnych mężczyzn.
Mężczyźni tam są bardzo przystojni.
Ale ten wydział działa dzięki czesnym
tych kobiet.
Tak, ale bierzecie ich pieniądze i nie dajecie nic w zamian.
Dokąd pójdą? Nie wszystkie dostaną pracę w B. Altmanie.
Ma rację, widziałem,
że wiele dziewczyn już tam pracuje.
Kiedy ja studiowałam, od kobiet oczekiwano czegoś innego.
Próbowałam zrozumieć ich punkt widzenia.
Brzmi racjonalnie.
Wiesz, trzymam jej stronę.
Ty pewnie też. Więc rozumiemy się, prawda?
I nie widzę powodu,
by nie została.
Poważnie? To wspaniale.
Nie chcę tylko, by patrzyła na penisy.
Ja też wolałabym nie.
Myślę, że listek figowy załatwiłby sprawę.
Przekaż to, Simonie.
Dobrze.
Więc rozumiemy się i zgadzamy ze wszystkim. Tak?
To wszystko?
- Jasne. - Dziękuję.
Pójdziemy na lunch?
- Stołówka? - Chodźmy.
Bardzo miłe spotkanie, Simonie. Dziękuję.
Straciłam mój filtr społeczny.
Co straciłaś?
Zapomniałam, jak przemawiać przy normalnych ludziach.
Nie wiesz, co powiedzieć sąsiadom? Nie są tego warci.
Nie, Susie. Nie wiem, kiedy przekraczam tę pieprzoną linię.
Posłuchaj mnie tylko.
Powiedziałam „pieprzoną”. Kiedyś prawie tak nie mówiłam,
a teraz samo wychodzi mi z ust. Co jest, do cholery?
Próbowałaś umyć usta różowym mydłem?
Co to za hałas?
To Luigi TV.
Co to takiego?
Jeden z dzieciaków, mały Luigi, staje za oknem,
robi występ, jakby był w telewizji.
To domowa komedia. Całkiem niezła.
Czekaj, przerwa na reklamy. Mów dalej.
Przemawiałam na moim weselu
i najgorsze, co powiedziałam, to: „krewetki w sajgonkach”.
Niezła byłaś.
Mamy występ o 19.00.
A nie o 20.00, tylko chcesz, żebym przyszła na czas?
Bądź o 19.00.
Dobra, będę o tej cholernej 19.00. Muszę tylko gdzieś wstąpić po drodze.
Tylko się nie rozkojarz.
Dobrze, obiecuję.
Do zobaczenia.
Nie chciałam cię przestraszyć.
W porządku. Serce przynajmniej znów mi zabiło.
Płaczę? Czy to tylko w środku?
Głównie w środku. Trzymaj.
Tak, dwa tysiące.
Dwa tysiące sto trzydzieści trzy.
Dzięki.
To ta sławna mapa skarbów?
Jedna z nich. Surrealistyczne dzieło sztuki.
Salvador Dali mógłby pozazdrościć.
Patrz. Dwie północe.
Którego „x” szukasz?
Tego.
To nie tutaj.
To gdzieś niżej.
Zgodnie z mapą powinno to być gdzieś tu.
Masz piłę albo dynamit?
Znalazłem.
Pieniądze?
Mieszkanie.
B. Altman, gdzie przekierować? Już łączę.
Midge, co się stało?
Co robisz na dole?
Byłaś w szatni, tak blisko sceny.
- Już łączę. - Midge!
Dziękujemy za zakupy.
Dziękuję...
Mary, proszę, wybacz mi.
Nie umiem już się zachowywać.
Szkoda, że nie wiedziałam tego wcześniej.
Przepraszam. Co mogę zrobić, żebyś mi wybaczyła?
Powiedz, co powiedzieć.
Nigdy nie opuszczaj kabiny.
Słabo.
B. Altman, gdzie przekierować? Już łączę.
Charley Patton? Dlaczego to sprzedajesz?
Potrzebuję pieniędzy.
To dziwne.
Nie gadaj tyle.
Możecie się pospieszyć? Mam co robić.
Mamy dobry system sprawdzania jakości.
Przeczesujemy wszystko dokładnie.
Oby nie tak, jak czeszecie włosy łonowe w poszukiwaniu wszy.
Nie. „Cornet Chop Suey”? Bez jaj.
Pierwsza wersja.
Nagranie pochodzi od chłopaków z Music Inn.
Więc to tak? To jest to marzenie.
Moje życie kompletnie się dziś rozpadło.
Wspomniałam, że mój mąż mnie zostawił?
A wspomniałam, że zostawił mnie dla swojej sekretarki?
Ma 21 lat i jest głupia jak but. A ja nie jestem naiwna.
Wiem, że mężczyźni lubią głupie dziewczyny.
Myślałam, że Joela interesowały bardziej te z głową i spontaniczne.
Ale przepraszam, spójrzcie na mnie!
Wciąż mam takie same wymiary jak na ślubie!
Dajcie spokój, kto by nie chciał wracać do nich co wieczór?
Co jest? To moja klientka! Ile już sprzedaliście?
Nie uciekniesz ode mnie!
Stójcie, skurwysyny!