Cześć.
Pamiętasz mnie?
Przez mgłę.
Cześć, Joel Maisel.
Palmer Witherspoon.
Naprawdę?
- Jesteś tu z kimś? - Jeszcze nie.
- Chcesz jeszcze drinka? - Przyniosę.
To samo?
Amaretto sour.
Oj! Popracujemy nad tym!
Poproszę to Amaretto sour.
Nie, dzięki.
Myślałem, że Goebbels żył do 1945 r.
- Przestań. - Jest biały i lśni.
Palmer to fajny facet.
Tak, bar jest trzy metry stąd. Aż dziw, że się nie zgubił.
Rozśmieszyłem cię.
Lubię, kiedy się śmiejesz.
Joel...
Zabawne, ale ostatnio gdzie się nie odwrócę, tam jesteś.
Tak. Przyzwyczajaj się.
Podoba ci się ta piosenka?
Tak.
To dobrze. Bo teraz jest nasza.
Nie powinniśmy tego robić.
To część zabawy.
Palmer wraca.
Tak, widziałem, jak pytał o drogę.
Jesteś stworzona do czegoś lepszego.
Nie, facet, którego poznałam dwa tygodnie temu w Bonsoir.
- Ten łysiejący? - Z tłustymi wąsami?
Tak, to ten.
Nie do wiary.
No wiem.
Potem mówi: „Gotówka. Już!”.
Tak po prostu. Wiesz, że nie znoszę pierdolenia,
więc chwytam za nóż...
- Wiszę ci coś? - Przepraszam.
W każdym razie łapię za nóż i...
Sądziłam, że się ruszy.
- Wszyscy umierają. - Najgorsza była krew.
Była wszędzie. Na ścianach, na podłodze. To znaczy, spójrz...
Był jak hydrant. A ja uwielbiam tę bluzeczkę.
- Solą. - Co?
Plama. Posyp solą i polewaj wrzącą wodą,
aż przestanie się zabarwiać.
Plama powinna zejść.
Fajnie. Dzięki.
Będę potrzebowała mnóstwo soli.
Posłuchałabym jej. Wygląda na taką, która wie, co mówi.
Wspaniała pani Maisel
Ciekawe, czy ma rady na rany postrzałowe.
Pani Weissman?
Tak?
Jestem koleżanką pani córki.
I?
Chciała, żebym zadzwoniła i powiedziała, że nic jej nie jest,
nic się nie stało, będzie w domu później niż zwykle.
Chciała mieć pewność,
że zaopiekujecie się dziećmi.
Kto mówi?
Mówiłam pani, jestem koleżanką Midge.
Jak się nazywasz?
- Carol. - Musiałaś się zastanowić?
Janet.
Chwila, nie wiesz, kim jesteś?
- W tej chwili nie. - Gdzie jest Miriam?
- Chodzi o dzieci. - Co z dziećmi?
Zaćmiło mnie. Ale proszę posłuchać, wiem tylko, że Midge nic nie jest,
odbierze dzieci później, spóźni się.
Zacznijmy od początku, dobrze?
Pewnie.
Miriam Maisel?
- Tak. - Wpłacono kaucje.
Szminki, papierosy.
Miałam tu parę batoników.
Zniknęły.
To lekcja tego, że przestępstwo nie popłaca.
Susie prawdopodobnie go ma.
Nie jesteś Susie.
Nie.
- Myślałam, że Susie wpłaciła kaucję. - Pracowałem
i usłyszałem o słodziutkiej dziewczynie aresztowanej za występ,
dodałem dwa do dwóch...
Dzięki.
Chyba jesteśmy kwita.
- Opłaciłam taksówkę. - Kurczę blade!
Nazwali mnie słodziutką?
- Otworzę. - Dzięki.
Myślałam, że wpłaciłaś kaucję.
Co się stało?
Twoja matka.
Zadzwoniłaś do niej?
Tak, zadzwoniłam, to było okropne.
Zapomniałam imienia. To możliwe?
Moja matka potrafi onieśmielić.
Raz byłam Carol, potem Donną czy kimś,
potem panią Miniver przez trzy minuty.
Panią Miniver? Tą z filmu?
Tak, oplątywała mnie pajęczą siecią.
Była diabelnie pajęczą czarownicą śmierci.
Prawie przyznałam się do porwania Lindberghów.
Złapali tego faceta.
Jasna cholera. Nie uwierzysz.
- Jasna cholera. - Co...
Najlepszy komik, to jest, najlepszy komik w branży,
- jest tam. - Gdzie?
Tam.
Chodzi ci o Lenny'ego?
- Serio? Lenny'ego? Jakbyś go znała. - Znam.
- Skąd znasz Lenny'ego Bruce'a? - Wpłacił kaucję.
- Czemu? - Ja wpłaciłam za niego.
Dopiero znam cię dwa dni.
Maszyna zjadła drobne.
Powinieneś to zgłosić.
Albo wziąć ode mnie, Lenny. Proszę.
Dzięki.
- Masz ognia? - Jasne.
O kurwa!
Susie, to jest Lenny. Lenny, Susie.
Tak. Z Gaslight, prawda?
Wyprzedzam siebie. Moja... reputacja. Mnie...
Susie prowadzi Gaslight, ale robi znacznie więcej.
Obecnie rozszerzam działalność.
Mam plany, które realizuję. Bardzo poważne.
Super. Jakie plany?
Zaćmiło mnie. Już drugi raz dziś wieczorem.
Muszę się napić kawy. Kawy?
To wygląda strasznie. I znajomo.
Muszę stawić się w sądzie.
Co jest zabawniejsze od tego?
Późne obrzezanie, to jest zabawniejsze.
Twoja menedżerka się tym zajmie.
Menedżerka. Przy tym mnie zaćmiło. Jestem teraz menedżerką.
Super.
Załatwię ci prawnika.
Gadka o prawnikach, czas iść.
- Jeszcze raz dziękuję, Lenny. - Do usług.
Przedstawiam zespół jazzowy w Vanguard w piątek wieczorem.
- Powinnaś przyjść, wy obie. - Zobaczymy.
Poważnie to rozważę, panie Bruce. Dziękuję.
Do zobaczenia.
- Zgadza się. - Co?
Aresztowali cię, a kaucję wpłacił Lenny Bruce.
Gdyby mnie aresztowali, kaucję wpłaciłaby jakaś ulicznica,
która miałaby forsę z lodów robionych wcześniej.
Nic nie mówiła. Tylko przylazła,
zabrała dzieci, krzyknęła: „Dzięki” i poszła.
Żadnego wytłumaczenia. Była 1:15 nad ranem.
A zeszłej nocy było zimno.
Jaki to ma związek?
Żaden, mówię tylko, że było zimno.
Gdzie jest kawa? Dlaczego nie ma kawy?
Miała mokre włosy, jakby właśnie się wykąpała.
Kto się kąpie tak późno?
Gdzie Zelda? Ona odpowiada za kawę.
Zachowuje się dziwnie i inaczej.
- Czemu? - Z powodu swojego małżeństwa, Abe!
Kiedy Zelda wzięła ślub?
Nie Zelda. Twoja córka.
- A, ona. - Tak, ona.
Nie wiem, co się dzieje.
Nie wiem, co robi ani gdzie chodzi.
Wczoraj po awanturze przy kolacji po prostu wyszła.
I miała gdzie pójść.
Gdybym się zdenerwowała wieczorem i wyszłabym z domu,
nie miałabym gdzie pójść. Stałabym, myśląc,
że nie mam gdzie pójść. Ona wyszła
i miała gdzie pójść.
I ten telefon od dziwnej osoby, tej pani Miniver.
Pani Miniver? Tej z filmu?
Naturalnie, że to nie pani Miniver, Abe.
Ktoś ukradł walizkę.
Co to za osoba, która się nie przedstawia?
Która zdawała się nie wiedzieć, po co dzwoni.
Nawet nie znała imion dzieci.
W pewnej chwili nawet płakała.
Próbowałam wydobyć od niej informację
i okazało się, że już jej nie było,
poszła gdzieś, gadałam do siebie.
Abe, ty mnie słuchasz?
- Tak. - Więc potwierdzaj mi.
- Ktoś naprawdę ukradł mi walizkę. - Jest w holu.
Nie powinna tam być.
To nie jest moja relacja z Miriam.
Nie jest tak, jak zawsze było.
Znałam wszystkich jej przyjaciół.
Wiedziałam, co robi.
Wiedziałam, co myśli.
Teraz nic nie wiem.
Była w holu.
Bardzo się o nią martwię.
Dziś wieczorem załatwiam sprawę.
To czwarty raz w ciągu trzech dni.
Budzę się, a on stoi i się na mnie gapi.
- To straszne. - Nigdy tak nie robił.
To oczywiste, o co chodzi.
- Naprawdę? - O mężczyznę, którego nie nazywamy.
Masz na myśli Joela?
Wypowiadamy jego imię?
Mieszka u was, jak możesz nie mówić jego imienia?
Próbuję być wrażliwa.
To chyba nie wszystko.
Ethan jest malutki, a Joel wychodził do pracy, zanim się budził.
Nie, Ethan wie, bo dzieci wszystko wiedzą.
Są, jak małpy, które wiedzą o tsunami szybciej od innych.
One wiedzą.
Może.
Co pisze dr Spock?
- Nie wiem. - Sprawdzałaś w dr. Spocku?
- Nie. - Ale masz dr. Spocka.
Chyba tak.
Midge, nie czytałaś dr. Spocka?
Przejrzałam.
Przejrzałaś? Midge, nie przegląda się dr. Spocka,
dr. Spocka się pochłania, wciąga się go.
Jak twoje dzieci mogą żyć, skoro nie czytałaś dr. Spocka?
Nie wiem.
Wszystko, co należy wiedzieć o wychowywaniu dzieci.
Kupiłam go, kiedy poznałam Archiego.
Przyniosłam go na drugą randkę. Zdziwił się.
Jasny gwint, mówię o Archiem.
- I co? - Jest moim mężem.
Tak, wiem. Znam Archiego.
Nie chciałam mówić słowa na „M”.
Możesz go mówić.
- Denerwujesz się. - Wcale nie.
Bo go przyjęliśmy?
Nie jestem zła na ciebie.
Czemu miałabyś być zła na mnie?
- Nie jestem. - Dobrze.
- Okej. - Więc odpowiada ci ta sytuacja?
Nie podoba mi się to.
- Nienawidzisz mnie. - Nie nienawidzę cię.
- Zmawiasz się przeciwko mnie. - Jestem sama,
jedna osoba nie może się zmówić przeciwko komuś.
- Gadasz jak rozwścieczona. - Wiem, przepraszam.
Nienawidzę Joela.
Zrezygnowałam z funkcji prezesa jego fan clubu.
Halo? Mamo?
Idę!
Witaj, przystojniaku.
Fajnie wyglądasz. To Chanel?
- Jacques Fath. - Nowy?
- W pewnym sensie. - Ładny.
Gdzie idziesz?
Do dentysty.
Esther znów ma zapalenie ucha.
Dlatego, że czoło wywiera nacisk na bębenki.
Powiedziałaś lekarzowi?
Wspomnę przy następnej wizycie.
Abe, Miriam przyszła.
Widzę ją.
Szykowne ubranie jak na dentystę.
Joel tam będzie?
Nie, nie będzie.
Nalewam taką samą ilość,
by ci to ułatwić.
Gdzie Joel mieszka?
Mieszka u Archiego i Imogene.
To dobrze.
Czemu dobrze, mamo?
Przynajmniej nie jest z tą dziewczyną.
Gdy się obudzi, kropla do ucha
i ma się nie wiercić przez minutę.
Wkładałam jej ręce pod pupę i pilnowałam ją.
Miriam, czekaj.
