Żeby to rozwiązać, ustalmy, że iksem jest jedno z tych
oraz te dwa.
Spójrzmy na drugie równanie.
Gdybym zrobił ilustrację zgodną z punktami X, Y i Z,
która by rozwiązała to równanie,
to po pierwsze: sprowadzenie nie pomoże.
Gdyby X, Y i Z były zerami, to nic by to nie dało.
Zatem które punkty by to rozwiązały?
Zobaczmy, czy X wynosi jeden i...
O Katelyn Ogden można było powiedzieć wiele,
ale nie to, że była jakoś szczególnie wybuchowa
w żadnym znaczeniu tego słowa.
Letnia sukienka w ludzkiej postaci:
urocza, luźna, nieszkodliwa.
Szybko zdobywała miano najlepszej nabywczyni trawki bliźniaków Dalton w Convington High.
Ale to żaden powód, żeby pyknęła jak pryszcz.
- Całą mnie obryzgała! - Spryskując nas całych.
Nie byłam z nią zżyta.
Była, no wiecie, koleżanką z klasy.
Kimś, za kim siadałam lub go mijałam w korytarzu od przedszkola aż po dyplom.
Obracałyśmy się w innych kręgach.
Ale wielu ją lubiło. Zwłaszcza facetów.
Chciałem ją zaprosić na studniówkę.
Była taka sexy!
Nawet zawęziłem wybór pokoi w motelu do dwóch opcji.
Była taka otwarta!
Jed Hayes był szczególnie załamany.
- Mara! - O, Boże, Tess!
- Co się stało? - Katelyn wybuchła.
- Co? Jak bomba? - Nie. Raczej jak... balon?
Co?!
O, Boże, twoje buty.
Każdy szybko ogarnął, że Katelyn Ogden nie planowała zamachu,
skoro jedynym, co wysadzono, była Katelyn Ogden.
Jej ławka wyszła bez szwanku ze strony Ogdenbuchu.
Jedyne uszkodzenia, jakich doznały jej ubrania, były... kosmetyczne?
To nie jest w porządku. Była jeszcze dzieckiem.
To nie było w porządku. Była jeszcze dzieckiem.
Kurwa, ohydne.
I było to bardzo, kurwa, ohydne.
Po tym niebywałym wydarzeniu
całą naszą klasę zabrano na przesłuchanie na komendę,
co było bardzo ekscytujące.
- Zadawano nam wiele istotnych pytań jak... - Czy Katelyn mówiła coś podejrzanego?
Że chciałaby wybuchnąć? Cały czas.
Ja żartowałam.
MARA CARYLE NIE JEST POMOCNA
Potem zabrali wszystkie nasze ciuchy i dali nam się umyć.
Dostanę je z powrotem?
A chcesz je z powrotem?
Umyłam tylko głowę.
Potem dali nam parę zjebanych dresów i kazali czekać.
Jak w filmie Cronenberga.
Jak myślisz, co się stało?
Kosmici?
- To nie byli kosmici. - Tak tylko mówię.
- Była tam, a potem jej nie było. - To nie fair.
Była taka miła. Miałem ją zaprosić na studniówkę.
Była taka otwarta.
- Kiedy oni nas stąd wypuszczą? - Kiedy będą pewni, że to się nie powtórzy.
Kiedy co się powtórzy?
To się powtórzyło.
Powtórzyło się wiele razy.
NAPISY: SztywnyPatyk
Nie idę jutro do szkoły.
No co ty, skarbie.
- Jesteś głodna? - Nie bardzo.
Chcesz pogadać?
Chyba po prostu chcę iść spać.
Okej, mała.
- Myśleliśmy, że to jakiś zamach. - Tato...
Nie dostaliśmy żadnych informacji. Nic nam nie mówili.
Chcę po prostu powiedzieć, że cieszymy się, że nic ci nie jest.
I że twoi znajomi z klasy
są zwykłymi dupkami, nie złymi.
To jest jakiś pozytyw.
Dobranoc.
NIEZNANY: Chciałem ci tylko napisać, że podkochuję się w tobie od dwóch lat.
Proszę nie wysyłaj mi fotki fiuta.
Wybacz jest brudny :(
Ale to głupie.
Przyślij więcej.
Załatwione.
Kochałam cię o poranku
Nasze pocałunki czułe i ciepłe
Twoje włosy na poduszce
Jak śniąca, złota burza, tak
Przed nami wielu cię kochało
Wiemy, że nie jesteśmy nowi w miastach
A w lesie uśmiechnęli się...
- Czy ta piosenka... - Jest zdecydowanie erotyczna.
W punkt.
Oboje musimy próbować
Twoje oczy są mokre od żalu
Hej, to nie jest dobry sposób
Żeby się pożegnać
Nie szukam kogoś innego
Gdy się tułam w swoim czasie
Odprowadź mnie do rogu
Nasze kroki zawsze będą się rymować
Wiesz, że moja miłość cię nie opuści, A twoja miłość nie zostawi...
Zawsze się zastanawiałam, jak to jest, gdy ktoś umiera.
Ja pierdolę.
Muszę się naćpać.
Grzybki?
- Grzybki? - Nie.
Tak. Jest jak trawka, ale grzybkowata.
- Nigdy ich nie brałam. - Nie ma lepszego czasu, żeby zacząć.
Nie ma gorszego czasu, żeby zacząć.
Bardzo chętnie bym zaczęła.
Tylko się pochorujesz.
Po to się je parzy w płynie. Tak robią rdzenni Amerykanie.
- W dyniowym latte? - Tak.
Dynie. Dziękczynienie.
Zobacz.
O, Boże. Zajebiste.
Ja i Tess McNulty jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami od podstawówki.
- Już zawsze będziesz moją przyjaciółką? - No jasne.
Kiedy zjebany tata Tess zostawił ją i jej mamę,
spędziłyśmy parę dni na plaży
i zobaczyłyśmy stare laski w kimono z palcami w piasku, jarające sobie fajkę.
- Zróbmy to. - Od tej pory to nasz plan na życie.
Za Katelyn.
Nie. Nie.
Przestań. Przestań!
To jest... Odłóż...
Skończyłaś?
- Nie znałam Katelyn poza socialami. - Też nie znałam.
- Dostała się na studia? - Nie wiem.
- Wiem, że chciała iść na dziennikarstwo. - I tak już mamy masę wybitnych dziennikarzy.
Czy Katelyn przynajmniej zaliczyła
przed tym... wszystkim?
O, tak. Była totalną szmatą.
- A wiesz co? Dobrze jej tak. - Zgadzam się. Bierzcie, póki dają.
Jedyny minus to chłopy z liceum.
Nie mogę się doczekać, kiedy będę stara i będę pumą.
Będę jak: "Chodźże tu, młody kawalerze, i zaspokój me żądze".
Mogę się do was dosiąść?
Tess, nie odwracaj się, ale jakiś chłopak na nas patrzy.
- Chyba się patrzy na ciebie. - Prawdę powiadasz.
- Hej, Dylan. - Hej, Mara.
- Hej, Tess. - Cześć, Dylan.
Dzięki.
- Jak się trzymacie? - Okej.
Na luzie najlepszy pogrzeb, na jakim byłam.
- Najlepszy pochówek. - Drugi najlepszy.
Mojego taty był ciekawszy.
- No, dojebałeś, Dylan. - Ogdenowie muszą się bardziej postarać.
No, dojebałeś, Dylan.
- Rozsadziłem tę przekomarzankę? - Jak finał Doktora Strangelove'a.
- Nie sądzisz, że ciężko się go dziś ogląda? - Trochę sądzę.
- O co tu chodzi? - To prawda, o co tu chodzi?
Gdybym do ciebie zagadał na pogrzebie, to byłoby to trochę lepkie.
- Lepkie? - To przymiotnik.
Wiem, że to przymio...
O, ja pierdolę!
- To ty się we mnie podkochujesz! - No witam.
- O co tu chodzi? - To on, to Dylan od fotki fiuta.
- Wysłałeś jej fotkę fiuta? - Nie, to byłoby ohydne.
Zdjęcie fiuta, ale w przenośni.
- Jeszcze gorzej. - Czemu jeszcze gorzej?
- Czemu mi to wysłałeś? - Richarda?
Nie, to oświadczenie.
Katelyn wybuchła w środku algebry i przez to zacząłem sobie myśleć o życiu,
tak dla zabawy,
i co by się stało, gdybym ja tak pyknął.
Potem powiedziałaś, że to się może powtórzyć,
więc uznałem, że podokańczam sprawy.
Gdyby miała rację.
Chcesz iść ze mną do damskiej?
No chodź, będzie super.
Pójdzie do łazienki i się zrzyga, bo właśnie wypiła w kurwę grzybów
i chce, żebyś przytrzymał jej włosy.
Skoro tak...
Zwykle taka nie jestem. Zwykle wytrzymuję moje dragi.
- Ponadto: zwykle nie biorę dragów. - Żyjemy w dziwnych, niezwykłych czasach.
To prawda.
Jest cię masa.
- Ilu ich jest? - Zrzygam się, jak policzę, ale ponad jeden.
Ale super.
- Powinieneś zaliczyć. - Okej.
Jak miałbym to zrobić?
No, językami.
O, kurwa.
Widziałam, jak tata Katelyn zdrapywał jej naklejkę z tyłu jego auta.
Zawsze się zastanawiałem, jak to jest, gdy ktoś umiera.
Dzieje się to, że jestem na grzybach.
Widziałaś, jak Katelyn...
Zrobiła bum? Nie.
A ty?
Tylko to słyszałem.
To dziwne być tam i to przegapić.
Smutno mi, że to przegapiłam, i okropnie się przez to czuję.
Tak.
To musi być strasznie pobudzające.
Pobudzające.
W porządku?
- Dzięki, że powiedziałeś, że mnie lubisz. - Spoko.
Chciałabyś ze mną pójść na studniówkę?
Co?
Staram się wymyśleć powód, żeby odmówić.
- Mogę ci trochę dać. - Dawaj.
- Bo studniówka jest do dupy? - Ale śmiesznie jest się z niej śmiać.
- No i Halloween. - No, dobra.
I może po prostu jestem typem, którego kręci seks wywołany żałobą.
Są większe szmaty ode mnie.
Pewnie byś mnie zostawił, gdybym rzygała.
Prawda.
A może po prostu mnie nie znasz.
Nie, znam cię.
- Tak? - Tak!
Chodzisz na parę moich zajęć.
Jesteś maniakiem filmów, całkiem uroczym.
Twój tata zmarł, gdy spadła na niego hałda gnoju.
O, Boże, przepraszam, że powiedziałam to na głos.
- Teraz to musisz iść ze mną na studniówkę. - Serio muszę.
- Bardzo cię przepraszam. - W porządku. To wina grzybków.
Dobra. Tak. Dziękuję.
Mój tata był farmerem, ale zmarł na zawał serca.
Plotka, że zmiażdżyła go kupa gówna, jest nieprawdą.
I niemożliwa, jeśli widziałaś Powroty do przyszłości.
Dzieci są okrutne.
- Naprawdę mi przykro. - Nie szkodzi.
Wszyscy jesteśmy okrutni.
To był dziwny wieczór.
To był fajny wieczór.
Tak. To był fajny wieczór.
Mam nadzieję, że nie będziecie tego regularnie robić.
Odurzać się?
Nie. Po prostu potrzebowałam...
Nie wiem, czego potrzebowałam.
Płakałaś już?
A ty?
Płaczę cały czas.
- Bez krwi to nie to samo. - Wyglądam jak durna królowa balu.
Też mogłam się przebrać za sexy wiedźmę.
Jestem zwykłą wiedźmą. Nawet nie mam dekoltu.
Kobieto, nie da się uciec od twojego seksapilu.
Kurwa, zbudowali jej kapliczkę.
- Przyszedł ten od fiuta. - Witaj, Quaker Oats.
- To miała być Carrie? - Tak! O, Boże, dziękuję!
Jest super. Byłoby lepiej...
- Nie mów. - No wiem. Katelyn zjebała.
- Znaczy, nie zrobiła tego celowo... - Pogarszasz sytuację.
Twój kapelusz.
Przestań. Nie znam cię.
To co tam, Hipster Oats?
Nasza drużyna footballowa nazywa się The Quakers.
Nie mówię o stroju. O tym, że się we mnie podkochujesz.
Wyjaśnij mi to... na osi czasu.
Zatem...
Pierwszy dzień szkoły.
Nowe miasto po śmierci mojego taty.
Po raz pierwszy zobaczyłem cię po tym, jak Spiros przedstawił mnie klasie.
Ty pewnie jesteś Dylan. Witaj.
Klaso, chciałbym, żebyście poznali pana Dylana Hovemeyera.
Jest tu nowy, więc nie zachowujcie się jak zwykle. Bądźcie mili.
Pierwsze dobre wrażenie.
Parę tygodni później zobaczyłem cię w Moonlight,
kiedy Jed próbował cię objąć ręką.
A potem dzień po wyborach...
- Mara, czemu się w to ubrałaś? - Bo jestem w skurwysyńskiej żałobie.
- Trafiłaś do kozy za przeklinanie. - Było skurwysyńsko warto.
To banał, ale ostatniej wiosny napisałaś wiersz,
przez który poczułem się, jakbyś mnie rozumiała, choć ledwo się znaliśmy.
Wysłałem ci po tym zaproszenie na Facebooku.
Sprawdzałem czasem twoje zdjęcia.
Nawet dałem ci numer, ale chyba o tym zapomniałaś
albo nie zapisałaś go w telefonie.
Miałem nadzieję, że latem na siebie wpadniemy, ale tak się nie stało.
Potem nadeszła ostatnia klasa i pomyślałem: "Po co się starać? Idziemy na studia".
I to mnie zasmuciło,
bo wydawałaś się taka fajna i oryginalna.
Ale potem...
Nigdzie cię nie widziałem, kiedy umarła Katelyn.
Miałaś dwa plecaki. Jeden z nich był jej.
Nic ci nie jest?
- Nie wiem, co z tym zrobić. - Mogę się tym zająć.
Kiedy co się powtórzy?
I kiedy powiedziałaś, że to się może powtórzyć, uznałem,
że może ja marnowałem dotąd życie,
przygotowując się na rok, który może nie nadejść.
I chuj. Powiem ci, jak się czuję.
Wydam moje oszczędności na samochód.
Nie będę się już bał. Nie będę...
Ty mnie w ogóle słuchasz?
Tak. Wybacz, nie.
Serio, to było cudne.
Nie chcę, żebyś myślał, że nie uważałam...
Bo to trochę wygląda, jakbyś robiła zdjęcia meczu.
Nie! Nie meczu. Nigdy meczu.
Czekam na moment z "Kochamy kutasy".
Nigdy w życiu nie wpadłbym na to, że taka będzie odpowiedź.
Patrz.
Na każdym meczu
Harper Wie, Perry Love i Steve Cox przez malutką chwilę
ustawiają się do napisu "Kochamy kutasy".
- To takie niedojrzałe. - Bez kitu.
Mam ci do opowiedzenia moment,
kiedy wiedziałam, że cię polubiłam.
Lubisz mnie?
Może.
To było z jakąś wieczność temu.
Ja sobie czilowałam, a ty spojrzałeś mi w oko i powiedziałeś:
"Mara...
kochamy kutasy."
Mara...
kochamy kutasy.
Coś się stało?
Perry Love był jednym z tych, którzy wszystko zmieniali na lepsze.
Był jak klimatyzacja.
A potem trafił do wiadomości. Wszyscy trafiliśmy.
Pyknięcie zostało atrakcyjnie nazwane "Klątwą Covington".
Też mi, kurwa, klątwa.
Przy okazji: Perry Love był gejem. Nie wiedziałam o tym aż do pogrzebu.
Kiedy mój brachol ujawnił się nam w szóstej klasie, kochaliśmy go.
Błagam cię.
Bo był z nas najlepszy.
A my idziemy z postępem.
Nasz chłopak...
Nasz chłopak był zbyt zajebisty na ten świat, dziwko!
To było miłe.
Oczywiście, nie wiedzieliśmy wtedy, że...
Szkołę odwołano.
Na jak długo?
Ale my będziemy składać podania na studia. Będziesz ustawiona, jak już się uspokoi.
Przynajmniej nie możecie już mówić, że za waszych czasów było ciężej.
Racja.
Masz znacznie gorzej.
O, mój Boże.
No jasne, że nie przyjechałbyś Hyundaiem czy czymś takim.
Przypomniał mi o piosence Springsteena.
- Której? - Tej o kierowcy mleczarki.
Springsteen miał piosenkę o kierowcy mleczarki?
- Będziesz musiała się dowiedzieć. - Przysięgam, że nigdy się nie dowiem.
Dzisiaj ją kupiłem.
Po co?
Zbierałem na auto na studia, ale potem pomyślałem, że mogę jutro umrzeć.
- Więc pojechałem do sprzedawcy... - Mleczarek.
I ją zobaczyłem, zaśmiałem się i uznałem, że inni też by się zaśmiali.
Była tania, więc czemu nie?
Po prostu dociągnij do dyplomu, bejbe.
- To powinno być motto naszej szkoły. - Serio powinno.
- Gotowa na jazdę? - W twojej mleczarce?
No, kurwa.
Nie, kurwa!
Nigdy o nich nie zapomnimy!
SPOCZYWAJCIE W POKOJU
- Kocham cię, brachu. - Ja ciebie też.
Ja was też.
Potrzebuję się napić, mogę to wziąć?
- Czemu? - Proszę. Wezmę to.
Okej? Okej. Miłego.
Chcesz się przejść?
Kocham przechadzki.
- Jak twój drink? - Jest bardzo tequilowy.
Czy ty pijesz... Pijesz zwykłą tequilę.
W sensie... Nie?
- Ja piję tylko piwo. - Mierz wyżej, stary.
Chwila.
A jeśli to się dzieje przez alkohol?
Nie!
Przez co to się dzieje?
- Nie wiem. - To mi nie wystarczy!
No, wiem!
Jakieś galaktyczne pierdololo z kosmosu.
- Słabe. - Przepraszam.
Piszę książkę, nazywa się Wszystkie te emocje.
Jest o gościu, który dotykiem zabiera ludziom emocje, a potem oni umierają.
Chciałam tylko, żebyś wiedział o mnie coś, czego nikt inny nie wie.
- Jesteś pijana? - Jasne, że tak.
- A ty? - Nie.
Ile wypiłeś kubków?
Nie mam pojęcia.
O, kuźwa.
Powiedz mi coś. Tylko mnie.
Po śmierci taty
chodziłem do takiej starej stodoły z magnetofonem i tańczyłem sam ze sobą.
Na przykład do Bon Joviego.
Płakałem sobie i tańczyłem,
a potem przewijałem taśmę, i dalej płakałem i tańczyłem.
W życiu nie słyszałam nic smutniejszego.
A tu przecież ludzie eksplodują.
Tak właściwie to nie są po prostu ludzie. To ostatni rocznik.
- Naprawdę? - Tak.
Ponadto: przerwaliśmy przechadzkę.
Co słowo, to zwrot akcji.
Strasznie chcę cię pocałować.
Tak?
No.
- Chyba... powinniśmy już iść? - Nie.
Smakujesz jak tequila.
No ja pierdolę.
Agentka specjalna Rosetti. Dziękuję, że przyszłyście.
Pozwólcie, że przemówię pierwsza.
- Naprawdę mi przykro. - Jest w porządku.
No, w końcu mogło być gorzej. Mogłyśmy wspierać Republikanów.
- Zabawne. - Dziękuję.
Zatem: wysadzacie może ludzi?
Nie, proszę pani.
- Myśli pani, że ktoś wszystkich zabija? - Myślę, że już to wykluczyliśmy.
No chyba, że na wolności grasują szaleni naukowcy czy inni czarownicy.
Młodzi dosłownie wybuchają, więc chyba jest jakieś prawdopodobieństwo?
Jeśli się wierzy w czarowników.
Nie wiem już, w co ja wierzę.
Czy wy w ogóle wiecie, dlaczego to się dzieje?
W tej chwili...
Nie. Ale jesteśmy blisko ustalenia tego.
Tak mi powiedziano.
Czyli twierdzi pani, że jesteśmy w dupie.
Nie. Twierdzę, że potrzebuję pomocy.
Wszyscy są przerażeni, a przerażeni chcą tego samego.
Czyli?
Przeżyć.
Racja.
- Bardzo byśmy chciały przeżyć. - Byłoby zarąbiście.
Super. To dajcie mi coś.
Czego pani chce?
- Narkotyków? - To właśnie powiedziała.
- Myśli, że pykamy przez dragi? - Myślę, że to nie kwestia oskarżania,
tylko ja pierdolę, co się dzieje, odbębnijmy, co znamy-ania.
Nie powiesz tej niedoszłej Scully, że są od nas?
Kobieto, czy ja ci wyglądam na Benicio del Toro?
- Nie wiem, o czym ty mówisz. - Ja też nie. Muszę sobie powtórzyć Traffic.
Musimy się naradzić.
Róbcie, co trzeba.
- I co myślisz? - Myślę, że musimy się ich pozbyć.
Namówiłam ją, żeby na to poszła.
Dobra, my się zgadzamy. Co byś chciała?
I to jest najlepsze. Ameryka zwróciła mi koszta.
- Czyli że kupujesz... - Wszystko.
- Niech żyje Ameryka! - Dobra, idę po kluczyki.
Kluczyki?
Nie trzymamy towaru w domu.
- My go ukrywamy. - Nie wiadomo, kiedy dojadą cię federalni.
Mam jedno pytanie.
- Dotyczy walizki? - Dotyczy walizki.
Jutro wyjeżdżamy z Jersey.
- Nom. Wykurwiamy z tego burdelu. - Myślicie, że to Covington?
Nie wiem, co to jest, ale nie chcę się tego dowiadywać.
Jak się trzymasz przy tym bałaganie?
A się jakoś trzymam.
Całowałam się z takim jednym słodziakiem.
Nie gadaj! Z kim?
- WIDZIMY SIĘ ZA 20, NIE BIERZ GRZYBKÓW - Z Hovemeyerem.
Świat jest porąbany...
Kurwa!
Za kółko, za kółko! Kurwa!
- Wszystko jest zalane Joe! - Szybko! Jenna, wsiadaj!
Czekaj. Nic nie widzę. Nie mogę...
- Postaw stopę na hamulcu. - Jego buty tam są.
Ja wezmę buty, ty kieruj.
Mara!
Nic ci nie jest?
Nic ci nie jest? Gdzie Joe i Jenna?
- Chyba nie żyją. - Nie żyją?
Chciałam ich zmyć, ale nie schodzą mi z ubrań.
Myślałem, że to ty.
Nie. Serio, dresy?
Wybacz, nie miałem czasu na przemyślenia.
Nie ubiorę tego.
- Zadzwoniłem do Rosetti. - Mądrze.
Jak tam było?
Było zajebiście chujowo.
Z jakiej paki oni bawią się w E.T.?
Zabierzcie od niego te łapy.
- Zostawcie go, kurwa! - Nie łapcie jej!
- Odstawcie ją! - Zabierzcie ode mnie te łapy!
- Mara! - Zostawcie mnie, kurwa, w spokoju!
- Mara! - Powiedziałam, zostawcie!
Jestem doktor Rolanda.
Chcemy ci pomóc.
Pomóż sobie, paniusiu.
To służy tylko do monitorowania twojego stanu. Tylko po to.
Tylko porobimy trochę badań krwi.
Tylko się upewniamy, że wszystko jest w porządku.
Wyjdziesz stąd lada chwila.
Już dobrze, już dobrze.
E.T.
Elliott.
E.T.
Elliott.
E.T.!
Elliott!
E.T.!
Ej, Mara.
Gdzie my jesteśmy?
Nie wiem.
Ale chyba robią na nas testy.
Cała klasa tu jest.
Zadali mi parę pytań.
Jakich?
Na przykład: co jadłem i piłem przez ostatnie parę miesięcy i gdzie byłem.
I lista moich partnerów seksualnych.
I co powiedziałeś?
Odpowiedziałem im:
Twoja stara.
- Nieźle. - Wiedziałem, że ci się to spodoba.
Robiłeś to kiedyś?
Zapytasz mnie o to?
Nie obchodzi mnie to.
Serio?
Nie.
Po prostu nie pieprz się z kimś, kiedy jesteś moją dziewczyną.
A jestem twoją dziewczyną?
- A jesteś? - A jestem?
A chcesz być moją dziewczyną?
To by było raczej spoko.
Super.
Co się z nami teraz stanie?
Chyba będziemy ze sobą, no wiesz, chodzić.
Nie, chodziło mi o ten świat z plastiku.
Myślę,
że od teraz to nasze życie.
Zatem: nasz kochany rząd wsadził nas do namiotów na kwarantannę,
gdzie robiono pigułki, które utrzymałyby nam krew w ciałach.
Eksplozja radości.
Podaj proszę imię do protokołu.
Mara Carlyle.
Cox. Steve Cox.
- Cole. - Cole, nazwisko?
Cole na-ciska na prawnika.
- Ile masz lat, Becky? - Siedemnaście.
- Mam 17 lat.
Nie na długo.
Co możesz mi powiedzieć o Katelyn Ogden?
Jest sexy. Puknęłabym.
- Miałem ją zabrać na studniówkę. - Opowiedz mi o Perrym Lovie.
Był sexy.
Też bym puknęła.
- O czym śniłaś zeszłej nocy? - O oponkach.
Proszę zapytać o to prawnika.
- Masz w zwyczaju się wściekać, Becky? - Jestem taka cały czas.
- Jesteś teraz wściekła? - No, kurwa.
Co chcesz robić na studiach?
Nie umrzeć.
Przynajmniej było nam wygodnie.
Strasznie niewygodne.
Tu zawsze dziwnie pachnie.
Jakby stopami i cynamonkami.
Bardziej stopami.
W porządku?
A co, jeśli to stanie się tobie?
- Nie stanie się. - Skąd wiesz?
Obiecaj.
- Nie mogę ci tego obiecać. - Czemu? Po prostu mi obiecaj.
Bo będę krzyczeć.
- Przestań. - Obiecaj. Proszę.
Będzie dobrze.
Nie przekonałaś mnie,
ale jeśli ty pękniesz, to i ja.
A jeśli ja pęknę, to zabieram cię ze sobą.
Mówię poważnie. Będziemy współlokatorkami tam, na dole.
- Obie wiemy, że nie trafimy na górę. - Kurwa, stoi. Kocham cię, ja pierniczę.
- Ja ciebie też. - Umowa stoi.
A-le nu-dy!
Ale nudy!
- Ile my musimy siedzieć w tym kondomie? - Jakiś czas.
Przynajmniej wiemy, że jesteśmy zdrowi.
- Spróbujmy uciec. - Już próbowałem.
Czemu mamy próbować?
Jestem tu, od kiedy tylko wiem o tym miejscu. To tu nas wyleczą.
Ci konserwatywni dziwacy z tabliczkami powiedzieli, że jesteśmy przeklęci.
Wszyscy w necie próbują ogarnąć, czemu to się dzieje i kto będzie następny.
- I czyją winę obstawiają? - Stary, to niczyja wina.
- Jeśli to klątwa, to jest to czyjaś wina. - Tylko że klątwy nie ma!
Mam gdzieś, czemu to się dzieje.
- Ja tylko chcę wiedzieć, jak to przerwać. - Może po prostu musimy zdać szkołę.
Patrzę się teraz na ciebie i czuję, że powinniśmy się całować.
Przestań.
- Przestań z tą miną. - Jaką miną?
Hej. Co u ciebie?
W tej chwili?
W sensie: mówię o Daltonach i w ogóle.
Możemy potem o tym pogadać?
- Wiedz tylko, że możesz ze mną pogadać. - Wolę po prostu się z tobą całować.
- W sensie, że potem. - Nie będzie potem.
Kurwa, to było głębokie.
Twoja mama tak powiedziała.
Ale jazda!
Wiemy, że nadeszły mroczne czasy.
Ale z waszą pomocą jesteśmy pewni, że lekarstwo to tylko kwestia czasu.
Wiemy, że nie było idealnie,
ale robimy, co w naszej mocy, by rozwiązać ten problem tak szybko, jak to możliwe.
My w Waszyngtonie wciąż będziemy przeć naprzód, by znaleźć lekarstwo,
abyście wy, cudne dzieci, mogły wrócić do życia, na które tak zasługujecie.
Czy ktoś ma jakieś pytania?
- Nooo. - Tak?
- Po pierwsze, dziękujemy za przemowę. - Bardzo proszę.
Po drugie: dlaczego zawsze, gdy ktoś z Waszyngtonu
mówi, że robi co może, by nam pomóc, toto zwykle oznacza,
że niczego się nie robi i wszyscy mamy przerąbane?
- Widocznie prezentacja nie była jasna... - Była jasna. I do dupy.
Dopóki to nie jest jakiś magiczny pokaz slajdów, który nas wyleczy,
to nie łapię, jak wy niby macie nam pomóc.
Rozumiem. Naprawdę.
Masz wszelkie powody, by się wściekać.
Ale chcę, żebyście wszyscy wiedzieli, że o was myślimy i się o was modlimy.
Nie wyjeżdżaj z tym, jeśli to nie działa!
Powiedzcie, jeśli nie możecie nas naprawić. Wystarczy nam pacanów, którzy nas okłamują.
Mara ma rację.
My was, polityków, nie obchodzimy. Tylko nam samym na nas zależy.
Quakersi! Tak, bejbe!
Quakers! Quakers!
Quakers! Quakers! Quakers!
Pa pa, życie
Pa pa, wesołość
Witaj, samotność
Czuję, że mógłbym zejść
Pa pa, miłość
Pa pa, pieszczoto
Witaj, martwoto
Czuję, że mógłbym zejść Pa pa, umrzesz i cześć
- NIEPOWODZENIE - Pa pa, umrę i cześć
Pa pa, umrzesz i cześć
2, 3, 4, 5, 6...
Weź spierdalaj.
Czuję, że zejdziemy
Mamo.
Tak!
Chwila. Gdzie są świąteczne dekoracje?
Myślę, że w tym roku ludzie nie bardzo chcą świętować.
- No. - Szkoda.
O, mój Boże! Macie drzewko!
Mamy drzewko!
O, mój Boże! Ale super!
Takie prawdziwe. Nie te fałszywe z plastiku!
Musimy na tym zawiesić parę ozdób.
Tylko się przebiorę. Nie ruszać się.
Wróciłam!
Pokój!
Serio nazwą pigułkę "Przyciskiem Drzemki"?
- Tak ta doktor Rolanda powiedziała w TV. - Tak, znam ją.
Niezła profesjonalistka.
Jak na zdzirę.
Niech nazywa to jak chce, żeby tylko działało.
Prawda to.
To jest naprawdę urocze drzewko.
- Czuję, że to jakaś pułapka. - Wiemy, że jarasz. Kiepsko to ukrywasz.
- Nie palę trawki. - Owszem, palisz.
Daj mu być fajnym tatą.
Szlaban. Żartuję.
No weź.
- Tak wygląda dorosłość? - No.
Właśnie takie, tylko z większą ilością paniki i totalnej histerii.
Jakoś musimy dociągnąć do dyplomu.
Wszyscy to ciągle mówią. Serio myślicie, że to o to chodzi?
Coś trzeba myśleć.
Zarąbiste drzewko.
Chyba nigdy jeszcze nie byłem w pokoju jakiejś dziewczyny.
- Znaczy: takiej, z którą chodzę. - Lista rzeczy przed śmiercią odhaczona.
Mam dla ciebie prezent.
Nie! Nie miałem czasu, żeby załatwić dla ciebie.
Co?
Co to jest?
To moje ciało...
w seksualnej sytuacji.
Nigdy takiego nie miałem.
W porządku?
Mogę ci coś powiedzieć?
Tak.
Tak się cieszę, że nie wybuchnąłem na ciebie.
Ciągle myślałem: "Proszę, nie wybuchaj."
- Wy, faceci, ciężko macie. - Strasznie ciężko.
Naprawdę cię lubię.
Ja ciebie też naprawdę lubię.
Myślisz, że nic nam nie będzie?
Nie wiem. Mam taką nadzieję.
Po prostu trzymajmy się planu, wróćmy do szkoły i żyjmy z dnia na dzień.
Co?
- Co, że co? - To ze szkołą.
Nie słyszałaś?
Nie!
No już! Chodź!
Ruchy! No już!
Ruchy!
Pozostałe klasy będą się spotykać w domu kultury, żeby nie złapały naszej choroby.
Po co?
Mogło być gorzej.
- Jak? - Mogłyśmy skończyć jak Katelyn.
Katelyn nie była pierwszą osobą, którą widziałem, jak wybuchała.
Kiedy stacjonowałem,
zobaczyłem, jak mój kolega, Mark Jensen,
nadepnął na minę lądową.
Bez pożegnania, bez ostatniego słowa. Po prostu... Tyle.
To było tyle.
Ale nie będę tu siedział i mówił wam, że wszystko będzie w porządku,
bo to pitolenie.
No bo skąd mam wiedzieć?
Wiem za to, że pomogę wam zdać tę szkołę.
- Brzmi fajnie? - Tak.
Tak?
Cole.
Mogę iść do łazienki?
Idź, młody.
- Nie będzie nas już pani porywać? - Po pierwsze: nigdy tego nie zrobiłam.
Po drugie: nie.
- Jesteśmy pewni, że Przycisk... - Proszę nie.
Przycisk Drzemki.
Kurwa.
Co ci w tym przeszkadza?
- Sama ta nazwa. - Dobra, jak byś to nazwała?
Nie wiem, jakoś naukowato.
Ma naukowatą nazwę, której nikt nie daje rady zapamiętać.
Czemu? Bo ma z jakiś tuzin sylab. Stąd ten przydomek.
Bardzo pani dziękuję, że FBI-śnienie, na czym polegają przydomki.
Bardzo proszę. A teraz wynocha, jesteś zdrowa.
Czemu pani nadal tu jest?
W moim biurze? Bo tu pracuję.
Znaczy: jeśli myślicie, że to minęło i wyleczono, to czemu tu pani jest?
Jest masa roboli mogących mierzyć mi ciśnienie.
- Pani ma odznakę. - Wszyscy tu mają odznakę.
Nie sądzicie, że to minęło?
Wiesz, jak to mówią. Licz na najlepsze.
Szykuj się na najgorsze!
- To coś z seksem? - Nie.
Może i tak. Gotowy?
- Tak. - Nic ci nie będzie. Idź do przodu.
- Zrobię sobie krzywdę? - Pewnie tak, ale nie z mojej winy.
- Co ty robisz? - Nie wiem. Po prostu się boję.
- Czemu się boisz? - Nie wiem.
- Jestem godna zaufana. - Jestem zestresowany.
W porządku, ale uważaj, bo to niebezpieczne miejsce.
Dobra. Chwila, czyli że co?
W co ja się pakuję?
Stań tutaj. Gotowy? A teraz się obróć.
- Raz, dwa, trzy. - Fajne to. Podoba mi się.
- Gotowy? - Nie.
Dobra, jestem.
Byłeś przygotowany?
- Nie. - Myślałam sobie,
co powinnam sprawić mojemu chłopaczkowi na Walentynki/jego urodziny.
I pomyślałam,
że miał tak ciężko w dzieciństwie,
że tańczył sam ze sobą w stodole do muzyki z lat 80-tych.
Więc może chciałby wiedzieć, że już nigdy nie będzie sam.
- To jest super. - Tak?
Tak.
Dzięki, Mara.
Możemy o czymś pogadać?
Jesteś w ciąży.
Owszem. Z trojaczkami.
- Moje nasienie jest potężne! - Jest.
No dobra, mów dalej.
Co się stanie po zdaniu szkoły?
W sensie, że z nami?
Tak.
Nie wybiegałam myślami tak daleko.
- Wiem, że to głupie... - Wiem, że chcę z tobą być.
Tak?
Tak. W sensie...
Jesteś najlepszym skutkiem samozapłonu, jaki mi się przydarzył.
- Najlepszym najlepszym? - Najlepszym najlepszym.
- Kocham cię. - Kurwa!
- Nie możesz tego mówić! - Przepraszam!
- Żartujesz sobie? - Przepraszam, spaprałam.
- Owszem! - O, mój Boże!
- Potem mi to powiedz. - Nie.
Dobrze, powiem to.
Może tego lata uda nam się razem trochę pojeździć.
Byłoby fajnie.
Jeśli tylko nie będą z nas martwe kawałki mięsa.
Słyszałaś o teorii nieskończonych małp?
Nie, ale uwielbiam, jak to brzmi.
To taki koncept, że gdybyś miała nieskończoną ilość małp,
i dała im nieskończoną ilość czasu i maszyn do pisania,
to napiszą Szekspira.
- Słowo "Szekspira"? - Nie, całą jego sztukę.
- Czyli to małpy z kijami w dupach. - Przestań.
Nie mogą napisać czego innego?
Napiszą dosłownie każdą napisaną książkę w historii, bo nie nie mogą.
Nie... nie mogą.
- Często o tym myślę. - Okej.
To chyba pomaga wyjaśnić, co się dzieje.
Małpy piszące książki, przez które eksplodujemy?
Nie. To, że nie możesz powiedzieć z pewnością, że coś się nie wydarzy,
sprawi, że to się kiedyś wydarzy, jak Wielki Wybuch.
Złe małpy piszące sztuki są jak dla mnie lepsze.
Czekamy już z wieczność.
Ona chyba nie przyjdzie.
Nikt dotąd się mnie nie bał.
- Chodźmy gdzieś indziej. - Nie. To tutaj chodzimy.
To jest nasz kącik, nasze miejsce.
Wiem.
Ale może to już nie jest nasze miejsce.
Chrzanić.
Ostatnim, co dla was chcę, to, żebyście się czuli jak obiekty badawcze.
Dzięki waszej pomocy
CDC i FDA razem z Waszyngtonem pracują bez przerwy,
żeby uczynić Przycisk Drzemki dostępnym bez recepty
dla każdego Amerykanina.
Zatem: czym jest Przycisk Drzemki?
Zacznijmy od tego, że niestety nie jest to antidotum,
tylko leczenie.
Podam wam przykład.
Czasem piszecie sobie na komputerze
i niespodziewanie wyłącza się, wywala.
My jako ludzie nie mamy tyle szczęścia.
- Mogę ochotnika? - Tak.
Steve, super. Podejdź.
Dobrze. Tak.
- To dla naszych bracholi. - Tak!
Dobrze. Steve, czy mógłbyś się poklepać w głowę?
I tyle?
- Masować brzuch? - No, na luzie.
Stań na jednej nodze.
Skacz w górę i w dół.
Co za głupota.
Uciekać!
Mara!
Dalej, wstawaj. No już.
- Mara! - Tess!
No chodź.
Otwórzcie drzwi!
Mara! Mara!
Chodź. Tędy jest szybciej.
- Co tu się, kurwa, dzieje? - Mylili się. Mylili...
Kiedy się...
Mara!
- Wszystko w porządku? - Nie.
- A u ciebie? - Po prostu się cieszę, że jesteś.
Fragment jego szczęki uderzył mnie w czoło.
Nie poczułam tego.
Mara! Mara!
Niczego nie poczułam.
Dobrze.
O, mój Boże.
Pamiętam tylko to, że chciałam umrzeć.
Skarbie?
Mama Dylana dzwoniła.
Chciała wiedzieć, jak się trzymasz.
Mara, otworzysz drzwi?
Proszę.
Po prostu chcę się upewnić, że nic ci nie jest.
O, mój Boże.
Dobra, potrzebna będzie wódka,
wytrawny vermouth,
grenadyna i lód.
Wymieszaj trzy czwarte wódki
z jedną czwartą vermouthu.
Wypełnij lodem
i zamieszaj
przed wlaniem do kieliszka martini.
Potem mamy grenadynę
i jej wkład polega w zasadzie na wpierdoleniu całej butelki do martini.
Tym sposobem otrzymuje się mój nowy koktajl o chwytliwej nazwie:
"Wszyscy Moi Przyjaciele i Chłopak Nie Żyją".
Cóż, mam parę pytań.
Dobra, ale poczekaj.
Nie, proszę, nie.
- Możesz wypić następne. - Okej.
- Nie jestem na to gotowy. - Masakra, co nie?
Ale znalazłam jedną rzecz, która sprawia, że to uczucie zanika.
Czyli co?
Alkohol.
- Czemu szepczesz? - Bo to tajemnica.
Bo jestem nieletnia.
Tylko nikomu nie mów.
Tessy!
Mara.
Tessy! Weźmy coś, kurwa, rozdupmy.
- Jak się tu znalazłaś? - Na nogach, elo.
- To z jakieś 16 kilometrów. - No, wiem.
Jestem, kurwa, Wonder Woman.
No chodź. Zróbmy coś razem.
Porzucajmy w dzieci balonami z czerwoną krwią.
Mara.
Nie, musimy iść do szkoły.
- Jebać szkołę! - Nie mogę jebać szkoły!
Muszę stąd wypierdalać!
Chujowe było to, co stało się Dylanowi, serio chujowe. I ci współczuję.
Ale ludzie tu umierają od siedmiu jebanych miesięcy.
Ja po prostu szaleję. Nie chcę umierać.
Cóż...
to nie umieraj.
- Proste. - Nie.
- Nie bądź dziwką, pomóż mi. - Nie pomogę ci tak, jak tego chcesz.
A jak niby chcę?
Chcesz przestać istnieć, dopóki naprawdę przestaniesz istnieć.
- Co to za van? - Nie chcą, żebyśmy już prowadzili.
Chodź się ze mną przejść, nie jedź.
Jak pojedziesz, to nigdy nie będę z tobą dzieliła domku plażowego. Nigdy.
Jakbyśmy w ogóle tego dożyły.
Nienawidzę cię!
JESTEŚCIE KLĄTWĄ COVINGTON
Kurwa.
Co jest?
To prawie że metafora.
- Mara. - Co?
- Aresztujesz mnie? - Chcę sprawdzić, czy potrzebujesz pomocy.
Masz, napij się.
Co, do kurwy?
Samochód agentki?
Wtedy było zabawne.
Było zabawne. Kiedy to było zabawne?
- Gdzieś o czwartej. - Nie o to mi, kurwa, chodziło.
Nie pierdol, tato.
- Nadal jesteś pijana? - Na tysiąc procent.
- Skąd ty w ogóle bierzesz ten alkohol? - Nie licząc domu? Kradnę.
Czemu mi to mówisz?!
Bo zapytałeś, a ja jestem pijana, to po co mam kłamać?!
Żebyśmy się lepiej poczuli.
Tylko o to wam chodzi. Słyszałam, jak dzwonicie w sprawie pomocy mi.
Dzwoniliśmy tuż obok ciebie. Tylko o ciebie nam chodzi.
Po co według ciebie składamy te podania na studia?
Sram na jakieś tam studia.
Mam w dupie, co robisz, dopóki żyjesz. Dzięki temu poczujemy się lepiej.
Zginę na wskutek brutalnej eksplozji krwi, pewnie was nią obleję. Już lepiej?
Weźcie się jebcie.
OSTATNIA KLASA 2019 ZAPRASZA PAŃSTWA NA STUDNIÓWKĘ W LICEUM COVINGTON
KLĄTWA COVINGTON KTO BĘDZIE NASTĘPNY?
Katelyn, Daltoni, Dylan. Mara Carlyle była przy każdym z nich.
TO ONA JEST KLĄTWĄ!!!!
STUDNIÓWKA
Tequili?
Jakiej tequili? Nie, w porządku.
Czy ty mi wysłałaś katalog domków plażowych?
- Możliwe. - Tylko że my się nigdy nie zestarzejemy.
Już jesteśmy naprawdę... naprawdę stare.
Dzisiaj wyjeżdżam.
Chcę, żeby moje życie się zaczęło.
Nawet jeśli ma trwać parę minut.
Obyś żyła wiecznie.
Jak elfy.
Elfy żyją wiecznie?
No chyba że je zabiją albo umrą z żałoby.
Tak mówił Dylan.
Był strasznym nerdem.
Był w porządku.
Widzimy się w środku?
Zawsze będziesz moją najlepszą przyjaciółką.
Co to, kurwa, jest?
To... klasyfikacja.
Nie, to studniówka.
Oba naraz.
Ale, kurwa, głupie.
Becky Burke.
Chciałam tylko przeprosić za zabicie wszystkich.
- Dobrze. Mara... - Nie, jest spoko, typie.
Przepraszam za bycie klątwą.
Zawsze nią byłam. Złożyłam to w całość. Od Katelyn do Perry'ego i Daltonów...
i Dylana...
To wszystko stało się przeze mnie.
I nie wiem, dlaczego.
Nie jestem wspaniała.
I tak strasznie się nienawidzę za skrzywdzenie wszystkich.
Tak strasznie przepraszam.
Chciałabym, żeby tu byli i mogli świętować te dyrdymały.
Dobrze. Dziękuję, Mara.
Ponadto...
Springsteen jest serio dobry.
Przekonałam się o tym na własnej skórze.
Dziękujemy, Mara.
Claire Hacklon.
To moja wina.
Ja jestem klątwą.
Nie byłam dość dobrą Chrześcijanką i teraz Jezus za to mnie karze.
Buu! Siadaj, wywłoko!
Nie, nie! To moja wina!
Chciałam być najlepsza z klasy
i chyba skazałam moją konkurencję na śmierć.
- Przepraszam. - W porządku.
Przepraszam.
- To ja! - To byłem ja!
Kradłem jedzenie ze stołówki!
DYLAN HOVEMEYER 2001-2019 Nigdzie się stąd nie ruszam.
Ja też cię kocham, wiesz?
Cześć,
mamo Dylana.
Cześć, Mara.
Mogę dołączyć?
Przepraszam, że nie przyszłam na pogrzeb.
Rozumiem cię.
To całkiem fajny nagrobek.
- On go zaprojektował. - Naprawdę?
Na naszym pierwszym legitnym spotkaniu z Dylanem
było mi super niedobrze od grzybków
i widziałam, jak było go wielu.
I było cudownie.
A teraz nie widzę żadnego z nich.
Mówił mi, że trzymał ci włosy.
Powiedział to pani?
Myślała pani, że nie będę dla niego dobra?
Nie.
Nie, po prostu pomyślałam, że bardzo cierpisz
i nie wiedziałaś, jak sobie z tym radzić.
Nie wiem, co zrobić z moim ciałem.
Czuję się, jakbym umierała.
Tak strasznie się boję.
Czasem chcę po prostu już nie żyć, żeby to się już skończyło.
Tak to czasem bywa w życiu.
Życie jest zjebane.
To prawda.
Absolutna prawda.
Dlaczego to się dzieje?
Słyszałaś o mężczyźnie z Florydy? O tym leju krasowym?
Spał sobie w łóżku i zapadł się pod nim lej.
Jego łóżko prosto w nie wpadło.
Jego brat usłyszał krzyk z drugiego pokoju.
Przybiegł i zobaczył ogromną dziurę w miejscu, gdzie wcześniej był pokój.
Słyszał, jak jego brat krzyczy o pomoc,
ale nie mógł mu jakkolwiek pomóc.
Nawet nie wyciągnęli jego ciała.
Świetnie.
Teraz jeszcze lejów muszę się bać.
Takie jest życie.
Na pewno na to nie zasłużył.
Nikt z was na to nie zasługuje.
Ale zasługiwanie nie ma z tym nic wspólnego.
Dobry tekst.
Ukradłam go od Clinta Eastwooda.
Dylan chyba znalazł.
W sensie: odpowiedź.
Boże.
Co ja mam teraz zrobić?
W przyszłym tygodniu robię kolację.
Jasne, wpadnę.
Dzięki.
A pani się trzyma?
Przepraszam.
Po paru miesiącach nie było już więcej eksplozji.
Wszyscy wyjechali, a nas zostawili.
To było super rozczarowujące.
Koleś mówił: "Hej, Przycisk Drzemki działa.
Pomyliliśmy się przy poprzedniej partii, ale przysięgamy, że nowa już działa."
Chyba po prostu chcą, żebym to kupowała do końca życia.
- Jesteś pewna, że to bezpieczne? - Jakby, w porównaniu z czym?
Dzwoń do nas co godzinę. Albo nawet częściej.
Tak, dzwoń często.
Wiecie co? Chyba będę to robić.
Chcą zburzyć całą szkołę, co ma sens.
Chcą także urządzić pogrzeb dla wszystkich, którzy odeszli, co ma mniej sensu,
no bo, bądźmy szczerzy,
ludzie będą rzygać tym ckliwym gównem.
Na końcu roku szkolnego nie żyło 31 uczniów z ostatniej klasy.
Ja przeżyłam.
Chyba nigdy nie dowiem się, dlaczego.
Zatem: czego się nauczyliśmy?
Czego się nauczyliśmy?
Koniec końców, to wszystko...
A chuj z tym.
Świat to wyjebiście wredna kupa szamba i nic nie ma sensu,
i jedyne, co możesz zrobić, to pokazać środkowe palce
i krzyczeć, że chuj ci w dupę, życie! Możesz mi possać.
Będę zarąbista mimo tego, czym mnie życie osra.
Pojeżdżę po całym świecie, zdobędę licencjaty z chuja psiego,
napiszę parę książek
i otrzymywać nisko-minimalną płacę, ale dobrze sobie radzić w sieci.
Poumawiam się z paroma fajnymi typkami. Pewnie z niektórymi wyjdę za mąż.
I czasem, kiedy będzie późno, a cały świat cichnie,
opowiem im o Dylanie,
i o tym, co dla mnie znaczył,
i o tym, że myślę o nim każdego dnia.
Pewnie urodzę parę dzieciaków i będę kozacką mamą, a potem...
A wiecie co? Jebać to. Będę prezydentką.
Ja, Mara Carlyle...
Trump popatrzy się na mnie ze swojej pozłacanej trumny i powie:
"Co to, kurwa, za szmata?". A ja mu powiem:
Dla ciebie prezydent Szmata, skurwysynu.
Wielki Wybuch wziął się znikąd, bez powodu.
A może Bóg to wszystko ustawił? Kto wie?
Ale potem te dinozaury umarły,
bo meteor uderzył Ziemię w najgorszym możliwym miejscu.
Kurwa, no...
I wulkany wybuchają, i pijani kierowcy jeżdżą,
i dziury się zapadają, i czasem ludzie eksplodują.
I to chyba po prostu oznacza, że zawsze się trafi coś chujowego.
Nie unikniemy tego.
No i jesteśmy.
Będę żyła życie, jakie chcę teraz.
Nie będę marnować czasu i czekać na dzień, który może nie nadejść.
Więc chuj.
Zostanę w domku plażowym i z palcami w piasku będę jarała fajkę.
Nie wiem, co się dalej wydarzy. Oby było fajne.
Wiem tylko, że w każdej chwili mogę umrzeć.
Kurde, nawet i wy.
Nic nie jest fair, ale to piękny świat
i cieszę się, że tu jestem.
Choćby na krótką chwilę.
Co innego, kurwa, pozostało?
NAPISY: SztywnyPatyk