SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 1956
Wspaniała pani Maisel
- Talerze do kuchni. - Dobrze.
W kuchni nie ma miejsca.
To co mam zrobić z talerzami?
Włóż je do bieliźniarki.
- Zanieście talerze do bieliźniarki. - Tak jest.
Ethan, co oglądasz?
Babcia mówi, że to fajne.
To Liberace. Jest wspaniały. I do tego samotny.
Nie mój typ, mamo.
Wstawię stolik do pokoju dziecięcego.
Musimy się tego pozbyć.
Nonsens. Gdzieś wciśniemy.
- Powinnam go sprzedać. - Przyda ci się.
Dozorca nie zechce dłużej trzymać kanapy w piwnicy.
Zechce, jeśli nie chce,
by jego żona dowiedziała się o Dotty Milford.
To włożymy do szafy twojego ojca.
Co takiego?
Nic!
Nie chcą się otworzyć.
Coś tam stoi. Dlaczego?
To tu mam teraz mieszkać?
Dostanę coś na śniadanie oprócz grejfruta?
Proszę to przesunąć.
- Dlaczego to przesuwają? - Ojciec się zablokował.
- Naprawdę? - Tak!
Abe, odpręż się.
Mówiłaś, że to nie będzie niedogodne.
Brak możliwości wyjścia z gabinetu to właśnie niedogodność.
Proszę wynieść to do pokoju dzieci.
Niedługo dzieci się tam nie zmieszczą.
Abe, możesz wyjść.
- Co to? - Pudło z rzeczami Joela.
Wezmę je.
Abe, pudła przesunięte.
Gdzie je zabierzecie?
Do piwnicy.
Nie chciałeś wyjść?
Nie, chciałem tylko mieć taką możliwość.
Zajmę się tym. Zaniosę mu.
- Jesteś pewna? - Tak.
Zostawiłam ci w pokoju niespodziankę z czasów dzieciństwa.
Jakbym miała mało niespodzianek w dorosłym życiu.
Gra The Typewriter. Czyż to nie piękne?
Tylko sprawdzam.
Popatrz na to.
ANNA KARENINA LEW TOŁSTOJ
the Dionne Quints WŁASNOŚĆ FANKLUBU
WITAJ W DOMU
- Poproszę Timesa i Pall Malle. - 20 centów.
Cholera!
- Pięciocentówka. - Kurwa.
Proszę, to bazooka dla syna.
Pieprz się, ty kurwo.
Ja tu prowadzę działalność.
Maszyna do pisania to gówno.
Klienci cię słyszą.
Tu jest.
Patrz...
- Susie Myerson, zarządzanie ludźmi. - Ładnie, co?
Ładne, duże litery i mój numer telefonu.
- To mój numer. - Nie mam telefonu.
Jak zrobisz karierę, przedstaw mnie Dorothy Dandridge.
Jeśli będę jeszcze z tobą trzymać,
Dorothy zbije mnie na śmierć z Otto Premingerm.
- Popilnujesz stoiska? - Zapal zapałkę.
- Tu kiosk. - Mogę rozmawiać z Susan Myerson?
Kim jest Susan Myerson?
Susie, cześć. Susan to twoje imię, prawda?
- Nie. - Matka nazwała cię Susie?
- Tak. - Po prostu Susie?
Tak.
Nie brzmisz mi na Susie.
A na Susan tak?
- Cóż, nie. - A na kogo brzmię?
- Nie wiem, na Douga? - Poważnie?
Nie, raczej na Prunellę.
Chyba się zagalopowałaś.
- Dobrze, zmieńmy temat. - O której się widzimy?
Nie mogę dzisiaj. Mamy przeprowadzkę od 6:00.
W mieszkaniu panuje chaos.
Staram się unikać dziś problemów.
- Jasne. - Znalazłam pudło...
Poproszę batonik.
Jasne. Jaki?
Zagnut albo Hershey.
Ja wole Zagnut. Jest sycący.
Moja kuzynka mieszkała na farmie. Karmiła owce hersheyami.
Dostawały zaparcia. Dziwna była, ale i tak...
Lepiej tego nie próbować.
- Poproszę Zagnut. - Jasne.
Co zrobić z tymi butami?
Wyrzucić? Schować na Wielkanoc?
A jutro?
- Jutro mi pasuje. Do zobaczenia. - Koło trzeciej?
To moja klientka. Widziała pani wizytówkę?
Będę jej potrzebować.
Ale jestem zmęczona.
Przyniosę ci talerze, mamo.
Nie zrobiłam tego jeszcze?
Odpuść sobie talerze. Zelda przyjdzie rano.
Nie mogę się ruszyć.
Nie mogę myśleć.
Nie ruszaj się. Nie myśl.
Napij się.
- Zrobiłaś kakao. - Paryskie kakao.
Nie robiłaś mi go, odkąd wyjechałam do koledżu.
Skoro jesteś już w domu, możemy poświętować.
Mamo, jest pyszne.
Przepraszam.
Jest po kolacji.
Po kolacji zawsze czytam.
Dlatego...
Potrzebuję miejsca.
Miriam, czy twój syn rozumie znaczenie słowa „dlatego”?
Chyba przy nim przestał słuchać.
Potrzebujesz czegoś?
Wyjaśnij swojemu synowi, że potrzebuję miejsca.
Dlaczego?
Po jest już po kolacji, a po kolacji...
Rose, wyjaśnij swojej córce, że potrzebuję miejsca.
- Przecież możesz czytać. - Telewizor gra.
- Ściszy go. - Potrzebuję ciszy.
- Całkowitej ciszy. - Abe, może...
- Tylko dzisiaj. - Nie.
Żadnego „tylko dzisiaj”.
Taki mam tryb życia. Obie to wiecie.
- To mały chłopiec. - Wiem to.
Dlatego ja wygrywam.
Idź proszę do gabinetu.
Nie dam się na to namówić.
Proszę, tato.
- Wyłączam go. - Tato, proszę cię.
Wiesz, co robi,
gdy nie może oglądać Howdy Doody?
Uwierz mi, tak będzie lepiej.
Nie będę zakładnikiem we własnym domu.
- To tylko na jakiś czas. - Skąd wiesz?
Nie wiesz, ile tu zostaniesz. Kilka dni, tygodni, lat...
- Na pewno nie lat. - I nie spędzę lat,
dostosowując się do twoich potrzeb.
To ty dostosujesz się do moich.
Naszych. Twojej matki i moich.
Mnie on nie przeszkadza.
Możesz stanąć po mojej stronie?
Nigdy nie wciągam cię w spory.
Zawsze przychodzisz na gotowe.
Może kupimy drugi telewizor?
Postawimy go w pokoju Miriam.
- Tak. - Nie.
Drugi telewizor to świetny pomysł.
Ehtan mógłby oglądać tam swoje programy, a ja Jacka Paara tutaj.
- Nie słyszałbyś. - Nie lubię Paara.
- Pokazują tam żonglerów. - Widzisz?
Nie kupimy drugiego telewizora,
żebyś mogła oglądać Jacka Paara u siebie.
Ten mamy tylko na wyjątkowe sytuacje.
A gdzie jest twój telewizor? W piwnicy.
Trzeba go przynieść.
- Nie. - Tak. Dziękuję.
To był telewizor Joela. Nie chcę go.
Ani ja.
Wcalę nie chcę tu telewizora.
Wyłączam go. Koniec tematu.
Dobrze, ale tylko dziś wieczorem.
Ja tutaj rządzę.
Będę rządził z gabinetu.
Kolacja była pyszna, prawda?
Gulasz smakuje wszystkim, bez względu na wiek.
Powiem Zeldzie, żeby dodała go do listy dań.
Chcę, żebyś porozmawiał z Miriam.
O czym?
Jej syn je z otwartą buzią. Musi przestać.
Ma trzy lata.
Gdy miałem trzy lata, umiałem podzelować buta.
To chyba nie jest dobre porównanie.
Czarno to widzę.
Miriam przechodzi przez trudny okres.
Tyle zmian w tak krótkim czasie.
Myślała, że wszystko sobie poukładała.
Mogłam jej powiedzieć, że tak nie jest.
Chcę, żeby była tu szczęśliwa.
Żeby ona i dzieci czuły się tu dobrze.
Dlaczego nie kupimy drugiego telewizora?
- Bo nie. - Stać nas.
Zrobi się spokojniej.
Nie jestem typem z dwoma telewizorami.
Może inni ludzie mają dwa.
Może Jack Paar ma dwa.
Ale nie ja.
Koniec dyskusji.
Powiedziałem, że koniec dyskusji,
a to nawyraźniej nie jest koniec.
Miriam potrzebuje teraz spokoju.
Potrzebuje ładu i normalności.
Chcę, żeby była szczęśliwa, gdy czeka.
- Czeka na co? - Na powrót Joela.
On wróci. To tylko kwestia czasu.
Trzeba odwrócić jej uwagę. Chcę, żeby była beztroska,
bo to niedługo się skończy.
Rose, ja...
Co?
Kupmy drugi telewizor.
Dziękuję, Abe.
A gdy Joel wróci, pozbędziemy się go.
Nikt się nie dowie, że przez ten krótki czas
miałeś dwa telewizory.
Jak myślisz? Nadają się?
Nie podobają mi się trzy gitary.
Jackie, musisz rozszerzyć kryteria oceny.
Czy grają dobrą muzykę? Zabawiają gości? Tak trzeba oceniać.
Mówiłem, że kiedy tu zaczynałem, nie lubiłem muzyki.
Będę rozwijać działalność.
Szukam kogoś, kto wszystko tu ogarnie.
Musisz wykształcić gust.
Cholera.
Patrz tam i powiedz mi, co myślisz.
Lubię, jak oszukują.
Pieprz się, Jackie. Dobra, kończcie.
Zagrajcie 45. kawałek i odpuście sobie jedną gitarę. Zadowolony?
Nie nadążam za tobą.
Następny. Proszę 34.
To my!
- Następni! - Idźcie się napić!
Dupek. Następny proszę.
- To ja. - Następny.
Gdzie będzie grała?
Żartujesz sobie? Nie może tu pracować. Ale gra fajnie.
Bierzmy się do roboty. Przyszłaś.
Przyszłam i jestem gotowa.
Tak sobie myślałam,
może zaczniesz występować na amatorskich wieczorkach.
To tak na początek. Zanim lepiej się nie poznamy.
Co to znaczy?
Jakim jesteś komikiem?
- Planterem czy stalkerem? - Stalkerem.
Opowiadasz jednoliniówki? Sturmieniowce?
- Strumieniowce. - Osobiste? Polityczne?
Osobiste. Z dodatkiem polityki.
Chyba już wiemy, kim jesteś.
Teraz określimy, co będziesz mówić.
Dobrze. Przyniosłam to.
Nie chcę twojego pamiętniczka
ani wspomnień pierwszego razu.
To nie jest pamiętnik. Zapisuję tu swoje myśli.
- Czyli pamiętnik. - Nie.
Nie chcę tego czytać.
To pomysły na żarty.
„Chciałabym, żeby Mitzi Gaynor była moją przyjaciółką”.
- Po prostu przeczytaj. - Numer 36.
To ja.
- Dobra, to są przemyślenia. - Dziękuję.
Ale Mitzi Gaynor się pojawia.
No cóż, jest wspaniała.
Materiał to nie jedyna kwestia.
Tak, a co jeszcze?
Jak wywołujesz śmiech? Co robisz?
Zapisuję. Wywoływanie śmiechu.
Pracowanie nad salą...
Są jeszcze krzykacze...
Wchodzenie, schodzenie, mikforon.
Mikrofony są wredne. Słyszałaś o Joem E. Lewisie?
Oczywiście.
Mówią, że mafia pocięła mu twarz.
- Potknął się o kabel od mikrofonu. - Co?
Trzydzieści procent komików umiera z powodu podobnych ran.
- Nieprawda. - Około.
A co myślisz o moim imieniu?
Nie ma szału, ale znam gorsze imiona.
- Potrzebuję nowego. - Dlaczego?
- Nie chce używać prawdziwego. - Bo?
Bo będę mówić o sobie.
Niech ludzie myślą, że mówię o Tuli Raine.
- Jak striptizerka. - Lotte McAllister?
To imię dla irlandzkiej striptizerki.
Miriam Maisel to prawdziwa osoba. Anya Morgenstern to...
- Moja sprzątaczka. - Wymyślę coś.
Coś ci pokażę.
„Susie Meyrson. Zarządzanie ludźmi”. Ładnie!
Robię je sama. Mam już osiem.
Łącznie z tą, którą trzymasz. Oddaj.
Art Joley występuje dziś w CafeWha?
- Powinnnaś go zobaczyć. - Kogo?
Jak to kogo? To Art Joley.
The Times napisał o nim recenzję. Będzie gwiazdą.
- Nie słyszałam o nim. - Co?
Trochę się u mnie działo.
- Jackie, wychodzę! - No nie!
- Chodźmy. Nigdy nie słyszała... - Dokąd idziemy?
- Po prostu chodź. - Czekaj.
Zabierz swoje rzeczy. Rękawiczki, notesik i inne pierdółki.
Chodźmy.
Podoba mi się tu.
Czuć klimat. Gabinet mojego ojca tak pachnie.
Zapach jak spod pachy.
Jakie piękne.
„Bing Crosby śpiewa Mother Goose”.
Uwielbiałam go, gdy byłam dzieckiem.
Naprawdę? Jest taki ulizany.
Nie jest.
Można by po nim zjechać.
Nigdy więcej nie obejrzę White Christmas.
Tubby the Tuba. Woody Woodpecker. Ethanowi by się tu spodobało.
- Chodź. Nie po to przyszłyśmy. - Jest coś jeszcze?
Co to jest?
Nie dotykaj!
Powiedział, żebyś nie dotykała.
To prywatna kolekcja.
Powiedz jej, że to prywatna kolekcja i że sprzedajemy
za zgodą właściciela.
Sam jej powiedz.
Oni nie rozmawiają z żywymi.
Virgil, Oz, poznajcie Midge.
Miło was poznać, chłopaki.
Tak chyba brzmi dwóch facetów podczas spontanicznego wytrysku.
Co to za miejsce?
Sklep połączony z muzeum i archiwum.
Zgadza się, chłopaki?
Tak.
Mają olbrzymią kolekcję dźwięków.
Mają tu rzeczy, których nie znajdziesz nigdzie indziej.
Przemówienia polityczne. Koncerty.
„Mart Twain na występie w Royal Albert Hall, 1904”.
Mieli wtedy sprzęt nagrywający?
Zaczął się wtedy pojawiać.
Uwaga, alarm.
Chodź tutaj. Chciałam ci pokazać tę część.
Nagrania komików z ostatnich pięćdziesięciu lat.
Mort Sahl, Ernie Kovacs. Są świetni.
- Jest jeszcze więcej. - Co to?
Nagrania z imprez.
To zupełnie nowy podgatunek. Nie twój styl,
ale powinnaś znać.
- Powinna założyć rękawiczki. - Wiem.
Redd Foxx. Nie znam.
- Poznasz. - Biorę to.
- Idź. - Idę.
- Ile za to? - Nie jest na sprzedaż.
To moja jedyna kopia.
Pięćdziesiąt dolców.
Właśnie sobie zdaję sprawę, ile nie wiem o wszystkim.
Czuję się, jakbym żyła w bańce, ale nadrobię.
Zobaczysz. W koledżu byłam w tym najlepsza.
Nikt nie robił lepszego rozpoznania ode mnie.
Od czego zaczynamy?
Jesteś wolna we wtorek wieczorem? Możemy iść oglądać komików.
To jesteśmy umówione. Dzięki, chłopaki. Jeszcze tu wrócę.
Oczyść się.
Ten jest idealny. Zmieści się na komodzie.
Ojciec na pewno nie ma nic przeciwko?
- Na pewno. - Był niewzruszony.
- To jak z nartami. - Czyli jak?
Miałaś 10 lat i chciałaś narty. Ojciec odmówił, więc zrobiłaś scenę.
Wysłał cię do pokoju. Dwa dni później miałaś narty.
Załatwiłam ci je. To właśnie robię.
Rose, witaj. Dawno się nie widziałyśmy.
- Witaj, Loretto. - Co słychać, Jerry?
- Dziękuję, dobrze. - Poproszę do lobby.
Miriam, pamiętasz Lorettę? Jej matka mieszka w apartamencie.
Miriam, jaka jesteś szczupła. Ostatnio byłaś taka gruba.
Byłam w ciąży.
Gdybym dostawała...
Ty również pięknie wyglądasz.
Wycięłam sobie połowę jelita.
Rose, nie było cię na kanaście w zeszłym tygodniu.
Byliśmy bardzo zajęci.
Joel dostał awans, bardzo nas to cieszy,
ale dużo teraz podróżuje.
Zarabia też o wiele więcej. Nie mógł odmówić.
Miriam remontuje mieszkanie,
trwa to już kilka miesięcy.
Ich mieszkanie to pobojowisko. Miriam i dzieciaki zostaną u nas,
dopóki Joel nie wróci i nie pogoni wykonawcy.
Nie mogę się doczekać końca remontu.
Zorganizujemy przyjęcie. Będziesz pierwszym gościem.
Gratuluję awansu Joela. Musisz się cieszyć.
- Oczywiście. - Idziemy?
Facet poszedł do prywatnego detektywa. „Chcę żebyś znalazł mi ładną
dziewczynę z 500 dolarami”.
A ten odpowiada: „Znalazłem wczoraj”.
„Lepiej znajdź ją jeszcze raz, bo ma moje 500 dolców”.
Bobasy rozmawiają w szpitalu,
jeden pyta drugiego:
„Jak lubisz być karmiony?”
„Wolę butelką, bo inaczej
wpada mi za dużo popiołu w oczy”.
Pukam i pukam. Nie słyszałaś?
- Nie, mamo. - Czego słuchasz?
Niczego.
Kolacja stygnie. Curry z jagnęciną.
Zaraz przyjdę.
Możemy skreślić curry z jagnięciną z listy dań dla dzieci.
Zelda dała Ethanowi kanapkę i położyła go spać.
Mój synuś jest wybredny.
Rozmawiałam z Zuckermanem.
Zgodził się przechować twoje meble przez następne dwa miesiące.
- Podziałało. - Oczywiście.
- Co podziałało? - Nic, Abe.
Coś kręcisz.
Dwa miesiące powinny wystarczyć.
W tym czasie wszystko się poukłada.
Kennedy będzie startował w wyborach prezydenckich.
Ten przystojniaczek?
Uroda nie wyklucza kompetencji.
Oczywiście, że tak. Musi być brzydki, by być skutecznym.
- To niedorzeczne. - Odbiorę.
Popatrz na wielkich myślicieli. Wielcy mężczyźni...
Wielkie kobiety...
W szczególności kobiety. Wszyscy są szpetni.
Myslę, że senator Kennedy jest świetny.
Oczywiście, że tak. Od kiedy czytasz gazety?
- Rozłączyli się. - Czytam gazety.
Chyba reklamy obuwia.
Nie przepadasz za Kennedym, bo ma pieniądze.
Ciekawe skąd.
Więc nie lubisz jego ojca?
To okropny człowiek. Antysemita. Izolacjonista.
Odbiorę.
- Dlaczego to robisz? - Co?
Podpuszczasz swojego ojca.
Nieprawda. Wymieniamy się opiniami.
Więc przestań. Po prostu mu ustąp.
Rozłączyli się.
Jeśli nie Kennedy, kto powinien być prezydentem? Nixon?
Jeśli Nixon wygra wybory, przeniesiemy się do Francji.
- Z przyjemnością. - Nie przeprowadzimy się.
Odbiorę.
Witaj, Joel.
Myślałem, że zapomniałaś o systemie.
Pamiętam go.
Dawno go nie używaliśmy.
To ja go wymyśliłam.
Dzwoniłeś.
Tak, chciałem ci tylko powiedzieć,
że znalazłem mieszkanie.
Za długo mieszkałem u Archie'ego i Imogene.
Zgadzam się.
Skoro mam już swoje mieszkanie,
chciałbym częściej widywać Ethana.
Cóż, powiedz mi coś
o swoim mieszkaniu.
Co tu mówić.
Nadaje się dla Ethana?
Mam nadzieję, że to nie nora na piątym piętrze bez ciepłej wody i z wanną
- w kuchni? - Nie.
Wanna jest na korytarzu.
To nie pałac,
ale jest czyste i jest winda.
Jest też łóżko dla niego, gdyby chciał się przespać albo zostać na noc.
Brzmi dobrze.
Może jutro? Mogłabyś podwieźć go do biura.
Zawsze wyjmuje zszywki ze zszywacza.
Wszystkich to wkurza...
Nie mam ochoty wpadać do biura.
Dobrze, przepraszam.
Więc sam go odbiorę.
Wpadnę około piątej?
- Może być. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Co u ciebie?
W porządku, do zobaczenia.
Pianino!
Fajne, prawda? Może zapiszemy cię na lekcje?
Szybko traci zainteresowanie. Staje się mężczyzną.
Ethan, nie uciekaj.
W porządku, niech się bawi.
- Dzięki. - Najmocniej przepraszam!
- Chyba złamała pani obcas. - Rany! Spóźnię się.
Nieważne. Może jeszcze zdążę.
NIE W NASZYM PARKU
Rada uchwaliła uchwałę
zamykającą ruch w parku!
Co się dzieje?
- Jane przemawia. - Jaka Jane?
- Jane Jacobs. - Kim jest Jane Jacobs?
- Nie słyszała pani o niej? - Nie.
- Skąd pani jest? - Z Upper West Side.
Proszę.
To nasza walka, walka ludzi z Greenwich Village!
Ludzi, którzy rozumieją,
że miasta to coś więcej niż budynki i drogi.
Ludzie tworzą miasta.
Nie rozumiem. Tu jest napisane, że chcą zbudować drogę. Gdzie?
Tutaj. Ma biec przez środek parku.
Tego pięknego parku?
Nie wierzę. Musieli coś pomylić.
Jesteście tu dzisiaj, szliście w pochodzie i przygotowaliście transparenty,
sprawiliście, że was usłyszano.
Przemówcie więc!
Nic nie pomylono.
To wasz park. Wasze miasto. Opowiedźcie wasze historie.
Zapraszam chętnych do zabrania głosu.
Mówcie głośno, żeby przekrzyczeć
buldożery Roberta Mosesa.
Kim jest Robert Moses?
- Ta droga to jego pomysł. - Co za sukinsyn!
Ty tam, chyba chcesz nam coś powiedzieć.
Ja? Nie. Dopiero przyszłam. Myślę, że to okropne.
Ktoś powinien coś zrobić.
Działamy.
Tak, widzę.
To spotkanie robi wrażenie.
Może podzielisz się z nami swoją historią?
Ja?
Śmiało! Opowiedz nam!
Witajcie, nazywam się Miriam Maisel.
Może być Midge.
Nie mieszkam w okolicy
i absolutnie nie wiem, co tu się dzieje.
Byłam na zakupach z synem, chcieliśmy przejść
przez park. Zobaczyłam ten wiec i pomyślałam:
„Tyle kobiet w jednym miejscu. Rozdają rajstopy czy co?”.
A potem usłyszałam o pani.
I o was.
I tym całym Robercie Mosesie.
Nieciekawy z niego typ.
Głupio mi, że jestem taka niezorientowana.
Ostatnio czytam gazety. Są interesujące, ale mój ojciec
wytknął mi, że skupiam się na rekalamach butów.
Źle się z tym poczułam, a teraz myślę, że umieszczają reklamy,
żeby odwrócić naszą uwagę.
Jeśli kobiety nie będą wiedzieć, co się wokół nich dzieje,
nie zbuntują się i nie będą walczyć.
To jest dobre. Zapisz.
Inaczej by to naprawiły.
Dostosowały.
Biuro Joela Maisela.
- Halo? - Tak, tu biuro Joela Maisela.
Z kim rozmawiam?
Z panią Moskowitz. Z kim mam przyjemność?
- Z panią Maisel. - Krewna?
Proszę słuchać. Jestem umówiona z panem Maiselem,
zabiera do siebie syna na wieczór. Coś mi wyskoczyło
i nie zdążę dowieźć go na czas.
Pani Maisel?
Skoro jestem w centrum, mogłabym zawieźć Ethana
do mieszkania Joela, ale nie mam adresu.
Mogę pani podać.
Chwileczkę. Jest.
West 166 Street 715.
- Słucham? - Coś nie tak?
Chyba się pani pomyliła. Chodziło mi o nowy adres.
- To ten. - Co?
To jego nowy adres.
Nie przeniósł się do centrum?
- Czy 116 Street jest w centrum? - Nie.
Cóż, ja mieszkam w Queens, więc...
W porządku. Dziękuję za pomoc.
Pani Maisel! Jest pani jego żoną!
W czym mogę pomóc?
Joel Maisel?
Trzy C.
Dobry wieczór.
Jadę do trzy C.
Trzecie piętro.
Joel! Joel!
- Co? - Midge tu jest.
- Co ty tu robisz? - Przywiozłam twojego syna.
Chciałem go odebrać. Nie było cię.
Wiem. Coś mi wypadło. Zobaczmy nowe mieszkanie.
Interesujące.
Cześć.
Martwiłem się. Powinnaś była zadzwonić.
Cześć, koleżko.
Cześć, tato. Mamy nagrania.
To fajnie.
Dzwoniłam. Rozmawiałam z twoją sekretarką.
Lepiej na nią uważaj.
Cieszę się, że nic ci nie jest. Dziękuję, że go przywiozłaś.
Proszę.
Kaczuszki.
Ładne masz mieszkanie.
Dziękuję.
Wygląda jak nasze.
- Co? - Budynek, hol,
staruszek w windzie...
Czy to nie kanapa, którą chciałam kupić, ale nie chciałeś?
Nie pamiętam którą kanapę...
Zabawne. Myślałam, że mieszkasz
gdzieś na jakimś marnym stryszku.
A ty wiedziesz metodystyczny tryb życia.
Z metodystyczną wersją mnie.
Czy ona ma włącznik?
Ethan da sobie radę. Możesz już iść.
Wymiotował dzisiaj. Powinnam zostać i upewnić się,
że czuje się dobrze.
- Co? - Wiesz, co jest zabawne?
Nie mam już swojego mieszkania. Ty je masz.
Masz wiele moich rzeczy. Nie ma za co.
- Kolacja? - Tak.
- Co podajesz? - Duszone mięso.
Metodystyczna wersja mostka.
Możemy omówić to innym razem?
Dokąd on idzie?
Ty to potrafisz zrobić wejście.
Tego ci brakowało, Joel? Duszonego mięsa i Świętego Mikołaja?
Nie chcę tu rozmawiać.
Wyjdziemy gdzieś?
Może w okolicy jest jakaś kawiarnia?
Miałem go odebrać.
Miałem pojechać do ciebie, a nie ty do mnie.
Książe się znalazł. Mam nadzieję, że Penny o tym wie.
- Nie rozumiem cię. - Nie rozumiesz mnie?
- Mówiłem, że wrócę. Pamiętasz? - Rany...
Chciałem spróbować jeszcze raz. Nie chciałaś.
Nie zganiaj tego na mnie.
To ty odszedłeś, nie ja. To ty jesteś ten zły.
Nadaj, wyślij. To wszystko, co napisała!
Kiedy zabierzesz rzeczy?
Zostawiłeś je u mnie, a ja ich nie chcę!
Miałaś je spakować.
Niech Penny je spakuje.
Albo kup sobie nowe na nową drogę życia.
- Odbiorę. - Jak wyjdę z domu.
W porządku!
Chcę mój notes.
- Jaki notes? - Ze skeczami.
- Chodzi ci o mój notes. - Były o mnie.
- Wszystko jest o tobie. - Chcę go.
Odszedłeś, pamiętasz?
Może znów spróbuję. Jest mój, chcę go.
Nie wiem, gdzie jest, a nawet jeśli,
dasz sobie radę, dopóki masz album Boba Newharta.
To cios poniżej pasa.
Nie chciałeś tak żyć. A jednak tak żyjesz.
Nie wyjechałeś w inne miejsce, przeniosłeś się
na drugą stronę ulicy.
- Musiałem. - Musiałeś? Dlaczego?
- To nawet... - Joel, zrobię to!
Po tamtym wieczorze w klubie,
gdy mi się nie udało. Wiedziałem, że już nigdy
nie spojrzysz na mnie w ten sam sposób. Mam rację?
Tak, masz.
Nie chodzi o klub.
Przepraszam, że wybuchłam.
Odbiorę Ethana jutro.
Nie ochrzcij go w międzyczasie.
Co to za zapach.
Pierwszy przystanek, panie i panowie.
Ta nora to pewnego rodzaju kryjówka.
Znani komicy nie przychodzą tu,
chyba że chcą wypróbować skecze.
Bookerzy tu nie przychodzą.
Nie spotkasz tu Jacka Paara.
Mojemu ojcu by ulżyło.
- Co robisz? - Notatki.
Będziesz wszystko zapisywać?
Wszystko, co jest ważne lub interesujące
albo może być ważne lub interesujące.
Odpowiedź brzmi tak.
„Żadnych Jacków Paarów w tej norze”. Jak nazywa się to miejsce?
- Wstrętna nora. - Żartujesz.
Nie oficjalnie, ale wszyscy tak ją nazywają.
Jego zaletą jest to,
że można tu wyłapać fajne skecze.
Co to za facet?
Jest z Montany.
- Jaką ma grupę krwi? - Nie wiem.
Powiedz mi coś mało istotnego,
a odpłacę się tym samym.
Co? Co robisz?
Tak sobie pomyślałam.
Nie zdradzaj tego nikomu. Wszyscy komicy tak robią.
Potrzebuję nowego notesu. Co on wyprawia?
Panie i panowie,
mam złe wieści.
Mój najlepszy przyjaciel,
wieloletni partner,
który był mi jak brat,
nasz Randy,
popełnił samobójstwo.
Patrzcie.
Martwy.
Znalazłem go za kulisami.
Nie zostawił nawet listu.
Ale występ musi trwać dalej.
Będę robił dwuosobowe skecze bez niego.
Cześć, Randy. Co robisz dzisiaj?
A Randy odpowiedziałby:
„Chyba kogo obrabiam dzisiaj?”.
Wszyscy zawsze się z tego śmiali.
Był dobry.
A potem powiedziałbym:
„Randy, uważaj co mówisz, są tu panie”.
A on odpowiedziałby:
„A duże mają cycki?”.
- Dlaczego to takie śmieszne? - Nie mam pojęcia!
Nie śmieszy was to?
Ludzie z Montany są śmieszni.
Dlaczego przy problemach z zasypianiem liczy się owce?
Owce są słodkie, prawda?
Widzę owcę skaczącą przez płot
i zaraz chcę poznać jej historię.
Dokąd biegnie?
Przed czym ucieka?
I zamiast spać, martwię się
o mojego nowego przyjaciela.
W górę i w dół.
To dobry główny klub.
Każdy tu przychodzi. Bookerzy, menadżerzy, agenci, pisarze.
Mówię ci. Lubię mieć rzeczy do zrobienia,
ale nie lubię musieć ich robić.
Te same słowa, inny szyk zdania. To robi różnicę.
Mieć coś do zrobienia to opcja. Musieć zrobić to konieczność.
Mieć coś do zrobienia brzmi miło. Można iść na spacer, pograć w coś,
spoktać się na kawę.
Musieć coś zrobić nigdy nie jest miłe. Wynieść śmieci,
wymienić żarówkę, odwiedzić matkę...
Widzisz tego faceta. Nie mój typ, ale jest solidny.
Tego powinniśmy nauczyć się w szkole,
zamiast tego uczą nas rzeczy, które nam się nie przydadzą.
Uczą nas o wojnie z 1812.
Nic więcej o niej nie pamiętam.
Nie pamiętam, dlaczego wybuchła.
Chyba dlatego, że to było w 1812.
Nie mieli radia, telewizji, nie było nic innego do robienia.
Dlaczego jest wojna? Bo mamy 1812!
Widzisz, jak czeka po salwie śmiechu,
czasem trzeba to wyczuć,
jeśli poczekasz chwilę...
Osiągniesz lepszy efekt.
Rozumiem.
- To Marty Kahn. - Jest dobry?
Marty Kahn to ważny booker.
Zajmuje się wieloma klubami w Eastern Seaboard.
Chcę go poznać. Chcę, żebyś go poznała.
- Bądź pewna siebie i pamiętaj... - Wiem. Cyc do góry.
Marty Kahn, co słychać? Susie Myerson.
Moja wizytówka.
Zarządzanie ludźmi? Kim zarządzasz?
- Nią. - Piosenkarka?
- Komik. - Naprawdę? Jest śmieszna?
Prześmieszna. Pracuje nad nowym materiałem.
Czas na zmiany.
Ładna jest. Chciałbym zobaczyć, jak pracuje.
Dam ci znać, jak ustalimy termin nagrania.
Mogę prosić o wizytówki dla partnerów?
Jasne. Ilu masz partnerów?
Trzech.
Dwóch z nich może się podzielić?
Proszę. Trzy wizytówki.
- Zgadamy się wkrótce. - Dobrze.
Lepiej, żebyśmy coś miały.
- Powinnam była się odezwać. - Odezwałaś się.
- Nie. - To następnym razem to zrób.
I przedstaw mnie.
Nie zrobiłam tego? Cholera.
To Benny Mann.
Porozmawiam z nim. Zostań tu. Najwidoczniej jeszcze nie ogarniam.
Stołek fajnie się buja.
To wszystko, panie i panowie.
Nazywam się Howard Fawn. Dziękuję i życzę miłego wieczoru.
Co robisz? Podkradasz mi skecz?
- Co? - Mam dość. Kto cię przysłał?
Nikt.
Ktoś z LA? Wynajęli lokalną sekretarkę?
Nie jestem sekretarką.
To był Buddy Hackett?
Nie spodziewałbym się, nie po ostatnim razie.
Nie. Buddy Hackett nie...
Dana? Greene? Jeśli to ona, przysięgam...
A może nie pracuję dla nikogo,
tylko robię to dla siebie?
Żartujesz sobie? Nie dałabyś rady.
Myślisz, że to takie trudne?
Poza stołkiem wszystko jest proste.
Hackett cię przysłał. Sukinsyn.
Co tu się dzieje?
Potrafiłabym podkraść skecz dla siebie.
Nikt tutaj nie kradnie skeczy.
Wykonałabym go lepiej. I to w szpilkach!
Dobra, wychodzimy.
Jeśli Hackett jeszcze się tu pokaże,
złamię mu drugą nogę.
Co z tobą nie tak?
Chodź.
- Jestem ci wdzięczna. - Przestań. Mieliśmy umowę.
Wdzięczność to dziś cenna rzecz.
Obiecałaś mi dobre miejsce
w Gaslight przez dwa tygodnie.
Obiecałaś.
- Jesteś słaby. - Nieważne.
Nie masz talentu.
Nie miałaś oceniać mojego śpiewu.
Śpiewasz? Myślałam, że się zaciąłeś.
Wyświadczyłem ci przysługę!
Susie, może darujemy sobie krytykę?
Niech będzie. Załatwię to.
Ale błagam cię, poćwicz tochę.
Chodźcie.
Sprawdzę, czy kierownik nie patrzy.
Cześć, Lanie!
Cipek.
Oby mu się udało. Witaj w Copie.
Byłam tu już.
Naprawdę?
W zeszłym roku na naszej rocznicy.
Ale do kuchni nie zaglądałam.
Noc pierwszych razów. Red Skelton dziś występuje.
Znasz Reda Skeltona?
- Jasne. - Widziałaś go na żywo?
Widziałam go w programie Steve'a Allena.
Jest lepszy na żywo.
Jest świetny.
- Panie i panowie, Red Skelton! - Gdzie Lanie?
Czekaj, stąd będzie widać.
Gdzie? Stały żart.
Co? Przepraszam.
Proszę.
Stań na tym.
Łapię, o co chodzi.
Gdy tutaj szedłem, na zewnątrz było dużo ludzi krzyczących:
„Red Skelton idzie!”.
Wszyscy się odwracali, gapili, byłem zakłopotany.
Przepraszam, że krzyczałem
- Widzisz, jak... - Tak, łapię.
- I jak... - Potem się odwraca.
W przyszłym tygodniu jadę
do Hotelu Fontainebleau na Florydzie.
Widzieliście kiedyś to miejsce?
To największy hotel na świecie.
Niektóre miasta są mniejsze.
Mają znaki drogowe między łazienką i sypialnią.
Uwielbiam go.
Pieprzony Lanie.
Nie załatwię mu miejsca
- za porzucenie mnie w kuchni. - Nie mam nic przeciwko.
Oczywiście, że nie. Byłaś w Copie. A ja nie.
- Zaraz wrócę! - Bądź miła.
Byłem w klubie. Wszyscy byli tak pijani, że ledwo ich widziałem.
Była bombowa zabawa. Ale wolałbym nie wybuchać.
Uwierzcie mi, byłem tak trzeźwy jak facet obok.
Byłem tak trzeźwy jak facet obok.
Tym facetem był Dean Martin.
Dziękuję.
Musimy iść.
Co? Byłaś niemiła?
Nie. Ruszaj się.
Masz mądrego brata?
Tak mądrego jak mój ojciec.
Jestem z niego dumna. Pracuje teraz dla armii,
projektuje maszynę, która zapobiegnie
zderzeniom statków z waleniami.
Naprawdę ci tak powiedział?
Że wymyśla taką maszynę?
Tak, dlaczego pytasz?
To słodkie.
Jest blisko z rodzicami?
Jest blisko z ojcem, tak jak ja z matką.
Nie przeszkadza ci to?
Zadajesz dziś mnóstwo pytań.
Jesteś interesująca.
Tak jak ufryzowany eksperyment naukowy.
Nie chcesz się zaprzyjaźnić?
Nie. Chcę stać się inspiracją do notesika.
Więc chcesz się zaprzyjaźnić.
- Nie chcę. - A ja chcę.
Myślisz, że armia przejmuje się waleniami?
To wyjście przyjacielskie.
Wyszłyśmy, żebyś nauczyła się kilku rzeczy.
Mój mąż mnie zostawił,
mój ojciec woli mojego brata.
Mój ojciec wykłada na Columbii, matka chodziła do szkoły w Paryżu.
Byłam cheerleaderką, ale rzuciłam to,
bo matka bała się o moje piersi.
Wykorzystaj to w skeczach.
- Nic o tobie nie wiem. - Bo nie musisz.
Ale może chcę.
Nasza przyszłość zależy od twoich skeczy o twoim dziwnym życiu.
Zadaję pytania, bo chcę wiedzieć, na których upokarzajacych momentach
możemy zarobić pieniądze,
a nie dlatego, że mnie to obchodzi.
Będziesz jadła frytki?
Tak.
Dobra. Nie ruszyłaś ich
od jakiś trzech minut.
Są twoje, jeśli opowiesz o sobie.
- Wyglądam jak tresowana foka? - Chcę się zaprzyjaźnić.
A ja chciałabym codziennie jadać w Peter Luger's.
Mój brat to dupek.
Mój drugi brat też.
Moja siostra jest w porządku, ale wyszła za dupka.
Moja matka pierze prześcieradła 14 godzin dziennie.
Upija się raz do roku i opowiada o tym,
jak zajęła trzecie miejsce w konkursie piękności.
Potem śpiewa Danny Boy,
a ja zdaję sobie sprawę, jak piękna musiała kiedyś być,
skoro była na podium po tym wyciu.
Potem traci przytomność,
wkurza się i nie odzywa do nikogo przez trzy tygodnie.
A twój ojciec?
Jest w porządku.
Jest handlowcem w E.F. Hutton. Właśnie kupił łódź.
- Naprawdę? - Nie.
Nie widziałam go od 15 lat. To totalny dupek.
Dziękuję za dzisiaj.
Proszę.
To było oświecające.
Chcę być w tym naprawdę dobra.
Chcę być najlepsza.
Może jutro to powtórzmy?
Nie jako przyjaciółki. Jako partnerki.
Pójdziemy do kilku klubów...
Zapłacę za stolik w Copie.
Nie mogę jutro. Pracuję.
Muszę z czegoś żyć.
Masz rację. Przepraszam.
Podoba mi sie twój entuzjazm,
ale musisz wiedzieć,
że jest tylko jeden sposób, by się tego nauczyć.
Musisz to robić.
Zaczęłabym od historii o waleniach.
Miriam, przyjdź tu, proszę.
- O Boże. - Gdzie byłaś?
Ale mnie przestraszyłeś.
- Odpowiedz. - Wyszłam na miasto.
- Z kim? - Z koleżanką.
Co to za koleżanka?
- Czy coś się stało? - Wiesz, która godzina?
Jest późno.
Jest druga nad ranem. Nie zabrałaś zegarka?
Nie pasował do stroju.
Bardzo się martwiliśmy.
- Twoja matka wymiotowała. - Nie wymiotowałam.
Długo siedziałaś w łazience.
Wyszła stamtąd nieszczęśliwa.
- Przepraszam, ale... - Ale co?
Wiecie, że nie mam już 16 lat?
Tak myśleliśmy, a ty się wymykasz.
Potem się skradasz...
- Nieprawda. - Zostawiłaś dziecko.
- Z dziadkami. - Gdzie jest twój syn?
- Gra w kości. - Co?
Jest u Joela.
Żartuję. Możemy trochę wyluzować?
Nie.
Wiesz, jakie panują tu zasady.
Pierwsza: nie zostawiamy ręczników na podłodze.
Do tego jeszcze wrócimy. Druga: wracamy do domu przed 23:00.
- Chyba żartujesz? - Niech będzie 22:00.
Nie możesz.
Mam 26 lat i dwójkę dzieci.
Dopóki tu mieszkasz, stosuj się do moich zasad.
Nie uważasz, że ojciec przesadza?
Mogli cię zabić i rozczłonkować.
O Boże.
Dionne Quintuplets byłyby niezadowolone.
Idę się położyć.
Zmieniłem zdanie. Nie będzie Jacka Paara.
Co?
Przez dzisiejszy incydent nie kupimy drugiego telewizora.
Będziesz mieć nauczkę.
Teraz idź do siebie.
I nie chcę więcej widzieć ręczników na podłodze.
Nie przejmuj się, kupimy ten telewizor.
Napijemy się kakao?
Nie, dziękuję.
Powiedz, jeśli zmienisz zdanie.
Joel zamieszkał z Penny.
Poznajcie pewnego zabawnego koleżkę.
Przywitajmy Dona Adamsa.
Dziękuję. Dobry wieczór. Pewnie wiecie, że najbardziej popularne są
programy telewizyjne o prawnikach,
takie jak Defenders...
Muszę znaleźć pracę.