- Gdzie Nancy? Jedzenie stygnie. - Ma randkę.
Randkę? Z chłopcem?
Tak, kochanie, randkę. Ziemniaczków?
- Nie rozpraszaj mnie. - Uwielbiasz je.
- Nie chcę rozmawiać o ziemniakach. - Dobrze. Marchewki?
Carole, nasza córka ma 15 lat.
- Danny... - Niech czeka do ślubu.
Wtedy jej mąż zdecyduje.
Ciekawe, czy ją puści na tańce.
Carole kupiła jej sukienkę.
Musi ją puścić.
Nancy to niezłe ziółko!
Dobrze, że nie mamy córki.
Zignorujcie babcię. Upiła się.
Wystarczy miejsca na spotkanie.
Jeśli przestawię stół w jadalni, ustawię misę z ponczem...
- Ten zapach. To zasłony? - Nie sądzę...
Chciałabym móc dać im lekcje tańca.
Każda dziewczyna powinna umieć...
Chwila, czy to dywan?
- Już wąchałam. - Skąd to dochodzi?
- Za mną. - Dlaczego?
- Będziemy się ścigać. - Co?
Zobaczę, czy mnie prześcignie.
Oczywiście, że tak.
- Będzie miał atak serca. - Dobrze, że nie mamy córki.
Są najgorsi. Zignorujcie babcię.
I dziadka. Też ignorujcie.
To fortepian.
Fortepian pachnie cebulą?
Tylko czarne klawisze.
- Shirley? - Tak?
Czarne klawisze pachną cebulą.
- No i? - Dlaczego?
To używany sprzęt.
Danny, czy to naprawdę konieczne?
Będzie jutro u Gordona Forda.
Danny Stevens?
Boże. Uwielbiam go.
Wszystko potrafi.
Śpiewa, tańczy. Stale odwiedza chore dzieci.
- W kółko. - Uwielbia choroby!
Chcecie być na widowni?
- Poważnie? - Chętnie!
Co z biletami?
Na szczęście macie dojścia.
Cudnie! Kogo?
Mnie. Ja jestem dojściem.
- Co? - Pracuję tam.
I znasz kogoś, kto załatwi nam bilety?
Tak. Siebie.
Załatwię je, bo pracuję w programie.
Jestem tam.
Nie rozumiem.
Jeśli wywietrzę to pianino, wymienię obrazy,
wyrzucę serwetki i plastik,
dodam kwiaty, poduszki, farbę, to może...
- Pomyślę o tym. - O czym?
Chce urządzić przyjęcie dla pań, które płacą jej za męża.
Dobrze, że nie mamy córki.
O mały włos.
- Zignoruj babcię. - Dziadka też.
Zapamiętaj to na przyszłość.
Jeszcze raz dziękuję.
Nie ma za co.
Miriam? Niech ten, kto załatwia bilety, zadzwoni do nas.
Ja je załatwiam.
- Ktoś zadzwoni? - Tak, zadzwoni.
Jaki werdykt?
Łazienki działają, jest dach.
A nasze mieszkanie?
Za małe. Zatrudniłam instruktora tańca.
- To wynajmij salę. - Za co?
To zwolnij instruktora.
Kompletnie nic nie wiesz o miłości.
Zamknij oczy. Wyobraź sobie miłość.
Widzisz przystojnego, wykształconego męża?
Dzieci? Nowoczesne mieszkanie z widokiem po horyzont?
A może widzisz odnoszącego sukcesy ortodontę,
dzieci i dwupiętrowy domek gdzieś na przedmieściach?
Być może jest to solidny, silny, porządny wykonawca, dzieci
i wyremontowany dom na wsi, w którym serce bije szybciej.
Znajdę dla ciebie miłość, jakiej pragniesz.
Tutaj, w romantycznym imperium Rose Weissman
zaspokoimy każdą twoją miłosną...
Każdą miłosną...
Co ty robisz?
Cięcie.
Wybaczcie, ale gość macha rękami, jakby leciał na południe na zimę.
Co?
- Rose, wyglądasz cudownie. - Dziękuję.
Kurt próbował ci powiedzieć, żebyś się ruszała. Pamiętasz?
Aż nie dotrzesz na miejsce, o tutaj. Widzisz?
Tak. Ale czuję się niezręcznie. Tyle tu schodów.
Wyglądasz wspaniale.
Nie mogę stać tam?
Tam jest złe światło.
Może gdybym nie musiała...
Musisz. Ale naprawdę wyglądasz cudownie.
Nie. Miriam?
Idę.
Cześć. Co słychać? Idzie świetnie.
- Tak? - Tak.
Słychać dużo jęków. To źle.
Nie, 196 ujęć to zupełna norma.
To absurd. Muszę się położyć.
Mamo, sama tego chciałaś, pamiętasz?
Chciałaś rozszerzyć działalność. Nakręcić reklamę.
Świetnie nam idzie. Prawie gotowe.
Kamera mnie nie lubi.
Lubi. Prawda, Eddie?
Wygląda wspaniale.
Dobry jest.
Dlaczego ktoś nie może mnie zagrać?
- Kto? - Doris Day.
Doris Day się nie umywa.
Ty to zrób.
Wciąż jesteś do mnie trochę podobna. Twarz jest niemal taka sama.
Mimo operacji plastycznych?
Zepsuję to.
Całą reklamę.
Psuję to i robię z siebie idiotkę.
Powiem ci coś. Zapomnij o chodzeniu.
Stań tutaj, w świetle,
a ja stanę tam. Mów do mnie.
Opowiedz mi wszystko o miłości i o tym, jak zdobyć męża.
Kręćmy.
Cisza na planie.
Mamo, naprawdę wyglądasz cudownie.
Ujęcie 197.
Zamknij oczy i wyobraź sobie miłość.
Wspaniała pani Maisel
- Miriam! - Co?
Kuchenka znowu nie działa.
Włączyłaś?
Oczywiście.
Czasami nie włączasz.
Raz nie włączyłam. Raz.
- Stój spokojnie. - Co?
- Nie ty! - Dlaczego mam stać?
Nie ty. Esther. Nie ruszaj się.
Tato, przygotuj Ethana.
Jestem zajęty, uczę go grać.
Musi się szykować do szkoły.
Nie zrobię herbaty.
Przestań.
To okazja, aby nauczyć się blokować
wszystko oprócz muzyki.
- Nie wierć się. - Potrzebuję herbaty.
Widziałeś kiedyś, jak Horowitz jedną ręką trzyma zabawkę,
a drugą gra Rachmaninowa? Odpowiem za ciebie. Nie widziałeś.
- Tato! - Abe.
Nie chcę.
Nikt nie chce.
- Pomóżcie z tą kuchenką! - I z włosami!
Jestem zajęty z młodym!
Dobra, przestań.
Zagram ci to jeszcze raz.
Posłuchaj uważnie.
Do tego dążysz.
Widzisz, jak ładnie brzmi?
Dzięki Bogu, Zelda. Koszmarny poranek.
Iskrownik padł.
Co? Miriam, iskrownik padł! Abe, iskrownik padł!
Łatwo to naprawić.
Miriam, łatwo to naprawić!
Abe, Zelda mówi, że łatwo to naprawić!
- Co? - Zelda naprawi kuchenkę.
Co z nią nie tak?
Iskrownik padł, panie Weissman.
Zelda? Co ty tu robisz?
Naprawia kuchenkę!
W porządku.
Pokazywałam pani. Trzeba zapalić zapałkę.
Przytrzymać, przekręcić i już.
Boże. Takie skomplikowane.
Skądże. Pokazywałam wiele razy.
- A książka? - Książka?
Przygotowałam dla pani książkę.
Wszystko opisane i z obrazkami.
Proszę. Pod hasłem „kuchenka nie działa”
jest hasło „jak naprawić brak płomienia."
Proste. Nawet z rysunkiem filiżanki.
Na szczęście już działa.
Proszę poćwiczyć.
Ja wysadziłabym budynek w powietrze.
Naprawiła już?
Tak. Jest geniuszką.
Kurczę, a chciałam zobaczyć.
Jest w książce.
- Skąd to? - Nie mam pojęcia.
Ode mnie. Napisałam ją.
Są ilustracje, fajnie.
Źle zaparkowałem.
Herbaty? Mamy płomień.
- Nie. - Wejdziesz?
Nie, dziękuję.
Trzeba zapalić zapałkę?
Wysadziłabym budynek w powietrze!
Nie wysadziłabyś.
Chcesz herbaty?
Nie mogę się dziś spóźnić.
Danny Stevens jest gościem, mamy dać z siebie wszystko.
Muszę wstąpić do szkoły Ethana.
Zelda, pomożesz mi?
Oczywiście.
- Zelda. - Co?
Tylko ją uczeszę.
- Zelda, odbierzesz? - Nie!
Pani Weissman, przepraszam,
ale jestem pewny, że umie pani odebrać telefon.
W porządku.
Przepraszam, ale ja umiem grać.
Czyli jest przewód kominowy. Zawsze się głowiłam.
Jeszcze raz. Z uczuciem.
Halo?
Mamy bezpieczniki?
Co takiego?
Nie wiem, dlaczego nie spada.
Odpływ.
Odpływ był w porządku.
- Nie winię odpływu. - Słusznie.
Woda zalewa Ronbauerów,
wykładzina jest do wyrzucenia. Proszę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję za pomoc.
Dobrze, że akurat wpadliście.
Jesteśmy jak dobrotliwe krasnoludki.
Uwaga, mamy to.
Znalazłem. To nie powinno trafić do kanalizacji.
Jak to się tam dostało?
Ktoś to wbił młotkiem.
Ethan!
- Co to jest? - Moja łódź.
Co twoja łódź robi w odpływie mojej wanny?
Zatonęła.
Co mówiłam o wciskaniu rzeczy do rur?
- Nic. - Nieprawda.
- Kiedy? - A ta szklana kulka?
Ona była w nosie.
A pocięte karty do gry? Nie w odpływie?
Nie.
Jesteś tu sześć lat.
Przynajmniej raz o tym rozmawialiśmy.
Nawet jeśli abstrakcyjnie, w teorii,
„gdybyś kiedyś przypadkiem” i tak dalej.
- Dobrze. - Dobrze.
No.
Dzwonili Mendelsonowie z siódmego piętra.
U nich też cieknie.
Przeproś. Ich syn skończył prawo.
Zajmę się tym.
W poniedziałek przyjęcie, trzeba wymienić wykładzinę.
Nie postawię niezamężnych kobiet na drewnie jak w burdelu.
I łazienka musi działać.
Jeśli nie, znowu będę zmieniać plany. Rozumiesz?
- Która godzina? - Potwierdź.
Szlag. Jestem spóźniona. Powinnam być w szkole Ethana.
- Pójdziesz? - Mam milion zadań.
Tato? Nie jesteś zajęty, prawda?
Mam być w redakcji za godzinę.
Czyli nie. Odprowadzisz Ethana i zaczekasz?
- Na co? - Rodzice przyjdą patrzeć na dzieci.
Nauczyciele wskażą miejsca, ktoś zmoczy spodnie.
Nie umiesz sprzedawać.
Proszę. Muszę przekupić sąsiadów, by nie napuszczali na mnie syna-prawnika.
W porządku. Pójdę.
Ale ostrzegam, jak ktoś zmoczy spodnie,
wychodzę. Chyba że będą dobrze karmić.
Stoi.
Proszę napisać do niego na adres studia.
Nie wiem, kiedy odpisze. Jest bardzo zajęty.
Codziennie prowadzi swój program.
Przepraszam, mój syn wepchnął łódkę do odpływu w wannie
i zalało trzy łazienki,
a na wrogów z siódemki i 8C mnie nie stać.
Podłogi zniszczone, wykładzina też,
matka robi przyjęcie w poniedziałek,
martwi się łazienką,
a fortepian moich teściów śmierdzi bajglami.
Jak tam cycki Ursuli Andress?
- O czym gadaliście? - O cyckach Raquel Welch.
- Anity Ekberg. - Ann-Margaret.
O Danny'm Stevensie. To znaczy, nie jego...
O jego wystąpieniu. Promuje nową książkę.
Medal dla ciebie. Danny...
- Dał mi pierwszą pracę. - Super gość.
Cudny zięć.
Dwa fakty.
Dlatego ma odnieść sukces.
Jego writerzy coś szykują, ale bądźmy w gotowości.
- Mam pytanie. - Tak, Mel?
Po ilu minutach Adam da mu scenariusz?
- Po 10? - Ośmiu.
- Czterech. - Polecicie kafelkarza?
- Midge, kpimy z Adama. - Przepraszam.
Weź się w końcu zdecyduj. Jesteś z nami?
Wszyscy do poręczy.
Do poręczy.
Świetnie.
Jak wielu z was wie,
jestem oficjalnie nowym producentem The Gordon Ford Show.
Dziękuję.
Zajmę wam chwilę
i powiem kilka słów.
Chociaż „odejście” George'a Toledana
było nagłe i dla niektórych trudne,
zapewniam, że jestem pełny energii i gotowy.
Bycie dobrym liderem wymaga nie tylko doświadczenia,
ale też empatii, instynktu, opanowania...
Gordon. Cześć.
Hej, Mike. Świetnie tam wyglądasz.
Nowy garnitur?
Tylko marynarka.
Kontynuuj.
Nie. Skończyłem.
Nie. Wezwałeś nas do poręczy. Jesteśmy.
Mówiłeś coś o opanowaniu.
Chciałem, żebyście wiedzieli, że jestem gotowy
i...
Jestem tu, gdybyście czegoś potrzebowali.
Moje biuro było na dole, teraz jest tutaj.
Właściwie wciąż jest trochę na dole,
bo nie było tu miejsca na tablicę gości.
Tablica jest na dole,
ja na górze.
Albo na dole, czasami. Kiedy muszę spojrzeć na tablicę.
Dzięki.
Czekaj, panie producencie. Mam pytanie.
- Będzie więcej popielniczek w holu? - Nic o tym nie wiem.
Szkoda. Przydałyby się dwie.
Zajmę się tym.
Jakiś dzieciak lizał rano przycisk windy.
Powiem dozorcy.
Mam rachunek z obiadu. Dać go tobie?
Dobra, idę.
Panie producencie! My też możemy?
Tak.
Pierwszy dzień w pracy.
SZKOŁA IM. ALCOTT
Mamy najlepszą bibliotekę w mieście.
Jesteśmy z tego dumni.
W tym roku ceniony absolwent
przekazał nam cały swój zbiór pierwodruków.
Tak?
Pyszna przekąska.
Cieszę się.
Chrupiąca, kremowa i orzechowa. Wspaniałe połączenie.
- Dzieci też dostały? - Tak.
Bardzo dobra szkoła.
Pokażę państwu coś, z czego jesteśmy bardzo dumni.
Nazywamy to „Chwilą, by być sobą”.
Część każdego dnia uczniowie poświęcają
na przedmiot, w którym się wyróżniają.
To nasi inżynierowie.
Budują model hotelu dla zwierząt domowych.
Każdy pokój ma patio i wbudowane poidełka.
Oto nasza grupa matematyczna.
Na rozwiązanie problemu mają minutę.
Kto rozwiąże najwięcej równań, wygrywa nagrodę.
- Start. - Start.
Nasza grupa czytelnicza czyta książkę tygodniowo,
pisze na jej podstawie sztukę
i wystawia ją w pokoju nauczycielskim.
Grupa astronomiczna jest tam.
Sprzedają batoniki, żeby kupić nowy teleskop.
W imię nauki przytyłam pięć kilo!
Tutaj mamy naszą grupę językową.
Obecnie czytają Madeline po francusku.
Pani Moyers?
Tak, panie Weissman?
Co to za grupa?
To grupa radości.
- Co takiego? - Grupa radości.
W czym są wybitni?
W radości.
Nie rozumiem.
Oni budują hotel, oni kupują teleskopy,
to w zasadzie spółka maklerska,
a grupa mojego wnuka jest...
Radosna!
- Oni po prostu chodzą w kółko. - Tak.
- Dlaczego? - To ich uszczęśliwia.
Pani Foster, to jest pan Weissman. Ethan jest jego wnukiem.
To jeden z najradośniejszych uczniów.
Ethan ma różdżkę. Czy jest liderem?
Nie. Hierarchia odbiera radość.
Kto wymyślił te grupy?
Dzieci przystępują do testu na początku roku.
Test określa ich mocne strony i grupy.
Musiała zajść jakaś pomyłka.
Nie ma powodu do złości.
Chodzi w kółko. I tyle?
Ethan jest uroczym, zdrowym chłopcem,
który jest też radosny.
Bardzo radosny.
- Najradośniejszy w szkole. - W historii szkoły.
Nie spotkałam tak radosnego dziecka.
Nalegam na ponowny test.
- W przyszłym roku. - Nie w przyszłym. Teraz.
Panie...
Byłem profesorem na Uniwersytecie Columbia.
Pracowałem w Bell Labs. Mam 12 patentów w toku.
To mój wnuk. Jest Weissmanem.
- Nie może być tylko radosny! - Start.
- Świetnie. - Jest tam cały personel.
Obsada, ekipa, Phillip i Morris.
Mówię kwestię, salwy śmiechu.
Nagle wstaje jakiś podrostek i mówi:
„L'chaim” nie „la-chaim”, panie Stevens.
Pierwsza praca! Byłem zielony!
Patrzę na tego ministrancika w garniaku po ojcu...
Fakt, po ojcu.
Myślę: „Dzieciak ma jaja. Jak ja”. Więc go zwolniłem.
- Cześć. - Midge.
Byłam przypudrować nosek.
Danny, nasza writerka, Midge Maisel.
Jestem pana wielką fanką.
Zająłem ci miejsce?
Wszystkie należą do NBC.
Nie. Znam zasady.
Zajęcie miejsca writera
jest jak poprawianie hebrajskiego, kiedy jest się z Nebraski.
Wisconsin.
Miejsca jest mnóstwo.
Przyszedłem prosić o przysługę.
Śmiało.
Ta mina!
Dziś u was wystąpię.
Nikt nie jest zaskoczony? Super.
Zwykle występuję, jestem w Vegas,
jest nowy sezon mojego programu, ale tym razem napisałem książkę.
To ta książka. Jestem jej autorem.
Jak Dickens, gdyby dorastał w Bensonhurst.
Opowieść o dwóch miastach sprzedała się
w 100 mln egzemplarzy, więc ja muszę sprzedać 101.
Mając to na uwadze, przeczytam wam dowcipy
wręczone mi przez moich writerów. Z prośbą o opinię.
Służymy uprzejmie. Prawda?
- Midge? - O nie. Drań chciał mnie podsiąść.
Śmieszne.
Kennedy założył Korpus Pokoju. Nudne dzieciaki też mogą być popularne.
Następny. Barbie ma chłopaka. Kena.
Chyba się rozstaną. Jakieś to wszystko sztuczne.
Słuchacie?
Garsoniera ogłoszona najlepszym filmem.
W przyszłym roku: Sublokator.
Tak szczerze? Myślicie, że mnie nienawidzą?
Coś ci wymyślimy.
Zawsze żartujesz w talk-show.
Jestem komikiem.
Gdybym wyrwał Gordonowi ząb, byłoby to dziwne.
Teraz chcesz, żeby ludzie przeczytali książkę o twoim życiu.
Porozmawiaj o swoim życiu. O rodzicach.
A co w tym śmiesznego?
To interesujące. Prawdziwe.
Humor sam przyjdzie.
Super. Praca domowa. Dzięki.
Danny? Gordon czeka.
Dziękuję. Dzieci, znajdźcie jakieś żarty.
Sprawdźcie pod poduszkami,
obudźcie w sobie pijanego wujka, ma być śmiesznie!
Prowadź do przywódcy.
Nie.
To niezwykłe, że uczeń wypadł gorzej za drugim razem.
W każdym aspekcie. Matematyka, język, przyroda, logika...
Tym razem dobrze napisał swoje imię.
To już duża poprawa w stosunku do ostatniego testu. Bardzo nas to cieszy.
Nie rozumiem.
Pewnie go zaskoczyliśmy i spanikował.
I zabraliśmy mu różdżkę.
On jest Weissmanem.
To jeden test. Nic nie znaczy.
Tylko że jest kiepski z matematyki, języka, przyrody i logiki.
I dni tygodnia.
Czuję się jak w innym wszechświecie.
Jakbym był w „Strefie Mroku" bez Roda Serlinga, który mnie poprowadzi.
Panie Weissman, powtórka testu oznacza,
zwłaszcza tak szybko po pierwszym,
że ten wynik zastąpi poprzedni.
Dziadku, brokat klei się do buzi!
Ale nie straci miejsca w grupie radości.
Miriam!
Jesteście!
Spóźniliśmy się.
Dla pewności, że to prawdziwe bilety, wysadziłem ją.
Miałam mu pomachać, żeby zaparkował.
Padało.
Nie widziałam go i weszłam do środka.
Nie widziałem jej, więc jeździłem w kółko.
- I tak się mijaliśmy. - Nie ma mnie, wchodzi.
Nie ma jej, kółko.
I tak dwie godziny. Poddałem się i zaparkowałem.
Na szczęście bilety były tam, gdzie powiedziałaś, że będą.
Mówiłam.
To kto je załatwił?
Chcemy mu podziękować.
Zaczyna się.
Czekaj! Zrobiłam Danny'emu kanapkę. Daj mu ją.
Wracamy za pięć, cztery, trzy.
Wracamy po przerwie.
Pierwszym gościem jest gwiazda The Danny Stevens Show.
To performer, producent telewizyjny,
ale najlepiej opisuje go tytuł ulubieńca całej Ameryki.
Danny Stevens!
Tam jest.
I jeszcze świetnie tańczy!
Danny, Danny.
Gordy, Gordy.
Miło cię gościć.
Miło znów tu być. Ładnie pozmieniałeś.
Niczego nie zmieniałem.
I słusznie. Dobra decyzja.
Widziałem twój występ w Copie. Był wspaniały.
Dziękuję.
Twój program wciąż jest świetny. A teraz napisałeś książkę.
Owszem.
Muszę ją kupić. Jak się pisało?
Bardzo cicho. Spokojnie.
Nie trzeba nosić spodni, to plus.
Tak jak ty, nie nosisz spodni.
Inaczej się pisze o swoim życiu. Trzeba pamiętać o różnych rzeczach.
Potem zmieniać nazwiska, żeby uniknąć pozwu.
Czy to twoi rodzice?
Tak. To Mitta i Joseph.
Po wygranej w totka.
Moi rodzice byli imigrantami. To bardzo twardzi ludzie.
Nie mieli wyjścia, życie nic im nie dało.
Nie mieli łóżka, mieli skałę.
Musieli uciekać z wioski, kiedy ludzie na koniach pytali,
co się nadaje na ognisko.
Okropne.
Wzięli wszystko, co mieli,
i ruszyli przez lasy, rzeki i góry, wszystko na piechotę.
Znosili śnieżyce i niedźwiedzie. Niepojęte.
A ja się załamuję, jak jest kolejka w delikatesach.
Jak kończy się jesiotr.
Dokładnie. Rodzice dotarli na Ellis Island,
gdzie poddano ich dwumiesięcznej kwarantannie.
- Dlaczego? - Byli chorzy.
Mieli wszystko. Tyfus, zapalenie płuc, malarię.
Aż agent imigracyjny zmienił im nazwisko na...
Nie mogę go nosić w show-biznesie. Zbyt żydowskie.
Wprowadzili się do kamienicy na Delancey
i mieli dziewięcioro dzieci.
Jak mawiała mama: „Nawet jeśli nie stać cię na kino,
„i tak trzeba coś robić w sobotnie wieczory”.
Ciekawa filozofia.
Była interesującą kobietą. Mało mnie przytulała, ale przetrwała.
Pracowała każdego dnia życia.
Kiedy byłem w szóstej klasie, pracowała jako kierowca w pralni.
Wracała do domu, a ojciec przechodził przez ulicę,
potknął się, upadł, a ona go przejechała.
Przetrwał?
Jasne. Co prawda, martwy, ale to drobiazg.
Nieśmieszne.
Najgorsza historia świata.
Dwoje jej dzieci zmarło. Dwoje innych siedzi.
Krewnych wymordowali naziści.
Mimo tak wielu udręk
jedyny raz, kiedy mama płakała,
był wtedy, gdy postanowiłem zostać komikiem.
Automat z fajkami znowu się zepsuł.
Zżarł mi drobne, więc popłakałam, otworzyli go i wyjęłam wszystko.
Muszę iść z tobą do banku.
Oto Wonder Woman!
On mówi o mnie?
Mam taką nadzieję.
Midge! Chodź tu!
Jeśli chodzi o te papierosy,
to ja nic nie wiem.
Słyszałem to!
Usiądziesz obok mnie. Sio.
- Wybacz. - Nie usiądzie ci na kolanach.
- Już idę. - Przepraszam, Alvin.
- Znajdź miejsce. - Jasne.
- Byle gdzie. - Tak.
- Przy ścianie czy kelnerce. - Nie ma mnie.
- Cześć. - Cześć.
Dobry. Stawiam ci drinka.
- Mam drinka. - Nie jest odpowiedni.
Wypije to, co piła Shirley Temple,
jak Garland dostała rolę w Czarnoksiężniku.
To był triumf.
Poszło świetnie.
Dzięki tobie.
- Nie, tobie. - Co?
Ta kobieta jest jak dzielny odkrywca,
który szuka nieodkrytych lądów.
Śmiesznych żartów.
Przesadzasz.
Jesteś jak Amerigo Vespucci.
Jak Amelia Earhart, gdyby doleciała.
Skąd się znacie?
- Z writers' roomu. - Mojego?
Wszedłem załamany, wyszedłem jako król.
- Kiedy? - Radziła: „Opowiedz o swojej rodzinie”.
I żeby poszukać w tym humoru.
Mnie nie wpuszczają.
Robię swoje.
Tak. Na zdrowie.
Zdrówko.
Mam taki pomysł.
Produkuję parę nowych projektów.
- Nadasz się idealnie. - Do czego?
- Znasz Lorettę Young? - Z synagogi.
Robię dla niej sitcom.
Ona jest zabawna?
Z dobrym materiałem będzie. Gene Tierney też chce do telewizji.
- Znasz ją? - Jasne.
Wielkie gwiazdy. Ludzie będą oglądać.
Chcesz dla mnie pracować?
- Co? - Co?
Możesz wybrać dowolny program.
- Nie jestem scenarzystką. - Pisze żarty.
- To co innego. - Skrajnie.
„Humor sam przyjdzie”. Czyje słowa?
Mówiłam o tobie.
Nie. Mówiłaś o historii. Postaciach. To jest pisanie scenariuszy.
Jesteś kobietą. Tam występują kobiety. Kto lepiej napisze?
Danny, co ty robisz?
- Oferuję jej pracę. - Ma pracę.
Teraz ma lepszą.
Tu nieźle zarabia.
- U mnie zarobi więcej. - Skąd wiesz?
Zapytam ją, ile zarabia, i dam jej więcej.
Kradniesz mi writerów?
Tylko ją. Resztę bierz. Wybacz, Al.
- To nic. - Nie. Ja ją znalazłem.
- I co, zaklepałeś? - Przestańcie.
Dlaczego to robisz?
- To nic osobistego. - Nic?
Pijesz na mój koszt!
Mogę zapłacić.
- Są zasady! - Jakie zasady?
Zasady społeczne.
Pieprzyć to. Umiem dostrzec talent.
Talent? To nie jej talent ci się podoba.
- Gordon. - Co to znaczy?
Wiesz dobrze.
Jestem żonaty, pajacu!
Loretta Young nie będzie zabawna, kto by dla niej nie pisał.
Marzenia idioty.
Porównamy stan konta?
Dość. Wstawaj.
Żartujesz? Byłem bokserem w wojsku.
Grałeś boksera w filmie o wojsku!
Ale jestem z Brooklynu, Kanadyjczyku!
Wyjechaliśmy, jak miałem pięć lat!
Chłopaki! Ludzie patrzą.
Co tu się dzieje? Gordon.
Znowu zaczynasz? Wylecisz stąd.
Śmiało. Ostatnio naciągnąłeś plecy na miesiąc.
Byłem kontuzjowany, sukinsynu!
Dobrze już!
UNIWERSYTET COLUMBIA, 1954
Jest gdzieś tutaj. Czekaj.
Mam!
Ostrożności nigdy za wiele.
Herman ze skandynawistyki wywęszy dobrą brandy z kilometra.
No dobrze.
Za twój ślub i twoją żonę.
- Za Miriam. - Za Miriam.
Joel, poprosiłem o to spotkanie,
ponieważ mamy coś bardzo ważnego do omówienia.
- Dobrze. - Moja córka będzie chciała mieć dzieci.
- Tak. Troje przed 30. - Co?
Tak mówi. Troje przed 30.
Troje przed 30, żeby odzyskać figurę.
- To pomińmy. - Dobrze.
Jak mówiłem, będziesz miał troje dzieci
i pewnie jedno z nich będzie chłopcem.
Nazwiemy go Joel Junior.
Nie nazwiecie.
Musisz wiedzieć, że są pewne dary,
które są przekazywane pierworodnemu mężczyźnie
każdej gałęzi rodziny Weissmanów.
Dary? Jakiś spadek?
Weissmanowie rodzą się z ogromnym intelektem.
Syn aż cię zadziwi.
To będzie się działo powoli, nie zauważysz.
Aż skończy sześć lat.
- Dość nagle. - Sześć.
A jak ja miałem pięć lat?
Tłuk i hańba dla rodziny.
A potem skończyłem sześć lat. Reszta jest historią.
Oto rejestr każdego pokolenia
pierworodnych Weissmanów i ich dokonań.
Przygotuj się. Pasjonująca lektura.
Mamy lekarzy, prawników, naukowców, królów, przynajmniej jednego oboistę,
pięciu pisarzy, archeologa, bardzo kreatywnego mordercę.
Mój syn nie będzie Weissmanem.
- Co? - Będzie Maiselem. Jak ja.
Nieważne. Miriam jest Weissmanem.
Jej geny przytłoczą twoje geny.
Twój pierworodny będzie geniuszem i musisz sobie z tym poradzić.
Otrzyma najlepsze wykształcenie...
Szkoła nie ma znaczenia.
Liczy się całkowity brak wkładu
z twojej strony, póki nie skończy sześciu lat.
Co?
Ignoruj go, chyba że zawoła.
Nie rozmawiać z synem?
Możesz. Kiedy skończy sześć lat.
Wcześniej - nie.
- A komunikacja? - Zostaw to Miriam.
Jeśli to naprawdę ważne, zostaw liścik.
Abe, to jakiś absurd.
Zaufaj mi. Nie mamy tej księgi za pogawędki z synami.
Noah był całkiem ignorowany przez pięć lat.
W dniu jego szóstych urodzin
wziął do ręki skrzypce i po dwóch tygodniach grał Mozarta.
Noah gra na skrzypcach?
Nie musi. Już to opanował. Rozumiesz?
- Nie. - Dobrze. Mamy plan.
Witaj w rodzinie, Joel.
A teraz wypij, zanim Herman wywęszy.
Potem śnił mi się bałwan, który próbował dźgnąć mnie marchewką.
To był szok.
Tato! Usiądź!
Kolejne dziecko.
- To ekscytujące. - Czyż nie?
Dopiero się staramy.
Sprzęty łazienkowe są w tylu kolorach.
Nasze życie to znów tylko lekarze i zastrzyki,
świerszczyki...
Co za świerszczyki?
Nic, mamo. Mówię tylko, że to stresujące. I drogie.
- Chcemy dziewczynkę. - Będzie warto.
Myślałem, że na drugie dziecko na pewno jest zniżka.
Mogą ponownie użyć probówki czy coś takiego.
Nie idź do takich lekarzy.
Od trzech do pięciu używanych probówek jeszcze ujdzie.
Słyszysz to?
Nie słucham od dwóch miesięcy. Który kolor?
Różowa toaleta jest cudna.
- Co jest nie tak z twoją? - Nic.
- Po co ci nowa? - Muszę kupić wannę.
- No i? - Nie pasuje.
To ważne?
Podasz łososia?
Czemu nie wspomniałaś o teście predyspozycji Ethana?
O czym?
O teście predyspozycji.
Dają każdemu dziecku taki test na początku roku.
- Jak mu poszło? - Nie zdał.
Mówią, że ma potencjał tylko do szczęścia.
To źle?
Ethan jest pierworodnym Weissmanem.
Pierworodni Weissmanów mają być wybitni.
Nie mają być radośni!
To nie oznacza, że nie będzie wybitny.
Oznacza.
Nikt, kto coś osiągnął,
nie był w życiu szczęśliwy.
Niemożliwe.
Wymień jednego wesołego człowieka nauki.
Jednego promiennego artystę.
Wesolutkiego Ojca Założyciela.
Benjamin Franklin! Miał dużo kochanek!
- Tak przy dziecku? - Owszem.
Ale osiągnął tyle, że nie robił tego z przyjemnością!
Dlaczego się tak denerwujesz?
Twój syn oblał test predyspozycji.
Widziałem wynik.
On nie ma predyspozycji.
Próbował pisać gumką ołówka.
To tylko chłopiec.
Mały chłopiec, który maszeruje w kółko przez cały dzień,
nieświadomy tego, co niesie przyszłość.
A jego matka przejmuje się tylko jakąś śmieszną różową toaletą.
- Co w tym złego? - Toaleta nie powinna być różowa.
- Czemu nie? - Ma być biała.
Różowa toaleta to nadal toaleta, tyle że fajna.
Nie wszystko ma sprawiać przyjemność.
Nie wszystko musi wywoływać uśmiech.
Czasami wystarczy skorzystać z toalety.
To szafa na pościele.
Trzyma się w niej obrusy,
prześcieradła i poszewki.
Wszystko jest w książce, która leży w kuchni!
Masz może...
Tak. Mam zioła do robienia dzieci.
Pójdę do kuchni
i zaparzę ziółek, żeby Chaim miał siostrzyczkę.
A kiedy skończę,
zadzwonimy do firmy telefonicznej, aby zabrała nasz telefon.
Już go nie chcemy!
Ładny ten jej nowy fartuch.
Czołem, to ja.
Cześć, Joel.
Wybaczcie. Czekałem na dostawę.
Coś ty zrobił swojemu synowi?
Co?
Rozmawiałeś z nim?
Zachowujesz się jak wariat.
Nie zwariowałem. Mów!
Oczywiście, że rozmawiałem. To mój syn.
Powiedziałem ci, że im mniej mu powiesz,
- nim skończy sześć lat, tym lepiej. - Mówiłeś poważnie?
Oczywiście. Dlaczego nie?
Bo to durnota!
Mówiłem ci o genach. O darze Weissmanów.
Abe, to bzdury. Nie ma żadnego daru.
Przeciwnie, Joel, jest.
Widziałeś księgę Weissmanów?
Tę, o której mówiła Zelda?
Czemu miałaby mówić o księdze Weissmanów?
Ciągle gada o jakiejś książce.
Z Ethanem wszystko gra.
- Widziałeś jego grupę? - Jaką grupę?
Jest w grupie radości w szkole.
To źle?
Nie wierzę. Zrujnował ród.
- O nie. - Tego nie wiemy.
Jakie jest wyjaśnienie, Rose? Co wyjaśni radość Ethana?
Może później będzie mu źle.
Szóste urodziny.
Kilku pierworodnych zaskoczyło w siódme.
Daleki kuzyn, który pomógł utorować drogę dla aparatu rentgenowskiego?
Tak, ale były okoliczności łagodzące.
Wojna francusko-pruska.
Ale zaskoczył, nie?
Liczyłam, że Chaim będzie mądry.
Będzie.
A jeśli nie? A jeśli będzie głupi
i trzeba będzie udawać, że jest mądry?
Łańcucha nie przerwano.
A jeśli nasza córka też będzie głupia? Dwa przygłupy?
Będą się przyjaźnić z Ethanem.
- Hej! - Właśnie!
Nie nazywajcie mojego syna głupim!
To brednie.
Ethan! Bierz siostrę i chodźmy.
Nie chcę więcej słyszeć,
jak ktoś krytykuje radość mojego syna.
- Pożegnaj się. - Pa, pa.
Kocham bliźniaki.
Nie mów, co masz.
Nie wiem.
- Nie mówię. - „Kocham bliźniaki” oznacza, że masz parę.
Nie. To znaczy, że kocham dwie identyczne rzeczy.
Na przykład dupków i ciebie.
Pas. Póki mam na studia choć jednego dziecka.
Wchodzę. To tylko forsa, Pete.
Mówi najmłodszy dyrektor w historii.
Nie najmłodszy. Jeden z najmłodszych.
Sprawdzam.
A kiedy cię poznałam, byłeś suką George'a Toledana.
Takie miałem stanowisko.
Przyniosłam ci szczęście, Mike.
Tobie nie bardzo.
Daj mi spokój.
Przepraszam. Wampiry wydające kasę firmy strasznie mnie kręcą. Dycha.
- Sprawdzam. - Też.
Pas.
W porządku, ostatnia karta, ludzie.
- Świetne kanapki. - Które?
Chleb, szynka, ser, pomidor...
Czyli zwykła kanapka.
Co teraz?
- Dycha. - Pas.
Podbijam.
Ja też.
Podbijasz, by podbić moje podbicie?
- Tak. - Tak się nie gra. Mike!
- Jak myślisz, co zrobi? - Dobrze. Sprawdzam.
Para królów.
Para trójek.
O, jeszcze jedna.
Pierdol się! Idę po kanapkę.
Pyszne. Ta jest z musztardą.
- Zróbmy sobie przerwę. - Dla mnie bomba.
Przejdźmy się.
Jasne.
- Masz spinę z Kenem? - Nie, ale zatańczyłabym na jego grobie.
Dlaczego?
Jest agentem Shya Baldwina.
A co z Pete'em?
Nie jest agentem Baldwina.
Załatwia gości dla Jacka Paara.
Spędzacie razem czas?
- Nie masz przyjaciół? - Nie. Słuchaj,
Paar chce nowych głosów. Jest drugi, chce więcej.
Pete przygotowuje show. 12 obiecujących komików, po 10 minut.
- Midge ma wejście. - Co?
Chętnie ją ugości.
Gadałeś z nim o Midge?
Jest jedyną kobietą.
Wejdzie pod koniec. Zabłyśnie.
Co jest?
Co? Nie cieszysz się.
- Co z programem Gordona? - Znasz zasadę.
To zasada George'a. Jego już nie ma.
To też zasada Gordona.
- Każ mu ją zmienić. - Jestem tam od pięciu minut.
Musi mi zaufać. Ile chcesz czekać?
Liczyłyśmy na Gordona.
Liczcie na Paara. Daj spokój, to prezent.
- Dobra. Dzięki. - No.
Ken chyba płacze w łazience.
Serio, dziękuję.
Proszę. Mam nadzieję, że pozamiata.
A, za to też dziękuję.
To dobry pomysł?
Co jest w suficie?
- Chyba kot. - Chyba?
Jest szybki.
I ma ogon.
Hej, ty. Wyjdź. Chcę porozmawiać.
Możemy gadać tutaj.
Nie. Za dużo cip. Chodźmy.
Świetnie. Siad.
Zaskoczyłaś mnie.
- Za ile wychodzisz? - Kilka minut.
Mam ekscytujące wieści.
Uwielbiam takie.
Z Gordonem nie wypali.
To te ekscytujące wieści?
- Miriam... - Szczęśliwy dzień!
To nie te wieści.
Krótki show u Jacka Paara.
Krótki show?
Nie wzdychaj. To co innego.
Na zaproszenie. Bez bydła. Spora selekcja.
I Paar tam będzie.
To poważna sprawa.
Jack Paar.
Gadałam z jego człowiekiem po pokerku.
Wygrałaś?
Łyse pały im zostały.
Wystąpi tylko 12 komików, a ty jesteś jedyną kobietą.
Wszystko dla ciebie.
- Skąd wiesz o Gordonie? - Nieważne. To jest lepsze.
Tylko po to się u niego męczę.
Spójrz na mnie. Jebać Forda. On jest dzieckiem.
Paar to legenda. Tam się wybijesz.
Gordon wyjdzie na idiotę,
bo był chujem i cię nie wziął.
Może...
Idź do Paara, Gordon się wścieknie.
Tak.
Ale będzie zabawa.
Tak.
Przerzucamy się na Paara?
To nie kot!
Za Chiny, nie kot.
- Czemu dostajesz podwyżkę? - Cześć. Co?
Dostajesz podwyżkę. Czemu?
- A dostaję? - Tak.
- Kto tak mówi? - Dobra wróżka.
- Dlaczego? - O to pytam.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Zarobisz tyle, co mężczyźni.
Klękajcie, narody.
- Więcej niż jeden z nich. - Ralph?
Nie powiem. Tak, Ralph.
To bardzo poważna sprawa.
Zaraz każda będzie chciała równych płac.
Wtedy cywilizacja upadnie.
Dokładnie.
Nie mogę ci pomóc.
Cześć. Masz chwilę?
- Nie. - Dobrze.
A jednak mam.
Dlaczego dostałam podwyżkę?
Wiesz dlaczego.
Nie wiem.
Żeby Danny Stevens mi ciebie nie podebrał.
Tak działa biznes. Gratulacje.
- Czujesz się z tym dobrze. - Owszem.
Znów mam zakaz u Tootsa.
Zaatakowałeś go jego własną tacą.
W czymś jeszcze mogę pomóc?
Nie.
Nie sądzę, żeby mnie podrywał. Wiem, kiedy jestem podrywana.
Podrywał.
- Nie jesteś kobietą. - Nie jesteś mężczyzną.
Nie, ale zarabiam jak mężczyzna.
Pewnie nawet nie zauważyłaś.
Pewnie dlatego, że nie podrywał.
Podrywał.
Nie, ale jak chcesz.
Tak, Midge?
Wystąpię dziś u Jacka Paara.
Mam elegancką sukienkę.
Ogoliłam całą nogę. Przód i tył.
On tam będzie, Jack Paar.
Dwunastu komików, ale jedna kobieta.
Aż nóżka się wyrywa. Dlatego ogoliłam.
Mam dobre miejsce. Pod koniec.
No.
Zaproponujesz mi to?
Uprzedzisz go?
Nie? Tak? Może?
Dobrze.
Po raz pierwszy,
po raz drugi...
Nie wycofuj się.
„Raz, dwa” i wychodzisz.
Dzięki za wskazówkę. Zapamiętam.
Uda mi się.
Zobaczysz.
Zaginiony na Bermudach!
Uwielbiam być komikiem.
Nawet jeśli ludzie mnie osądzają, przynajmniej są pijani.
Niech ktoś mi poda poduszkę.
Jakby jeden gość narzekał na pełne jaja od trzech godzin.
Tak było.
Paar nadal jest?
Tak. Ładuje broń, żeby sobie palnąć w łeb.
Niech mi zostawi kulkę.
Midge Maisel?
Na liście jest jedna laska. Po co pytać?
Możesz być Midge. Masz cycki.
Miło, że ktoś w końcu zauważył.
- Jestem Midge. - Teraz ty.
Raz kozie śmierć. Jak wyglądam?
Jak ósma noc Chanuki.
Cycki w górę.
...pani Maisel!
Witam państwa!
Macie dla mnie złe wieści?
Czy to rak?
Ktoś zatłukł tu kilka piesków?
Na dole czekają Niemcy?
Oni żyją!
Świetnie.
ZAMKNIĘTE - IMPREZA PRYWATNA
- Jesteś zabawna. - Dziękuję.
Masz przy sobie arszenik?
W drugiej torebce.
Pech. Ostatni dymek?
Nie byłeś zadowolony z występu.
Z czego się nie cieszyć? Kaszleli, zamawiali drinki.
- Jak bingo bez nagrody. - Nie było tak źle.
Nie?
Dobrze też nie było.
Ty byłaś świetna.
Ujdzie.
„Ujdzie”.
Jasne.
Wyprzeda każdy występ.
Do zobaczenia, Eugene.
Coś tu nie gra.
- O czym ty mówisz? - Po prostu nie rozumiem.
Co masz na myśli?
Nie rozumiem. Dziewczyna, ale ładna.
Ma sukienkę i co robi?
- Jest zabawna. - Nie wiem, co sprzedaję.
Sprzedajesz komika.
Nie śmieszyła mnie.
- Jack się śmiał. - Rozmawiałem z Jackiem. Jego też nie.
Publiczność była zadowolona.
Pękali ze śmiechu co zdanie.
- Byli mili. - Gówno tam. Wymiotła.
Była lepsza od całej reszty.
Zniszczyła ich. Wiesz to.
Pomówmy o twoim drugim kliencie.
Jakim?
James Howard. Ponoć świetny.
Tak. James jest niezły.
Plotka głosi, że jest gwiazdą.
Wrócimy do Midge?
- Nie. Chcę Jamesa. - Co?
Od razu wezmę go do programu.
Sześć minut i wywiad z Jackiem.
Widzowie będą podekscytowani...
Nie widziałeś Jamesa. Nie znasz go.
Ludzie o nim mówią. Tyle wiem.
Pieprzyć to. To wieczór Midge.
- Ale... - Nie rozmawiam o Jamesie.
Rozmawiam o kobiecie,
która wytarła podłogę 11 facetami.
Chcę Jamesa.
- Nie będę... - Bierz go.
James jest świetny. Nada się do programu.
- Midge... - W porządku.
Nie musisz mnie rozumieć.
Sama czasem nie rozumiem.
Czasem się budzę i nie wiem, kim jestem.
Rozumiem.
- Ja się zajmę... - Nie, Susie.
Nie rań Jamesa.
Nie rób tego. Nie szkodzi.
Naprawdę.
Masz klasę, Midge Maisel. Muszę przyznać.
To już coś, prawda?
Dziękuję za szansę, Pete. Naprawdę.
Obyś usłyszał: „A nie mówiłam?”.
Oby tak było.
Zadzwonię jutro.
Ustalmy daty.
Jasne.
Jack, kurwa, Paar!
- Tak. - Moja matka się zesra.
Zesra się, zemdleje,
wstanie i znów się zesra.
Czeka ją ciężka noc.
Co za rok.
Siedem miesięcy temu pracowałem w knajpce,
a teraz gram w filmie i wystąpię u Paara.
Nie chcę się obudzić.
Jesteś na fali.
- Kiedy mam wystąpić? - Chcę o tym porozmawiać.
Mniejsza z tym. Odwołam wszystko.
Niech Jack bierze, kiedy chce.
Odrzucisz propozycję.
Co? Dlaczego?
To nie pora.
Co to znaczy?
Radzisz sobie bez Paara.
Niech wyjdzie film, a potem Paar.
Dlaczego?
Mówiłam. To nie pora.
Spraw, żeby była pora.
- James... - Umów mnie, Susie.
Nie powinniśmy.
Albo dasz mi lepszy powód,
bo to spełnienie moich marzeń,
- albo umawiaj. - James...
Bo znajdę kogoś, kto to zrobi.
Co za miejsce.
Mama była zadowolona z dzisiejszej sesji
i jutro chce dokręcić ujęcia.
Ma być bardziej filmowo.
Nauczyła się dzisiaj zwrotów „filmowo” i „przyjęłam”.
Midge, ta reklama przekroczyła budżet trzykrotnie.
Co mogę powiedzieć?
Pogadamy jak na spowiedzi?
Z Żydówką, jak na spowiedzi?
Hobby mamy...
W życiu tak przy niej nie mów.
Zrobi kolczyki z twoich jaj.
Jej biznes kosztuje cię kupę pieniędzy?
Jak dużą kupę?
Wielkości King Konga.
Znów jestem debiutantką.
Na Madison Ave było źle, ale że musiałaś kupić ten budynek?
- Dlaczego nie zadzwoniłaś? - Telefony miały lepkie przyciski.
Firma nie zarabia. Pomyślmy o zamknięciu.
Możemy wynegocjować odprawę i spróbować sprzedać budynek.
Strata, ale będzie z głowy.
Wypłacisz mamie pensję. Bezpośrednio.
Więcej, niż zarabia teraz.
Susie, pomóż.
Poważnie, jest źle.
Doceniam to,
ale to miejsce jest dla mojej matki ważniejsze niż ktokolwiek inny.
Będzie działać, dopóki chce.
Ma się nie martwić, nie smucić, nie czuć się przegrana.
Będziemy jej mówić, że się kręci.
Ma robić tyle reklam, ile chce,
bo tylko tyle zdążę dla niej zrobić.
Jutro zarezerwujesz trasę po Australii.
Właśnie wpadłam na genialny pomysł. Świadectwa!
Nagramy wszystkie moje sukcesy i zrobimy z nimi reklamy.
To wpłynie na dotychczasowy materiał,
ale najwyżej nagramy go ponownie.
Co myślisz?
To świetny pomysł, mamo.
Łazienka nie zostanie naprawiona na czas
i w domu pachnie pleśnią.
Nie zrobię przyjęcia.
Muszę wynająć salę.
Wydam fortunę z własnych pieniędzy.
Wiem, że masz to gdzieś!
Uważasz, że to, co robię, jest głupie!
Tylko dla mnie to coś znaczy.
Esther.
Ziemia eksploduje, słyszałeś?
Nie. Coś tylko spadło. Wszystko w porządku. Wracaj do łóżka.
Miriam? Wszystko gra?
Miriam.
Nie teraz, tato.
- Gdzie jest Nancy? Wystygło. - Ma randkę.
Randkę? Z chłopcem?
Tak, kochanie, randkę. Ziemniaczków?
- Nie rozpraszaj mnie. - Uwielbiasz je.
- Nie chcę rozmawiać o ziemniakach. - Dobrze. Marchewki?
Carole, nasza córka ma 15 lat.
- Danny... - Niech czeka do ślubu.
Wtedy jej mąż zdecyduje.
Otworzysz, kochanie?
Dobrze. Ale jak wrócę, porozmawiamy o tym,
kto rządzi w tym domu. Ja.
Chociaż już porozmawialiśmy. Koniec rozmowy.
Żartujesz sobie.
- Jest Nancy? - Nie, zaciągnęła się.
Na jak długo?
Jak masz na imię?
Skippy.
Od rodziców?
- Tak. - Celowo?
Tak.
Wiedzą, że nie jesteś psem?
Danny, wpuść go. Przeziębi się.
To korytarz, nie tundra.
Dobra, właź.
Ma pan ładny dom, panie Stevens.
Oceniasz pod włam?
Przyniosłeś Nancy kwiaty.
Kiedy ostatnio dostałam kwiaty?
Gdy portier przez pomyłkę przyniósł bukiet.
Pomylił numery.
Skippy, chodź.
Siad.
Dobry chłopiec.
Skippy... Nie mogę przeboleć tego imienia.
Zadam ci kilka pytań.
- Często się umawiasz? - Nie.
- Dziewczyny cię nie lubią? - Co?
Coś z tobą nie tak?
Nie sądzę.
Cześć, Skippy.
Cześć, Nancy. Wyglądasz pięknie.
Dzięki. Powinniśmy iść.
Jeszcze nie skończyliśmy.
- Za mną. - Dlaczego?
- Będziemy się ścigać. - Co?
Zobaczę, czy mnie prześcignie.
Idźcie już. Bawcie się dobrze. Wróć przed 22.30.
Przed 22.30? Co to, Hiszpania?
Do domu o 20.45.
Ale tato...
Danny, mogę cię prosić?
- Dlaczego? - Chcę porozmawiać.
On zaczął.
Danny, twoja córka idzie na swoją pierwszą potańcówkę.
Chcesz jej to zepsuć?
Kusi mnie.
Ale nie.
Mój kochany mąż!
- Bawcie się dobrze. - Nancy...
Wiem, tatusiu, do domu o 22.30.
Chciałem powiedzieć, że wyglądasz pięknie.
Dziękuję, tatusiu. Kocham cię.
Pa.
Słodkie. Nie liczy się.
Gdy nie widzę jej codziennie, tęsknię
Dreszczyk emocji czuję, gdy ją całuję
Bo ja już tak mam
Rozpala mnie Nancy roześmiana twarz
Znasz bicie kościelnych dzwonów?
Ona da ci ten sam blask
Gdy przemówi
Można by pomyśleć, że to śpiew
Gdy mówi: „Cześć”
Przysięgam, nie można się jej oprzeć
Przykro mi, nie ma siostry
Nikt nie zastąpi mojej Nancy
Z roześmianą twarzą
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska