Konstytucja zakłada, że ludzie postępujący nielegalnie
zawsze są niemoralni.
Zostają złapani i już są nieprzyzwoici.
Tak to wygląda.
Ostatnie cztery lata ciągają mnie po sądach.
Po czterech latach zrozumiałem,
dlaczego ciągle mnie zatrzymują.
Posłuchajcie.
Występuję sobie o 23.
Nie wiem, że o 11 następnego dnia
inny gość powtarza mój występ przed wielką ławą przysięgłych.
Przedstawiony jako Lenny Bruce. Zasadniczo.
„Oto... Lenny Bruce. Zasadniczo”.
Funkcjonariusz wyszkolony
do rozpoznawania zagrożenia, a nie udawania, powtarza mój występ.
Przysięgli go oglądają. Coś im nie pasuje.
Mnie się obrywa.
Sęk w tym, o ironio, że muszę bronić w sądzie jego występu.
Pokażę wam coś.
„Sąd karny, miasto Nowy Jork, załącznik 2B, hrabstwo Nowy Jork”.
Sędziowie, bla, bla, obrońca...
„Według informacji z dnia 3 kwietnia 1964 r.
„oskarżeni Lenny Bruce i Harold L. Solomon
„usłyszeli zarzuty dwukrotnego
„nieprzyzwoitego występu z naruszeniem sekcji 1148
„kodeksu karnego Nowego Jorku”.
To wielka ława. Pierwszy błąd.
„Podczas pierwszego występu
„Bruce pieści mikrofon, symulując masturbację.
„Drugi występ dotyczył ekshibicjonizmu.
„Bruce odwrócił się plecami
„i wykonywał poniżej pasa ruchy dłonią
„w oczywisty i prymitywny sposób sugerujące ekshibicjonizm i masturbację”.
Odparłem, że to były gesty naśladujące błogosławienie,
nie masturbację,
bo takich nigdy bym nie wykonał.
Dbam o swój wizerunek.
Wiem, co obraża panienki,
co je brzydzi i przeraża.
No i mówię: „Powiedz mu, że to błogosławieństwo”.
Dobra.
„Trzy, święty Paweł rezygnuje z dymania”.
Dobra, powiedziałem wtedy...
Tak to zacytowali, ale powiedziałem...
Dawno nie mówiłem tego tekstu.
Powiedziałem, że celibat...
Co ja powiedziałem?
Zapomniałem.
To dziwne, bo nie wiedziałem, że o tym wspomnieli.
Zapomniałem początku.
Mówiłem o tym, jak Żydzi stracili...
- Chcecie zobaczyć, jak tańczę? - Nie!
Zatańczę.
Pierwszy raz tańczę przed publicznością.
To mój amerykański taniec ludowy.
Czołem.
Witajcie, oto Zboczony Lenny.
Przed wami Zboczony Lenny, pornograf.
Dobrze się z wami pracowało.
Jak powiedział Will Rogers:
„Lubię wszystkie lesbijki”. Dobranoc.
Lenny Bruce?
No.
Pamiętasz mnie? Susie Myerson.
Ta nudna plotkara z Allerton Avenue?
Nie, agentka. Menedżerka Midge Maisel.
Nie byłaś facetem?
Nie.
Ma ktoś szluga?
Ciekawy występ.
Widziałaś mój taniec?
Przekaż Slimowi, że czekam i że ma sobie kupić zegarek.
- Skończyłem parę godzin temu. - Jasne.
Lenny, chcesz stąd wyjść? Gdzieś pogadać?
Pamiętam cię, cholera. Gaslight?
Tak, dawno temu. Teraz jestem menedżerką.
W Gaslight?
Nie, agentką artystów.
Agentką Midge Maisel.
Dicka Gregory'ego i Phyllis Diller.
Earthy Kitt i wielu innych.
Chodźmy coś zjeść. Wypić kawę.
Nie jestem głodny.
Postawimy cię na nogi. Co ty na to?
Na nogi?
To, co odwaliłeś, to pieprzona hańba.
Nikt nie chce słuchać tych bredni.
Masz być zabawny.
Zapomniałeś, jak sprzedać żart lub spostrzeżenie
tak, żeby nie wylądować w pierdlu?
Spostrzeżenia to mój konik, jasne?
Obserwuję i mówię. Tylko to potrafię.
Możesz więcej.
- Śpiewać? - Występować na poważnie.
Daj spokój.
No co?
Co ty pieprzysz, na poważnie?
Nie ma już takich występów.
To była porażka. Myśleli, że przyjdzie Bruce Lee.
Próbujesz wstać?
Nie mam, kurwa, pojęcia.
„Na poważnie”.
Tak, próbuję wstać.
Nie mogę występować nigdzie na wschód od Wielkiego Kanionu.
Zaraz mnie zepchną poza kontynent.
Będę występować na delfinie
z Jonaszem dla marlinów.
Mogę to zmienić.
Tak? Jak?
Mam chody. Ludzie są mi winni przysługi.
Wykorzystasz je dla mnie? Dlaczego?
Ponieważ jesteś Lennym Bruce'em.
Taki jak ty może być tylko jeden. Odzyskajmy go.
Lenny, Slim już jest.
Zachowaj te przysługi.
Dla kogoś, kto jest ich wart.
I brawo za Dicka Capriego. Świetny komik.
Susie.
Jest tu Midge?
Nie, tylko ja.
I co?
Nie.
- Mówiłaś, że rozmawiałaś z Grossmanem? - Posypał się.
- Chcesz wejść i... - Nie.
Za miesiąc będę w LA. Jeśli tam będzie, spróbuję jeszcze raz.
Chodźmy się napić.
Wspaniała pani Maisel
NOWY JORK - 1961
Kolego, obudź się.
No dalej, prześpij się w domu.
Wstawaj.
Przestań!
Sam przestań.
Posłuchaj.
Nie słuchasz mnie.
Wypuszczacie ją?
Gra w pokera z naczelnikiem.
Poczułam się bezpiecznie.
Proszę podpisać.
Dziękuję.
Dzięki.
Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Masz wszystko?
Zdrowie jest najważniejsze, co?
Chodźmy.
H & H - CUKIERNIA
- Proszę. - Dzięki.
Coś jeszcze?
Powiesz mi, co się dzieje?
Dobra.
Ejże. Kurde.
Przepraszam.
- Poprosiłam ją o przysługę z programem. - Co?
Poprosiłam Hedy, żeby załatwiła ci udział w programie.
Dziękuję.
Nie wiem, czy to zrobi, ale spytałam.
Ma u mnie dług, więc powinna.
Może ruszy ją poczucie winy.
Ludzie czasami czują się winni.
Nawet jeśli tego nie okazują, nie?
Jasne. Czasami.
Wiem, że nie lubisz rozmawiać o życiu osobistym.
Nie lubię.
Jesteś zdenerwowana.
Wsadzili mnie, Miriam.
To zmienia człowieka.
Ale żyje się dalej.
Tłumisz emocje, by do nich nie wracać.
A one same wracają.
Włażą z butami do twojego życia,
nieproszone. I tak stoją.
Nie mają na tyle przyzwoitości, żeby przytyć,
zbrzydnąć, zgłupieć, zanudzić.
I farbują się na blond. Blond, kurwa.
Coś was...
łączyło?
Miałam stypendium w Pembroke.
Dorabiałam w stołówce, sprzątając.
Bywała tam pewna bogaczka z kumpelami.
Zawsze siadała w mojej części.
Wołała mnie i prosiła o cukier.
Nie szkodzi, że już był na stoliku.
Zawsze wołała i prosiła o cukier.
Każdego cholernego dnia.
W końcu miałam dość. Kazałam jej spieprzać.
Nie chciałam być jej zabawką.
A ona na to: „Chciałam tylko z tobą porozmawiać”.
To było to.
Pięć słów, które zniszczyły mi życie.
Żeby uniknąć dwuznaczności. Byłyście parą?
Pytasz, co we mnie widziała?
Oczywiście, że nie. Dobrze wiem, co w tobie widziała.
To był mezalians, wiem. Głupota.
Wyglądałyśmy razem śmiesznie.
Miałam jedną ciepłą czapkę, futrzaną, z nausznikami.
Wyglądałam w niej jak jej pies.
Jakby zabrała mnie na spacer.
To na pewno nieprawda.
Ciągle się kłóciłyśmy.
Ja nienawidziłam jej znajomych, a ona klubów.
Nie poznałyśmy swoich rodzin.
Dziwnie przeżuwała żarcie.
Zawsze mnie rysowała, kiedy nie patrzyłam.
Godzinami układała włosy. Zanudzała mnie, mówiąc o sztuce.
Ale była też mądra i zabawna.
Wierzyłam jej,
że po studiach wyjedziemy do Egiptu
i będziemy wynajmować wielbłądy bogatym turystom.
Adoptujemy czworo najbrzydszych dzieci na świecie
i wychowamy je na aroganckich zjebów.
Na przekór światu.
Na przedostatnim roku matka zabrała ją do Paryża.
Wróciła zaręczona.
Nie wyszła za niego, ale zerwałyśmy.
Rzuciłam studia, wyjechałam do Nowego Jorku.
Spaliłam tę pieprzoną czapkę.
Tak mi przykro. Nie wiedziałam.
Wtedy o nic bym nie prosiła.
Nie. Jestem twoją agentką.
Miałaś rację. Nie było wyjścia.
Tylko raz byłaś zakochana?
- Nie mówię, że byłam. - Dobra.
Ale tak. I ostatni.
Jeszcze się zakochasz.
I też skończy się to katastrofą.
Czemu tak mówisz?
Byłaś kiedyś blondynką?
Byłam. Na studiach. Przez chwilę.
Tak myślałam.
Rose, oszukano nas.
Żadne z dzieci nie jest chore.
Co ty pleciesz?
Podsłuchałem, jak się śmieją, że daliśmy się nabrać.
Nazywali nas tępakami.
Ethan był rozpalony.
Trzymał głowę
pod ciepłą wodą przez dziesięć minut.
- Co? - To był pomysł Esther.
Ona to zorganizowała.
To straszne. Trzeba ich ukarać.
Zgadzam się. Idę do redakcji.
Nie zamierzasz ich ukarać?
Mam spotkanie.
I co, ja mam ich ukarać?
Nie. Tylko bez przesady, to dzieci. No ale nazwały nas tępakami.
- Ich matka może to zrobić. - Co?
- Ukarać dzieci. - Za co?
Udawały chorobę i nas obrażały.
Prosto w twarz? Odważne.
Teraz nam o tym przypominają.
Przekaż też w pracy, że to dom,
nie centrala telefoniczna.
Ja nic nie wiem.
Dzwonili cały ranek. Sześć razy.
Mówiłam Alvinowi, że wrócę po południu.
A dzieci, które kłamią, stają się brutalnymi przestępcami.
Muszę się przebrać.
To cię nie martwi?
Niezbyt.
Pomyślałam, że jako ich matka mogłabyś chcieć coś z tym zrobić.
Co?
Skąd mam wiedzieć?
Właśnie. Uczyłam się od najlepszych.
Co tak lekko?
Mam masę pomysłów, choćby Klamath Falls.
- Alvin. - Tak?
Przychodzę punktualnie każdego dnia.
- Cóż... - Punktualnie. Każdego dnia.
Nie choruję, nie miewam kaca.
- Czemu patrzy na mnie? - Zostaję na show.
Chodzę na imprezy, przynoszę orzeszki do baru.
Pilnuję, żebyście jedli. Żebyście mieli świeżą śmietankę do kawy.
Kryję was, jak odwiedzacie bukmachera.
Jeśli raz potrzebuję kilku godzin,
żeby załatwić sprawę osobistą,
nie zachowujcie się jak żona Adama.
Mam dwójkę dzieci. Mam rodziców w podeszłym wieku.
Obowiązki, które czasami wymagają mojej uwagi.
Coś nie tak z dziećmi?
Nic oprócz socjopatii.
Nie o to chodzi.
A rodzice?
Cali i zdrowi.
Po prostu zapominacie,
że mam dzieci lub bardzo starych rodziców.
Byłaś na zakupach?
Bo co, bo jestem kobietą? A kobiety robią tylko zakupy?
Nie, jesteś w innym stroju niż rano.
I nie oderwałaś metki.
Dobra. To nowa sukienka. Ale nie poszłam na zakupy.
A ja nie dzwoniłem.
To kto?
Midge, dzwoniłem. Gordon chce się z tobą widzieć.
Jasne.
Mówiła, że jej dzieci są socjopatami?
Gordon, znalazłem Midge.
Daj nam chwilę, Mike.
Jasne.
Co się stało z Paarem?
- Co? - Wystąpisz?
Nie.
- Był tam? - Tak.
- Więc cię widział. - Tak.
- Nie zachwyciłaś go? - Byłam świetna.
Czyli mina w stylu „jeszcze zobaczysz” musi zaczekać.
Jestem cierpliwa.
Cierpliwa? To ci dopiero.
To dlatego spuściłaś psy?
Jakie psy?
Jasne.
Wygrałaś. Wystąpisz w programie.
Co? W tym programie?
Zgadza się.
Naprawdę?
- Dziś. - Dziś?
Wystąpisz dziś w programie.
- Jakiś problem? - Nie, skądże.
- Nie pasuje? - Pasuje.
Naślesz agentkę na moją żonę?
- Nie. - Zawieszę program,
póki nie zdecydujesz.
Dziś jest super. Najlepiej. Cudnie.
- Na pewno? - Tak.
- Jestem zachwycony. - Wiem.
Czy to ci przeszkadza?
Jestem tym zachwycona.
To by było na tyle.
Gordon?
Tak?
Do zobaczenia.
Zamknąć drzwi?
Zamknij. Inaczej jak rzucę szklanką,
trafię w kogoś i mnie pozwą.
- Jasne. - Trzeba uważać.
Dlatego jesteś szefem.
Tak. Szef. To ja.
To niejasne.
Nie. Jeśli zapytam moją matkę...
Alvin, muszę iść do domu.
Dopiero przyszłaś.
Muszę się przebrać.
- Dopiero się przebrałaś. - Metka.
- Potrzebuję innego stroju. - Dlaczego?
Dziś występuję.
- Co? - Jak?
- A co z regułą? - Zmieniła się?
- Alvin? - Bzdura.
- Co, kurwa? - Co, do chuja?
Nie cieszcie się tak, bo się rozpłaczę.
Mam wystąpić, a to moje ciuchy robocze.
Do występu muszę włożyć kompletnie co innego.
Ale jak?
Mogę wyjaśnić,
ale z terminologią krawiecką.
Idź.
Ja nie musiałbym się przebierać.
- Szarpnij. - Szarpię. Ani drgnie.
- Rozhuśtaj. - Wtedy spadnie.
- Ani drgnie. - Potrzebujemy wiewiórki.
Po co?
Do odebrania paczki.
Czyli tresowanej.
Potrzebujemy tresowanej wiewiórki. Tak?
Nie zaszkodzi.
Nie idzie.
Szlag. Pamiętasz nadawcę?
Posłaniec powiedział: „Do Susie Myerson i wspólników”.
Nie mogłaś powiedzieć, żeby zrobił dwa kroki
i dostarczył to do odbiorcy?
- Nie. - Dlaczego nie?
Bo mamy wiadro!
Wiadro jest fajne.
Przerażające,
że jesteśmy w czołówce inteligencji w branży.
Jak moja sukienka?
Nie jesteś w pracy?
Ładna?
Proszę, jedna bzdura naraz.
Czy ta sukienka mówi,
że wystąpię u Gordona Forda?
Jasne.
Co? Nie pierdol.
Nie pierdolę!
Poważnie?
Jak Antygona.
Nie wierzę. Co się stało?
Gordon mnie zawołał i powiedział, że dziś wystąpię.
Mało czasu.
- Był wkurzony. - Dlaczego?
A jak myślisz?
- Poprosiła go. - Tak myślę.
Niech mnie diabli.
Nie lubi być pomijany.
Truchło łosia też się omija,
jak leży na drodze.
Rozjedź go, poćwiartuj i zrób gulasz.
Będę w programie.
Będziesz.
- Będę w programie. - Będziesz w programie!
Dobra. Muszę znaleźć mamę. Tym razem tego nie uniknie.
Przyjdzie do studia i to obejrzy.
Oto rozrywka
- Który telefon wolny? - Drugi.
- Idę do ciebie. - Dobra.
Bierz wizytówki i dzwoń do wszystkich.
Niech obejrzą dziś program.
A ty znajdź wiewiórkę.
Robi się.
- Skup się. - Tak jest.
Przyszliśmy po 12 strojów do klubu. Tylko 12.
Te, które uzgodniliśmy w zeszłym tygodniu.
Przyniosłem zdjęcie.
Nie zgadzaj się od razu.
Będą próbowali nam wcisnąć szajs jak ostatnio.
Wybacz. Nie wiem, co sobie myślałem
z tymi spódniczkami.
Mama to naciągaczka.
Nie zostawiaj nas samych.
Znalazłam stroje. Oczywiście były z tyłu.
Mogą mieć nowe sztuczki.
Dzieje się coś jeszcze.
Jacyś ludzie wszystko spisują.
Co? Po co?
Nie wiem, ale się dowiem.
Mamo? Tato? Jestem.
Zaczekaj, Joely.
Idziemy.
Jeszcze zdążymy do Macy's.
O mój Boże.
Nie daj się.
Mają laski.
Każdy może mieć laskę.
Witaj.
Nie całuj mnie, bo się rozpadnę.
Co się stało?
Długa historia.
Mam czas.
Dobrze. Manny jest na Florydzie u siostry.
Moishe codziennie wstawał o świcie, żeby otworzyć fabrykę.
Wstałem, byłem pod prysznicem. Upuściłem mydło.
Schylam się po nie i nagle...
- Bum! Leżę. - Jezu, tato!
Cierpię, wołam Shirley.
Shirley!
- A ja śpię jak zabita. - Trup.
Nagle słyszę, jak Moishe mnie woła.
Jest ciemno. Zimno. Nie mam nic na sobie.
- Ani ciuszka. - Mamo!
Złapałam byle co i pobiegłam.
Moishe!
Upadając, ochlapał całą podłogę wodą.
Padłam jak długa.
I to prosto na mnie.
Myślałam, że wszystko złamałam. Futro przemokło.
Jakby przygniótł mnie mokry jak.
Sprzątaczka przyszła po paru godzinach.
A my tak leżeliśmy.
I rozmawialiśmy.
Po prostu rozmawialiśmy o wszystkim.
Co innego nam zostało, poza śmiercią?
Nie rozmawialiśmy tak od lat.
Po raz pierwszy naprawdę słuchałem.
Ja też.
To była wspaniała chwila.
Tak bardzo cię kocham!
Zrozumiałem, że zachowuję się głupio.
Życie to coś więcej niż ta fabryka.
A skoro nie trzymam jej dla ciebie...
Moishe przejdzie na emeryturę.
Co? Naprawdę?
Sprzedaję firmę. Wszystko.
Ot tak?
Czasami wystarczy upaść pod prysznicem, aby wszystko stało się jasne.
Życie jest cenne. Nie liczę się tylko ja.
Trzeba myśleć o innych ludziach w swoim życiu.
Co z personelem?
Jebał ich pies. Odchodzę na emeryturę.
Gdy będziemy mogli chodzić,
sprzedamy dom i kupimy coś w Boca Raton.
Jestem w szoku.
Ale szczęśliwy?
Jak wy, to i ja.
Panie Maisel! Przepraszam, telefon do pana.
Do mnie? Zaraz wracam.
Arch! Chodź tu.
Pomówmy o tych strojach.
Wiem, że...
- Halo? - Cześć. Wybacz, że przeszkadzam.
Chwała ci za to.
Wystąpię dzisiaj u Gordona Forda.
Co? Midge, to niesamowite!
Wiem. Sama nie dowierzam.
Aż się boję mówić to na głos ze strachu, że się obudzę.
Nie ma co się bać. To wielki sukces.
To przełom, na który czekałam.
Jesteś gotowa?
Nie mam wyboru.
Jeśli chcesz pogadać o mnie, o nas, o czymkolwiek, śmiało.
Wal jak w dym.
- Joel... - Poważnie.
Chciałbym nadal mieszkać w Nowym Jorku, ale zniosę to.
Mówiłam ci już, że jesteś niesamowity?
Wiele razy. Więcej, niż zasługuję.
Chcesz wpaść do studia?
Zobaczyć, jak cię wyzywam w telewizji?
Naprawdę?
Tak. Chciałabym, żebyś tam był.
Nie przegapiłbym tego.
O 20.30.
Zostawię bilety dla „mojej straconej szansy".
Połamania nóg.
Pa, Joel.
Dobra. Idę do studia.
Zaczekaj, idę z tobą.
Chwileczkę? Midge, łokieć.
- Co? Co za gówno. - Co jest?
Gówno. To gówno. Gołębie.
Co? Ja pierdolę. Oparłaś się o parapet?
Tak się nie robi. Parapet należy do gołębi.
- Muszę się przebrać. - W mój garnitur?
Tak nie pójdę.
Możemy wstąpić do Bergdorf's?
Żadnych zakupów. Nie ma czasu.
Nie przełożą programu.
Mam parę zarezerwowanych sukienek.
Wezmę je. Jedźcie go studia.
- Naprawdę? - Sio!
Pozwalasz gołębiom srać na parapet?
To gołębie.
Ich świat jest mały. Daj im coś.
„Najlepsza rada dla dziewczyn, które chcą mieć dzieci?
„Mieszkajcie z rodzicami”.
Może być.
„Moje dzieci wyrosły, a to smutne dla matki.
„Muszę słuchać ich opinii”...
Za pomarańczowe. „Na temat ich ubranek”.
Nie.
„Syn myśli, że jestem zabawna.
„Córka - że jest adoptowana”. Za mroczne.
- Żart? - Eyeliner.
Nie woli pani sama?
Ty się na tym znasz.
„Pytają mnie, dlaczego występuję w nocy,
„skoro mam dwójkę dzieci”. Nie.
„Bo dzieci nie rozumieją żartów”. Nie.
Powinnam wspominać o dzieciach?
Ludzie je lubią. Kaszojady są wszędzie.
Nie znienawidzą matki, która kpi ze swoich dzieci?
Nie, dlaczego?
Matka powinna kochać dzieci,
być łagodna, opiekuńcza i tak dalej...
- Daj mi... - Tak.
Mam. Kazałam wzmocnić druty i guziki,
żeby nie było niespodzianki w telewizji.
O pończochach nie mówiłaś,
więc mam kilka dodatkowych par.
Wyjdziesz za mnie?
Za komiczkę? W życiu!
- Słusznie. Ile jestem dłużna? - Nic.
Nie zapłacisz za to.
Nie zapłacę.
Ja też nie zapłacę.
Nikt nie zapłaci.
Powiedziałam, że w niej wystąpisz.
Wspomnij o sklepie, a będzie za darmo.
Jesteś pewna z tym ślubem?
Ćwiczmy dalej, czas ucieka.
Odpuszczę sobie żarty o dzieciach.
Wiesz, że jak otworzysz usta,
wyjdzie z nich: „Nienawidzę dzieci, pocałujcie mnie w dupię”.
Może nie od razu.
Midge! Sukces!
Doskonale.
Jest na linii Millie.
Tutaj.
- Trudno was znaleźć. - O czym ty mówisz?
Szukałam was.
- Jestem w pracy. - Teraz wiem.
Zagadka rozwiązana. Do widzenia.
Mama ma zajęte od czterech godzin,
a wcześniej jej nie było.
Byłaś w domu?
Przebrać się.
- Znowu? - Tak.
Drugi raz?
Za trzecim razem Dinah przyniosła mi sukienkę ze sklepu.
Ktoś młody musi mi to wytłumaczyć.
Mam niesamowite wieści.
Wystąpię dziś u Gordona Forda.
Z czym?
Ze stand-upem.
Jako gość?
Jako gość.
Niech mnie!
Dzwonię do mamy,
bo mam dla was dwa bilety.
Ruszamy na żywo o 21,
musicie tu być o 20.30.
O 20.30. Będziemy.
Świetnie. Kończę.
Siedzę w biurze w bieliźnie.
Nic już nie mów.
- Ale... - Ani słowa. Do zobaczenia.
- Czekaj, Miriam? - Tak?
To naprawdę wspaniale.
Dziękuję, tato.
Monolog sam się nie napisze.
Rose!
Zatrzymaj się. Wszystkich rozstawiłam.
Pospiesz się! Musimy iść.
Dokąd?
Miriam dzwoniła.
Będzie dziś u Gordona Forda.
Wystąpi.
No to wspaniale.
Musimy być na miejscu o 20.30.
Kończ, co robisz, bo musimy iść.
Nie idę.
Jak to nie?
Miriam będzie w telewizji.
Gdyby chciała, żebym tam była, sama by mnie zaprosiła.
Zaprosiła ciebie. Jedź, opowiesz mi.
Mówiła, że dzwoniła, ale masz zajęte od czterech godzin.
Uwierzyłeś?
Czemu miałaby kłamać?
Bo jest nałogową kłamczuchą, tak jak jej dzieci.
To nieprawda.
Jak długo nas okłamywała w sprawie stand-upu?
O tym, że Susie jest hydraulikiem?
Kiedy zadzwoniła podczas udawanych urodzin Ethana,
mówiła, że jest w Pradze, a była w Nowym Jorku.
I nie rozmawiałam przez cztery godziny.
Nie jestem 14-letnią siksą planującą ucieczkę z Elvisem.
Może telefon się zepsuł.
Działa. Cały dzień z nim tu jestem.
Wiedziałabym.
A nieodłożona słuchawka?
Nie ma mowy, że nie odłożyłam...
To nie dowodzi, że ktoś dzwonił.
Halo?
Rose! Dzwonię od czterech godzin.
Midge będzie dziś u Gordona Forda. Ma dla ciebie bilety.
Dziękuję za telefon, Joel.
Musisz tam być o 20.30. Zaczynają o 21.
W porządku.
- O 20.30. - Dziękuję.
Masz potwierdzić, że tam będziesz.
Halo?
Rose! Nareszcie! Dzwonię bez końca.
Miriam prosiła, żeby przekazać,
że występuje dziś u Gordona Forda.
Wiem...
Masz być o 20.30, ale lepiej o 20.15.
Rozdają wtedy sporo darmowych rzeczy.
Frisbee, podstawki pod garnki, kieliszki do wina ze skrzatami...
Do widzenia.
Halo?
Halo, pani Weissman?
Pani to lubi pogadać.
Wcale nie...
Pani Miriam do pani wydzwania.
Będzie dziś żartować u Gordona Forda.
- Ma bilety. - Czemu szepczesz?
Janusz nie chce, żebym z wami rozmawiała.
Ma panią za wampira, który wysysa z nas krew.
Zelda? Z kim rozmawiasz?
Tej rozmowy nie było.
Dobrze...
Rose Weissman.
- Mam. - Po tylu godzinach!
- Midge kazała przekazać... - Będzie w programie.
Tak. Ma pani być...
O 20.15, jeśli chcę dostać frisbee. Wiem, dziękuję.
- Ile mamy czasu? - Godzinę.
Jedźmy!
Dlaczego Antonio nie zamówił nam taksówki?
Nie było taksówek, Rose.
Oczywiście, że nie, nie dałeś mu zagwizdać.
- Co? - Specjalnym gwizdkiem.
Jak gwiżdże, pojawiają się taksówki.
Muszą tam być, żeby usłyszeć gwizdek.
To nie magia.
Antonio nie jest czarodziejem. To nie Narnia!
O rety.
Już wiemy, dlaczego nie było taksówek.
Wszystkie są tutaj.
Znajdź wolną.
Nie widzę. Masz gwizdek?
Panie taksówkarzu?
Przepraszam, Rockefeller Center 30?
- Nikogo nie biorę. - Dlaczego?
- Koniec zmiany. - Co mówi?
Nie bierze pasażerów.
Bo nie użyłeś gwizdka.
Jedź metrem, kolego!
- Jest pan wolny? - Nie. Koniec zmiany.
Przepraszam, potrzebujemy taksówki. To moja stopa.
- Jest pan wolny? - Nie.
Przepraszam!
Taxi!
Potrzebujemy taksówki.
Koniec zmiany.
Wszyscy kończą jednocześnie?
Jak tu jeździć?
Jest pan wolny? Rockefeller Center 30.
- Powodzenia. - Przepraszam! Potrzebujemy taksówki.
- Nie mamy gwizdka. - Przykro mi.
Potrzebujemy taksówki.
Wiem, że koniec zmiany...
- Przepraszam. - Nie.
Moja córka będzie w telewizji.
- Dam dziesięć dolarów, żebyś nie kończył. - Nie.
Dzwoniła, ale słuchawka nie była odłożona.
Wnuczka dosięga już telefonu.
Dycha, jak pan nie skończy zmiany.
Przykro mi.
...odkąd opuścił ją mąż. Została komiczką.
Miałam nadzieję, że to przejściowe.
Dam za kurs 20 dolarów do kosztu przejazdu.
A jeśli ktoś z pana rodziny potrzebuje korepetycji
w zaawansowanej algebrze lub różniczkach
albo pochlebnej recenzji w Village Voice,
też załatwię.
Co jest nie tak z branżą taksówkarską?
Zaproponowałem mu pieniądze i usługi.
A ja jemu obrączkę i nic.
A on wciąż... Co?
Patrzył jak na wariatkę.
Jak mogłaś zaoferować obrączkę? Należała do mojej prababci!
Nie zmieniaj tematu.
To bezcenna pamiątka rodowa!
Nie nosiła jej.
Wszyła ją w perukę, żeby nikt jej nie ukradł.
Autobus! Widzę autobus! Szkoda, że nie mamy gwizdka.
- Czekaj! - Proszę zatrzymać autobus!
- Czekaj! - Stać!
Proszę się zatrzymać!
Chwileczkę!
Panie kierowco! Moja córka będzie w telewizji!
No dobra, czas na frisbee od Gordona Forda!
TWOJE SZCZĘŚLIWE LICZBY TO 46, 24, 11, 6 i 5
Proszę. Kolejność dowcipów. Rozczytasz?
- Tak. - Przekażę.
Przełożyć kolację z Shelem na jutro?
- Czemu jem z nim kolację? - Bo chciałaś.
Nienawidzę go. Odwołaj.
To najlepsza kolejność.
Rozpieprzysz najlepszą kolejność!
Tak jest lepiej. Czekaj!
Muszę zjeść kolację z Shelem.
- Odwołaj odwołanie. - Kolacja aktualna!
Alan Shepard! Amerykański bohater. Cieszę się, że tu jesteś.
Miło mi.
- Dostałeś kosz. - Owszem. Sporo tego.
Miał być widoczny z kosmosu.
Z góry przepraszam, jeśli będą żarty
z małych zielonych ludzików albo ktoś krzyknie
coś o przepustnicy.
Autograf dla mojej żony i wybaczę.
Stoi. Do zobaczenia.
- Maisel. - Gordon. Cześć.
Jestem naprawdę podekscytowana.
Co masz na sobie?
Co? Sukienkę. To podchwytliwe pytanie?
Poniosła cię fantazja.
Wystąpię u Gordona Forda.
To wymaga elegancji.
- Występ? - Tak.
Nie pokażesz swojego setu.
A czyj?
Oby nie Buddy'ego Hacketta. Pozwie mnie.
Pozwól, że to wyjaśnię. Nie wystąpisz.
Przyjdziesz jako writerka.
Writerka?
Okryj się jakimś swetrem czy coś.
Susie.
Panie Ford.
Panie Ford. Susie Myerson, agentka Midge.
Wiem, kim jesteś.
Moja klientka sądziła, że dziś wystąpi w programie.
Kto jej to zasugerował?
Pan.
Miała być w programie i będzie.
- Ale nie jako komiczka. - Nie.
Jest komiczką.
Nie tutaj. Tutaj jest writerką.
I tak wystąpi.
Co to znaczy? Wyjdzie i dostanie hemoroidów?
Przedstawię ją jako writerkę,
zadam pytania, ona odpowie i tyle.
- Dlaczego? - Dlaczego co?
Dlaczego jako writerka? Kogo to obchodzi?
Ludzi to ciekawi.
Jak rodząca panda, tylko to mniej urocze.
Ona nie jest pandą.
W ogóle nie musi przychodzić. Mogę poprosić Mela.
Wygląda jak panda, lepiej się nada.
- Gordon... - Idę.
Przyjdźcie albo nie.
Co to jest, kurwa?
Mike!
- Mike! - Boże! Co, Susie?
Co ty odpierdalasz?
Miała wystąpić, a nie wystąpi.
Co? Jest na liście.
Jesteś producentem i nic nie wiesz?
Co tu w takim razie robi?
Wystąpi, ale jako miś panda.
Co? W kostiumie?
- Metaforycznie. - Nie rozumiem.
To jakaś bzdura!
Gordon tu podejmuje decyzje.
Chce ją ugościć jako writerkę.
Co, ma narzekać na hemoroidy?
To samo powiedziałam!
Przecież to jakieś gówno.
Napraw to, Mike.
Spróbuję.
Napraw to!
Powiedziałem, że spróbuję!
Chwileczkę, panie i panowie.
- Co to? - Nowy tekst na powitanie.
Lepszy. Daj Teddy'emu.
Jest jakiś problem z występem Midge.
Nie mieszaj się.
Muszę! Jestem producentem.
Zmieniłem to na wywiad. Szybki.
Dobra. Ale...
Zaczynamy, Mike.
Program sam się nie poprowadzi.
...niecała minuta.
Czeka was świetny odcinek.
Zaraz zaczynamy, tak trzymać.
Program leci na żywo...
Rose! Abe! Tutaj!
Shirley! Gdzie Moishe?
Na lekach. Myślał, że jest Evą Peron,
więc został w domu. Proszę, mam dla was frisbee.
Rose! Abe!
- Cześć. - Hej!
Zostawić przejścia.
Wychodzimy po cichu.
Wyjścia ewakuacyjne znajdują się po obu stronach z tyłu.
Poza tym róbcie dużo hałasu
i pokażcie Gordonowi, że się cieszycie!
Dobra. Zaczynamy!
Wielkie brawa! Pięć, cztery, trzy.
Panie i panowie, The Gordon Ford Show!
Dzisiejsi goście: astronauta Alan Shepard,
broadwayowska sensacja Carol Burnett
i gość specjalny: writerka Gordona Forda!
A oto i Gordon!
- Pan Shepard? - Gotowy.
Powodzenia.
Dziękuję. Miło mieć cię na Ziemi.
Gordon Ford to geniusz!
Ktoś jest nieśmiały
Przy mnie to niepotrzebne
Nie widzisz
Że wstydzę się tak samo?
Rozumiem twój punkt widzenia
Zawsze byłam nieśmiała
Przyznaję, jestem nieśmiała
Nie widzisz, że ta aura pewności
To maska Bo jestem nieśmiała?
Możesz być pewien
W głębi serca jestem skromna
Chociaż niektórzy mogą zaprzeczyć
W sercu jestem cicha i czysta
Choć to kiepski wieczór, Alan Shepard ma pyszne orzeszki.
Midge? Pani to Midge?
To jest Midge.
Dziękuję.
Midge? Jestem Plum.
Wiem, jak „śliwka”.
Możemy ci pomóc, Plum?
To ja chcę pomóc.
Jestem twoją kierowniczką planu.
Jak to?
Prawdziwy kierownik zarządza show,
więc ty dostałaś mnie.
Pracujesz w biurze rzeczy znalezionych na lodowisku?
Nie dziś!
Idziemy?
Nie ja
To kto?
Gdzie i kiedy? Co za napięcie
Więc kończmy to
Zabawmy się
Jestem jedną osobą
Brak jej jednego mężczyzny
Brak
Carol Burnett, panie i panowie.
Fantastyczne, Carol. Co będzie dalej?
A teraz chwila dla naszego sponsora.
Przerwa!
Zaczekaj tutaj.
Tędy.
Musisz usiąść na stołku? Kanapa jest tuż obok.
Kanapa jest dla prawdziwych gości.
Nie mogę mieć podparcia pleców.
Stołek jest nadal w TV. Nadal możesz ich rozśmieszyć.
Nie musi być tragedii. Cycki...
- Nie. - Racja.
Writerka na stołek.
Jesteś po lewej, żeby Gordon mógł jak najszybciej wrócić do biurka.
Rozumiem.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Spójrz na nią! - Rose, spójrz! To Miriam!
Midge, tutaj!
Miriam! Znalazłem twoją matkę!
Słuchawka spadła!
Poszedłem po nią do domu!
Pojechaliśmy autobusem! Wstrząsające!
To jego była żona.
Wracamy za pięć, cztery, trzy.
Wróciliśmy.
Oglądacie program Gordona Forda, a ja nadal jestem Gordonem Fordem.
Chciałbym, by program był
tylko moją zasługą, ale to nieprawda.
Biuro jest pełne ludzi, którzy harują,
bym ja wyglądał na dowcipnego.
Pomyślałem, że zechcecie poznać jedną z tych osób.
Chcecie?
Powitajmy w programie
naszą writerkę.
Panie i panowie, przed wami Midge.
- Cześć, Midge. - Cześć.
Pracujesz tu od pięciu miesięcy.
Zadam pytanie, na które wszyscy czekają.
Własnymi słowami, co myślisz o swoim szefie?
Jest wspaniały.
- Przystojny? - Bardzo.
- Czarujący? - Jak książę.
Zręczny żongler? Ma podejście do dzieci?
To też.
Midge należy do sześcioosobowego zespołu.
Zastanawiacie się,
co robią tacy writerzy?
Każdego ranka zbierają się w pokoju,
jedzą bajgle, piją kawę, czytają gazety,
udają, że znają się na piłce,
a potem, mniej więcej teraz,
zaczynają myśleć o monologu.
Zawsze gotowi.
Wypalisz mi wzrokiem dziurę w czaszce.
Ciesz się, że nie w jajach.
Jesteś rodzynkiem w ekipie, więc spytam.
Czym się różni writerka od writera?
Ty myśl, a my poznamy resztę.
Jerry, obróć kamerę.
Panie i panowie, Ralph Emerson, Cecil Green,
Adam Portnoy, Mel Rubens i head writer, Alvin Blank.
To oni tworzą program.
Moja wesoła kompania.
Cześć.
Ale wróćmy do mnie.
Na czym stanęło?
No tak, różnice.
Writerki piszą dużo więcej dowcipów o koniach.
I o truciu mężów.
Lubimy się przytulać po pracy.
A teraz parę słów od sponsora.
- Co? - Co?
- Daj reklamę. - Jaką reklamę?
Znajdź reklamę.
To wszystko?
Nie ma to jak niedosyt.
Przerwa na reklamę, panie i panowie.
Zostań na stołku.
Zostały cztery minuty do końca.
Zarządziłem reklamy.
Wiem. Niepotrzebnie.
Nie na cztery minuty.
- Zacząłem wcześniej. - Cztery minuty.
Zakończę program po reklamie.
Masz cztery minuty po reklamie.
- Słuchasz mnie w ogóle? - Będę improwizował.
Przez cztery minuty? A ty to kto, Mae West?
- Czego chcesz? - Czterech minut.
Treści. Weź innego writera. Kierownika sceny.
Weź Plum. Co tu robi Plum?
Nie dają reklam tak wcześnie.
Zostały trzy minuty i 56 sekund do końca segmentu.
Mierzę czas.
Co ona robi na stołku?
Pochrzaniło się.
Co zrobiłaś?
Dlaczego wszystko jest moją... Dobra, to ja.
Poprosiłam znajomą, żeby załatwiła jej występ.
A że gościa napędza ego i ma jaja jak wydmuszki,
to zrzucił ją na stołek.
Jak rozśmieszyła publiczność,
narobił w pory.
Dobrze. Cztery minuty na stołku. Zadowolony?
Jest zabawna. To ty ją zatrudniłeś.
Bo uznałeś, że jest zabawna.
Cztery minuty po reklamie.
- Ale... - Midge, proszę.
Cztery minuty i możemy iść się upić, iść do łóżka
albo wjechać autem w ścianę.
Albo sam zrobię wszystkie trzy.
Dobrze.
Dziękuję.
- Archie. Jestem. - Wreszcie.
Przegapiłam? Co zrobiła?
Usiadła na stołku.
Dobrze, niech siedzi. Jesteśmy małżeństwem.
- Miriam. - Miriam, tutaj.
Muszę przyznać,
że choć z twoich ust nie wyszło ani jedno słowo,
miło jest widzieć cię na tym stołku.
Dziękuję, tato.
Miriam.
Od takich przysiadów można zajść w ciążę.
Ile razy będziesz mi wypominać tę przestrogę?
Była wyjątkowa.
Wiedz, że jestem bardzo wzruszona,
że tyle osób mnie tu zapraszało.
To miał być wielki wieczór.
Chciałam, żebyś tu była.
Miał być?
Jest. To wielki wieczór.
Masz wrócić na miejsce?
To pytanie, Plum?
Nie.
Do zobaczenia, mamo.
Midge. Beret.
Wracamy za dwie minuty. Proszę pozostać na miejscach.
Pokłócimy się o to jutro. Jeszcze cztery...
Stołek.
Mogę porozmawiać z Susie?
Sekundę. Dosłownie.
Co się dzieje?
Wyciskasz kamień nerkowy?
Zostały mi jeszcze cztery minuty. Cztery.
Dobra.
Cztery minuty. Słyszysz mnie?
Tak. Cztery minuty.
Cztery minuty.
- Cztery. Masz cztery minuty. - Cztery.
Walnę cię. Nie obchodzi mnie, jak to będzie wyglądać.
Chcę coś zrobić, Susie.
Coś lekkomyślnego, co może się źle skończyć dla nas obu.
- Tak? - To może nas zrujnować.
Mnie, a ciebie rykoszetem.
Dobra.
Tylko...
Sześćdziesiąt sekund.
Co myślisz?
Zaczęłaś od przypadkowego występu,
o który nikt nie prosił.
Gadałaś bzdury, których nikt od ciebie nie chciał.
Cycki w górę.
Zapnij pasy, Mikey.
Trzydzieści sekund. Wszyscy na miejsca.
Nie chciałam cię do tego zmuszać.
Liczyłam, że sam mnie kiedyś zaprosisz.
To nic osobistego.
Źle to rozegrałaś.
- Znasz zasadę. - Tak.
Wracamy za pięć, cztery, trzy.
Tylko rzadko przestrzegam zasad.
Wracamy do naszej writerki.
Midge, coś mnie dręczy, odkąd się pojawiłaś.
Kawa w pokoju writerów jest o wiele lepsza
niż we wspólnym. Dlaczego?
Nie wiem, Gordon,
ponieważ, zabawne, tak naprawdę nie jestem writerką.
Co?
Jestem komiczką.
Udawałam writerkę, żeby mieć dostęp do toalety w Midtown.
Może zrobię to, po co tu przyszłam?
A ty dokąd?
Przekonamy się.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Tak wygląda żydowskie porwanie.
Ale nie jesteśmy w samolocie.
Nie chcę lecieć na Kubę,
chcę tylko czterech minut i ubezpieczenia społecznego.
Żydzi potrafią porwać jedynie rozmową. To w nich najlepsze.
Właściwie nie miałam tu dziś występować.
Schodząc ze stołka, złamałam poważną zasadę.
Ale ostatnio często łamię zasady.
Zostałam komiczką. To było zaskoczenie dla wszystkich.
Zwłaszcza dla mnie.
Byłam tylko żoną i matką na Upper West Side.
Upper West Side? Naprawdę?
Moi rodzice są dziś na widowni.
Pogadajcie o miejscach parkingowych.
Ojciec ma całą teorię spiskową.
To nie teoria. Na Upper West Side jest dużo Żydów
i mało miejsc parkingowych. Wniosek nasuwa się sam.
Byłam tylko żoną i matką, aż pewnego dnia mąż mnie zostawił.
W Jom Kipur.
Dzień, w którym Żydzi pokutują za grzechy.
Wtedy postanowił mnie zostawić dla sekretarki.
Nie winię go. W torebce miała miętówki.
Przyznam, że przez jakiś czas było naprawdę okropnie.
Ale słońce zaszło i znowu mogłam jeść.
Nagle zostałam singielką. Nie wiedziałam, co robić.
Więc zalałam się Manischewitzem jak zła,
weszłam na scenę, chwyciłam mikrofon.
I wtedy wszystko się zmieniło.
Odkryłam, jak to jest, gdy ludzie mnie słuchają.
Nie mężczyźni, ale cała reszta.
I nie moja matka, ale cała reszta już tak.
I nie moje dzieci, moi faceci,
pracodawcy, współpracownicy, nowy rzeźnik, ale obcy. Obcy mnie kochają.
Tak.
A ty jak tu wlazłeś?
Jestem magikiem.
Powinnam być wdzięczna, że mąż mnie zdradził
z osobą, którą była,
jak to mówią w The American Journal of Medicine, idiotką.
Nie dlatego, że spała z moim mężem.
Widziałam, jak pytała plastikową roślinkę,
czy chce trochę wody.
I czekała na odpowiedź.
Pełne dziesięć minut.
I spytała dzbanek z kawą, czemu roślina jest na nią zła.
Taka następczyni łagodzi ból.
Po ich pierwszym wspólnym przyjęciu ludzie pytali:
„Co on sobie myślał?
„Gdy gasiła papierosa, przepraszała popielniczkę”.
- Poważnie? - Tak.
Na przyjęciu.
Jakiś czas jestem sama.
Dość długo.
Jeśli wyjdę za mąż,
mama będzie musiała mi przypomnieć, co robią pszczółki.
Nie wiem, czy stały związek
jest mi pisany.
Pracuję po nocach.
Wracam do domu, cuchnąc papierosami i alkoholem,
ze szminką na kołnierzyku. Moją.
Mężczyźni w moim życiu nie są już kochankami.
Są żartami.
Częścią moich występów.
Jeśli całują się głośno lub mają przezwiska dla części ciała,
na przykład stóp... Reklamujemy tu mydło, spokojnie.
Jeśli pokłócimy się w piątek,
w sobotnią noc odtwarzam to w klubie.
Tam faceci zawsze mnie wspierają.
Co gorsza, mam dzieci. Dwoje, chłopca i dziewczynkę.
Jak im było?
Jesteśmy Żydami.
Syn został obrzezany tydzień po urodzeniu.
Trauma córki musi poczekać, aż dorośnie,
by iść na zakupy z mamą.
Sprawiedliwie.
Wiem, że ze względu na moją sytuację
córka będzie dorastać inaczej niż ja.
Będzie twardsza. Bardziej niezależna.
To przerażające słowo, „niezależność”. Szczególnie dla kobiet.
Nie powinnyśmy go znać.
Ja go nie znałam, mama też nie.
Jestem zdana na siebie.
Jeśli chcę zmienić przebitą oponę, cóż, ktoś inny musi to zrobić.
Jestem niezależna, nie głupia.
Od dawna już nie gadam ze sztucznymi roślinami.
Moje dzieci... jak one się nazywają...
Kiedy dorosną, znienawidzą mnie.
Jak każdy rodzic nocami wyobrażam sobie,
co powiedzą o mnie swoim psychiatrom.
Prawda? Znacie to.
„Nie bywała w domu, omijała mecze,
„kazała mi słuchać żartów przez tydzień
„i ją atakować, żeby poćwiczyć riposty”.
„I rozcieńczała nam drinki”.
Dlatego muszę stać się naprawdę sławna.
Sławnych wszyscy kochają.
Do odczytania testamentu.
Słyszałam o Mary Martin, gwieździe Broadwayu.
Musiała pojechać taksówką
do teatru, w którym grała.
Wsiadła, taksówkarz spytał, dokąd jechać.
Nie wiedziała.
Ani gdzie jest teatr, ani jak się nazywa.
Była zbyt sławna, by wiedzieć.
Tak sławna, że ktoś zauważy jej brak
i ją znajdzie. Wystarczy stać w miejscu.
O taką sławę mi chodzi.
Żebym nie musiała wiedzieć, kim jestem i dokąd zmierzam.
Żeby Bob Hope podszedł do mnie w restauracji.
„Jestem Bob Hope. Pewnie nie kojarzysz”.
A ja na to: „Kojarzę. Kurczaka proszę”.
Chcę życia z pompą.
Chcę doświadczyć wszystkiego.
Złamać każdą zasadę.
Mówią, że ambicja to nieatrakcyjna cecha u kobiety. Może.
Wiecie, co jest nieatrakcyjne?
Czekanie, aż coś się wydarzy.
Gapienie się przez okno, wiedząc, że takie życie tam czeka,
gdy boimy się otworzyć drzwi.
Nawet gdy ktoś nam zabrania.
Bycie tchórzem jest urocze tylko w krainie Oz.
Ethan i Esther. Wiedziałam, że sobie przypomnę.
Byliście wspaniali.
Dziękuję wam, Gordonowi Fordowi,
a najbardziej firmie Bergdorf Goodman.
Z głębi serca. Dziękuję i dobranoc.
Mogła włożyć inną sukienkę.
Brawo, Miriam!
- O cholera. - O cholera.
Nie stój tak. Zapraszam, Maisel. Chodź.
Usiądź. Już.
Skąd to się wzięło?
Zawsze tam było. Wystarczyło poprosić.
To było wspaniałe. Naprawdę.
Pełna zgoda. Nie jesteś writerką.
To najmilsza rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałam.
Zostałem trafiony własną bronią.
Wiedziałem, że jest zabawna, ale że aż tak?
Dobrze, że nie wyłączyłeś kamer.
Wyłączyłem. Powtórzysz to?
Pewnie.
Moi drodzy, nie przedstawiłem wam odpowiednio
tej arcyzabawnej pani.
Już to naprawiam.
Panie i panowie, jej pierwszy, ale na pewno nie ostatni występ
w The Gordon Ford Show. Przedstawiam
wyśmienitą, wdzięczną, wspaniałą panią Maisel!
Matka moich wnuków.
To moja była żona.
Moja była żona.
Zwalniam cię.
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Pamiętaj, nieczytelny.
To nie ma sensu.
- Uczę cię, jak być sławną. - Sam się naucz.
To nie jest zachowanie kogoś,
kto całą noc jadł darmowe krewetki.
Jeśli ktoś prosi o autograf, musi rozczytać twoje imię.
Mylisz się.
Wtedy poczuje się oszukany.
Dowie się, że chodziłaś do szkoły.
Umiesz wypisać czek.
No to tak. Może być?
Co to?
Mój autograf.
Co najmniej trzy bardzo wyraźne litery. Jeszcze raz.
Kto cię nauczył być sławnym?
- Urodziłem się sławny. - Rozumiem.
Spłynąłem Nilem w koszu
ze pomadą i scenariuszami.
Wspaniała historia.
Sam ją wymyśliłem.
Chcesz usłyszeć o stepującej szarańczy?
Chcesz coś jeszcze?
- A jest coś jeszcze? - Rachunek.
Dziękuję za ucztę.
Nie ma za co.
To była wspaniała noc.
Zgadzam się.
Nadal pada śnieg?
Jeśli tak, nie będzie taksówek.
Metro się spóźni.
Poszukaj schronienia gdzieś w pobliżu, dopóki się nie rozpogodzi.
Schronienia szukałam wcześniej.
Teraz muszę iść do spowiedzi.
W lewym konfesjonale znają hebrajski.
A taki?
Ładnie. Jak sanskryt.
Teraz pracujmy nad ignorowaniem ludzi,
których znasz,
gdy stoją obok. Sławni tak robią.
Skąd pewność, że będę sławna?
To tylko przeczucie.
Widziałem twój występ. Jak uciekasz przed policyjnym nalotem.
Bieganie i gadanie.
Masz wiele umiejętności.
Mój gorset zawrócił ci w głowie.
Głowę mam zawróconą od dawna.
Teraz mnie ściąga na prawo, jak prowadzę.
No nie wiem.
Obyś miał rację, bo nie mam planu B.
Wszystko stoi na jednej karcie.
Pozwól.
Cudnie. Mężczyzna odejmuje mi od ust.
„Czekają na ciebie jupitery.
„Musisz tylko po nie sięgnąć.
„Wtedy wszyscy się dowiedzą, kim jesteś.
„Poznają twój dowcip,
„twój intelekt, twój uśmiech.
„Twoje wielkie, wyraziste oczy.
„Będą bezradni wobec twojego uroku”.
Strasznie małe literki, co?
„Padną ci do stóp
„i będą wielbić ciebie i twój gorset”.
Pokaż mi to.
Jak zobaczą, że umiesz czytać, nie będziesz sławna.
„Twoje szczęśliwe liczby to 46, 24, 11, 6 i 5”.
Zależy, jak czytasz.
Pamiętaj,
już niedługo, w niezbyt odległej przyszłości,
ty zapłacisz za chińszczyznę.
Po dwudziestym czwartym jedziesz do Orlando i Palm Beach, to pewne.
Potem Chicago, Minneapolis i być może Vegas na dwa tygodnie.
Tak daleko. Tyle podróży.
Charo pożyczy samolot.
No dobrze. A co z pałacem?
Pracujemy nad tym. Chcą w grudniu.
Nie spędzę świąt w Londynie.
- Wiem. - Chcę być w Nowym Jorku.
Przekazaliśmy wiadomość.
Nigdy nie spędzam świąt w Nowym Jorku, w tym roku chcę.
Rozumiem. Nowy Jork na święta i kropka.
Chyba że tylko to pasuje.
Nic nie mogą zrobić z hałasem.
Skaczą tam od wielu godzin.
Mieszka tam Ruby Keeler?
Zapukam.
Powiedz, że Yoko się skarży.
Jeszcze jedno, co robię we wtorek?
Nic.
Umawiamy coś?
Nie. Pracujesz w niedzielę, poniedziałek i środę. Czwartek w podróży.
A co z wtorkiem?
We wtorek możesz odpocząć.
Podzwonię.
Naciskasz tutaj, otwierasz menu,
przewijasz do ikony koperty, klikasz, piszesz.
Nie mogę zadzwonić?
Czasem lepiej napisać.
- Kiedy? - Spóźnienia.
Wtedy dzwonię.
To taka fajna funkcja, jak aparat w telefonie.
- Mam zwykły aparat. - A jak nie weźmiesz?
Zapamiętuję.
Nagrywa też filmy.
Ma kody nuklearne? Zbombarduję kogoś?
- Nie. - Mogę się komunikować z kosmitami?
Pokazać, jak się pisze SMS-y?
Możesz spróbować.
Przewijasz do numeru, potem do litery.
Miłej zabawy, Franklin.
Chwila, wszędzie jakieś gówno.
Dosłownie czy w przenośni?
Pieprzona sprzątaczka wszystko poprzestawiała.
Nie mogę znaleźć okularów.
Pudełko na stoliku z kwiatami.
Nie udawaj, że wszystko wiesz.
Pudełko na stoliku z kwiatami.
Nie wiesz wszystkiego.
Nigdy ich nie rusza.
Sprawdź w pudełku.
Dzieli nas kontynent i to za mało.
Znalazłaś?
Nie.
Dobrze się nagrało?
Naprawiłam magnetowid.
Sprawdziłaś?
Sprawdziłam, działa.
A teraz przypomnij mi, co się wczoraj stało?
Wywalili gościa, bo nie wiedział,
którą postać grał Danny Bonaduce w The Partridge Family.
Ja bym nie wiedziała.
To Danny, Chryste.
Masz?
Mam. A ty masz?
Mam. Wkładam.
Wkładam.
- Wciąż wkładam. - Już.
Już.
Nie naciskaj przede mną.
Za każdym pieprzonym razem.
Musimy usłyszeć odpowiedzi jednocześnie.
Wiem.
Nie możesz ich usłyszeć przede mną.
Kurwa, wiem!
Naciśniemy w tym samym czasie, Jezu.
Mogłyśmy już obejrzeć cały program.
Dostałaś mojego ptaka?
Ten czerwony? Śliczny, nigdy takiego nie widziałam.
Nazwałam ją Dziwka.
Nie podziękowałam ci?
Nie ma za co. Gotowa?
Gotowa.
Dobra, raz, dwa, trzy...
- Już. - Już.
Jaka przyjemna melodia.
Naprawdę przyjemna.
Ostateczne starcie mistrzów.
Czy wygra Chris Miller, handlowiec z Louisville w Kentucky,
który wczoraj wygrał 10 000 $?
Omawialiśmy dziś daty.
Patrzę, a wtorek pusty.
Biedna Delia.
Wielka dziura.
Spytałam. Spojrzała na mnie jak na wariatkę.
Zadzwonić do niej?
Wróć do pracy.
Swoje odpracowałam. Zadzwonię do niej jutro.
Stawiam na mistrza.
Ja na tego brodatego.
Zaczynamy rundę.
To będzie dobry odcinek.
Podkręcimy to?
Trzymają poziom od 45 lat, jak to podkręcić?
Poproszę miliarderów z Forbesa za 200 dolarów.
„Marzec był dla niej wspaniały.
„Debiut na liście Forbesa”...
- Martha Stewart. - Siedziała,
bo jest babką. Każdy facet
robiący to samo chodzi wolno.
- Kim jest Martha Stewart? - Tak.
Mnie by to dał.
„Choć ma ponad 70 lat,
„ten członek rodu Disneyów pracuje”. John?
- Kim jest Roy Disney? - Roy Disney.
Miły facet.
Drapieżniki za 600 $.
Jak wyglądałabym z bródką?
Skąd ta myśl?
Jeśli istnieje reinkarnacja,
chcę wiedzieć, jakim byłabym facetem.
- Jesteś łysa? - A co?
Bo to dziwne,
jak wszystkie włosy są na brodzie.
Kozia bródka pasuje do czupryny.
Absurd.
To? A ta cała rozmowa nie?
Nie myślisz sobie czasem, jako kto byś wróciła?
Nie. Wciąż mam wszystkie klepki.
Ja cały czas o tym myślę.
Kim bym była? Gdzie bym mieszkała?
A jako zwierzę?
Ożeż.
Byłabym słodką wiewiórką. Albo łabędziem. Albo dzikim mustangiem.
Wspaniałym mustangiem. A ty?
Nie zamierzam wracać.
No weź.
Wolę pozostać trupem.
Jakim zwierzęciem byś była?
- Skunksem. - Dlaczego?
Świetne futro, słodki pyszczek. A tyłek to broń.
- Cała ty. - Prawda?
Idę ulicą, ktoś mnie trąca, odwracam się, ogon, bum!
Wyobrażam sobie.
I to patrząc przez ramię.
W swojej czapce.
Tak, kolego, to ty tak cuchniesz. Miłej kąpieli w soku pomidorowym!
Kąpiel w soku pomidorowym.
Dorzuć sobie selera, bo trochę tam posiedzisz.
Seler.
Następnym razem patrz, dokąd leziesz.
Pepé le Żyd.
Boli, przestań.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska