- Zerwałam z kimś. - Paul Simon!
To było dwóch niziołków temu.
Tym razem to kobieta. Nie.
Prawdziwe partnerstwo.
Trwało dłużej niż moje małżeństwa razem wzięte.
W pewnym sensie to małżeństwo.
Umowa, potem pozew, zero seksu.
Może raz. W Pensacoli nie ma co robić.
Rozstania ze mną są bolesne.
Serio. Moja twarz jest na billboardach.
Zrywasz z normalną osobą,
to najwyżej unikasz knajp.
Ze mną - autostrady.
Była przyjaciółką.
Zawsze się kłóciłyśmy o to słowo.
Rzuciłam ją i kupiłam piątego psa.
Też suka, ale ta chociaż buty przynosi.
WSPANIAŁA PANI MAISEL
NOWY JORK - 1990
Nie spodoba jej się to.
ZAREZERWOWANE
Szedł Sasza suchą szosą, a szosa się suszyła.
Może być?
Uwielbiam Steve'a Martina.
„Przepraszam!”
George Carlin i siedem przekleństw? Cudo.
Robin Williams też. Jak Diabeł Tasmański.
Kto to jest?
Nie wiem.
STEWART JONES - „SZEF ROASTU”
AARON LEBOWITZ - „WROGI ŚWIADEK”
Rąsie!
BENNY (NIEZAPROSZONY)
Pięć dych, że nie przyjdzie.
No i chuj, wspomnę o Maisel.
Nieustraszony jesteś.
RAY ORTIZ - „DOMYKACZ”
CARMINE STREETO - „ŁOM”
Ważne, kto jest kim
za kulisami branży rozrywkowej.
Dziś czeka nas roast jednego z nich.
MIKE CARR - „DZIEKAN”
Z drogi.
Tylko dla tego zdjęcia tu przyszedłem. Dzięki.
Mamy przykre wieści.
Susie przyjechała.
Witaj, Susie.
Głupota w chuj.
Mnie też jest miło.
Mnie wszyscy znacie i uwielbiacie.
Jestem Stewart Jones, wasz prowadzący.
Gdy spytaliśmy Susie Myerson o roast,
poleciła nam wsadzić sobie ten pomysł w miejsce ryzykowne,
klaustrofobiczne i ogólnie niefortunne.
Jak popieści, to się zmieści.
Zaproponowaliśmy zamiast tego kolację,
to odparła: „Nie.
„To dla wiedźm z suchymi cipami”.
Smacznego.
Negocjowaliśmy z nią.
Jak tego nie robiliście, nie polecam.
I zgodziła się na próbny roast.
Jak to pięknie brzmi.
Oto ona. Spóźniona o godzinę i cuchnąca jak menel.
Spaliła więcej trawy niż kalifornijskie wichry.
Gdyby zarabiała dla klientów tyle,
ile oddaje Visine i Doritos.
Jej przełom nastąpił, gdy odkryła komiczkę,
której imienia nie wypowiemy,
w nieistniejącej od dawna Gaslight Cafe.
Dajcie półmisek.
Dużo mięsa, mało warzyw.
Już po obsłudze.
Półmisek.
Już.
Co za dupek będzie teraz żreć?
Każdy z was negocjujący z Susie przez telefon
albo, nie daj Boże, osobiście
wie, że to jedna z najlepszych negocjatorek.
I większość z was wie o tym dniu w 1970 roku.
Najwspanialszy dzień w historii.
Dzień legendarnej Potrójnej Korony.
Miała scenariusz.
Kontrowersyjny, nikt nie chciał go tknąć.
Sol, będziemy kręcić w całym mieście.
Manhattan, Queens, Brooklyn.
- Friedkin ma wizję. - Ponoć to furiat.
I dobrze, skoro to jak Francuski łącznik.
Wal, Tommy.
Paul Newman odpuścił, Steve McQueen, James Caan.
Mamy Gene'a Hackmana.
Zatkało? To geniusz.
Strzał w dziesiątkę. Weź.
Odpuść, nie ma szans.
Graj, Tommy.
Większość by się poddała, ale nie Susie.
Nie ma, kurwa, mowy.
Zapłaciła za parking.
Nie ma mowy. Wolę Dodgersów.
Muszą wygrać serię.
Sol, jak myślisz?
Do dziś nikt nie wie, co mu powiedziała.
Co jest?
Czy to jej pasja do scenariusza,
obietnica kontroli nad budżetem...
Może miała fotki, jak on dyma osła.
Kto wie? Wszędzie miała oczy.
Niemniej...
- Kręcimy. - Co?
Dziś ma być przyklepane. Susie poda warunki.
- Cokolwiek. - Sol...
Załatw to.
Bum! I gotowe. Ale to nie koniec.
Na kolejnym dołku zator,
więc Susie tam wpada.
Gra tam nowy dyrektor programowy CBS.
Cameron! Cześć. Gratuluję nowej pracy.
Dziękuję, Susie.
Jak kobra z show-biznesu, uderza natychmiast.
Mówi, że ma projekt i da mu szansę.
To półgodzinna komedia. Genialna na czwartkowe wieczory.
Teraz mam wolne. Zadzwoń w poniedziałek.
Ona nie poczeka.
Mam już dwoje klientów.
Liz Montgomery i Andy'ego Griffitha.
Oboje gotowi na współpracę z CBS.
- Ekstra. Jaki plan? - Słuchaj.
A planu nie było. Zmyślała.
Mąż i żona, psychiatrzy.
Ona miastowa, dobre studia.
On - wieśniak z Południa.
Pacjenci kursują między nimi dwojgiem.
Genialne.
Z kapelusza wymyśliła Nasze Czasy.
Zgodził się. Program leciał siedem lat.
Mają dzieci.
A najlepsze?
Te gwiazdy nie były nawet jej klientami.
Dowiedziały się o sitcomie,
gdy ten miał zielone światło.
Od razu ją zatrudnili.
Odkurzanie. Super.
Bum! Strzał numer dwa!
Ale miała jeszcze 40 minut parkingu.
Powiedziała, że idzie siku.
Co jeszcze?
Gość z wytwórni.
Opłacała wszystkich pracowników,
którzy sprzedawali jej tajemnice gości.
Dobra robota.
Dowiedziała się o facecie z A&M Records.
Znalazła go.
Opowiedziała mu o autorach tekstów z Londynu.
Napisali musical i teraz chcieli napisać płytę.
Cała historia, aż do ukrzyżowania.
- Biczowanie i w ogóle. - Rany.
Są świetni.
Piosenki kurewsko chwytliwe. Zaraz nagracie album.
Nazwiska?
I stąd mamy Tima Rice'a i Andrew Lloyda Webbera.
A co dostał świat?
Bum! Potrójna Korona.
- Koki? - Nie, dzięki.
Tego gościa nie trzeba przedstawiać, i dobrze,
bo za chuj nie pamiętam jego nazwiska.
Aaron Lebowitz. Chodź, Aaron.
Cześć wszystkim.
Jak wiecie, jestem agentem
i rywalizuję z Susie więcej lat, niż mogę zliczyć.
W tej branży nie ma takich jak ona.
Źle przeczytałem. „W tej branży nie lubią takich jak ona”.
Co można powiedzieć o Susie Myerson,
a nie o Polu Pocie?
Susie jest jak wszyscy.
Ma wady i zalety.
Jest bezwzględna, mściwa,
tryskająca wulgarną żółcią jak piekielną lawą.
Co do wad...
Jej mentorem był mój były szef, nieżyjący już wspaniały Harry Drake.
Takiej reakcji się spodziewałem.
Miał tyle noży w plecach,
że chowali go brzuchem do dołu.
Ale Harry szanował Susie, jeszcze zanim stała się kimś.
Mieli wzloty i upadki, ale Susie pozostała mu lojalna.
Staruszkowi odbija.
Klienci go opuszczają. Ostatnio Spencer Tracy.
Choć akurat jego wszyscy mają w dupie.
Jeszcze drinka?
- Ty płacisz. - Jeszcze dwa.
Chciałem Dr. Strangelove.
Harry na to, że dadzą go Scottowi.
- Kurwa, jestem lepszy. - Tak.
Harry tylko pobiera prowizję.
Zostań moją agentką.
Dość oddawania ról Scottowi,
Perkinsowi albo pieprzonemu Burtonowi.
Daję sobie dwa lata.
Na penthouse z tarasem z widokiem na park.
Na szafę najlepszych gajerów.
I Porsche 911, którym pojadę do domu przy plaży w Hamptons.
Wchodzisz w to?
W czym ostatnio grałeś? Schyłek dnia?
Tak. Wyszło nieźle.
Nieprawda. A wcześniej?
Obroty Ziemi.
- Jak moich kiszek po seansie. - Ej!
Co Harry zrobił dla ciebie?
Wziął w obroty beztalencie z dolnej półki,
numer dziewięć na liście do opery mydlanej,
załatwił robotę spoza twojej ligi,
której nie ogarnąłeś.
Co, kurwa?
Jeździsz po Tracym.
Porównujesz się do aktorów spoza swojej ligi.
Miałabym z tobą pracować
i wydymać Harry'ego?
Obyś miał plan B, gnoju.
Jedyny dom w Hamptons zobaczysz,
czyszcząc tam basen.
A jedyny taras to ten, z którego skoczysz.
Sam płać za drinki, beztalencie jebane.
Stała murem za Harrym.
Tępy zjeb.
Harry przekazał jej
swoje największe gwiazdy,
pomijając przy tym swoich wspólników.
W tym mnie.
Zrobiłeś z siebie pępek świata.
Moment. Jak do tego doszło?
Skąd wzięła tych klientów?
Dzięki nim zrobiła karierę.
Stała się legendą.
Wiem, co się stało.
Powiem wam.
Gdy Harry trafił do szpitala, Susie zakradła się tam
i zmusiła go do podpisania fałszywych dokumentów.
Pobudeczka, jeszcze trzy parafki.
Potem możesz zamknąć oczka.
Nie wpuściła nawet jego rodziny. Córki. Nikogo.
- Dziadku? - To Ruth?
Nie. Skrob tam.
Tato, wpuść nas.
Podpisuj, Harry.
To mój ojciec.
Nie.
- To nie tak. - A jak?
Córka była tam z innego powodu.
Susie dogadała się z córką,
razem nakłonili Harry'ego do umowy.
- Brawo, tato. - Brawo.
Zapłaciła córce gotówką, od ręki.
Bzdura, panowie.
Moja siostra była tam pielęgniarką.
Miała dyżur tej nocy. Widziała to.
Cześć, Harry.
Wszystko dobrze?
Bardzo dobrze. Jesteś urocza, Lindo.
Ty też. Odpocznij.
- Słodka. - Przestań.
Aż mnie coś tam mrowi.
Sprawdzisz?
Czy masz wzwód?
Jesteś chory.
Owszem, jestem.
Przestań, dobrze? Obiecałeś.
Większość jego pracowników odeszła.
Pozostali rozkradali dobytek.
Gdzie twoja córka? Gdzie Ruth?
Nie wiem. Ona... Nie wiem.
Nauczyłaś się już grać w golfa?
Nie zamierzam.
Tak się zdobywa klientów.
- Musisz grać. - Nie wiem.
Zostawię ci kije.
Nie chcę.
Możesz nimi grać albo tłuc ludzi. Twój wybór.
- Cześć, Harry. - Cześć.
A dopiero co opadł.
Nieme kino rządzi.
- Przestań. - Nikt nie pobije Keatona.
Miał wtedy 25 lat. Geniusz.
Są śmieszniejsze rzeczy.
Ja umieram, a ty się ze mną kłócisz?
Nie umierasz.
Susie, umieram.
Tak, wiem.
Ale nie w tej chwili, umrzesz w innym łóżku.
To jest brudne i zapocone.
Dostrzegłeś mnie, gdy inni mnie nie widzieli.
Dziękuję ci za to.
Przekażę ci paru klientów.
Tych wielkich. Jerry, Mel, Peter, Lucy...
Harry, nie.
Omówiłem to z nimi.
Tylko dbaj o nich jak o Midge.
Mają być skupieni i szczęśliwi.
Dlaczego ja?
Tylko tobie ufam.
Nie.
Prawnicy wiedzą. Dasz radę.
Dasz radę, Susie.
Film leci.
No leci.
Nie cierpi.
Ruth.
Jestem, tato.
- Kurde. - Kurde.
Smutne.
Słyszałem co innego.
Przed wami zabawny człowiek.
Najzabawniejszy z nas, co znaczy tyle, co nic.
Ray Ortiz.
Dziękuję.
Cześć, Susie.
Susie jest tutaj tylko dlatego,
że obstawialiśmy, czy przyjdzie.
Nie że ma problem z hazardem,
ale na Polu marzeń dzwoniła do bukmachera.
Kiedy gra w pasjansa, obstawia przeciwko sobie.
Na kontroli skarbowej podbija stawkę.
A jak poznała moje córki bliźniaczki?
„Dwie po osiem? Podziel”.
A chłopcy? Wiecie, co mam na myśli.
Ci chłopcy.
Gdzie oni, tam Susie,
prosząca ich o ocalenie małego palca.
Ale to tylko plotki.
Plotki?
To marionetka mafii od zawsze.
Jak Harry Drake i te...
Ja nic nie mówię.
Wolę dożyć emerytury.
Mafia ją pochłonęła.
Zaczęło się od Diny Rutledge.
- Znacie? - Jasne.
Jej prawa ręka.
Prowadzi nowojorskie biuro.
Trzęsie całym miastem. Też twarda.
- Tak. - Lata 1961-62.
Wtedy zrobiła z nich swoich kafarów.
Załatw mi wejście do Copy.
Tym razem chcę siedzieć z tyłu.
Wyszłam w środku występu tego gościa.
I zacznijmy dzwonić.
- Najpierw William Morris? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Dinah?
Co jest, kurwa?
Co to? Tylko nie pierdol, że klamka.
Ronald.
- Napił się i się wściekł z zazdrości. - Dinah!
To już koniec.
No ja mam nadzieję.
Zostaniesz agentką,
nie możesz dać się zabić.
Zawrzyjmy umowę.
Od teraz będę zatwierdzać twoich facetów.
Przestań. Nie mogę się śmiać.
Będą tu wypełniać kwestionariusz.
Długi, 50 czy 60 stron.
Wystąpią w kąpielówkach.
Ciasnych. Sprawdzisz sprzęt.
Tak jest, szefowo.
A teraz wracaj do domu. Taksówką, nie metrem.
Dzięki.
Przyślę ci jakieś wypieki.
Dużo rosołu i babki.
- I kandyzowane owoce. - Tak.
Sio. Do jutra.
Myślicie, że to koniec?
Skądże.
Potrzebuję przysługi.
Jasne. Mów.
- Tak? - Ronald?
No. A wy kto?
My to, kurwa, kto?
Kumple Susie Myerson.
Stara szkoła. Dokładni byli.
Wciąż zarabiają na wszystkich klientach Susie.
Oprócz Maisel.
Jak to się stało?
Byli z nią od zawsze.
Czemu nie Maisel?
Powiem wam, jak się odleję.
- Chryste, Carmine. - Dokończ.
Następny gość.
Znacie go i mu zazdrościcie.
Trzykrotnie nominowany do Oscara producent.
Geniusz telewizyjny, zdobywca Emmy.
Legendarny producent The Gordon Ford Show, Mike Carr.
Witajcie. Cześć, Susie.
Ciągle wiszę ci lunch.
Oddaj w gotówce.
Kim jest Susie Myerson?
To jedyna osoba, która zarobiła na filmie Artur 2.
Jedyna, która powiedziała Cruise'owi,
że jest gnomem nie do zerżnięcia.
I jedyna osoba,
która wrzeszczy na Sidneya Lumeta
na urodzinach Anne Bancroft.
Poznaliśmy się u Gordona.
Wspomnę tylko o kimś,
z kim pracowałem tam wiele lat.
Mija dziesiąta rocznica śmierci
mojego dawnego szefa i mentora, George'a Toledana.
Wielu z was go znało. Wielu uwielbiało.
Nigdy nie dostał tego, na co zasługiwał.
Codziennie mi go brak.
Gówno prawda.
Mikey nienawidził George'a.
Ale George był od Gordona.
Stworzył Gordona.
Kiedy George go znalazł,
Gordon zapowiadał pogodę na jakimś zadupiu.
W towarzystwie kurczaka.
- Kukuryku. - Kurczak, nie kogut.
Słabizna.
George coś w nim zobaczył. Pomógł mu.
Wszyscy uważali,
że rozdzieli ich tylko śmierć.
Co się stało?
Susie.
- Znam to. - Ja też.
Ale i tak opowiem.
Mike umawiał gwiazdy.
Zakumplował się z Susie.
Kolejna dziwna para, jak ona i Harry.
Słowo powtarzane wiele razy traci znaczenie.
To ma nazwę.
Jaką?
Nie pamiętam.
Chodziłeś na Harvard. Jaką?
Nie studiowałem słownictwa.
- Nie wytrzymam. - Robi to z trenerem tenisa.
- Przestań. - Gadają.
To była przyjaźń czy Susie miała coś do ugrania?
Nieważne, jakoś poszło.
Kto stworzył tę zasadę,
że personel nie występuje?
George.
George ustalił, że personel nie wystąpi,
przez jakiś durny przesąd...
Nie wiem, chyba z Pompejów.
Gordon go słucha, bo... Nie wiem.
Nic nie wiem.
George?
Satiacja semantyczna.
Długa nazwa.
Susie nie lubiła George'a,
jeszcze zanim stała się wielką Susie Myerson.
Małe afronty bolą.
Dzień dobry.
George. Pamiętasz Susie?
Chyba się nie znamy.
Znacie się.
- Tak? - Poznaliśmy się z sześć razy.
Dobrze cię widzieć.
Susie nie lubiła, jak ktoś jej nie pamiętał.
Mnie też miło.
Wzięła go na celownik.
W studiu była impreza.
Jakiś 500. odcinek czy coś.
Dawali wódę, więc była i Susie.
Zaczęła spacerować.
Nie naciskaj.
Zrób swoje albo znajdę kogoś na twoje miejsce, kurwa.
Zaciekawiła się.
Poszła za Mikiem.
Co ja, recepcjonistka?
Ciągle mnie poniża.
- Mike miał dość. - Mam dość.
- Gordon o tym wie? - Wie.
Obiecuje, że będę producentem, jak podpisze nową umowę.
Ale nie mogą się dogadać.
Co? Jest numerem jeden. Czemu?
Założę się, że przez jebanego George'a.
Susie poświęciła czas Mike'owi
i nie chciała go puścić.
George.
Mógł chociażby
zostać hydraulikiem jak ojciec.
Co by to dało Susie?
Miała już hydraulika.
Postanowiła powęszyć.
Przeglądałeś jego rzeczy?
Czyje rzeczy?
Nie możemy.
Możemy. Pilnuj.
Chodzą tędy ochroniarze.
Są na przyjęciu.
Pierdoły, pierdoły.
Gumowe rękawiczki?
Może przegląda moje rzeczy.
Zamknięte.
Gnojki nie otwierają listów, a mają specjalne noże.
Gardzę tym.
Nie mogę tu być. Do widzenia.
Albo jest najlepsza,
albo ma największego farta na świecie.
Znalazła dowód taki, że aż parzył.
Życie Mike'a miało się zmienić.
A George...
Dorie, jesteś jeszcze piękniejsza niż wczoraj.
To nowe rzęsy.
Jak tam śmietanka scenarzystów?
Ładny garnitur.
Schudło ci się! Zdradź swój sekret.
Sok grejpfrutowy.
Biedak się nie spodziewał.
Masz godzinę na opuszczenie budynku.
George potajemnie przedłużał kontrakt Gordona.
Chciał spłacić kredyt.
FORD ZWALNIA TOLEDANO
Nowa łódź, pieprzona stadnina, dom dla „koleżanki”.
Gordon się wściekł
i Mikey dostał pracę.
Dinah. Ten do mnie mrugnął.
Gołębie nie mrugają.
Mówię ci, kurwa, mrugnął.
Dlaczego tak mnie to bawi?
Łatwo cię rozbawić.
Normalka dla Susie Myerson.
Cholera, kocham je.
Susie, moja droga.
Przyjaciółko z dawnych lat.
Stara jesteś.
Mam coś dla ciebie.
Dobra.
Tak, Susie!
Odlałeś się, to mów.
Tak, wal.
Jak Midge uciekła mafii?
Kojarzycie jej pierwszego męża?
Ma po nim nazwisko.
Pracowałem dla Joela Maisela, twardy sukinsyn.
- Mówię wam. - Wyszedł z kicia?
Tak. FBI go zgarnęło lata temu.
- Przez Susie. - Jezu.
Mafia trzymała w garści Susie,
więc miała też Midge.
Joel miał dość.
Jest w gabinecie.
Szlag.
Wpadł,
pytał, czego chcą od jego byłej żony.
Pojebało cię?
- Gdzie są? - Co?
Księgi.
Księgowa je ma.
Nie te.
Te.
Włamania są wbrew prawu.
Dupek!
Wszystko czarno na białym.
Na każde 100 dolców Midge Susie dostawała 15, a mafia 30.
Żadnej policji.
To mój kuzyn Dougie. Wpadł na lunch.
- Miło mi. - Również.
Kurde. Czekajcie.
- Znasz tego człowieka? - Tak.
Wniesiesz skargę?
Nie. To nieporozumienie.
Wyjaśnisz?
Nie. Puść go.
Proszę wyjść.
Zadbam o to.
- Kiedy indziej? - Tak.
Joel, słuchaj.
Zarobi tyle, że to nie będzie miało znaczenia.
Powierzę jej swoje życie. Wszystko.
Zadbam o to. To nic.
Mają ją, Susie.
Naprawię to.
Wiedział, że to niemożliwe.
Co zrobił?
Poszedł do jaskini lwa.
Słuchamy.
Frank i Nicky?
Tak.
Joel Maisel. Macie chwilę?
Jasne.
Zaraz wracamy.
Tutaj.
Jesteś Frank?
Tak. To jest Nicky.
Mama dała mi imię na cześć św. Mikołaja,
bo byłem pulchny i wesoły.
No i tatę sprzątnęli w Wigilię.
Dzieci czekają. Co jest?
- Nie dam wam Midge. - Co?
Nie dostaniecie jej.
- Nie rozumiem. - Nie mamy Midge.
Ale macie Susie.
Nie rozmawiamy o klientach.
Nie jestem głupi.
Mam coś w zamian.
Ofertę.
- Naprawdę? - Jaką?
- Mnie. - Ciebie?
Dobrze ci w sukience?
Mam klub nocny w Chinatown.
Przynosi duże zyski. Kolejka zawija za róg.
- Chinatown? - Trudny rynek.
Jestem w tym dobry.
Trzepię kasę.
Porządny sponsor pomoże mi się rozwinąć.
Szybciej niż teraz.
Inwestujecie, nie?
Inwestujemy.
To ją zostawcie.
Dajcie jej odejść.
Midge zaczyna nieźle zarabiać.
Jest matką moich dzieci. Nie pozwolę na to.
Masz dzieci.
- Daj nam chwilę. - Jasne.
Ciasteczko?
Sama upiekłam.
Które najlepsze?
Gwiazdka.
Wesołych świąt.
Siedziałeś?
Nie.
Dobrze. Szef wydał zgodę.
Będziesz słupem.
Ma już pomysły na lokalizacje.
Nasze miasta.
Czeka na propozycje.
Odpuścicie Midge?
Masz jaja, kolego, przyznaję.
Tak, damy jej spokój.
Dobra.
Co teraz?
Wracamy do dzieci.
Wesołej Chanuki.
Zaskakująco długo unikał zarzutów.
Miał dobrych prawników i farta.
Ale w końcu wyrecytowali mu kodeks.
Wszystko się posypało.
On wziął to na siebie.
Chronił wspólnika, Archiego Cleary'ego.
Ponoć skitrał forsę na zaś na Bermudach,
kto go tam wie.
A Midge? Nigdy go nie opuściła.
Susie Myerson.
Lesbijka czy nie? Bóg jeden wie.
Ale widziałem jej kontrakty.
Potrafi człowieka wydymać.
Przez nią George Carlin występował dla dzieci.
Tak, w przyszłym roku zastąpi Ringo Starra
w Popierdolonej bajeczce na zasrane w chuj dobranoc.
Gotowa na gościa specjalnego?
- Nie. - Szkoda.
Trzy przesiadki i zastrzyki z witaminy B-12,
tak wyglądała jej droga. Ale jest.
Młodsza siostra Susie, Tessie Myerson.
Cześć, siostro.
Cześć, Tess.
No dobrze.
Co mogę powiedzieć o Susie Myerson,
czego nie powiedziano o Polu Pocie?
Kiedy przedstawiłam jej moje bliźniaczki,
powiedziała: „Dwie po osiem? Podziel”.
Powinnam być komiczką.
To było dziwne. Bardzo dziwne.
Opowiadała cudze żarty.
To jedyna osoba,
która pokłóciła się z Sidneyem Lumetem
na urodzinach Anne Bancroft. Kim jest Sidney Lumet?
Dobra, Tessie, kończ.
Tak naprawdę, siostrzyczko, cieszę się, że tu jestem.
Zawsze byłaś moją opoką i zawsze mnie wspierałaś.
Żyj nam sto lat.
To nie moje urodziny.
Ta kobieta... Ta kobieta z pasją wierzyła
w moją karierę wokalną. Jako jedyna.
O rany.
Odpowiada za mój disco hit,
Nigdy, przenigdy.
Numer 85 na tanecznych listach przebojów Billboardu,
a nawet numer jeden w Indonezji.
Nie wiedziałam, że Indonezja istnieje,
a teraz tam mieszkam. To pomysł Susie.
No nic. Rozruszam tę stypę
i zaśpiewam. Dajesz.
Gdy ujrzałam cię w nocnym klubie
Tańczyłeś
I zrobiło się dziwnie.
Pogłaszczę twoją twarz A ty biodrami kręć
Jestem dziewczynką, która chce Posmakować twoich ust
Mówisz, że musisz iść
Ale wiedz, że
Nigdy, przenigdy nie przestanę
Kochać cię, obserwować cię Podążać za tobą
Nigdy, przenigdy nie przestanę
Teraz miały być seksowne jęki, najlepsza część.
Kończymy.
Tessie Myerson, ludziska.
Tańczcie dalej, ludzie!
Talent mają w genach.
Susie zrobiła to dla siostry.
- To było miłe? - Nie.
Bardzo.
Nie jest potworem.
Była świetna, ale mnie zwolniła.
Bo robiła wszystko dla swoich klientów.
Znacie hawajskie wesele Midge?
- Mów. - Posłuchajmy.
Oby to była prawda.
- Słyszysz to? - Co?
Pieprzony ocean. Nie słyszysz?
Brzmi jak auta.
Marcy, połącz Luciusa.
To ukulele?
Jestem taka spokojna.
Pierwszy raz w życiu.
Codziennie jem ananasa.
Chcę kupić tutaj dom.
Chryste! Przestraszyłaś mnie.
Nie mogę tego zrobić.
Czego, zapiąć zamka?
Nie zamka. Tego.
Wyjść za mąż.
Oddzwonię.
Kurwa, kpisz...
To błąd. Nie mogę.
700 gości czeka.
- Wiem. - Za 20 minut.
- Wiem. - Wynajęłyśmy pieprzoną wyspę.
Mamy gości z całego świata.
No wiem.
Z budżetu na migdały można sfinansować szturm komandosów.
- Nienawidzę migdałów. - Bierzesz ślub.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Dlaczego?
Nie kocham go.
Poprzedniego też nie kochałaś.
Nie. Philip jest super.
Naprawdę. Ale jest miłość
i miłość. Jasne?
No i jest miłość.
A tu mamy niewłaściwy rodzaj miłości.
Wleję ci ananasem.
Wiem, to szalone.
Spojrzałam na siebie w tym stroju
i wiedziałam, że nie jest dobry.
To wołanie o pomoc.
Spodnie mnie zaskoczyły.
A goście? Miało być kameralnie.
Może 30, 50 osób, tylko najbliżsi.
Aż lista się rozrosła
i zmieniła się w potwora o 700 głowach.
Obcy komicy.
Nieznani krewni.
Czterech byłych facetów.
Złe wibracje.
- Po co? - Więcej to weselej?
On nie ma poczucia humoru.
Mąż musi mnie rozśmieszać,
a on nie umie.
Nienawidzę go.
Choć to głupi powód.
- Kocham Philipa Rotha. - Taki dżentelmen.
Dał mi komplet swoich książek z autografem.
Wspaniały.
Chyba się uwziął na Normana Mailera.
Też czarujący gość.
Gotowi?
- Chyba nadal kocham Joela. - Co?
- Też nie jest zabawny. - Co jest?
Midge chce uciec sprzed ołtarza.
Dopóki nie przestanie szukać pokręconych powodów,
żeby się wymigać...
Przepraszam. Kocham Joela.
- Jakiego? - Joela Greya?
Nie. Maisela. Dlaczego Greya?
Chodziłaś z nim.
Byliście zaręczeni, ale zerwałaś.
Bo cię nie rozśmieszał.
To już tradycja?
Philip to ogier.
Ejże.
Wymieniam sobie wady i zalety.
A to wielka zaleta.
Jest bystry i bardzo łatwo kupić mu buty.
I po zaletach.
Zespół jest już gotów, czeka.
Zapłacimy im.
To Three Dog Night.
Nie spławię ich.
Sprowadziliśmy innych muzyków.
Jest Marvin Gaye, Jim Croce.
Uwielbiam Croce'a.
Wiem, kurwa, stąd niespodzianka.
I Grand Funk Railroad.
Grand Funk Railroad? To ci hardkorowcy?
- Nie lubię ich. - Mówiłaś, że lubisz.
Że lubię funk, a nie Grand Funk Railroad.
Są już naćpani i gotowi do gry.
Zapłaciliśmy za tort.
Zwrócą pieniądze?
Nie dam rady.
Po prostu nie mogę.
Powiesz mu?
Myśli, że zaraz bierze ślub.
Nie mogę mu powiedzieć.
Nie mogę.
Miriam.
Wiele dla ciebie zrobiłam.
Skoczyłam pod metro, żeby ratować twój kapelusz.
Przyjechałam ubić karalucha o czwartej rano.
A to była rodzynka.
Uśpiłam trzy zwierzaki.
Wyżymałam ci mokre staniki w hotelach.
Szarpałam się z tureckim policjantem.
Spławiałam Ethel Merman.
Ale to nie ma nic wspólnego z twoją karierą.
To życie osobiste. Czas wyznaczyć granice.
Od dziś.
Przykro mi, radź sobie sama.
Ty jej po prostu nie rozśmieszasz, Philip.
Czytałam Kompleks Portnoya. To bardzo zabawne.
Ale chodzi o rozmowy.
To podstawa.
Trzeba było jej czytać na głos
Kompleks Portnoya.
Rzecz w tym, że ona lubi funk, a nie Grand Funk.
To twoja wina, wybrałeś ich.
Trudna sprawa.
To był drogi tort.
Trwają rozmowy z cukiernią.
Kosztował fortunę.
Może ktoś go kupi.
Mnóstwo pieniędzy.
Odzyskacie pieniądze.
Tygodniami to odkręcała,
wydała fortunę.
Naprawdę nie był tani.
Tak.
Nie potrafiła się oprzeć płaczącej Midge.
Midge się starała. Susie to wiedziała.
Była perfekcjonistką i dużo ryzykowała.
Zwykle się opłacało.
Susie darzyła ją ogromnym szacunkiem.
Niezachwianą lojalnością.
To było coś więcej.
W pewnym sensie była to miłość.
Nie wyrzucajcie, oddajcie fundacji.
W kolejnych latach
trzy najbardziej odrażające postaci Philip Roth oparł na Susie.
Hawaje są do bani.
Co się stało? Ktoś wie?
- Z czym? - Z Midge i Susie.
Były nierozłączne. I co?
Nie wiadomo.
Nikt tego nie wie.
Nikt spośród żywych.
Ja wiem.
Susie powiedziała mi po pijaku.
Rok później Midge, też po pijaku.
Ale to samo?
Częściowo. Znam sedno sprawy.
A gdzie to się wydarzyło? Cholera jasna.
Zaczynamy od cichej Amidy,
którą można znaleźć na stronie 382.
Ślicznotka.
Nie mogłam się oprzeć.
Chawa też cię przeraża?
Kapral Chawa, przeraża cię?
Kiedyś znajdziesz moje ciało na daktylowcu.
Wszystko w porządku?
Bardzo tu ciepło.
A Chawa jest przerażająca.
Możemy w czymś pomóc?
FBI, rabinie.
Przepraszam cię.
Co? Dlaczego?
Zaskoczyli mnie.
Tato, co jest?
Znowu mamuśka namotała?
Cholera, Chawa, znam trochę hebrajski.
- Co się dzieje? - To po mnie.
- Dlaczego? - Przeczytaj to.
- To wszystko wyjaśni. - Joel.
To ja. Jestem Joel Maisel.
- Tato! - Ręce za plecy.
Nienawidzę Nowego Jorku.
Jest pan aresztowany.
- Co? Nie, to pomyłka. - Ma pan prawo do milczenia.
Co się stało?
Przeczytaj list.
Adwokat...
Mam adwokata.
Po co ci adwokat?
- Chodźmy. - Joel.
Dzwoniłaś?
Dziwne miejsce na spotkanie.
Gdzie cała rodzinka?
Miriam?
Aresztowali Joela.
Co? Kiedy?
Godzinę temu, w trakcie nabożeństwa.
Cholera. Za co?
Myślę, że wiesz.
Nie wiem.
Wymuszenia, oszustwa, pranie brudnych pieniędzy.
Jezu. To straszne.
Fakt.
- Co? - Zrobił to dla mnie.
Dla ciebie? O czym mówisz?
Sprzedałaś mnie mafii.
- Gangsterom. - Nie sprzedałam.
Joel się z nimi dogadał.
On zamiast mnie. Wszystko opisał.
- Miriam... - Będzie siedział całe lata, Susie.
Wiedziałaś o Franku i Nickym.
Znałaś ich.
Mówiłaś, że na mnie nie siedzą.
A to dopiero Joel mnie uwolnił.
Tak działa show-biznes, moja droga.
Okłamałaś mnie.
To też show-biznes.
Nie mów tak do mnie.
Oni mieli w garści wszystkich.
Wszystkich tych, którzy nie mieli nikogo.
Teraz ty tak nie mów.
Do kogo teraz należysz?
Do siebie samej!
- Mówią co innego. - Kto?
Ponoć występuję w kasynach,
bo masz długi z ruletki.
Zaczekaj.
Nie podobają ci się te sute czeki?
W apartamencie z basenem czujesz, że do kogoś należysz?
Nie chciałam występów w kasynie,
- ale nalegałaś. - Bzdura!
Jestem w trasie od 15 lat. Potrzebowałem przerwy,
a tu trzy występy dziennie, sześć razy w tygodniu.
Wszystkie święta masz wolne.
Nawet Jackie Mason pracuje w Chanukę!
Ile wisisz w Caesars?
- Harrahs? - Czekaj.
Flamingo?
Kto ci to powiedział?
Chcesz ich szantażować?
Czy gorzej?
Gorzej?
Znasz mnie. Wiesz, kim jestem.
Czyżby?
Znasz mnie od 25 lat. Przyjaźnimy się.
Przyjaźń?
Jak wygodnie.
Dotąd przyjaźnią tego nie nazywałaś.
Zlecę audyt twoich ksiąg.
Audyt?
Nie stawiaj się.
Kiedyś mi ufałaś.
Mówisz jak George Toledano.
Dokładnie to zrobił Gordonowi.
Interesy za jego plecami.
Dlatego wyleciał.
Porównujesz mnie do Toledana?
Pieprz się! Jesteś gwiazdą dzięki mnie.
Albo pomimo ciebie.
Byłaś gospodynią domową. Nikim.
Wyjdź.
Nie wyjdę.
Al jest tuż za drzwiami.
Naślesz na mnie ochronę?
Żartujesz sobie?
Dobrze.
Swoje dostałam.
A ja nie.
Ty niewdzięczna pizdo.
Taką cię zapamiętam.
Małą.
Chwila, na którą nikt nie czekał.
Występ gościa honorowego,
którego nie ma.
Co jest? Przecież zamknęliśmy drzwi.
Zaczyna się od pocałunku
Znam babkę z B-52.
Wystąpicie w ich klipie.
Jesteście fenomenalni.
- Teraz pani. - Jezuniu, w porządku.
Bez skrzydeł, bez kół
Susie. Papier się nie skończył?
Nasz gość honorowy. Susie Myerson.
Ponad 30 lat w branży,
a przyszła taka hołota.
Zbieranina palantów, których mam w dupie.
Ostatni raz miałam tak bardzo gdzieś wypowiedzi osób
na spotkaniu AA.
Co można powiedzieć o Aaronie Lebowitzu?
Ten człowiek ma najlepszych komików,
których zwolniłam lata temu.
Stać cię na więcej.
Jesteś jak Jim Belushi agentów,
który nawet Belushiego nie ma.
Carmine, rany. Powiem jedno.
Na scenie wygląda imponująco.
Szkoda, że Sam Kinison też tak wygląda.
Dowiedziałam się, że robicie to za darmo.
Czyli mnie też nie zabulą.
Tak więc do brzegu.
Coś szczerego, tak? Dobra.
To jedyna branża,
która zniosła taką sukę jak ja.
Frajerzy!
Co za inspiracja. Dziękuję, Susie.
- Masz ptysie? - Proszę.
Mój płaszcz.
Chwileczkę, młoda damo.
Jeszcze jedno.
Niech mnie chuj strzeli.
Specjalnie nagrany hołd.
Super, co? Spodoba ci się.
Ekran, chłopaki.
Po co ten pośpiech?
Najnowocześniejsza technologia.
No dalej.
Światła.
Co to jest?
Zostaw statyw. To nie Obywatel Kane.
Nie ma mowy.
I nic mi nie wycinać.
Tak.
Dobra.
Imogene odgrywa scenki z Chinatown,
ale ja już zacznę.
Cześć.
Jak wam idzie unikanie mojego nazwiska?
Nie ruszajcie krewetek.
Zamrozili je, jeszcze jak Jerry Lewis był zabawny.
Myślałam o nagraniu seks-taśmy dla żartu,
ale bałam się, że wywoła śmiech.
Żałuję, że mnie nie ma z wami,
choć ubrałam się stosownie.
Jestem w Nowym Meksyku...
- Kansas. - Kansas. Przepraszam.
Zastanawiałam się, skąd muzeum Krainy Oz w Nowym Meksyku?
Wielu z was powiedziało dziś wiele niemiłych rzeczy
o Susie Myerson.
Na większość zasłużyła, połowa to prawda.
Macie to z głowy.
Ja chcę tylko powiedzieć,
że sukces zawdzięczam Susie.
Zmieniła moje załamanie nerwowe w karierę.
Nie. W nowe życie.
Nie wiem, czy kiedykolwiek ci za to podziękowałam.
Nie zrozum mnie źle. Miałyśmy spięcia.
Liczne, w tym jedno ostateczne.
Ale miałyśmy też dobre chwile.
Poznałam najzabawniejszych ludzi na świecie,
ale nikt nie rozśmieszał mnie tak jak Susie.
Ostatnio jestem jakaś nostalgiczna.
Pamiętasz przepychaczkę? Masz ją jeszcze?
Telethon z artretyzmem, ukrywanie się przed Sophie Lennon.
Doink. Pamiętasz to?
Zapach Gaslight.
Jackie. Myślałem o Jackiem.
Tęsknię za tym dziwakiem.
To co?
Spotkamy się, jak wpadnę do miasta?
Na neutralnym gruncie. Gdzie chcesz.
Byle nie w synagodze. Żydzi dość wycierpieli.
Mam nadzieję, że się zgodzisz.
Bo lata lecą.
Więc...
Cycki w górę, kochana.
Cycki w górę.
Do zobaczenia wkrótce.
Wyłącz kamerę.
Gdzie przycisk?
Włączyłaś nim kamerę.
- Jebany... - Ten mały, czerwony...
Cóż za finał.
Załatw numer Midge.
Jej agentka dzwoniła. Wóz już gotowy.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
I od każdego chcę zobaczyć stówkę
na fundację im. Jackiego Dellapietry.
Co najmniej.
Przejdę się, Dennis.
Noc dziś piękna.
Tak. Piękna.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska