Cieszę się, że mieszkasz ze mną podczas nieobecności rodziców.
Może jeśli te zbiry cię nie znajdą,
zapomną o tobie.
Oto kilka zasad.
Zasada pierwsza: nie jedz w salonie.
Zasada druga: nie dotykaj nic różowego.
Zasada trzecia...
Zasada 38: nie dotykaj szlafroka taty.
POD ŻADNYM POZOREM NIE UŻYWAJ RÓŻOWEGO MYDŁA MAMY
Nikt nie jest w stanie zjeść tyle lodów.
PAJĘCZYNA SZARLOTY
I jak widać, wyszczupla. Jako jeden z wielu jest...
Cholera.
Osiemnaście i pół.
WSPANIAŁA PANI MAISEL
Co za chude udo.
B. Altman, gdzie przekierować? Już łączę.
Cześć, czytasz?
Czasami.
B. Altman, gdzie przekierować? Już łączę.
Przeglądam Village Voice,
nagłówki po kolei i patrz, co widzę.
Przekręć, bym mogła...
„Susie Myerson, menedżerka niezależnej komediantki,
„Pani Maisel mówi, że będzie większą gwiazdą niż Totie Fields”.
Czekaj, co ty... A niech to.
- B. Altman, gdzie przekierować? - Czy to nie szaleństwo?
- Ty jesteś Pani Maisel. - Chwileczkę.
Nazywacie się tak samo.
B. Altman, gdzie... Przepraszam, już łączę.
Świat jest taki mały. Czuję się, jakbym mogła pojechać metrem do Chin.
Znasz ją?
Raczej nie. Jest zdjęcie?
Nie ma. To może być twoja kuzynka. Albo matka!
Czy twoja mama występuje? Czy nie byłby to skandal?
Te oślepiające światła są dla mnie.
B. Altman, gdzie przekierować? Ginger.
Proszę.
Już łączę.
Zeldo? Zjadłam ciasto i było przepyszne.
Kim ty jesteś?
- Ja... - Co tu robisz?
- Ja... - Co robisz w wannie?
Czekaj, kojarzę to.
Nie znam cię. Nie mieszkasz tu. Włamałaś się?
Chciałaś ukraść biżuterię
i zdecydowałaś, że się wykąpiesz?
Jak Zelda, ale młodsza. Jesteś młodszą Zeldą?
Nie.
Jestem przyjaciółką domu i zadzwonię po gliny,
jeśli nie powiesz, kim jesteś i co tu robisz.
Znam tę niską brunetkę...
Znasz Midge?
Znam jej przyjaciół! A ciebie nie widziałam.
Skąd znasz Midge?
- Z klubu. - Jakiego?
Nie bełkocz.
Gaslight.
To cuchnące miejsce w centrum?
To nie wyjaśnia, co robisz w wannie,
w której jest za dużo piany.
Nie trzeba używać całej butelki. To przesada!
Przepraszam, ciężko mi się skupić.
Jestem na haju,
a z tego żółtego źródła wypływa wiele słów,
co mnie przeraża.
To jakby kwiat na mnie wrzeszczał.
- Midge! - Dzięki Bogu.
Imogene, co tu robisz?
Co to za ktoś w wannie?
To... Chodźmy do kuchni.
Wszystko ci wyjaśnię. A ty zostań.
A gdzie niby miałabym pójść?
Co tu robisz?
Co ja tu robię?
Przyszłam porozmawiać.
I znalazłam to, siedzące w wannie jak ziemniak w zupie.
Ma na imię Susie. Odkażają jej mieszkanie.
Mówi, że zna cię z klubu.
Tak, kiedy Joel tam występował. Porozmawiamy o tym później.
Od tygodni się nie odzywasz, a teraz mnie wypraszasz?
- Byłaś w Iowa. - Joel rzucił pracę.
- Wiedziałaś? - Co?
W trakcie ważnej prezentacji.
Wszedł do sali pełnej kierownictwa
i wykresów, które przygotowałam, i odszedł.
Nie ostrzegłaś mnie.
Byłaś w Iowa.
Przestań kryć się za Iową.
Moja rodzina mieszka na farmie, ale mają telefon.
Nie wiedziałam, że odchodzi.
Jak to? Przecież mieliście się zejść.
Kto ci tak powiedział?
- Archie. - A Archiemu?
Joel.
Byłam w Paryżu, więc się pogubiłam.
Byłaś w Paryżu?
Tak.
Dlaczego nie powiedziałaś?
Kiedy przestałyśmy się przyjaźnić?
Przyjaźnimy się.
Gdyby tak było, to ja siedziałabym w wannie.
Masz wannę.
Chodzi o to, że już cię nie znam.
- Znasz. - Byłaś w Paryżu!
To we Francji!
Nie powiedziałaś mi, że się schodzicie.
Nie schodzimy...
Prawda czy nie, nie powiedziałaś.
Tak samo jak o odejściu Joela.
- Ja nie... - Co ja mam zrobić?
Bez Joela Archie jest łatwym celem.
Był prawą ręką Joela. Co, jeśli się na nim zemszczą?
To nie żaden gang, Imogene.
Przepraszam, że się nie odzywałam. I za Joela.
Uwierz mi, Archie da sobie radę.
- Skąd wiesz? - Jestem genialna.
Muszę wracać do Susie, ale widzimy się jutro na ćwiczeniach?
- Przyjdziesz? - Tak.
- Od tygodni nie chodzisz. - Będę.
Byłam sama na przodzie.
Nie miałam z kim być lepsza. Czułam się jak snobka.
Jutro. Obiecuję.
Dobrze.
Przy okazji, chyba użyła różowego mydła Rose.
Nikt go nie używa.
Przyjemna kąpiel?
Niesamowicie.
Leżę sobie, moczę się, mój umysł jest na wakacjach.
Było idealnie,
dopóki nie weszła tu ta muffinka i zepsuła mi zabawę.
Co jej powiedziałaś?
- Komu? - Muffince.
- Nie wiem. - Mówiłaś o Gaslight.
Nie, na pewno nie.
Na pewno tak, bo ona o tym wspomniała.
- Tak? - Muszę wiedzieć, co mówisz.
Moim przyjaciołom i prasie.
Widziałam wywiad dla Village Voice.
Nawet nie spytałaś mnie o zdanie. Po prostu...
- Nie dolewaj ciepłej wody! - Despotka.
Wychodź z wanny.
Co? Dlaczego?
Bo musimy porozmawiać.
Dobra.
- Zaczekaj na zewnątrz. - Dlaczego?
Jak to dlaczego? Zmierzyłam się.
Nie ma mowy, bym stanęła przy tobie nago.
Nie możesz opowiadać o mnie prasie bez mojej zgody.
Ta gazeta leżała u mnie w pracy.
Gdyby Ginger nie była Ginger, domyśliłaby się.
Czego?
Musisz informować mnie o tym, co mówisz. Zanim to powiesz!
- Dlaczego? - Jak to dlaczego?
Jestem twoją menedżerką. To moje zadanie mówić o tobie.
Z właścicielami klubów, z tymi ze Stage Deli, ale to był druk.
Dzięki Bogu nie było zdjęcia.
O tym chciałam pogadać.
Musimy zrobić parę zdjęć.
Nie.
Prasa to część gry.
Chcesz wiedzieć, co dał ten krótki tekst?
Co?
Występ.
Prawdziwy.
Opłacany.
Nie za drobne datki.
W klubie. Z alkoholem i w ogóle.
W śródmieściu?
Prawie. 15. ulica.
To połowa drogi do śródmieścia.
Dokładnie. Czy to nie wspaniałe?
Tak, ale obiecaj,
że będziesz ze mną konsultować wywiady.
Dlaczego?
Jeszcze nikomu nie powiedziałam.
Jak to nie?
Twój mąż tam był.
Tak, ale nie powiedziałam przyjaciołom i rodzicom.
Nie powiedziałaś rodzicom? Mieszkasz z nimi.
Gdzie myślą, że wychodzisz?
- Z przyjaciółmi. - Codziennie?
Jestem popularna.
Z całym szacunkiem,
twoi rodzice to idioci.
Powiem im.
- Kiedy? - Wkrótce.
Na co czekasz?
Myślałam, że chcesz tego.
Chcę.
Bzdura.
Zelda przygotowała kanapkę. Jak miło.
Chcesz odnieść sukces?
Oczywiście, że tak.
To oznacza, że ludzie cię oglądają,
a kiedy przychodzą cię oglądać, stajesz się sławna.
Tak, wiem.
Większość występujących chce być sławna.
Bo wtedy grają w lepszych miejscach.
Mają lepsze występy. Idą do telewizji.
Lecą do Maroka z Bobem i Bingiem,
a co najlepsze, mają lepszą kasę.
I to mnie interesuje najbardziej.
Pieniądze to mój cel. Nie mam ich, a chciałabym mieć.
Chcę być sławna.
Chcę pieniędzy. Chcę lecieć do Maroka z Bobem i Bingiem.
I powiem rodzicom.
Po prostu teraz ich nie ma,
a nie chcę o tym mówić przez telefon.
Więc kiedy wrócą.
Kiedy wrócą, wszystko im powiem.
A kiedy to będzie?
Nie wiem, naprawdę. Nie mam pojęcia, kiedy wrócą.
Myślisz, że nie wierzysz, ale wierzysz.
Wierzysz w bajki.
Nie wierzę w bajki.
Jestem człowiekiem nauki. Biblia jest ważna.
- Też tak myślę. - Zamknijcie się.
Chodzi o zasady moralne. Plan działania.
Zgadzam się.
Bez tego nie jesteśmy w stanie określić, co dobre, a co złe.
Skrzat. Ktoś, kogo się nie boją.
Niech zgadnę, Freud?
Lepiej. Biblia.
Zjemy razem lunch?
Do zobaczenia.
Twoja żona jest bardzo atrakcyjna.
Masz szczęście.
I to duże.
Na czym stanęliśmy? Już wiem. Siergiej jest idiotą.
Jestem realistą!
Pierwsza rzeźba Rodina została odrzucona w 1864 roku,
w tym samym roku związał się z piękną szwaczką, Rose Beuret,
z którą miał syna.
Rodin i Beuret żyli razem przez 20 lat,
choć w tym czasie Rodin
kochał również inną kobietę.
Była to rzeźbiarka,
Camille Claudel, również bardzo ładna.
Kiedy Rodin zakończył romans, oszalała
i na wiele lat zamknięto ją w szpitalu psychiatrycznym.
Też chcę kiedyś oszaleć z miłości. To takie romantyczne.
Mieszczanie z Calais.
To mieszkańcy, którzy w obronie Calais, oddali się Anglii.
Z pętlą na szyi szli do swoich władców,
a klucz do miasta w ich dłoniach?
To bogaci ludzie, ale ubrani są w łachmany i nie mają butów.
Spójrzcie na te stopy.
Są razem, ale oddzielnie.
Każdy z nich kontempluje własną śmierć i los.
Przypomina mi wczorajszego partnera.
Miasto postawiło rzeźbę na piedestale.
Ale Rodin chciał, by stała nisko, jak teraz...
by mocniej odczuwać cierpienie.
Tak, to zdecydowanie opis wczorajszej nocy.
Przynajmniej był bogaty.
Przez dwie godziny rozmawialiśmy o nihilizmie moralnym
kontra mereologicznym lub kompozycyjnym,
tak mi się przynajmniej wydaje.
Sam nie wiem. W każdym razie to nihilizm, więc co za różnica?
Cokolwiek by to nie było, rozzłościło Siergieja,
zaczął się kłócić z Thierrym albo Rolfem, sam nie wiem,
z kimś na lewo ode mnie i pamiętam tylko,
że Thierry zaczął płakać, Rolf nucił Brechta,
a ja potępiałem amerykański cynizm narodowy.
I nikt nie pozwalał innemu zapłacić rachunku.
Wspaniały dzień.
My dziś poszliśmy do Muzeum Rodina.
To w tym pięknym budynku miał swoje studio
i noclegownię dla artystów.
Teraz to muzeum. Mówię ci, zaparło mi dech w piersi.
Ręce tych rzeźb są takie mocne, masywne.
Ręce są wspaniałe. Co to?
A jak smakuje?
Rodin lubi wielkie ręce. Mów.
Nie wiem, jak to robił.
Patrzył na coś banalnego, blok marmuru i widział to, co widział.
