Salamat sa Diyos at narito ka.
'Di kita ihaharap kay Mrs. Moyers nang mag-isa.
Blond, palangiti at salbahe pa rin siya.
Dapat dalawa ang puwersa.
Di ba noong magpa-detention siya, di natin alam kung si Ethan o tayo?
Tayo iyon. Nabanggit ko ba ang tungkol sa cupcake?
Hindi. Kuwento mo.
Ilang buwan ang nakalipas, nagdala ako ng pink frosted cupcakes
sa bake sale na hawak na pala ni Totie Nussbaum…
Nasa taas ang panggupit ng tela.
Ang isa, mas matagal na rito kaysa sa pagmamay-ari ni Papa.
Ito ang mga manananahi namin.
Hello sa inyo. Gusto ko ang tela.
Mula Istanbul. May mga tagasuplay si Papa mula sa buong mundo.
Si Letty, ang pinakatagatahi ng butones.
Ang nobya ko, si Midge.
Hello, Letty.
Ano'ng nangyari kay Talia?
Maligayang pagtatahi!
Ano'ng nangyari kay Talia, Joel?
Nasisante si Talia nang maging kami.
Hindi nakalaban si Talia.
- Joely! - 'Ayun sila.
Ma, Pa, ipinapakilala ko sa inyo si Miriam Weissman.
- Moishe Maisel, kumusta? - Mabuti naman.
Ang ina ni Joel, Shirley.
Masaya akong makilala ka.
Ang mga apo ko.
Ma, dinudurog mo siya.
- Ayos lang sa 'yo ang tap pants? - Ayos lang.
Meron kami rito, halika.
Kakailanganin ko siya mamaya.
Buweno?
Anak, ito ang babaeng hindi pinapakawalan.
Panghabambuhay na ito.
Ano ang size mo? Ang liit mo.
Lagi niyang sinasabi. "Nut bars, nasaan ang nut bars?"
Samantala, mabenta ang cupcakes ko
at hindi pinansin ang tray ni Totie Nussbaum.
- Siya ba iyan? - Ayos ng upo.
Hindi pala.
Kasingsahol ng mga nanay ang mga tatay rito.
Sinubukan nila akong mag-coach.
Paano ka nakatakas?
- Nameke ng injury sa giyera. - Hindi.
Walang alam ang mga 'to sa nakaraan ko.
Walang kukuwestiyon sa bayani ng digmaan. Tapos, tinanong ko…
Binigyan kita ng tanda para umalis kanina.
- 9:30 pa lang, Lolo. - Nagtatrabaho ang isa sa atin.
Pinasisiya ko ang mga kaibigan mo. Akala ko, iyon ang gusto mo.
Mali ang akala mo.
- Huminto ka. - Ano?
- Dito? - Hindi.
- Itigil mo 'to. - Midge!
Napakadrama. Nagpakasal ako sa Barbara Stanwyck.
- Isang dolyar, pare. - Sandali lang.
Ano'ng ginagawa mo?
Naglalakad pauwi.
Umaga ka na makakarating.
Wala akong trabaho bukas.
Tama ba ang bigkas ko, "trabaho"?
Sa mga magasin ko lang nabasa.
Naroon ang tulay.
Dito ang tulay.
Dito ako lumaki, Midge.
Nakikita ko ang mga ilaw.
Babalik ka sa taxi o ano?
Sundan mo lang kamil.
Nang nakametro? Baliw ka ba?
Baka wala nang ibang taxi.
Gaano katagal kaya magtatagal ang away na 'to?
Sana 'di gaanong matagal. Tatlong dolyar lang meron ako.
Kung maglalakad ka, ituloy mo lang.
Naroon ang tulay.
- Hindi. - Oo.
Lintik! 'Di ko na alam ang lugar ko.
Baka naroon ang tulay noong bata ka. Nagbabago ang lahat.
At ang mga kaibigan ko, masahol sila.
Panay ang dighay at higop.
Suminga si Tony sa napkin at patuloy na ginamit iyon.
Hindi na kita ipapain sa kanila, pangako.
Pero kaibigan mo sila.
Ikaw lang ang kailangan ko. Iyon lang.
Ang tagal bago mo naisip.
Uy. Ang kanta natin.
Halika rito, Barbara.
Aabutin ng 80 sentimo ang sayaw na ito sa metro.
Paabutin na nating isang dolyar.
Nasa grupo ng mga beterano ang tatay. Ngayon, pupunta na ako sa mga miting.
Mas maigi sa coaching.
Magandang umaga.
Paumanhin, tinakot ko ba kayo?
Palagi.
Nagagawa ko iyon minsan.
- Hello, Mrs. Moyers. - Hello, Mrs. Moyers.
Salamat sa pagpunta nang biglaan.
Bakit tayo naririto ngayon?
- Rhetorical iyon. - Ah, sige.
May problema tayo.
Naging bastos, walang-galang, mapanira at nagwawala siya.
Naku po.
Tapos, nagsigarilyo siya ng pipa.
Naninigarilyo si Ethan?
Hindi si Ethan, ang ama mo.
- Si Abe? - Ang…
Ilang beses siyang nagpabalik-balik mula noong nangyari sa aptitude test,
ikinukuwento ang pag-aaral ng anak mong babae.
Kung makakaya ng kurikulum ang husay niya.
Nagpanayam ng mga guro, nangilatis ng libro.
Paumanhin, di ito nakakatawa.
Hindi, nakakatawa ito.
Oo, maalam ka sa science at iba pa. Kami, maalam sa nakakatawa.
Ayaw naming bumalik siya. Hanggang di nagbabago ang asal niya.
Ngayon lang kami nagbawal ng lolo rito.
Kahit ang happy group, dismayado.
Penny, nandito ka pa pala.
Sinusubukan ko lang kalikutin ito.
May 10:00 miting ka sa production team bukas ng umaga,
at lunch kasama si Nadler.
- Na ikakansela mo. - Lagi naman.
- Ano'ng gagawin ko kung wala ka? - Ayokong isipin.
- Magandang gabi. - Magandang gabi.
Uy, gusto mo bang uminom?
Sige.
Gusto naming makita ng tatay ko na magtapos ang anak namin,
kapag lumabas siya sa school plays,
basta't matalian namin siya?
Makakatulong ang tali.
Hindi 'yong totoong tali.
Narinig kita, at itataas ko ito sa faculty, pangako.
- Iyon lang ang hiling namin. Salamat. - Oo, salamat.
Salamat.
Makakaalis na kami?
Sige.
Ano'ng plano mo ngayon?
Sasakay ako ng tren patungong Bryn Mawr.
Nagbibiro ka. Para saan?
Luncheon ng mga babae mula sa Class of '53.
Naroon sina Petra, Daniella…
Tammy, Kiki, puro babae.
Na galit sa akin.
Di sila galit sa 'yo.
Namumuhi? Naririndi? Mamili ka ng salita. Ayos ang "rimarim."
Didipensahan kita hanggang kaya.
Ayos na sa akin iyon. Pakasaya ka.
At ipabatid mo ang pagmamahal ko, para lang malito sila.
Sige.
Mrs. Maisel, makikita ba kita sa susunod na library fundraiser?
Susubukan ko.
- Kasi noong isang taon… - Alam ko. Pasensya na.
Uy.
Puwede ba tayong uminom minsan?
Magkuwentuhan? Tungkol sa kahit ano bukod sa mga bata?
Sige. Gusto ko iyan.
Ako rin. Tatawagan kita.
Nakakatuwa. Sobrang nakakatuwa.
Lalo na ang pahinang ito.
Oras na para magmeryenda.
Ano'ng ginagawa mo?
Pinapanood ko si Esther.
Kung paano siya maglaro?
Kung ano'ng gagawin niya.
May kakaiba siyang talento sa musika.
At ngayon, gusto kong matunton ang lawak ng kakayahan niya.
Halimbawa, magaling rin ba siya sa panitikan?
Kaya iniwan ko ang aklat doon
at gusto kong makita kung babasahin niya ang libro ko.
Okey. May kendi ba sa libro?
Wala, walang kendi sa libro.
Bakit magkakakendi roon?
Kung gusto mong basahin niya, inisip kong naglagay ka ng kendi roon.
Matigas na kendi.
Ayokong pakainin siya ng matigas na kendi, Rose.
Gusto kong makita kung babasahin niya ang libro,
at hindi dahil iniisip niyang may kendi roon.
Ano 'yong libro?
Being and Nothingness ni Sartre.
May mga larawan?
Sa Being and Nothingness? Wala, walang mga larawan doon.
Lagyan mo ng kendi, kung gayon.
Malaki ang magagawa ng kahit isa lang.
Rose, gusto kong makita kung curious siya sa laman ng libro.
Kailangan kong makita kung ang apo kong babae ang hinihintay kong apong lalaki.
'Di niya malalaman kung ano iyon, kahit curious siya sa nilalaman.
Walang may alam n'on.
Kahit si Sartre, hindi alam.
Kahit nga ako, nagkukunwari lang basahin iyon.
Nagkukunwari?
Para sa eksperimento.
Kapag naghinala siyang nagkukunwari kang magbasa,
iisipin niyang kalokohan ito at sadyang di papansinin ang libro.
Na magpapakita
ng kakayahan sa cognitive reasoning na mataas para sa edad niya.
Kaya ang paglapit sa libro ay magpapakita ng mataas na lebel ng pag-iisip,
at ang 'di paglapit sa libro
ay magpapakita rin ng mataas na lebel ng pag-iisip.
Naku, naihi si Darling.
Kendi pa rin ang pipiliin ko.
Ang tangang manika.
Alam ko kung ano marahil ang tunog n'on,
pero tingin ko, di lang kayo nagkaintindihan.
Baka sabog siya.
Oo, naninigarilyo ng tsaa, kailangan nating maglibang minsan.
Personal siyang manghihingi ng tawad.
Pupunta siya sa Baltimore.
Gusto niyang makita ka sa set at dalhin ka sa Haussner's.
Ibu-book ko na ang tren.
Sige. Sana magustuhan mo ang fruits basket, wine, roba
at ang bisikleta. Mag-usap tayo mamaya. Paalam.
Allergic ako sa alimasag.
"Hindi mo pa turn?" Talaga?
- Oo. - Kung bigyan mo ako ng konteksto?
'Wag ngayon, Dinah.
Kailan? Pag sinisante ka na ni James?
- Sisisanihin niya ako? - Pinigilan ko ng mga regalo.
Dapat tinanong mo muna ako.
Niligtas ka ng mga regalong iyon, Susie.
Mag-impake ka, pupunta ka sa Baltimore.
Maganda ang gusto mo, pero nalilimot mo ang kaguluhan dito.
Naiintindihan ko ang kaguluhan.
Mawawala si James dahil 'di mo mapasikat si Midge.
Pasisikatin ko si Midge.
'Di ka puwedeng mamili. Malapit din ako kay Midge.
Pero hindi pinapalad si Midge.
Talaga? Gusto mong maging Black nang isang araw?
Hindi pinalad si James, pinaghirapan niya iyon.
Alam ko.
Wag mo siyang hayaang mawala.
Kapag ginawa mo iyon, baka umalis ako.
At 'di mo kaya nang wala ako.
Magkano ang bisikleta?
I-book mo na ang tiket.
Habang ibinu-book mo si James sa Paar.
Hello sa inyo!
Hi, Midge. Ano 'yang suot mo? Gusto ko iyan.
Itong lumang ito?
Galing sa Vogue ngayong buwan.
Ikaw, fashion model?
Nagmodelo nga siya.
- Nagdala ako ng kaibigan. - Diyos ko.
Ang flask?
Kay Papa. Mula noong nasa calvary siya.
- At 'pag naging nakakabagot ang party… - Tawagin natin ang cavalry!
Tara. Wag nating palampasin ang auction.
O lunch. Gutom na ako.
May bago ka. Patingin ng litrato.
- Wala akong dala. - Ano?
Sinungaling! Narito ang buong gang.
- May apat kang anak? - May isa pang parating.
- Kumusta si Tom? - Napakabuti.
Napakabuti? Si Tom?
Bakit napakaliit ng sandwich?
Gusto nilang maging maliit tayo.
Huli na ang lahat.
Mga dahon lang ito sa pagitan ng maliliit na tinapay.
Pipino na naman. Bawat isa rito ay pipino.
Strawberry sa ibabaw ng cream cheese.
- Akin na 'yan! - Sige lang.
Parang whipped salmon.
Bakit may gagawa n'on sa salmon?
- Napkin. - Nakahanda na para sa 'yo.
Ba't di na lang nila tayo bigyan ng turkey at ham on rye?
Petra!
Gusto ko ng mapaglalagyan ng alak. Umiikot na ang lupa.
Sa akin, hindi. Cavalry. Papasa.
Tammy, ano 'tong bid mo, armas?
Lawn darts. Gusto ng mga anak ko.
- Parang delikado. - Hindi naman.
Napakasaya ko sa kuwago ko. Charlie ang ipapangalan ko.
Sinusundan ako ng mga mata niyan.
Kay Midge ang pinakamaganda.
Dapat mabilis at maagap ka sa pag-bid ng Hoover Lark.
- Ang ganda. - Ang pinakamagaang vacuum ngayon.
Ni hindi pa nga iyan binebenta. Inggit na inggit ako.
'Ayun si Mr. Dee. Sa Sociology?
Connie, hello. Ang tagal na.
Paanong lalo siyang gumuwapo? Hindi patas iyon.
Ano'ng buo niyang pangalan?
Pinaikling Dee-licious.
Halos 'di ko siya makilala.
Hinalikan niya sa labi si Sandra Gutenberg.
Oo nga.
Alam niya kung saan galing ang labing iyon?
Sana, kasal na sila.
- Kasal? - Walong taon na.
Ibig sabihin, Sandra Dee na siya? Talaga?
Sabi niya, 'di raw noong estudyante siya.
Utang na loob.
Nagkasalubong daw sila pagtapos ng graduation at nagkatuluyan.
Ang tsismis, naglalandian sila
tuwing hapon sa likod ng Dalton Hall.
- Hi, Sandra! - Hi sa inyo!
Masayang makita kayo.
Buweno, Midge.
- Buweno, Daniella. - Ang hindi pinag-uusapan?
- Sabi nang huwag banggitin. - Ayos lang.
Lilipat na ako sa Kristiyanismo.
Ano? Hindi.
- Talaga? - Midge.
Ayos lang kami ni Joel. Magkaibigan kami.
- Wasak pa rin ang puso ni Palmer. - At puwede pa rin siya.
Wala siyang personalidad.
Lead accountant na siya.
Gaya ng sabi ko.
Ang bilis n'yo ni Joel.
Nawala si Palmer at kayo na agad dalawa.
O naging kayo muna, tapos saka nawala si Palmer?
Napakasugid niya. Pero kinontrol ko ang bilis,
dahil isa akong matinong babae bago kami magpakasal.
Bago kayo ma-engage.
Sino'ng niloko mo?
- Nakita namin kayo sa punong iyon. - Kiki.
Halos mabungkal n'yo na ang puno.
Nabalatan n'yo ang puno.
Sabi na, 'di para sa panonood ng ibon ang binoculars.
Binalaan kita sa kanya. Tanda mo?
Oo, Petra. Napaka-protective mo.
Ngayon, single working girl ka na.
Nagtatrabaho para kay Gordon Ford. Masaya ba? Lagi ba kayong tumatawa?
Medyo mahirap. Pero may mga tawanan.
At nagtatanghal ka. Sa entablado. 'Di ko maisip iyon.
Siya ang nag-toast sa kasal. Siya na ang bumida.
Hindi ko maisip ang sarili ko roon.
'Di ka natatakot tumayo sa entablado sa harap ng mga tao?
Tingnan natin.
Kung mayroon man akong magagawa
para lang kumita, gagawin ko.
Puwedeng labandera ng Klan,
bantay sa katayan…
Parang di lang naman iyon ang mga pagpipilian.
Sinabi lang ng kaibigan ko.
Hindi. 'Di ako takot sa entablado.
Sa labas ng entablado, sa mga banyo ng club, natatakot.
Ba't mo ginagawa iyon?
Kasi gusto ko iyon.
Nakikinig sa 'yo ang mga tao. At may libre ka pang inumin.
Sabi mo, lalabas ka sa Jack Paar.
Audition lang iyon para lumabas sa show niya.
Hindi pa sila nagdedesisyon. Makikita natin.
'Ayun si Corky Fleming.
Nakakainis talaga siya. Hi.
- Hi, Corky. - Hi sa inyo.
- Naglandian din sila ni Mr. Dee. - No'ng semestre ko sa Prague?
Lahat, may gusto sa kanya.
Ako, hindi. Binigyan niya ako ng C.
Cavalry nga.
Puwede ba 'to? Wala tayong tiket.
'Di natin kailangan ng tiket.
Kapita-pitagang alumnae tayo.
Tara na. Kinakasihan ng tadhana ang matatapang!
Napapanaginipan ko pa rin ang mga dorm.
Pagkain ang naaamoy ko?
Puwede na ang luto ngayon?
Hindi puwede.
May TV sila sa kuwarto.
Napaka-spoiled.
- Hi. - Hi.
Maganda, 'yong rock n' roll.
Oo nga.
Dalawang buwan naming pinatugtog ni Petra ang Toolie Oolie Doolie sa kuwartong ito.
Ng Andrews Sisters?
Tama. Merong rekord n'on ang nanay ko.
Ano'ng balak niya mamaya?
Hinahanap n'yo ang anak n'yo?
- Trenta lang kami, Pee-Wee! - Anak ko? Hindi!
Pasensya na.
Diyos ko. Ayos ito sa inyo?
Ano?
Ano? Ano raw?
Ano!
Ano'ng di namin naabutan?
'Di mapapatawad ang carpet na 'to.
'Di na ngayon. Nakakahigop talaga ang Lark.
Ang Lark ang pinakamagaang vacuum ngayon.
At madaling itabi. Dapat tandaan, Sherry. Barb.
- Sige po. - Sige.
Tatlo tayong natulog dito? Totoo?
Paano natin napagkasya ang lahat?
Bakit lalong lumiliit ang mundo?
Tara. Tingnan natin kung nandito pa sila.
- Nandito saan? - Tara na!
Paalam.
Paalam sa inyo.
Paalam.
Napakahalaga ng kalinisan.
Lintik. Ano ako, 80?
Mga agiw!
Gusto mong mauna.
Amoy libingan ni Tut dito.
Magwagayway kayo ng stick sa harap.
Alisin ang mga agiw.
- Diretso lang, Kiki. - Hindi mahaba ang stick.
Gamitin mo ang vacuum.
Hindi laruan ang Lark.
Uy. Sayang ang oras.
Ayoko ng mga gagamba. Higit sa lahat.
Mas maliit din ito. Lumiliit ang lahat.
Nasa sahig pa rin ang mga upos ng sigarilyo natin.
Ibig sabihin, baka nandito pa sila.
At narito nga.
Naglagay tayo ng mga ribbon at bulaklak. Ang cute natin.
Anong kulay ito?
- Dilaw? - Hindi, lila ka.
Magkamukha ang asul at lila.
Itaas n'yo.
Berde ako. Akin na.
Asul.
Rosas.
Kaninong ideya ang pagsusulat sa mga sarili sa hinaharap?
- Sa 'yo. - Hindi.
Sa 'yo. Lagi mong iniisip ang hinaharap.
- Ang matapang naming lider. - Sige, heto ang akin.
Basahin mo.
"Magmahal na parang nakasalalay ang buhay mo roon." Talaga?
Hilig mo si Kahlil Gibran niyan.
Pinamigay ko ang librong iyon.
- Ginawa mo? - Ang alin?
Nagmahal na parang nakasalalay ang buhay mo?
Masasabi kong oo.
Hindi palagi. Dapat ko pang subukan, pero oo.
Mabuti.
Ako ang susunod. Binibining Asul.
"Maging maaalalahanin. Maging payat." Bruha ka, batang Petra!
Basa pa.
"Pahalagahan ang mga magulang, mga anak,
"mga kaibigan, at pakiusap, maging masaya ka."
- Ang sweet. - Ganda.
Patawad, batang ako. Hindi ka bruha.
Heto ang akin.
"Basahin mo ang Don Quixote sa orihinal na Spanish."
Hindi ako natuto ng Spanish!
Ano pa?
Mahaba at kakatwang listahan lang ng mga librong babasahin na ibang wika.
At tinapos ko iyon sa, "Nagmamahal, Ang Batang Ikaw."
Kiki?
Sige. "Magtrabaho nang pitong taon, mag-ipon,
"maglakbay nang anim na buwan, magpakasal at mag-anak."
Hindi ko ginawa iyon.
- Nagkaanak ka. - May iba.
Doon na natapos ang kuwento.
Midge?
Sige, heto na.
Ano'ng sabi?
"Huwag."
- Huwag? - Huwag ano?
Iyon lang. Huwag.
Hindi mo natapos?
May tandang padamdam ako at nilinyahan ko pa.
Patingin nga. "Huwag." Ang wirdo.
- Ano'ng ibig mong sabihin? - Ewan.
- Tanda mo nang isulat mo 'to? - Hindi.
- Baka, "Huwag kang manakit." - Bakit 'di ko sinulat iyon?
Alam ko kung ano iyan.
Susuotin mo ang bestidang iyon
pero alam mong di dapat. "Huwag." At 'di mo sinuot.
Hindi iyon.
Parang, "Huwag papahuli."
Sa buhay. At, Diyos ko, di ka nga nagpahuli.
Ang dami mong nagawang magaganda.
- Higit sa kahit sino sa amin. - Lahat.
Isipin mo ang mga ikukuwento mo sa mga anak mo.
At mga apo mo!
Kapag nagpakasal ka ulit, lagi kang makakapagbalik-tanaw
sa magandang kabanatang ito at sasabihin mong, "Nagawa ko."
Oo. Ang gandang kabanata nga.
Sandali, meron pa sa akin.
"Dumaan ka pagkatapos ng graduation." Ako sana ang naging Mrs. Dee!
Tammy, muntik mo na akong mabulag!
- Pasensya na! - Pailalim ang tira!
Huwag mong saluhin, Petra.
Ayoko nang maglaro.
- Aalis na ako. - Ako rin.
Mangako tayong 'di aabutin ng 10 taon bago tayo maglaro ulit ng lawn darts?
- Oo naman! - Naman.
- Paalam sa inyo. - Paalam.
- Paalam.
- At kumpirmado na? Sigurado? - Isandaang porsiyento.
- Sa pamamagitan ng asawa ko? - Kay Hedy.
- Nandito pa ba siya? - Nakita ko siya kanina.
Hedy?
Hedy, diyan ka lang!
Sige, sir.
- Ano iyon? - Parang 'di maganda.
Lintik, Hedy!
Lintik.
Nagkamali ako.
'Di ko maunawaan ang mag-asawang iyan.
Makinig kayo.
May miyembro ng British royal family ang naglilibot sa North America.
At alam n'yo ring bawat major media outlet,
sinusubukang makakuha ng panayam.
Tayo ang nakakuha ng panayam.
Mamayang gabi, isang buong oras nating makakasama si Prinsesa Margaret.
Ang babaeng ito rito ang nagmanipula ng lahat,
nagpataba ng mga ego, nakipagdaldalan,
at inamo ang mga lokong nakapalibot sa Prinsesa,
at gumawa ng imposibleng milagro.
Palakpakan natin siya.
Hindi niya sinama ang lahat ng maruruming ginawa ko.
Sama-sama tayong lahat.
Maraming darating maya-maya,
kaya kung may mga tinambak kayong riple o tsaa, alisin n'yo na.
Mike, malaki ang ginawa mo rito.
- Handa ka na? - Oo.
Dapat masuplayan ako ng research team
sa ginawa niya sa biyaheng ito.
Sige. Ibigay n'yo sa akin ng 2:00.
Sabi ng team niya, gusto niya ng comedy skit kasama ako.
Nagbibiro ka.
Ayaw niyang magmukhang pormal.
Damihan n'yo ang mga pitch
- at iabot n'yo agad-agad. - Sige.
Iayon n'yo ang monologue sa Royals. Nakakatawa, pero magalang.
Pero pagkatuwaan n'yo sila.
Edgy pa rin. Ford pa rin.
Pero wag masyado.
Pero dapat nakakatawa. Pero hindi bastos.
Huminahon ka. Hayaan mo sila.
Nakakatawa, pero 'di bastos. Sige.
Sige.
Gumanda lalo ang umaga ko.
Jane Jacobs, ikinalulugod kong makita ka.
Hello, Gordon.
Ito ang babaeng pumigil kay Robert Moses
sa paglalagay ng kalsada sa Washington Square Park.
Unang punta ko sa New York, dinala ako ng mga magulang ko roon.
Diyos ko, may mga juggler, musikero,
'yong fountain, mga wirdo, napakamahiwaga.
Alam ko nang dapat akong tumira at magtrabaho rito.
Jane, 'di lang parke ang iniligtas mo. Nagligtas ka ng alaala. Salamat.
Walang anuman.
'Di ka muna lalabas.
Tara na, Mike!
Sige.
Iyon ang misteryosang si Hedy?
Sumusulpot-sulpot siya.
Ang asawa sa Brigadoon.
Sige. Sino'ng walang alam kay Prinsesa Margaret?
- Kapatid ng Queen. - Alam ko.
- Mga relasyon. - Hindi puwede.
- Umiinom ng tsaa? - Football ang soccer?
Ganito siya magsalita.
Lagot tayo, iyon ba? Pitong oras na lang, show na.
Paumanhin. May eksperto kayo rito.
- Talaga? - Ililigtas tayo ni Midge.
Gusto ko siya. Agresibo siya. 'Di nababagbag ng korona.
Medyo sexy. Parang 'yong ginawa ni Ralph.
- Nakakatawa? - Sa skit?
May mga ideya ako.
Ako na ang bahala roon, kayo na sa monologue.
- Sige. - Sige, bente sa isa!
Lintik. Pasensya na, Alvin.
Sige, bente sa isa.
Nakakatawa iyon.
Tip-top, at cheerio!
Ito na ang The Gordon Ford Show!
Ang espesyal nating bisita ngayong gabi, para sa buong isang oras,
Ang Kanyang Kamahalan, ang Kondesa ng Snowdon,
Prinsesa Margaret ng Britain!
- Prinsesa Margaret! - Grabe!
Ayos!
Uy, guys. Narito kayo ulit?
Magaling kaming tumawa, may writer na nag-imbita
Kaya plano naming maparito araw-araw!
Ang galing! Sino'ng writer?
- Di mo kilala. - Puwede n'yong ituro?
Magandang gabi, tama ang dinig n'yo.
May buhay at humihinga tayong kamahalan sa show.
Ayos! Princess Margaret!
Baka may nakikita kayong nakakatakot na mga lalaking naka-suit sa studio.
Ang ilan sa kanila, security ni Prinsesa Margaret,
at ang ilan, mga agent ko.
Uy, nakipagkaibigan ka sa mga biyenan ko?
Parang bintang.
Sabi ni Shaw, nahihiwalay ang Britain at America ng karaniwang wika.
Pinaghihiwalay rin tayo ng karagatan.
Bakit hindi ako kinikilala?
Hindi patas.
May ibang-iba silang mga salita para sa lahat sa UK.
Ang elevator sa kanila ay lift.
Ang apartment ay flat.
At ngayon, nalaman kong ang tawag pala nila sa akin,
"Parang hindi pa kita narinig dati."
Nagbabalik kami kasama ni Prinsesa Margaret.
Kamahalan, lagi kaming natutuwa
sa domestic routine ng Royal Family.
Bagong-kasal ka.
Iniisip ko, paano ang hapunan n'yo? Nagluluto ka ba?
Oo, nagluluto ako, mahusay ako, araw-araw akong nagluluto.
Isa 'yon sa dalawang pinakamahusay ako.
- Ano 'yong isa pa? - Pagsisinungaling.
- May mga tagaluto ka? - May mga tagaluto rin yata sila.
Naiisip kong bilang miyembro ng Royal Family,
nagawa mo na ang lahat. Totoo ba iyon?
Hindi, Gordon.
May pangarap akong hindi pa natutupad.
Ano iyon?
Pangarap ko talagang makapagbalita ng panahon sa telebisyong Amerikano.
Kapag sinusuwerte ka nga naman,
oras na para sa balitang panahon ng The Gordon Ford Show.
Nakakatuwang coincidence.
Gusto mo bang gawin iyon, para matupad ang pangarap mo?
Ikalulugod ko.
Sige po.
Handa ka na, Kamahalan.
Salamat.
Magandang gabi, America. Ako si Gordon Ford para sa balita ngayon.
Mali ang kard, hindi ako si Gordon Ford.
Biglaan po ito, wala kaming oras na baguhin ang cue cards.
Hindi kami natutuwa.
Ipagpaumanhin mo.
Sa Martes, mapupuno tayo ng sunshine.
Ano iyon? Sunshine?
Kapag maghapong umaaraw at walang kaulap-ulap.
Wala pa rin akong ideya sa sinasabi mo.
Sa Rockaways, magiging malupit ang lagay para mag-surf.
Maaasahan ninyong mga Gidget at kook ang malulupit na alon
habang nagse-surf at dinadaya ang mga turista sa Jersey.
Parang gusto n'yo lang ng mga writer mo na marinig akong sabihin iyon.
Imposible, kasi wala kaming ideya na ikaw ang magpo-forecast.
Ano'ng ginagawa mo?
Minamarkahan ang mga estadong dapat sakupin ulit ng army namin.
'Wag Massachusetts! May pamilya ako roon.
Ako rin, at may utang pa rin silang buwis sa tsaa.
Sige. Inyo na ang Massachusetts.
Sa magandang gabi, team.
Ang galing niya. Ang galing ng Prinsesa.
Gusto kong makita ang mukha ni Paar 'pag nabasa niya ang balita.
Alam mo kung sino ang kanya?
Kukla, Fran at Ollie. Mga puppet.
Puppets ang bisita niya!
Kita pa nga raw ang braso ng puppeteer kay Kukla.
Kawawang Kukla.
Ito ang Emmy natin.
May bigat ito, may edge.
- Dapat mangampanya tayo. - Agad-agad.
Tumawag ang news department? Nagulat silang nakuha natin siya.
Napahiya sina Huntley at Brinkley. Diyos ko, ang saya ko.
Libre ko na ang inumin ng lahat! Lahat ng nandito!
Nagawa natin!
Magbabawas muna ako.
Sige lang.
Hello.
Ako si Hedy Ford.
Masayang makilala ka sa wakas. Midge Maisel.
Alam ko.
Matagal na kitang gustong makilala.
Ang unang babaeng writer ni Gordon.
Baka una sa Marami.
Tama. Mag-iiba na talaga ang lahat ngayon.
Tuwang-tuwa ang Prinsesa sa nangyari.
"Chuffed" ang ginamit niyang salita.
Ang galing niya. Sabi nga namin.
Ewan ko kung matutuwa ang kapatid niya, na lalong ikinasiya ni Margaret.
Para saan pa iyon kung di natin nabagbag ang Queen?
Ikaw ang nagsulat ng balitang panahon.
'Yong konsepto. Ginawang nakakatawa ng boys.
- Huwag. - Ano?
- Huwag. - Okey.
Kung sa 'yo ang credit, o hindi, kunin mo. Ganoon ang mga lalaki.
Okey.
Buweno, oo. Akin iyon.
Mabuti. Hanggang sa muli.
Uy. Gaano katagal mo nang katrabaho si Susan?
Susan?
Myerson. Manager mo siya, 'di ba?
Susie. Magtatatlong taon na.
Ako ang una niyang kliyente.
Marami siyang nagawa para sa 'yo.
Talagang matiyaga at palaban siya.
Pinigilan ko pa nga siya sa iba dati.
Sandali lang. Paano mo siya nakilala?
Pembroke. Roommates kami dati.
- 'Di niya nabanggit iyon. - Kilala mo si Susan.
Oo. Kilala ko si Susan.
Hedy!
Heto na!
Nag-aalala siya pag may kausap akong mga writer. At mga architect.
Ipagpatuloy mo lang iyan.
At kung kakampi mo si Susan, masasabi kong malayo mararating mo.
Sige.
Oo. Sige.
'Ayun siya.
- Uy. Hindi. - Na-miss mo ako?
Uy. Ano'ng ginagawa mo rito?
Binigay sa akin ni Dinah ang detalye ng tren mo. Pa-Baltimore ka?
Aamuin ko muna si James. Medyo di kami nagkaintindihan.
- Ano'ng… - Kilala mo si Hedy Ford?
Ano?
Kilala mo siya noong Hedy siya, hindi noong Ford na.
Nagkita kayo ni Hedy?
Sa bar, sabi niya, magkaibigan kayo sa kolehiyo.
Hindi kami magkaibigan.
Sabi niya, roommates kayo.
Baka.
Baka roommates kayo? 'Di mo napansin?
- May 10, 20 sa kuwarto. - Susie.
Malaki ang kolehiyo, okey?
'Di mo makikilala ang lahat.
Susan ang tawag niya sa 'yo. Walang tumatawag sa 'yo n'on.
Ano ba 'to, ambush?
Pagod ako. Puwedeng sa umaga na lang?
Bakit 'di mo sinabi?
- 'Di ko kinukuwento ang mga nakikilala ko. - Tama na.
Medyo kilala ko siya, okey?
Di mo naisip na kabanggit-banggit
na kilala mo ang maimpluwensiyang asawa ng boss ko, kahit kaunti?
'Wag kang maniwala sa sinabi niya, okey?
- Siniraan niya ba ako? - Sabi niya, matiyaga ka raw.
Kumikita talaga siya sa degree na iyon.
At na palaban ka.
Alam iyon ng lahat.
Kaya ilaban mo ako, Susie. Kausapin mo siya.
- Sandali. - Napapasunod niya si Gordon.
Higit kahit kanino, higit kay Mike Carr, siya ang susi natin.
- Hindi. - Sabihin mo, ipa-book niya ako kay Gordon.
'Di natin siya kailangan, okey? Ako ang bahala.
Paanong ikaw ang bahala?
Ako ang bahala. Kaya nga ganito. Umuusad na tayo.
Papunta na naman sa pader?
- Hindi patas iyan. - Hindi talaga.
Nagpakahirap ka at ginawa ko ang lahat ng sinabi mo.
Matalas ako. Mabuti akong sundalo,
nagpakitang-gilas ako sa trabaho araw-araw at napapansin niya.
Katanggap-tanggap na bigyan niya ako ng pagkakataon, pero ayaw niya.
Lagi tayong hinahampas sa mukha ng pader na iyon.
Dalawang hakbang pasulong, tatlong paatras, at sawa na ako.
Ako rin!
Pero ano'ng magagawa mo sa mga Gordon, mga Pete,
at lahat ng mga lalaking nagpapatakbo sa mundo?
Palilibutan mo sila!
Gamitin mo ang lahat ng kaya mo, at wala kang titigilan.
Sino'ng nagturo sa akin n'on?
Hindi sapat ito. Naiintindihan mo?
Makasarili na, pero higit pa ang gusto ko.
Ito. Ang ginagawa natin. Ano'ng nangyari sa nakaraang tatlong taon?
'Di ito istoryang makukuwento ko sa mga apo ko!
- 'Di lang ito kabanata? - Sino'ng nagsabi n'on?
Nanghimasok ka sa bathhouse at tumalon sa mga etits
- para sa pelikula ni James. - Oo.
Gusto kong tumalon ka rin sa mga etits para sa akin!
Napakarami ko nang natalunang etits para sa 'yo!
Tatlong taon na akong tumatalon sa mga etits!
May isang etits ka pang di natatalunan. Kausapin mo si Hedy.
Ayoko.
Bakit?
Pag-isipan mo, okey?
Gusto mo talagang manghingi ako ng pabor sa babaeng nakasama ko sa kolehiyo?
Oo! Syempre! 'Di ka ba nakikinig?
Ganito mo gustong sumikat?
Diyos ko, oo! Sino'ng may paki kung paano mangyari iyon?
Isipin mo ang sarili mo sa 10 taon.
Sikat na sikat ka na. Nasa talk show,
at tinanong ka ng lalaki kung paano ka nagsimula.
'Di mo gugustuhing sabihin na humingi ka ng pabor.
Di ako lalabas sa show na iyon kung di mo gagawin ito.
Ito na iyon, Susie.
Kausapin mo siya.
O lagi kong maiisip na may hindi ka ginawa.
At sa totoo lang?
Di ko alam kung saan tayo pupunta mula roon.
Salamat.
Arthur, wine?
Kung ipagbubuhos mo ako.
Gabe, pare!
- Abe. Kilala mo si Arthur. - Abe.
- Arthur. - Henry.
- Ikinalulugod ko.
Sampung minuto na kaming nagtatalo ng iinumin.
Iinom ako.
'Di puwede kung dala mo.
- Hindi kaya. - Naisip ko nga.
Magrekomenda ka nga ng red wine na walang "tannic" o "fruit-forward"?
Henry, 'wag mong i-torture ang bata.
Abe, gusto mo ng red?
Baka di ako uminom. Marami akong trabaho.
Di hinihikayat ng Voice ang pagpipigil ng empleyado.
Ang totoo, nabubuhay ito sa kasibaan ng empleyado.
Uminom ka na, o masisisante ka.
Di gaanong ginagamit ang salitang iyon, "kasibaan."
Mapanganib ang mood sa mesa ngayon.
Masarap ang wine. Ayos lang ang wine.
Ang amin, '56 Château Margaux.
Magaling, sir. Acidic iyan, medyo angular.
Papatayin mo ba ako?
Ilabas mo ang wine at patatahimikin ko si Henry. Tama na.
- Ano? - Totoo, tatanggalin kita.
- Binenta ko ang bahay ko sa Hamptons. - Kailan?
Nakaraang taon. Pagod na akong magpaayos,
at hindi pa tumataas ang mga presyo ng lupa.
- Hindi na tataas. - Mismo.
Napanood n'yo si Prinsesa Margaret sa Gordon Ford? Nakakatawa.
- Nagbibiro ka. - Nakakatawa si Queen Victoria.
'Di ko alam iyon.
Napanood ko ang pelikula, maganda.
- The Absent-Minded Professor? - 'Yong may lumilipad na kotse?
Sa Radio City. Tagahanga ako ni Fred MacMurray.
May kasama kang apo?
Tila walang lasa iyon, pero binuhat iyon ni Fred MacMurray.
Kahit pamilya ni Fred MacMurray, hindi siya ganyan kagusto.
Di ko na sila pinapansin. Kaarawan? Wala rin.
Nalimot mo na ba ang pagkabata mo?
Mga regalo ang mahalaga.
Di ko na matandaan ang huling beses na niregaluhan ako ng gusto ko.
Abe, puring-puri ko ang husay mo sa pakikipag-usap.
Diyos ko, paumanhin. Wala akong masabi.
Kasi sinabi ni Gabe ang "kasibaan?"
Oo, nakakainis iyon.
Hindi. Na…
Abe?
'Yong buong mundo lang kasi. Alam n'yo iyon?
Iyon lang?
Nagiging sentimental ako.
Ano'ng meron sa mundo?
Kaka-64 ko lang.
At sa panahong dapat komportable na ako,
masaya sa katawan at isip ko, hindi ako komportable.
Hindi talaga. Nakikita ko ang sarili ko sa gitna ng pagkalito.
At parang nakabaligtad ang lahat.
Dahil nagbabago ang lahat nang napakabilis, Abe.
Lalo na sa mga lalaking nasa edad natin.
Nasa edad natin.
Ipinanganak tayo sa 1800s.
Ibang siglo! Bago ang mga telepono, bago ang radyo.
Pitong taon ako nang magkakuryente kami. Hindi kami makasabay.
Oo, at dulot iyan ng katawan kagaya rin ng isipan.
Gumapang ang mga Homo sapiens,
paulit-ulit ang papel na ginampanan sa loob ng ilang libong taon,
at ngayon, bigla tayong napuwersang sumabay sa napakabilis na pagbabago.
Higit na pagbabago sa isang taon
kaysa sa mga naranasan ng mga nauna sa atin sa buhay nila, sa milenyo.
Isipin n'yo. Ang pagbabago, sa mga ninuno natin,
ay mga biglaang pangyayari.
Lindol, pagbaha, eclipse,
biglaang pag-atake sa 'yo ng saber-toothed tiger.
Inaaksiyunan iyon nang ora mismo.
Tapos, natural na mababalik ang lahat sa nakasanayan.
Pero ngayon. Nangyayari sa 'yo ang pagbabago.
Ang pagbabago ay ang baha, ang saber-toothed.
Ang nakasanayan ang pagbabago.
Subalit ang takot ko ay hindi talaga nagbago ang mundo,
at hindi ko lang nakita iyon.
Na marami sa ating di nakakita. Tayong mga lalaki.
Naisip kong tutungo tayo sa kasarian.
Seryoso ako.
Di natin masisisi ang mga pangyayaring exogenous. Napakadali no'n.
Ang pagkabulag natin ay nagbunsod ng matinding panganib.
Napakarami nating kinontrol, ginulo, at para saan?
- Sa pananaw ng isang lalaki. - Mismo. Nakakalito ang pananaw.
Lahat, nagbibigay-kahulugan gamit ang sariling lente.
Lalaki at babae.
Maaaring kapareho natin doon ang mga nangangasong ninuno.
Menu po, mga ginoo.
Ang isda ngayon ay Dover sole, inihanda sa isa sa dalawang paraan,
tradisyunal na meunière, o citrus beurre blanc sauce.
Salamat. Natikman ko na ang Dover sole. Masarap iyon.
Alam n'yo, may sandaling naganap sa akin noong isang araw.
Nakatira ako sa malaki't lumang apartment sa Amsterdam. Matagal ko nang binili.
Inisip ng lahat baliw ako, ang laki ng gastos ko.
Ngayon, mukha na akong henyo.
At kami ng asawa ko, yumao na siya,
ilang oras naming binihisan iyon, nilagyan iyon ng dekorasyon.
Ipinagmalaki namin iyon, nasa ayos ang lahat.
At isang araw, 'di gaanong katagalan,
nakatayo ako sa sala at naglibot ng tingin,
at ang nakita ko lang ay mga gamit.
Mga gamit lang.
Napakakaibang pakiramdam.
Na parang di ko pa nakikita ang mga iyon dati.
At marami sa mga iyon ay nakatali sa alaala ng asawa ko.
Nagsama kami nang 40 taon. Pero wala nang halaga iyon.
Ang naiisip ko lang ay ang mga anak kong pinagpipilian ang mga iyon.
Kung ano ang itatabi, ang ibebenta, ang itatapon sa basura.
Ang buhay ko.
Ang asawa ko.
Nakatambak.
Mainit noong araw na iyon, pero bigla akong nanlamig.
Naniniwala ako sa free will.
Hindi tayo mga robot. Magbabago tayo para bumuti.
Makakaayon tayo.
At minsan, ang iniisip ng iba na panggugulo ay pagtuturo, Abe.
Halos buong buhay mo, guro ka. Ipinapasa natin ang kaalaman natin.
Ang anak ko, matalino siya.
Paulit-ulit niyang babala na sinasakal ko siya.
Akala ko, ginagabayan ko siya.
Tapos, umalis siya, di na tumawag. Hindi na siya…
Nagtuturo tayo, oo, pero nanggigiit tayo. Ginagawa ko talaga iyon.
Parang lumabas ako sa nanay kong
nagpapayo kung ano'ng gagawin sa umbilical cord.
Nararanasan ko ang sandali mo, Arthur.
Nakikita ko ang mga bunton ng buhay ko.
Bago iyon sa akin.
Tungkol ito sa pamilya mo, ano?
Sinubukan mong tumulong, gumabay.
Nagkakamali ang lahat.
Ayoko ng wine na ito.
Lahat ng inisip ko tungkol sa mga papel ng mga lalaki at babae,
sa tingin ko, ay maling-mali.
Mali ang ginawa ko sa parehong mga anak ko.
Hindi, Abe. 'Di iyan totoo.
Alam n'yo bang pag-aari ng anak kong babae ang apartment na tinitirhan ko?
Akala ko, ikaw ang bumili.
Asawa ko ang gumawa ng kuwentong iyon.
Hindi, binili ng anak ko iyon.
Ang anak kong babae…
Ang anak kong iniwan ng asawa niya nang biglaan.
Iyon ang saber-tooth iya.
Sa halip na bumagsak sa bigat n'on, umahon siyang mas malakas.
Na bagong tao, o iyon ang naisip ko.
Pero ngayon, iniisip kong siya pa rin pala ang dating siya.
Hindi ko lang talaga siya sineryoso.
Ang anak kong si Noah ang sineryoso ko.
Linggo-linggo ko siyang sinasama sa Columbia.
Para magawa niyang mangarap sa kung ano'ng nais niyang maging.
Hindi ko maalala kung nagawa ko iyon kay Miriam.
Hindi ko naisip iyon.
At hindi ko man masikmura ang napili niyang karera,
ginagawa niya iyon nang mag-isa.
Nang walang tulong mula sa akin o sa nanay niya.
Saan nanggaling ito?
Itong lakas, itong katapangang
wala ako?
Na wala ang anak kong lalaki.
Ano pa sigurong naabot niya kung tinulungan ko siya
at di ko siya isinawalang-bahala, isinawalang-bahala kung sino talaga siya?
Kahanga-hangang tao ang anak kong babae,
at parang hindi ko pa iyon nasasabi sa kanya.
Mag-order na siguro tayo.
Paumanhin. Handa na kami.
Paano ang luto ng manok n'yo?
Kaunti ang timpla, pinahiran ng sage,
at nilamanan ng pinakamasarap na foie gras mula sa Dordogne Valley.
Nagtanong siya.
Dalawang taon? Iniiwasan n'yo ba kami?
Nagbibiyahe si John.
Puro trabaho at walang pahinga.
- Kumusta ang gallery? - Masaya. Pumunta kayo.
- Anong oras ang bukas? - Nag…
Nagbubukas kami nang 10:00 pero dumadaan ako sa tanghali.
Pumunta kayo. May gawa ako ni Helen Frankenthaler
na magugustuhan n'yo.
Hanggang sa muli.
- Paalam, Hedy. - Paalam sa inyo.
Ang masasabi ko lang, nasorpresa akong makita ka.
Puno ako ng sorpresa.
- Masaya akong… - May sasabihin ako. Kay Mrs. Gordon Ford.
Ako iyon.
- Ilabas mo ang bata ko sa show. - Ano?
Si Midge Maisel. Komedyante siya.
At kailangan niyang sumikat. Ngayon na.
At gusto mong kausapin ko si Gordon?
Oo.
Bilang pabor sa akin, gusto kong kausapin mo si Gordon.
Magaling siyang komedyante?
- Handa na siya. - Naniniwala ka talaga sa kanya.
- Oo. - Higit pa ba iyon doon?
'Di ginagawa ni Gordon ang lahat ng hiling ko. Pero susubukan ko.
Agad?
- Gagawin ko agad. - Mamayang gabi?
Wala siya. Baka umaga na kami magkita.
Ang tindi n'yong fairy tale.
- Bukas ng umaga agad? - Oo.
Ang hirap nito, ano?
'Yong ginawa mo.
Over hill, over dale
- Hi, Midge. - Hello, Trudy.
Hello. Puwedeng patabi sa 'yo ng purse ko?
Mag-aalala ako pag hindi.
In and out, hear them shout
Counter march and right about
Magandang umaga, Hedy.
Magandang umaga, Midge.
Then it's hi, hi, hee
In the field artillery
Shout out your orders loud and clear
More clear
Uy, ano'ng ginagawa mo rito?
May hihilingin ako.
- Pinuntahan ka ng nanay ko? - Hindi. Bakit?
Sa kanya raw tayo sa Thanksgiving.
Sinasabi niya iyang pagkatapos umiyak na walang pumuri sa turkey niya.
- Tatlong taon na tayong umiwas. - Nakakatulong ang paalala.
Ano'ng meron?
Paminsan-minsan, pumapasok ako ritong may suot na bagong kuwintas
at magmumungkahi ng dapat mong gawin.
Paminsan-minsan, oo.
Madalas kong sinusunod at pinupuri ang kuwintas.
Gusto kong i-book mo si Midge Maisel.
- Si Midge? Hindi. - Oo.
Hedy, ano ba? Alam mong may patakaran tayo.
Batas iyon ni George, saka naging batas mo.
Diyos ko, di mo nga alam kung bakit may ganoon kayo.
Nabasa mo ang The Lottery.
'Pag may mga tradisyong walang katuturan, binabato ang mga tao.
Ibasura mo na iyan.
Okey. Bakit may litanya?
'Di iyon litanya. I-book mo siya.
Ano'ng di ko alam?
Maganda siya, hindi ba?
May mga mata ka.
Ano'ng anggulo rito?
- Pinakikiusapan kitang gawin ito. - Inuutusan ako.
Madiing nakikiusap na gawin mo 'to.
Bakit? Bakit ko gagawin ito?
Kasi may utang ka sa akin.
Ganito ang gagawin mo?
Bago sa atin 'to, Hedy.
Salamat, Gordon. Maraming salamat.
The Gordon Ford Show.
Okey, sige, sandali lang.
Midge! Telepono! Mahalaga raw!
Oo? Saan?
Aalis na ako.
Sandali lang sa elevator!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce