Dzięki Bogu, że jesteś.
Miałbyś sam stawić czoła pani Moyers?
Nadal jest uśmiechniętą i groźną blondynką.
Tu trzeba działać w duecie.
Ostatnio nie wiedziałem, czy grozi kozą nam czy Ethanowi.
Groziła nam. Mówiłam ci o incydencie z babeczkami?
Nie, mów.
Kilka miesięcy temu odważyłam się przynieść różowe lukrowane babeczki
na wyprzedaż wypieków, kiedy Totie Nussbaum...
Krojczy są na górze.
Jeden pracuje tu dłużej niż ojciec.
To nasze krawcowe.
Dzień dobry. Co za materiał!
Ze Stambułu. Tata ma dostawców na całym świecie.
Letty, nasza starsza guzikowa.
To jest moja dziewczyna, Midge.
Witaj, Letti.
Co się stało z Talią?
Miłego szycia!
Co się stało z Talią, Joel?
Pogoniłem ją po naszej randce.
Talia nie miała szans.
- Joely! - Tutaj są.
Mamo, tato, poznajcie Miriam Weissman.
- Moishe Maisel, miło mi. - Mnie również.
Matka Joela, Shirley.
Miło mi panią poznać.
Ależ będę mieć wnuki.
Mamo, zmiażdżysz ją.
- Lubisz jedwabną bieliznę? - Trudno nie lubić.
Akurat przyszła, chodź.
Tylko mi ją kiedyś oddaj.
To jak?
Takiej kobiety nie puszczaj.
To związek na zawsze.
Jaki masz rozmiar, maleństwo?
Ciągle to powtarzała. „Batoniki orzechowe, gdzie są?”
Moje babeczki schodziły jak ciepłe bułeczki,
Totie Nussbaum nikogo nie interesowała.
- To ona? - Wyprostuj się.
Fałszywy alarm.
Ojcowie tutaj są tak samo źli jak matki.
Chcieli mi wcisnąć drużynę.
Jak z tego wybrnąłeś?
- Udawałem kontuzję wojenną. - Nie.
Nic o mnie nie wiedzą.
Weteranom wszyscy wierzą. Zapytałem...
Godzinę temu mówiłem, żeby wyjść.
- Jest dopiero 21.30, dziadku. - Jedno z nas pracuje.
Zabawiałam twoich przyjaciół. Myślałam, że tego chcesz.
Źle myślałaś.
- Proszę stanąć. - Co?
- Tutaj? - Nie.
- Stać! - Midge!
Dramatyzujesz. Ożeniłem się z Barbarą Stanwyck.
- Dolar czterdzieści, koleś. - Proszę poczekać.
Co robisz?
Idę do domu.
To Brooklyn, dojdziesz rano.
Nie idę jutro do pracy.
Dobrze to wymawiam? „Praca”?
Znam to słowo tylko z czasopism.
Most jest w tamtą stronę.
Most jest w tę stronę.
Dorastałem tutaj.
Widzę światła.
Wracacie do samochodu?
Jedź za nami.
Z włączonym taksometrem? Odbiło ci?
Innej taksówki może nie być.
Jak myślisz, jak długo potrwa kłótnia?
Oby niedługo. Mam tylko trzy dolce.
Pani śmiało idzie.
Most jest w tę stronę.
Wcale nie! A jednak.
Cholera! Nie znam własnej okolicy.
Może był gdzie indziej, jak byłeś dzieckiem. Świat się zmienia.
A moi znajomi są okropni.
Ciągle bekają i siorbią.
Tony wydmuchał nos w serwetkę i nadal jej używał.
Więcej cię do nich nie zabiorę.
Ale to twoi znajomi.
Ty mi wystarczysz.
Długo ci to zajęło.
Słuchaj. Nasza piosenka.
Chodź tu, Barbara.
Ten taniec będzie kosztował 80 centów.
Albo i całego dolara.
Jeden ojciec był w grupie weteranów i teraz muszę chodzić na spotkania.
Wolę to niż drużynę.
Dzień dobry.
Przestraszyłam państwa?
Jak zawsze.
Zdarza mi się to.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, pani Moyers.
Dziękuję za przybycie.
Dlaczego tu jesteśmy?
- Pytanie retoryczne. - Rozumiem.
Mamy problem.
Był niegrzeczny, lekceważący, przeszkadzał, wpadał w złość.
O rany.
No i palenie fajki.
Ethan pali?
Nie Ethan, pani ojciec.
- Abe? - Mój...
Wracał tu już kilkukrotnie od czasu testu predyspozycji.
Mówił o zapisaniu państwa córki.
O tym, czy program odpowiada jej standardom.
Sprawdza nauczycieli, podręczniki.
To nie jest śmieszne.
Trochę jest!
Pani zna się na nauczaniu, ale humor to nasza specjalność.
Ma tu nie wracać z takim nastawieniem.
Pierwszy raz mamy kłopoty z dziadkiem.
Nawet grupa radości jest przerażona.
Penny, nie wiedziałem, że wciąż tu jesteś.
Próbuję tylko rozgryźć ten wynalazek.
Jutro o dziesiątej masz spotkanie z zespołem produkcyjnym
i lunch z Nadlerem.
- Który odwołasz. - Zawsze to robię.
- Co ja bym bez ciebie zrobił? - Strach pomyśleć.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Masz ochotę na drinka?
Jasne.
Chcielibyśmy, aby mój ojciec zobaczył, jak syn kończy szkołę
czy występuje w przedstawieniach.
Wystarczy go trzymać na smyczy?
Przydałoby się.
Nie mówię dosłownie.
Przekażę to radzie.
- Tylko o to prosimy. Dziękuję. - Tak, dziękuję.
Dziękuję.
Możemy iść?
Zezwalam.
Co dziś robisz?
Jadę pociągiem do Bryn Mawr.
Żartujesz. Po co?
Lunch z dziewczynami z rocznika 1953.
Czyli Petra, Daniella...
Tammy, Kiki, wszystkie.
Nienawidzą mnie.
Nieprawda.
Gardzą mną, brzydzą się? „Pogarda” to odpowiednie słowo.
Będę cię bronić. W granicach rozsądku.
Dobre i to. Baw się dobrze.
Pozdrów je. Żeby im namieszać.
Jasne.
Pani Maisel, czy zobaczymy się na zbiórce w bibliotece?
Postaram się.
- Bo w zeszłym roku... - Wiem. Przepraszam.
Skoczymy kiedyś na drinka?
Nadrobimy zaległości? Pogadamy o czymś innym niż dzieci?
Jasne. Chętnie.
Super. Zadzwonię do ciebie.
Wspaniała pani Maisel
Fascynujące. Całkowicie fascynujące.
Szczególnie ta strona.
Cóż, czas na przekąskę.
Co robisz?
Obserwuję Esther.
Jak się bawi?
Czekam, co zrobi.
Najwyraźniej ma jakiś dziwaczny talent muzyczny.
Chcę ustalić zakres jej umiejętności.
Czy rozciąga się na literaturę?
Zostawiłem tam książkę
i sprawdzam, czy się nią zajmie.
Jasne. Czy w książce są cukierki?
Nie, nie ma cukierków.
Dlaczego miałyby być?
Skoro czekasz, założyłam, że podłożyłeś tam cukierki.
Landrynki.
Nie chcę jej dawać landrynek, Rose.
Chcę zobaczyć, czy weźmie książkę z włansej woli,
nie dla cukierków.
Co to za książka?
Sartre, Byt i nicość.
Z obrazkami?
W Bycie i nicości? Nie ma obrazków.
No to włóż cukierki.
Nawet jeden ją przekona.
Chcę tylko zobaczyć, czy zainteresuje ją tekst.
Sprawdzić, czy moja wnuczka jest wnukiem, na którego czekałem.
Nie będzie wiedziała, o czym to jest, nawet jeśli się zainteresuje.
Nikt nie wie, o czym to jest.
Nawet Sartre.
Nawet ja tylko udaję, że to czytam.
Udajesz?
Na potrzeby eksperymentu.
Jeśli podejrzewa, że udajesz, że czytasz,
może pomyśleć, że to podstęp, i celowo zignorować książkę.
Co by wskazywało
na zdolność do rozumowania poznawczego znacznie wykraczającą poza jej wiek.
Podejście do książki wskazywałoby na zaawansowane zdolności umysłowe,
a niepodejście
również na zaawansowane zdolności umysłowe.
O nie, zsiusiała się.
Nadal polecam cukierki.
Głupia lalka.
Wiem, jak to musiało brzmieć,
ale zaszło nieporozumienie.
Może była naćpana.
Zapaliła, każdy musi się odstresować.
Chce przeprosić osobiście.
Przyjeżdża do Baltimore.
Chce cię zobaczyć na planie i zaprosić na kraby do Haussnera.
Właśnie kupuję jej bilet.
Ciesz się koszem owoców, winem, szlafrokiem
i rowerem. Odezwę się, cześć.
Mam alergię na kraby.
„To nie pora”? Naprawdę?
- Tak. - Jakiś kontekst?
Nie teraz, Dinah.
A kiedy? Jak James cię zwolnił?
- A zwolni? - Ugłaskałam go prezentami.
Trzeba było spytać.
Prezenty uratowały ci tyłek, Susie.
Pakuj walizkę, jedziesz do Baltimore.
Masz dobre intencje, ale nie rozumiesz tych zawiłości.
Rozumiem te cholerne zawiłości.
Stracisz Jamesa, bo nie idzie ci z Midge.
Wyjdzie mi.
Nie musisz wybierać.
Midge nikt niczego nie daje.
Serio? A chcesz spróbować być czarna?
Nikt niczego Jamesowi nie dał. Zapracował na to, co ma.
Wiem.
Nie pozwól mu odejść.
Jeśli to zrobisz, ja też odejdę.
A beze mnie nie dasz rady.
Ile kosztował rower?
Kup mi bilet.
A ty umów Jamesa do Paara.
Witam panie!
Cześć, Midge. Piękny kostium.
To staroć.
Prosto z nowego Vogue'a.
A ty, modelko?
Była modelką.
- Zabrałam przyjaciela. - Mój Boże.
Piersiówka?
Tatusia. Z czasów w kawalerii.
- Jak impreza się dłużyła... - Wzywałyśmy kawalerię!
Przegapimy aukcję.
Albo lunch. Padam z głodu.
Masz nowe dziecko. Pokaż mi zdjęcie.
- Nie noszę ich. - Co?
Żartuję! Oto one, cała banda.
- Masz czwórkę dzieci? - Kolejne w drodze.
- Jak się ma Tom? - Wspaniale.
Tom jest wspaniały?
O co chodzi z tymi maleńkimi kanapkami?
Chcą, żebyśmy pozostały maleńkimi damami.
Za późno.
To kiełki między dwiema kromeczkami chleba.
Znowu ogórek. Co druga jest z ogórkiem.
Pół truskawki na twarogu.
- Biorę! - Śmiało.
Smakuje jak mus z łososia.
Po co robić mus z łososia?
- Serwetka. - Proszę bardzo.
Kurwa, nie mieli indyka, szynki jakiejś?
Petra!
Muszę czymś zagryźć alkohol. Cały trawnik wiruje.
A mnie nie! Kawaleria!
Tammy, co ty tam masz, broń?
Rzutki ogrodowe. Chłopcy się ucieszą.
- Wyglądają niebezpiecznie. - Gdzie tam.
Jestem bardzo zadowolona z sowy. Nazwę ją Charlie.
Ona mnie obserwuje.
Midge trafiła najlepiej.
O odkurzacz trzeba walczyć jak lwica.
- Piękny. - Najlżejszy odkurzacz na rynku.
Nie ma go jeszcze na rynku. Umieram z zazdrości.
Jest pan Dee z Socjologii!
Witaj, Connie. Dawno się nie widzieliśmy.
Wyprzystojniał? To nie fair.
Jak brzmi jego pełne nazwisko?
Myślałam, że to skrót od „Delicja".
Prawie go nie poznałam.
Właśnie pocałował Sandrę Gutenberg w usta!
Widzę!
Nie wie, co ona nimi robiła?
Oby wiedział, są małżeństwem.
- Co? - Osiem lat.
Czyli jest Sandrą Dee? Naprawdę?
Zaklina się, że w szkole się nie spotykali.
Proszę cię.
Wpadli na siebie po skończeniu szkoły i zaiskrzyło.
Słyszałam, że krzesała mu już iskry
każdego popołudnia za Dalton Hall.
- Cześć, Sandra! - Cześć.
Miło cię widzieć.
Midge.
- Daniella. - Wiesz, o co chcę spytać.
- Miałaś nie wspominać. - Nie szkodzi.
Nawróciłam się na chrześcijaństwo.
Co? Nie.
- Naprawdę? - Midge.
Z Joelem wszystko w porządku. Jesteśmy przyjaciółmi.
- Palmer wciąż ma złamane serce. - I wolne.
Miał osobowość łyżki do butów.
Jest głównym księgowym w Deloitte.
No właśnie.
Z Joelem poszło tak szybko.
Zostawiłaś Palmera i bum, para.
A może najpierw byliście parą?
Był wytrwały. Ale kontrolowałam tempo,
ponieważ byłam porządną damą, dopóki się nie pobraliśmy.
Chyba „zaręczyliśmy”.
Kogo chcesz oszukać?
- Widziałyśmy was pod drzewem. - Kiki!
Prawie je wyrwaliście.
Na pewno zdarliście trochę kory.
Wiedziałam, że to nie lornetki do obserwacji ptaków.
Ostrzegałam cię przed nim. Pamiętasz?
Tak, Petro. Byłaś bardzo opiekuńcza.
Teraz jesteś pracującą singielką.
Praca dla Gordona Forda. Jest fajnie? Śmiejesz się cały dzień?
To ciężka praca, ale zabawna.
I występujesz. Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Wzniosła toast na weselu i skradła całe show.
Ja bym nie potrafiła.
Nie boisz się stać na scenie przed ludźmi?
Zobaczmy.
Gdybym mogła zarobić
w jakikolwiek inny sposób, zrobiłabym to.
Mogę prać Ku Klux Klanowi stroje,
pomagać w rzeźni...
To chyba nie są jedyne opcje.
Cytuję znajomego.
Nie miewam tremy na scenie.
Ale poza sceną, w klubowych toaletach, jest tragedia.
Czemu to robisz?
Ponieważ to kocham.
Ludzie słuchają. I dają darmowe drinki.
Mówiłaś, że będziesz u Jacka Paara.
To było tylko przesłuchanie do programu.
Jeszcze nie podjęli decyzji. Zobaczymy.
Jest Corky Fleming.
Nienawidzę jej. Cześć.
- Cześć, Corky. - Cześć.
- Też świrowała z panem Dee. - Podczas mojego semestru w Pradze?
Każdej się podobał.
Nie mnie. Dał mi tróję.
Kawaleria!
Tak można? Nie mamy wejściówek.
Nie potrzebujemy ich.
Jesteśmy absolwentkami.
Chodźcie. Szczęście sprzyja odważnym!
Nadal śnią mi się akademiki.
To zapach jedzenia?
Mogą mieć kuchenki?
Skandal!
Mają telewizor w pokoju.
Rozpieszczone baby!
- Cześć. - Cześć.
Brzmi nieźle, ten rock'n'roll.
Tak.
Petra i ja puszczałyśmy w tym pokoju Toolie Oolie Doolie przez dwa miesiące.
Andrews Sisters?
No tak. Mama ma ich płytę.
Ciekawe, co planuje na wieczór.
Szukacie swojego dziecka?
- Mamy 30 lat, dzidzia! - Dziecka? Nie!
Przepraszam.
Mój Boże. To wam pasuje?
Co?
Co? Jeszcze pyta.
„Co”!
Co nas ominęło?
Dywan był zapuszczony.
Ten odkurzacz ssie jak zły.
Lark to najlżejszy odkurzacz na rynku.
I łatwy do przechowywania. Ważna cecha, Sherry. Barb.
- Jasne. - Dobrze.
Spałyśmy tu we trójkę? Naprawdę?
Jak my się pomieściłyśmy?
Dlaczego świat się kurczy?
Chodź. Zobaczymy, czy nadal tam są.
- Ale co? - Chodź!
Pa.
Pa, dziewczyny.
Do widzenia.
Czystość oznacza pobożność.
Kuźwa. Ile ja mam lat, 80?
Pajęczyny!
Chciałaś iść pierwsza.
Śmierdzi grobowcem.
Niech któraś macha kijem.
Strąci pajęczyny.
- Idź, Kiki. - Ten kij jest za krótki.
Użyj odkurzacza.
To nie zabawka.
Dziewczyny. Dalej, szkoda czasu.
Nienawidzę pająków najbardziej na świecie.
To też jest mniejsze. Wszystko się skurczyło.
Nasze niedopałki wciąż leżą na ziemi.
To znaczy, że wciąż mogą tu być.
I są.
Dodałyśmy wstążki i kwiaty. Byłyśmy urocze.
Pamiętacie kolory?
- Żółty? - Nie, miałaś fioletowy.
Niebieski i fioletowy są podobne.
Pokaż pod światło.
Ja miałam zielony. Daj.
Niebieski.
Różowy.
Która wymyśliła listy do przyszłych nas?
- Ty. - Nie.
Zdecydowanie ty. Myślałaś przyszłościowo.
- Nasza nieustraszona przywódczyni. - To mój.
Czytaj.
„Kochaj tak, jakby od tego zależało twoje życie”. Serio?
Twój cytat z Kahlila Gibrana.
Oddałam tę książkę.
- I jak? - Co?
Kochasz, jakby od tego zależało twoje życie?
Raczej tak.
Nie zawsze. Powinnam się bardziej starać, ale tak.
Dobrze.
Teraz ja. Panna Niebieska.
„Bądź rozważna. Bądź szczupła”. Młoda Petro, ty suko!
Czytaj dalej.
„Ceń swoich rodziców, swoje dzieci,
„przyjaciół. Proszę, bądź szczęśliwa”.
- Słodkie. - Miło.
Wybacz, młoda ja. Nie byłaś suką.
Teraz ja.
„Przeczytaj Don Kichota w oryginale”.
Nie nauczyłam się hiszpańskiego!
Co jeszcze?
Długa, obrzydliwa lista innych książek w różnych językach.
A na końcu: „Z poważaniem - młodsza ty”.
Kiki?
Dobra. „Pracuj przez siedem lat, oszczędzaj,
„podróżuj sześć miesięcy, wyjdź za mąż, miej dzieci”.
Nie zrobiłam tego.
- Miałaś dzieci. - Sporo.
I na tym się skończyło.
Midge?
No dobra.
Co tam masz?
„Nie rób tego”.
- Nie? - Czego?
To wszystko. „Nie rób tego”.
Nie skończyłaś?
Dodałam wykrzyknik i podkreśliłam.
Pokaż. „Nie rób tego”. Dziwne.
- Co miałaś na myśli? - Nie wiem.
- Pamiętasz, jak to pisałaś? - Nie.
- Może „Nie rób tego, co krzywdzi innych”. - Czemu tego nie napisałam?
Wiem, co to było.
Miałaś włożyć tę sukienkę,
ale w głębi duszy nie chciałaś. I nie zrobiłaś tego.
Nie sądzę.
„Nie rób tego, czego nie warto”.
W życiu. No i posłuchałaś.
Zobacz, ilu niesamowitych rzeczy dokonałaś.
- Więcej niż my. - Razem wzięte.
Masz co opowiadać dzieciom!
I wnukom!
Kiedy ponownie wyjdziesz za mąż, będziesz mogła spojrzeć wstecz
i powiedzieć, że to zrobiłaś.
Tak. To był niesamowity rozdział.
U mnie jest więcej.
„Wpadnij po rozdaniu dyplomów”. Mogłam być panią Dee!
Tammy, prawie wybiłaś mi oko!
- Przepraszam! - Rzucaj od dołu!
Nie próbuj ich łapać, Petra.
Już nie gram.
- Muszę iść. - Ja też.
Przysięgnijmy, że zagramy w rzutki za mniej niż dziesięć lat.
- Tak! - Absolutnie.
- Cześć. - Pa.
- Pa.
- Wszystko potwierdzone? Pewniak? - Sto procent.
- Przez moją żonę? - Przez Hedy.
- Jeszcze tu jest? - Była przed chwilą.
Hedy?
Hedy, zatrzymaj się!
Tak jest.
- Co jest? - Nic dobrego.
Cholera, Hedy!
Cholera.
A jednak.
Nie rozumiem ich małżeństwa.
Słuchajcie.
Członkini brytyjskiej rodziny królewskiej odbywa podróż po Ameryce Północnej.
Wszystkie główne media
próbują umówić z nią wywiad.
A nam się właśnie udało.
Księżniczka Małgorzata będzie u nas przez całą godzinę.
Ta kobieta pociągała za sznurki,
powołała się na dawne przysługi
i urabiała otoczenie księżniczki,
by dokonać bez mała biblijnego cudu.
Wielkie brawa.
Łaskawie pominął wszystkie łajdactwa.
Wszystkie ręce na pokład.
Szybko się tu zjawią,
więc chowajcie muszkiety i herbatę.
Mike, wszystko w twoich rękach.
- Gotowy? - Tak.
Każ ludziom sprawdzić,
co dokładnie robiła w Stanach.
Robi się. Dostarczcie materiał do 14.
Księżniczka chce zrobić ze mną skecz.
Żartujesz.
Nie chce wyjść na sztywniarę.
Jak najwięcej żartów.
- Na wczoraj. - Tak jest.
Dostosujcie monolog do księżniczki. Zabawny, ale pełen szacunku.
Ale z docinkami.
Ostro. W moim stylu.
Ale nie za ostro.
Musi być zabawnie, ale nie złośliwie.
Coś sobie naciągniesz. Daj im pracować.
Zabawne, ale nie złośliwe. Robi się.
W porządku.
Mój poranek stał się jeszcze lepszy.
Jane Jacobs, co za zaszczyt.
Witaj, Gordon.
To kobieta, która powstrzymała Roberta Mosesa
przed puszczeniem drogi przez Washington Square Park.
Byłem tam podczas pierwszej wizyty w Nowym Jorku.
Byli tam żonglerzy, muzycy,
fontanna, banda dziwaków. Magia.
Wiedziałem, że muszę tu zamieszkać i pracować.
Jane, nie tylko uratowałaś park. Uratowałaś wspomnienie. Dziękuję.
Nie ma za co.
Muszę cię zrzucić. Zdzwonimy się.
Do dzieła, Mike!
No dobrze.
To była tajemnicza Hedy?
Czasem się pojawia.
Jak żona z Brigadoon.
Dobra. Kto nie wie absolutnie nic o księżniczce Małgorzacie?
- To siostra królowej. - Wiem.
- Romanse. - Zakazany temat.
- Herbata? - Futbol z okrągłą piłką?
Mówi w ten sposób.
Czyli mamy przejebane? Zostało siedem godzin.
Tak się składa, że macie tu ekspertkę.
- Tak? - Midge na ratunek.
Kocham ją. Jest zuchwała. Niekonwencjonalna.
Trochę sexy. Brzmi jak Ralph.
- Będzie zabawna? - W skeczu?
Mam pomysły.
Ogarnę to, wy zróbcie monolog.
- Stoi. - Panowie, dwadzieścia w jedną!
Szlag. Wybacz, Alvin.
Panowie, dwadzieścia w jedną.
To było śmieszne.
Cześć i czołem!
Zaczynamy program Gordona Forda!
Mamy dziś specjalnego gościa przez całą godzinę.
Oto jej Królewska Wysokość, hrabina Snowdon,
księżniczka Małgorzata!
- Księżniczka Małgorzata! - O rety!
Cześć. Znowu wy?
Tak dobrze się śmialiśmy, że writer dał nam stałe zaproszenie.
Planujemy tu być co wieczór!
Cudnie. Który writer?
- I tak nie znasz. - Możesz go wskazać?
Dobry wieczór, dobrze słyszeliście.
Dziś dołączy do nas członkini rodziny królewskiej.
Tak! Księżniczka Małgorzata!
Dziś w studiu kręcą się złowrogo wyglądający faceci w garniturach.
Niektórzy z nich to ochrona księżniczki,
a niektórzy to moi agenci.
Zaprzyjaźniasz się z moimi teściami?
To grzech?
Shaw powiedział, że Wielką Brytanię i Amerykę dzieli wspólny język.
Zauważyłem, że dzieli nas też ocean.
Dlaczego mnie nikt nie cytuje?
Niesprawiedliwe.
W Wielkiej Brytanii mają inne określenia na wszystko.
Winda? „Lift”.
Mieszkanie? „Flat”.
Dziś dowiedziałem się, jak nazywają mnie.
„Pierwsze słyszę”.
Wracamy do rozmowy z księżniczką.
Wasza Wysokość, jesteśmy zafascynowani
codziennością rodziny królewskiej.
Wyszła pani za mąż.
Jak wygląda rodzinna kolacja? Gotuje pani?
Gotuję, jestem fantastyczną kucharką. Gotuję codziennie.
To jedna z moich dwóch umiejętności.
- Jaka jest druga? - Kłamstwa.
- Ma pani kucharzy? - Nawet nasi kucharze mają kucharzy.
Zapewne jako członkini rodziny królewskiej
może pani wszystko. Czy to prawda?
Nie, Gordonie.
Mam jedno niespełnione marzenie.
Jakie?
Poprowadzić prognozę pogody w amerykańskiej telewizji.
Ma Wasza Wysokość szczęście.
Akurat czas na prognozę pogody w naszym programie.
Zabawny zbieg okoliczności.
Chce pani spełnić swoje marzenie?
Z przyjemnością.
Śmiało.
Wszystko gotowe, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Dobry wieczór, Ameryko. Tu Gordon Ford z dzisiejszą prognozą.
Jest błąd, nie jestem Gordonem Fordem.
Nie zdążyliśmy zmienić notatek.
Nas to nie bawi.
Bardzo przepraszamy!
We wtorek będzie dużo słońca.
Co to takiego, to słońce?
Widać je, jak nie ma chmur.
Nadal nic mi to nie mówi.
W Rockaways warun do surfowania będązie nieziemski.
Surferzy, spodziewajcie się kozackich bałwanów
i ostrych setów. Smarujcie dechy, aloha.
Jakby twoi writerzy specjalnie dobrali te słowa.
Niemożliwe, nie mieliśmy pojęcia, że poprowadzi pani prognozę.
Co pani robi?
Zaznaczam, które stany odbijemy jako pierwsze.
Nie Massachusetts! Mam tam rodzinę.
Ja też. Wciąż są winni podatki od herbaty.
Dobra. Bierzcie Massachusetts.
Za wspaniały wieczór.
Księżniczka była świetna!
Chciałbym zobaczyć minę Paara, jak ujrzy nagłówki.
Wiecie, kogo gościł?
Kukiełki z dobranocki.
Gościł marionetki!
Ponoć ramię lalkarza wystawało z Kukli.
Biedny Kukla.
Dostaniemy za to Emmy.
Było dosadnie i ostro.
- Musimy zrobić kampanię. - Jutro zacznę.
Dzwonili z działu wiadomości? Są oszołomieni.
Huntley i Brinkley są upokorzeni. Boże, jak mnie to uszczęśliwia!
Kolejka dla wszystkich!
Udało się!
Czas wydać parę centów.
Zatrzymaj resztę.
Cześć.
Hedy Ford.
Wiem. Miło cię w końcu poznać. Midge Maisel.
Wiem.
Od dawna chcę cię poznać.
Pierwsza writerka Gordona.
Być może pierwsza z wielu.
Tak. Teraz wszystko się zmieni.
Księżniczka była bardzo zadowolona.
„Zachwycona”, tak powiedziała.
Była fantastyczna.
Jej siostra się wkurzy, ale księżniczkę to tylko ucieszy.
Królowej trzeba czasem przetrzepać piórka.
Ty napisałaś tę prognozę?
Wpadłam na pomysł. Chłopaki pomogły.
- Nie rób tego. - Co?
- Nie rób tego. - Dobrze.
Czy to twoja zasługa, czy nie, chwal się tym. Tak robią faceci.
Dobra.
Tak. Skecz był mój.
Dobrze. Do zobaczenia.
Jak długo pracujesz z Susan?
Susan?
Myerson. Jest twoją agentką?
Susie. Już trzy lata.
Byłam jej pierwszą klientką.
Założę się, że dobrze jej idzie.
Zawsze była niezłomna i waleczna.
Sama ją odciągnęłam od paru bójek.
Nie nadążam. Skąd się znacie?
Pembroke. Byłyśmy współlokatorkami.
- Nie wspominała. - Cóż, znasz Susan.
Tak. Znam.
Hedy!
Idę!
Nie lubi, kiedy rozmawiam ze writerami. I architektami.
Dobra robota.
Z Susan u boku daleko zajdziesz.
Do zobaczenia.
Tak. Do zobaczenia.
Jest i ona.
- Hej. Nie. - Tęskniłeś za mną?
Cześć. A ty co tu robisz?
Dinah wskazała mi pociąg. Byłaś w Baltimore?
Musiałam potrzymać Jamesa za rękę. Zaszło małe nieporozumienie.
- Co... - Znasz Hedy Ford?
Co?
Znałaś ją, kiedy jeszcze nie była Ford.
Poznałaś Hedy?
W barze. Mówiła, że znacie się ze studiów.
Nie przyjaźniłyśmy się.
Byłyście współlokatorkami.
Może.
Może? Nie zauważyłaś?
- Było nas po 20 osób w pokoju. - Susie.
To duża uczelnia.
Nie pamiętam wszystkich.
Nazywa cię Susan. Nikt nie nazywa cię Susan.
Co to jest, zasadzka?
Jestem zmęczona. Możemy porozmawiać rano?
Czemu nie mówiłaś?
- Nie opowiadam ci o całym swoim życiu. - Przestań.
Trochę ją znałam. Może być?
Uznałaś, że nie warto wspominać,
że znasz bardzo wpływową żonę mojego szefa?
Nie wierz w nic, co powiedziała.
- Obsmarowała mnie? - Powiedziała, że jesteś niezłomna.
Słychać, że studiowała filologię.
I waleczna.
Wszyscy to wiedzą.
Więc walcz dla mnie, Susie. Pogadaj z nią.
- Czekaj. - Ona ma wpływ na Gordona.
Bardziej niż ktokolwiek, niż Mike Carr. Pomoże nam.
- Nie. - Niech mu powie, żebym wystąpiła.
Nie potrzebujemy jej. Dam radę.
Niby jak?
Dam i już. Robimy postępy.
Walimy głową w mur.
- To nie fair. - Właśnie.
Harujesz, a ja robię wszystko, o co prosisz.
Skupiam się, wykonuję rozkazy.
Świetnie mi idzie w pracy, on to widzi.
Powinien mnie zaprosić, ale jest nieugięty.
Pierdolony mur jeszcze się odgrywa.
Dwa kroki do przodu, trzy do tyłu. Mam tego dość.
Ja też!
Ale co zrobić z Gordonami, Pete'ami
i pieprzonymi facetami, którzy rządzą światem?
Osaczyć ich!
Użyć wszystkiego, nie cofnąć się przed niczym.
Kto mnie tego nauczył?
To nie wystarczy. Rozumiesz?
Nazwij mnie egoistką, ale chcę więcej.
Czym były te ostatnie trzy lata?
To nie jest historia do opowiadania wnukom!
- To nie jest tylko rozdział! - Kto tak twierdzi?
Przepłynęłaś morze fiutów w łaźni,
- żeby załatwić Jamesowi film. - Tak.
Przepłyń je też dla mnie.
Przepłynęłam dla ciebie ocean fiutów!
Pływam w nim od trzech lat!
Został jeden. Porozmawiaj z Hedy.
Nie.
Dlaczego?
Zastanów się przez chwilę.
Naprawdę mam prosić o przysługę jakąś laskę, z którą chodziłam na studia?
Tak! Oczywiście! Nie słuchasz?
Tak chcesz się wybić?
Boże, tak! Co za różnica?
Wyobraź sobie siebie za 10 lat.
Jesteś wielką gwiazdą. W talk-show.
Facet pyta cię, jak zaczęłaś.
Nie chcesz powiedzieć, że musiałaś poprosić o przysługę.
Nie będę w tym programie, jeśli tego nie zrobisz.
Teraz albo nigdy, Susie.
Pogadaj z nią.
Bo już zawsze będzie mnie męczyło, że czegoś nie zrobiłaś.
Szczerze?
Nie wiem, co wtedy.
Dziękuję.
Arthur, pijesz wino?
Jeśli mi nalejesz.
Gabe!
- Abe. Znasz Arthura. - Abe.
- Arthur. - Henry.
- Miło mi.
Od dziesięciu minut rozważamy, czego się napić.
Wy rozważacie, ja piję.
Przyniesione się nie liczy.
- Nie przyniosłem. - No tak.
Poleci pan wino bez użycia słów „taniczne” i „garbniki"?
Nie torturuj młodego człowieka.
Abe, czerwone?
Nie. Mam dużo pracy.
Voice nie zachęca pracowników do trzeźwości.
Wręcz uwielbia opilstwo.
A teraz pij, do cholery, albo wylecisz.
„Opilstwo”, rzadkie słowo. Nie bez powodu.
Panują tu dziś wrogie nastroje.
Może być wino.
Poprosimy Château Margaux z 1956.
Doskonały wybór. Kwasowe, nieco wyraziste.
Chcesz mnie zabić?
Przynieś wino, a ja założę mu kaganiec. Przestań, Henry.
- Co? - Każę cię wyrzucić.
- Sprzedałem dom w Hamptons. - Kiedy?
Rok temu. Byłem zmęczony utrzymaniem,
a wartość nieruchomości nie pójdzie w górę.
- Nigdy. - Dokładnie.
Widziałeś księżniczkę Małgorzatę u Forda? Przezabawne.
- Żartujesz. - Królowa Wiktoria była niezła.
Nie wiedziałem.
Widziałem ten film, był cudowny.
- Latający profesor? - Z latającym samochodem?
W Radio City. Jestem fanem Freda MacMurraya.
Byłeś z wnukiem?
Wydaje się, że to banał, ale MacMurray go ratuje.
Nawet rodzina MacMurraya go tak nie lubi.
Ja to ignoruję. Urodziny? Bez sensu.
Nie pamiętasz dzieciństwa?
Liczą się prezenty.
Nie pamiętam prezentu, który mi się podobał.
Abe, chwaliłem cię za dar do konwersacji.
Boże, przepraszam. Nie jestem dziś w formie.
Bo Gabe powiedział „opilstwo”?
To było słabe.
Nie, tylko...
Abe?
Wszystko przez ten świat, wiecie?
Tylko?
Robię się ckliwy.
Ale co ze światem?
Właśnie skończyłem 64 lata.
Powinienem czuć się komfortowo,
w ciele i w umyśle, ale się tak nie czuję.
W ogóle. Znalazłem się na rozdrożu.
Wszystko wydaje się być do góry nogami.
Bo wszystko zmienia się w szalonym tempie, Abe.
Zwłaszcza w naszym wieku.
W naszym wieku.
Urodziliśmy się w XIX wieku.
Inne stulecie! Bez telefonów, bez radia.
Żyliśmy bez prądu, dopóki nie skończyłem siedmiu lat. Ciężko nadążyć.
To równie fizjologiczne, co psychologiczne.
Homo sapiens sobie żyli,
odgrywając te same role przez dziesiątki tysięcy lat,
a tu nagle szaleńcze zmiany.
Doświadczamy więcej zmian w rok
niż nasi przodkowie przez całe życie. Przez tysiąclecie.
Pomyśl o tym. Dla naszych przodków zmiany były
nagłymi procesami egzogenicznymi.
Trzęsienia ziemi, powodzie, zaćmienia,
tygrys szablozębny rzucający się na ciebie znikąd.
Wszystko w danej chwili.
Potem wszystko wracało do normy.
Teraz zmiany dzieją się poza nami.
Zmiana sama w sobie jest powodzią. Tygrysem szablozębnym.
Sama zmiana jest normą.
Obawiam się, że świat jest taki, jaki był zawsze,
a ja tego nie dostrzegałem.
Wielu z nas nie dostrzegało. Wielu mężczyzn.
Czyli temat płci?
Mówię poważnie.
Nie możemy obwiniać procesów egzogenicznych. To zbyt proste.
Zbiorowa ślepota uczyniła tyle zła.
Tyle kontrolowaliśmy, mieszaliśmy. I po co?
- To twój punkt widzenia. - Tak. Podstępna percepcja.
Wszyscy interpretujemy przez pryzmat siebie.
Mężczyźni i kobiety.
Tak było też za czasów łowiectwa i zbieractwa.
Menu, panowie.
Dzisiejsza ryba to sola z Dover przygotowana na dwa sposoby.
Z tradycyjnym sosem meunière lub w sosie cytrusowo-maślanym.
Dziękuję. Jadłem tę solę, pyszna.
Miałem wczoraj taki przebłysk.
Mieszkam w dużym, starym mieszkaniu na Amsterdam. Kupiłem je lata temu.
Wszyscy myśleli, że zwariowałem. Tyle pieniędzy.
Teraz wychodzę na geniusza.
Razem z żoną, świętej pamięci,
spędziłem niezliczone godziny na wyposażaniu go, dekorowaniu.
Byliśmy dumni. Wszystko na swoim miejscu.
Pewnego dnia, nie tak dawno temu,
stanąłem w salonie i rozejrzałem się.
Zobaczyłem masę rzeczy.
Po prostu rzeczy.
To było przedziwne uczucie.
Jakbym nigdy wcześniej ich nie widział.
Wszystko przypominało mi o żonie.
Byliśmy parą 40 lat. Ale to nie miało znaczenia.
Widziałem tylko moje dzieci segregujące te przedmioty.
Co zatrzymać, co sprzedać, co wyrzucić.
Moje życie.
Moja żona.
W kupkach.
To był ciepły dzień, ale nagle zrobiło mi się zimno.
Wierzę w wolną wolę.
Nie jesteśmy robotami. Możemy zmienić się na lepsze.
Dostosowujemy się.
A czasami to, co inni postrzegają jako wtrącanie się, może byc nauką.
Przez większość życia nauczałeś. Przekazujemy naszą wiedzę.
Mój syn, bystry chłopak,
ostrzegał mnie raz za razem, że go tłamszę.
Myślałem, że go prowadzę.
Potem się wyprowadził i przestał dzwonić.
Nauczamy, ale czasem zmuszamy. Oczywiście.
Ja chyba wyszedłem z łona matki
i mówiłem, jak mają ciąć pępowinę.
Przechodzę to, co ty.
Widzę swoje życie w kupkach.
Są mi obce.
Chodzi o twoją rodzinę?
Starałeś się pomóc, prowadzić.
Każdy popełnia błędy.
Niesmaczne wino.
Wszystko, co wiem o rolach mężczyzn i kobiet,
jest całkowicie błędne.
Wychowałem dzieci zupełnie na odwrót.
Nie, Abe. To nieprawda.
Wiecie, że moja córka jest właścicielką mieszkania, w którym mieszkam?
Mówiłeś, że je kupiłeś.
Żona to wymyśliła jako przykrywkę.
Moja córka je kupiła.
Moja córka...
Mąż nagle ją zostawił.
To był jej tygrys szablozębny.
Ale zamiast się ugiąć, wyszła z tego silniejsza.
Jako nowa osoba. Tak myślałem.
Ale chyba zawsze taka była.
Nigdy nie traktowałem jej poważnie.
Mojego syna traktowałem poważnie.
Co tydzień zabierałem go ze sobą na uczelnię.
Żeby mógł marzyć o tym, kim chce być.
Nie pamiętam, czy robiłem to dla Miriam.
Nigdy mi to nie przyszło do głowy.
I choć nie rozumiem jej wyboru kariery,
wszystko robi sama.
Bez pomocy mojej i jej matki.
Skąd ona to wzięła?
Tę siła, tę nieustraszoność,
których ja nigdy nie miałem?
Których mój biedny syn nigdy nie miał.
Kim mogłaby być, gdybym jej pomógł
i nie zignorował tego, kim naprawdę jest?
Moja córka jest niezwykłą osobą,
a ja chyba nigdy jej tego nie powiedziałem.
Powinniśmy coś zamówić.
Przepraszam. Chcielibyśmy zamówić.
Jak podajecie kurczaka?
Jest lekko przyprawiony, natarty szałwią,
nadziewany najlepszym foie gras z doliny Dordogne.
Musiał zapytać.
Dwa lata? Próbujesz nas unikać?
John wciąż podróżuje.
Tyle pracy, zero frajdy.
- Jak galeria? - Nieźle. Musisz wpaść.
- O której otwieracie? - Cóż...
Otwieramy o 10, ale zwykle wpadam około południa.
Zapraszam. Mam dzieło Helen Frankenthaler,
spodoba ci się.
Do zobaczenia.
- Pa, Hedy. - Ciao.
Jestem zaskoczona, że cię widzę.
Jestem pełna niespodzianek.
- Cieszę się, że... - Mam interes do pani Gordon Ford.
To ja.
- Załatw mojej klientce występ. - Co?
Midge Maisel. Jest komiczką.
Musi się wybić, i to teraz.
Mam porozmawiać z Gordonem?
Tak.
W ramach przysługi porozmawiaj z Gordonem.
Jest dobrą writerką. A komiczką?
- Jest gotowa. - Naprawdę w nią wierzysz.
- Tak. - Czy to coś więcej?
Gordon nie zawsze mnie słucha. Ale zrobię, co w mojej mocy.
Wkrótce?
- Wkrótce. - Dziś wieczorem?
Nie ma go. Wróci rano.
Para jak z bajki.
- Jutro z samego rana? - Tak.
To było trudne, prawda?
To, co zrobiłaś.
- Cześć, Midge. - Cześć, Trudy.
Mogę zostawić u ciebie torebkę?
Inaczej bym się zmartwiła.
Dzień dobry, Hedy.
Dzień dobry, Midge.
Hej, co tu robisz?
Mam prośbę.
- Moja matka u ciebie była? - Nie. Czemu?
Zaprasza na święto dziękczynienia.
Zawsze potem płacze, że nikt nie chwalił jej indyka.
- Unikaliśmy tego przez trzy lata. - Uprzedzamy cios.
Co tam?
Czasem wpadam tu w nowym naszyjniku
i podrzucam ci jakiś dobry pomysł.
Czasem, fakt.
Często przyjmuję sugestię i komplementuję naszyjnik.
Zaproś do programu Midge Maisel.
- Midge? Nie. - Tak.
Hedy, wiesz, że mamy zasadę.
To była zasada George'a.
Nawet nie wiesz, po co ona jest.
Czytałeś Loterię.
Za bezsensowne tradycje ludzi się kamienuje.
Zrezygnuj z tej zasady!
Po co ten wykład?
To nie wykład. Weź ją.
O co tu chodzi?
Jest atrakcyjna, prawda?
Masz oczy.
Do czego pijesz?
- Proszę, żebyś ją zaprosił. - Każesz mi.
Proszę i nalegam.
Dlaczego mam to zrobić?
Bo jesteś mi coś winien.
Tak to rozegrasz?
To coś nowego.
Dziękuję, Gordon. Naprawdę.
Program Gordona Forda.
Tak, chwileczkę.
Midge, telefon! Pilny!
Tak? Gdzie?
Już idę.
Przytrzymać windę!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska