Witamy w saunie,
czyli w Kambodży.
Po tym fascynującym kraju można podróżować na wiele sposobów.
Konno, rikszą lub traktorem.
Jednak pan Wilman uznał, że powinniśmy spotkać się tu
w trzech łodziach.
Moim kolegom to się nie spodobało.
- Nie. - Zaczyna się.
Nie znoszę łodzi...
Pochodzę z Birmingham,
czyli tak daleko od morza, jak się da.
- Macie pełno kanałów! - Ale nie pływamy!
Ludzie z Birmingham nazywają to miasto
„Wenecją Północy”.
A wenecjanie nazywają swoje miasto „Birmingham Południa”.
Kanały służą do transportu węgla.
Tego też nie chcę robić. Jestem z Birmingham.
Nie jeżdżę na nartach i nie pływam łódkami. Kropka.
To program o samochodach.
Nie o gotowaniu, renowacji fresków czy łódkach.
Łódki są zdradliwe.
- Doskonale to ująłeś. - Nie należy
ufać środkom transportu,
które same odpływają z parkingu.
Albo toną. Auta tego nie robią.
- Co sobie pomyślą widzowie? - Co?
- Nikt... - Co byś pomyślał, gdybyś włączył
program Jamiego Olivera
i zobaczyłbyś, że maluje akwarelą?
Jeździliśmy ciężarówkami! I...
- Ciężarówka to pojazd! Jeździ po szosie. - ...konno.
- Jeździmy po drogach. - To poszło nam dobrze.
Nie poddawajmy się uprzedzeniom.
To wyzwanie
nie będzie wcale trudne.
Jesteśmy tutaj, nieopodal Siem Reap, na północy Kambodży.
Musimy przepłynąć
tędy... No, niekoniecznie.
Musimy przedostać się do Vung Tau,
które znajduje się w delcie Mekongu,
w Wietnamie.
Tkwi w tym jednak pewien szkopuł.
Jak już mówiłem, nie znam się na łódkach.
Ale tu nie ma wody.
- Nie ma. - Czy ten niby-pomost...
Czy to tam mieliśmy się spotkać?
- Tak. To jest pole. - Wilman to kretyn, prawda?
Problem jest taki,
że w tej ilości wody nie da się nawet utopić czarownicy.
- No nie. - Może poszukamy pojazdu,
którym dojedziemy do wody? I stamtąd wypłyniemy.
Dobra.
Znaleźliśmy pojazdy i ruszyliśmy na poszukiwania.
Jakże nisko upadliśmy.
Rowery są teraz modne.
Właśnie!
Globalne ocieplenie. Zmiany klimatu.
Głupio byś się dziś czuł, prowadząc program motoryzacyjny.
- Cholerne auto! Co za świr! - A niech to!
- Co ty wyrabiasz, idioto? - To jest dopiero egoizm!
Walnij go!
Czubek!
Parę wycieńczających mil później
koryto rzeki nadal było suche.
Oto nasz problem: mamy czerwiec.
Powinien padać deszcz. I to konkretny.
Powinno lać jak z cebra.
Ale nie leje. I jest tak od miesięcy.
Gdy dotarliśmy do wioski rybackiej,
w pełni pojęliśmy skalę tego problemu.
Te domy stoją na palach,
bo pod nimi była kiedyś rzeka.
Zatrzymajcie się. Patrzcie.
Woda sięgała do tego punktu.
Wszystko suche jak pieprz.
Zmiany klimatu
to tylko część problemu.
Chińczycy.
Zbudowali tamę na rzece, która zaopatrywała w wodę całą tę okolicę.
Po co oni tu jeszcze siedzą,
w tych domkach na bezużytecznych palach,
skoro Chińczycy zaiwanili im wodę?
- Dziwny jest ten świat. - Dziwne...
Tak naprawdę dziwne jest to,
że jak Chiny budują od groma elektrowni węglowych,
wszyscy wrzeszczą,
że mordują planetę.
A jak budują ekologiczną tamę i elektrownię wodną,
ludzie wrzeszczą, że mordują ją jeszcze bardziej.
Mogliby chociaż nie podprowadzać nikomu wody.
W końcu znaleźliśmy jezioro.
- Patrzcie. - O, proszę!
Jednak gdy tylko wypłynęliśmy,
zaczęła się pora deszczowa.
I to z przytupem.
Jezusie!
Nie wiem, jak się parkuje łódkę.
Spróbuję.
Jak ją zatrzymać? Drugie podejście.
Zaraz. Silniki... O nie.
Dobra. Poszło nieźle.
W porządku.
Stój w miejscu!
Przecież zaparkowałem!
Planowałem wyskoczyć z łódki i rzucić:
„Tymczasem w Policjantach z Miami...”
Łódka. Z ostrym dziobem. Czyli szybka.
Noga mi się zaplątała.
Wtedy z mroku wyłonił się Jeremy.
To jedyny doświadczony żeglarz w naszej ekipie,
więc sądziłem, że przybije do brzegu z większą gracją.
Dobra. Parkujemy.
Nie!
Cudownie.
Strasznie wieje.
Spróbuję tyłem.
To nie...
Nie da się tym sterować.
Ten kąt jest lepszy.
Dobra!
Chwyć tę linę!
Przyciągniesz mnie?
Proszę, zrób to.
Nie wydurniaj się!
To niebezpieczna akcja!
Dobrze, że dotarłeś. Zanosi się na deszcz.
Ożeż...
Co?
To łódka z Czasu Apokalipsy?
Owszem! PBR, patrolowiec rzeczny drugiej generacji.
To niezbyt taktowne. Płyniemy do Wietnamu.
- Nie wypada tym pływać. - Wypada!
Nie wiem, czy wiesz, ale Wietnamczycy wygrali tę wojnę.
Pływanie tą łódką po Wietnamie
będzie jak spacer po Old Trafford,
stadionie Manchesteru United,
w koszulce Charlton Athletic. Nie ma znaczenia, bo przegrałeś.
- Serio? - Nie urazisz ich.
Tak sądzisz?
Czy to jest scarab?
Tak.
Przez przypadek wybrałeś całkiem niezłą łódź.
- Cóż... - Do pływania u wybrzeża
- Miami. - No to w sam raz.
Mam tam dwa silniki V8.
Ja też.
Ile koni?
Razem 850. 425 na każdy silnik.
Za dużo.
A ty ile masz?
Po 350.
- Razem siedemset. - Osiemset pięćdziesiąt.
Ja mam lepiej.
- Nieprawda! - Jak myślisz, ile ma May?
- Nic. Pewnie zatonął. - Oby.
Wkrótce dowiedzieliśmy się, co zajęło mu tyle czasu.
Płynął z osiemnastego wieku.
A niech mnie!
Najgłupszy wybór na świecie!
Co to ma być? Ile to ma lat?
James? Jakieś sześćdziesiąt?
Mam linę.
Zaraz, płynę do tyłu. Dlaczego?
Tragedia.
Ma jedną gałkę i jedną kierownicę.
Oto i on. Nadciąga. Chce wypróbować nową technikę.
Złamał flagsztok.
- James? - Tak?
To najgłupsza łódź, jaką mogłeś wybrać.
- To znaczy? - Całkowicie nieprzystosowana
do tutejszych warunków.
To łódź rzeczna.
- Statek wycieczkowy. - Jesteśmy na jeziorze.
Ale mamy płynąć rzeką. To spokojne jezioro.
- Nie jest wzburzone. - Doprawdy?
Jaki masz silnik? V8?
- Jasne, że nie. - A jaki?
Czterocylindrowego diesla.
- Moc? - No.
Dziewięćdziesiąt dziewięć koni.
Z którego roku jest ta krypa?
1939.
- Czyli ma 80 lat. - Tak.
- Osiemdziesiąt? - Starsza niż bitwa o Anglię.
- To antyk. - Zgadza się.
Czyli to pływający kredens?
- W zasadzie tak. - Ile kosztowała?