Chętnie bym ci to pokazała.
Oczywiście. Czy to ryba?
Smakuje jak ryba?
Chętnie zobaczę ręce Rodina.
Co ty o tym myślisz, Simone?
Co przygotowała mamusia?
Jesteś wspaniałym mężczyzną.
A ty fatalną kucharką.
Jeszcze raz, Tony!
Do tyłu!
Wyłącz. Od jak dawna nie działa?
Cztery czy pięć dni?
I nie jest naprawiona?
Jankel, on naprawia maszyny, przychodzi tylko w piątki.
- Dlaczego? - Nie wiem.
I tylko przed 13.00. Potem idzie do kościoła.
Tylko w piątki, dobra.
Jeszcze raz!
Do tyłu!
To nie Gershwin, ale działa.
Potrzebujesz konserwatora.
Jankel będzie w piątek.
Ma przyjść, jak coś się zepsuje.
- Tak być nie może. - Nie?
Robię to zaledwie od 30 lat. Co ja mogę wiedzieć?
Masz rację. Jankel wypada.
Masz fabrykę. Maszyny muszą działać.
Mam go zabić? Zwolnienie może nie wystarczyć.
Przychodzi raz w tygodniu. I to tylko do 13.00.
Ma nie iść do kościoła?
Chcesz, żeby rozzłościł Boga?
Czy to by nam pomogło?
- Zatrudnisz kogoś. - Nie.
I na co ten ekspres do kawy?
Przerwy są potrzebne.
Wszyscy ustawiają się po darmową kawę. Nikt nie pracuje.
Tak, to cmentarz.
Co ty w ogóle tu robisz?
Miałeś być jeden dzień.
Rozejrzeć się, poznać ludzi.
To było dwa tygodnie temu.
Jest tu dużo ludzi.
I darmowa kawa.
Manny, nie powinieneś tu palić.
Stoję przy śmietniku.
Jest tu dużo chemikaliów.
Pamiętasz pożar Triangle Shirtwaist?
Jakby to było wczoraj.
Wracaj do pracy, Manny.
To jego czwarta przerwa dziś rano.
Chciałeś, żeby ludzie mieli przerwy.
Ci, którzy pracują. On nigdy nie pracuje. Co on robi?
Co robi? To, co robi Manny. To właśnie robi.
Frieda, kochana, siedzisz tu od czterech godzin.
Zrób sobie przerwę. Nie jesteś przypięta do stołu, prawda?
Nie jest!
Zrób sobie kawę.
Patrz, jak idzie. Sprinterka.
- Tato... - Co?
Godzinę zajmie jej dojście
i godzinę powrót. To połowa czasu pracy.
Moishe. Nie wpuści mnie!
- Co? - Chodź.
- Dokąd? - Chodź, patrz.
- Co jest? - Zamknął.
- Dokąd on idzie? - Łap go.
- Wracaj. - Nie pozwól mu...
Jest gorzej, niż myślałem?
- Dużo gorzej. - Wspaniale.
Te numery się nie sumują.
A to pismo... Myślałam, że to hebrajski,
ale część jest w jidysz.
A to starodawny aramejski, który jest martwym językiem od 2000 lat.
Rozgryzłaś jakieś finanse?
To chyba system numeryczny bez szóstki.
Co?
Nie pozwalasz mi wejść do biura?
Co ona z tym robi?
Myślisz, że nie mam klucza?
Ta księga nie ma sensu.
Oczywiście, że ma. Co chcesz wiedzieć?
Wszystko, byłoby miło.
Ta kolumna to pieniądze, które mamy, a ta to te, które będziemy mieć,
kiedy ludzie z tej lub tej kolumny nam zapłacą.
Znak bajgla oznacza, że negocjujemy,
ale zaczęliśmy prace na wszelki wypadek.
Trzy flagi to czek, a dwa kwiatki — pół na pół.
Pół na pół?
Pół czekiem, a pół gotówką. Lub pół gotówką, pół usługą.
Lub pół coś i pół czegoś innego.
Ktoś ci pisze te scenariusze?
Mam jeszcze pytanie,
czy Sonny z „u” i Sonny z „o”,
i jeszcze z „ie”, to ten sam Sonny?
Jasne, że ten sam. To Sonny z Queens.
Potrzebujesz księgowej.
O czym ty mówisz?
To niezawodny system, który sama opracowałam.
Kompletnie bezpieczny. Tylko ja go rozumiem.
Nie wiem. Kiedyś mieliśmy audyt,
facet zerknął na te zapiski i więcej go nie widzieliśmy.
Zapłaciłem mu. Dlatego nie wrócił.
To szaleństwo.
Dobra, wystarczy. Byłeś, zobaczyłeś.
Dziękuję za negatywne opinie
i określenie księgowości mamy mianem gówna.
Ale to jest gówno.
Mówię poważnie. Wychodzicie.
Dobrze, ale najpierw...
Znalazłam tę księgę w skrytce w ścianie.
Nie! Odłóż to. Nie powinnaś na to patrzeć.
To specjalna księga pożyczek!
- Księga pożyczek? - Co?
To osobiste.
Nie mów, że pożyczacie od tych ludzi.
- Czasem. - Nie wierzę.
Sam widzisz, że maszyny się psują. One sporo kosztują.
Skąd mamy wziąć pieniądze?
- Z banku? - A co ty, gruba ryba?
Nie łamią ci nóg i nie wrzucają do rzeki.
Widzę tu kwoty i nazwiska,
ale nie widzę żadnych dat spłaty długu.
Wiemy, kiedy trzeba zapłacić.
Ktoś się włamuje w nocy,
niszczy krzesła i okna.
Wtedy trzeba zapłacić.
- Shirley, nie pomagasz. - A co robię źle?
Nic, mamo. Spokojnie.
Idź napić się kawy.
Mamy teraz ekspres.
Ekspres? Co za wspaniały pomysł.
Do domu.
Nie pójdę do domu, tato. Zostaję.
Przejrzę te niedorzeczne księgi
i wyprostuję wszystko.
A zacznę od zwolnienia tej pijawki, Manny'ego.
To nie pijawka! Był na twojej bar micwie!
Dzisiaj go wyleję.
I Pete'a, który gra w karty w schowku
i dwóch, których nie znam. Oni też wylatują.
Każdy pasożyt znika. Skreślam ich z listy płac.
Znajdę dostępnego technika
i jak to miejsce przestanie być wariatkowem,
wtedy pójdę do domu!
Ta kawa jest pyszna!
Susie: proszę to zjedz
Musi popracować nad notkami.
Przed państwem Andy Griffith. Oklaski.
Cześć, Steve.
Mam tu coś z lipca,
zanim wysłali dwie myszy w kosmos i stracili obie.
Słyszałem coś. Wielka szkoda. Jak chcą je odnaleźć?
Przemyśleli to, Steve. Chcą wysłać kota.
Kota? Dziękuję, Andy. Zaraz wróci.
A przed państwem Siostry McGuire.
Dobranoc, Susie.
Dobranoc, Ethanie.
Kupimy to dla Siergieja?
Boże, nie. Na ryneczek?
Owszem.
Uwielbiam nasze czwartki.
Halo?
Cześć, kolego, tu tatuś.
Cześć, tato.
Odbierasz już telefon? Duży chłopak z ciebie.
Tak.
Daj mamę, co?
Dobrze.
Telefon.
Halo?
- Kto to? -No właśnie, kto to?
Tu Joel.
- Kto? -Mąż Midge. A ty to kto?
- Susie. - Jaka Susie?
Z Gaslight.
Co ty tam robisz?
Nie wiem. Po co dzwonisz?
Midge to moja żona.
Już nie.
Prosiłem Ethana o mamę. Dlaczego dał ciebie?
Nie wiem. To twój głupi dzieciak.
Wiesz co...
- Jest Midge? - Nie.
- Przekażesz jej coś? - Nie.
Muszę się z nią spotkać. To ważne.
- Halo? - Dobra.
Powiedz, żeby przyszła na róg 25. i 40.
Podobają mi się gzymsy, ale zmieniłbym kolor. Jest taka możliwość?
Robi się późno...
- Puk, puk? - Midge, świetnie.
Wejdź.
Poznaj pana Greenberga. To właściciel budynku.
Pańscy rodzice muszą być dumni.
Nic nie dotykaj. Farba jeszcze nie wyschła.
Uroczy.
Najważniejsze, że dba o budynek.
Dziękuję, że przyszłaś.
Mówiłeś, że to ważne.
Tak, nie chciałem brzmieć dramatycznie.
Ale w ostatnich tygodniach widziałem wiele nor.
Więc kiedy znalazłem to miejsce,
musiałem cię tu ściągnąć, zanim ktoś inny je weźmie.
O czym ty mówisz? Co to?
Twoje nowe mieszkanie.
To idealne miejsce dla ciebie.
Dla mnie?
I dla Ethana i Esther.
Jesteś przyzwyczajona do większej przestrzeni, ale jest czyste.
I ma windę. Jest w świetnym miejscu,
w połowie drogi między klubem i domem rodziców.
Obok jest piękny park, a za rogiem sklep mięsny
i trzy linie metra.
Stać mnie na nie, zostawisz pracę.
A kto mówi, że chcę ją zostawić?
Będziesz musiała.
Dlaczego będę musiała?
Nagle nie umiem malować ust?
Albo nałożyć pudru?
Umiesz.
Nie mogę spryskać perfumami? Nie mam umiejętności?
Masz dzieci, a nie będziesz miała rodziców i Zeldy.
- Myślałem, że będziesz chciała. - Ty myślałeś.
W czym problem?
Nie chcę, byś mówił mi, gdzie mieszkać.
- Nie mówię... - A ty gdzie będziesz mieszkać?
- Ja? - Tak.
- Mieszkasz z rodzicami? - Tak.
Skoro ty możesz,
ja też.
Turtle Bay.
- Tam zamieszkasz. - Gdzie to jest?
Nie wiem. Obok trzech linii metra. Dobrej zabawy.
- Czemu jesteś zła? - Nie jestem.
To ładne mieszkanie.
- Miałam ładne mieszkanie. - Wiem.
- I straciłam je przez ciebie. - Wiem.
I też miało metro obok.
Nie miało.
Nagle cię na to stać?
Rzuciłeś pracę, prawda?
Imogene mówi, że zwolnią przez to Archiego.
A to niby czemu?
Nie wiem, zapytaj Imogene. Mówi, że wyszedłeś,
zostawiając go przy wykresie, który zrobiła.
- Ona go zrobiła? - Tak.
- Świetny wykres. - Masz inną pracę?
- Midge, dam radę. - Jak?
Podoba ci się to mieszkanie?
- Nie! - Dobra!
Tak! Jest bardzo ładne!
Półka na telefon jest cudowna!
Przepraszam, nie chodzi o mieszkanie. Po prostu mam dużo...
Sama coś znajdę.
Dobrze, znajdź coś sama.
Zapłacę za nie.
Z pensji, której nie masz?
Daj spokój, Midge.
Próbuję zrobić coś dobrze.
Wiem.
Przepraszam, że cię tu ściągnąłem.
To ładne miejsce, tylko...
Rozumiem.
Nie chcę, byś mieszkał w Turtle Bay.
Ja też nie.
No to uzgodnione.
Nie, sam dam radę.
Jestem wykształcony. Wykładam na uniwersytecie.
Dobrze.
„Czwartek!” Tu jest napisane „czwartek”.
Brawo. Ethan byłby dumny.
Wyczuwam francuski sarkazm w tym „brawo”.
Znaczy „ani trochę”.
Gotowy?
Na co?
Rose, dokąd mnie zabierasz? Jesteś bardzo tajemnicza.
To tu. Jestem taka podekscytowana!
Co to?
To budynek rodziców Jeanne z zajęć.
Najemcy się wyprowadzili, jeszcze go nie odszykowali,
ale musiałam ci pokazać.
Trzeba je pomalować i naprawić kilka rzeczy, ale...
- Spójrz na ten widok. - Wspaniały.
Widzisz tam? To twoja kawiarenka.
- Faktycznie. - Pięć przecznic.
Tu są dwie sypialnie, mała kuchnia i łazienka...
- Spójrz na ten sufit. - Czyż nie jest piękny?
Chyba nawet nie chcę, by go remontowali. Jest piękny w swojej niedoskonałości.
Tu postawilibyśmy kanapę, kilka krzeseł, a tutaj pianino.
Tak, akustyka jest wspaniała.
Tutaj byłaby jadalnia.
Pomieści osiem osób. Do dziesięciu na dostawce.
Tu miałbyś idealne miejsce do czytania.
Wspaniałe światło.
Ta ściana jest na półkę z książkami.
Tu byłaby konsola, radio, odtwarzacz...
- Pozwalają na psa? - Tak.
To obowiązkowe.
Obok jest też mały park, więc można rzucać piłkę.
- Uwielbia tę piłkę. - Wyjątkowe, prawda?
To tylko piłka.
- Nie, mieszkanie. - Tak, jest wspaniałe.
Lubię nasze małe mieszkanko,
ale na dłuższą metę nie jest praktyczne.
Szkoda mi chłopców.
Ale przyzwyczaimy się do posiadania własnej łazienki.
I do ciepłej wody.
Pomyślmy o miejscu na szafę.
Nie możemy go kupić.
Dlaczego?
Bo nie mieszkamy tu.
Będziemy, jak je kupimy.
Nie mieszkamy w Paryżu. Musimy wrócić do domu.
Paryż jest domem.
Nie jest.
Dlaczego?
Bo za tydzień zaczynam wykłady na Columbii.
Mam tam stały etat.
I jeśli nie wrócimy, stracę miejsce w Bell Labs.
A co stracę ja?
Cóż...
Uszyjemy zasłony, ale na razie wystarczą okiennice.
Rose, przestań.
Nasze życie jest w Nowym Jorku. Masz tam przyjaciół.
Twoje kółko ogrodnicze.
Mamy przyjaciół tutaj.
- Kogo? - O czym ty mówisz?
Thierry, Rolf, Siergiej. Zapomniałeś o nich?
Oczywiście, że nie.
Jesteś częścią ich grupy.
Nie jestem jednym z nich.
Nawet nie wiem, o czym mówią.
Mogą tam siedzieć i mówić: „Ten idiota Abe myśli, że go lubimy,
podpalmy jego płaszcz i zobaczmy, kiedy się zorientuje”.
Może nie Thierry. Za dużo płacze. Ale Siergiej wygląda na piromana.
Nieprawda. To bratnie dusze.
Piją 40 filiżanek kawy dziennie, a w południe przerzucają się na absynt.
Mają żony i dziewczyny.
- I co z tego? - Ja nie chcę mieć dziewczyny.
Wciąż przyzwyczajam się do służącej.
Nie jestem Francuzem. Jestem inny.
Przystosowujesz się, uczysz się języka.
Nauczyłem się „czwartku”.
„Środa” nie będzie trudniejsza.
Chcę wrócić do domu.
To były wspaniałe wakacje,
ale pora wrócić do naszego życia.
Jakiego życia?
Córka nie potrzebuje moich rad.
Ty mnie nie potrzebujesz. W Nowym Jorku jestem samotna.
Tutaj mam sztukę, niezależność. Nikt się nade mną nie lituje.
- Nikt nie... - Biedna Rose,
nie zniesie prawdy.
Za delikatna, by coś jej powierzyć. Rozpadnie się.
W Paryżu jestem...
Rozpadoodporna.
Przepraszam, że skłamałem. To się więcej nie powtórzy.
I obiecuję, że jak wrócimy, znajdziemy sposób na to, by było lepiej.
Ale musimy wrócić.
Słyszysz mnie?
WIECZÓR KOMEDII. WYSTĘPUJĄ:
JOEY PARKER - EUGENE HAYES STAN BENNING - NOAH BIRNBAUM
Czekaj. Czujesz to?
Śmierdzi tanim piwem i moczem.
Nieźle, co?
Pracuję tu dzisiaj. Jestem komikiem!
Co ją ugryzło?
Mniej radości. Jesteśmy w prawdziwym klubie.
A ty co? Ruszaj się.
Dokładnie tak.
Tam jest.
Bobby? Cześć, Susie Myerson z Susie Myerson i wspólnicy.
Nie trzeba. Jesteś komikiem?
- Tak. - Dobra.
Masz osiem minut.
Osiem minut?
- Będę mówić szybko. - Super.
To bon na cztery drinki. Wchodzisz trzecia.
Trzecia, super.
To dobrze?
Żartujesz? Idealnie. Tłum jest rozgrzany, ale nie wymęczony.
Dobra, świetnie. Jak wyglądam? Włosy? Makijaż? Zęby?
Pani Maisel, prawda?
Midge jest w porządku.
Midge faktycznie jest w porządku.
Bobby mówił, że dziś występuje z nami kobieta.
Nie mówił, że jest taka ładna.
Dziękuję.
Piękna sukienka.
Susie Myerson. Jestem jej menedżerką.
Jesteś tą z Gaslight, tak?
Dziewczyna Lenny'ego.
Tylko się przyjaźnimy.
Co przygotowałaś? Ptaki? Skrzypce? Wiem, zaśpiewasz.
- Nie. - Powinnaś śpiewać.
Wybiłabyś się.
Ale nie śpiewam.
Nieważne. Wystarczy ta sukienka.
Więc jak to ze znajomymi, ty i Lenny...
Co „ja i Lenny”?
Wiele dla ciebie zrobił.
Pewnie ty pierwsza musiałaś coś zrobić.
Szacuneczek, jeśli tak.
Ja bym się z nim przespał. Jest boski.
Nie spała z Lennym Bruce'em!
Dokładnie.
A nawet gdyby, nie dlatego to zrobił!
Nie spałam z nim.
Wiem. Ale chodzi o to, że nawet gdybyś, to bez znaczenia.
- Tak, ale nie spałam. - Wiem. Ale gdybyś...
Na litość boską.
Dziewczyna ma mocny język.
To też dzięki Lenny'emu?
Już ich lubię.
Istnieje szansa, że przynajmniej jeden będzie miał syfilis.
Chcesz drinka?
- Nie. - Usiądziesz?
Nie. Wolę być rześka.
Jeśli ja mogę usiąść i się napić, to nie ma sprawy.
Cześć, wszystkim. Jestem Bobby Stelter, gospodarz wieczoru.
Macie ochotę na fantastyczny występ?
Musicie więc wyjść
i złapać taksówkę do Copa, bo tu tego nie uraczycie.
Czas na pierwszego komika, jest z Kanady, ale nie osądzajcie go po tym.
Joey Parker!
Dzięki, Bobby. Sama prawda,
zanim John Wayne stał się sławny, był pracownikiem na planie.
A co, gdyby nie został Dukiem i wciąż pracował za kulisami?
Widzicie go jako pomocnika Jamesa Masona?
Proszę, pielgrzymie.
Broń?
Po co dajesz mi broń?
To rewolwer jednotaktowy.
By wiedzieli, kto tu rządzi.
- Pani Maisel. - Tak, to ja.
Opuść rękę.
Drobna zmiana. Wchodzisz jako czwarta.
Czwarta, jasne, to...
- Lepiej. - Tak?
O wiele. Idealnie.
Trzecia była idealna.
Czwarta jest idealna. Nie mówiłam,
bo wchodziłaś jako trzecia, ale czwarta jest lepsza.
Hej, barman!
Byłem kiedyś prawnikiem i szło mi fatalnie.
Słuchałem argumentów,
spoglądałem na moich klientów
i myślałem: „Faktycznie wyglądasz na winnego”.
Na pewno nie usiądziesz?
Chcę być rześka.
Powiem ci coś.
Słucham.
Jako czwarta masz czas, żeby się rozejrzeć.
Czego szukam?
Materiału. Widzisz tę kobietę?
Tak. Co za kapelusz!
Aż prosi się, by o nim wspomnieć.
Ten kapelusz to grubaska w rodzinie ślicznotek.
Coś wymyślę.
Laleczko, co to za kapelusz?
Idziesz na konkurs piękności?
Prościzna. Postaraj się trochę.
Bobby, mam drugi występ w centrum. W tym tempie nie zdążę.
Mam nie wystąpić?
Nie zapłacą mi, moja mała zostanie bez aparatu na zęby.
Będzie żyła z wyglądem konia, bo ty masz włoski zegarek.
Dobra, wchodzisz następny.
- Myślisz to, co ja? - Tak.
- Pani Maisel... - Słyszałyśmy.
Już ją przeniosłeś. Pora na kogoś innego.
Stan pracuje tu od czterech lat, sprowadza ludzi.
Popracujesz cztery lata, porozmawiamy.
Więc jako piąta jest lepiej, bo...
Ludzie są pijani. Poprzeczka jest niżej.
Niech koło komedii toczy się dalej.
Wielu z was zna kolejnego artystę,
zawsze zabawny, grzeczny i dyskretny.
Jedyny w swoim rodzaju Stan Benning!
Spójrzcie tylko.
Tyle pięknych kobiet na widowni. Szkoda, że jestem żonaty.
Moja żona wygląda jak dzieło sztuki.
Picasso.
Disney wypuścił nowy film, nazywa się „Śpiąca królewna”.
I nowy film o mojej żonie „Nie teraz, śpię”.
My też mamy dziś kobietę na scenie.
Będzie zabawnie. Madge czy Marjorie, jakoś tak.
Ale nie ekscytujcie się tak, jest ubrana.
Pośmiejecie się.
Ale z komentarzy kolegi obok, bo na Madge bym nie liczył.
Choć słyszałem, że nieźle śpiewa.
Na pewno nie...
Rześka, pamiętasz?
Pomyślałabym nad jakąś piosenką, gdybym była tobą, Madge.
- Cholera. - Jezu.
Co tu robisz?
A na co to wygląda?
Musisz sobie znaleźć dziewczynę. Która godzina?
Wpół do dwunastej.
Sprawdziłem na dole. Dziś czysto.
Do tej pory już by tu byli.
Dobra.
- Tato. - Tak?
Masz ochotę na drinka?
Pamiętasz ostatnie takie wyjście?
Ty, ja, kilka drinków?
Nie.
Ja też nie. Ty masz jeszcze życie.
Pogadajmy o fabryce.
Nie.
To istny bałagan.
Nieprawda.
Dobrze, nie bałagan.
Może trochę.
Jak do tego dopuściłeś?
Nie wiem.
Rok temu było dobrze.
Kiedy zacząłem interes, wiedziałem, że będzie dobrze.
Byłem zdeterminowany. Miałem bystry umysł.
No i nie miałem wyboru.
Nie chciałem sprzedawać ogórków, jak mój ojciec.
Ale potem wszystko się zmieniło.
Czuję się, jakbym od 20 lat biegł w maratonie.
Potem były pożyczki, zawyżone listy płac i księgi twojej matki.
Właściciel grozi wyższym czynszem.
A wiesz, co jest prawdziwym problemem?
Brak Rotha.
Powinienem mieć Rotha.
Szyld to za mało.
Gdzie twoi ludzie?
Gdzie są Carl, Izzie, Benny?
Benny odszedł pół roku temu.
Izzie wpada i wypada ostatnio. Nie ufam mu.
Carl jest chory. Ale wciąż jest na liście płac.
Posłuchaj, zostanę.
Gdzie?
- W firmie. - Czekaj.
Pomogę ci wyjść na prostą.
Nie na zawsze. Ale dłużej, niż myślałem.
Nie.
Musimy to wyprostować.
Potrzebny księgowy albo szaman, by ogarnąć te księgi.
I plan co do właściciela.
Co planujesz?
Kupimy budynek.
Masz to szaleństwo po matce.
Dzielona cela dla dwojga. Miło będzie was odwiedzać.
- Weźmiemy pożyczkę. - Kolejną.
Prawdziwą pożyczkę z banku.
Pomogę ci. Potrzebujesz mnie.
I pewnie za te wszystkie dobre uczynki będziesz chciał pensję.
Możesz być tego pewien.
Więc ty potrzebujesz mnie.
Tak, dobrze.
Skąd mam wiedzieć, że to nie jakiś kaprys?
Skąd mam wiedzieć, że nie wyjdziesz, kiedy ci się odechce?
Nazywam się Maisel.
To nazwisko widnieje na budynku i tak zostanie.
Chcę, byś porozmawiał z wujem Moem.
Zostawiłem Archiego na lodzie, kiedy odszedłem.
Chcę, by wujek się za nim wstawił. Nie mogą go zwolnić.
Teraz chcesz, bym mówił bratu, jak ma prowadzić biznes?
Archie jest dobry. Zasługuje na tę pracę.
Zrobię to dla ciebie, ale ty zatrudnisz z powrotem Manny'ego.
Co? Nie.
Odchodzi Manny, to i jego żona, Gloria, a to moja najlepsza szwaczka.
Bez niej, tonę. I Pete'a.
Tego idiotę, co gra w karty?
Jego żona, Bernice, wyszywa najlepsze hafty.
On odszedł, ona też. Potrzebuję jej.
Dobra, Manny i Pete wracają.
Ale muszą pracować.
Jasne, powodzenia.
To jak? Mamy umowę?
Wrócę, póki nie wyjdziesz na prostą.
Dobra.
To nie na stałe, pamiętaj. Nie jestem twoim Rothem.
Wiem o tym.
Jesteś Maisel.
Żydzi zjeżdżają się z całego świata.
Moi dziadkowie mówili w pięciu językach,
więc ja umiem powiedzieć „Czemu się nie ożenisz?”
w pięciu różnych językach.
W wieku ośmiu lat...
Został jeden bon. Walić to. Barman!
Nic ci nie jest?
Spadłam ze stołka. Jak Dylan Thomas.
Wchodzisz.
Świetnie. Jak wyglądam? Wstawaj! Pozbieraj się!
Przepraszam.
Czekaj na koniec śmiechu. Ostatnio się spieszyłaś.
Wiem, pamiętam.
Dzisiaj chciałem forsy i walenia.
Cycki w górę.
Tyle ode mnie. Byliście świetni.
Nie uwierzycie, kto właśnie wszedł.
Nie ma mowy, by się wam nie pokazał.
Jackie Vernon, chodź tu, chłopie.
Gromkie oklaski.
Dobry wieczór, panie i panowie. Dziękuję.
Dziś opowiem wam o odrzuceniu.
U mnie odrzucenia wywołały nadwagę.
Zawsze, kiedy dziewczyna mnie odrzucała, jadłem ciastko z kremem.
Któregoś dnia zjadłem 238 ciastek.
Byłaś blisko, ale wszedł on.
Nie martw się, łatwo go przebić.
Rozgrzewa publiczność.
Robi ci przysługę.
Powinniście już iść.
I stracić jego występ? Nie ma mowy.
Lekarz kazał mi ograniczyć cukier i przejść na słodzik.
Używałem go tak dużo, że wywołałem u siebie sztuczną cukrzycę.
Starczy tego. Poproszę martini.
Nie mamy już bonów.
I coś do jedzenia.
Dwa hot dogi. Zapłać za hot dogi.
To zaczyna być drogi występ.
Przynajmniej masz inny strój.
Powinnam była się spodziewać.
Cały dzień był dziwny. Joel znalazł mi mieszkanie.
Pora, by zrobił coś więcej niż fryzurę.
Dla mnie. Nigdy nie mieszkałam sama.
Byłam u rodziców, w akademiku, znów u rodziców, a potem z Joelem.
Ja byłam sama od dziewiątego roku życia.
Boję się. Co, jeśli zapcha mi się toaleta?
Bierzesz przepychaczkę i przepychasz.
Nie dasz sobie rady.
Znajdą cię w połowie zjedzoną przez twoje zdziczałe dzieci
i z przepychaczką w ręku.
Zmiana tematu! Dostałam telegram od rodziców.
- Wracają do domu? - Tak.
Musimy ci coś znaleźć.
To ty się bałaś. Ja mogę wrócić do siebie.
Jeśli jesteś nieśmiały i cichy,
nie przejmuj się, takie osoby przejmą świat,
bo przecież nie będą potrafiły odmówić.
A niech to.
Co jest?
Mam musztardę na sukience.
Tak, zaraz na cycku.
Nie schodzi.
Jasne, że nie. To tequila, spróbuj z ginem.
Spójrz na mnie i na tę sukienkę.
Jest wygnieciona i w plamach. Mówiłam, że nie będę siadać.
Nie kazałam ci siadać.
Zrobiłaś gest.
Jestem pijana. Pewnie się zachwiałam.
Jak mam tak wyjść na scenę?
Nie martw się. On nigdy nie skończy.
Jestem wygnieciona, poplamiona...
I na dodatek...
Co na dodatek?
Trochę śmierdzisz.
Nie śmierdzę.
Wieje w moją stronę. Wiem, co mówię.
Nie ma mowy! Nigdy nie byłam...
- Co to? - Ty.
Nie, to...
A czego się spodziewałaś? Pocę się przed występem,
a dziś wychodziłam na scenę cztery razy.
Słuchajcie, nie chcę was smucić, ale właśnie skończyłem.
Co powiecie na oklaski?
Skończył. Zbieraj się.
Cholera...
Panie i panowie, oto mistrz.
Kto mógłby wystąpić po nim? Zaraz się dowiecie!
Wychodzą. Poczuli mnie.
Wchodź na scenę. Dokąd idziecie? Siadajcie z powrotem.
Najlepsze przed wami.
Występ jeszcze trwa! Siadajcie!
Panie i panowie, powitajcie uroczą kobietę,
która jeśli was nie rozbawi, przynajmniej przygotuje kolację.
Pani Maj-zell.
Maisel, dupku!
- Cycki do góry. - Ramiona w dół.
- Gdzie światło? - Skończył pracę.
Co, do diabła? Potrzebuje oświetlenia.
Dobry wieczór, panie i panowie. Jestem Pani Maisel.
Podążajcie za moim głosem.
Miło tu być. Miło, że zostaliście.
Miałam wejść wcześniej. Zanim wyglądałam jak teraz.
Ktoś ma grzebień?
Kobiety by zrozumiały, bo nie ma mowy, by grzebień tu pomógł.
Może bomba. Grupowa ślepota zdziałałaby cuda.
To nie był dobry żart. Ani nawet żart.
Zabawna obserwacja, co najwyżej. Drwiący komentarz.
Przepraszam, czuję się rozproszona.
Wcześniej miałam to w kieszeni, byłam gotowa.
Potem się napiłam i...
To jest musztarda.
Plama może się wydawać duża, ale bałagan w moim życiu jest większy.
Wciąż coś się zmienia.
Miałam męża, już nie mam.
Będę musiała zamieszkać sama z dwójką dzieci.
Będę za wszystko odpowiedzialna. Za dzieci, za siebie, za toaletę.
Jako młoda kobieta miałam różne cele, przepychanie nie było jednym z nich.
Nie chcę własnego mieszkania.
Dzięki.
Nie chcę własnego mieszkania.
Nie czuję się gotowa mentalnie na posiadanie własnych kluczy,
na przepychanie, na własnego ukraińskiego nadzorcę!
Nie czuję się gotowa na podjęcie takiej odpowiedzialności.
Jedyne, na co jestem teraz gotowa,
w tym momencie,
w tej właśnie minucie,
to rywalizacja z tymi frajerami przy barze.
Spójrzcie na nich.
Obraz u Charlesa Atlasa przed powiększeniem męskości.
Stoją tam, oczekując mojej porażki.
Jest wtorek, północ, a ich główną rozrywką
jest możliwa porażka kobiety.
Powinno mnie to onieśmielić?
Bo ja widzę tylko rząd mężczyzn,
którzy zostali komikami, by móc kogoś przelecieć.
Poważnie. Przecież wiadomo,
że gdyby Eugene podszedł do was w tym swoim garniturze dużego chłopca,
z tymi drobnymi dłońmi i bez wcześniej napisanego tekstu,
wszyscy odesłaliby go do domu i waliłby konia w swoich śpioszkach.
A Stan, którego głos sprawił, że łódki same tonęły ze znudzenia,
gdyby nie powiedział jakiejś kobiecie, że ma występ w centrum za godzinę,
powiedziałby: „Moja mama pewnie już śpi”.
Komicy zostają komikami, bo coś im nie wyszło w życiu.
Coś się spieprzyło.
Albo ich linia włosów, jak u Eugene'a, albo ich życie osobiste. Ja. I Stan.
Nie muszę znać szczegółów,
ale patrząc na Stana, chce się powiedzieć:
„Wszystko będzie dobrze”.
A nie będzie.
Bo to Stan.
Ale ci tam to mężczyźni,
myślą, że oni jedni
używają komedii do wypełnienia dziur w sercu.
Mówią wszystkim, że kobiety nie są zabawne.
Tylko mężczyźni są zabawni.
Przepraszam, momencik. Boże, ale to ciężkie. Już. Mów dalej.
Pomyślcie o tym tak:
komedia opiera się na przygnębieniu.
Na braku siły.
Na smutku i rozczarowaniu.
Na odrzuceniu i upokorzeniu.
Więc kto, do diabła, zna to lepiej niż kobiety?
Idąc tą drogą, tylko kobiety powinny być zabawne!
I Stan.
A skoro mowa o tym, co kobiety i Stan mają wspólnego...
Szerokie biodra.
Byliście świetni. Jestem Pani Maisel. Dziękuję i dobrej nocy.
Wychodząc, uściskajcie tych chłopców.
Albo jeszcze lepiej, świeży materiał!
Dziękuję!
Cholera! Powinnaś częściej cuchnąć.
Co to miało być?
Całą noc najeżdżałaś na moich najlepszych komików.
Oni zaczęli.
Jak mam ich tu ściągnąć z powrotem,
jak jakaś smarkula poniża ich przy całej sali ludzi?
- Nie była pełna. - Część już wyszła.
To bez różnicy!
Nie będziesz tak mówić do moich najlepszych komików!
Ludzie przychodzą ich oglądać!
Ciebie nikt nie przychodzi oglądać, bo nikt cię nie zna!
Teraz bierz kasę i zjeżdżaj stąd,
zanim się rozmyślę.
Nasz pierwszy występ!
Ja stawiam ostatnią rundę.
Nie! Co ty wyprawiasz? Nie możesz! Arogancki Amerykanin!
Wszystko gotowe.
Jest pan wspaniały.
To zaszczyt, że taki mężczyzna mieszkał w moim domu.
Do widzenia, Marie.
Taki przystojniak.
Będę się modlić...
by rozwiązał pan wszystkie zagadki matematyczne.
Doceniam te dodatkowe ręczniki.
Do widzenia.
Zeldo, dziekan przyjdzie dziś na kolację.
Słyszał o naszej podróży i chce zjeść coś francuskiego.
Umiesz zrobić coś francuskiego?
Nie.
A coś, co możemy powiedzieć, że jest francuskie i się nie zorientuje?
- Gulasz. - Świetnie.
Skończyłem.
Zjadł śniadanie. Jak to możliwe?
Dodałam czekolady do jajek.
Jesteś genialna. Dobrze, że wróciłaś, mamo.
Miriam, będziesz na kolacji? Zjemy prawdziwie francuski gulasz.
Mam dziś dwie zmiany.
Prawie cię nie widujemy, odkąd wróciliśmy.
Nie wiemy, co robiłaś, jak nas nie było.
Mam pięć do ośmiu minut. Zdradzisz coś?
Więc... ja...
Wychodziłam.
Ze znajomymi.
Dobrze, miło. Wrócę o szóstej.
Do zobaczenia, mamo.
Widzimy się o 10.00?
Gdzie?
W moim gabinecie.
- Na Columbii? - Oczywiście.
Rozmawialiśmy o tym, nie pamiętasz?
Nie przypominam sobie.
Nie pozwalają nie-absolwentkom uczęszczać na historię sztuki,
ale porozmawiałem z dyrektorem wydziału
i powiedział, że zrobi wyjątek, ale musi wiedzieć, jakie zajęcia.
Jakie zajęcia co?
Jakie zajęcia wybierasz. Na litość boską, ogarnij się, kobieto.
Mówisz poważnie?
Powiedziałem, że przyjdziemy o 10.15.
Ma gabinet obok mojego,
ale wziąłem pod uwagę twoje tempo w szpilkach.
Więc tak?
- Tak. - Do zobaczenia.
I zapisałem nas na taniec. Arthur Murray.
Nie mogą nas więcej zobaczyć jak wtedy nad Sekwaną.
Byliśmy uroczy, ale nasza technika była fatalna.
Zeldo? Podamy dziś coq au vin. Pomogę.
Co pani powiedziała? Pomoże gotować?
Dobrze się pani czuje? Wezwać lekarza?
Cholera.