- Miriam. - Jestem spóźniona.
Posłuchaj mnie,
skoro nie mieszka z tą dziewczyną, może to nie jest to poważne.
Mówiłaś, że jest w niej zakochany, może nie jest.
Może powinnaś zadzwonić do niego. Abe, jak myślisz?
Już mówiłem, co powinno się stać,
ale nikt mnie nie słuchał.
To nieprawda.
Zjedz obiad z przyjaciółmi, Archiem i Imogene
dziś u nich.
Nie pozwól Ethanowi brać klocków. Esther je gryzie.
Są twoimi przyjaciółmi i Joela.
- Prawda, Abe? - Jak wyżej!
Muszę lecieć.
Co, Miriam?
Wrócę późnym popołudniem.
Opiekuj się dzieckiem.
To Christopher Street? Tak? Nie?
On nie wie, o czym gada.
Skąd to wiem?
Procesowałem się jakieś tysiąc razy.
Nie, nie dosłownie, cwaniaczku.
Tak się tylko mówi.
To kancelaria adwokacka?
Tak.
Śmierdzi stęchlizną.
Chyba ode mnie.
Po co te ubrania? Masz sesję w Harper's Bazaar?
Zawsze się stroję na ważne spotkania.
Kiedy Joel i ja szliśmy do spółdzielni,
ubrałam rybaczki,
przez które trzy razy wracaliśmy do domu.
To kanapka?
Kiedyś nią była.
Proszę, chodź, siadaj.
Nie, posłuchaj, Lizanne. Terminiello kontra Chicago.
Douglas pisze, że funkcją wolności słowa jest nakłonić do dyskusji!
Tak, to pieprzona poezja, do diabła, ja też to mówię. Zadzwonię później.
- Byłyście umówione na 11? - Tak jest.
- Susie, prawda? - Tak,
to Miriam Maisel. Michael Kessler.
Wybiera się pani gdzieś? Do klubu? Białego Domu?
- Ubrałam się na spotkanie. - Na spotkanie tutaj?
Ubrała się na spotkanie.
Ubieram się na ważne spotkania.
To nie takie miejsce.
Podoba się pani? Kirk Douglas dał mi to.
Używał go, kiedy grał Van Gogha.
Naprawdę? Uwielbiam Kirka Douglasa.
Pracowałem za darmo dla jego kumpla, gdy nie podał Kongresowi nazwisk.
Pracował pan przy tym?
- Michael wybronił wszystkich. - Głównie Konstytucja.
Tak, Jim Crow, bierze. Prawa wyborcze, bierze.
Co jest wyborami?
Prócz tego, że nie dopuszczają czarnych od urn?
Tak, Ethel i Julius Rosenberg? Był w zespole.
Cztery wstrząsy na krześle zabiły biedną Ethel.
Z jej uszu aż się dymiło.
Żydówki są trudniejsze.
To naprawdę fascynujące.
Przeczytam o tym, gdy wrócę do domu.
To znaczy tuż po pani kadrylu?
Po moim czym?
To tylko żart.
- Jesteś bardzo elegancka. - Zobaczmy, co tu mamy.
„Występ bez licencji kabareciarza”. Bzdura.
„Obraza moralności”.
Zawstydziła pani zakonnice, ale nie w klasztorze,
- jak zakładam? - Nie byłam w klasztorze.
- Więc gdzie przestępstwo? - Właśnie.
Jejku. „Udawanie aktu seksualnego na scenie”.
Aktu seksualnego? To niedorzeczne.
- Tak, pamiętałabym. - Piszą coś o udawaniu kurewki,
o łaskotaniu męskich jąder.
- Zrobiłam to. - Tak, zrobiła, kurewsko śmiesznie.
I obnażyła pani piersi.
- Nie pamiętam tego. - Ja tak.
I muszę ci powiedzieć,
kiedy je wywaliła, dałam nura.
Mówię ci, chłopie, świeciły, jakby jechała na mnie ciężarówka.
- Zabójcze. - Obalimy to.
Dobrze. Chciałabym być uniewinniona.
Też bym tak chciał.
Gliny kręcą się wokół klubów, by dręczyć artystów za to,
że robią swoje? Nienawidzę tego.
Strasznie. Zaczynasz kontrolować słowa,
przechodzisz do faszyzmu. Wiemy, jak to się skończyło.
Wspaniale. Biorę pana.
To on decyduje.
Spotkanie ma go do tego przekonać.
Weźmie to pan?
Za darmo?
Skoro ubrała się tak pani.
Dziękuję. Dziękuję panu, panie Kessler.
Kessler.
Tak, Tom. Kazałem ci wczoraj zadzwonić.
Nie, nie chodzi o Rikers, chodzi o Jersey.
Zaczekaj, czekaj. Ten strój?
- Już go pan nie zobaczy. - Niech go pani założy do sądu.
To nielegalne przeszukanie.
Czemu? Nie mieli nakazu, wyważyli drzwi, właśnie dlatego.
Dzięki, Jerry.
Masz być cicho!
Rose?
Chcę z tobą porozmawiać o tych tabliczkach.
Mam ci coś przynieść?
Nie.
Ja tylko...
Muszę tylko poczekać, aż minie.
W porządku.
Będę u siebie w gabinecie.
Nasza córka ma kłopoty,
a ty nic z tym nie robisz.
Jak rozumiem, panie Kennedy, pana klient przyznaje się do winy,
do upicia się i zakłócania porządku,
w tym utrudnianie ruchu pieszych...
Facet w żółtej koszuli, jesteś gotowa?
Tak.
Raz, dwa, trzy...
- Gwałciciel. - Naciągacz.
Naciągacz? Co ty jesteś, Charles Dickens?
On nie jest gwałcicielem.
Wygląda mi na gwałciciela.
Stawiam na oszusta. Albo podpalacza.
Nie można zmieniać odpowiedzi.
Pomarańczowy krawat, gówniany garnitur, gotowa?
- Tak. - Raz, dwa, trzy...
- Koniojebca. - Kieszonkowiec.
Myślałam, że się wygłupiamy.
Nie, mówię ci, ten facet wyruchał konia.
Przekonałem sędziego w sprawie tej licencji.
- Wspaniale. - Dziękuję.
Jest w kurewskim nastroju, więc ja będę podnosił ciężary.
Z ochotą.
Następna sprawa.
„Sprawa numer 4623, Miriam Maisel, oskarżona z art. 11-40-A
- kodeksu karnego”. - Cyce w górę.
„Miriam Maisel, jest pani oskarżona z art. 11-40-A kodeksu karnego
za występ bez wymaganej licencji,
obsceniczne obnażanie się i udział w nieprzyzwoitej scence”.
Kto występuje w roli oskarżyciela?
Leon Cranmer, w imieniu społeczeństwa.
A w roli obrońcy?
Dzień dobry, Michael Kessler, mogę zwrócić się do sądu?
Tak, panie Kessler.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Pani Maisel, która stawiła się przed sądem, to szlachetna osoba
o nieposzlakowanej opinii.
Ma męża i ma dwójkę dzieci w wieku przedszkolnym.
Jest absolwentką Bryn Mawr i jest niezwykle szanowana w swojej społeczności.
Lista osób, która chętnie zaręczy za tę zacną osobę,
jest bardzo długa,
byliby na niej
czcigodny Rabbi Wasserman ze świątyni Shearith w Izraelu.
Ale co najważniejsze, nie potrafię tego dostatecznie podkreślić,
nie ma szans, by tego typu czyn się powtórzył.
To był wyskok, anomalia, która nigdy więcej się nie wydarzy.
Ale się wydarzyła.
Przepraszam?
To nie drugie aresztowanie?
Tak, ale Wysoki...
Pomimo tego, nie można zaprzeczyć, że pani Maisel
jest uczciwą, szanowaną kobietą,
i wnosimy o odrzucenie zarzutów.
Pani mąż jest na sali?
Czyj, mój?
Nie uwierzę, że pan Kessler ma męża.
Jest na sali pani mąż?
- Nie. - Dziwi mnie to.
Jest w pracy.
To poważna sprawa, panienko.
Zastanawiam się, czemu nie wziął wolnego,
by pomóc w tym pani?
Być może uważa, że sama sobie poradzę.
Pan Maisel jest zajętym człowiekiem
i nie widzę powodu, by marnować pana cenny czas, Wysoki Sądzie.
Język odnotowany podczas tych zdarzeń, droga pani...
- Ordynarny i sprośny. - No cóż...
To też pomówienie, Wysoki Sądzie.
Zgłoszony przez wyraźnie nadgorliwego funkcjonariusza.
Tak naprawdę była to prowokacja.
Nie musimy wysłuchiwać, jak nienawidzi pan policji.
Nie nienawidzę policji, ale chcę zaznaczyć,
że żaden inny świadek nie przyszedł wnieść zażalenia.
Pani Maisel, wszyscy czasami popełniamy błędy. Zgodzi się pani?
Tak, Wysoki Sądzie.
Ale sąd docenia pani pozycję społeczną
i brak wcześniejszych aresztowań,
- jest pani właściwie opakowana. - Dziękuję.
Pod wieloma względami nasz kultura upada.
Shirley Temple to przeszłość. Bardzo niedobrze.
- Shirley Temple... - Tak, Wysoki Sądzie,
to są istotne kwestie.
Rozważę oddalenie po zapewnieniu,
że nie będzie się pani angażować się w szkodzenie zdrowiu moralnemu
osób w pani otoczeniu.
Zdrowiu moralnemu? Bez przesady!
- Co? - Wysoki Sądzie...
Publiczność była tak urżnięta,
że nie wiedziała, co się dzieje.
- Gdzie to było? - W kawiarni!
Tylko kawa. Bez alkoholu.
Siadaj, młody panie!
Powiedział: „Młody”.
Wysoki Sądzie, za dużo tu emocji.
- Może... - Co jest złego
w tym, co powiedziałam? Jakie przestępstwo?
Język, którego pani użyła, był ohydny. Bezspornie.
Jaka jest różnica między mną, mówiącą te słowa na scenie
do publiczności, a grupą facetów mówiących: „Do dupy”
na głos tak, że każdy je słyszy w sklepie?
Co pani powiedziała?
Przy tym wszystkim, co się dzieje, Prawach Jima Crowa, oszustwach wyborczych,
marnuje pan czas na czepianie się panienki. To są pierdoły.
Pani Maisel!
Ethel i Julius Rosenberg zostali wrobieni!
- Dzięki, Judy. - Nie ma sprawy.
Zniewaga sądu to 200 dolarów. Gotówką.
Nie może pan z nim pogadać?
To nie jest Perry Mason.
Muszę iść do łazienki.
Pozwolą ci.
Widział pan ją? Nie skorzystam.
To musi pani trzymać, aż wpłaci grzywnę.
Co za przekręt!
Proszę iść do sądu i przeprosić sędziego.
Nie ma mowy. Nie przeproszę.
Zostanie pani tutaj.
Nie mogę tu zostać, muszę odebrać syna.
Musi pani zapłacić i przeprosić sędziego.
- Nie, póki on nie przeprosi mnie. - Zostaje pani tutaj.
Halo?
- Joel. - Midge?
Co się stało? Dzieci całe?
Tak. Posłuchaj...
Poproszę cię o coś i musisz się zgodzić.
Potrzebuję 200 $.
W gotówce. Potrzebuję ich do godziny.
- Co? -Odbierze je pewien mężczyzna.
Proszę, nie pytaj go, kim jest.
Proszę, nie pytaj, na co są te pieniądze.
- Tylko mu je daj. - Czekaj.
Gdzie jesteś?
- O to też nie pytaj. -Nie pytać?
O co mogę cię zapytać, Midge? To jest...
Dzwonisz nagle i prosisz o pieniądze.
Nie mogę zapytać cię o to ani o tamto.
Nie wiem, czy jesteś ranna,
czy stoi tam facet i trzyma ci przy głowie broń.
To szaleństwo, mam tu atak serca.
- Co mam zrobić? - Joel?
- Za godzinę. -Dziękuję.
No niech mnie! Abe Weissman!
Zaszczyca swoją obecnością moją skromną firmę. Jak tam, Abe?
Dobrze, Moishe!
Kiedy byłeś na południu od Central Parku?
Gdy Roosevelt był prezydentem?
Trochę minęło, Moishe. Masz czas porozmawiać?
Dla ciebie? Zawsze. Chodź tu.
Proszę, powiedz, że przyszedłeś, bym ci dopasował porządny garnitur.
Wybijam ci z głowy tweed, odkąd Hektor był mały.
Nie przyszedłem po garnitur, Moishe.
Czyli po coś dla Rosey.
Nie, że dwa razy zakłada to samo.
Ma mnóstwo ubrań.
Wobec tego po co?
- Więc... - Chodzi o obiad.
Wiem. To była okropna noc.
Przepraszam, że tak wyszło, za te krzyki i te emocje.
To było bardzo emocjonalne.
Chcesz, by było dobrze,
ale to nie działa.
Moishe...
Poważna mina. Mina Easter Island. Znam tę minę.
Zastanawiałem się nad sposobem wpłynięcia na ciebie, byś zmienił zdanie
w kwestii zwrotu mieszkania.
Nie. Zapłaciłem za nie. Przepłaciłem.
- Wiem. - Było moje.
- Mój syn to wiedział. - Pewnie tak.
O co chodzi? Czemu do tego wracasz?
- Chcę połączyć dzieci. - Witaj w klubie.
A mieszkanie jest ważną częścią tej układanki.
Wystawiłem je na sprzedaż.
Możesz je zdjąć.
Ludziom spodoba się układ. I jest blisko parku.
Zapłacę za pół mieszkania.
- Co masz na myśli przez „połowę”? - Pół na pół. Będziemy współwłaścicielami.
Będzie dostępne, kiedy Joel i Miriam się zejdą.
- Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt? - Tak.
Jakbyśmy kupowali miejsca w świątyni.
Tak. Jakbyśmy kupowali miejsca w świątyni.
Stać cię? Nie jest tanie.
Dam radę.
Ale na garnitur cię nie stać.
- Moje garnitury są dobre. - Twoje garnitury są stare.
Wiesz...
- Nie powinienem tego mówić. - Śmiało, powiedz.
Nigdy nie uważałem, że mnie lubisz.
Nie. Lubię cię, bardzo, Moishe.
Zapraszaliśmy cię do domu, nigdy nie przyszedłeś...
Szkoła pochłania mi mnóstwo czasu...
- Shirley rzadko widzi Rosey. - Poprawmy to.
Może mi się zdaje, ale zawsze miałeś dziwne nastawienie,
zawsze, kiedy wspominałem o 13.
Wiesz, o czym mówię?
Te 13 osób, które wydostałem z Niemiec w 1943 roku.
Wiem, o kogo chodzi.
Ogromnym kosztem. I z ogromnym poświęceniem. Zrobiłem to, Abe.
Darzę cię wyłącznie podziwem za to ogromne poświęcenie,
by wydostać tych biednych ludzi z Niemiec.
- Naprawdę? - Tak, ogromnym.
To dobrze.
Przyjmę ofertę. 50 na 50, dla dzieci.
- Dziękuję, Moishe. - Spójrz na to.
No popatrz! Chodź tu.
Ty i ja po tej samej stronie.
- Alianci planujący Normandię. - Tak.
- Kto nas powstrzyma? - Nikt, Moishe.
- Nikt nas nie powstrzyma. - Nie.
Hej. Zaczekaj. Zaczynamy.
Weź to dla Rosey.
Nie, naprawdę.
Kiedy ostatnio dałeś żonie prezent?
- Dość niedawno. - Weź to.
- Dobrze, ale tu są... - Zwariowałeś?
Pieniądze nie są potrzebne.
Bardzo miło z twojej strony. Ale to twoja firma...
Nie chcę tego słuchać.
Cóż...
Dziękuję za płaszcz, Moishe.
Musimy pomyśleć, jak zaciągnąć Joela do kolejnego etapu.
Joel wróci.
Co masz na myśli?
To, że znam swojego syna.
Nie umie wykańczać uderzenia.
Powiedz Rosey, by się nie martwiła, on wróci.
Partnerzy!
Tak, czwartek mi odpowiada,
O 16:00 mam rozmowę, potem jestem wolny.
Kto jeszcze...
Al, oddzwonię do ciebie...
- Pan Maisel? - Tak?
Nic jej nie jest?
Nic jej nie jest.
Witamy ponownie, pani Maisel.
Widzę, że wpłaciła pani grzywnę
i chce pani powiedzieć coś sądowi.
Tak, Wysoki Sądzie.
Moje dzisiejsze zachowanie było nieracjonalne...
Może pani mówić głośniej?
Moje dzisiejsze zachowanie było nieracjonalne,
nieodpowiedzialne i wyjątkowo niegrzeczne.
Pozwoliłam emocjom wziąć górę.
Jakby nie było, jestem kobietą.
I dlatego pokornie przepraszam.
Dobrze.
Pierwotnie chciałem oddalić zarzuty,
ale w świetle tego, co miało miejsce,
proponuję to:
przyznać się do winy i skaże panią na okres odbytej już kary.
Inaczej ryzykuje pani procesem,
gdzie minimalną karą będzie 1000 dolarów i do trzech miesięcy więzienia.
Trzy miesiące?
Gdy będzie pani to rozważać, proszę się dobrze zastanowić,
jaki jestem hojny w tym momencie
i jak łatwo można mnie teraz zdenerwować.
Przyznaję się do winy, Wysoki Sądzie.
Dobrze. Oskarżona przyznaje się do winy
i zostaje skazana na karę, którą odbyła.
- Dziękuję, Wysoki Sądzie. - Tak. Dziękuję.
Nie ma za co, pani Maisel. Przy okazji,
ma pani na sobie śliczną sukienkę.
Zatrzymaj moją wizytówkę. Chyba będzie ci potrzebna.
Spalę tę sukienkę, kiedy wrócę do domu.
Tak późno wrócę po Ethana.
Ten koniojebca był ekshibicjonistą, więc byłam blisko.
Susie?
Powiedz, że to zadziała.
Co?
Ta komedia. Dużo tym ryzykuję.
To wpłynie na całą moją rodzinę. Musi zadziałać.
Oczywiście, że zadziała.
Nie, mam na myśli, że to naprawdę musi zadziałać.
Miriam, w porządku. Zbieram się do tego całe życie.
Mam plan, jest długofalowy.
Przysięgam ci, że zadziała.
Pamiętajcie, że Dow Chemical zawsze spowalnia
w okolicach świąt, więc ktoś musi wpaść do ich zakładu w Jersey,
by zobaczyć ich osobiście i obejrzeć pracę.
Nie każcie mi jechać do Jersey.
Don, jedziesz do Jersey.
Nic nie powiedziałem.
Starszeństwo się liczy.
Tam nas lubią.
Pokażą ci okolicę, kupią lunch.
Tylko się nie upij.
- Powodzenia. - Pomóż Donowi w podróży.
Oczywiście.
- Wróć zwycięski. - Załatwione, szefie.
Idziesz na drinka?
Nie mogę. Żona nakłoniła mnie na kręgle z parami
z jej klubu literackiego.
Przyłącz się.
Wypijemy i mogą udawać, że podoba im się
Świat Suzie Wong.
- Spasuję. - Tak myślałem.
Jeśli nic nie zjesz, Imogene zostawiła ci chleb
- w lodówce. - Dam radę.
Siostra będzie o 19:00, ale masz pierwszeństwo do TV.
Posłuchaj, Arch, wiecznie nie będę spał na twojej kanapie.
Obiecuję.
O czym mówisz? Jest wspaniale. Jesteś naszym zwierzątkiem.
Realizuję plan, po prostu żebyś wiedział.
Pewnie, znajdziesz mieszkanie i będziesz na plakacie.
- Co? - Joel Maisel, król komedii.
Tak, jasne. Zobaczymy.
Sprawmy, by Mason skończył w Dow, i wtedy pogadamy o królu komedii.
- Okej. - Hej.
Dla opiekunki.
Jasne. Tory do kręgli w Jersey.
Nie ma ucieczki od Jersey.
Panie Maisel?
Tak, pani Moskowitz?
Penny znów jest na linii.
Powiedz, że wyszedłem.
Dobrze.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Pozwólcie, że wyjaśnię wam pojęcia Żyd i goj.
Gene Ammons jest Żydem.
Ray Charles jest bardzo Żydem.
Al Jolsen jest gojem.
Armia jest gojem, marynarka jest gojem, korpus Marines jest gojem,
siły powietrzne są Żydem.
Kool-Aid, gojem,
błyskawiczne ziemniaki, strasznym gojem.
Kiedyś w magazynie Life
był obrazek kota, był wysoko w górach
owinięty sznurkiem.
W tej reklamie papierosów Camel, on mówi:
„To jest...”.
Uważam, że jego imię to imię goja, jest piękne.
Bob B-Y-H-R-E, spróbujcie to powiedzieć.
Bob B-Y-H-R-E,
„Bob Burre”.
To taki goj, że ciężko wypowiedzieć.
„Bob Burre”.
Chyba Bob, było tam:
„Bob Byhre, który wspina się na góry, by za darmo ratować ludzi”.
Ryzykuje życiem, by za darmo ratować ludzi.
Żyd zrobiłby coś takiego?
Bob Byhre to robi.
A teraz uwaga, te ludziska za mną są super.
Właśnie wrócili z Chicago, otwierali koncerty Mingusa.
Słyszałem, że myślał o emeryturze
po tym, jak ich posłuchał. Prawda, chłopcy?
Powitajcie ich brawami, nie udawajcie jak u mnie,
i nie tak, jak witają was żony.
Lindsey Trent i Gorąca Trójka.
Udało ci się.
Tak.
Mój pierwszy klub jazzowy.
Mój też.
Martin mówi, że byłem pijany i agresywny.
Tak było?
Nie byłem pijany, ale zjarany.
I przestaliśmy grać tej nocy.
Jaki to ma związek?
Nie byłem agresywny podczas występu.
Gubiłeś dźwięki podczas występu.
To jazz, skąd wiadomo, że gubi się dźwięki?
W St. Louis przymknęli mnie za plucie.
- Co? - Plucie, tak.
- Plucie, jakby biali tego nie robili. - Cholera.
Byłem obrączkowany siedem razy.
- Siedem? Za co? - Za mówienie.
Przed ludźmi, którzy zapłacili mi, bym mówił.
Siedem aresztowań. Cholera, pobiłeś mnie.
- Tak, ja tylko raz. - Ja dwa.
Mówimy o aresztowaniach.
Tak.
Za przejście na czerwonym?
Za bluźnierstwo. Za obnażanie się.
Cholera. Wielki szacunek, księżno.
To skręt z marihuany?
Ten zapach.
Półka koleżanki tak pachniała.
Myślałam, że to wschodnioeuropejskie potpourri.
- Zatrzymam go. - Jeśli możesz.
Nie, to nie może być ten malec.
- Tak, sześć miesięcy i trochę. - Co?
Już potrafi trzymać pałeczki do perkusji.
Tak, potrafi trzymać pałeczki, oponę radialną, ten dzieciak jest silny.
Nie masz kaszlu?
- Miałam kaszlać? - Nie, jeśli nie musisz.
Doskonale.
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
Próbuje zrozumieć, jak się czuję. Czuję się świetnie. Dobrze.
Co robimy? Jakieś zajęcie?
Sztachnij się.
Okej. Więc...
Kurczę, kaszlnęłam.
Zauważyłem.
- To twoje dziecko? - Sądzi, że tak.
Zamknij się, stary.
Uroczy.
Masz jakieś swoje?
- Chłopiec i dziewczynka. - Pokaż zdjęcie.
Ten, stary, wszystko robi moja żona.
Wracam do domu co noc, nadal oddycha i jest coraz większy.
Ona robi wszystko, ja leżę do góry brzuchem.
Jest niesamowita.
Chłopaki, gracie jako wsparcie.
Cholera. Lenny, idź nas przedstaw.
Przestań, nie możesz mnie o to prosić po pięciu sztachach skrętem.
Nie pamiętam swojego imienia.
Ja was przedstawię.
Zajęcie. Tak!
Proszę, potrzymaj go.
Gdzie ona idzie?
Nie mam pojęcia.
Ktoś ma odświeżacz do ust?
Witajcie. Jesteście gotowi na więcej muzyki?
No jasne!
Kto jest pierwszy raz w klubie jazzowym ręka w górę.
Tylko ja?
Jejku. Jedyna dziewica.
Tracę dziewictwo z grupą muzyków jazzowych.
Koszmar każdej matki Żydówki.
Rozmawiałam na dworze z chłopakami, kiedy Lindsey nagle wyciągnął...
portfel.
Co sobie myśleliście, że powiem: „Penisa”?
Nie. On już był wyciągnięty.
Więc wyciągnął zdjęcie swojego uroczego dziecka. Przecudownego.
Ktoś zapytał, czy mam dzieci. Mam je,
więc poprosił o zdjęcie i zdałam sobie sprawę...
że nie mam żadnego. Mam dwójkę dzieci i żadnego zdjęcia.
Mam wszystko inne w torebce. Mam...
spójrzcie, karta Diner's Club,
puderniczkę, jedną, dwie, trzy szminki.
Trzy. Dwie wargi, trzy szminki.
Lakier do paznokci, papierosy, plastry na odciski, pas higieniczny,
teraz produkują białe, więc szybko się wyprzedają.
Gdyby porwano moje dzieci i miałabym je opisać, musiałabym powiedzieć:
„Wyglądają jak dzieci. Nie wiem, jedno ma głowę,
to drugie też ma głowę”.
Ktoś zna tego pojeba?
Dr Spock.
Nigdy go nie czytałam.
Póki syn nie zaczął dziwnie się zachowywać.
Stawał nade mnią i gapił się, jakby coś planował.
Myślę sobie: „Teraz jest mały, poradzę sobie.
Ale za kilka lat...”.
Zwróciłam się do eksperta.
I jedną z rzeczy, którą pisze, to:
„Zaufaj sobie, wiesz więcej, niż ci się wydaje”.
Jaja sobie, kurwa, robisz?
To jest jego mądra rada?
„Łapiecie to?”.
Zaufajcie mi, ja tego nie łapię.
Myślę, że mogłam przeznaczyć pieniądze, wydane na tę głupią książkę
na czwartą szminkę
i co, jeśli nie miałam być matką?
Co, jeśli wybrałam zły zawód?
Boisz się krwi, nie zostajesz chirurgiem.
Nie lubisz latać, nie zostajesz pilotem.
Nie mogę zmienić zdania i ofiarować dzieci bibliotece,
tak, jak zrobię z tą książką.
Mój Boże, jestem okropna.
Kobiety powinny być matkami.
To powinno być naturalne.
To pojawia się z cyckami, prawda?
Sprzęt jest zamontowany fabrycznie.
To znaczy, są jakieś wyjątki?
Co, jeśli niektórzy z nas powinni dużo podróżować
lub prowadzić całodobowe restauracje na obszarach wiejskich, nosząc kombinezon.
Co, jeśli ktoś z nas powinien przez całe życie rozmawiać z dorosłymi.
Nie myślałam o tym aż do dziś.
Ethan będzie wiedział. Spojrzy na mnie
i zrozumie, że musi się spieszyć.
Kurwa. Myślałam, że to będzie zabawny wieczór wypełniony muzyką
i trawką w towarzystwie obcych mężczyzn w alejce,
zamiast tego ogarniają mnie lęk i wątpliwości, i umieram z głodu.
Czemu? Podają tu jedzenie?
Lenny Bruce jest nudziarzem w domu?
W domu mówi: „Widziałaś moje skarpetki?”.
A kiedy wychodzi na scenę: „Pochlapię dywanik kleikiem
i kurwa, gówno, kutas, chuj”.
To są precle?
Pyszne.
Co?
Musisz przedstawić kapelę.
Cholera.
Lindsey Trent i Gorąca Trójka.
Przepraszam. Proszę pani?
Tak?
Goście muszą się wpisywać.
Więc tak zrobię.
A pani godność...
Chuckle Frankenburg.
Jest pani w dobrym miejscu?
- W klubie Friars? - Nie wiem. A jestem?
- Nie wiem. - Trzecia baza. Było zabawnie.
Proszę pani, proszę nie odchodzić.
Proszę pani?
Mogę w czymś pomóc?
Tak, przyszłam zjeść tu obiad.
- Nie wydaje mi się. - Przepraszam, Kenneth.
Kenneth, on opowiadał o tobie okropne pierdoły.
Niegrzeczny chłopiec. Kontynuuj.
Proszę pani.
Proszę pani, ten klub jest tylko dla członków.
To miejsce spotkań komików, a nie ONZ.
Wyluzujcie chłopaki.
- Nie może pani tu zostać. - Więc mnie wykopcie.
Nie ma chętnych?
Poproście Miltona Berle'a, by machnął fiutem
i mnie wyrzucił. To będzie coś.
Zaczekajcie.
Przepraszam, panie Drake. Zajmiemy się tym.
Nie, ja się tym zajmę. Witaj, Susie.
- Harry. - Jesteś jak dziura w dupie.
A tobie siwieją włosy w uszach.
Zajmę się tym, chłopaki.
Jeśli was dotknęła, umyjcie się.
Pamiętajcie o meczu bowls w sobotę, dobrze?
Chodź.
Dwie szkockie, proszę.
George Jessel wygląda jakby wpadł do kadzi z frytkami.
Nie odebrałem od ciebie telefonu?
Nie dzwoniłam.
Nie wyskrobałaś pięciocentówki?
Chciałam uniknąć sekretarki.
Nienawidzę jej. Nienawidzę sekretarek. Są bezwartościowe.
- Jak się twoja nazywa? - Sandra.
Tak, to półkretynka, półidiotka.
I w 100% moja żona.
Naprawdę? Od kiedy?
Od kilku miesięcy. Wybacz, że nie zaprosiłem cię na wesele.
Pójdę na następne.
Wysłałem tego chłopaka do Gaslight,
występuje.
Facet o nazwisku Langford.
Sprawdziłaś go?
Obwąchałam. Nadal go czuję.
Niedobry?
Pomógł nastroić fortepian, więc to nie była porażka.
Susie, nie odbierz tego źle, ale...
co do diabła tu robisz?
No cóż...
Myślę o zostaniu menedżerem. Tak jak ty.
- Nie ma takiego jak ja. - Wiem.
I odkryłeś wiele osób.
Świetnych ludzi. Zabawnych.
Połączyłeś Jerrego and Deana, na miłość boską.
Jesteś jedynym, którego znoszę w tej branży.
Też cię kocham.
Znalazłam kogoś.
Jest impulsywna, intuicyjna,
histeryczna i sądzę, że będzie wielka.
- Śpiewa? - Nie, Harry, jest komikiem.
Okej. Kobiety komicy ciężko się sprzedają. Jak się nazywa?
Nie powiem ci.
Weźmiesz się za nią, a ja zostanę z opiekunką z obozu syna
siostrzeńca twojego brata, którą przysłałeś rok temu.
W porządku, pozostanie bezimienna.
Jest wyjątkowa. Nieprzyzwoita, nieprzewidywalna.
I pójdziemy na przód z pompą i agresją.
Brzmi świetnie.
Tak. Mam tylko jedno pytanie.
Wal.
Co, do cholery, mam robić?
Jedno pytanie?
Okej. Lekcja pierwsza,
naucz się radzić sobie z sekretarkami.
Zadzwoń i umów się na lunch.
To będzie trochę dłuższa rozmowa.
- Nie, facet nazywa się Tanner. - Taxi!
I jest na Lenox.
Facet nazywa się Lanner i jest na Tennox.
Masz nasrane. Idziesz ze mną.
Pójdę z tobą. Tylko bądź delikatny.
Hej!
Idziemy do Harlemu do niby nieczynnego pubu.
Chcesz się powlec z tyłu?
Chyba pojadę do domu.
Dobrze poszło jak na pierwszą noc wolności.
Wolności?
Tak.
Mój mąż mnie zostawił.
Cholera.
Tak.
Chcesz, bym udawał wyrozumiałego albo coś?
Mogę udawać.
Jest jak jest.
Proszę, jedź tą.
Złapiemy kolejną.
Dzięki.
- Dobranoc, Midge. - Dobranoc.
- Wchodzimy. Czwartek. - To dobrze.
Na później.
Riverside i 113.
- Oczywiście. - Do zobaczenia.
Cześć, Lenny.
Czekaj, miałem się do ciebie przystawiać?
Tato, wiesz, że cię podziwiam.
I szanuję cię.
Wiem, że zawsze sądziłeś, że pójdę w twoje ślady
i poprowadzę tę firmę.
Ale nie jestem tobą. Jestem sobą.
Ty i mama wielu rzeczy się wyrzekliście,
dawaliście mi szansę.
Ale tato, chcę iść własną drogą.
Tak jak ty.
Przyjechałeś do Nowego Jorku bez grosza
i coś zbudowałeś, wytyczyłeś własny szlak.
Pozwól, że wytyczę swój.
To bardzo solidny argument, synu.
Jesteś błyskotliwy,
wierzę, że wiesz, co robisz,
i możesz osiągnąć wszystko, co sobie postanowisz.
Teraz zdejmij ubranie.
Nie sądzę, by tak powiedział mój ojciec.
- Mógłby. - Nie traktujesz tego poważnie.
- Traktuję. - Nie.
Pomyślę o czymś poważnym, by się odpowiednio nastawić.
Bomba atomowa, wstrząs septyczny.
- Midge. - Indochiny, cokolwiek to jest.
Midge.
Naprawdę sądzisz, że to dobry pomysł?
To bardzo mocny argument.
Uważam, że jesteś błyskotliwy
i wierzę, że wiesz, co robisz,
i że osiągniesz wszystko, co sobie postanowisz.
Teraz zdejmij ubrania.
- Joel? - Cześć. Potrzebujesz?
Nie. Mam.
Dziękuję.
Byłaś w centrum?
Nie. Dzień prania.
Co tu robisz?
Midge,
dużo myślałem o naszej sytuacji.
Na czym stoimy,
ja śpię na kanapie,
a ty, to znaczy... Nie wiem, co stało się dzisiaj,
nie wiem, na co chciałaś pieniądze i nie obchodzi mnie to.
Obiecałem, że nie zapytam.
Ale sprawy nie układają się ani tobie, ani mnie.
Może to był błąd.
Więc...
Pomyślałem o kolejnej próbie.
Ojcze?
Co tu robisz?
Przywiozłem Ethana kilka godzin temu.
Lubi swoje łóżko i dziwnie patrzył się na Rose.
Jasne.
Nic ci nie jest?
Joel był na dole.
Tutaj?
Czego chciał?
Chciał spróbować jeszcze raz.
Naprawdę?
No cóż...
Co powiedziałaś?
Nie.
Nie?
Dlaczego?
Bo odszedłeś.