- Nasaan si Nancy? Malamig na ang pagkain. - May date.
Date? Sa lalaki?
Oo, mahal, date. Patatas?
- 'Wag mo akong lituhin. - Mahilig ka sa patatas.
- Ayokong pag-usapan ang patatas. - Sige. Carrots?
Carole, 15 anyos ang anak natin.
- Danny… - Magpakasal muna siya.
Asawa na niya ang magpapasya.
Payagan niya kaya siya sa sayawan?
Binilhan siya si Carole at pinutol ang tag.
Kailangan niyang payagan.
Pero pasaway si Nancy.
Mabuti at wala tayong babae.
Bayaan mo na si Lola. Lasing siya.
May lugar para sa salu-salo.
Kung ililipat ang mesa, puwede akong maglagay ng punch bowl station at…
- 'Yong amoy na iyon. Kurtina ba iyon? - Hindi. Parang…
Gusto kong bigyan sila ng dance lessons.
Bawat babae, dapat marunong…
Teka, 'yong carpet ba iyon?
- Inamoy ko na iyan. - Saan galing iyon?
- Sundan mo ako. - Bakit?
- Magpapaligsahan kami. - Ano?
Titingnan ko kung mas mabilis siya.
Syempre, mas mabilis siya.
- Aatakihin siya sa puso. - Mabuti at wala tayong babae.
Ang lala nila. Bayaan mo lang si Lola.
At si Lolo. 'Wag mong pansinin.
Ang piano iyon.
Amoy sibuyas ang piano?
'Yong mga itim lang.
- Shirley? - Ano iyon?
Amoy sibuyas ang mga itim na tiklado sa piano.
- Tapos? - Bakit?
Gamit na piano 'yan.
Danny, 'yong totoo. Kailangan ba talaga 'to?
Lalabas siya sa The Gordon Ford Show bukas.
Si Danny Stevens? Talaga?
Diyos ko. Gusto ko siya.
Wala siyang 'di kayang gawin.
Kumakanta, sumasayaw. Laging bumibisita sa mga batang may sakit.
- 'Di siya makalayo. - Mas malala, mas okey.
Gusto n'yong pumunta sa show bukas?
- Seryoso? - Gusto namin iyon!
Paano ang mga tiket?
May tao kayo sa loob.
Ang saya! Sino?
Ako. Ako 'yong nasa loob.
- Ha? - Sa show ako nagtatrabaho.
May makakakuha sa amin ng tiket?
Oo. Ako.
Mabibigyan ko kayo ng tiket. Doon kasi ako nagtatrabaho.
Nandoon ako.
'Di ko maintindihan.
Kapag pinahanginan ko ang piano, tanggalin ang mga artwork,
alisin ang mga doily, at mga plastik,
maglagay ng mga bulaklak, unan, pintura, baka…
- Pag-iisipan ko. - Ang ano?
Magpapa-party siya para sa mga babaeng nagbabayad sa kanyang makapangasawa.
Mabuti at wala tayong babae.
Nakaiwas talaga tayo roon.
- 'Wag mong pansinin si Lola, iha. - Si Lolo rin.
Gawin na lang nating patakaran iyon.
Salamat ulit.
Walang anuman.
Miriam? Patawagin mo sa amin kung sino mang magbibigay ng tiket.
Ako nga ang magbibigay ng tiket.
- Tatawag sila? - Opo. Tatawag sila.
Ano ang hatol?
Gumagana ang mga banyo at mayroong bubong.
Sa apartment na lang natin.
Masyadong maliit. Kumuha ako ng dance instructor.
- Magrenta ka ng bulwagan. - Nasaan ang pambayad?
Alisin mo ang dance instructor?
Wala kang alam sa pag-ibig.
Pumikit kayo. Isipin n'yo ang pag-ibig.
Guwapo't matalinong asawa ba ang nakikita ninyo?
Mga anak? Modernong apartment na may magandang tanawin?
O isang matagumpay na orthodontist,
mga anak, at dalawang palapag na colonial house kung saan?
Baka naman isang malakas at sosyaling contractor, mga anak,
sa ni-revonate na farmhouse ang nakakapagpakilig sa inyo.
Anuman ang hitsura ng pag-ibig sa inyo, kaya ko kayong tulungang mahanap iyon.
Dito sa One Plus One Equals Love romance emporium ni Rose Weissman,
ibibigay namin ang bawat romantikong…
Bawat romantikong…
Bawat… 'Di ko alam ang ginagawa mo.
Cut.
Pasensya na, pero winawagayway niya ang braso niya na parang lumilipad.
Ano?
- Rose, ang ganda mo. - Salamat.
Sinusubukan ni Kurt na sabihin sa 'yong patuloy na gumalaw. Tanda mo?
Kailangan mong gumalaw hanggang makarating ka rito. Kita mo 'to?
Oo. Pero ang sagwa sa pakiramdam. Napakaraming hagdan.
Ang ganda mo naman.
'Di ba puwedeng doon na lang?
Wala roon ang ilaw om.
Kung hindi ko siguro…
Kailangan. Pero ang ganda mo.
Huwag. Miriam?
Heto na.
Hi. Kumusta? Ang ganda naman.
- Talaga? - Oo.
Maraming mga umaangal. Parang pangit iyon.
Hindi. Normal naman ang 196 takes.
Pambihira. Kailangan kong magpahinga.
Mama, gusto mo ito, 'di ba?
Gusto mong palawakin ang negosyo. Gusto mong mag-shoot ng commercial.
Kayong lahat. Maayos tayo rito. Malapit na kami.
Hindi ako on-camera person.
Hindi kaya. 'Di ba, Eddie?
Ang ganda niya.
Ang galing niya.
'Di ba puwedeng iba na lang ang umarteng ako?
- Gaya nino? - Si Doris Day.
'Di kamukha ni Doris Day si Rose Weissman.
Ikaw na.
Medyo hawig naman ang mukha mo sa akin, parang pareho na nga.
Ang wirdong paraan para sabihing nagparetoke ka.
Sinisira ko ito.
Ang lahat ng ito.
Sinisira ko ito at nagmumukha akong tanga.
Ganito. Kalimutan mo na ang paglakad.
Tumayo ka rito, sa ilaw mo,
at tatayo ako roon at kausapin mo lang ako.
Tumayo ka riyan at kuwentuhan mo ako ng pag-ibig at pag-aasawa.
Okey, tara na.
Quiet on set, pakiusap.
At Mama? Ang ganda mo.
One Plus One Equals Love, take 197. Mark.
Pumikit ka at isipin ang pag-ibig.
- Miriam? Miriam? - Ano?
Ayaw na namang gumana ng stove.
Binuksan mo ba?
Syempre, binuksan ko.
Minsan, 'di mo binubuksan.
Isang beses lang iyon. Isang beses.
- Huwag kang gumalaw. - Ano?
- Hindi ikaw! - Miriam, bakit 'di ako gumagalaw?
Hindi ikaw. Esther. 'Wag kang gumalaw.
Papa, ihanda mo na si Ethan.
Abala ako sa piano lesson.
Kailangan niyang maghanda sa school.
'Di ako makapagtsaa.
Tama na, Esther.
Ito na ang oras para matutunan kung paano itono
ang lahat sa buhay mo maliban sa music.
- Huwag kang gumalaw. - Kailangan kong magtsaa.
Nakita mo na ba si Vladimir Horowitz na naglaro sa isang kamay
habang may Rachmaninoff sa kabila? Ako ang sasagot. Hindi pa.
- Papa! - Abe.
Ayoko nito.
Ngayon, walang nasisiyahan dito.
- Kailangan ko ng tulong sa stove! - Ako, sa buhok niya!
Abala ako sa bata!
Okey, tigil.
Tutugtugin ko ulit ang piyesa.
Makinig kang maigi.
Ito ang gusto mong gawin.
Dinig mo kung gaano kaganda?
Salamat sa Diyos, Zelda. Bangungot ang umagang ito.
Ubos na ang pilot.
Ano? Miriam, ubos na ang pilot! Abe, ubos na ang pilot!
Ayos lang. Madaling ayusin.
Miriam, madaling ayusin!
Abe, narito na si Zelda, madali lang daw ayusin!
- Ano? - Aayusin ni Zelda ang stove.
Ano'ng problema sa stove?
Ubos na ang pilot light, Mr. Weissman!
Zelda? Ano'ng ginagawa mo rito?
Inaayos niya ang stove!
Okey.
Gaya ng ipinakita ko sa 'yo noon, kailangan mo lang magsindi ng posporo.
Hawakan mo rito, ikutin ito, at sisindi na.
Diyos ko. Ang komplikado.
Hindi komplikado. Ilang beses ko nang ipinakita sa 'yo.
- Binasa mo ang libro? - Libro?
'Yong ginawa ko para sa 'yo, tanda mo?
Naka-label na at may mga litrato.
Kita mo, narito sa ilalim ng "Hindi sumisindi ang stove para sa tsaa"
ay ang "Paano pasindihin ang stove para sa tsaa."
Napakadali. May litrato ng tasa at iba pa.
Buti na lang at gumagana na.
Baka puwede mong subukan sa susunod?
Kapag ginawa ko iyon, masusunog ko ang building.
Naayos na niya?
Oo. Isa siyang henyo.
Lintik. Gusto kong makita siyang ayusin iyon.
Nasa libro iyon.
- Saan galing iyan? - Di ko alam.
Sa akin. Ginawa ko ang libro.
Tingnan mo, may mga litrato. Ang saya.
Naka-double park ako.
Gusto mo ng tsaa? May apoy na.
- Hindi na. - Pasok ka?
Ayos lang ako rito.
Maupo ka muna.
Ayokong maupo.
Sandali lang ito.
Sinasabi mo iyan, tapos isang buong araw na tayo rito.
Kailangang magsindi ng posporo?
Mapapasabog ko ang buong building.
'Di mo mapapasabog ang building.
Kaya niyang pasabugin ang building.
Hayaan mo siya.
- Janusz. - Gusto mo ng tsaa?
Hindi. Di ako puwedeng mahuli.
Nasa show si Danny Stevens, at nagbabala si Gordon na kailangan naming galingan.
Dadaan muna ako sa school ni Ethan.
Hi, Zelda. Puwede mong ayusin ito?
Syempre naman.
- Zelda. - Ano?
Tigilan mo na ang kakatulong sa mga 'to!
'Di ka na nagtatrabaho rito.
Buhok ito ng bata.
'Di nila alam na may mas mataas na lalagyan sa kloseta ng sapin.
Nalimot nilang magtabi ng panggatong sa pugon.
May pumasok na ibon at 'di nila maisip na buksan ang bintana para palabasin iyon.
Malalaki na sila.
Kailangan nilang matutong alagaan ang sarili nila.
Hindi nila kaya!
Zelda…
Sa bansa natin,
kapag pilay ang kabayo, walang silbi iyon, kaya babarilin mo.
Ang bahay na ito, puno ng pilay na mga kabayo!
- Zelda, puwedeng pasagot? - Huwag!
'Wag mong sagutin ang telepono!
Miss Weissman, paumanhin,
pero kumpiyansa naman akong marunong kang sumagot ng telepono.
Okey.
Paumanhin, pero marunong akong tumugtog.
Iyon pala ang fireplace flue. Dati ko pa iniisip iyon.
Isa pa. 'Yong may damdamin.
Hello?
May fuse box tayo?
Ano?
'Di ko alam kung bakit ayaw bumaba.
'Yong drain.
Maayos ang drain nang ilagay rito.
- Di ko sinisisi ang drain. - Hindi naman talaga iyon.
Tumutulo ang tubig sa apartment ng mga Ronbauer.
at bahang-baha na sa hallway. Heto, Zelda.
- Salamat. - Salamat.
Salamat sa tulong mo.
Masuwerte't narito ka.
Oo nga. Napakasuwerte. Para akong leprechaun.
Huwag mong ibaba ang telepono. Ito na.
Nakita ko na. Hindi 'to dapat sa drain.
Paano napunta iyan diyan?
Parang pinasak.
Ethan!
- Ano ito? - Ang bangka ko.
Ano'ng ginagawa ng bangka mo sa drain ng bathtub ko?
Lumubog iyan.
Ano'ng sinabi ko sa 'yo sa pagpapasak sa mga drain?
- Wala. - Meron.
- Kailan? - 'Di ba nagpasak ka ng holen dati?
Ilong ko iyon.
'Yong mga ginupit mong baraha? Hindi ba sa drain iyon?
Hindi.
Sa anim na taon mong pamamalagi rito,
minsan na nating napag-usapan ito.
Kahit na abstract iyon o teoretikal,
"kapag may tsansang gawin mo ito, huwag mong gawin" pa iyon.
- Sige po. - Sige.
Buweno…
Ang mga Mendelson sa ikapitong palapag.
Tumutulo sa kisame nila.
Manghingi ka ng tawad. Kakatapos lang sa law school ng anak nila.
Ako ang bahala.
Tandaan mo, sa Lunes ang event ko, kaya dapat mapalitan ang carpet na 'to.
'Di ko puwedeng dalhin ang mga dalaga sa sahig na kahoy. Parang bahay-aliwan.
At dapat gumagana ang banyo.
Kung hindi, babaguhin ko na naman ang mga plano ko. Kuha mo?
- Ano'ng oras iyon? - Sabihin mong nakukuha mo.
Lintik. Huli na ako. Dapat nasa school na ako ni Ethan.
- Pwedeng ikaw na lang? - Napakarami kong gagawin.
Papa? 'Di ka abala, hindi ba?
Dapat nasa Voice na ako sa loob ng isang oras.
Bale, hindi. Puwede mong dalhin si Ethan, kahit di mo tagalan iyon?
- Ano "iyon"? - Tititigan ng mga magulang ang mga bata.
Ituturo ng mga guro ang mga upuan nila, may iihi sa pambaba nila.
Di ka magaling mangumbinsi.
Pakiusap? Susuhulan ko ang mga kapitbahay para di makasuhan ng abogado nilang anak.
Sige. Ako na ang pupunta.
Pero binabalaan kita, kapag may naihi sa pantalon nila,
aalis na ako roon. Maliban kung may masarap na pagkain.
Sige.
Puwede mo siyang sulatan, care of The Gordon Ford Show.
'Di ko alam kung gaano katagal siyang makakasagot sa 'yo. Abalang-abala siya.
Gabi-gabi ang show niya. Matatagalan siya.
Pasensya na, nagpasak ng bangka ang anak ko sa bathtub drain,
kaya bumaha sa tatlong banyo,
at 'di ko puwedeng makalaban ang units 7 at 8C.
Sira ang sahig ko, pati runner ko,
magpapa-party ang nanay ko sa Lunes
at nagpa-panic siyang sira ang banyo
at sa kung anong dahilan, amoy sibuyas ang piano ng mga biyenan ko.
Kumusta naman ang dibdib ni Ursula Andress?
- Ano'ng pinag-uusapan n'yo? - Dibdib ni Raquel Welch.
- Anita Ekberg. - Ann-Margaret.
Danny Stevens. Hindi 'yong ano niya…
Pinag-uusapan namin ang spot ni Danny mamaya. Magpo-promote siya ng libro.
Magaling. Ngayon, si Danny…
- Ang nagbigay ng una kong trabaho. - Ang bait.
Gusto ng mga biyenan.
Mabait talaga siya.
Kaya gusto kong magtagumpay siya.
Baka may materyal ang mga writer niya, pero maghanda tayo kung sakali.
- May tanong ako. - Ano iyon, Mel?
Gaano katagal maibibigay ni Adam ang screenplay ni Danny?
- Sampu? - Walo sa akin.
- Apat. - May kilala kayong nagkakabit ng tiles?
- Midge. Nilalait namin si Adam. - Pasensya na.
Balang-araw, magpapasya ka kung kasali ka o hindi.
Sa railings ang lahat.
Ayos.
Gaya ng alam na ng marami,
ako na ang opisyal na bagong producer ng The Gordon Ford Show.
Salamat.
Gagamitin ko ang sandaling ito
para magsalita sa pagsisimula ng pagbabagong ito.
Bagaman ang pag-alis ni George Toledano
ay biglaan at nakalulungkot para sa ilan sa inyo,
gusto kong siguruhing nasasabik at handa akong ipagpatuloy ang hamon.
Ang pagiging mabuting lider, 'di lang karanasan ang kailangan,
kundi pag-unawa, instinct, pagkamahinahon at…
Gordon. Hello.
Uy, Mike. Ang guwapo mo riyan sa taas.
Bagong suit?
'Yong coat lang.
Magpatuloy ka.
Hindi. Tapos na ako.
Hindi. Pinatawag mo kami sa railings. Narito na kami.
Huling narinig ko, "pagkamahinahon."
Gusto ko lang ipaalam na handa ako
at na…
Narito ako kapag may kailangan kayo.
Nandoon sa baba ang opisina ko dati, at narito na iyon ngayon.
Medyo doon pa rin iyon,
dahil walang lugar dito para lagyan ng guest board.
Kung kailangan n'yong tumingin sa board, nandiyan iyon,
pero kung kailangan n'yo ako, narito ako.
O nariyan sa baba, minsan. Kapag titingin ako sa board. Buweno…
Salamat.
Sandali, opisyal na bagong producer. May tanong ako.
- Magdadagdag ba ng ashtray sa lobby? - Sa pagkakaalam ko, hindi.
Sayang. Baka puwedeng dagdagan ng dalawa.
Titingnan ko.
May nakita akong batang dinilaan ang elevator button kanina.
Sasabihan ko ang maintenance.
May resibo ako ng hapunan kagabi. Ibibigay ko ba sa 'yo?
Sige, aalis na ako.
Sandali! Opisyal na bagong producer, aalis na rin ba kami?
Oo.
Unang araw sa trabaho.
Ito ang pinakamagandang school library sa New York.
Ipinagmamalaki namin ito.
Sa taong ito, isang kapita-pitagang alumnus
ang nagbahagi sa atin ng koleksiyon niya ng mga unang edisyon.
Ano iyon?
Ang sarap nito.
Mabuti at nagustuhan mo.
Malutong, magatas, at may mani. Napakasarap na kombinasyon.
- Ganito rin ba ang sa mga bata? - Opo.
Napakagandang school nito.
Okey, may ipapakita ako sa inyong ipinagmamalaki talaga namin dito.
Ito ang tinatawag naming oras ng "Malayang Maging Kahit Sino."
Naglalaan kami ng oras bawat araw upang makapagpokus ang bata
sa isang asignaturang pinaghuhusayan niya.
Ito ang aming pangkat ng engineering.
Nagtatayo sila ng modelo ng hotel na para lang sa mga alagang hayop.
Bawat kuwarto, may patio at built-in na inuman ng tubig.
Ito ang aming pangkat ng math.
May isang minuto silang sumagot ng problem.
Ang pinakamaraming makasagot, mananalo ng premyo.
- Sagot. - Sagot.
Ang pangkat ng reading, nagbabasa ng isang libro kada linggo,
tapos, nagsusulat sila ng dula nito
na itatanghal nila sa tanghalian sa teachers' lounge.
Naroon ang pangkat astronomy.
Nagbebenta sila ng mga kendi para makabili ng teleskopyo.
Tumaba ako ng halos limang kilo sa ngalan ng agham.
Narito naman ang pangkat ng wika.
Nagbabasa sila ng Madeline na nakasulat sa Pranses.
Gng. Moyers?
Ano iyon, G. Weissman?
Ano ang pangkat na iyon?
Iyan ang masayang pangkat.
- Ano, 'ka mo? - Ang masayang pangkat.
Saan sila magaling?
Magaling sila sa pagiging masaya.
Hindi ko maintindihan.
Nagtatayo sila ng hotel, bibili sila ng mga teleskopyo,
isa na silang summer stock company,
at sa mesang iyon, kung nasaan ang apo ko, ay basta lang…
Masaya.
- Nagpapaikot-ikot sila. - Oo.
- Bakit? - Napapasaya sila n'on.
Gng. Foster, ito si G. Weissman. Apo niya si Ethan.
Isa si Ethan sa pinakamasasaya rito.
May wand si Ethan. Siya ba ang lider.
Hindi. 'Di sila masaya sa herarkiya.
Sino'ng nagpangkat sa kanila?
May pagsusulit ang mga bata sa umpisa ng bawat taon.
Tinutukoy ng pagsusulit ang husay at pangkat nila.
May kalituhan dito. Mali ng kleriko.
Wala kayong dapat ikabahala.
Nagpapaikut-ikot siya. Iyon na iyon?
G. Weissman, mabait at malusog na bata si Ethan,
na masaya rin.
Napakasaya.
- Ang pinakamasaya sa school. - Ang pinakamasaya sa kasaysayan.
Wala pa akong nakilalang bata na kasingsaya ni Ethan.
Gusto kong mag-eksamen ulit siya.
- Sa susunod na taon. - 'Di sa susunod na taon. Ngayon.
G. Weissman…
Isa akong tenured na propesor sa Columbia University.
Nagtrabaho ako sa Bell Labs. May 12 patents na hinihintay.
Apo ko iyan. Isa siyang Weissman.
- Imposibleng masaya siya. - Sagot.
- Magaling. - Naroon ang buong network.
Ang cast, ang crew, Phillip and Morris, nakatitig sa atin.
Sasabihin ko ang linya, tatawa sila.
Biglang may pisher na magsasabing,
"L'chaim iyon, hindi la-chaim, Mr. Stevens."
Unang trabaho! Unang trabaho, okey?
Tumingin ako sa altar boy na nakaupo sa suit ng tatay niya…
Kanya iyon.
At naisip ko, "Matapang ang batang 'to. Parang ako dati." Kaya sinesante ko siya.
- Hello. - Midge.
Nag-ayos lang ako.
Danny, ipinapakilala ko ang babae naming writer, Midge Maisel.
Hi. Tagahanga n'yo ako.
Upuan mo ito, ano?
Buweno, pag-aari sila ng NBC.
Hindi. Alam ko ang batas.
Ang pagkuha ng upuan sa writers' room
ay parang pagtatama sa Hebrew kapag nasa Nebraska ka.
Wisconsin.
May puwesto pa rito.
Pumasok lang ako para humingi ng pabor.
Kahit anong gusto mo.
Sana makita mo ang sarili mo.
Mamaya, nasa show n'yo ako.
Walang nagulat? Mabuti.
Madalas, may pina-plug akong gig, nasa Vegas ako,
may bagong season ang TV show ko, pero ngayon, may sinulat akong libro.
Iyan ang libro. Ako ang nagsulat.
Gaya ni Dickens, kung lumaki siya sa Bensonhurst.
Bumenta ng 100 milyong kopya ang A Tale of Two Cities.
Kaya dapat makabenta ako ng 101. Dapat patok ako.
Dahil doon, babasahin ko sa inyo ang mga joke
na inabot sa 'kin ng grupo ko ng comedy writers. Hihingin ko opinyon n'yo.
Narito kami para sa 'yo. Di ba?
- Midge? - Ayoko nga. Inagaw niya ang upuan ko.
Nakakatawa iyan.
Itinatag ni Kennedy ang Peace Corps. Sisikat na rin ang mga boring na tao.
Susunod. Nagkanobyo si Barbie. Si Ken.
Parang 'di sila magtatagal. Medyo peke ang dating niya.
Nakikinig pa kayo?
Nanalo ng Best Picture ang The Apartment.
Susunod, The Sublet.
Sa hindi biased n'yong opinyon, galit ba sa akin ang writers ko?
Pwede kaming mag-isip ng jokes.
Tuwing lumalabas ka sa talk show, gumagawa ka ng jokes.
Komedyante ako.
Kung tanggalin ko ang wisdom tooth ni Gordon, wirdo iyon.
Oo, pero gusto mong basahin ng mga tao ang libro ng buhay mo.
Bakit di mo ikuwento ang buhay mo? Mga magulang mo.
Pwede. Saan ang nakakatawa?
Interesante iyon. Kasi totoo.
Pwede mong hanapin ang katatawanan.
Ayos. May assignment pa ako. Salamat.
Danny? Handa na si Gordon sa 'yo.
Salamat. Mga bata, hanapan n'yo ako ng mga joke.
Maghanap kayo sa ilalim ng mga sofa,
gamitin n'yo ang lasing n'yong Tito Marvin, bigyan n'yo ako ng mga tawa!
Dalhin mo ako sa lider n'yo.
Huwag.
Napakakakaibang lalo pang pumalpak ang bata sa ikalawang pagkakataon.
Sa math, English, science, logic…
Pero na-spell niya nang tama ang pangalan niya
na malaking pagbuti kumpara sa nakaraang pagsusulit. Masaya iyon.
Hindi ko maintindihan.
Biglaan nating ibinigay ito. Baka nag-panic siya.
Isa pa, kinuha natin ang wand niya.
Pero isa siyang Weissman.
Pagsusulit lang ito. Walang ibig sabihin.
Maliban sa 'di siya magaling sa math, science, English, o logic.
O mga araw ng linggo.
Para akong na sa ibang mundo.
Para akong nasa Twilight Zone na wala si Rod Serling para gabayan ako.
Ganito, G. Weissman, sa kasamaang palad, sa pagkuha ng pagsusulit na ito,
agad-agad pagkatapos ng una,
mapapalitan ng puntos na ito ang luma sa kanyang rekord.
Lolo, dumidikit sa mukha ang glitter!
Pero 'wag kayong mag-alala, kabilang pa rin siya sa masayang pangkat.
Miriam!
Uy, nakarating kayo!
Oo. Nahuli kami.
Gusto kong tiyaking may mga tiket kaya ibinaba ko siya.
Kakawayan ko dapat siya, saka siya magpa-park.
Umuulan nga lang.
Kung 'di ko siya nakita, babalik ako.
Dumaan ako, 'di ko siya nakita, kaya nagpaikut-ikot ako.
- Nagkakasalisi kami. - 'Pag wala ako, papasok siya.
'Pag wala siya, dadaan ako.
Dalawang oras kaming ganoon! Sa huli, sumuko na ako't nag-park.
Mabuti at naroon ang mga tiket sa lugar na sinabi mo.
Sabi ko na sa inyo.
Puwede mo bang ituro ang taong kumuha n'on?
Magpapasalamat kami.
Uy! Magsisimula na.
Sandali! Ginawan ko ng sandwich si Danny. Ibigay mo sa kanya.
At magbabalik tayo sa isa, dalawa, tatlo.
At tayo'y nagbabalik.
Ang una nating bisita ay ang bida ng sikat na The Danny Stevens Show.
Isa siyang nightclub performer, producer,
pero siguro ang pinaka naglalarawan sa kanya ay America's sweetheart.
Danny Stevens.
Hayun siya.
Nalimot ko ang "dancer." Laging sumasayaw sa palabas.
Danny, Danny, Danny.
Gordy, Gordy, Gordy.
Masayang makasama ka.
Masayang makabalik. Gusto ko ang ginawa n'yo rito.
Wala akong ginawa.
Bagay naman. Bagay sa 'yo ang "wala."
Napanood ko ang show mo sa Copa. Ang ganda n'on.
Salamat
Malakas pa rin ang show mo. At balita ko, nagsulat ka ng libro.
Oo nga.
Heto ang libro. Kumusta ang pagsulat nito?
Sobrang tahimik. Payapa.
Di kailangang magpantalon, ang saya.
Gaya mo, 'di nagpapantalon.
Iba ang pagsusulat ng buhay mo. Kailangan mong magbalik-tanaw.
Tapos, babaguhin mo ang mga pangalan para hindi ka kasuhan.
Mga magulang mo ito?
Oo. Iyan sina Mitta at Joseph.
At pagkatapos iyan ng suwerte nila.
Pero mga imigrante ang mga magulang ko. Matitibay. Sobrang titibay.
Kailangan, kasi wala silang mapala sa buhay.
Wala silang kama, bato lang.
Tumakas sila sa baryo nila kung saan sigaw ng mga nakakabayo,
"Ano'ng masusunog dito?"
Ang saklap n'on.
Dinala nila ang lahat ng pag-aari nila
at binaybay ang mga kagubatan, ilog, kabundukan, nang nakapaa,
mga snowstorm, mga pag-atake ng oso, hindi ko lubos maisip.
Kung may linya sa Barney Greengrass, magkaka-nervous breakdown ako.
Kung maubusan sila ng isda.
Mismo. Sa huli, nakarating ang mga magulang ko sa Ellis Island,
kung saan sila kinuwarantina nang dalawang buwan.
- Bakit? - May sakit sila.
Nasa kanila na ang lahat. Typhoid, pneumonia, malaria.
Sobrang lala nila, kaya binago ng taga-immigration ang apelyido nila sa…
Hindi ko magamit sa show business. Masyadong Hudyo.
Tapos, lumipat sila sa tenement sa Delancey,
at nagkaroon ng siyam na anak.
Kasi, sabi nga ng nanay ko, "Kahit hindi ka makanood ng sine,
"tuloy pa rin ang Sabado ng gabi. Dapat may gawin ka."
Interesanteng paniniwala.
Interesanteng babae talaga siya. Hindi mayakap, pero survivor.
Araw-araw ng buhay niya, nagtrabaho siya.
Noong nasa Grade 6 ako, nagmaneho siya ng trak ng labada.
Pauwi siya ng bahay, tumatawid ang tatay ko sa kalsada,
natapilok siya, nadapa, at nasagasaan niya siya.
Diyos ko. Ayos lang siya?
Naman. Patay na siya, pero ibang usapan iyon.
'Di nakakatawa.
Pinakamasaklap na kuwento.
Namatay ang dalawang anak niya. Nakulong ang dalawa pa.
Ang natitirang pamilya niya, inubos ng mga Nazi.
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, lahat ng mga paghihirap,
ang tanging beses na nakita kong umiyak ang nanay ko,
ay ang araw na sinabi ko sa kanyang magiging komedyante ako.
Sira na naman ang cigarette machine.
Kinain ang pera ko, kaya umiyak ako at binuksan nila iyon at kinuha ko lahat.
Ipaalala mo sa 'king dalhin ka sa bangko.
'Ayun siya, si Wonder Woman!
Ako ba ang tinutukoy niya?
Sana.
Midge! Halika rito!
Okey, pero kung tungkol ito sa mga sigarilyo ni Jits,
wala akong alam doon, tanungin mo si Mel.
Hoy, narinig ko iyon!
Umupo ka rito sa tabi ko. Kailangan mong umalis.
- Pasensya na. - 'Di siya uupo sa 'yo.
- Aalis na ako. Heto na. - Pasensya na, Alvin.
- Hanap ka na lang ng iba, Al. - Sige.
- Kahit saan. - Sige.
- Pader, matibay na waitress. - Wala na ako riyan.
- Hello. - Hello.
Mabuti. Bibilhan kita ng inumin.
- May inumin na ako. - Hindi iyan tama.
Bigyan mo siya ng ininom ni Shirley Temple
pagkatapos makuha ni Judy Garland ang The Wizard of Oz.
Matagumpay ang gabing ito.
Napakaganda nga.
Ikaw ang may gawa nito.
- Hindi, ikaw. - May gawa ng ano?
Gordon, parang matapang na manlalakbay ang babaeng ito,
hinahanap ang 'di pa nahanap ng iba dati.
Isang mabisang joke.
Eksaherado ka.
Ikaw si Amerigo Vespucci. Si Sir Walter Raleigh.
Si Amelia Earhart, kung nabuhay siya.
Paano kayo nagkakilala?
- Sa writers' room. - Aking writers' room?
Pumasok akong hikahos, lumabas akong hari.
- Kailan? - Sabi niya, "Ikuwento mo ang pamilya mo."
Kung interesante iyon, mahahanap mo ang nakakatawa.
Di nga nila ako pinapapasok.
Trabaho lang.
Oo, ang trabaho mo. Buweno, cheers.
Cheers.
Gusto kong mag-alok ng ideya.
May mga bago akong proyekto na ipo-produce.
- At tingin ko, tamang-tama ka roon. - Para saan?
- Kilala mo si Loretta Young? - Sa templo.
May ginagawa akong comedy para sa kanya.
Nakakatawa ba siya?
Sa tamang materyal, oo. Gusto ring mag-TV ni Gene Tierney.
- Kilala mo si Gene Tierney? - Naman.
Sikat ang mga ito. Manonood ang mga tao.
Iniisip ko kung gusto mong magtrabaho para sa akin.
- Ano? - Ano?
Pumili ka ng show na gusto mo.
- Hindi ako script writer. - Joke writer siya.
- Ibang iba. - Gabi at araw.
"Kung interesante…" Sino'ng nagsabi n'on?
Ikaw ang sinasabi ko.
Hindi. Kuwento ang sinabi mo. Karakter. Script writing iyon.
Babae ka. Babae ang mga bida. Sino'ng dapat magsulat para sa kanila?
Danny, ano'ng ginagawa mo?
- Inaalok ko siya ng trabaho. - Meron na siya.
May mas maganda na ngayon.
Maganda ang kita niya rito.
- Mas kikita siya sa akin. - Paano mo nalaman?
Tatanungin ko ang sahod niya at tataasan ko ang akin.
Aagawin mo ang writers ko?
Ito lang. Iyo na ang iba. Pasensya na, Al.
- Ayos lang. - Hindi, hindi. Nahanap ko siya.
- Ano, finders keepers? - Okey, ganito.
Bakit mo ginagawa ito?
- Hindi 'to pamemersonal. - Hindi?
Pinasagot mo sa 'kin mga ininom mo!
Sige. Babayaran ko 'yon.
- May mga batas! - Anong batas?
Mga batas ng lipunan.
Kagaguhan. Pag may talento, kukunin ko.
Talento? Parang di naman talento ang gusto mo.
- Gordon. - Ano'ng ibig sabihin n'on?
Alam mo na.
Kasal na ako, gunggong!
Wala akong paki kung sino'ng writer, 'di magiging nakakatawa si Loretta Young!
Tanga lang ang mag-iisip n'on.
Magkumparahan ba tayo ng bank accounts?
Tama na. Tumayo ka!
Nagbibiro ka ba? Boksingero ako sa Army.
Boksingero ka sa pelikulang tungkol sa Army!
Taga-Brooklyn naman ako! Ikaw, Canadian ka!
Lumipat kami roon noong limang taon ako!
Hoy! Nanonood ang mga tao.
Uy, ano'ng nangyayari dito? Gordon?
Nagsisimula ka ulit ng gulo? Ipapatapon kita rito!
Sige! Noong nakaraan, isang buwang basag ang likod mo!
Dati nang kondisyon iyon, gago!
Sige!
Nandito lang iyon. Sandali.
Ito na.
Kailangang maingat ka.
Naamoy ni Herman ng Icelandic Studies ang masarap na brandy mula sa malayo.
Heto.
Mag-toast tayo sa kasal mo at sa asawa mo.
- Para kay Miriam. - Para kay Miriam.
Joel, inaya kitang makipagkita sa akin dito ngayon
dahil may napakahalaga akong tatalakayin sa 'yo.
- Sige po. - Gugustuhin ng anak kong magkaanak.
- Opo. Tatlo bago mag-30. - Ano?
Iyon lang ang sinabi niya. Tatlo bago mag-30.
Tatlong anak bago siya mag-30. Makakabawi siya.
- Lalaktawan ko iyan. - Ayos lang.
Gaya ng sabi ko, magkakaroon kayo ng tatlong anak
at malamang sa malamang, isa roon ay magiging lalaki.
Uy, papangalanan naming Joel, Jr.
Hindi.
Ngayon, kailangan mong malaman na may mga partikular na regalong
'di maiiwasang maipasa sa panganay na lalaki
sa bawat Weissman sa pamilya.
Regalo? Parang pamana?
Ang mga kalalakihang Weissman, isinisilang na may masidhing katalinuhan.
Sobrang sidhi, mahihirapan ang isip mo.
Unti-unti 'yong mangyayari, hindi mo mapapansin.
Subalit pagsapit sa edad na anim, lalabas na iyon.
- Biglaan. - Anim.
Dapat nakita mo ako noong limang taon ako.
Isang mangmang na kahihiyan sa buong pamilya ko.
Tapos, naging anim na taon ako. At nangyari na ang lahat.
At ito ay rekord ng bawat henerasyon
ng mga panganay na kalalakihang Weissman at kanilang mga nagawa.
At maghanda ka. Napakasayang basahin nito.
May mga doktor, abogado, siyentista, hari, isang oboist,
limang manunulat, archeologist, isang napakatalinong mamamatay-tao.
Hindi Weissman ang panganay ko.
- Ano? - Maisel siya. Maisel ako.
'Di na mahalaga. Weissman si Miriam.
Matatabunan ng genes niya ang iyo.
Magiging henyo ang panganay mong lalaki, at kailangan mong tanggapin iyon.
Pangako, pag-aaralin ko siya sa magandang paaralan…
Hindi mahalaga ang paaralan.
Ang mahalaga, ang hindi mo pagturo
sa bata bago siya mag-anim.
Ano?
Huwag mo siyang pansinin hanggang siya ang mauna.
Di ko makakausap ang anak ko?
Syempre, puwede. Kapag anim na taon na siya.
Bago iyon, manahimik ka lang.
- Paano ko siya kakausapin? - Kaya na ni Miriam iyon.
O kung mahalaga talaga, mag-iwan ka ng note.
Abe, parang kabaliwan ito.
Maniwala ka. Di kami nagkaroon ng ganito sa pagkausap sa mga anak namin.
Limang taon kong di pinansin si Noah.
Kinaumagahan ng ikaanim niyang kaarawan,
nagbiyulin siya, at sa loob ng dalawang linggo, Mozart na ang tugtog niya.
Nagbibiyulin si Noah?
'Di na niya kailangan. Nagawa na niya iyon. Kuha mo?
- Hindi. - Mabuti. May plano na tyao.
Welcome sa pamilya, Joel.
Inumin mo na 'yan bago pa tayo maamoy ni Herman.
Pero nanaginip ako noon ng snowman na sinusubukan akong saksakin ng carrots.
Nakakagulat iyon.
Papa! Maupo ka!
Magkaka-baby ulit kami.
- Nakakatuwa naman. - Hindi ba?
Sinusubukang magka-baby ulit. Sinusubukan.
Di ako makapaniwalang iba-iba ang kulay ng mga gamit sa banyo.
Iikot na naman ang mga buhay natin sa mga doktor, at araw-araw na turok,
at malalaswang magasin…
Ano'ng meron sa malaswang magasin?
Wala, Mama. Sinasabi ko lang na nakaka-stress. At mahal.
- At sana babae. - Hindi ka magsisisi.
Naisip kong sa ikalawang anak, dapat may diskuwento roon.
Siguro puwedeng gumamit ulit ng test tube o anuman.
Di mo gugustuhing mag-ulit ng test tube ang doktor.
Ayos lang sa akin ang test tubes na nagamit na ng tatlo o limang beses.
Naririnig mo ba 'to?
Dalawang buwan na akong bingi sa kanya. Ano'ng kulay ang gusto mo?
Maganda 'yong pink na inidoro.
- Ano'ng problema sa 'yo? - Wala.
- Bakit bagong inidoro? - Kasi kukuha ako ng bagong bathtub.
- Ano naman? - Hindi terno.
Mahalaga ba iyon?
Papasa ng salmon?
Bakit 'di mo binanggit ang aptitude test ni Ethan?
Ang ano niya?
Aptitude test niya.
Pinapasagot nila ang bawat bata ng aptitude test sa umpisa ng taon.
- Kumusta? - Bagsak siya.
Sabi nila, wala siyang potensyal bukod sa pagiging masaya.
Masama ba iyon?
Si Ethan ang panganay na lalaking Weissman.
Ang panganay na lalaking Weissman, inaasahang magaling.
Hindi sila inaasahang maging masaya.
Hindi dahil masaya siya, hindi na siya gagaling.
Ganoon iyon.
Wala pang taong may narating
na mahalaga sa kanyang buhay ang naging masaya.
Di naman yata totoo iyan.
Pangalanan mo ako ng masayang alagad ng agham.
Isang maligayang alagad ng sining.
Isang bibong tagapagtuklas.
Benjamin Franklin! Di ba't may nakatalik siya?
- Sa harap ng bata? - Oo nga.
Pero sa dami ng mga nagawa niya, tinitiyak ko sa 'yo, di siya nasiyahan!
Bakit nagagalit ka?
Bumagsak ang anak mo sa aptitude test.
Nakita ko ang puntos.
Wala siyang kakayahan.
Sinusubukan niyang magsulat gamit ang pambura ng lapis niya.
Bata pa siya.
Batang buong araw na nagpapaikot-ikot,
walang muwang sa hinaharap.
At ang inaalala lang ng nanay niya ay walang silbing pink na inidoro.
- Ano'ng mali sa pink? - Hindi dapat pink ang inidoro.
- Bakit hindi? - Puti dapat iyon.
Inidoro pa rin ang pink na inidoro, pero masaya iyon.
Hindi lahat ng bagay, dapat masaya.
Hindi dapat lahat, napapangiti ka.
Minsan, kailangan mo lang gumamit ng inidoro.
Kapag tinawagan ka nila, patakbo ka pang pupunta.
Na parang sinanay na aso.
Tama na, Janusz.
Bumili dapat tayo ng tali at laruan.
Manahimik ka!
Iyon ang kloseta ng sapin!
Doon itinatago ang mga sapin sa mesa.
At ang mga sapin sa kama at unan.
Lahat iyon, nasa librong hindi binabasa sa kusina!
Nakapagdala ka ba ng…
Oo! Nagdala ako ng pampaanak na herbs.
Pupunta na ako sa kusina
at ititimpla ang tsaa mo para mabigyan si Chaim ng kapatid.
At kapag tapos na ako,
pupunta kami sa kompanya ng telepono para kunin ang telepono namin.
Ayaw na namin n'on!
Ito ang dahilan kung bakit gusto nilang patayin ang mayayaman.
Gusto ko ang bago niyang uniporme, ha?
Hello? Nandito ako!
Hello, Joel.
Pasensya na, nahuli ako. Naghintay ako ng delivery.
Ano'ng ginawa mo sa anak mo?
Ano?
Kinakausap mo ba siya?
Papa, para kang sira.
Tinitiyak ko sa 'yo, hindi 'to arte! Sabihin mo!
Syempre, kinakausap ko siya. Anak ko siya.
Sinabi ko na sa 'yong mas kaunti ang sasabihin sa kanya
- bago siya mag-anim, mas maganda. - Seryoso ka noon?
Syempre. Bakit ako di magiging seryoso?
Kasi kabaliwan iyon!
Sinabi ko sa 'yo ang tungkol sa lahi. Ang regalo ng Weissman.
Abe, kalokohan iyon. Walang ganoong regalo.
Hindi, Joel, may ganoong regalo ang mga Weissman.
Nabasa mo ba ang libro ng mga Weissman?
Iyon ba ang sinasabi ni Zelda?
Bakit naman sasabihin ni Zelda ang librong iyon?
Panay ang banggit niya sa libro.
Walang mali kay Ethan.
- Nakita mo na ba ang pangkat niya? - Anong pangkat?
Nasa masayang pangkat siya sa paaralan.
Ano'ng mali roon?
Hindi ako makapaniwala. Sinira niya ang lahi.
- Hindi. Seryoso? - 'Di natin alam.
Ano pang paliwanag, Rose? Ano'ng dahilan ng kasiyahan ni Ethan?
Baka magiging miserable siya sa hinaharap.
Sa ikaanim na taon iyon.
Parang may ilang panganay na lalaking hindi sumipa ang talento hanggang magpito.
'Yong malayong pinsan natin na tumulong sa pagkakadiskubre ng X-ray machine?
Oo, pero may mga dahilan iyon.
Nagkaroon ng Digmaang Franco-Prussian.
Pero lumabas din naman?
Umaasa akong matalino si Chaim.
Oo naman.
Pero paano kung hindi, at mangmang siya
at habambuhay tayong magkukunwaring matalino siya?
Hindi pa nasisira ang lahi.
Paano kung ganoon din ang babae at dalawa na ang mangmang sa atin?
Magiging magkaibigan sila ni Ethan.
- Hoy! - Oo nga!
Wag n'yo ngang pag-usapan kung gaano siya katanga!
Pamahiin lang ito ng matatanda.
Ethan! Tawagin mo ang kapatid mo at tara na.
Huling beses na ito na may maririnig akong masama
sa kasiyahan ng anak ko. Malinaw ba?
- Magpaalam ka na. - Paalam po.
Paalam.
Mahilig ako sa kambal.
Wag mong sabihin ang meron ka.
Ewan ko.
- 'Di ko sinabi ang meron ako. - Ibig sabihin n'on, may pares ka.
Hindi. Ibig sabihin n'on, mahilig ako sa dalawang magkamukha.
Gaya n'yo at ng mga hunghang.
Aalis na ako. Habang kaya ko pang magpaaral sa kolehiyo.
Pupusta ako. Pera lang iyan, Pete.
Ayon sa pinakabatang boss sa lahat ng talk show.
'Di ang pinakabata. Isa sa mga pinakabata.
- Call. - Call.
Samantalang no'ng una kitang makilala, alipin ka ni George Toledano.
Nakalagay nga sa pintuan ko.
Masuwerte ako sa 'yo, Mike.
Ikaw, 'di masyado.
Wag sa akin ang pokus mo.
Paumanhin. Naaakit ako sa mga bampirang may panggastos. Sampu.
- Call ako. - Ako rin.
Aalis na ako.
Sige, huling baraha na.
- Masarap ang sandwich na 'to. - Anong sandwich?
May tinapay, karne, keso, kamatis…
Ibig sabihin, sandwich!
Ano'ng tira?
- Sampu. - Wala na ako.
Tataasan kita ng 10.
Tataasan ko ang iyo.
Tinataasan mo ba ako para lang makapagtaas?
- Oo. - 'Di ganoon maglaro. Mike!
- Ano sa tingin mo ang gagawin niya? - Sige. Call.
Pares ng kings.
Pares ng tres.
At isa pang tres.
Gago ka! Kukuha ako ng sandwich!
Masarap. May mustard ang isang 'to.
- Magpahinga kayong lahat. - Ayos sa akin iyon.
Samahan mo ako.
Sige.
- 'Di ko alam na may alitan kayo ni Ken. - Wala. Magsasaya lang ako sa puntod niya.
Bakit?
Siya ang agent ni Shy Baldwin.
Si Pete?
Hindi siya agent ni Shy Baldwin.
Binu-book ni Pete si Jack Paar.
Di kayo nagsasama-samang mga booker?
- Wala kang kaibigan? - Hindi. Ganito,
gusto ng mga bagong boses ni Paar. Ikalawa lang siya, gutom siya.
Gagawa ng showcase si Pete, 12 papausbong, 10 minuto,
- pasok na si Midge. - Ano?
Sabik talaga siyang makita siya.
Kinuwento mo si Midge sa kanya?
Siya lang ang babae.
Nakunan ko siya ng gabing slot. Magniningning siya.
Ano'ng nangyayari?
Ano? Akala ko, matutuwa ka.
- Paano ang show ni Gordon? - Alam mo ang batas.
Batas ni George. Wala na si George.
Kay Gordon din iyon.
- Ipabago mo sa kanya iyon. - Limang minuto lang ako roon.
Wala akong magawa kung wala siyang tiwala. Gaano katagal kayong maghihintay?
Umaasa kami kay Gordon.
Umasa kayo kay Paar. Ano ba, regalo ang isang 'to.
- Sige. Salamat. - Oo.
Uy, sa tingin ko, umiiyak si Ken sa banyo.
Seryoso, salamat dito.
Syempre. Sana magpakitang-gilas si Midge.
Ano? Oo. Salamat din doon.
Sigurado kang magandang ideya iyon?
Ano na naman ang nasa kisame.
- Parang pusa. - Parang?
Mabilis kasi.
At may buntot.
Uy, ikaw. Lumabas ka. Mag-usap tayo.
Puwede naman dito.
Hindi. Masyadong maraming kepyas. Tara.
Ayos. Maupo ka.
Di ko alam na pupunta ka.
- Gaano katagal bago salang mo? - Ilang minuto.
May maganda akong balita.
Mahilig ako riyan.
Wala nang pag-asa kay Gordon.
Magandang balita iyon?
- Miriam… - Masuwerteng araw ko ito!
Tigil. Hindi iyon ang balita.
Ang balita, nakunan kita ng showcase para kay Jack Paar.
Showcase?
Hindi. 'Wag kang bumuntong-hininga. Iba ito.
Imbitasyon ito. Hindi audition. Kaunti lang ang napili.
At naroon si Paar.
Totoo ito. Malaki ito.
Jack Paar.
Kinausap ko ang booker pagkatapos mag-poker.
Nanalo ka?
Umalis akong nasa bulsa ang lahat maliban sa ari nila.
Sabi niya, may 12 comics lang at ikaw ang nag-iisang babae.
Makukuha mo iyon lahat.
- Sino'ng nagsabing wala na si Gordon? - Di na mahalaga. Mas maganda 'to.
Kaya nga ako naging writer, para makasalang doon.
Tingnan mo ako. Gago si Ford. Para siyang bata.
Alamat si Paar. Hayaan mong pasikatin ka ni Paar.
Magmumukhang tanga si Gordon
dahil masyado siyang gago para' di ka isalang.
Siguro nga.
'Pag una kang lumabas kay Paar, manggigigil si Gordon.
Oo nga.
Isipin mo kung gaano kasaya iyon.
Oo nga.
Kung lumipat tayo ng pokus kay Paar?
Hindi pusa!
Hindi talaga pusa!
- Bakit tataas ang sahod mo? - Hi. Ano?
Tataas ang sahod mo. Bakit?
- Talaga? - Oo.
- Sabi nino? - 'Yong Diwata ng Sahod.
- Bakit? - Iyon ang tanong ko.
- Hindi mo alam? - 'Di ko alam.
Pantay na ang sahod mo sa mga lalaki.
Jiminy Crickets!
- Mas mataas pa sa isa sa kanila. - Ralph? Si Ralph?
'Di ko sasabihin. Oo, si Ralph.
Sobrang seryoso nito.
Pag lumabas ito, bawat babaeng empleyado, gugustuhing masahuran
gaya ng lalaki sa parehong trabaho. Mawawasak ang kabihasnan.
Mismo.
Di kita matutulungan, Mike.
Hi. Puwede kang makausap?
- Hindi. - Sige.
Puwede siguro.
Iniisip ko lang, bakit tumaas ang sahod ko?
Alam mo kung bakit.
Hindi.
Kailangan kong ilayo ka kay Danny Stevens.
Ganoon ang negosyo. Binabati kita.
- Ayos ka lang doon. - Ayos lang ako.
Bawal na naman ako sa Toots Shor.
Inatake mo nga siya ng sarili niyang garnish tray.
May maipaglilingkod ba ako sa 'yo?
Wala na.
Di ko iniisip na tsinatsansingan niya ako. Alam ko kapag tsinatsansingan ako.
Mali ka.
- Hindi ka babae. - Hindi ka lalaki.
Oo, pero panlalaki na ang sahod ko.
Mahusay siya. Baka 'di mo lang napansin.
Tama. Kasi 'di naman yata nangyari.
Nangyari. Okey?
Hindi, pero sige. Bahala ka.
Ano iyon, Midge?
May showcase ako mamaya para kay Jack Paar.
Magbebestida ako nang maganda.
Inahit ko ang binti ko. Harap at likod.
Pupunta siya, si Jack Paar.
Nasa 12 comics ang magtatanghal, ako lang ang babae,
kaya medyo mas angat ako. Kaya ako nag-ahit.
Maganda ang spot ko. Bandang huli.
Buweno…
Gusto mong maunang i-book ako?
Unahan mo siya?
Hindi? Oo? Puwede?
Okey, buweno…
Going once,
going twice…
Hindi ka dapat umatras.
Nag-"once, twice" ka, tapos umalis ka.
Sige. Salamat sa tip. Tatandaan ko iyan.
Magtatagumpay ako rito.
Makikita mo.
Nawala sa Bermuda.
Gusto ko maging komedyante.
Kahit na hinuhusgahan ako ng mga tao, umiinom naman sila.
Diyos ko, pahingi nga ng unan.
Parang tatlong oras na akong nanonood ng parehong lalaking nagrereklamo.
Ganoon nga kasi.
Nariyan pa si Paar?
Oo. Nagkakarga ng bala sa baril para siguro magpakamatay.
Dapat tirhan niya ako ng bala.
Midge Maisel?
Isa lang ang babae sa bill. Bakit tanong ito?
Baka ikaw si Midge. May dibdib ka.
Mabuti at may nakapansin.
- Ako si Midge. - Ikaw na ang susunod.
Heto na. Kumusta ang hitsura ko?
Parang ikawalong gabi ng Hanukkah.
Angat ang dibdib.
…Mrs. Maisel!
Hello, hello, mga kaibigan.
'Yong totoo, sabay-sabay kayong nakatanggap ng masamang balita?
Terminal na ba?
Ilang tuta ang nabugbog para ganyang mga mukha ang narito?
Para bang may mga German sa baba.
Nabuhay na sila!
Ayos.
SARADO PRIBADONG KAGANAPAN
- Nakakatawa ka. - Salamat.
May arsenic ka ba?
Lintik. Sa kabilang purse.
Sayang. Huling sigarilyo?
'Di ka masaya sa set mo.
Ano'ng di dapat ikasiya? Umubo sila, nag-order ng inumin.
- Parang bingo na walang premyo. - 'Di naman ganoon kasama.
Talaga?
'Di rin maganda.
Pero 'yong iyo, maganda.
Ayos lang.
"Ayos lang."
Sige.
Nabebenta ang lahat ng club.
Hanggang sa muli, Eugene.
Parang ganoon. Hindi lang kasi sapat ang magaganda, okey?
- Ano'ng sinasabi mo? - 'Di ko maintindihan.
Ano'ng ibig mong saibhin?
'Di ko maintindihan. Babae siya, pero maganda.
Nakabestida at ano'ng ginagawa?
- Nakakatawa siya. - Di ko alam kung ano ang binebenta.
Nagbebenta ka ng comic.
Hindi ko maintindihan.
- Tumatawa si Jack. - Kinausap ko na. 'Di niya gusto.
Nagustuhan siya ng audience. Narinig n'yo ba sila?
Tawang-tawa sila sa lahat ng sinabi niya.
- Mababait kasi sila. - Kagaguhan. Mahusay siya.
Natalo niya ang lahat ng lalaki.
Winasak niya. Alam mo iyon.
'Yong isang kliyente mo ang pag-usapan natin.
Anong isang kliyente?
Si James Howard. Mabenta raw siya.
Oo. Okey naman si James.
Bituin daw siya.
Balik tayo kay Midge, pwede?
- Hindi kay Midge. Oo kay James. - Ano?
Gusto kong makuha siya agad sa show. Tamang-tama siya roon.
Anim na minuto, tapos kasama si Jack.
Pasiyahin natin…
'Di mo pa napapanood si James. Nakakatawa ba siya?
Pinag-uusapan siya ng mga tao. Iyon ang alam ko.
Kagaguhan, Pete. Kay Midge ang gabing ito.
- Pero… - Ayokong pag-usapan si James.
Ang babaeng pumanhik d'on ngayong gabi
at pinulbos ang 11 kalalakihan dito.
Gusto ko si James.
- Hindi ko… - I-book mo siya.
Mahusay si James. Napanood ko na siya. Maganda siya para sa show.
- Midge… - Ayos lang.
Di n'yo ako kailangang kunin.
Minsan, 'di ko rin maintindihan ang sarili ko.
May mga umagang nagigising ako at tinatanong ko, "Sino ka?"
"Ba't ganyan ang damit mo?" Nauunawaan ko.
- Ako nang bahala… - Hindi, Susie.
Wag mong saktan si James.
'Wag mong gawin iyon. Ayos lang ako.
Totoo
Napakabuti mo, Midge Maisel. Iyon ang masasabi ko sa 'yo.
Kakaiba, tama?
Salamat sa pagkakataon, Pete. Totoo.
Sana balang-araw, masabi ko sa 'yong "Binalaan kita".
Ako rin.
Tatawagan kita bukas.
Pag-usapan natin ang petsa.
Sige.
Lintik, si Jack Paar.
- Oo. - Magtatae ang nanay ko.
Magtatae siya, mahihimatay,
magigising, at magtatae ulit.
Ang samang gabi para sa nanay mo.
Pambihira ang taong ito.
Pitong buwan ang nakalipas, nagtatrabaho ako sa manukan
at ngayon, nasa pelikula na ako at lalabas ako kay Jack Paar.
Ayoko nang magising.
Sunud-sunod nga ang suwerte mo.
- Kailan daw nila ako kukunin? - Ayokong pag-usapan.
Wala akong paki kung kailan. Ikakansela ko ang lahat.
Gusto ako ni Jack, makukuha ako ni Jack.
Gusto kong tanggihan mo.
Ano? Bakit?
Hindi mo pa toka.
Ano'ng ibig sabihin n'on?
Maganda ang landas mo kahit wala si Paar. Di mo siya kailangan.
Hayaan mong lumabas ang pelikula, saka na si Paar.
Bakit?
Sinabi ko na. 'Di mo pa toka.
E, kung itoka mo na ako.
- James… - I-book mo, Susie.
Palagay ko, hindi dapat.
Bigyan mo ako ng mas magandang rason,
kasi kagaguhan iyan sa akin ngayon,
- o i-book mo ang spot. - James…
I-book mo ako o hahanap ako ng iba.
Grabe ang lugar na ito.
Tuwang-tuwa si Mama sa shoot ngayon
na gusto niyang bumalik para magdagdag ng mga anggulo.
Para magmukhang "malapelikula."
Ngayon niya natutunan iyon. "Malapelikula" at "kopya."
Midge, triple na ang gastos ng commercial na 'to kaysa sa badyet natin.
Ano'ng sasabihin ko?
Gusto kong makausap ka na parang si Hesus, kung puwede lang.
Parang si Hesus, sa Hudyo?
Ang hilig ng nanay mo…
Huwag mong ipaparinig sa Mama ko iyan.
Gagawin niyang hikaw ang itlog mo.
Itong negosyo niya, malaki na ang inilugi mo dahil dito.
Gaano kalaki?
King Kong kay Fay Wray.
Inosente na naman ulit ako.
Pangit na ang Madison Ave na lokasyon, pero binili mo pa ang buong building?
- Bakit 'di mo ako tinawagan? - Malagkit ang mga telepono.
Hindi kumikita ang negosyo. Pag-isipan mo nang isara iyon.
Puwede tayong makipagkasundo ng severance at ibenta ang building.
Kawalan, pero dapat nating maalis iyon sa accounts mo.
Sahuran mo ang nanay mo. Direkta mula sa 'yo.
Higit sa kinikita niya ngayon.
Susie, tulungan mo ako.
Hindi ka niya niloloko. Ang pangit ng kita.
Salamat,
pero mas mahalaga ang lugar na ito para sa nanay ko higit sa kahit sino.
Kaya mananatiling bukas ito hangga't gusto niya.
Ayokong mag-alala siya, o malungkot, o madamang talunan siya.
Sasabihin nating maganda ang negosyo,
at gagawa tayo ng commercials hanggang gusto niya,
dahil iyon lang ang magagawa ko hanggang nandito pa siya.
- I-book mo 'yong Australian tour. - Bukas agad.
Miriam, may maganda akong ideya. Mga testimonya!
Kunan natin ang matatagumpay na kuwento at gumawa tayo ng serye ng commercials.
Baka maapektuhan ang ginawa natin,
pero kung kailangan, ulitin na lang natin.
Ano sa tingin mo?
Sa tingin ko, magandang ideya, Mama.
'Di agad maaayos ang banyo
at amoy-amag ang bahay,
kaya 'di puwede rito ang event ko.
Magrerenta ako ng bulwagan.
Gagastusin ko ang pera ko at malaki ang halaga n'on.
Alam kong wala kang paki!
Iniisip mo na walang kuwenta at magastos ang ginagawa ko!
Ayos lang. Sa akin lang may halaga iyon.
Esther.
Sumasabog ang mundo, narinig mo po?
Hindi. May nahulog lang. Ayos lang. Bumalik ka na sa pagtulog.
Miriam? Ayos ka lang?
Miriam.
Huwag ngayon, Papa.
- Si Nancy? Malamig na ang pagkain. - May date siya.
Date? Kasama ang isang lalaki?
Oo, mahal, date. Patatas?
- Wag mong ibahin ang usapan. - Mahilig ka sa patatas.
- Ayokong pag-usapan ang patatas. - Sige. Carrots?
Carole, 15 anyos lang ang anak natin.
- Danny… - Mag-asawa muna siya.
Asawa na niya ang magpapasya.
Pakibuksan, mahal?
Sige. Pero pagbalik ko, mag-uusap tayo tungkol sa
kung sino'ng masusunod sa bahay. Ako.
Sa kabilang banda, iyon na iyon. Tapos na ang usapan.
Nagbibiro ka.
- Narito po si Nancy? - Hindi, nag-enlist siya.
Gaano katagal po?
Ano'ng pangalan mo?
Skippy.
Magulang mo nagpangalan?
- Opo. - Sadya?
Opo.
Alam nilang hindi ka tuta?
Danny, papasukin mo siya. Lalamigin siya.
Hallway lang iyan, hindi tundra.
Sige, pasok. Pasok.
Ang ganda ng bahay n'yo, Mr. Stevens.
Nagbabalak kang magnakaw?
Dinalhan mo ng bulaklak si Nancy.
Tingnan natin, kailan ang huling beses na nakatanggap ako ng bulaklak?
Noong nagkamali ng bigay ng bulaklak ang doorman.
Maling apartment ang nabigyan.
Skippy, halika.
Maupo ka.
Good boy.
Skippy, 'di pa rin ako makapaniwala sa pangalang iyan.
May ilan akong katanungan.
- Madalas kang makipag-date? - 'Di po.
- Ayaw sa 'yo ng mga babae? - Ano po?
May problema sa 'yo?
Parang wala naman po.
Hi, Skippy.
Hi, Nancy. Napakaganda mo.
Salamat. Umalis na tayo.
Hindi pa ako tapos kay Skippy.
- Sundan mo ako. - Bakit?
- Magpapaligsahan kami. - Ano?
Titingnan ko kung mas mabilis siya.
Umalis na kayong dalawa. Umuwi ka nang 5:30.
10:30? Ano ito, Spain?
Umuwi ka nang 8:45.
Pero, Papa…
Danny, puwede ba tayong mag-usap dito sandali?
- Bakit? - Gusto lang kitang kausapin.
Siya ang nagsimula.
Danny, pupunta ang anak mo sa una niyang sayawan bilang dalagita.
Sisirain mo talaga iyon?
Gusto ko talagang umoo.
Hindi.
Iyan ang pinakasalan ko.
- Pakasaya kayong dalawa. - Nancy…
Alam ko, Papa, umuwi nang 10:30.
Sasabihin ko lang na ang ganda mo.
Salamat, Papa. Mahal kita.
Paalam.
Napaka-sweet. Di bilang ito.
Pag di ko siya nakikita araw-araw, nangungulila ako sa kanya
Anong saya sa tuwing nahahalikan ko siya
Maniwala ka, nabighani ako
O, Nancy, ang kanyang nakangiting mukha
Dinig mo ba ang tunog ng kampana?
Ibibigay niya sa 'yo ang parehong kinang
Kapag siya'y nagsasalita
Iisipin mong siya'y umaawit
Kanyang kumusta'y pakinggan
Sinasabi ko sa 'yo, di mo siya matatanggihan
Wala siyang kapatid, iyon ang iyong kamalasan
Walang makapapalit sa aking Nancy
At ang kanyang nakangiting mukha
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce