THE GRAND TOUR SUNAR
SON BİR YOLLUK
Merhaba, Grand Tour'un son bölümüne hoş geldiniz.
James, Richard ve ben birlikte son kez
çalışacağımızdan
Bay Wilman önemli bir şey yapmamız gerektiğini söyledi.
Orta boy birer elektrikli araba almamızı
ve tek şarjla M25'te kaç tur atabileceğimize
bakmamızı istedi.
Bizse ona aldırmayıp buraya gelmeye karar verdik.
Evet, hepiniz Zimbabve'ye hoş geldiniz!
O sefil elektrikli arabaları da kullanmayacağız.
Onun yerine üçümüz
hep istediğimiz şeyleri almaya karar verdik.
Bu yüzden bunu aldım.
Bu bir Triumph Stag.
Stag'i hep sevmişimdir. Çocukluğumdan beri seviyorum.
Sahip olacağımı hiç düşünmedim.
Açıkçası sahip olabileceğimi sanmıyordum.
Ancak David Niven gibilerin Stag'i olabilir.
Bunlardan hiç sürmedim
çünkü kahramanınla tanışmama kuralına uydum.
Ama şimdi sürdüm ve memnuniyetle söylüyorum ki
kesinlikle çok güzel.
Evet.
O sırada Lewis Collins geldi.
Evet.
3L Mark One Ford Capri'nin gururlu sahibiyim artık.
-GT mi? -Hayır, GXL.
-Neden GT almadın? -Çünkü bu daha iyi.
Değil aslında.
Tartışmaya fırsat bile bulamadan Clarkson geldi.
Çoktan bir hata yapmıştı.
Domuzcuk!
Niye Lancia aldın?
Çünkü 20 yıl kadar önce Botsvana'da sürmüştüm.
Afrika için ideal araba olduğunu kanıtlamıştı.
Ama sürekli bozulmuştu.
Evet ama o önden motorluydu.
Bunun motoru ortada. Montecarlo bu.
Şartlara uysun diye birçok modifiye de yaptım.
Müsaadenizle anlatayım.
Arka tarafta
-308 Ferrari stopları. -Güzel.
-Dörtlü arka egzoz. -Güzel.
Delta Integrale lastikler,
Delta Integrale far ve ızgara,
Lotus mavisi boya.
Bunlarla daha mı güvenilir oldu?
Bunu ne zamandır yapıyoruz?
-112 yıldır. -Evet, 112 yıldır.
Birkaç şey öğrendim.
İçinde...
Isınan deri koltukları değiştirdim.
-Kumaş koltuklar. -Evet.
Bir de Alkantara kumaşlı yarış direksiyonu.
Bir de...
Aşağıya bakın, torpidoyu söktüm.
Yerine bunu taktım.
-Buzdolabı mı? -Evet.
İçeceklerim için.
-Şahane içecek dolabı. -Gerçekten çok iyi.
-Güvenilir oldu mu? -Hayır ama daha rahat.
Yolda beklerken soğuk içeceğin olacak.
-Beğendim. -Hep bozulacak ya.
-Dayanırsın. -Evet.
-Güzel, çok güzel. -Kesinlikle nefes kesici.
Ben de nakliyeden önce Capri'mi modifiye ettim.
-Öyle mi? -Evet, bakın.
Kaputu siyaha boyattım çünkü çok güzel.
-GT mi? -Hayır, GXL.
-Niye GT almadın? -Çünkü bu daha iyi.
-Değil. -İyi.
GT gibi, ki bu iyi ama fazlası var, yani daha iyi.
Ne?
Bunu GXL'den hatırlıyorum
çünkü ahşap görünümlü panel takmışlardı.
-Doğru. -Bunu önceden tartışmıştık.
-Doğru. -GT spor için,
GXL toplantılar için.
Çok doğru. Ford modelinin
hiyerarşisini anlaman lazım. Babamda GXL Cortina vardı
çünkü müdürdü.
Babamın da GXL Cortina'sı vardı.
-İkinizin... -Müdür.
-Babanız... -Toplantı.
...en iyisini seçen, güçlü, etkili adamlarmış.
Bu tekrarlanan bir şakaya dönüştü.
Teybim hiçbir gezimizde çalışmadı.
-Evet. -Bu kez çalışıyor.
Sabret. Sözleri bekle.
Eskiden DJ'dim, yapabilirim. İşte geliyor. Şimdi.
"Mark One Ford Capri." Voilà!
"İhtiyacım olan her şey var." çünkü GXL bu.
Capri severim.
-Tabii seversin. -Capri GT severim.
Herkes Capri sever.
-Ya senin Stag'in modifiyeleri James? -Yok.
-Ne? -Ne?
Hiç yok. Neden yapayım ki...
Bir dakika.
Hâlâ orijinal motoru duruyor mu?
-Öyle. -Bay Clarkson iyi bir noktaya değindi.
Her Stag'in değil ama çoğu Stag'in
orijinal motorları sökülüp Rover v8 motoru takıldı.
-Evet. -Daha güvenilir.
Evet, orijinal Triumph Stag'in V8 motoru müthiş
çünkü aşırı ısınıp kendini yok etmenin birçok yolunu buldu.
Bir tek yolu yok.
Blokta kalan döküm kumu yağ kanalına dolar
ve aşırı ısınır.
Silindirleri genişlettiler, o yüzden su kanalları küçüldü.
-Isınıp patlar. -Evet. Neyse.
Akıllıca olan şu, iki sıra silindirde, V8'de,
hararet sensörünü bir sıraya koyarlar.
Böylece harareti bilmiyorsun.
Diğer sıra çok ısınınca
pat küt sesinden anlıyorsun.
Uçakta olsan,
pilot dağa doğru götürse bilmek ister misin?
Muhtemelen hayır.
Niye bilmek isteyesin?
Cin tonik içiyorsun, film izliyorsun...
Birden yok oluyorsun. Bir de...
Denizaltı konusunu açmak istemem, çok kötü ama bilmiyorlardı.
Bu son programımız.
-Artık umurumuzda değil. -Şey...
Bilmedikleri gerçeği ne kadar teselli oldu?
"Denizin altında eğleniyoruz." Güm!
Aynen. Yazabilirsiniz.
Şikâyet için arayabilirsiniz de ama bant kaydı dinlersiniz.
"Aramanızla ilgilenmiyoruz."
Şu numarayı arayın, "0800-basın-gidin".
-"Artık yokuz." -Biz yokuz.
Doğru.
Ne istersek söyleyebiliriz. Bu kaput nasıl açılıyor?
Bu taraftan.
Kol amma yıpranmış.
Kaput açma resimli etiket silinmiş.
Ortadan kaldır.
Hakikaten orijinal Triumph motoru.
Nadir görülür.
Hanımlar beyler, gelip bakın
çünkü bir daha göremezsiniz.
Orijinal ama yine de boktan.
Ne? Mesaj geldi.
-Bay Wilman. -Olamaz.
"Elektrikli arabalar şarj oldu,
"South Mimms Servisi'ne gidin."
-Buradayız, bilmiyor mu? -Bilmiyor.
Önemi yok çünkü aslında mücadelemizi
kendimiz bulduk bile.
Şu an Zimbabve'nin en doğusundayız,
1900 kilometre yol gidip
en batısına gideceğiz,
o kadar.
O kadar!
Şu beni endişelendiriyor.
-Ne? -Dağlar. Onları aşmamız lazım.
Hiç endişem yok çünkü unutmayalım
bunun temeli 037 Lancia.
Ralli Şampiyonası'nın kazanan son iki çekerli arabaydı.
Quattro'yu yendi.
Onun içinde bunlar yoktu.
-Şey... -Aslında düşünceleri şuydu,
şahane bir ralli arabası olabilir.
Birkaç modifiye yaparız. Armayı söktüler,
sonra tamamen yeni bir şey yaptılar.
Fazla uzatmadan 50 yaşındaki spor arabalarımızı çalıştırdık
ve Afrika'nın engebeli yüreğinden geçmeye koyulduk.
İşte son kez
gidiyoruz.
Bu geziye çıkmam için mükemmel bir araba.
İlk arabam Capri olacaktı.
Gazetede reklamı vardı.
Fotoğrafını Redford'da çalıştığım benzin istasyonunda
kasanın yanına koymuştum.
18'ime yeni basıyordum.
İlk arabam olacaktı, babamlar alacaktı.
Ama inceleyince çalıntı olduğu anlaşıldı.
Onun yerine eski bir 1976 Toyota Corolla aldım.
Böyle bir gezi için bu araba mükemmel.
Hafif, bir tondan azıcık fazla.
Çok güçlü.
Önde 3L S6 V6 motor, arkadan itişli, frenler...
O kadar.
Devir göstergesine bayılıyorum, 1.000, 2.000, 3.000.
Çalışmıyor
ama çalışsaydı binlerle gösterdiğini görürdük
çünkü kulağa daha iyi geliyor.
80'lerde Londra'nın merkezinde, M4 yolunda
hiç araba sürmedim.
Great West Yolu'nu kullanırdım hep.
Çünkü Great West Yolu'nda
The Chequered Flag adında bir oto galeri vardı.
Bazen vitrinde Montecarlo olurdu.
Eğer varsa
kenara çekip saatlerce bakar ve hayal kurardım.
Şimdi içinde oturuyorum
ve benim.
Benim!
Benim söyleyecek bir tek şeyim var.
Triumph Stag.
Vay canına, manzaraya bak!
Neden olduğunu bilmiyorum
ama çay içesim geldi.
Bu da ne?
Şaka yapıyorsun.
Arkadaşlar, lafı dolandırmanın anlamı yok, araba bozuldu.
Anlamadım?
Çok heyecanlı.
Olağanüstü çünkü Capri'nin hareketli parça sayısı
bu şişeyle aynı.
Capri nasıl bozulur?
Ne olduğunu biliyorum.
-Ne? -Motor çalışmıyor.
Bence de sorun motor.
-Evet. -Biz de uzmanız.
İlk açılan kaput benimki olacak.
-Bu durumda ne yaparız? -Düşünelim.
Normalde ne yaparız?
-Dayanır... Çok sıcak. -Bir kez...
Alışkanlıklarımızı değiştirip
-yardım etsek mi? -Evet.
-Evet. Bir kez. -Hayır diyorum.
Hoşça kal!
Bunca yıldan sonra hâlâ adisin.
Doğru.
24 kilometre gittik
ve iki kişi kaldık.
Bir şey var.
Kendi müziği olan
sadece Ford değil.
Bunun da var.
Bence Struggle Jennings'ten "Monte Carlo" dinleyip
keyif yapma vaktim geldi.
Monte Carlo
Ama birkaç kilometre sonra ritim bölümüne yeni bir alet katıldı
ve pek ritmik değildi.
Biraz tekliyor.
Tekliyor.
Tekliyor. İnekler.
Çok boktan.
Arabandan duman çıkıyor.
Yüce Tanrım.
Evet.
Duman... Yangın.
-Motor. -Evet.
-Yardım etmek isterdim
ama İtalyan çift eksantrikli motorlardan pek anlamam
ve benimki mükemmel çalışıyor.
Araban bozulursa seni kim geride bırakacak?
En büyük endişem bu.
Kendimi geride bırakmam gerekecek.
Sıcaklık ve basınç iyi.
51 kilometre oldu ve çalışan bir araba kaldı.
Stag.
Birkaç kilometre geride
Capri'deki sorunun yakıt pompası olduğunu çözdüm.
Küçük bir sorun var.
Bunlardan birinin içini çalışırken hiç görmedim.
Nasıl olması gerek,
çalışmayan nasıldır, bilmiyorum.
O arada dehamı kullanıp Lancia'daki sorunu
nasıl çözeceğimi bulmuştum.
Ucundaki bu şey gevşekti.
Sıkarsam düzgün ateşleyecek
ve tekleme geçecek.
Yanmayan yakıt, egzoz borusuna girmeyecek,
orada alev alıp Lancia'mı yakmayacak.
Bir tık sesi geliyor. Ne bu?
Bugünlerde elektrik yemeye alıştığımdan
yine dehamı kullandım,
yüksek gerilim kablolarını değiştirdim...
...ve kısa sürede yola çıktım.
Gürül gürül çalışıyor.
Evet!
James'in peşine düşmüşken hangisi daha şaşırtıcı diye düşünüyorum.
Yolun kalitesi mi yoksa manzaranın sürekli değişmesi mi?
Bunlar çam ağacı.
Afrika'da.
Az evvel çay tarlasındaydık, şimdi çam ağaçları var.
Biri beni ışınlayıp "Dünyanın neresi?" diye sorsa
"İskoçya." derim.
James'e yetiştiğimde...
James May!
...dağ eteklerindeydi
ve güzel yol kısa süre sonra toprak yola döndü.
Böyle iyi bir şeyin sürmeyeceğini biliyordum.
Toz.
Ağzım tozla doldu.
Ama sonra bir şeyi hatırladım,
kaderimizin kontrolü ilk kez bizdeydi.
Ne zaman istersek dururuz. Bay Wilman yok. Çok güzel.
Daha sürmenin anlamı yok. Saat dört oldu.
Birkaç kilometre sonra konaklama tabelası gördük,
Hammond'a konum attık ve bugünlük durmaya karar verdik.
Dünyanın en iyi oteli değildir.
Sonuçta Zimbabve'de, ormanın ortasında,
dağ başındayız.
Neyse ki yanılıyordum.
Hem de çok.
Sıcaklık bile mükemmel, değil mi?
-Çok özel bir yer. -Fena değil.
Uzaktaki dağlar var ya, orası Mozambik.
Hep bir şey çıktı, Zimbabve'ye gelemedik.
BBC'deki onca yıl buraya gelemedik.
-BBC yasaklıydı. -Evet.
Bugünü düşünürsek gayet hoş bir yerde uyandık,
gayet hoş bir yolda sürdük.
-Evet. -Gayet hoş bir otele geldik.
Bay Wilman'ın fikrinden iyi, değil mi?
Bunca yıl niye onu dinledik?
Bilmem.
Gerçi o da kendisi olmadan
ilk 40 kilometrede iki arabanın bozulduğunu söylerdi.
Böylece arabalarımızın özelliklerini konuşmaya başladık.
Ne kadar ödediğimize çok şaşırdım.
James May, eminim biliyorsun, 26.500 pound ödedin.
Evet.
Richard Hammond GXL'ine, yanlış Capri'ye 25.000 pound ödedi.
-Sahi mi? -GXL için 25.000.
-Külüstür Capri'ye mi? -Montecarlo...
-17.950 pound. -Ucuz.
Çok ucuz.
Bizimkilerin sıfırdan 100'ü dokuz saniye.
Hammond'ınki sekiz saniye.
-Ama şu an değil. -Değil.
Neyse ki yoldaydım.
Ama toprak yolda endişelenmeye başladım.
Capri en akıllıca seçim olmayabilirdi.
Yol tümsekli.
Şimdi düşününce
yerden biraz daha yüksek bir şey almalıydım diyorum.
1974 model
3L Ford Capri Mark One GXL'den daha yüksek.
Aşağı yukarı her şey listeye girer.
Sanırım camları silme zamanı.
Olamaz, şu...
Egzoz gitmiş.
Şu an bu konuda bir şey yapamam.
Tahmin edilebileceği gibi vardığımda arkadaşlarım sempatiyle dolup taşıyordu.
Saat dörtte çalışmayı bıraktık.
-Öyle mi? -Buraya geldik.
Dörtte, güneşin altında bira. Sıcaktı.
-Şimdi değil. -Sekiz tane.
Evet. Ben de alabilir miyim?
-Biralar bitti. -Öyle mi?
-Evet. İnanılmaz. -Doğru.
Markete gitti. 48 kilometre ileride.
Bira içemedikten sonra...
...Hammond Afrika'nın gece sesini,
egzoz üzerinde gürültüyle çalışarak mahvetti.
Ertesi sabah James, Bayan Overall'a dönüşerek
şafak korosunu mahvetti.
-Günaydın. -Günaydın.
Ne kadar mankafasın ki şöyle düşünüyorsun?
"Manzaraya bakıp kuşları dinleyebilirim
"ama arabamı süpüreyim."
Dört saat önce kalktım,
manzaraya bakıp kuşları dinledim. Arabamı güzelleştirdim.
Dur, pardon.
Tahmin edin.
-Bay Wilman'dan mesaj. -Oku.
-Kızmış. -Bize bozulmuş mu?
Sanırım. Peki.
"Zimbabve'ye üç klasik araba götürdüğünüzü öğrendim.
"Bir tanesi mutlaka bozulacak."
-Eyvah. -Evet.
"Oradaki bağlantılarımdan yedek araba yollamalarını istedim."
Sahi mi?
-Bu olmalı. -Evet.
Tanrım.
Of be.
Bu berbat.
Öyle mi? Yıllardır görmedim.
-Bu... -Vazo mu o?
-Vazoyu boş ver. -Bu...
Hippi olduğun için çiçek koyman lazım.
Baksanıza, bir köy var.
-Sekiz kilometre geride. -Evet?
Bunu köye götürüp satayım veya vereyim gitsin.
-Kurtulayım. -Olur.
Başına bir şey takar mısın?
Tam nefret edilecek araba.
Ama köşeyi dönünce büyük bir terslik çıktı.
-Hammond, çok zor durumdayım. -Ne oldu?
Olağanüstü bir kaza yaptım.
Kontrolü kaybettim ve kendimi bu tepenin kenarında buldum.
Bak.
Evet.
Daha kötüsü var.
Gaz pedalının üstünde tuğla var. Motor bağırıyor. Viteste.
Birinci viteste. Debriyaja da süpürge sopası basıyor
çünkü koltuğa dayalı.
Yani her şey yolunda mı?
Evet ama artık nereden çıktıysa
bir ip gelip süpürgenin
ucuna dolandı, öbür ucu da şu köpeğe.
Tanrım.
Şu an durum stabil.
Ama orada James May köpek maması açıyor.
KÖPEK MAMASI HAV HAV
Köpek onu görürse
başımız derde girer, ne yapacağımı bilmiyorum.
Çözüm bulamıyorum.
Dur.
Dur. Bir planım var.
Hayır, işe yaramaz.
Bir fikrin var mı?
Yok.
James May'i fark etme. Bana bak.
Hayır... Bana bak!
Olamaz!
Hâlâ gidiyor, değil mi?
Hâlâ gidiyor.
Galiba bitti.
Çok büyük bir kaza.
Şöyle düşün.
Bay Wilman'ın fragmanı olacak.
Bay Wilman'ın sefil yedek arabasına ihtiyacımız yoktu
çünkü kendimiz almıştık.
İşte burada. Rover SD1 Vanden Plas EFI.
190 beygir ve altın gibi görkemli.
Hem de her yeri altın görkeminde.
Öyle, evet.
Bunu kim baştan boyadıysa muhteşem iş çıkarmış.
Sadece gövdeyi değil, anteni bile boyamış.
Çok titiz. Bu arabayı anlatmıştım. Ama yine de muhteşem.
İlk defa binmek isteyeceğimiz bir yedek arabamız var.
Hepimiz seviyoruz. Dedemde vardı.
Babamda da vardı
Büyüdüğüm Birmingham banliyösünde bir sokakta vardı.
Önünden geçerken saygıdan sessiz olurduk.
Senin açından işin asıl iyi yanı,
bunun motoru senin arabana uyuyor.
Biliyoruz çünkü her Stag sahibi
bunu yapmış zaten.
Jeremy, seninle bu arabaya bir modifiye yapalım mı?
Kaputa kilit takalım.
-Anahtarı bizde olacak. -Kilit...
Motora ihtiyacın olunca bizden istersin.
Veya bu kaynağı yapan adamı buluruz.
-Çok güzel. -İyi, değil mi?
-Kaputu kaynaklatırız. -Muhtemelen fabrikada yapıldı.
Longbridge'de yapılmıştır.
-"Sanırım artık bitirdim." -"Çok güzel. Göremiyorsun."
Bak, gitti.
Altın Görkem arkadan gelirken
dağları aşmak için bir kez daha batıya yöneliyoruz.
Şuna bakın. Yol tamir işçileri
ama burayı bir anda dans kulübüne çevirmişler.
Keşke bizdeki yol işçileri de böyle yapsa
ama sanırım başta işe gelmeleri gerekirdi.
Yokuş aşağı.
Biraz kürek çektikten sonra tırmanmaya başladık.
Muhteşem Zimbabve manzarası da bir kez daha değişti.
Çayırlar. İnsan çan takılı inekleri görmeyi bekliyor.
Julie Andrews'un "Doe A Deer" söylemesini falan.
Çay tarlası gördük, şimdi Avusturya'dayız.
Sonra yine değişti.
Bir dakika.
Sağımda hayatta gördüğüm en harikulade vadi var.
Solumdaysa...
İrlanda.
Ne olduğunu anladım.
Tanrı dünyadaki diğer ülkeleri yarattı,
sonra alfabenin son harfine geldi. "Z" harfiyle Zimbabve'ye.
Şöyle düşündü, "Tamam, bu en iyi eserim olacak.
"En iyi işlerimin toplamı olacak."
"Your Song", "Tiny Dancer", "Bennie and the Jets" var.
Nefes kesici.
Üstelik sürekli değişiyor.
Ne yazık ki altı yere yakın Capri'de manzaraya bakamıyordum
çünkü yol yüzeyine bakmakla meşguldüm.
Profesyoneller dizisinde Capri'yi böyle sürmüyorlardı.
Daha canlılardı.
Keyif alıyorum, eğlenceli. Yapmak istediğim şey bu.
Tanrım, şuna bak.
Hammond'ın sorunları bende yoktu
çünkü benim Lancia en mantıklı seçimdi.
Afrika keşfi için gerçekten ideal araba bu.
Çünkü motor arkada. O yüzden aks yok.
Egzoz yok.
Yola sürtünecek bir şey yok.
Dolayısıyla hatırı sayılır bir hızda gidebildim.
Ta ki bir şey yola sürtünceye kadar.
Lanet olsun. İyi çarptık.
O ne?
Lancia parçaları.
Neşelendim!
Sağ ol. Onlar lazımdı.
Sağ ol.
Öne gitmemizi istemiyor musun?
Önde bir şey yok.
Çünkü arabanın önü yok.
Bana tek gereken bu ve süper yapıştırıcı.
Bu akşam çadır kuruyoruz. Çadır kurunca
arabanı yapıştırmaktan başka iş olmaz.
Yola devam ettik.
Tanrım.
Parmağımı acıttı.
Sonra yine yola devam edemedik.
Olamaz.
Sanırım egzozum yine çıktı.
Bir sorun mu çıktı efendim?
Uzatılmış egzoz sistemi.
-Evet. -Tuhaf. Çok alçak.
Dikkat etmezsen yerden toplayacaksın.
Niye bizim gibi yolda süremiyorsun?
Böyle süremem. Sökmem lazım.
Capri müziğini çalsak neşelenir misin?
Mark One Ford Capri
Egzoz borusu hariç gereken her şeyi aldım.
Bana 11'lik anahtar lazım olacak.
Dur. Bende antibiyotik var.
Artık bana lazım değil.
-İhtiyacım... -Bu var Hammond.
Bernie Taupin'in otobiyografisi.
Çok iyiymiş.
Çok iyi. Yardımı olur mu?
Olacağını sanmam.
Yine 11 diyeceğim. 11'lik anahtar.
Beni rahatsız eden şu, aldığımda arabanın durumu
-çok iyiydi. -Evet.
-Hakikaten. -Rimac gibi.
-Bel altı vurdun. Çok iyiydi. -Biraz ağır oldu.
İnkâr edemem. Doğru. Öyleydi. Sonradan bozuldu.
Gece olmadan dağın tepesine varma isteğiyle
arkadaşımızı geride bıraktık.
Richard Hammond apartman olsa oturum yasaklanırdı.
Hay anasını! Hadi be!
İleride tırmanış öyle zorlaşıyordu ki
narin bir İtalyan spor arabayı bırakın,
Land Rover'la bile çıkmak için insan iki kere düşünür.
Sakın durma.
1800 metrede başladı.
Şimdi 2100, 2400 metrede falan olmalıyız.
İkinci vitese bile atamıyorum.
Çok dik.
Aslına bakarsanız birinci viteste,
Afrika yazının başında
durmadan yokuş çıkarsanız
araba büyük olasılıkla hararet yapar, yapıyor da.
Tanrım.
Tamam. Düzelttim.
Düzelttim derken çoğunlukla...
Pardon.
Yine yoldayız Essex.
Gidelim.
Bu akşam kampa gir.
Seni düzeltmek için güzelce uğraşabiliriz.
Hammond yine gün batımını kaçırırken
James ve ben dağın zirvesine ulaştık ve yine bugünlük
bırakmaya karar verdik.
-Şerefe. -Şerefe.
Güzel.
Canlandırıcı gün batımı biramızın tadını çıkardıktan sonra
Lancia'nın önünü toplamaya başladım.
Bir köpeğin kart numarası öğrenmeye çalışmasını izlemek gibi.
Biraz yapıştırıcıyla yepyeni olur.
Hammond kamp alanına varana kadar
hava kararmıştı.
En üzücü gelişti.
22 yılda nasıl yapılacağını öğrendik sanırsın.
Ama hayır, işte geliyor.
Bir buçuk farı kalmış.
Essex geldi.
Ancak tek sorunu olan Hammond değildi.
Güzel anlar mı yaşıyordunuz?
Ben güzel anlar yaşamıyorum.
Parmağını masaya yapıştırdı.
Süper yapıştırıcıyla masaya yapıştırdım.
-Evet. -Parmağına masa yapışmışken
Montecarlo'yu nasıl sürersin?
Yapıştırıcıyı... Anladım.
Parmağınla masanın arasından bir jilet geçirebilirsin.
-Biraz riskli. -Geçer mi?
Evet ama çok dikkatli ol. Ben yapayım mı?
James, parmağının ucunu yapıştırmış.
-Tam parmak izim. -Sadece etli kısmı.
Tek gereken... İlk eklemden kesersen...
Sağ ol Hammond.
-Seni... -Yanlış anlaşıldım.
Ucuna tahta kalemi eklerler.
-Çok güzel. -Hep kalemi olur.
-Açacak da olabilir. -Evet.
-Çok mutlu olursun. -Sizi dinlemiyorum.
-Dinlemiyorum. -Tirbuşon taktır.
-Açacak elli. -Harika.
Pıt!
İlk defa bir şeyi bir şeye yapıştırdım.
Başarıyla.
Çekeceğim. Kesebilir miyiz?
Ben kesebilirim.
-İlginç. -Keserim.
Ver şunu.
Mark Salmon'ın yeni bıçağı. Bununla çok gurur duyuyor.
-Hiç ilgilenmiyorum. -Çok keskin.
İyi. Ne kadar keskin...
Evet, çok keskin.
-Şey gibi... -İşe yarıyor.
Hollanda tablosuna mı benzedik?
Hani şapkalı adamlar olur.
-Oluyor. -Ne?
-Bak. -Fragmana girer bu.
Kesin girer.
-Şuna bak. -Evet, işte oldu.
Yetişkin bir adam parmağını masadan kurtardı.
Mark, bıçağını masaya yapıştırdım.
Brandanın altında geçen korkunç ve soğuk bir geceden sonra ertesi sabah
gururla işçiliğimi gösterdim.
Bakın ne güzel yaptım. Yaptığıma bakın.
Dükkândan yeni parça alırsın sanmıştım.
Nereyi tamir ettin?
-Tutan tırnaklar... -Evet.
Onlar kırık.
Tekrar tutturmak için
tırnak, cıvata falan alabileceğim
bir dükkân bulmam gerek.
Biraz sıkıcı bir arabam olduğu için özür dilemem gerekiyor galiba.
Diğerleri akşamlarını egzoz takmak, ön tampon bulmacası çözmek
gibi şeylerle geçiriyor.
Ben kendi arabamı temizledim sadece.
Yine de en azından artık yokuş aşağı gidiyoruz.
Kısa süre sonra her şey daha da iyileşti.
Evet. Şuna bakın.
Bakın.
Tanrı var.
Tanrı asfalt lütfetmiş.
İyi çünkü artık yoldayız. Bakabiliriz...
Sileceklerim neden çalıştı?
Bunun anlamı şu, İrlanda Alpleri'ni geçtik
ve gerçek Afrika'ya girdik.
Arazi yine tamamen değişti.
Şuna bakın.
Yüce Tanrım, çok güzel.
Uzay Yolu setindeyiz.
Kırmızı çiçekli akasyalara bakın.
Sonra daha da iyi bir şey gördük.
Hurdalıklara bayılırım.
Gereken parçalar var mı diye bakmak için girdik.
Ama başka hazineler hemen dikkatimizi dağıttı.
Araba bilgimiz için çok iyi bir sınav.
Arkadaki Cresta mı?
Cresta shooting-brake.
Shooting-brake mi?
Annem hep öyle derdi.
Hangi özel bölümde bunlardan sürdün?
-"Bolivya". Evet! Hatırladım. -Bir şey hatırladı.
Bunu onarmaya değer.
-Çok güzel. -Şuna bakın.
Austin Cambridge.
Gerçekten Austin Cambridge. Üzerinde RSR mı yazıyor?
Yani o zamanlar burası Rodezya'ymış.
-Sanırım Güney Rodezya. -Öyle mi?
Epeydir yollarda değilmiş.
Epeydir buradaymış.
Pardon, bunu çalıştırmaya mı uğraşıyorsun?
-Evet. -Öyle mi?
Az kalmış.
-Bol şans. -Az kaldı.
Evet, az kalmış.
Şaka sanabilirsiniz.
Zimbabve'de 1960'larda en çok satan araba
Fransız malıydı.
Dört.
-Renault. -Renault 4.
-Orada var. -Orada.
Evet, Renault 4.
Ya en çok satan beşinci araba?
-Lancia Montecarlo mu? -Senin araba mıydı?
-Yaklaştınız. -Kesin Alfa Romeo.
-Alfa Romeo Giulia. -Evet.
Burada üretiliyor.
-Güney Afrika'da ürettiler. -Evet.
Bir arkadaşın babası Harare'deki Ford fabrikasının müdürüydü.
Güney Afrika'dan Alfa parçaları kaçırırlardı.
Sonra Ford fabrikasında Alfa yapıp satarlardı.
-Alfa diye mi? -Ya?
Evet, Alfa diye.
Ama Fransız fabrikalarında da yapılırdı.
Alfa Romeo'nun ürettiğini bilmediği arabaları vardı.
Şasi numaraları tutmaz.
-Şasi numarası yoktu. -Şasiymiş.
Sadece söylüyorum.
Can sıkıcıydı ama hurdalıkta Lancia Montecarlo için tampon tırnağı
veya 1974 Capri GXL için egzoz tırnağı yoktu.
Hammond başka bir tamiratı batırmaya karar verdi.
O arada Montecarlo'mun tavanını söktüm.
Klima beş para etmez, pişiyorum.
Arabanın içi Kalküta Kara Deliği gibi.
Öyle denmez.
-Neden? -Bence öyle denmez.
Kalküta Kara Deliği dememe itiraz eden varsa...
İtiraz etmiyorum.
Sen değil.
İzleyen hanımlar ve beyler.
İtiraz için yazmak isteyen varsa
buyursun. Ben yokum. İşim bitti.
-Kolu yine çeker misin? -Numara.
0800-yürüyün gidin.
"Yürüyün gidin" mi? Sonra sesli mesaj şöyle der,
-"Aramanız umurumuzda değil." -"Aramanız önemli değil."
Aramanız...
Kolu yine çek çünkü burada da mandal var.
-Bura mı? -Evet.
-Bak! Hepsi çıktı. -İşte oldu.
Nasıl... Şimdi ne olacak?
Bence...
Burası neden...
Başı mı?
15 DAKİKA SONRA
Burası neden çıkmadı?
-Şimdi geri girecek mi... -Dur.
-Böyle olursa... -Alta mı?
Evet.
-Böyle mi? -Evet.
Dur. Gördüm.
-Olmak üzereydi. -Belki.
-İşte. -Sence bu...
-Evet. -24 dakikada
Lancia Montecarlo'yu üstü açılır yaptık.
James, yardımın için sağ ol.
Sonra arkadaşımızı çekiştirdik.
Kaptan Egzoz.
Belli ki düz egzoz takmaya çalışacak.
-Sahi mi? -Arabanın yanından.
Kenworth kamyonu gibi baca olacak.
Bir önerim var.
-Onu geride bırakalım. -Aynen.
Dövmeli insanları da sevmem.
Yetişkin erkekler üstlerine resim çizdiriyor.
Gördüm, yaptığı programın adı.
The Smallest Cog, televizyon programı.
İptal edilince ne olacak?
Top Gear dövmesi yaptırsaydım
-ne olacaktı? -Aynen.
Üstünü çizip şöyle yazardın,
"Swindon Wyvern'da Buttons'ı oynuyorum."
-Öyle yapacak. -Çok zahmetli.
-Buttons. -Belki sadece Buttons.
-Şuraya da olur. -Buttons!
Sonra Gelecek Noel'in Hayaleti yola çıktı.
-Görüşürüz Hammond. -Görüşürüz.
İyi yolculuklar.
Hammond bam güm çalışırken...
...James ve ben başkent Harare'ye yöneldik.
HARARE ZİMBABVE
NYANGA ULUSAL PARKI
Asfaltta olduğumuzdan oraya hızlı vardık.
Arabayla şehirlerden geçmeyi özleyeceğim.
Renkli ve eğlenceliler.
Şu polise bak James.
Baksana, adam müthiş.
Trafiğe herhangi bir etkisi var mı?
Yok ama herkesi çok neşelendiriyor.
Şehir merkezine giderken büyük bir pazara denk geldik.
Tanrım. Çok büyük.
Tamam.
Hemen aklıma bir fikir geldi.
Birlikte son çalışmamız olacağına göre
Richard Hammond'a yardım edebilir miyiz,
arabasına egzoz borusu alabilir miyiz diye bakalım mı?
Tamam. Neden olmasın?
Alışverişi hızlandırmak için başka bir modifiyeyi çalıştırdım.
Dâhili halka seslenme sistemimi.
Ford Capri için egzoz sistemi olan var mı?
Mark One 3L GXL.
Solda egzozlar var.
İşte budur.
Mark One V6 GXL'e uyan var mıdır?
Şu an takılı olan kadar uyar bence.
O konuda kilometrelerce geride...
Cuk diye uydu.
Yan egzoz. Evet.
Sesi daha iyi çıkıyor.
Yol Savaşçısı geliyor. Evet!
Egzoz aramak için yaya çıktık.
C.U.M. MAFSAL BİLYALI MAFSALLAR
Amortisör dükkânı. Amortisör ve yay var.
Stop lambaları.
Gazetede adınız yazıyor.
Gazeteye çıktınız.
-Hadi be. -Gazeteye çıkmışız.
Manşet.
ÇOCUKLAR BURADA TOP GEAR EFSANELERI
Manşet haberiyiz.
"Top Gear efsaneleri."
-İşte, bak. -Burada da varız.
Burada yazıyor.
"Top Gear'la ünlenen süper yıldızlar
"işi mahvettiler."
"Televizyonda araba konusunda
"dünyanın en tanıdık simaları."
-Dar bir bakış açısı. -Evet, biraz.
Burası umut vadediyor.
Bence şunu söyleyebiliriz,
arkadaşımız egzoz alışverişi yaptığımızı bilse
bize minnettar olurdu.
Tamam, dürüst olacağım. Artık gına geldi.
Huzurlu butik otelimize vardığımda karanlık çökmüştü.
Arkadaşlar.
-Aferin. -Kötü bir gün müydü?
-Sağ ol. -Bira aldık.
-Bu... -Daha önemlisi...
Evet, doğru takım. Bak.
GXL için.
-GXL için, GT değil. -Şey yapmayayım...
-Zalim bir şakaysa... -Değil.
-Gerçek. -Sahi mi?
Tanrım.
-Çok anlamlı. -Dokun şuna.
-Sessiz. -Bu gece uyuyamayacaksın.
Umurumda değil.
-Saç kremi. -Bu kadar da değil.
-Ne? -Bitmedi.
Utanıyorum ama minnettarım.
Aman Tanrım!
-Arka spoyler. -Sıradan bir spoyler değil.
Richard Grant spoylerlerini hatırlar mısın?
-Aktör? -Hayır. Şey...
Richard Grant spoylerleri
70'ten 80'e kadar XR2'lerde kullanıldı.
Richard E. Grant Withnail ve Ben'i çekti.
-Evet. -Evet.
Sonra araba aksesuar işine girmiş.
Kariyeri zarar görmesin diye "E"yi kullanmamış.
GRANT SPOYLER
Arkadaşlar, bu şahane bir haber.
-Çok mutluyum. -Bu gece takabilirsin.
Kendimi kötü hissettim, ben size almadım.
-Tabii ki almadın. -Size hediye almadım.
İkiniz bana ne zaman...
Bana Vietnam'da kötü bir tablo almıştın.
Çok güzeldi.
Boktandı. Bana hiçbir şey almadın.
-Hiç almadım mı? -Hiç.
-Hiç almadım mı? -Aldım...
Motorunun arkasına koyman için
Vietnam'da model gemi almıştım. Ona da...
O gece arabalarımızı parlattık,
gereken tamiratları yaptık...
...ve Bay Wilman'ın hiç sunmadığı türden bir kahvaltı için buluştuk.
-Kahve benim mi? -Evet.
-Bana kahve mi söylediniz? -Evet.
Hediye sayılır.
Baksanıza.
Ne?
-Dün gece bara gittim. -Evet.
Bir adamla konuştum ve ondan bunu aldım.
-O ne? -Gümüş.
Gerçek gümüş.
-Öyle mi? -Külçe gümüş. Evet.
-Gramı 60 sent. -Bakayım.
Bunca zaman araba sürdüğümüz yollarda
meyveler, ekinler falan vardı.
-Evet. -Afrika tahıl ambarı.
Kazınca altta
altın, gümüş, manganez, lityum,
elmas, kömür, demir...
Ananas, çay, muz
veya her neyse tarla planlıyorsun.
-Elmas ve lityum buluyorsun. -Mücevher mi?
Evet, mücevher, lityum ve kobalt fışkırıyor.
Hani insanlar geziye çıkınca...
Gezilerden hep saçma hatıra eşyalarıyla dönüyoruz.
Ivır zıvır almak yerine
niye gümüş almıyoruz?
-60 sent! -Gramı 60 sent.
Sonra aceleyle şehre gittik ve alışverişe başladık.
Kendimizi tutmadık.
GOOD IMAGE MÜCEVHER VE KOZMETİK
45 kilo gümüş.
-En iyi hatıra. -Biliyorum.
Kötü bir gün batımı tablosuyla dönebilirdik.
Ağırlık dağılımımı etkileyecek.
Dürüst olacağım.
Spoylerin bastırma kuvvetine ek olacak.
Bedelini hesaplamaya çalışıyorum.
-Fazla tutmadı... -Gramı 60 sent.
Evet.
Ama çok diye indirimli aldık. Verdiği para üstü bu.
Dolarla ödedim.
Ne kadar?
50 milyon mu?
50 MİLYON DOLAR
50 milyon dolar. Hiperenflasyon varken
-milyonda birdi, değil mi? -Öyle bir şey.
Bir noktada 50 milyon dolarlık banknotla
poponu silmek
tuvalet kâğıdıyla silmekten ucuzdu.
-Daha ucuzdu. -Daha mı değerliydi?
-Kahve söylüyorlardı. -Evet.
İçtikten sonra değil,
içmeden önce ödüyorlardı çünkü fiyat artıyordu.
Neyse...
Finansal konular yeter.
-45 kilo gümüş aldık. -Evet.
Ve 50 milyon dolar.
Çok iyi durumdayız.
Tamamen tamir olmuş gümüş makinelerimizi çalıştırıp
şehir dışına yöneldik.
Dünyada daha iyi bir bulvar olmadığını düşünüyorduk.
Bu mor ağaçlar nefes kesici.
-Bunlar pelesenk ağacı mı? -Evet.
Şuna bak, çok güzeller.
Şuna bak.
Gördüğüm en güzel ağaçlı bulvar.
Jeremy harita okuma görevindeyken
çok güzel bir asfaltta batıya doğru gittik.
Yol iyi. Manzara iyi. Her şey iyi.
HAYVAN ÇIKABİLİR
Yolculuk saatlerce sorunsuz geçti.
Haritaya bakmak için durana kadar da sorunsuz devam etti.
Sonra artık sorunsuz değildi.
-Siktir. -Neden durdunuz?
-İyi haber. -Söyle.
Haberler çok iyi.
Hangi yolda olduğumuzu biliyorum.
Ama kötü haber de var.
-Ne? -Yanlış yoldayız.
-Ne oldu? -Yanlış yoldayız.
Yolu bildiğini kim söyledi?
Ben mi...
-Sen değil, ben. -Başka bir sesti.
-Ben değildim. -Kim sola,
-kim sağa döndü, ona takıldın. -Sendin.
-Bendim.
Harare'den çıkarken bizi yanlış yola soktun.
-Batıya gidecektik. -E?
-Kuzeye gidiyoruz. -Kuzeye.
-Göster. -Seçmeliyiz.
Harare'ye kadar dönebiliriz.
Hayır.
Dönmemiz gereken yerden döneriz.
-Tamam. -Veya kuzeye devam ederiz.
-Yanlış yoldan. -Evet.
Kuzeye devam edersek Zambezi'ye varırız.
Zambiya sınırı. Büyük bir nehir. Mutlaka görürüz.
Sola döner, batıya gideriz.
Çok doğru çünkü nehir böyle,
yol böyle.
İşte oldu.
Anladık ki bunu yapmak yerine
bunu yapıyormuşuz.
Biz de devam ettik.
Bence gece Zambezi'ye varırız.
Zamzebi'de kamp yaparız.
Çok güzel olmaz mı?
Ama sonra
asfalt bitti.
Tanrım, olamaz!
Lütfen bozuk yol olmasın. Tanrım! Öyle.
Arkadaşlar, nehir 65 kilometre sonra. 65 kilometre.
Beş kilometre mi?
Hayır James, 65 kilometre. 6-5 kilometre.
-65 mi? -Evet, ne yazık ki...
Aynen öyle.
Hayır. Dayanmayacak.
Tanrım, çok kötüydü.
Bir dakika, duruyorum. Ne...
Arkadaşlar, arabam bozuldu.
Sorun değil. Benimki iyi.
Benzin kokusu geliyor.
Önce beyaz bir şey giyiyoruz
çünkü çeçe sinekleri mavi ve siyaha geliyor.
Eyvah.
Benzinim dökülüyor.
Olamaz, çok kötü.
Bu yakıt borusu, bu da yakıt.
O senin... Sağ ol.
-Şey... -Şey yapabilirim...
Sıcak arabadan benzin akıyor mu?
-Evet. -Bu iyi bir fikir mi?
-Evet. -Teşekkürler.
Biriniz burada durup parmağını bastırır mı?
-Olmaz. -Hayır.
Ne olduğunu açıklamaya çalış...
Çıkmış. Bu yakıt... Depodan gelen boru
motora gidiyor
-ve buraya. -Yani boru...
Kopardın mı?
-Hayır, çıkmış. -Neden yardım ediyorsun?
Hammond yaşasın diye. Yoksa pandomimde Buttons rolünde
-göremeyiz. -Lütfen!
Bırak artık Buttons'ı.
Olmaz.
Swindon Wyern'da Buttons rolünde görmemiz
-kaç yıl sürer? -Bir yıl.
Hayır, bence gururu...
Gururu yüzünden iki yıl dayanır.
Bu program 2024'te yayımlanacak.
-Evet. -Bence 2025'te
muhtemelen Guildford'da.
Benzine bulandım.
Guildford büyük bir salon.
Guildford büyük. Swindon Wyern'da
-görürüz. -200 kişi.
Oyuncular, Ainsley Harriott,
Llewelyn-Bowen, Julian Clary, Richard Hammond.
-Yıldızlar geçidi. -Gloria Hunniford ve...
En sonda.
-Buttons rolünde Richard Hammond. -Buttons!
Parıltılı kariyerinin ardından
-dünyayı geziyor. -TV'den Richard Hammond demedik.
TV'den. Çünkü TV'den Richard Hammond
olacak kadar çok program yaptı.
Hammond, gelip seni izleyeceğiz.
Söyleyeceğim...
İlk akşamında iki ihtiyar beyefendi
-ön sırada olacak. -Her akşam.
Pandomimden nefret ederim ama bunu izleyeceğim.
Kazanacağın Premier Inn otel puanlarını düşün.
-Tanrım. -Pazar matinesi yapıyorsan
sınırsız et yiyebilirsin.
Bozuk bir Capri'nin yanında son duruşumuz
olmadığını tahmin ederek
anti çeçe gömleğimi giymeye gittim.
Alttaki boru.
Sonra çalılıkta bir şey gördüm.
Merhaba.
Kaput süsü buldum.
Lancia'dakini hatırladınız mı?
-Şuna bakın! -Çok güzel.
Biliyorum.
Nihayet Buttons yola döndü.
Benzin göstergeme bakıyorum. Çok eksildi.
Sonra 48 kilometre kala bozuk yol çok kötüleşti.
Normalde kurşungeçirmez olan Stag'i bile allak bullak etti.
Silecekler durduk yere çalışmaya başladı.
Durun silecekler!
Camı silmeyi bırak salak lastik!
Sanki 20 yıllık baş düşmanımız bozuk yol
bizi yıkmak için son şansı olduğunu biliyordu.
Tam gaz. Tanrım, ne oldu burada?
Hiç gaz kontrolüm yok.
Ayağım gazda değil,
gitmeye devam ediyoruz.
Pedalı kaldırmak için ayağımı altına koydum.
Lancia'mı iyice bozmaya başladı.
Beni de. Tanrım.
Olamaz!
Ancak ilerlemiş yaşlarına rağmen arabalarımız dayandı,
nihayet Zambezi kıyılarına gelene kadar.
Tanrım.
Tabiat Ana güzel bir karşılama hazırlamıştı.
Hiç fena bir yer değil.
Yemekten sonra güzel bir puding yedik.
Cheesecake.
Ve Zimbabve'de olduğumuzdan...
Üzerine altın ister misiniz?
-Evet, lütfen. -Aslında isterim.
Harare'den aldım.
Bunun güzel yanı ertesi gün altın sıçarsın
-ve değerli olur. -Doğru.
Bu savurganlık. Sağ ol Hammond.
-Daha değerliyim. -May?
-Alayım. -Çünkü düşünürsen
burada her şey yetişiyor, pudingin için
yeri kazınca altın çıkıyor.
Aklıma bir fikir geldi.
Gümüşümüzü eritelim.
Hediyelik eşya yapıp eve götürebiliriz.
Hatıra gümüşünden mi?
Sadece kalıp yapacağız.
Zanaat mı yapalım?
Başka ne yapabiliriz? Saat 18.20.
-İçmek iyi gidiyor. -Evet, içmek iyi
ama sonunda bir babunla güreşeceksin.
Hep öyle şeyler yaparsın.
Derin bir neşe hâlinde
James gümüşümüzü eritmek için gereken her şeyi çabucak yaptı.
Adam Viktoryen dönemden.
-Çok mutlu. -Çok mutlu.
İki kadeh sonra
her şey iyi görünüyordu.
İşte arkadaşlar.
-Şuna bakın. -Vay be!
Şimdi her şeyi yapabiliriz, dökebileceğimiz her şeyi.
-Evet. Bir şeyi delip... -Evet.
...içine dök, sonra bırak sertleşsin.
Sonra gümüş bir şeyin olur.
Doğru. Hadi.
Beyler, hadi işe koyulalım.
Gazımı tamir edeceğim,
sonra gümüş bir şey yapacağım.
Aslında önce kalıp yapıp gümüşü dökeceğim, sertleşsin.
-Aynen. -O sertleşirken
gaz bağlantımı onaracağım.
Düzenli düşünmeye hoş geldin.
Ertesi sabah Zambezi kıyıları pek çok farklı hayvanla dolmuştu.
Bir de Roger Moore'la.
-Bunu diktirdin mi? -Evet.
-Kimin ölçülerini verdin? -Jon Bon Jovi'nin.
Biraz hırslıydım.
Hani doktor sorar ya,
"Ne kadar alkol aldın?" Şey de sorulur,
"Ölçülerin ne?"
"Kesinlikle 76 santim bel, 101 santim göğüs." Yalan.
Ne yaptığını fark ettin mi?
-Ne? -Gösterişli "düğmeler".
Düğmeler. Sanki kendini role alıştırıyor.
Terzi gafını geçelim mi?
Muhteşem değil mi?
Gümüşünle bunu mu yaptın?
-Evet. -Göz alıcı, değil mi?
Niye daha önce kimse yapmadı?
Direksiyonun som gümüşten.
400 bin kilo ekler.
-Aslında... -Çok güzel olmamış mı?
Işıltı demişken... Kaput süsü.
-Kaput mu? -Kaputta değil ki.
Değil ama aslında kaput bu.
Arka. Kaput değil, motor kapağı denmez mi?
Motor klipsi var.
Ama motor kapağı süsü denmez...
-Kaput bu. -Güzel süs. Bayıldım.
-Harika. -Müthiş.
-Bak. -Yanlış tarafta.
Montecarlo'nun üstünde antilop. Chevrolet reklamıyım.
Bize mantıklı gelmesi harika değil mi?
-Ne? -Bu mantıklı değil.
-Az önce gördüm. -Evet. Şuna bakın.
Stuart Little spoyleri millet.
Genişlik. Bütün gümüşüm burada.
Tam Stuart Little spoyleri.
Neyse, arabalarımıza gümüş süsler yaptık.
Bir şey önerebilir miyim?
Nehri sağınıza alın...
Zor bir navigasyon değil.
Navigasyon sorunu yok.
-Batıya gittiğimizi biliriz. -Evet.
Batıya devam edersek Zimbabve'nin öbür tarafına varırız.
Bu sırada da iyi görüneceğiz.
İyi yanladım.
Zambezi'de iyi yanladım.
Televizyondaki son yanlamam olabilir.
Düşününce tuhaf
çünkü herkes bir noktada hayattaki her şeyi
son kez yapıyor.
Tekneden son dalış, topa son vuruş,
son seks.
Ama yaptığınız sırada
sonuncu olduğunu bilmiyorsunuz.
Bu yanlamayı unutmamalıyım.
Canlı bir sabah sürüşünden sonra...
...yine asfalta çıktık.
Üzerinde sarı çizgiler falan vardı.
Stelvio Geçidi gibi.
Ne yol ama!
Küçük Montecarlo yolu âdeta yutuyordu.
Önceden de söyledim, Afrika keşfine çıkmak zorundaysan
kesinlikle Lancia'n olmalı.
Vitesten çıktı.
Tanrım, yine viteste.
Arkadan gürültüler geliyor, duyuyor musunuz?
Bu sese bayılıyorum.
Elektrikli arabalarla büyüyenler
bu sesi duyamayacak.
Bu programı bitirmemizin çok sebebi var.
Ama benim için ana sebeplerden biri
elektrikli arabalarla ilgilenmemem.
Beyaz eşya onlar. Çamaşır makinesi,
mikrodalga fırın. Onları inceleyemezsin.
Zevk alamazsın.
Dandik onlar.
Arkadaşlar, hayatımda ilk defa bir şey yaptım.
Televizyonda mastürbasyon?
Daha kötü, delikli sürücü eldiveni taktım.
Bunu niye yaptın?
Gümüş direksiyonum harika
ama güneş vurunca ısındı.
Güzel yolda sürmeye devam ettik.
Ta ki güzel yol bitene dek.
Seni mankafa.
Bu bir göl.
-Evet. -Ya?
-Gördüm... -Şaka bu.
Haritada gördüm.
Etrafında yol olur sandım ama yok.
-Neden etrafında yol yok? -Tanrım.
Bir dakika, Harare'den yanlış yola gittin.
Bunda anlaşalım, yanlış yola girdin.
-Evet. -İki yoldan yanlış olanı seçtin.
-Sonra kararlılıkla bizi devam ettirdin. -Güzel ama...
Son kısım Nürburgring gibiydi.
Son kısım güzeldi ama bitti.
Sağa dönemeyiz çünkü orası Zambiya.
-Evet. -Sola gidemeyiz.
-Orada... -Yol yok.
-Evet.
Peki...
-Karşıya yüzeriz. -Saçmalama.
Yeterince araba-tekne, tekne-araba,
-sal, şişme bot yaptık. -Tekne yapmayacağız.
-Hiç işe yaramıyor. -Olmuyor.
-Hayır. -Fikrim daha iyi. Tekne alalım.
Üç tekne alalım.
Arabaları bindirmeli.
-Aynen. -Tekne mi alalım?
-Tekne var. Bakın. -Ama insan teknesi.
Satın alırız. Bende mangır var.
-10 trilyon. 50 milyar? -Neden olmasın?
-Bende de 50 milyar var. -50 milyar?
100 milyar... 350 milyar.
400 milyar.
10 trilyon, 400 milyar ve 20.
Tamamen salakça.
Evet, tekne alıyoruz.
SATILIK TEKNE
Sabahı iskele etrafında gezerek geçirdikten sonra
aldıklarımızla geri döndük.
James eski bir sardalya balıkçı teknesi aldı.
Ben bir su hatchback'i aldım.
Jeremy tabii ki bir yüzen içki dolabı aldı.
Bar almışsın.
-Aynı zamanda köprü. -Gördüm.
Bardan idare ediyorsun.
Arabalarımızı bindirince...
-Jeremy! -...HMS Sardalya'da toplanıp
haritayı konuştuk.
Deniz haritası mı?
Hayır, yol haritası.
Yol haritasıyla denize açılıyoruz.
-Göl burası. -Evet.
Şuraya gidiyoruz...
Ne?
-Göl burası. -Evet, göl orası.
-O ne? -Lanet olsun.
Gerisi bu.
Evet.
Oraya gidiyor.
Tamam.
Yaklaşık 290 kilometre.
281 kilometre.
-İşte oldu. -Sorun yok.
Çok şükür dokuz kilometre azaldı.
Dünyanın en büyük insan yapımı gölü.
Gerçekten çok özür dilerim. Bakmadım.
-Sorunu görüyorsunuz. -Evet ama...
Buraya kadar bu tarafını kullandım.
Hayır. Jeremy, sorunu görüyoruz.
-Evet. -Haritayı gösteriyor.
-Harita doğru. -Haritada sorun yok.
Öbür yüzüne bakmadın.
Katlanmıştı, orası görünmüyordu.
Teknen ne kadar hızlı?
Henüz bilmiyorum, pek değildir.
Yürüme hızında falandır.
10 knot hız yapıyorlarsa,
-ki sanmam... -Saatte 16 kilometre olsa
18 saat eder.
Yarına kadar sürer.
Evet.
Sonra biraz daha araştırma yaptım.
Bu da çok iyi bir hareket değildi.
Kötüsü de var.
Neden?
Bilin bakalım gölde kaç timsah var.
Bilmem.
100 binle 250 bin arası.
Timsah mı?
İki hafta önce insan yiyen birini vurmuşlar.
Görmek ister misiniz?
-Tanrım bu... -Şuna bak.
Böyle büyük timsah mı olur?
Tekne yiyebilir.
Timsahlar yılda ortalama 47 kişi öldürüyor.
Burada o kadar insan yoktur ki.
TİMSAHLARA DİKKAT
Bu üzücü haberle
yola çıktık.
HMS Zilzurna yolda.
Göl sakinleri bizi izliyordu.
Burayı su değil de timsah yığını gibi düşünüyorum.
Tamam. Güvenlik kontrolleri bitti.
Aklıma yapacak bir tek şey geliyor.
Sanırım Jeremy çoktan kendine içki koydu.
Bay Yavaş HMS Çevre Dostu'nu kullanıyor.
Ne curcuna be.
Olağanüstü bir şey, 1955'te
burası yoktu. Normal Afrika vardı.
İngilizler gelip şöyle dedi, "Zambezi'ye
"baraj yapacağız.
"Zambiya ve Zimbabve için hidroelektrik üreteceğiz."
Sonuç bu.
Dünyanın gördüğü en büyük insan yapımı göl.
Vaktiyle çok aptalca şeyler yaptık ama bu çok hoşuma gidiyor.
Üzerinde Lancia varken bir barla göle açıldım.
Bitirecek de çok içkim var.
Hatta o kadar çok ki Buttons ve Greta Thunberg'ü
paylaşmaya davet ettim.
-Güzel görünüyor. -Beyler...
1970'lerden bolca içki çeşidim var.
Özlenen Galliano dâhil.
-Güzel. -Çok hoş. Geçmişe dönüş.
-Cin tonik mi? -Cin tonik güzel olur.
Hemen geliyor. Size Chablis sanırım.
Teşekkürler.
Buz ve altın?
Buz ve altın harika olur.
Suya girersen
timsahlar seni yer yani.
-Evet. -Evet.
Daha az isteyeceğim bir ölüm düşünemiyorum.
Yani acıdan da değil... Hayır.
-Acıdan. -Acıdan.
-Bir de küçük düşürücü. -Rezalet.
Timsah geliyor, ayağın suda.
Umut, beklenti, sevgi, hayallerle dolu hayatı düşünüyorsun.
Evreni düşünüyorsun. Timsah diyor ki,
"Şunu yiyeyim." Güm! Gittin.
Bardaki fıstıklar gibi.
Arkadaşlarınla içerken fıstıkları görüyorsun.
Birkaç fıstık alıyorsun.
-Biraz daha... -İşte osun.
En kötüsü de timsahlar tarih öncesinden kalma.
T. rex'le arkadaş yani.
250 milyon yaşında.
İnsanlık 250 mi, 200 bin mi ne.
Medeniyet sadece 6.000 yıldır var.
İlk mağara resminden
günümüze kadar her şey, bütün evrim döngüsü,
timsah kıçını kaşırken oldu.
Bir saat kadar içip, sohbet edip suda gittikten
ama çoğunlukla içtikten sonra
sohbet bitmeye başladı.
Elimde...
Bir şişe votkanın dörtte üçü, yarım şişe cin... Hayır.
O cin değil. Ne o? Bilmem, göremiyorum.
Harman brendi ve harman viski var.
Hammond, teknen gitti.
Pasaportum orada.
Gideyim mi?
Barımı bırakman gerekecek.
Gelmek ister misin, kalacak mısın Hammond?
Bunun manevrası daha iyi, benimkine götürür
bundan benimkine geçerim.
İşte gidiyoruz. Uluslararası kurtarma.
Lütfen Capri'mi yakala.
Elimden geleni yaparım.
Suya düşme.
Timsahlar. Kesin ölüm.
-Cini bıraktım. -Gitmeden bir tane daha?
Çok isterim.
Uzun yolculuğumuza devam ettik ve karanlık çökerken
midemizin kazındığını fark ettik.
Yemek yakalamak için James sardalya ağlarını indirdi.
Ve...
İşte derindeyiz.
Sardalya olmasa da olur, balık olsun yeter.
Ama sardalya olsun isterim.
Sardalya vardır, bu bir sardalya teknesi.
YARIM SAAT SONRA
İşte.
Tüh be.
-Çok acıktım. -Ben de acıktım.
Acıkmaktan da öteyim.
-Cips mi yiyeceğiz? -Cips yiyeceğiz.
Cips.
Daha kötüsü olamaz derken...
Buzum bitti.
Kadehlerimizi sıcak içkiyle doldurduk.
İçki, cips ve özlem dolu anılardan güç alarak
yola devam ettik.
Uzun bir gece olacak.
İlk defa olmaz.
Normalde son olmaz derdim.
Belki sondur.
Böyle şeyler söylemeyi kes Richard.
Ne işti be, ne kariyerdi ama.
ON İKİ SAAT SONRA
Selam.
Uzun bir geceydi, çok uzun.
Sağır oldum.
Ama iyi haberler vardı.
Küçük mavi noktalar biziz.
Gölün sonuna yaklaşıyoruz.
Kıyıya yanaştığımızdan
ısıran arkadaşlar etrafımızı sarmıştı.
Bu da kamera takip teknesindeki
yönetmenimizden gelen ani mesajı daha da korkutucu yaptı.
Neil'den Hammond'a. Teknende sorun var.
Teknen batıyor Hammond.
Siktir! Kıç taraftan batıyorsun Hammond.
-Kıyıya git. -Ne?
Tam güç ver.
Sola git.
Tekrarla.
Sola.
Kesinlikle batıyorsun.
Evet, motorum batıyor.
Son hız.
Capri'yi kurtardınız.
Pardon, motorun sesi yüzünden yeni duydum.
Ne oldu?
Teknesi. Baksana. Arkadan batıyordu.
Arka şamandıraları su altındaydı.
Buraya gelmeye çalışmayın.
Kumun üstünden geldim. Buraya gelmek için
sığ yere kafadan girdim.
James ve ben kıyıda başka bir yere vardık.
Rampa var.
Hepimiz inince...
Kesinlikle geldim.
...yine harita toplantısı istedim
çünkü gece aklıma bir fikir gelmişti.
-Kariba'dan geldik. -Evet.
Bu sınıra gelip geçince
Zimbabve'yi boydan boya aşmış oluyoruz, zaten amaç buydu.
-Evet. -Programı bitirdik.
Aferin bize, umulmadık üç arabayla başardık.
Ancak sınırın diğer tarafı Botsvana.
Haritayı çevirirsen, bunu yapmayı öğrendim...
-Aferin. İyi teknik. -Evet.
Bakın, burası Makgadikgadi, değil mi? Tuz ovası.
Burası Kubu Adası, biz de burada başladık.
İlk özel programı 17 yıl önce burada çektik.
Buranın gördüğümüz yerlerden
en sevdiğimiz olduğunu söyleriz hep.
-Baobap ağaçları burada. -Evet.
Orada bitirmek istiyorum.
Evet, doğru.
Sadece
-200 kilometre var. -Tamam. Evet.
Ben varım.
Bu programı burada bitirelim.
The Grand Tour'u orada bitirelim.
Bence muazzam bir fikir.
Çok uygun.
Yeni planda anlaşınca sınıra doğru rota çizdik.
Çok iyi hissediyorduk.
HARARE - NYANG MİLLÎ PARKI KONTROL NOKTASI
Bu çok güzel. Yine düzgün asfalttayız.
Güneş henüz tepemde değil, direksiyon ısınmadı.
Bu anı çok sevdim.
Bagajda!
Ama birkaç kilometre sonra neşe aniden son buldu.
Tanrım.
Tanrım, çukur cehennemi olacak.
Olamaz! Tekerlerimin bunu atlattığına inanamıyorum.
Çukurlar İngiltere'dekiler kadar kötüydü
ve en narin araba için iyi haber değildi.
Siktir.
İlk kez ciddi ciddi
araba dayanacak mı diye düşünüyorum.
Varabilecek mi diye.
Kahretsin!
Arka dingilde büyük bir terslik var.
Çatal bıçak takımı gibi ses var.
Bence hemen bakmam lazım.
Arka dingilin çıkmayacağından emin olayım.
Arabamın altında durum iyi değildi.
Evet.
İşte. Amortisör.
Artık bağlı değil.
-Evet, sorunu görüyorum. -Yani...
Dingil çıktığında...
-Evet. -...bu yukarı gidiyor
ve gövdeyi deliyordu.
-Delik mi açıldı? -Evet.
Bunsuz gitmem lazım.
Bu delikanlı diyor ki
o olsa 2.8 Injection'ı alırmış,
3L GXL'i değil.
-Öyle mi diyor? -Evet.
Dingili çok daha sağlammış.
Rahatsız edici ama öbür amortisörün çıkması gerekiyordu.
Gidiyor mu?
Sadece yaprak yaylarla gideceksin.
-Evet. -Ortaçağ'daki kağnılar da
-aynen böyleydi. -Evet.
Jeremy ve benim için Ortaçağ kağnısına göre
çok daha eğlenceliydi.
Kaza yapacağız!
Amortisörün ne işe yaradığını merak ediyorsanız
arabanın bunu yapmasını engelliyor.
Evet, hâlâ içindeyim.
Büyük Britanya'yı zıplayan arabada
Ross-on-Wye'dan Richard Hammond temsil ediyor.
Ne yazık ki Ford zıpzıp eğlencesi az sonra sona erdi
çünkü Zimbabve yine değişti.
Artık göremiyorduk.
Tanrım.
Nefes alamıyorum.
Şimdi her şey kömür tozuyla kaplandı.
Çünkü kömür madeni bölgesindeyiz.
Bu yüzden ağaçlar ve her şey simsiyah.
Hadi.
Sınıra kadar böyleyse yandık.
Sonra boğucu tozun içinde
kurtuluşumuz olabilecek bir şey gördüm.
Yol dayanılmaz. Sizce de öyle değil mi?
Çok kötü. En iyi yol değil.
Sabah tekneden indiğimizden beri...
-Evet. -...sarsılmaktan parçalandım.
Arabam parçalanıyor.
Bu toz da çok şiddetli.
Şuna bakıyorum.
-Ne? -Engebeli değil, değil mi?
Orası tren rayı.
Arabamızı raylara göre dönüştürsek olmaz mı?
Daha önce yaptık.
-Yaptık. -Daha önce yaptık.
Başka kim tecrübeye dayanarak yapılabileceğini
-söyleyebilir? Biz yaptık. -Yaptık.
Tren çizelgesine bakmalıyız.
Böyle şeyler çok önemli.
Ayrıca arabalara gereken modifiyeleri yapabileceğimiz
-bir atölye lazım. -Büyük bir şehir
ve alet lazım.
Vic Falls uzakta değil.
Bizden değil.
Harika!
Devam et. Çok memnun oldular.
Buralı insanlara salak dedin.
-Ona dangalak dedim. -Evet.
Seni dövmeye geliyorlar.
Hiç de bile.
-Merhaba! Nasılsınız beyler? -Merhaba.
-Selam. -Pardon, yoldayız.
Geleneksel İngiliz selamlaşması.
Sorun değil. Burası eviniz.
-Nasılsın? -Sizi görmek güzel.
-Memnun oldum. -Selam.
Kofi Clarkson diplomatik ilişkileri onarınca
rotamızı Victoria Falls'a çevirdik.
Şimdi de
ortalık yanıyor.
Tanrım, gerçekten ortalık yanıyor.
Vay canına.
Bugün çok engel çıktı, değil mi?
Vic Falls'a varınca
konaklamayı düşünmeye başladık.
Pinti Bay Wilman bizimle olmadığından...
VICTORIA FALLS OTEL'E HOŞ GELDİNİZ
KAYITLI OTEL
DÜNYANIN ÖNDE GELEN OTELLERİ
-İyi günler. -Teşekkürler.
Üç süit lütfen.
Bir de terzimi gönderebilirseniz muhteşem olur.
Bond hep öyle derdi.
Kulaklarımızdaki kömür tozunu yıkadıktan sonra
bir atölye bulduk ve müziği başlattık.
TOYOTA SERVİSİ YEDEK PARÇA
SİVİL HAT KÖPRÜ İSTASYONU
Birkaç gün sonra işimiz tamamlanmıştı
ve tertibatımızı kıyaslamak için tren bakım istasyonunda buluştuk.
Şaşırtıcı derece basit bir iş.
Ön tekerleri bir çeşit yalağa koydum,
altında küçük demiryolu tekerleri var. Tamam mı?
Arka tekerler bir çeşit kayış sistemine,
o da demiryolu tekerlerine güç aktarıyor.
Basit ve zarif.
Bunun aksine.
Size anlatayım. Benimki çok komplike.
Sanırım ilgilenmiyorsunuz
ama İngiltere'nin batısındaki dizel hidrolik lokomotifleri baz aldım.
Hidrolik motor. Motor sadece pompayı çalıştırıyor,
o da hidrolik rezerve, o da tekerlere güç veriyor.
Sıfır devirden itibaren büyük bir tork veriyor.
-Nasıl çalışıyor? -Bir dakika.
-Böyle çalışıyor. -Anlamadım.
James, bu da ne böyle?
Sizi uyardım.
Tanrım. Bu tamamen... Bu da ne böyle?
Hidrolik pompa.
Hidrolik rezerv. Bunlar da borular.
Bu göstergeler basınç uyarısı için.
Basınç uyarısı mı?
Sürerken nasıl göreceksin?
-Ben kalkarken doğru olacaklar. -Ama...
Yardımcın zürafa olmalı.
Hidrolik sistemin önemi transmisyon.
Gerçek lokomotifleri böyle yaptılar. Kanıtlanmış teknoloji.
Lokomotife benzemiyor.
-Triumph Stag'e benziyor. -Benziyor. Şunu...
Hurdalıktaki Triumph Stag'e benziyor.
Flying Scotsman'ı, Mallard'ı düşün.
-Tamam mı? -Onlar hidrolik değil.
-Buharlıydı. -Aç gözünü. Oldu mu?
-Hayır. -Hayır.
Seninki benimkinden basit.
Oraya gitmene gerek yok. Rulmanların üzerinde.
Arka teker rulmanları, rulmanlar tekerleri çeviriyor.
-O kadar. -Test tamburu gibi.
Koşu bandı gibi. Aynen.
James, Hammond ve ben çok kolay yolları olduğunu ispatladık.
Ama sen şanzımanı, gazı, fren pedalını değiştirdin.
-Tek yapmam gereken... -Araba sürer gibi.
Ama bu araba değil, lokomotif.
Tek gereken motor devirlerini ayarlayıp
şu kolu ileri geri oynatmak.
Buharlıyla büyümüş insanlara ilk lokomotifleri
cazip kılan şey buydu.
-Hadi. Heyecanlıyım. -Beni özleyecekler.
-Birkaç gün sonra yani. -Bak...
Trenlerimize bindik,
kalkışa hazırdık.
Hidrolik basınç birikiyor.
Birinci perondan kalkan Montecarlo Express treni
doğruca Botsvana'ya gidiyor.
Hadi bakalım.
Gidiyorum!
İşe yarıyor.
Tamam, gidiyoruz.
Ne?
Hayır. Ben...
Otantik tren sesleri çıkarıyor. Duydunuz mu?
Tanrım!
-Raydan çıktım. -Eyvah.
Sorunu neymiş bakmak için geri gitmem gerek.
Evet. Montecarlo Express hem ileri hem geri gidiyor. Şuna bakın.
Amma makine yapmışım be.
James de ben de raydan çıkmıştık.
Daha kötüsü de olabilirdi.
Eyvah.
Bu teker şu yöne dönüyor, yani bu tekeri
öbür tarafa çeviriyor.
Yani tekerin tersi yönüne dönüyor.
Peki.
Şansımıza istasyondan ayrılmadığımız için
sorunlarımıza yardım edecek bir forklift vardı.
Kaldırıp ters çevireceğim.
Böylece geri giderken ileri gidecek.
Yani artık
ileri gitmek için dört geri vitesim var.
Tamam. Şimdi...
Raya indirelim.
Sorun yok. Her şey kontrol altında.
Hepimiz tekrar raya dönünce
bir kez daha kalktık.
Komik değil mi? Küçük bir hata yapıyorsun,
hayatın böyle oluyor.
Hammond duruma pek itibar eklemese de
yine de güzel bir andı.
Çünkü artık dünyanın
en ikonik demir yollarından birinde büyük tur yapıyorduk.
Kayda değer bir şey var ki bugün Britanya'da Londra'dan Manchester'a
demir yolu yapamıyoruz.
Oysa 150 yıl önce biri demiş ki
"Cape Town'dan Kahire'ye demir yolu yapalım,
"Afrika'nın ortasında 11.000 kilometre boyunca."
Sonra da "Yapabiliriz." demişler.
Sonra biri demiş ki
"Ama yolda kocaman bir vadi var."
"Önemi yok." demişler. Şöyle yapacağız,
"Darlington'da köprü yapacağız.
"Oraya yollayıp orada kuracağız ve uyacak." Uymuş da.
İşte.
Aman Tanrım.
Victoria Falls Köprüsü'nde...
...Lancia Montecarlo kullanıyorum.
Yerden 128 metre yüksekteyiz.
Bu anı içimize çekelim.
Böyle şeyler yapmayı kesinlikle özleyeceğim.
Yapılacaklar listesinden bu maddeyi beklenmedik şekilde silince...
...aklımız hedefte tıngır mıngır ilerledik.
Demir yolunu kömür madeni bölgesinden
çıkmak için kullanabilirsek
evet,
başardık demektir.
Eşim Mindy'yle Doğu Ekspresi'ne binmiştik.
Çok güzel zaman geçirmiştik.
Çok benziyor.
Yoldan daha rahat, değil mi?
Başka bir şey de şu,
ilk kez yola bakmak yerine
manzaraya bakabiliyorum.
Evet. Geri geri giderken manzaraya bakıyorum.
Sana Yönü Şaşmış Ekspres diyebilir miyiz?
Sohbet ederken aklıma takılan küçük bir şey vardı.
Karşı taraftan hiçbir trenin gelmediğini söylediler.
Ama ya gelirse?
Tek raylı bir demiryolunda
böyle şeyleri aklından atamıyorsun.
Sonra aklıma başka bir şey daha takıldı.
Hararet uyarısı var.
Nedense motorum gerektiği gibi soğumuyor.
Arabamı tren yaptığımdan olabilir mi?
Çözümüm kaputu açıp eski dostlarımı çağırmaktı.
Hızı ve gücü.
Saatte 65 kilometreyi gösteriyor.
Saate 65 kilometre değil ama öyle gösteriyor.
Bu hızda hava akışı iyi. Çok iyi.
Sağ bacağım uyuşuyor.
İkindi olduğunda
bir şey başardığımızdan emindik.
Sanırım o pürüzlü ve tozlu yolları
-artık aştık. -Sanırım aştık.
Kömür madenini kesin geçtik.
Dolayısıyla hemzemin geçitte durduk.
Düşünmekten kaçındığımız bir iş yapacaktık.
Onları nasıl çıkaracağız?
Yaklaşan yük treni o işi halleder.
Ama önce
-kurbağacıkla... -Kilitleri sökmen lazım.
Somunları gevşetmek için
-kurbağacık kullanamam. -Bununla niye olmuyor?
Çünkü onu şarlatanlar kullanır.
-Şarlatan demek istemedin. -İstedim.
300 alet yerine tek aleti olan biri mi?
-Önce somunları gevşet. -Ne diyorsun sen?
Somun ne?
Somun bu.
Kurbağacık çok büyük.
-Oraya olmuyor. -Aynı huzurevine
gitmek zorunda değiliz, değil mi?
Hayır.
Bundan sonra zorunlu değilse... Ertesi gün...
Bu iş bitince numaralarımızı silecekmiş.
"Tamam, bitti, sil." Gittiler.
Tanrım.
Çok kolay. Yan yanalar.
-Takıldık. -Küçük hödük.
-İri hödük. -Takıldık.
O da doğru aslında.
-Doğru. -Yalan değil. Doğru.
-Bir fikrim var. -Tanrım.
Şimdi ekrana "on beş dakika sonra" diye yazı girsek ya.
Evet.
Yapım ekibi bunları söksün.
-Sonra... -Biz yapmışız gibi olsun.
Biz yapmışız gibi olur.
Sonra dış ses gireriz.
"Kısa sürede arabalar raydan inmişti."
15 DAKİKA SONRA
Kısa sürede arabalar raydan inmişti.
Botsvana sınırına 65 kilometreden az kaldığından
görevimizi neredeyse tamamlamıştık.
Bunun için üç küçük kahramana teşekkür etmeliydik.
Ford Capri'nin hâlâ çalışmasına şaşıyorum.
Ama Stag ve Montecarlo'ya daha çok şaşıyorum
çünkü arabadan biraz anlayan herkes
"Onlar yapılmış en güvenilmez arabalar." der.
Ama devam ediyorlar işte.
En iyisini gerçekten sona sakladık.
GİTTİĞİMİZ YERLER
Zimbabve son araba maceramıza
mükemmel arka planı sağladı çünkü.
Muhteşem arabalar. Çok muhteşem arabalar
bu çok muhteşem ülkeyi atlattılar.
İşte bu.
Triumph Stag.
Hararetmiş, hadi oradan!
Aferin Lancia.
Gümrüğü görebiliyorum.
Seni şahane küçük araba. Başardın.
Başardın.
Kontrol noktasına gitmeden önce anı düşünmek için kenara çektik.
Zimbabve'yi geçtik.
-Belli bile değil. -Hiç anlaşılmıyor.
Bu arabalarla mı geçtiniz?
Evet, aynen.
-Bunu saklamak isterim. -Evet.
Seve seve saklarım muhtemelen.
Eve götürmek için üç çanta yeter.
Yani bu restore edilebilir sanırım.
Benimki edilir sanırım. Tamamen parçalanmadı.
Neyse, devam etmeliyiz çünkü programı bitirdik.
-Programı bitirmeliyiz. -Her şeyi.
Evet...
Ne?
-Ne? -Küçük bir sorun var.
-Ne? -Gümüş.
-Evet. -Sınırı geçmeliyiz.
-Gümüş. -Bu kadar gümüş var.
Bunlarla geçersek kaçakçılık olur.
Olur.
-Söksek mi? -Hayır.
-O şey olur... -Ama bizim.
-Sökemezsin. -Direksiyonum gider.
-Artık bastırma kuvvetin olmaz. -Evet.
Ne yapacağız?
-Tarz oluruz. -Tarz oluruz.
-Rahat. -Rahat oluruz.
İyi işti.
GÜMRÜK
Merhaba.
Nasılsınız?
Çok iyiyim. Siz?
Beyan edecek bir şeyiniz var mı?
Yok.
GÜMRÜK
İner misiniz lütfen?
Evet.
Normal görünmeye çalışıyor.
Kaputu açar mısınız?
Arabasının arkasına gitmeyin.
Tamam.
İş birliği için teşekkürler.
Geçebilirsiniz.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
BOTSVANA'YA HOŞ GELDİNİZ PANDAMATENGA SINIRI
Evet!
Sessiz, yumuşak konuşan,
sefil birini oynayacağım.
Yani öyle...
Yine canlı olmayacağım, abartıyorum.
DUR
-İyi günler. -İyi günler.
-Nasılsınız? -İyi. Sağ olun.
Botsvana'daki Pandamatenga
sınırına ulaştınız.
Ne?
Botsvana...
Evet.
...Pandamatenga sınırına ulaştınız.
Evet.
Beyan edecek bir şey var mı?
Yok.
İnip bagajı açar mısınız?
-Bizimle yürüyün lütfen. -Olur.
Pek umut vermiyor, değil mi?
-Teşekkürler. -Rica ederim. Sağ olun.
Botsvana'ya hoş geldin.
İyi eğlenceler.
-Olur. -Teşekkürler.
Evet, müthiştim.
Lütfen inip kaputu açın.
Kaputu açınca orijinal Stag motoru göreceksiniz.
Rover motoruyla değiştirilmedi. Evet.
Kapıyı açın.
Çok boş içki kutusu var.
Tamam efendim.
Kapıyı kapatabilirsiniz.
Teşekkürler.
Siktir! Direksiyon çok sıcak.
Direksiyon sıcak. Ona dikkat çekme.
Teşekkürler.
Dizinle sür.
Üç kaçakçı birlikte son sürüşümüzdeydik.
Dünyadaki en sevdiğimiz
yere gidiyorduk.
KUBU ADASI
Binlerce kilometre yol yaptık
ve binlerce macera yaşadık.
Başladığımız yerde bitireceğiz.
Birlikte yaptığımız
işin bu kadar süreceğini
hiç düşünmemiştim.
İşi aldığımda heyecanlıydım.
Çok heyecanlıydım.
Ama bunun kariyerime dönüşeceği,
hayatımı belirleyen bir macera olacağı, bazen de kariyerimi
ve hayatımı riske atacağını düşünmedim.
Bitmesi beni üzmeyecekmiş gibi
davranamam.
Çünkü üzecek.
22 yıl.
Hayatımın üçte birinden fazla.
Küçük şeyler beni etkileyecek
ama yeşil çantam var.
Botsvana'daki ilk özel programdan beri kullandığım yeşil çanta var.
Özel programlara götürdüm.
Başka bir yere götürmedim.
Yeşil çantayı ne yapacağım?
Bir gün çantaları koyduğumuz dolapta karşıma çıkacak.
"Ah, evet." diyeceğim.
Anılar canlanacak.
Neyse, umarım
sizi biraz mutlu etmişizdir.
Birkaç kilometre ileride Hammond'ın arabası yine bozuldu.
Arabam çalışmıyor.
Son sürüşümüz olsa da
her zamanki gibi davranmayı görev bildik.
Seni kurtlara bırakacağız.
Asfalt bitmek üzereyken...
...çift eksantrikli motoruma son bir gaz vermeye karar verdim.
Nihayet çalılardan Makgadikgadi'ye gidiyoruz.
Kum yollar. Hatırlıyorum. Tanrım, çok iyiydi.
Çok rahat.
Ne oluyor?
Olamaz.
Ha siktir!
Benim arabam.
İlk özel programdaki arabam.
James'in Mercedes'i olamaz.
İnanamıyorum.
The Light Bite Cafe.
Akılalmaz. Biraz...
Nutkum tutuldu.
Bir dakika, kapılar yoktu. Değil mi? Evet.
Makgadikgadi'yi geçmek için
söktüğümüz kapıları biri bulmuş.
Ne oluyor?
İnanamayacaksın.
Buna inanamayacaksın.
Tanrım, bu...
Arabam!
Eski Lancia'm.
-Mercedes'im mi o? -Sanırım seninki.
Benimse anlarım
çünkü dört vitesli şanzımanda beş viteslinin topuzu vardı.
Tanrım, bu o!
Tamamen... Kalbim güm güm çarpıyor.
Bak. Arması yok, hatıra olarak almıştım.
-Hatıra mı? -Evet.
Her özel programdan ne hatıra aldım, biliyor musun?
Her özel programda yanıma aldım.
-Evet. -Şimdi yanımda. Bekle.
Nerede?
Bavulumda. Hep bavulumda.
Özür dilerim.
Hatıram buydu.
Hadi takalım.
Buradan aldım, eminim.
İşte oldu.
Gözünü geri aldı.
Ama biri kapıları bulmuş.
Biri bulup geri takmış.
Bunları hafifletmemiz gerekmişti.
Kapıları o adamda bırakmıştık.
-Çalı tamircisi Noah. -Evet.
Noah mı gidip arabaları aldı
-ve kapıları taktı? -Muhtemelen.
Tamam.
İnanılmaz.
SON GÜN
Geceyi lüks bir kampta geçirdikten sonra
kahvaltı için buluştuk ve hepimizin aklında
aynı şey vardı.
-Amazon'dan haber aldın mı? -Evet. E-posta geldi.
Öyle mi?
Dizüstüleri geri istiyorlar.
Yüklü çek yok, sözleşme yok, devam edelim diye yalvarmak yok.
Bende bir şey yok.
Tamam. Cidden son kahvaltımız, değil mi?
Evet.
Evet, öyle.
Şunu gördün mü Hammond?
Dün araban bozulduğunda
buradan geçtik.
Dur, onlar...
Son seferki arabalarınız mı? Cidden mi?
Evet. Yolun kenarındalardı.
-Kesinle o. -O zamandan beri
burada mıydı bunlar?
Mercedes hâlâ aynı kokuyordu.
Lafı açılmışken
bugün son bir yolumuz var.
Kubu Adası'na kısa bir yolculuk,
tuz ovasından.
Neden bunu
McKennedy Caddy yapmıyoruz?
İşte bu.
Geçen sefer böyle yapmıştık.
Kapısız.
The Grand Tour'u bitirmek için ne güzel yol, ne güzel yer!
İşte orada.
Kubu Adası.
Tanrım, sanırım burası.
Burası.
Ağacımız orada.
Bunu söylemek bana kaldı,
izlediğiniz için çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Çok anlamlıydı.
Ve...
Bu kadar.
Hazır mıyız beyler?
Açıkçası bilmiyorum.
-Üstünde! -Lokomotifteyim!
Önümüzden üç bacaklı biri geçti.
Belki biraz sızdırıyor.
Tam bir aptal.
Polis geldiğinde odada otuz kırk kişi vardı herhâlde.
Şeyi alıyordum...
Clarkson!
Yanlar keten!
Sıçtık.
Yoldan çekil. Yarıştayım.
-Şarkı söyleyelim. -Hayır.
-Bunun şerefli bir yanı yok, değil mi? -Yok.
Tamam. Vakti geldi ve...
Bir araba programında hiç söylenmedi.
Dünyayı kurtar.
Aynı huzurevine gitmek zorunda değiliz, değil mi?
Hayır.
Alt yazı çevirmeni: M. Levent Yılmazoğlu
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro