Czasem myślę, że cały świat jest przeciwko mnie.
Jak to?
Moja relacja z Grace jest napięta.
Nie możesz wszystkiego kontrolować.
Chloe szaleje. Obwinia mnie o…
- Chyba o wszystko. - Nie prosiłam, żeby być twoją córką,
a tym bardziej nie prosiłam o twoje moce.
Brandon zabił Blackstara.
Jego kopię czy coś. Myśli, że to w porządku.
Zgadza się z nim 78% obywateli.
ROZWIĄZAĆ UNIĘ
Siedemdziesiąt osiem procent kraju uważa,
że Kodeks, którego trzymałem się całe życie, jest pozbawiony znaczenia.
No i…
to chyba wszystko?
Więc przywiązujesz wagę do statystyki?
Wymieniłeś konflikty
z trzema najważniejszymi osobami w swoim życiu
i konflikt z punktami procentowymi.
Czemu ta liczba tyle dla ciebie znaczy?
Bo po co czynić dobro, jeśli nikt go tak nie postrzega?
Pamiętasz, kiedy czynienie dobra stało się dla ciebie takie ważne?
Wiesz…
parę dni po śmierci ojca…
usiadłem na podłodze w jego sypialni z butelką whiskey.
- To było w 1929, po krachu na giełdzie? - Tuż po.
- Skąd miałeś whiskey? - To ważne?
Jesteś dobrym człowiekiem.
Prohibicja obowiązywała do 1933 roku.
Mów dalej.
Siedziałem tam z whiskey taty
i artykułem, który napisała o nim Grace.
Brałem łyk po każdym akapicie, czytałem o wszystkim,
co zrobił, o czym nie wiedziałem.
W tamtej chwili postanowiłem,
że jeśli nic nie uśmierzy mojego rozczarowania i poczucia zdrady…
to stanę się kimś diametralnie innym.
Zadośćuczynię grzechom ojca…
stając się wszystkim, czym nie był.
Będąc dobrym.
Zgadzam się z matką, że sala balowa jest idealna.
Powiedziałam: „Weźmiemy ją”.
Wtedy otworzyły się drzwi
i do sali wszedł mały facet w wielkim kapeluszu,
mówiąc, że weźmie 500 dolarów od ręki.
Jakby nie wiedział, że mamy kryzys.
Spytałam, czemu to konieczne. A on: „Przez wódę.
Musi być na weselu, nie?”.
Wiesz, że Fairmont należy do mafii?
Dookoła…
Co?
Przepraszam, Jane.
Jesteś w domu.
Tylko to się liczy.
To był ktoś bliski?
Sheldon?
To zawsze jest ktoś bliski.
Czyli Fairmont nie wchodzi w grę?
To taka piękna sala. Miriam miała rację.
Słyszysz? To dzwonienie?
Może go przekonasz.
Nie mogę. Spotkanie zarządu.
Weź sobie wolne.
Wiesz, od czego zacząć.
Znasz drogę. Wiesz, gdzie się udać.
Trzydzieści cztery.
Czekają na ciebie.
Czterdzieści siedem. Sheldon, czas ucieka!
- Szesnaście. - Shel?
- Znajdź nas. - Sheldon!
Czekamy.
Czekają.
Zegarek taty?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zabrałaś coś, co nie należy do ciebie.
I co mi zrobisz, dupku?
Co tam? Traktor znowu padł?
Nie, chciałem popracować ręcznie.
Gdzie byłaś?
Wybuchł wulkan na Małych Wyspach Sundajskich.
Ewakuowałam mieszkańców i skierowałam lawę do oceanu.
Tak.
Zrobiłam świetne zdjęcia. Pokazać ci?
Z chęcią je obejrzę, tylko daj mi skończyć.
Mogę poprosić Brandona, żeby ci pomógł.
Nie ma go.
Jest na patrolu?
Wysłałem go do Unii na sekcję Blackstara.
Naprawdę?
Musi to zobaczyć.
Wiesz, Sheldon, tak właściwie to…
nie możesz sam o tym decydować.
Nie było cię.
Gówniana wymówka.
Musi zobaczyć konsekwencje.
To nie jest lekcja. To kara.
Od kiedy one się wykluczają?
Sheldon, on już wie, że popełnił błąd i cię zawiódł.
Zawiódł Utopiana.
Nie rozumiem,
jak dręczenie go ma mu pomóc.
Nie jest szczeniakiem.
Musi się nauczyć odpowiedzialności.
- To nie tylko nasz syn. - To również istota ludzka.
Czasami po prostu…
myślę, że zapominasz,
że te rzeczy się nie wykluczają.
SPRAWIEDLIWOŚĆ
Kutas miał tu być godzinę temu.
Zawsze się spóźnia.
Lubi mieć efektowne wejście.
Jak się trzymasz?
Chciałbym, żeby wszyscy przestali o to pytać. Nic mi nie jest.
Twój ton sugeruje co innego.
Ciągle rozgrywam tę bitwę…
w głowie i mam coraz więcej wątpliwości.
Co ty byś zrobił, wujku Walcie?
Nie jestem tak silny jak ty…
czy twój tata. Nikt nie jest.
To nie jest odpowiedź.
Bo szczerze mówiąc…
nie mam odpowiedzi.
Ale jesteśmy tutaj.
Podjąłeś decyzję. Jesteśmy tutaj.
Nic tego nie zmieni.
A nie mówiłem?
Brandon!
Kiedy ostatnio cię widziałem, byłeś małym chłopcem.
Panie Wolfe.
Mów mi Barnabas, proszę.
Jesteśmy jak rodzina.
Gdyby twoja matka była rozsądna, byłbym twoim tatą.
Skończ odstawiać dupka i przejdź do rzeczy.
Nie zmuszaj mnie, żebym ci odparował ubranie.
Nikt nie chce oglądać twojego małego szwanca.
Witajcie, kochani!
Nie musicie wstawać.
- Fitz, zaczynajmy. - Dobrze.
Pancerz jest identyczny jak u oryginału.
Jest zespolony z tkanką,
więc nie można go zdjąć, nie niszcząc…
Tak, to bardzo trudne
i przekracza twoje mierne zdolności.
Proszę się odsunąć,
chyba że chcecie mieć napromieniowane narządy płciowe.
- Rozerwiesz tkanki. - Bądź cicho.
To nieco trudniejsze niż bycie ludzką żarówką.
Jelito grube, 7200 gramów. Jezu! Duży skurczybyk.
Teraz to zauważyłaś?
Pomóż mi z wątrobą.
- Chcesz wyjść? - Nie trzeba.
Gdybyś wymiotował, to nie na mnie. Manipuluję tylko materią nieorganiczną.
A ten płaszcz jest z włoskiego kaszmiru.
Czekaj. Coś trafiłaś.
Co to jest?
Barnabasie?
Chwileczkę.
Ciekawe.
Tak, to co innego.
Powiedz nam, na co patrzymy.
Poczekaj.
Jest coś jeszcze.
Coś w środku.
Pan Sampson?
Tak.
Czeka na pana w głównej sypialni.
Dziękuję, Cuthbercie.
Miałeś rację, George. Ta farma istnieje naprawdę.
To było napisane na stole w piwnicy.
To współrzędne.
Gdzieś na Atlantyku. Coś tam jest, George.
Myślę, że o to w tym wszystkim chodzi.
Rodzina farmera siedziała tam przy starym stole.
- Kiedy ich ujrzałem… - Co robili?
Co?
Mówisz, że rodzina siedziała w piwnicy. Co tam robili?
Oni…
Farmer zastrzelił ich na długo przed moim przybyciem.
Potem zastrzelił się przy mnie.
To prawda, George. Nie oszalałem.
Coś jest…
Nie wiem.
Coś mnie wzywa. Nas wszystkich.
- Nas wszystkich? - Tak.
Martwa rodzina farmera
nagle zniknęła.
A przy stole siedział Walt,
dzieciak z huty,
ta reporterka, która napisała artykuł o tacie.
Dwóch mężczyzn, których nie poznałem.
Jeden z nich mógł być kapitanem statku.
A drugi nie wiem.
Ale byłeś tam też ty, George. Byłeś tam.
- I byliśmy martwi? - Nie.
Ale siedzieliśmy na miejscach zmarłych?
- Wiem, jak to brzmi. - Nie jestem pewien, Shel.
Te wizje, wzory, wszystko, co widziałem,
jest częścią jakiejś łamigłówki, jakiejś próby.
Wszystko prowadzi tutaj.
Co według ciebie jest na środku oceanu?
Nie wiem, ale to coś wyjątkowego. Coś, co zmieni świat.
Czuję to.
Pomożesz mi?
Od kiedy się przyjaźnimy?
Chyba od zawsze.
Co byś zrobił, gdybym przyszedł do ciebie z taką historią?
Chciałbym ci uwierzyć,
bo jesteś moim przyjacielem i zawsze nim będziesz.
No to masz odpowiedź.
Opowiedz o swoim śnie.
Zawsze jest taki sam?
Mniej więcej.
Wychodzę na dach…
jakbym się zgubił i trafił tam przypadkiem.
Widzę go…
obdartego,
jakby nie mógł być pewien następnego posiłku.
Odwraca się i patrzy na mnie.
Ale…
patrzy na mnie tak, jakby nie wiedział, kim jestem.
Mówię: „Tato, to ja. Sheldon”.
Nie dociera do niego. „Tato, to ja. Sheldon”.
Odwraca się znowu, robi krok i spada z dachu.
Tato, nie!
Próbujesz go powstrzymać?
Tak.
Za każdym razem.
Zawsze jestem za wolny.
Rodzice nie powinni z własnej woli porzucać swoich dzieci.
To wbrew naturze. Kiedy to robią,
umysł dziecka ma tylko jeden sposób, żeby to wytłumaczyć…
Dziecko sądzi, że zrobiło coś złego, żeby na to zasłużyć…
Że nie udało mu się temu zapobiec.
Ale to pomaga nam zrozumieć twoje przywiązanie do Kodeksu.
To zagadnienie ma kilka warstw.
Tak, to usystematyzowany sposób bycia dobrym.
Jest również praktyczny,
bo ogranicza śmierć i stratę w twoim życiu.
Ale twoja praca
daje stuprocentową pewność,
że twoi przeciwnicy będą próbowali pozbawić cię życia.
Chyba się z tym zgodzisz?
O tak, Jack. Chyba wiesz, że się zgadzam.
Dobrze.
Podobni profesjonaliści,
żołnierze albo policjanci, na przykład,
mają prawo zabić w obronie własnej albo żeby ochronić innych.
Tak.
Ale członkowie twojej Unii Sprawiedliwości
w obliczu równorzędnego zagrożenia
muszą pamiętać o Kodeksie…
Innymi słowy, pamiętać o tobie.
Musimy kontrolować swój gniew.
Jestem wielkim narcyzem? Do tego zmierzasz?
Nie. Po prostu liczysz, że ludzie, których kochasz, będą o tobie myśleć…
w przeciwieństwie do twojego ojca.
Są takie same.
Dokładnie identyczne.
Jak to możliwe?
Cóż, ja czytam w myślach, ty strzelasz ogniem z oczu.
I tyle.
A co z tym?
Skąd to się w nim wzięło?
Nie mam pojęcia.
Ale taka konstrukcja, taka technologia,
taki projekt…
Tylko jedna osoba mogła to zbudować.
George.
Skyfox.
Czemu George chciałby nas zabić po tylu latach?
I po co miałby ukrywać to wszystko w kopii Blackstara?
To nie ma żadnego sensu.
George zawsze lubił łamigłówki…
i robić sobie ze mnie żarty.
Na pewno jest wniebowzięty, że jako jedyny zna puentę.
Nie zapytamy go.
Szukaliśmy go latami, bez rezultatu.
Może jest ktoś, kto nam pomoże?
Na pewno tam jest?
Musimy porozmawiać.
Iowa.
Do mnie.
Mówiłem, musimy porozmawiać.
Chodzi o twojego ojca.
Widzę same spodnie. Gdzie spódniczka?
Gdzieś tutaj. Nie wiem.
Przepraszam, szukamy Grace Kennedy. Widziałeś ją?
Wiem, kiedy wącham gówno, Larry!
Nie wmawiaj mi, że to bukiet!
- Daj spokój. Bądź rozsądna. - „Daj spokój”.
Wsadź to sobie w dupę,
aż ci gówno pójdzie w czachę!
O ile zmieścisz go tam więcej.
Na co się gapisz, gamoniu?
Świetnie. Chcesz mnie pozwać, żeby zabrać mi wszystko? To jest to.
Nie po to tu jesteśmy, panno Kennedy.
Grace. Przechodzę na ty, kiedy ktoś mi groził.
Przepraszam za swoje zachowanie. Po prostu…
nie wiedziałem, co zrobił ojciec, i…
Pewnie zrobiłabym to samo, tylko nie tak uprzejmie.
On mówi czy tylko się wdzięczy?
- To mój… - On mówi. George Hutchence.
A, tak.
Widziałam cię w kronice towarzyskiej.
- Lepiej ci w czerni i bieli. - Lubię ją.
Obejrzyjcie mnie sobie, bo właśnie stąd znikam.
Zaraz. Rzuciłaś pracę?
To jedna wersja.
Inna jest taka, że kryzys dopieka nie tylko kapitalistom.
Musieli zredukować jedną osobę, padło na tę w kiecce,
bo nie ma fiuta, żeby sobie nim machać.
Kto by pomyślał?
Gdzie mój kubek?
Jeśli nas wysłuchasz…
Gdzie on jest?
Mam ofertę, która może…
Dobra!
Weszła na stół.
Dobra! Kto ma mój kubek?
Izzy.
Jesteś tego pewien?
Tak. Była w piwnicy…
Niech tam zostanie. Może cię nie zagryzie.
Zapuszczacie korzenie czy macie coś do roboty?
Mam ofertę pracy.
Dla mnie?
Zareagowałem tak samo.
Organizuję ekspedycję.
Chciałbym, żebyś ją opisała.
Ekspedycję? Dokąd?
- To… - Jakie to ma znaczenie?
Bezrobocie przekracza 20%. Nawet jeśli weźmie cię inna gazeta,
nie dadzą dobrych tematów komuś w spódniczce.
A my ci zapłacimy i będziesz miała temat na wyłączność.
Niech Larry się tym udławi.
Jeśli będziesz mówił szybciej, język ci odpadnie.
Czemu ja?
To skomplikowane.
Uprość.
Miałem wizję…
Lepszej przyszłości.
Dla ciebie, dla kraju, dla wszystkich.
- Tak. - Tak.
To jak będzie?
Zostaniesz tu z kubłem na śmieci czy…
pokażesz tym facetom, co potrafi taka dziewczyna jak ty?
Cześć.
Przyniosłam ci kanapkę.
Dzięki. Nie jestem szczególnie głodny.
Na pewno?
Nic mi nie jest.
Czemu wciąż tu jesteś?
Dużo o tym myślałem.
Co by było, gdyby to był tata…
albo wujek Walt…
albo ty.
To miałoby być lepsze?
No wiesz…
nie.
Nie dla nas.
Grace!
Liczyłem, że na siebie wpadniemy.
Witaj, Barnabasie.
Jak zwykle olśniewasz.
Choć muszę powiedzieć, że zawsze wolałem cię w czerwieni.
Barnabasie…
Na szczęście lubię czerwień.
To chyba wszystko. Unia dziękuje ci za pomoc.
Wiesz, gdzie jest wyjście.
Właściwie to Walter poprosił, żebym został.
Naprawdę?
Jest szansa, że dostanę się do umysłu Blackstara i przejrzę mu pamięć.
Jak? Nie żyje.
Może uda mi się ożywić fragmenty jego hipokampu i kory mózgowej,
jeśli Barnabas je odtworzy.
Przetłumaczę.
Potrzebujecie mnie.
Omijał nas wzrokiem, jakby nas nie było.
To jest w porządku?
Coś się znajdzie. Ale to zajmie trochę czasu.
Czas nie zmieni koloru skóry faceta, który daje pracę.
Już wystarczy. Dziękuję.
Co tu, do diabła, robisz?
To goście, młody! Traktuj ich jak należy!
To nic takiego.
Nie w moim domu.
Birdie, dasz nam chwilę?
Zaparzę więcej herbaty. Zachowujcie się odpowiednio. Obaj.
Chłopak ma rację.
Co ty tu, do diabła, robisz?
- Znaleźliście pracę? - Bylibyśmy tu, gdyby tak było?
Weźmy wszyscy głęboki oddech.
Nie znam cię.
Chcesz wziąć oddech? Zrób to na zewnątrz.
Tu nie chodzi o mnie, a o twojego syna.
- O mnie? - Ma kłopoty?
Nie, to nie kłopoty. To okazja.
- Chcę, żeby Fitz wziął w tym udział. - W czym?
W ekspedycji. Wynajmiemy łódź i załogę w Maroku.
- W Maroku? - Wysłuchaj nas.
Po oceanach nie pływam, a przysługi nie potrzebuję, panie Sampson.
To ty byś mi zrobił przysługę. Potrzebuję…
osób, na które mogę liczyć.
A dokąd wypłyniecie z Maroka?
Cóż, to…
- To tajemnica. - Czemu?
Inaczej wszyscy próbowaliby nas uprzedzić.
Nigdzie nie płynę.
Zapłacę ci. Za sześć miesięcy.
Tyle, ile zarobiłbyś w hucie.
Tak. Poza tym cokolwiek znajdziemy,
podzielimy się tym po równo.
Tak, podzielimy się.
To niebezpieczne?
- Nie. - Może. Tak.
No, może.
Trochę.
Kiedy dotrzemy do celu,
będziemy mogli zatrudnić wszystkich w hucie. Twojego tatę też.
Co ty na to?
Niepowtarzalna okazja.
No dalej.
Rodzina mnie tu potrzebuje. Wiesz, gdzie jest wyjście.
- Fitz, nie rozumiesz. - To ty nie…
- Słyszałeś go. - Dobra, Shel…
- Niepowtarzalna szansa. - Chodź, Shel.
- Zabieraj się stąd! - Chodźmy.
Że też miał czelność, po tym, co nam zrobił.
Tak. Co za tupet,
żeby oferować ci niepowtarzalną okazję.
Przecież kazałeś mu wyjść.
Nie pierze się brudów w towarzystwie.
A każdy, kto tu wejdzie, jest naszym towarzystwem,
jak powiedziała mama.
Mam iść na kolanach do gościa, który nas okradł?
To jego ojciec nas okradł.
A jego syn próbuje to naprawić.
Chcesz, żebym to zrobił?
Chcę, żebyś pomyślał, synu.
I to na chłodno, a nie kiedy cię gniew skręca.
Rusz głową, tak jak mama i ja cię uczyliśmy.
Nic tu dla ciebie nie ma, synu.
Nie ma pracy ani…
- Mówiłeś, że się znajdzie. - A co mam mówić?
Już i tak było źle, kiedy kraj jakoś się trzymał,
ale teraz czarni mogą co najwyżej dostać w zęby za szukanie uczciwej pracy.
Musimy wrócić.
Musimy powiedzieć prawdę.
Myślisz, że to pomoże? Przygotują nam kaftany.
Potrzebujemy go, George.
Jeśli jest mu to pisane, to się stanie. Inaczej po co to wszystko?
Zrobię to.
Jeśli zapłacisz z góry.
- Dobra. - Dla mojej rodziny. Na wszelki wypadek.
Wszystko będzie dobrze, Fitz. Obiecuję.
Z góry. Całość.
Kto by pomyślał?
Może jednak nie zwariowałeś.
No dobra.
Dziękuję.
A zatem…
Nie widziałem ojca od 12 roku życia.
- Na pewno? - Tak.
Uwierz mi.
Mam ci uwierzyć?
Czemu? Nie jesteś przykładnym obywatelem.
Tata odszedł, zanim nauczyłem się sam podcierać.
Nie wiem, za kogo mnie uważasz…
ale to nie ma związku z nim.
Nie tylko ciebie skrzywdził, wiesz? Był moim przyjacielem.
Nawet więcej. Był jak rodzina.
Nigdy nie sądziłem, że nas zdradzi.
Według mojej mamy to wy go zdradziliście.
Tak?
Cóż, wszyscy postrzegamy świat tak, jak chcemy…
Ja widzę, jaki jest.
Muszę z nim porozmawiać…
Zanim to jeszcze bardziej eskaluje.
Mówiłem, nie wiem, gdzie jest.
Tak? Ale może ta rzecz wie.
Sądzisz, że na to nie wpadłem?
Zrób to dla mnie.
Zabierz nas do taty.
- Nie ma go tu, prawda? - Mówiłem.
To jakiś żart?
Nie byle jaki.
Gdy mówię, żeby zabrało mnie do taty, ląduję w jakimś klubie ze striptizem.
Pewnie uznał to za zajebiście zabawne.
- Nie klnij, synu. - Nie jestem twoim synem.
Moim pieprzonym ojcem też nie.
Puściłem ci wiele płazem
z szacunku dla tego, kim był twój ojciec.
Jeśli się odezwie, daj mi znać.
Potrzebowałem cię, Shel.
Tutaj.
Ze mną.
Żeby przekonać ich do mojej perspektywy.
A co ty robisz?
Pętasz się z kumplem.
- Zrozum… - To koniec.
Nie zjawiłeś się. Przegłosowali nas.
Sprzedadzą firmę za bezcen.
Ocalimy co najwyżej dom.
To nieważne.
- Shel… - Firma, zarząd. Nieważne.
- Zostawisz nas? - Jasne.
- Proszę. - Będę na zewnątrz.
Walt, wiem, że jesteś na mnie zły.
Ale musisz mnie wysłuchać.
No dobrze.
Mów.
Miałem kolejną wizję…
kiedy byłem w Kansas.
Coś tam ujrzałem.
Zobaczyłem…
Zobaczyłem współrzędne miejsca na środku Atlantyku.
- Współrzędne? - Tak.
Co wskazują?
Nie wiem.
Nie wiem, ale coś tam jest.
Coś, co zmieni nasze życie.
- Nasze życie? - Tak.
Chcę, żebyś udał się tam ze mną. Proszę.
Potrzebuję cię.
Jakie to uczucie?
- Kiedy potrzebujesz brata? - Nie słuchasz mnie.
Prosiłem cię o jedną rzecz. Żebyś tu dzisiaj był.
- Potrzebowałem cię… - To nieważne!
To nie ma znaczenia.
Dla mnie miało.
Jesteś pewien, że nie masz mocy?
Jutro będę miał siniaki, żeby to udowodnić.
Przepraszam.
Twój tata mnie dzisiaj odwiedził.
Kurde.
Co robisz?
Od tego zawsze się zaczyna.
Od przyjaznej pogawędki, a potem pomału zastraszy cię,
aż zorientujesz się, że to…
nie jest tego warte.
Nie chodziło mu o ciebie.
Nie?
Chyba nawet nie wie o…
cokolwiek to jest.
To czego chciał?
Szukał mojego ojca.
I co mu powiedziałeś?
Prawdę.
Głównie.
I żeby było jasne…
nie boję się twojego tatusia.
Sheldon powtórzył, co mu powiedziałeś.
Byłeś bezlitosny, nie uważasz?
Musiał to usłyszeć…
od kogoś, kogo to obchodzi.
Wiesz, że mnie obchodzi.
Dziwnie to okazujesz, mówiąc szczerze.
Dzisiaj bawimy się w szczerość?
W porządku.
Nie możesz się naprawdę troszczyć o kogoś, komu zazdrościsz tak, że aż cię skręca.
On jest chory, George.
A ty…
podsycasz jego urojenia,
jakby to był jakiś sport.
Sampson Steel umarło, kiedy twój ojciec skoczył.
- Co? - Przeczenie temu to twoje urojenie.
A co ty niby wiesz o ratowaniu firmy?
Wszystko, co masz, podano ci na tacy.
Ty arogancki gn…
Nie chodzi ci o ratowanie huty. Chcesz uratować siebie!
Sheldon próbuje zrobić to samo na swój sposób.
Wierzysz mu?
W te jego wizje?
Naprawdę wierzysz, że coś tam jest, na środku oceanu?
Nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że on tego potrzebuje.
Potrzebuje tej wyprawy, żeby dojść do siebie.
Może nie on jeden.
Zaraz. Pomału. Gdzie mamy jechać?
Do Maroka. Tam znajdziemy statek.
A… Walt się na to zgodził?
Na początku nie. Myślałem, że wszystko się posypie.
Ale George jakoś go przekonał.
Nie wiem, co bym bez niego zrobił.
Sheldon, przestań.
Mówiłeś, że wszystko będzie dobrze.
- Że nic ci nie jest. - I tak jest.
To wszystko prawda.
A czy…
widziałeś mnie…
w tych wizjach?
Byłam tam?
Nie, Jane…
Co myślałeś, gdy Jane cię zostawiła? Jak to tłumaczyłeś?
To była kara…
bo nie byłem dość dobry.
- Nie to ci powiedziała, prawda? - Rozumiem.
Kodeks to symbol bycia dobrym. Nie zapobiegniemy stracie i tragediom.
Nie jestem naiwny.
Ale…?
Ale świat nigdy nie był tak rozmyślnie okrutny.
Dawniej zapewniałeś dzieciom to, czego potrzebowały, i to wystarczało.
Chroniłeś swój kraj i nazywali cię bohaterem.
Świat zawsze był chaotyczny i gówniany, przyjacielu.
Przekonania dawały ci nadzieję.
„Jeśli będę dobry, nic złego nie stanie się mnie ani moim bliskim”.
To narracja, którą stworzyłeś dawno temu, żeby ochronić się przed rzeczywistością.
Ale rzeczywistość zawsze wygrywa,
nieważne, jak bardzo się sprzeciwiamy.
Co ty mówisz?
Że nie ma różnicy między dobrem i złem?
Że moralność to ćwiczenie intelektualne?
Nie.
Sugeruję, że funkcjonujesz w świecie, który sobie stworzyłeś.
Czarno-białym świecie dobra i zła.
I to cię chroniło. Zazwyczaj.
Ale…?
Ale w tym modelu nie ma miejsca na prawdziwy świat,
na to, jak żyje w nim większość ludzi…
W odcieniach szarości.
Chyba będziemy musieli kontynuować za tydzień.
Dobrze.
Dziękuję, Jack.
Czasem myślę, że tylko z tobą mogę porozmawiać.
Czy to nie ciekawe, że możesz się poradzić tylko człowieka,
który przez 20 lat próbował cię zabić?
Szczerze mówiąc, Jack, tylko ty mnie rozumiesz.
GENIALNY PRZESTĘPCA ZA KRATKAMI
Cóż, wiesz, gdzie zawsze możesz mnie znaleźć.
Napisy: Krzysiek Ceran