- Szesnaście tysięcy funtów... - Że co? Za ten złom?
Kosztowała tyle, co ford focus.
I ma nowy silnik.
A ta ordynarna łajba jest twoja?
- Tak. - Ile za nią dałeś?
Dwadzieścia trzy.
- Serio? - Rozsądna cena.
Duże tyle kosztują...
- 23 tysiące funtów? - Tak.
- A ta ile kosztowała? - Co?
- Kupiłeś ją od byłego żołnierza? - PBR?
- Ile za nią zapłaciłem? - Tak.
- Sto tysięcy. - Co proszę?
Sto tysięcy.
Ile?
Sto tysięcy.
- Sto tysięcy czego? - Dolarów?
Nie, funtów.
- Sto tysięcy funtów? - Tak.
Sto koła za coś takiego?
- Ale to... - To przecież...
- Chodziło ci o symbolikę? - Nie. Zbudowałem ją.
- Jak to? To nie autentyk? - Nie.
- Zaraz. - Robiona na zamówienie?
To skomplikowana sprawa!
Musieli znaleźć oryginalne projekty kadłuba,
ustalić, gdzie zamontować silnik i dlaczego na środku.
Nie było łatwo jej zbudować, ale się udało.
Dzięki mnie cząstka historii
powróciła do Azji Południowo-Wschodniej.
To podróba. Składak.
Rama jest z garbusa czy z triumpha heralda?
- Robiona na zamówienie. - Dwulitrowy silnik z forda pinto.
- Właśnie. - Rama była robiona na zamówienie.
- Silniki są nowe. - Sto tysięcy za...
Mamy tu właściwie...
Rozmawiajmy jak spece od motoryzacji. To jest corvetta.
Zdecydowanie. Nie ma w tym nic złego.
- Duży silnik. Niedroga. - Plastikowa i niedroga.
To właściwie mercedes klasy G.
- A to rover 90. - No.
Tu się zgodzę.
Coś sobie przypomniałem.
Nie ochrzciłem łodzi.
Zorganizowałem prowizoryczną ceremonię.
Niech Bóg błogosławi tę łódź i jej pasażerów.
Tak to robi królowa.
Teraz mam na statku wino.
Łódź nazwałem Duma.
- No. - Tak.
Czyli „Wodna Machina”.
Ceremonia skończona, deszcz przestał padać.
Nadszedł czas na nasz epicki rejs. Mieliśmy pokonać 800 km.
- Dziękuję. - Wybacz!
Duma płynie.
Zauważyłem, że łódź Hammonda nazywa się Razzle Dazzle.
Cóż za wyszukana nazwa.
Pierwszy etap naszej podróży
obejmował sprint po jeziorze Tonle Sap.
Bardzo chciałem w pełni wykorzystać osiągi mojej łodzi.
Niestety, nie udało mi się.
Dobra. Mam problem, i to duży.
Mimo ulewy
to jezioro ma 130 km szerokości.
O tej porze roku powinno mieć pięć razy więcej.
Wybaczcie, nie są to oscarowe ujęcia,
ale widzicie, o co mi chodzi.
To jest droga, która biegnie wokół jeziora.
Ale jezioro sięga zaledwie tutaj.
Jest za małe, a więc także za płytkie.
Nie martwcie się. Dostrzegam ironię.
Facet, który przez 30 lat prowadził program o samochodach,
porusza się w żółwim tempie przez globalne ocieplenie.
Czy twoja łódka stawia właśnie klocka?
Nie... Czy to błoto?
Tak. Szorujesz po dnie.
Pływam łódką po polu.
W Policjantach z Miami tego nie było.
Płycizny to nie był nasz jedyny problem.
Musieliśmy też manewrować pośród plątaniny
ukrytych sieci rybackich.
Niefajnie.
Nie brzmi to dobrze.
Zawracam.
Ile przepłynął? 90 metrów?
Coś ty odwinął?
- Mam kamerę... - Nie.
Po prostu...
No co? Przestańcie mnie obijać!
- Utknąłeś? - Nie, tak sobie odpoczywam!
Zaczepiłem o sieć.
To ją odetnij.
- Dlaczego ty tak nie masz? - Że co?
Czemu wasze śruby nie łapią sieci?
Bo nie mam śrub. To PBR! Łódź z napędem strumieniowym!
Serio?
Aha.
Zostawiłem Hammonda i jego śruby...
Mam cię!
...i ruszyłem w dalszą drogę wraz z admirałem Ślimakiem.
Łódź Maya to jedna z tych rzeczy,
którymi mógł się bawić mały książę Karol
podczas kąpieli.
Moja łódź to okręt wojenny.
Gdy w połowie lat 60. amerykańskie wojsko zorientowało się,
że potrzebne im szybkie łodzie patrolowe,
którymi mogliby poruszać się po płytkich azjatyckich rzekach,
zwrócili się do Hatteras,
znanej amerykańskiej stoczni jachtowej.
„Kojarzycie wasze motorówki?
„Te rodzinne dziesięciometrowe modele z plastikowym kadłubem?
„Przerobicie je? Przesuńcie silniki do przodu.
„Zamiast śrub, napęd strumieniowy.
„Muszą mieć 400 km zasięgu i pływać z prędkością 25 węzłów”.
Potężne przedsięwzięcie.
Hatteras wyrobiło się z tym w sześć dni.
Sześć!
Powstała monumentalna jednostka.
Ale tę musiałem zrobić sam,
bo nie ma już dziś działających PBR-ów.
Trudno w to uwierzyć!
Istnieje tyle obiektów z czasów wojny w Wietnamie,
śmigłowce, broń, myśliwce,
ale nikt nie pomyślał o tym, by ocalić choć jednego PBR-a.
Jest świetnie zaprojektowany. Naprawdę.
Oryginalne PBR-y miały dwa silniki typu Detroit Diesel.
Żadnej elektryki, co sprawdzało się na wodzie.
Napęd wykonało Jacuzzi.
Nie żartuję.
Przez napęd strumieniowy trudno się steruje przy niskich prędkościach.
Ale pomijając ten problem,
pływałem po kambodżańskich brodzikach bez większych kłopotów.
Niedobrze.
Moi koledzy nie mieli tyle szczęścia.
James też zahaczył o sieć.
Tak jest! Wal się, gnido.
Podczas gdy Aquaman usiłował wdrapać się na pokład...
Szlag.
...układ chłodzący na łodzi Hammonda wypełnił się błotem.
To większy problem niż sieci w śrubach.
James ledwie zdążył wyschnąć,
a już musiał znów nurkować,
bo jego wloty też nabrały szlamu.
Musiałem zawrócić i robić za holownik.
Gotów na gwałtowne hamowanie? Będzie fajnie.
Cholera.
Wybacz!
Dobra, mam cię.
James uparł się, że to on przywiąże łodzie do siebie,
dzięki czemu ja mogłem filmować otoczenie.
W końcu mu się udało i wyruszyliśmy na poszukiwania Hammonda.
- Tam jest! - No.
Ahoj, Hammond.
Nienawidzę łodzi!
Włączam syrenę.
Nadciąga Słoneczny Patrol.
Ciekawe,
ile tanich filmów porno nakręcono na łódce Hammonda.
„Może małe bara-bara na barce?”
Hammond, ile śladów nasienia znalazłeś na tej łodzi?
Przestań, staram się o tym nie myśleć...
Pod pokładem jest jak w skarpetce nastolatka.
Obie popsute łodzie były przywiązane do mojego thunderbirda,
więc płynęliśmy dalej, aż do zapadnięcia zmroku.
Masz tu szperacz?
Owszem.
Halo!
Wiele godzin później, po przebyciu raptem 16 km,
byliśmy nieco markotni.
Aż nagle...
James, czy to światła?
Tak.
To chyba miasteczko Pursat.
Nie jest to miejsce, do którego mieliśmy dotrzeć,
ale powinien tam być hotel.
Po zaparkowaniu...
Szlag.
...zameldowaliśmy się w jedynym hotelu w mieście
i, wygłodniali, zasiedliśmy do kolacji.
Niestety, w menu nie było nic, co Hammond mógłby zjeść.
To są... ważki.
Nie jem ważek.
- Nie próbowałeś. - Nikt tego nie je.
- To świerszcze. - Ich też nie jem.
- To chrząszcze wodne. - Nie zjem tego.
- A to tarantule. - Tego nie zjem jeszcze bardziej.
Albo jakieś inne duże pająki.
Chodzi o to,
że za rządów Pol Pota
ludzie przymierali tu głodem. Nie mieli wyjścia.
Aż w końcu odkryli, że to jest smaczne.
Wiesz, co znaczy „Pol Pot”?
- Wszyscy sądzą, że tak się nazywał. - Ohydne żarcie?
Nie. To skrót od „Polityczny Potencjał”.
Jak Jeremy Corbyn. Podobny pomysł.
Jesz...
To ważka.
Jak smakuje?
Jak ważka.
Wiedziałem, że się nie przełamiesz.
WIęc załatwiłem ci jajka na twardo. Zjedz.
To świerszcz. Prawdziwy, to widać.
Zjadasz go w całości, czy najpierw trzeba go wypatroszyć?
Boże! Tu jest ptaszek!
Co?
To nie na moje siły...
Serio, stary?
- Ohyda. - Fakt.
Ale jak rządzi tobą socjalistyczny dyktator,
na przykład, gdyby Wielką Brytanią rządził Corbyn,
jedlibyśmy takie rzeczy.
Po uczcie nadszedł czas na spoczynek.
Dostaliśmy najlepsze pokoje.
Zaraz, czy to...
Ten agregat chodzi bez przerwy?
Ten hałas...
Da się to wyłączyć? Nie.
Wyłączyć?
Nie? Gorzej już być nie może.
Może.
To...
Co to jest? Dlaczego...
Dlaczego to wisi w pokoju dorosłego faceta?
Wschód słońca był przepiękny.
I nie musieliśmy budzić operatorów, by go sfilmowali,
bo oni także nie przespali ani minuty.
To...
To.
- O 4.26. - Tak.
O północy,
czy o 2.00 nad ranem, wyłączyli muzykę,
- ale zaczęło się szczekanie psów. - No.
- A o 4.26 zaczęły piać koguty. - Tak.
O 5.00 wypłynęli rybacy.
Czemu nie ma tłumika na te rzeczy?
Łodzie i agregaty nie mają tłumików.
Takie wynalazki tu nie docierają.
Po co my to robimy?
- To wczasy na łódkach. - Tak.
- Życie na wodzie. - Cudowne.
Te luksusy.
By poprawić sobie humor, ruszyliśmy na zakupy.
I przeżyliśmy szok:
to miasteczko okazało się bowiem Wenecją Wschodu.
Domy na wodzie z telewizją satelitarną,
pływające warsztaty
i supermarkety,
szpital, a nawet kościół.
Patrzcie. To główna ulica.
Czyli przenieśli miasto...
- Na jezioro. - Tak.
- ...miasto musi być nad jeziorem. - Przemieszcza się.
Czego nam trzeba?
Zatyczek do uszu i tabletek nasennych.
I czegoś do popicia. Może mocnego piwa?
Dobra.
- Bardzo mocnego. Nazywa się whiskey. - Tak.
Kupimy takie piwo. I parę detergentów.
Chcesz oczyścić łódź ze śladów pornografii.
Nie chcę sobie tego nawet wyobrażać.
Niestety, poruszanie się po zatłoczonych ulicach
ujawniło piętę achillesową mojej łodzi.
Brak sterowności przy niskich prędkościach.
Boże!
Patrzcie. W lewo, do oporu.
Skup się na...
Nie rób tak!
Więc teraz muszę...
To jest do tyłu,
a to – do przodu.
Nie, to nie działa.
- Cofaj. - Chcecie coś z tego sklepu?
Bo właśnie do niego zmierzamy.
Gdy wreszcie rozbiliśmy się o właściwy sklep,
ruszyliśmy na zakupy.
Mam mopy.
To jest piwo.
Macie może
tabletki...
Ale takie
dla słonia. Dużego.
Ale nie dla... Nie. To go zabije.
- O to mi chodzi. - Właśnie.
Po zakupach
ruszyliśmy w dalszą drogę przez płytkie, wypełnione sieciami jezioro.
Na razie łódź płynie sama.
Temperatura i ciśnienie prawidłowe.
Hammond też naprawił silniki.
Ale ich nie odpalał, bo bał się, że błoto je zniszczy.
Więc dalej był na holu.
Znalazłem bardzo miłego rybaka,
który holuje mnie swoją łódką.
Który nie ma tłumika.
Jego łódź miała za słaby silnik, więc poprosił kolegów,
żeby holowali mnie razem z nim.
Ich silniki też nie mają tłumików.
I teraz płyniemy z prędkością, której nie zarejestrowałoby żadne urządzenie.
Jezu!
Moja łódź nie miała wprawdzie układu napędowego z czasów Dickensa...
Dziękuję.
Jednak napotkałem pewien problem.
Tu kończy się jezioro. Dotarłem.
A tam chyba jest rzeka.
Dzieli mnie od niej jednak
mała przeszkoda.
Ujście rzeki blokowała
gęsta roślinność.
By się przez nią przedrzeć, porzuciłem rozsądek i ostrożność
i wezwałem na pomoc przyjaciół:
moc i prędkość.
Ruszaj! Naprzód!
Tak!
O nie! Nie tak miało być!
No i utknęła.
Mam liście we wlotach.
Tymczasem
na jeziorze
moje życie zmieniało się w koszmar.
Mam problem. Osiadłem na mieliźnie.
Nie mogę ustawić się pod wiatr, bo utknąłem.
I nadchodzi burza.
Łódź kamerzystów nie mogła mi pomóc,
bo też ugrzęzła.
Patrzcie na tych biedaków.
A jakby tego było mało...
Utknąłeś? Myślałem, że czekasz na mnie.
Nie, utknąłem. Nie da się holować tej łodzi
- w taką pogodę. - Nie dam rady.
Myślałem, że na mnie czekasz.
Naprawdę mi przykro!
Niech to licho.
Boże!
Ja natomiast, próbując wydostać się z pola sałaty, poprosiłem o pomoc
paru miejscowych, którzy nie pomagali Jamesowi i Richardowi.
Rusza się.
Tak.
Tak!
Potężny PBR uwolniony przez lokalsów!
Wkrótce i mnie wzięto na hol.
Miałem więc czas, by zadumać się nad tym, jak fatalne to były wczasy.
Co za farsa. Połowa obywateli Kambodży siedzi w wodzie,
próbując nas wyplątać z sieci i lin
i wyciągnąć z mielizny ekipę operatorską. Wszyscy utknęli.
Żałosne!
Ugrzązłeś?
Tak? Ugrzązł?
Tak.
Wszyscy utknęli.
W końcu jednak Hammond i ja znaleźliśmy głębszą wodę
i ruszyliśmy dalej o własnych siłach.
Oba silniki działają!
To Clarkson. May do komandora Clarksona.
Dobra, chłopaki.
Po pierwsze, witajcie. Miło was widzieć.
Niestety, mamy mało czasu.
Przed nami spora połać zieleni,
a te łodzie się przez nią nie przedrą.
Problem był taki, że moje wielkie silniki
wciągnęłyby liście do wlotów i zapchały je dokumentnie.
Hammond i May postanowili utorować drogę przez warzywa
przy użyciu staromodnych śrub swoich łodzi.
Nurkujemy w trzciny.
Ręka na przepustnicy.
Następnie miejscowi wzięli mnie na hol.
Oto przedzieram się przez sałatę.
Posiekaną uprzednio przez Hammonda i Maya za pomocą zabytkowych śrub.
Nie podoba jej się to.
Temperatura rośnie.
Gęsta ta zielenina.
Dawaj, łódko.
Siekacze się nie poddawali.
Hammond, tam się przerzedza. Niecałe 200 metrów stąd.
Widzę wodę. Tak!
Tak!
Nie ma chwastów.
Zabytkowa łódź triumfuje.
Następnie ruszyliśmy kanałem, który oczyścili miejscowi rybacy.
Wiecie, co jest najciekawsze w tej trzcinie,
poza tym, że wygląda jak wielka natka pietruszki?
To, że, jak twierdzi jeden z miejscowych,
dziesięć dni temu jej tu nie było.
A teraz ciągnie się aż po horyzont.
Dziesięć dni.
Szkoda, że warzywa tak szybko nie rosną.
W końcu jednak znaleźliśmy się na rzece,
i wreszcie, po dwóch frustrujących dniach,
mogliśmy ruszyć z kopyta.
Ja cieszyłem się z tego najbardziej,
bo nareszcie mogłem swobodnie sterować łodzią.
Tak jest! Pędzimy!
Co za prędkość!
Niesamowite!
Dawaj, Wodna Machino!
No, może nie wszyscy ruszyliśmy z kopyta...
Poziom paliwa i temperatura są OK.
Ciśnienie oleju idealne.
Chyba płynę.
Byliśmy na Tonle Sap,
jedynej rzece na świecie, której nurt zmienia kierunek
w zależności od pory roku.
Hammonda i mnie czekało ważne zadanie.
Chcesz się ścigać?
To było do przewidzenia.
Czeka nas wyścig równoległy.
Pora udowodnić wyższość napędu strumieniowego nad śrubowym.
Błyskawiczny moment obrotowy i przyspieszenie.
Metą był widoczny w oddali most.
Stanęliśmy na pozycjach.
Trzy, dwa, jeden, start.
O nie!
Proszę bardzo. Ustawiam wloty.
Żegnam, panie Hammond.
Rozpędzam się.
O nie! Patrzcie tylko!
Dogania mnie!
Dawaj! Dawaj!
Płyń, machino! Dasz radę!
Nie pozwolę na to!
Uda mi się! Naprzód!
I meta!
Tak!
Nie!
Cholerny kurduplowaty górnik z Birmingham i jego HMS Porno!
Przegrałem idiotyczny wyścig równoległy,
więc zaproponowałem test hamowania.
Dajemy całą naprzód,
a potem całą wstecz. Od razu.
Dysze zmieniają kierunek, woda jest wyrzucana do przodu zamiast do tyłu.
Hammond nie wie jednak, że to popisowy numer mojej łodzi.
Trzy, dwa, jeden, start.
Jezu!
No dobra, wygrałeś. Niech ci będzie.
Nieźle nachlapałem. PBR-y słyną z tego, że przy pełnej prędkości
ich droga hamowania jest równa ich długości, czyli 10 m.
Kamera nadal ocieka wodą.
Właśnie udowodniłem, że to prawda.
Ja tymczasem, parę kilometrów za nimi,
żyłowałem silnik, by ich dogonić.
Cholera!
Poduszka wpadła mi do wody.
Szlag!
Jeśli skręcę w prawo do oporu...
Stój.
Co, u licha...
Hammond, pobujaj się na falach. To jest super.
Podoba mi się.
Richard Hammond bryka pośród fal.
Co może się nie udać?
Tym razem pożar jest raczej wykluczony.
A niech mnie! Jest fajnie!
Podoba mi się to!
May zajmował się zabawianiem miejscowych,
a Hammond i ja zbliżaliśmy się do stolicy Kambodży.
Tak! To Phnom Penh!
Dopływamy do Phnom Penh.
Jestem pod wrażeniem.
Jak zawaliłem egzaminy, nikt mi nie mówił,
że kiedyś przypłynę PBR-em
po Tonle Sap do Phnom Penh.
Głównie dlatego, że wówczas Kambodża
była niedostępna dla turystów,
bo rządził nią największy czub w historii świata,
Pol Pot.
Facet wybił 25% populacji tego kraju.
Jedną czwartą.
Zasadniczo twierdził on, że każdy, kto zna języki obce,
ma delikatne dłonie albo nosi okulary,
a więc sprawia wrażenie inteligenta, musi zginąć.
Koniecznie obejrzyjcie Pola śmierci.
Proszę.
Wtedy zrozumiecie, co tu się działo.
Po zaparkowaniu postanowiliśmy zaczekać na Jamesa w FCC.
To chyba najbardziej odjazdowy bar na świecie.
W czasach, gdy Kambodżą targały niepokoje,
korespondenci zagraniczni
mediów z całego świata spotykali się w tym miejscu.
Stąd nazwa: Klub Korespondentów Zagranicznych.
Dziennikarstwo było wówczas szlachetną profesją.
I szefostwo pokrywało ich wydatki.
Do tego sporo pili.
- To się czuje. - Fakt.
- Bywali tu... - Czuję też...
- ...wybitni, narąbani ludzie. - ...marskość wątroby.
Przychodzili tu z bronią, którą niby „znaleźli”,
zalewali się w trupa, a potem strzelali z balkonów.
Można by postrzelać do butelek,
ale z kałacha. Wypiłem 17 piw...
Więc teraz powinniśmy zacząć się bić.
A potem napiszę artykuł
- ze złamanym nosem. - Tak.
Po dziesięciu toastach wzniesionych za dawne czasy
zjawił się James.
Postanowiliśmy kupić parę rzeczy,
które ułatwią nam życie podczas podróży.
Nie trafiłem.
Może zaczniemy od targowiska?
Takiego dla miejscowych?
- Tak. - Jedźmy tam.
- No weź! - Tak jest.
To ma spalinowy silnik.
Co z globalnym ociepleniem?
W końcu znaleźliśmy targowisko.
I od razu naszą uwagę przykuły zegarki.
To Breitling.
Powinni bardziej dbać o to, jak wystawiają swoje produkty.
A to gustowny Hublot.
Bardzo lekki
jak na produkt z tak wysokiej półki.
- Tak? - I te brylanty.
- Lubisz zegarki Omegi? - Omegi?
Patrz, to moja omega. A ta jest identyczna,
tyle że pomarańczowa.
Jezza.
Tam jest złoty Rolex,
a tutaj Omega, model Planet Ocean.
Pytałem o cenę Seamastera. U nas kosztują 3000 funtów,
- prawda? - Tak.
- Zgadnij, ile kosztują tutaj. - Nie wiem. Dwa tysiące?
Pięćdziesiąt funtów.
- Ile? - Wiem, że mają tu niski narzut,
ale to jest niewiarygodne.
To znaczy, że marża na tych zegarkach jest kosmiczna.
Właśnie.
O, witam.
Czy to prawdziwy pasek Jaguara?
Mam jaguara.
Ile to kosztuje?
Dam panu dwadzieścia pięć, bo jest pan miły.
Tak.
Reszty nie trzeba.
Nic mnie tak nie irytuje,
jak bandy Europejczyków targujących się w takich miejscach
o dolara czy dwa.
Wy tego nie odczujecie.
Oni – tak.
- Płaćcie tyle, ile żądają. - Tak.
- Ile płacę? - Siedemdziesiąt pięć.
Że jak? Dam dwadzieścia pięć.
Po zakupie luksusowych towarów
ruszyliśmy na poszukiwanie rzeczy praktycznych.
O, garnki.
Tak.
- Coś na muchy. - Proszę.
Muchy...
- Paralizator? - Tak.
Jezusie.
No tak. Boże!
- Dziękuję. - Ratuje mi pani życie.
Gorąco tu.
Co to za pani w złotych ciuchach?
To wygląda na indyjskie.
- Czy to antyk? - Tak.
Naprawdę?
- To też? - Tak.
Mogę coś na drugą pachę?
Kupiliśmy wszystko, czego nam było trzeba, by przetrwać kolejną noc,
po czym zameldowaliśmy się w pięciogwiazdkowym hotelu...
Dobry wieczór.
Dziękuję. To bardzo miłe.
...i udaliśmy się do baru.
To budynek rządowy.
Spójrzcie na oświetlenie.
Świetnie zaprojektowane. Wygląda jak zasłony.
Albo jak kurtyna w teatrze.
Czyli tam urzęduje premier?
Nie rób tego!
Nie tam?
Nie nazywaj go premierem.
- No to kim on jest? - Dziwna sprawa.
Przeczytałem to w Financial Times. Zapisałem to sobie.
Hun Sen, który rządzi Kambodżą od 31 lat,
chce być nazywany, cytuję:
„Jego Lordem Premierem, najwyższym zwierzchnikiem sił zbrojnych”.
Jeśli chcesz o nim mówić,
musisz go tak nazywać.
Jego żona, Bun Rany,
nosi oficjalny tytuł, cytuję:
„Najwspanialsza i Najzacniejsza Geniuszka”
- Mnie możecie nazywać... - „Najwspanialszym
„i Najzacniejszym Geniuszem".
Tak mnie nazywajcie.
Wkrótce potem położyliśmy się spać.
Choć nie wszyscy.
Mam farbę, pędzle i spray.
Gdzie rowery?
Tutaj. Dziękuję bardzo.
Pojadę za tobą.
Następnego ranka zamontowałem nową deskę klozetową
i klimatyzator,
a James – lodówkę turystyczną.
Hammond przebrał się w nową koszulę
i ruszyliśmy w drogę.
Już od pierwszych minut trudno było zachować powagę.
Robiliśmy już sobie różne psikusy,
ale ten jest chyba najlepszy.
Hammond nie ma pojęcia,
jaki numer mu wycięliśmy.
DESZCZYK SPERMY
Chyba pierwszy raz
płyniemy razem o własnych siłach.
Tak. Jest fajnie.
Aż tak fajnie?
Wiecie, co byłoby fajniejsze?
Dzięki.
Przezabawne.
Przebyliśmy już niemal 250 km i z Tonle Sap
wpływaliśmy na jedną z najsłynniejszych rzek świata:
mityczny Mekong.
Wypłynąłem na jej wody na pełnym gazie.
Ten napęd z Nowej Zelandii ma moc!
Skutery wodne, którymi pływa się na wczasach,
mają tylko jeden wirnik i wydech.
Wciągają wodę i wypuszczają ją tyłem.
Te wloty działają nieco inaczej niż dwustopniowe wirniki.
Jeden wciąga wodę, która zaczyna wirować,
po czym przerzuca ją do drugiej, która wyrzuca ją na zewnątrz.
To zapewnia błyskawiczne przyspieszenie.
Pływam motorówką.
Naprawdę mieli taką w Policjantach z Miami.
Don Johnson taką pływał. W koszuli z podwiniętymi rękawami. Wyglądał super.
To jest Scarab Thunder.
Zbudowano go specjalnie do serialu Thunder
z Hulkiem Hoganem. Wypuścili jeden sezon.
To był straszny szajs. Ale łódź się ostała.
W łódkach intryguje mnie to,
że gdy ma się auto,
nigdy nie jest tak, że jeździ się na pełnym gazie przez cały dzień.
W przypadku łodzi to normalne.
Zdarzyło wam się wcisnąć gaz do dechy
zaraz po tym, jak wsiedliście do auta, i tak non stop?
Miałem kiedyś firmowe clio. Właśnie tak nim jeździłem.
Tymczasem ja, daleko w tyle,
rozmyślałem nad tym, jak niesamowicie rozległa jest ta rzeka.
Ciekawostka.
Ilość ryb łowionych w Mekongu jest 13-krotnie większa
niż ilość ryb łapanych
na wszystkich wodach śródlądowych Ameryki.
Rzeka ta daje żywność i pracę sześćdziesięciu milionom ludzi.
Sześćdziesięciu milionom.
Postawienie tamy na takiej rzece byłoby równie wyniszczające
jak wojna atomowa.
Ja i Jeremy byliśmy dalej i próbowaliśmy
sprawnie zaparkować przy punkcie wietnamskiej kontroli granicznej.
Nie wyszło.
Tak.
- Dzień dobry. - Dzięki.
Jesteśmy doświadczonymi podróżnikami.
Łodzie to nasza druga natura.
Hammond,
przykro mi. Celnikowi właśnie zdechł pies.
O nie. Przybyliśmy tu w złym momencie.
Nie będzie w zbyt dobrym humorze.
Dzień dobry.
Mam wrażenie, że w mojej koszuli
jest sporo syntetycznych włókien. Jest niewygodna.
Załatwiliśmy formalności,
po czym zawiesiłem odpowiednią flagę...
Jest.
...włożyłem czarny beret załogi PBR...
Dobra.
...i z rykiem silnika wpłynąłem do Wietnamu.
Moja łódź jakby ożyła.
Jest w swoim żywiole.
Pruje przez wody Mekongu.
Kambodża. Mekong po tamtej stronie jest praktycznie pusty.
A tutaj – tętni życiem.
Ja także dotarłem do Wietnamu.
I nagle coś zrozumiałem.
Zachowywałem się dotąd jak idiota. Żyłuję silnik mojej łodzi,
która płynie ledwie 23 km/h, czyli jakieś 11,5 węzła,
próbując dogonić ludzi, z którymi nawet nie chcę przebywać.
Postanowiłem odpuścić i wypróbować swoją nową wędkę.
Jest świetna.
Powinienem mieć błystkę czy coś, ale...
Łowię ryby
na najlepiej zarybionym łowisku świata.
Kilka kilometrów dalej opuściłem Mekong
i poprosiłem Hammonda, by wpłynął ze mną do portu w Chau Doc.
Tym razem także
obserwowali nas przedstawiciele władz,
więc chcieliśmy dobrze zaparkować.
Jeremy, masz moją łódź, a mnie na niej nie ma.
Co?
Opuściłem pokład, a łódź nie jest przywiązana.
- Nie przywiązałeś jej? - Lina się poluzowała.
Dlaczego jej nie przywiązałeś?
Myślałem, że przywiązałem.
Na Boga, Hammond, twoja łódź odpływa.
Zgarnąłem Richarda, żeby mógł schwytać swoją łódź.
Test pod tytułem „Dokąd popłynie łódka” zakończony. Jest tam.
Tak. Już wiemy...
Ustaliliśmy kierunek dryfu.
Łódki dryfują tam.
Wszystko wiemy.
W końcu udało nam się przywiązać łódki do stałego lądu.
Tak to się robi.
Dopiero wtedy Hammond załapał żart.
Dopiero zauważyłem.
Co?
Co zrobiliście z moją łódką.
Miałem to...
- Tak, cały dzień. - I nie zauważyłem?
Nie widziałeś.
- Przepłynąłeś przez granicę... - Tak.
...przez wietnamską
- odprawę celną. - Boże.
- Przepłynąłeś... - Przecież...
...jakieś 160 km.
Machałem do ludzi.
Zmiana nazwy łodzi przynosi pecha.
Jezu.
Zostawię cię z tym.
Zaparkowaliśmy łodzie
w tej ciasnej zatoczce,
w tym miasteczku, ponieważ...
chcę wam coś opowiedzieć.
31 stycznia 1968 roku
Chau Doc zostało zajęte przez Wietkong
w ramach ofensywy Tet.
Flotylla PBR-ów ruszyła na pomoc Amerykanom,
a pozostałe osłaniały ewakuujących się żołnierzy.
Później okazało się, że w domu nieopodal szpitala
utknęła 24-letnia amerykańska sanitariuszka, Maggie Frankot.
Jej jeep został doszczętnie zniszczony.
Wszędzie padały strzały.
Żołnierze Wietkongu otoczyli jej dom.
Kilku wdarło się do środka.
Żołnierzom sił specjalnych
udało się do niej przedostać.
Po ciężkiej walce
wydostali ją, ranną w nogę,
i zanieśli do jednej z łodzi.
Wkrótce potem jeden z tych żołnierzy
sierżant Drew Dix, dostał od prezydenta medal za bohaterstwo.
A kapitan PBR-a,
który wydostał ją z miasta,
niejaki
porucznik William H. „Buddy” O'Brien wyszedł na tym jeszcze lepiej,
bo rok później
się z nią ożenił.
Powinni ją nazwać Łodzią Miłości.
Robiło się późno,
więc postanowiłem się zatrzymać
i coś sobie upichcić.
- Byłem już w Wietnamie. - Wiem.
Rano uczyłem się wietnamskiego.
A popołudniami uczyłem się przyrządzać pho.
Ludzie mają mnie za wielkiego idiotę,
który ma dwie lewe ręce.
- Taki byłeś w Top Gear. - I mają rację.
Lubisz cebulę?
- Tak. - Dobra.
To dobra wołowina.
Chyba ją podgotuję.
W zupie pho powinny być 124 rodzaje przypraw.
Na tę chwilę nasz program nie jest zbyt motoryzacyjny.
Siedzimy na łodzi i gotujemy zupę.
- Ale za chwilę... - Tak.
...wrócą do Jamesa...
- Tak. - ...który opowie
- o jakichś technicznych sprawach. - Tak.
Posłuchajcie tego.
Mój silnik współgra z silnikiem na łodzi kamerzystów.
Słyszycie?
jeśli odrobinę zmienię obroty...
Dobra. Możemy jeść.
Dzięki.
No, całkiem niezłe.
Mówisz poważnie?
Tak. Naprawdę smaczne.
Co za widok.
Po jedzeniu wypadało posprzątać.
- Uwaga, gorące. - Fakt.
Puść.
Podziwiaj mój geniusz.
Nie zanieczyszczamy rzeki.
Jej wody będą bardziej pożywne.
- To biodegradowalne. - Tak.
Nikt nam nie zarzuci,
że zanieczyściliśmy rzekę.
Dupek z ciebie.
To chyba oni.
Tak.
May, czy to ty wyłaniasz się z mroku?
Tak, to ja. Ahoj.
W samą porę. Odpływamy. Musimy poszukać Mekongu.
Zaraz, mieliśmy zjeść pho.
Zjedliśmy. Było pyszne.
Wybacz. Chciałem ci trochę zostawić, ale Richard wylał je do rzeki.
Wywalił twoją porcję.
Dzięki. A miałem taki ciężki dzień.
Niestety ów ciężki dzień jeszcze się nie skończył,
bo musieliśmy odszukać Mekong,
a tylko ja miałem odpowiedni sprzęt.
Raport z sytuacji.
Oświetlam sobie drogę czołówką
przyczepioną do flagsztoka.
Szlag.
Dlaczego ja nigdy nie mam świateł?
Nigdy.
Jakby tego było mało...
Mam coś z silnikiem.
Przegrzewa się, przerywa i się dławi.
To wszystko przez to,
że zmieniłeś nazwę łodzi.
To przecież nie ja!
Jako jedyny miałem nawigację i światła,
więc płynąłem na czele.
Widzę przesmyk. Czekajcie.
Tak. Jest przesmyk.
Za mną!
Wygląda to nieciekawie, ale tędy wrócimy na wody Mekongu.
Jednak gdy tylko skręciłem, zrozumiałem, że mam problem.
O nie, znowu chwasty. Boże, nie.
Za minutę znów wyląduję pod łodzią
i będę wydłubywał sałatę z wlotów.
I faktycznie, niecałe sto metrów dalej...
Silnik padł.
Zapłaciłem miejscowemu, by oczyścił wloty wody w mojej łodzi.
I ruszyłem dalej razem z nim i naszą tłumaczką.
Co mnie ucieszyło, bo mogłem ją zapytać o coś,
co mnie zastanawiało.
Mam pytanie.
Moja łódź nazywa się Duma.
Gdy to mówię, wszyscy się śmieją.
Nie śmieją się bez powodu.
Ale to znaczy „Wodna Machina”.
Co w tym śmiesznego?
Brzmi podobnie do...
„W... twoją matkę” po wietnamsku.
Co?
- Tak. - Żartujesz.
- Aha. - Tak.
Nie mam napędu.
Cholera. Walnąłem w drzewo.
Było późno, łódź Hammonda niedomagała,
a ja walnąłem w drzewo,
więc postanowiliśmy rozbić obóz.
Następnego ranka obudziła nas mżawka.
Nie mieliśmy pojęcia, gdzie jesteśmy.
Pogoda iście angielska, nie sądzicie?
No.
Po co on w ogóle zboczył z trasy?
Zachciało mu się robić program historyczny.
A potem kulinarny. Przegapiłeś to.
Zrobiłem wyśmienitą zupę.
O nie, zobaczy mnie.
I będzie miał traumę do końca życia.
Dzień dobry.
Jeśli wpadnie do własnego kibla
- z odchodami... - Hammond.
- ...i wypłynie z klockiem na głowie. - Ktoś powie:
„Dziś w rzece pływa wyjątkowo duża kupa”.
Poranna toaleta zakończona.
Czas ruszać dalej.
A ponieważ zabłądziliśmy przez Jeremy'ego,
to on musiał teraz odnaleźć właściwą drogę.
Prowadź, wodzu.
Wkrótce wrócimy na wody Mekongu, bez obaw.
Oby. W przeciwnym razie marny twój los.
Fakt, zgubiliśmy się.
Tych kanałów nie ma na mapie.
Parę kilometrów dalej nadal nigdzie nie było Mekongu,
ale znaleźliśmy targowisko na wodzie,
gdzie kupiliśmy rzeczy na śniadanie.
To nie jest supermarket.
Gdzie... Co mam zrobić?
Podpłyń tam,
zbliż się do łodzi, z której chcesz coś kupić, i kup to.
Richard i James poradzili sobie bez problemu.
- Dziękuję. - Dziękuję.
A ja, w mojej krnąbrnej łodzi...
Boże.
...szlag.
Nie da się nią sterować. Niech to licho.
Przepraszam.
Po prostu...
O nie.
Hammond, wybiłem ci okno.
Widzę.
Przestań pikać!
Witaj, kochana. Co to? Nie?
- Pięćdziesiąt centów. - Dobra.
Kupiłem...
Co to jest?
Rusz się!
Przepraszam. Płynę tam. Znaczy...
Nie! Nie obracaj się.
O nie. Przepraszam.
Pomidory. Świetnie.
- I cebula. - Dziękuję.
Nie wiem, co to.
Dobra. Teraz jest chyba nieźle.
Nie! Nie tak miało być!
Przepraszam. Złamię mu ster.
Moja wina.
Ostatecznie nic nie kupiłem.
Jednak gdy James zaczął robić śniadanie,
trafiliśmy na Mekong.
Niestety, nie był to koniec naszych kłopotów.
Jeśli popłynęlibyśmy tą lub tamtą odnogą,
albo jakąkolwiek inną, wpłynęlibyśmy do morza.
Nasze łodzie się do tego nie nadawały.
Musieliśmy więc inaczej przedostać się przez deltę.
Znów musieliśmy opuścić Mekong i wpłynąć do kolejnego kanału.
To rozzłościło Hammonda.
Wspaniale. Kolejny cholerny kanał!
Na Boga.
Hammond, gdybym miał karabin na dziobie,
zacząłbym do ciebie strzelać.
Ale nie masz. I nie bez powodu.
Bo już byś go zgubił.
Skoro zgubiłeś ogromną rzekę,
zgubiłbyś i karabin.
Tak być nie może.
Wiedziałem, że płyniemy we właściwym kierunku
i że musimy płynąć właśnie tędy.
Ale tych kanałów nie było w mojej nawigacji.
Dobra.
Płyniemy na południe. Czyli źle.
Musimy skręcić w lewo, a potem w prawo, i się wyrówna.
Możemy skręcić tutaj.
Jeśli popłyniemy tędy, trafimy na właściwą odnogę Mekongu.
Albo zgubimy się jeszcze bardziej.
Jeremy, przemyśl to. Jeszcze nie wszystko stracone.
Spokojnie.
W końcu dotarliśmy do wodnego skrzyżowania.
Którędy teraz?
Dobra, chłopaki, płyniemy w prawo.
Płynąłem za Jamesem, co oznaczało, że Jeremy płynie na końcu.
A skąd ta pewność, że mamy skręcić w prawo?
Taką mam nadzieję.
Jak już przepłyniesz, odwróć się i sprawdź, czy ja się zmieszczę.
- Co? - Hammond.
To się nie uda.
Nie zmieściła się.
Dzięki.
Nie zdążyłem się odwrócić.
Wiesz, co to oznacza? Nie mamy nawigacji.
Ojej, co my bez niej poczniemy?
Przecież to przez nią się zgubiliśmy.
Kawałek dalej rzeka zaatakowała nas nie od góry,
a od dołu.
Chwilami chyba szoruję po dnie.
Ja chyba też.
Tak, szoruję po dnie.
Chwila.
Hammond, to ślepy zaułek!
Niech to! Utknąłem.
Że co?
Nie mogę zawrócić. Ratuj się, kto może.
Było jednak za późno.
Szlag.
Ja mogłem zawrócić, ale...
Zapchała się liśćmi.
- Tracę napęd. - Clarkson, zgłoś się.
Tracę napęd.
Mam ci współczuć?
Wszyscy trzej utknęliśmy.
Fatalnie, prawda?
Dobra, chłopaki. Jest tak.
Dzięki swemu błyskotliwemu umysłowi
wydedukowałem, że tu występują pływy.
Widać, gdzie sięga przypływ.
Musimy poczekać, aż woda się podniesie.
- Ale opada. - To mnie trochę martwi.
Tak czy siak, wygląda na to, że trochę tu posiedzimy.
Paradoksalnie jest to dość przyjemne miejsce.
Nie licząc kilku metrów śmierdzącego mułu, który wyłania się spod wody.
- Chcesz pomidora? - Nie.
- Ziemniaka? - Nie.
- Cebulę? - Nie.
Mam iPada. Obejrzymy film.
Na Prime Video jest fajny program, The Grand Tour.
- Nie lubię go. - Straszna chała.
Nie znoszę jednego z prowadzących.
Co oni sobie o nas myślą?
„Ci goście kręcą film. I pewnie go spaprali”.
Minęła kolejna godzina. Woda wciąż opadała,
aż do zapadnięcia zmroku.
Większą część nocy spędziliśmy, opędzając się od komarów
i czekając na przypływ.
Wkrótce potem zawróciliśmy, co wiele nas kosztowało.
Most, o który najpierw zahaczyłem radarem, tym razem
połamał światła nawigacyjne i szperacz oraz wygiął dach,
co oznacza, że teraz uderzam w to głową.
Muszę to tu przywiązać, żeby pod tym nie łazić.
Na szczęście trafiliśmy na właściwy kanał,
który poprowadzi nas z dala od Morza Południowochińskiego.
Niestety nie tylko my go znaleźliśmy.
O kurczę!
To jest autostrada dla wodnych TIR-ów.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
By móc swobodnie sterować PBR-em,
musiałem przepłynąć tę autostradę
z maksymalną prędkością.
Slalom pomiędzy barkami.
Nie, popłynę w prawo.
Zmieniłem zdanie.
Płynę na czołówkę.
Ta barka jest przeładowana.
Gdybyśmy byli w innym kraju, powiedziałbym,
że ona zaraz zatonie.
A ona po prostu brnie dalej.
Co tu się stało?
Cholera!
Zdaje się, że zahaczył tyłem o dno,
a teraz próbuje się odwrócić.
Komiczne.
Ojej. Współczuję.
Jak on to zrobił?
Wczoraj robiliśmy podobne rzeczy.
Wkrótce jednak nie tylko ta łódź miała kłopoty.
Czuję swąd. I widzę dym.
Prawy silnik się przegrzewa.
Może nawet płonie.
Przynajmniej zaczął padać deszcz.
Więc nie musiałem się bać, że ogień się rozprzestrzeni.
O mój Boże!
W odruchu serca zawróciłem, by sprawdzić, czy mogę pomóc.
Tryb przeciwdeszczowy.
Rozhuśtam łódkę Jamesa. Wiem, że to lubi.
Zaczynamy.
Clarkson!
Co się dzieje?
Straciłem oba napędy.
Wiem, jak naprawić wał śrubowy.
Jak?
Trzeba wyciągnąć łódź na brzeg,
sprowadzić części z USA
i zlecić naprawę mechanikowi.
Udzieliwszy tej złotej rady, ruszyłem w drogę powrotną.
Boże.
Chcieliśmy dziś dotrzeć do celu.
Do Vung Tau zostało nam 100 km.
Ale w tym tempie
chyba nam się nie uda.
Nie chcąc nas zbytnio spowalniać,
podczepiłem się do łodzi kamerzystów, by móc naprawiać łódź w drodze.
Ten nie chodzi na wszystkich cylindrach.
Ten nie działa.
Wymienię wszystkie świece i przewody.
Paliwo jest zanieczyszczone, więc wymienię też filtry.
Muszę także oczyścić filtry powietrza.
Mam przeciek
przy wydechu i dziurę w przewodzie.
Muszę to wymienić, bo zatonę.
Do roboty.
Zostawiłem Richarda z jego dziurawą łajbą
i wydostałem się spod ściany deszczu.
Nie!
Zaparowała mi szybka w drogim Bell & Rossie.
Muszę go zwrócić.
Wyprzedziwszy moich kolegów, opuściłem kanał
i wpłynąłem do jednego z potężnych ujść delty Mekongu.
Ten to ma daleko do domu.
Wozi wietnamskie trampki do Panamy.
Moc prawidłowa. Temperatura też. Paliwo...
Chryste, paliwo mi się kończy.
Nic się jednak nie stało,
bo w tętniącym życiem Wietnamie
można zamówić tankowanie na rzece.
Mój kurs to 120 stopni.
Dobra, będę się rozglądał.
Pół godziny później...
O, jest.
Właśnie przybyła
ekologiczna łódź serwisowa.
Prawdziwy Rainbow Warrior.
Zostawia wszędzie ślady sadzy.
Po zatankowaniu ruszyłem w kierunku
portu docelowego.
Ten obszar jest nazywany narodowym rezerwatem biosfery.
To jeden z najżyźniejszych terenów na Ziemi.
Wszystko tu można wyhodować.
Gdyby posadzić tu Hammonda,
rano byłby metr wyższy.
Amerykanie nazywali to miejsce inaczej.
„Las Zabójców”.
Zadaniem chłopaków z PBR-ów
było wybicie tych zabójców.
Co nie było łatwe, bo ten las ma 1300 kilometrów kwadratowych
i jest poprzecinany pięcioma tysiącami kilometrów rzek.
Idealne miejsce dla partyzantów z Wietkongu na walkę
z małymi, nieopancerzonymi amerykańskimi łodziami.
Początkowo załogi szkoliła armia,
potem marynarka wojenna,
a potem przysyłali ich tutaj i kazali iść na żywioł.
Wysyłali uzbrojone grupy nastolatków
na motorówkach
i kazali im tu walczyć.
Czym? Każda łódź miała podwójne działo kalibru .50 na dziobie
i pojedyncze na rufie.
Reszta zależała od kapitana.
Niektórzy mieli 40-milimetrowe granatniki.
Inni – 60-milimetrowe moździerze.
Niektórzy mieli wyrzutnie rakiet.
Albo miny przeciwpiechotne, do rozmieszczania na brzegu.
Wsparcie z powietrza to też była wolnoamerykanka.
Niektórzy kapitanowie PBR-ów wzywali na pomoc odrzutowce.
Inni woleli współpracować z załogami śmigłowców bojowych.
A niektórzy lubili pracować sami.
Był taki gość, niejaki James E. Williams.
Gdy minął zakole rzeki, drogę zablokowały mu
łodzie przeciwnika. Zaczęły strzelać.
Kazał strzelcowi dziobowemu odpowiedzieć ogniem,
po czym ruszył na pełnym gazie
i staranował okręty wroga.
Potem zawrócił,
znów przyspieszył i rozbił te,
których nie przerobił na wykałaczki za pierwszym razem.
Kongres dał mu za to Medal Honoru.
Nie dziwi mnie to.
Wydawałoby się, że plastikowa łódź
będzie łatwym celem dla ukrytego w dżungli snajpera.
Ale tak nie jest. I zaraz wam to udowodnię.
PBR-y pływały tu bardzo szybko.
Dlatego układ sterowania znajduje się z tyłu.
Gdyby snajper krył się
na tym brzegu,
nie miałby szans.
Wystarczyłoby pruć z maksymalną prędkością, blisko brzegu.
Snajper dostałby szału.
Cholera!
Nie da się tego inaczej nazwać. Rozbiłem się.
Jak ci się to udało?
Minąłem to zakole.
Jakieś dzieciaki sobie tam pływały
i nagle pojawił się rekin.
Więc go staranowałem
i siłą rozpędu wypadłem na brzeg.
Ja się rozbiłem, ale przynajmniej dzieci są bezpieczne.
Kamerzyści próbowali mnie wyciągnąć,
ale łódź okazała się za ciężka.
Co teraz zrobisz?
Dobre pytanie.
Byliśmy w kropce.
Nie wiedzieliśmy jednak, że sprytni miejscowi
wpadną na pomysł, by pociągnąć łódź od dziobu.
Dobra.
Rusza się, prawda?
Chyba... Tak, rusza się.
Przesuwam się.
Jestem w szoku.
Nie wierzę. PBR waży cztery tony.
Tak!
Jesteś geniuszem.
Świetna robota. Nie sądziłem, że to się uda.
Ludzie się zastanawiają,
jak Wietnamczycy pokonali Francuzów, Chińczyków i Amerykanów.
Ja już chyba wiem.
Richard i jego porno-łódka też wyszli z opresji.
Nareszcie. Wszystko działa.
Silniki chodzą na ośmiu cylindrach.
Na pokładzie nie ma ani ognia, ani wody.
Wszyscy radziliśmy sobie nieźle.
Do mety był rzut beretem,
nasze łodzie zaś,
choć dowodzili nimi dwaj fatalni żeglarze i beznadziejny nawigator,
mimo przeciwności
przetrwały tę epicką wyprawę.
Strasznie wieje.
Jezu!
Nie?
Dawaj! Dawaj!
Nie pozwolę na to!
Tak!
Boże!
Nurkujemy w trzciny.
Takie dla słonia.
Boże. Przepraszam.
Cholera!
Hammond.
Nie zmieściła się.
Przecież to przez nią się zgubiliśmy.
Fatalnie, prawda?
Cholera!
Zostało 30 km.
Co może pójść nie tak?
Jak się wkrótce okazało – wszystko.
Tym razem lunęło jak z cebra.
Jasna cholera!
Jest źle.
Nic nie widzę!
Nie mieliśmy pojęcia, gdzie jesteśmy.
Minąłem cię? Widziałeś mnie?
Nic nie widzę. I nie mogę sterować.
Gdy się przejaśniło,
okazało się, że dotarliśmy do miejsca,
które za wszelką cenę chcieliśmy ominąć.
Czyli dopłynęliśmy...
Jesteśmy...
To jest morze.
Pięćdziesiąt kilometrów otwartego morza dzieliło nas od Vung Tau i od mety.
Morze nie wydawało się wzburzone,
więc włożyliśmy kapoki
i ruszyliśmy w drogę.
Naszła mnie pewna refleksja.
Wydaje się, że na morzu nie obowiązują prawa,
ale panują tu żelazne zasady.
Co by się nie działo, trzeba trzymać się razem.
Tak. Problem w tym,
że jeśli zespół ma być zgrany,
wszyscy muszą być w szczytowej formie.
Ja nie jestem. Przy tej prędkości nie mogę sterować.
Zatem...
Trzy, dwa, jeden, start.
Zabawne.
Okazało się,
że był to ostatni zabawny moment tego dnia.
Boże!
Kurwa mać!
Spróbuję na stojąco, może to pomoże.
Na zgiętych kolanach. O nie!
Boże święty! To okropne.
Zaraz zwymiotuję. Nie przez chorobę morską,
tylko przez słoną wodę, którą mam w ustach.
Nie!
Jest gorzej, niż się spodziewałem.
Nie chodziło tylko o wzburzone wody.
Musieliśmy też omijać szlaki żeglugowe.
Tam jest tankowiec.
Po prawej mam trawler.
Jezu!
Udało mi się wyminąć ten wielki kontenerowiec. To już coś.
Statki pływające po tych wodach rocznie przewożą towar
wart 3,5 biliona dolarów.
Bóg jeden wie, jak udaje im się dotrzeć do portu
w jednym kawałku.
Chryste!
Jedna, duża fala wleci mi do środka i będę miał za ciężki dziób,
a nie mam jak tego zamknąć.
Mnie udało się wreszcie zamontować dach...
Tak jest.
Mam szansę.
...co mi się bardzo opłaciło.
Cholera!
Szlag!
Przestań!
Dobre wieści są takie, że gorzej już być nie może.
Ale mogło.
...Boże!
Co za głupota.
Zaraz pęknie.
Właśnie się posikałem.
Nie dało się inaczej.
Do... nędzy.
Robi się nieciekawie.
Nie wiem, czy damy radę.
Jedna z łodzi kamerzystów wpadła w tarapaty.
O kurczę.
W tym tempie nam się nie uda.
James stracił panowanie nad swoim antykiem.
O nie.
Niech to cholera!
Po 25 kilometrach morze trochę się uspokoiło,
więc postanowiłem przyspieszyć.
Naprzód, dzielny żołnierzyku.
No, pruj do przodu.
Dłużej tego nie zniosę!
Już niedaleko.
Dobra, gaz do dechy, miejmy to z głowy.
Jeden z najgłupszych pomysłów, jakie miałem.
Na szczęście na horyzoncie zamajaczyła meta, zatoka Vung Tau.
No, to nie więcej niż dwa kilometry.
Wspaniale.
Te ostatnie godziny omal mnie nie zabiły.
James i Richard chyba nie żyją. Nie odpowiadają na wezwania.
Nie wiem, gdzie są.
Do portu dotarłem sam.
Operatorzy zostali z tyłu.
Nie wiem, gdzie są.
Ale nadciąga Richard Hammond.
Udało mu się.
Zwykle świętujemy koniec podróży.
Ale dziś nie mam zamiaru.
Było okropnie.
To była najtrudniejsza podróż w moim życiu.
- Na sto procent. - Tak.
- I najniebezpieczniejsza. - Tak.
Gdy dołączyli do nas kamerzyści, zeszliśmy na ląd.
James się nie odzywał?
Nie.
Ale chwilę później zjawił się jego rover.
Może przypłynie pusty jak Mary Celeste.
No cóż... Nie, jest.
Za sterem siedzi przemoczony do nitki pies.
Tak.
- Martwiliśmy się o ciebie. - Naprawdę?
Ja martwiłem się o siebie. Ale dzięki.
Jezu.
Nie wierzę, że to wytrzymało.
Ale przeżyliśmy.
Tak.
I na tym straszliwym rozczarowaniu,
dla Top Gear,
kończymy nasz program. Ale wrócimy.
Do zobaczenia wkrótce.