Bazen tüm dünya bana karşı gibi hissediyorum.
Ne bakımdan?
Grace'le aramız açık.
Her şeyi kontrol edemezsin.
Chloe kontrolden çıktı. Her konuda beni suçluyor.
Senin kızın olmayı da güçlerini almayı da ben istemedim.
Brandon, Karayıldız'ı öldürdü.
Kopyasını ya da her neyse.
Yanlış bir şey yapmamış. Ülkenin %78'i de ona katılıyor.
TOPLULUK'U DAĞITIN
Bu ülkenin %78'i hayat boyu kendime ilke edindiğim Kaide'yi
anlamsız buluyor.
Yani…
Soruna cevap oldu mu?
Yani bir istatistikle ilişki yaşıyorsun.
Hayatındaki en önemli üç insanla anlaşmazlıklarından bahsettin
ve şimdi de o yüzdeyle ilişkini anlatıyorsun.
Bu sayı senin için neden bu kadar önemli?
Kimse bunu iyilik olarak görmeyecekse iyilik yapmanın ne manası var?
İyilik yapma kavramı hayatında ne zaman önem kazandı?
Bak…
Babam öldükten birkaç gün sonra
babamın yatak odasında elimde bir şişe viski, yerde oturuyordum.
-29'da borsanın çöküşünden sonra mı? -Evet, hemen sonra.
-Viskiyi nereden buldun? -Ne fark eder?
Sen iyi bir adamsın.
İçki yasağı 1933'e kadar kalkmamıştı.
Devam et.
Oturuyordum.
Bir elimde babamın viskisi, bir elimde Grace'in yazdığı haber.
Babamın yaptığı ve bilmediğim şeyleri okuyup
her paragraftan sonra bir yudum alıyordum.
İşte o an karar verdim.
Hayal kırıklığını ve o ihanete uğramışlığı hiçbir şey uyuşturamayacaksa
başka bir yol çizecektim, babamın günahlarını temize çıkaracaktım.
Onun olmadığı her şey olacaktım.
İyi biri olacaktın.
Annem de ben de balo salonuna bayıldık.
Ben de "Tutuyoruz." dedim.
Derken duvarda bir kapı açılıverdi
ve kocaman bir şapka takmış küçücük bir adam çıktı.
Ülkenin buhranda olduğunu bilmezmiş gibi nakit 500 dolar istedi.
Neden istediğini sorduğumda
"Alkol için, alkolsüz düğün mü olur?" dedi.
Meğer Fairmont'u mafya işletiyormuş.
Dönüyor, dönüyor…
-Ne? -Özür dilerim Jane.
Artık evdesin, önemli olan da bu.
Bir yakının mıydı?
Sheldon?
Hep bir yakının olur.
Yani Fairmont'u eleyecek miyiz?
Çok güzel bir yer, Miriam haklıymış.
Sen de çınlamayı duyuyor musun?
-Belki pazarlıkla indirirsin. -Kurul toplantım var.
Arayıp bugün izin al.
-Nereden başlayacağını biliyorsun. -28, 16.
Nereye gideceğini biliyorsun. Yeri biliyorsun.
-34. -Seni bekliyorlar.
-47. -Sheldon, vakit daralıyor!
-16. -Shel?
-Bizi bul. -Sheldon!
Bekliyoruz.
Bekliyoruz…
Babamın saati…
NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Klinik koordinatörü dâhilî hattan 5465'i arasın.
Sana ait olmayan bir şeyi aldın.
Peki bu konuda ne yapacaksın göt herif?
Selam, ne oldu? Yine traktör mü bozuldu?
Selam. Biraz ellerimi kirleteyim dedim.
-Nerelerdeydin? -Nusa Tenggara'da volkan patladı.
Köylüleri tahliye edip lavları okyanusa yönlendirdim.
Evet.
Harika fotoğraflar çektim, bakmak ister misin?
Evet, çok isterim. Şu arka tarafı bitireyim de.
-Brandon'ı çağırayım, yardım etsin. -Brandon burada değil.
Devriyede mi?
Karayıldız'ın otopsisi için Topluluk binasına gönderdim.
Öyle mi?
Görmesi lazım Grace.
Sheldon, sana şunu söyleyeyim, bu karar yalnızca sana düşmez.
-Burada değildin. -Saçmalık bu.
Davranışlarının sonuçları olduğunu görmeli.
-Bu verdiğin ders değil, ceza. -Bu ikisi çelişkili kavramlar mı?
Sheldon, zaten hata yaptığını, seni hüsrana uğrattığını biliyor.
Ütopyalı'yı hüsrana uğrattı.
Bunu yüzüne vurup durmanın ne faydası olacak, bilmiyorum.
Brandon bebek değil.
Sorumluluk almayı ve hesap vermeyi öğrenmesi gerek.
-Sadece bir oğul yetiştirmiyoruz. -İnsan yetiştiriyoruz.
Bazen sanki…
Bence asıl bu ikisinin çelişkili kavramlar olmadığını unuttun.
ADALET
-Göt herif bir saat önce gelecekti. -Evet, hep geç kalır.
Havalı girişleri sever.
Sen nasılsın?
Keşke herkes bunu sormayı bıraksa. Ben iyiyim.
Ama ses tonun öyle demiyor.
Savaşı düşünüyorum.
Kafamda canlandırıp duruyorum ve her seferinde netliğini yitiriyor.
Sen ne yapardın Walt amca?
Ben senin kadar güçlü değilim.
-Baban kadar da. Kimse değil. -Bu bir cevap değil.
Çünkü açıkçası…
Bir cevabım yok.
Tek bildiğim hayattayız.
Bir karar verdin ve hayattayız.
Bu değişmeyecek.
Söylemiştim.
ŞEREF
Brandon!
Seni son gördüğümde küçücük bir çocuktun.
-Bay Wolfe. -Barnabas diye hitap et.
Aile sayılırız.
Annenin biraz aklı olsa bana baba diyor olurdun.
Pislik yapmayı kes de sadede gel Barnabas.
Kıyafetlerini buhar etmeyeyim Walter.
O küçük, zavallı çükünü kimse görmek istemiyor.
Merhaba canlarım!
Lütfen, ayağa kalkmayın.
-Fitz, başlayalım. -Tamam.
Zırhı, Karayıldız'ın zırhının aynısı.
Altındaki dokuyla bir olmuş, dokuya zarar vermeden çıkarmak…
Anladık, çok zor bir iş, o zavallı yeteneklerini aşıyor.
Millet, lütfen geri çekilin.
Tabii üreme organlarınıza radyasyon istemiyorsanız.
-Dokuyu yırtacaksın. -Sessiz ol.
Bu etrafta ışık saçarak koşturmaktan daha zor bir iş.
Kalın bağırsak, 7.200 gram.
-Vay be, amma büyük herifmiş. -Jeton yeni mi düştü?
Karaciğeri gevşetelim.
-Dışarıda beklesene. -Ben iyiyim.
Kusacaksan üstüme doğru kusma.
Hükmüm sadece inorganik maddelere geçiyor ve bu ceket İtalyan kaşmir.
Dur, bir şey buldun.
Bu da ne böyle?
-Barnabas? -Bir dakika.
Enteresan.
İşte bu alışılmadık.
Ne olduğunu söylesene.
Durun.
Bir şey daha var.
İçinde bir şey var.
-Bay Sampson? -Efendim?
-Sizi yatak odasında bekliyor efendim. -Teşekkürler Cuthbert.
Haklıydın George. Çiftlik evi, hepsi gerçek.
-Mahzendeki masanın üstünde yazıyordu. -Enlem ve boylam.
Atlantik Okyanusu. Orada bir şeyler var George.
Bence tüm bunların nedeni bu.
Çiftçinin ailesi eski bir masanın etrafında oturuyordu.
-Sonra… -Orada ne yapıyorlardı?
Ne?
Mahzende olduklarını söyledin. Orada ne yapıyorlardı?
Orada…
Çiftçi ben varmadan çok önce hepsini vurmuştu ve…
Sonra gözümün önünde kendini vurdu.
Bu gerçek George, ben deli değilim. Bazı şeyler…
Nasıl desem? Beni çağırıyor, hepimizi çağırıyor.
-Hepimizi mi? -Evet.
Çiftçinin ölmüş ailesi bir anda yok oluverdi.
Masanın etrafında Walt vardı.
Fabrikada çalışan bir çocuk,
babam hakkında o haberi yazan gazeteci kadın.
İki tane de tanımadığım adam.
Bir tanesi gemi kaptanı olabilir. Diğerini bilmiyorum.
Ama sen de oradaydın George. Sen de vardın.
-Ölü müydük? -Hayır.
Ama o ölülerin yerinde oturuyorduk.
-Kulağa nasıl geldiğini biliyorum. -Bence bilmiyorsun.
Bu imgelemler, bu desenler, gördüğüm her şey
sanki bir yapbozun, bir sınavın parçaları.
Tüm yollar buna çıkıyor.
Sence okyanusun ortasında ne olabilir?
Bilmiyorum ama özel bir şey, dünyayı değiştirebilecek bir şey.
Hissedebiliyorum.
Yardım edecek misin?
Ne zamandır arkadaşız?
Asırlardır gibi geliyor.
Ben sana böyle bir hikâye anlatsam sen ne yapardın?
Sana inanmak isterdim.
Çünkü sen benim dostumsun ve hep öyle kalacaksın.
Yani cevabını aldın.
Bana rüyanı anlat.
Hep aynı rüya mı?
Aşağı yukarı, evet.
Kendimi o çatıda buluyorum.
Sanki yolumu kaybedip yanlışlıkla gitmişim gibi.
Onu görüyorum, üstünde yırtık pırtık kıyafetler var.
Sanki günlerdir ağzına lokma girmemiş.
Dönüp bana bakıyor.
Derken…
Beni tanımıyor bile. Sanki kim olduğumu bilmiyor.
"Baba, benim. Sheldon." diyorum ama hatırlamıyor.
"Baba, benim. Sheldon."
Sonra arkasını dönüp çatının kenarından aşağı atlıyor.
Hayır! Baba, yapma!
Engel olmaya çalışıyor musun?
Evet, her seferinde.
Ama hiç yetişemiyorum.
Ebeveynler çocuklarını kendi iradeleriyle terk etmemeli.
Doğanın düzenine aykırı.
Terk ettiklerindeyse çocuğun bunu mantığa oturtmasının tek yolu var.
Bunu hak edecek kötü bir şey yapmış olmalıdır.
Buna engel olmayı başaramamıştır.
Ama bu, Kaide'ye olan bağlılığını daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor.
Senin için birden fazla görev görüyor.
İyilik yapmanın bir yolunu kültüre kazandırdı.
Ayrıca hayatta yaşadığın ölüm ve kayıp oranını da düşürüyor.
Ama senin mesleğinde yüzde yüz kesin olan bir şey var.
Sana o hayatı yâr etmemek için düşmanların elinden geleni yapacak.
Bu konuda hemfikiriz, değil mi?
Evet Jack.
-Hemfikir olduğumuzu biliyorsun. -Güzel.
Benzer diğer alanlarda, örneğin ordu ya da kolluk kuvvetlerinde,
nefsi müdafaa veya başkasını korumak için birini öldürme hakkı var.
Evet.
Ama Adalet Topluluğu üyeleri
benzer bir tehditle karşı karşıya geldiğinde
Kaide'yi hatırlamak zorundalar.
Bu da seni hatırlamanın başka bir yolu.
Öfkemize yenik düşmemeliyiz.
Kendini beğenmişin teki miyim? Bunu mu söylüyorsun?
Hayır, sadece sevdiklerinin anılarında yaşamayı umuyorsun.
Babanın aksine.
Tıpatıp aynılar.
-Her açıdan özdeşler. -Bu nasıl mümkün olabilir?
Ben zihin okuyorum, sen gözünden ateş saçıyorsun.
Bir de böyle düşün.
Peki ya bu?
-Karayıldız'ın içine nasıl girdi? -Hiçbir fikrim yok.
Ama yapılış biçimi, teknolojisi, tasarımı…
Bunu yapabilecek tek adam var.
George.
Göktilki.
George bunca yıl sonra neden canımıza kastetsin?
Ayrıca neden bunları Karayıldız'ın kopyasının içine saklasın?
Hiçbiri mantıklı değil.
George yapbozları hep sevmiştir.
Benimle alay etmeyi de.
Eminim cevabı bilen tek kişi olmaya bayılıyordur.
Gidip soramayız. Yıllarca aradık ama yaklaşamadık bile.
Belki bize yardım edebilecek biri vardır.
Kesin burada mı?
Konuşmamız lazım.
Iowa'ya.
Eve.
Konuşmamız lazım dedim.
Baban hakkında.
-Sadece erkek görüyorum, nerede bu kadın? -Buralarda bir yerdedir.
Pardon, Grace Kennedy'yi arıyoruz. Gördünüz mü?
Ben yalanın kokusunu alırım Larry! Beni salak yerine koymaya çalışma.
-Yapma Grace, makul ol. -"Yapma Grace."
Al laflarını, kıçına sok Larry.
Beynine ulaşana kadar da it, tabii beyninde yeni boklara yer varsa.
Ne bakıyorsun sincap kılıklı?
Harika, varımı yoğumu almak için beni dava edeceksen her şeyim bu.
-Onun için gelmedik Bayan Kennedy. -Adım Grace.
O kadar payladıktan sonra sizli bizli olmaya lüzum yok.
Geçen seferki davranışım için özür dilerim ama…
Yazdıklarınız arasında babama dair bilmediğim şeyler vardı…
Muhtemelen ben de aynı tepkiyi daha kaba biçimde verirdim.
Görüntü var, ses yok mu?
-Evet, bu… -Sesi de var. George Hutchence.
Doğru ya, sosyete sayfalarında görmüştüm.
-Siyah beyaz daha iyisin. -Onu sevdim.
İyi bakın, şu kapıdan çıkıp gidince bir daha göremeyeceksiniz.
Durun, işi mi bıraktınız?
Öyle de denebilir.
Ama zor zamanlar sadece kapitalistlere özgü değilmiş.
Bir eleman çıkartmaları gerekmiş.
O da ne hikmetse burada çükü olmayan ve etek giyen tek kişiymiş.
-Orası tartışılır. -Kupam nerede?
-Bayan Kennedy, bir dakika… -Kupam nerede?
-İlginizi çekebilecek bir fırsat var… -Tamam!
-Masaya çıktı. -Tamam, kupam kimdeyse söylesin.
Ah be Izzy.
-Bundan emin misin? -Evet, mahzende o da vardı.
Mahzen iyi, bacağını kemiremez.
Buraya kök mü saldınız yoksa bir şey mi var?
Sana bir iş teklifim var.
-Bana mı? -Ben de aynı tepkiyi verdim.
Bir keşif gezisi düzenliyorum, gelip olanları yazmanı istiyorum.
Nereye bu gezi?
-Yani… -Ne fark eder?
İşsizlik %20'ye çıkmak üzere.
Başka bir gazetede iş bulsan bile bir kadına en iyi işleri vermezler.
Gelirsen hem asrın haberini yaparsın hem para kazanırsın.
Larry'yi çatlatmış olursun.
Daha hızlı konuşursan dilin düşecek.
Neden ben?
-Orası karışık. -Basitleştir.
-Bir hayal gördüm ve sen… -Daha iyi bir gelecek hayali.
Senin için, ülke için, hatta herkes için.
-Doğru. -Evet.
Cevabın ne?
Çöp kutunla burada mı kalacaksın,
bu adamlara senin gibi bir kadının ne yapabileceğini mi göstereceksin?
Selam.
-Sana sandviç getirdim. -Sağ ol, aç değilim.
-Emin misin? -Eminim.
Neden hâlâ buradasın?
Sürekli bunu düşünüp duruyorum.
Ya orada yatan babam veya Walt amca olsaydı?
Ya da sen.
Daha mı iyi olurdu anne?
Yani…
Olmazdı.
En azından bizim için.
Grace!
Karşılaşırız diye umuyordum.
-Merhaba Barnabas. -Her zamanki gibi çok şıksın.
Ama ne yalan söyleyeyim, bence kırmızı sana daha çok yakışıyor.
Barnabas, kırmızı sevdiğim için şanslısın.
Sanırım burada işimiz bitti. Topluluk yardımın için teşekkür ediyor.
Çıkışı biliyorsun.
Aslında Walter kalmamı istedi.
Öyle mi?
Karayıldız'ın zihnine girip anılarına bakabilmem ihtimal dâhilinde.
Adam ölü.
Barnabas hasar alan bölgeleri inşa edebilirse
hipokampüs ve korteksini kısmen canlandırabilirim.
Tercüme edeyim, bana ihtiyacınız var.
Sanki yokmuşuz gibi görmezden geldiler.
Bunun neresi adil?
Zaman alacak ama yeniden iş bulacağız.
Zaman, işleri dağıtan adamın ten rengini değiştirmeyecek.
Yeterli, sağ olun.
-Sen ne bok yemeye geldin buraya? -Onlar misafirimiz, terbiyeni takın.
-Sorun değil Bayan Small. -Benim evimde olmaz.
Birdie, bizi biraz yalnız bırakır mısın?
Biraz daha çay demleyeyim.
İkiniz de kibar olun.
Oğlan haklı.
Buraya ne bok yemeye geldin?
-İş buldunuz mu? -Bulsak evde olur muyduk?
-Biraz sakin olalım, tamam mı? -Seni tanımıyorum bile.
Sakin olmak istiyorsan çık dışarıda ol.
Durun, mesele ben değilim. Mesele oğlunuz.
-Ben mi? -Başı belada mı?
Hayır, bela değil. Bir fırsat var.
-Parçası olmanı istiyoruz. -Neyin parçası?
Bir keşif gezisi. Fas'ta bir tekne ve mürettebat tutacağız.
-Fas mı? -Bizi bir dinle.
Denize açılmaktan anlamam, iyiliğinize de karnım tok Bay Sampson.
Asıl sen bana iyilik yapmış olacaksın. Bana…
Bana güvenebileceğim insanlar lazım.
Fas'tan açılıp nereye gideceksiniz?
Yani…
-Söyleyemeyiz. -Neden?
Duyulursa herkes bizden önce gitmeye çalışır.
-Hiçbir yere gitmiyorum. -Para ödeyeceğim.
Fabrikada altı ayda ne kazanıyorsan.
Evet, bir de üstüne bulduklarımızdan eşit pay alacaksın.
Kuruşu kuruşuna.
Evet, herkes eşit.
Tehlikeli mi?
-Hayır. -Belki, hayır. Evet. Belki.
Biraz.
Ama aradığımızı bulduğumuzda
baban da dâhil olmak üzere herkesi işe geri alabileceğiz.
Ne dersin? Böyle fırsat bir kere gelir, hadi.
Hadi.
Ailemin bana ihtiyacı var. Kapının yerini biliyorsunuz.
-Hayır. Fitz, anlamıyorsun. -Sakın…
-Çocuğu duydun. -Tamam, Shel…
-Hayatının fırsatı. -Hadi Shel.
-Çık dışarı! -Hadi, gidelim.
Bize yaptıklarından sonra ne cüretle gelir?
Evet, amma yüzsüz adam.
Gelip sana hayatının fırsatını sundu.
-Onları sen kovmadın mı? -Misafirin önünde aile işleri tartışılmaz.
Aynı annenin söylediği gibi bu kapıdan giren herkes misafirimizdir.
Elimizden her şeyi çalan adama mı döneyim?
Çalıp çırpan babasıydı.
Oğluysa telafi etmeye çalışıyor.
-Bunu istiyor olamazsın. -Sadece düşünmeni istiyorum.
Ama bunu çarpık bir bakışla yapma.
Annenle sana öğrettiğimiz gibi kafanı kullanarak düşün.
Burada bir geleceğin yok evlat.
-Ne iş ne… -İş buluruz demiştin.
Başka ne diyecektim?
Ülke iyi durumdayken bile durum bizim için kötüydü
ama artık siyahi bir adam iş isteyince karşılığı suratına yediği tekme oluyor.
Geri dönmeliyiz. Ona doğruyu söylemeliyiz.
Sence işe yarar mı? İkimizi de akıl hastanesine tıkarlar.
Ona ihtiyacımız var George.
Her şey olacağına varır.
Zorlamanın bir âlemi yok.
Yapacağım ama paramı peşin isterim.
-Tamam. -Başıma bir şey gelirse aileme kalsın.
Kötü bir şey olmayacak Fitz, söz veriyorum.
Hepsini peşin istiyorum.
Bak sen şu işe.
Belki kafayı yememişsindir.
Hadi bakalım.
Teşekkürler.
E?
12 yaşından beri babamı görmedim.
-Emin misin? -Evet.
-İnan bana. -İnanayım mı?
Sana neden inanayım ki? Örnek bir vatandaş sayılmazsın.
Babam ben daha kıçımı silemezken çekip gitti.
Beni her ne sanıyorsan
babamla bir ilgisi yok.
Kırdığı tek kişi sen değilsin.
O benim dostumdu. Dosttan da öteydi, ailemdi.
Bize sırt çevireceğini hiç ummazdım.
Annemin anlattığına göre asıl siz ona sırt çevirmişsiniz.
Öyle mi?
Hepimiz dünyayı kendi çerçevemizden görürüz…
Ben olduğu gibi görüyorum.
Onunla konuşmam gerek.
Bu iş kontrolden çıkmadan önce.
-Dedim ya, yerini bilmiyorum. -Öyle mi? Belki değneğin biliyordur.
Aklıma gelmedi mi sanıyorsun?
Kendim göreyim.
Bizi babama götür.
-Burada değil, değil mi? -Söylemiştim.
-Şaka mı bu? -Evet, büyük bir şaka.
Ne zaman babama götürmesini istesem beni bir striptiz kulübüne götürüyor.
Eminim gülmekten kıçını yırtmıştır.
-Ağzını topla evlat. -Ben evladın değilim.
Babam olacak o herif de değilim.
Babanın olduğu adama hürmeten sana müsamaha gösterdim.
Sana ulaşırsa bana haber ver.
Sana ihtiyacım vardı Shel.
Burada, yanımda olmana.
Olayı benim açımdan görmelerini sağlamana.
Ama sen ne yaptın? Arkadaşınla çekip gittin.
-Ama… -Bitti.
Gelmedin ve oylayıp bizi kovdular.
Şirketi üç kuruşa satıyorlar.
Ev bize kalırsa şanslıyız.
Önemli değil.
-Shel… -Ne şirket ne kurul.
-Yalnız kalabilir miyiz? -Tamam.
-Lütfen. -Dışarıdayım.
Walt, bana kızdığını biliyorum.
Ama bir dakika beni dinlemen gerek.
Tamam. Konuş.
Kansas'tayken bir nöbet daha geçirdim.
Ama bir şey gördüm.
Gördüğüm şey…
Atlantik Okyanusu'nun ortasında bir yerin koordinatlarıydı.
-Koordinat mı? -Evet.
Nerenin?
Bilmiyorum.
Bilmiyorum ama orada bir şey var. Hayatlarımızı değiştirebilecek bir şey.
-Hayatlarımızı mı? -Evet.
Benimle gelmeni istiyorum, lütfen.
Sana ihtiyacım var.
Nasıl bir hismiş?
-Kardeşine ihtiyacın olması. -Dinlemiyorsun.
Senden tek bir şey istedim Shel, o da bugün burada olmandı.
-Sana ihtiyacım vardı. -Önemi yok.
Hiçbirinin önemi yok.
Benim için vardı.
Güçlerin olmadığına emin misin?
Yarın her yanım morarınca olmadığını görürsün.
Affedersin.
Bugün baban uğradı.
Siktir.
Ne yapıyorsun?
-Hep böyle başlar. -Yapma…
Önce dostça yaklaşır, sonra yavaş yavaş içine korku salar.
Sonra birden anlarsın ki…
Buna değmezmiş.
Seninle ilgili konuşmaya gelmedi.
Öyle mi?
Haberi olduğunu bile sanmam…
Artık bu her neyse.
Ne istiyormuş peki?
Babamı arıyormuş.
Sen ne söyledin?
Gerçeği.
Çoğunlukla.
Ayrıca söyleyeyim.
Baban beni korkutmuyor.
Sheldon ona söylediklerini anlattı.
Biraz ağır olmamış mı?
Duyması gerekiyordu.
Hâlâ önemseyen birinden.
Ben de önemsiyorum.
Bunu tuhaf biçimde gösteriyorsun.
Dürüst mü oluyoruz?
Peki.
İliklerine kadar kıskandığın birini gerçekten önemsemen zor.
O hasta George.
Sense…
Onun bu sanrılarını besliyorsun.
Sanki senin için bir spor gibi.
Sampson Çelik, baban o çatıdan atladığı an bitti.
-Ne? -Senin sanrın da ona tutunmak.
Sen şirket kurtarmaktan ne anlarsın?
Her şey sana gümüş tepside sunuldu.
Seni küstah…
Mesele fabrikayı kurtarmak değil Walt, mesele kendini kurtarmak.
Sheldon da aynı şeyi kendi usulünce yapıyor.
Yani ona inanıyor musun?
İmgelemlerine.
Sence gerçekten orada, okyanusun ortasında bir şey var mı?
Hiçbir fikrim yok.
Ama Sheldon'ın buna ihtiyacı var.
İyileşmek için bu seyahate ihtiyacı var.
Belki bu konuda yalnız değildir.
Dur, yavaş. Nereye gidecekmişim?
Fas'a. Sanırım gemiyi orada bulacağız.
-Peki Walt bunu kabul etti mi? -Walt başta kabul etmedi.
İş tamamen yattı sandım ama George bir şekilde ikna etti.
George olmasa ne yapardım, bilmem.
Sheldon, dur.
Her şeyin yoluna gireceğini söylemiştin.
-İyi olduğunu söylemiştin. -Ben iyiyim.
Bunların hepsi gerçek.
Peki beni gördün mü?
İmgelemlerinde ben de var mıydım?
Yapma Jane.
Jane gidince ne düşündün, bunu nasıl algıladın?
Bir ceza gibiydi.
Yeterince iyi olmamamın cezası.
-Ama bunu o söylemedi, değil mi? -Tamam, anladım.
Kaide iyi bir çocuk olmanın sembolü ve ölümle trajediye engel olamayız.
-Ben dünkü çocuk değilim. -Ama?
Ama dünya eskiden bu kadar acımasız değildi.
Çocuklarına tüm ihtiyaçlarını sağlarsan iyi yetişmiş oluyorlardı.
Ülkeni koruduğunda sana kahraman diyorlardı.
Bu dünya her zaman karmaşa dolu, boktan bir yerdi dostum.
Sana umut veren inançlarındı.
"İyi biri olursam bana ve sevdiklerime kötü şeyler olmaz."
Bu, kendini gerçeklerden korumak için uzun zaman önce yarattığın bir mekanizma.
Ama gerçeklik her zaman kazanır.
Biz ne kadar yakınırsak yakınalım.
Ne yani? Doğruyla yanlış arasında hiç fark yok mu?
Ahlak entelektüel bir çalışmadan mı ibaret?
Hayır.
Kendi yarattığın bir dünyada yaşadığını söylüyorum.
Siyah ve beyazın, iyi ve kötünün dünyası.
Bu dünya seni mümkün mertebe korudu.
Ama?
Ama dünyanın gerçek hâlini yansıtmıyor.
Dünyada yaşayan insanların çoğunun
gri tonlarında yaşadığı gerçeğini de.
Ne yazık ki haftaya devam etmemiz gerekecek.
Tamam.
Teşekkürler Jack.
Bazen senden başkasıyla konuşamazmışım gibi geliyor.
Enteresan değil mi?
Tavsiye istediğin tek kişi 20 yıl seni öldürmeye çalışmış biri.
Açıkçası beni başka kimse anlamıyor Jack.
SUÇ DEHASI SÜPERZİNDAN'DA
Beni hep nerede bulacağını da biliyorsun.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