GRAND TOUR PRZEDSTAWIA
Czołem, oglądacie ostatni odcinek programu Grand Tour.
Jako że James, Richard i ja pracujemy razem
po raz ostatni,
pan Wilman kazał nam zrobić coś pożytecznego.
Zasugerował nam kupno średniej wielkości aut elektrycznych
i sprawdzenie, ile zrobią kółek po drodze M25
na jednym ładowaniu.
Olaliśmy go i przylecieliśmy tutaj.
Witajcie w Zimbabwe!
Nie będziemy też jeździć byle elektrykami.
Postanowiliśmy po prostu kupić wozy,
jakie zawsze chcieliśmy mieć.
Dlatego kupiłem to cacko.
To triumph stag.
Uwielbiam stagi, odkąd byłem dzieckiem.
Ale żeby takiego mieć?
Nie sądziłem nawet, że mi wolno.
Tylko tacy jak David Niven mają stagi.
Nawet nim nie jeździłem,
bo nie powinno się przecież poznawać swoich idoli.
No ale teraz już mam własnego.
Coś wspaniałego.
Tak jest.
Nadjeżdża Lewis Collins.
O tak.
No.
Zostałem dumnym właścicielem trzylitrowego forda capri mk1.
- To GT? - Nie, GXL.
- Czemu nie GT? - Ten jest lepszy.
Nie do końca.
Zanim zdążyłem coś powiedzieć, nadjechał Clarkson.
Swoim wielkim błędem.
Prosiaczek!
Po kiego kupiłeś lancię?
Jakieś 20 lat temu przemierzałem taką Botswanę.
Udowodniłem, że to najlepsze auto do Afryki.
Przecież ciągle się psuła.
Tak, ale miała silnik z przodu.
Ta ma umieszczony centralnie. To lancia montecarlo.
Wprowadziłem też parę modyfikacji.
Pozwólcie, że wam opowiem.
Tył.
- Lampy z Ferrari 308. - Nieźle.
- Cztery końcówki. - Pięknie.
Felgi z Delty Integrale,
podobnie reflektory i grill.
No i niebieski lakier z palety Lotusa.
I przez to ma się nie psuć?
Jak wiecie, robimy to od...
- Stu dwunastu lat. - Tak, 112.
Co nieco się nauczyłem.
Wnętrze.
Wymieniłem nagrzewające się skórzane fotele
- na materiałowe. - Tak.
Do tego kierownica pokryta alcantarą.
I coś jeszcze.
Wymontowałem schowek
i zastąpiłem go...
- To lodówka? - Tak.
- Na napoje. - Naprawdę nieźle.
- Orzeźwiająco. - Super.
- A to poprawia niezawodność? - Wygodę.
Wypijesz sobie zimne pićku na poboczu.
- Fajnie. - Awarie będą
- znośne. - Tak.
- Piękna sztuka. - Oszałamiająca.
Ja też nieco przerobiłem swojego forda.
- Tak? - Jak widać,
pomalowałem maskę na czarno. Jest piękna.
- To GT? - Nie, GXL.
- Czemu nie GT? - Ten jest lepszy.
- Bzdura. - Nie.
To jakby GT, ale podrasowany, lepszy.
No co?
Pamiętam to z wersji GXL.
Wsadzili tam imitację drewna.
- Zgadza się. - Rozmawialiśmy o tym.
- Tak. - GT do sportu,
GXL na spotkania.
Święte słowa. Pamiętaj
o fordowej hierarchii. Mój ojciec miał cortinę GXL,
bo był dyrektorem firmy.
Mój też miał cortinę GXL.
- Bo... - Kierownik.
- Właśnie. - Spotkania.
To dwaj wpływowi ludzie. Kupowali to, co najlepsze.
Jak wiecie, wszyscy się śmieją z tego,
że radio nigdy mi nie działa.
- Fakt. - Tym razem działa.
Zaczekajcie na zwrotkę.
Kiedyś byłem DJ-em, wiem, co robię. I teraz.
„Ford Capri Mk1”. Voilà!
„Ma wszystko”. Bo to GXL.
Capri, fajny wóz.
- No pewnie. - Capri GT.
Obiektywnie fajny.
- Co zmieniłeś w stagu? - Nic.
- Co? - Co?
No nic. Bo po co...
Moment.
I siedzi tam oryginalny silnik?
- Tak. - Pan Clarkson dobrze mówi.
Może nie w każdym stagu, ale w większości
zastąpiono oryginalny silnik V8 od Rovera.
- Tak. - Niezawodną.
Oryginalna V8 Triumpha jest niesamowita,
potrafi się przegrzać i rozlecieć na milion sposobów.
Nie na jeden.
Resztki z odlewu blokują kanały,
bum, przegrzewa się.
Rozwiercanie cylindrów utrudnia przepływ płynu chłodniczego.
- Przegrzewa się, bum. - No tak.
A najsprytniejsze jest to, że czujnik temperatury
umieszczono tylko na jednym rzędzie.
Nie wiesz, kiedy się przegrzewa.
Jak padł drugi rząd,
to dowiadywałeś się po terkotaniu.
Gdybyś był w samolocie
lecącym wprost na górskie zbocze, chciałbyś wiedzieć?
Raczej nie.
Bo po co?
Sączysz gin z tonikiem, oglądasz film...
Koniec. Nie chcę...
Nie chcę mówić o tej łodzi podwodnej, ale oni nie wiedzieli.
To już ostatni raz.
- Mamy to w dupie. - No cóż.
Pocieszyło nas to, że nie wiedzieli.
„Jak tu milusio na dnie”. Bum.
Tak. Piszcie.
Dzwońcie ze skargą. Odezwie się automatyczna sekretarka.
„Mamy gdzieś wasze zdanie”.
Dzwońcie pod numer 0-700-goń się.
- „Już nas tu nie ma”. - Tak.
Tak jest.
Możemy mówić, co chcemy. Jak się otwiera maskę?
Tutaj.
Ależ ta dźwignia jest zużyta.
Aż symbol unoszenia maski się wytarł.
Za środek.
Kurde, oryginalny piec.
Rzadkość.
Panie i panowie, spójrzcie,
bo widzicie to ostatni raz.
Oryginalny, ale to wciąż syf.
O proszę, SMS.
- Pan Wilman. - Rany.
„Skoro auta już naładowane,
kierujcie się do warsztatu South Mimms”.
- Nie wie, że tu jesteśmy? - Nie.
To bez znaczenia,
bo mamy już swoje wyzwanie.
Jesteśmy na wschodnim krańcu Zimbabwe.
Przejedziemy 1900 kilometrów
na zachodni kraniec.
I tyle.
Koniec.
Jedno mnie tylko martwi.
- No? - Góry. Trzeba się przebić.
Ja tam się nie martwię. Pamiętajmy,
że z tego powstała Lancia 037,
ostatni mistrz WRC z napędem na dwa koła. Pokonała
Audi Quattro.
Te modele trochę się różniły.
- No cóż. - Uznano,
że to świetna baza na rajdówkę.
Wycięli część ze znaczkiem
i wymienili całą resztę.
Odpaliliśmy więc nasze 50-letnie sportowe wozy
i ruszyliśmy przez wyboiste serce Afryki.
To już ostatni raz.
W drogę.
To idealny wóz na tę podróż.
Capri niemal było moim pierwszym autem.
Reklamowali je w gazecie.
Trzymałem jego fotkę tuż obok kasy na stacji w Redford,
na której pracowałem.
Miałem 18 lat.
To miał być mój pierwszy wóz. Od rodziców.
Gdy pojechaliśmy go kupić, okazało się, że go skradziono.
Dlatego kupiłem starą toyotę corollę z 1976 roku.
Na taką trasę to auto idealne.
Lekkie, ma nieco ponad tonę.
Mocy mu nie brakuje.
Trzylitrowa V6 z przodu, napęd na tył, hamulce...
Wystarczy.
Podoba mi się, że obrotomierz wskazuje w tysiącach.
Fakt, że nie działa,
ale same wskazania w tysiącach
brzmią o wiele lepiej.
W latach 80 nie wjeżdżałem do centrum Londynu
autostradą M4.
Wjeżdżałem drogą Great West Road.
Przy tej drodze znajdował się
salon samochodowy The Chequered Flag.
Czasem w witrynie stawiali montecarlo.
Gdy tak było,
zatrzymywałem się i gapiłem się rozmarzony na to auto godzinami.
A teraz nim jadę.
I jest moje.
Moje!
Ja miałem do powiedzenia tylko jedno.
Triumph Stag.
Kurczę, co za widok!
Nie wiem czemu,
ale zachciało mi się herbaty.
A to co?
Bez jaj.
Nie wiem, jak to powiedzieć. Wóz się popsuł.
Co?
Wspaniale.
Niesamowite, bo Capri ma tyle ruchomych części
co butelka wody.
Jak Capri może się zepsuć?
Wiem, co się stało.
- Co? - Silnik nie działa.
Też tak myślę.
- Tak. - Eksperci.
Pierwsza maska w górę.
- Co teraz? - Pomyślmy.
Co zwykle robimy?
- Oprę się... Gorące. - Raz...
Postawimy się tradycji
- i mu pomożemy? - No.
- Choć raz. - Nie.
Pa!
Tyle lat, a ten wciąż gnój.
No dobrze.
Za nami 24 kilometry.
Zostało nas dwóch.
Jedna sprawa.
Nie tylko Ford
ma własną piosenkę.
Ten wóz też.
Nacieszmy uszy. Struggle Jennings
i „Monte Carlo”. Proszę bardzo.
Monte Carlo
Chwilę później wszedł nowy instrument.
Perkusyjny i niezbyt rytmiczny.
Zapłon przerywa.
Znowu.
I znowu. Krowy.
Do dupy.
Coś ci fura dymi.
Chryste.
Jara się.
- Silnik. - Ano.
- Tak. - Pomógłbym,
ale nie znam się na włoskich DOHC.
A mój chodzi jak złoto.
A kto zostawi ciebie po awarii?
To mnie właśnie martwi.
Sam się zostawię.
Temperatura i ciśnienie w normie.
Za nami 52 kilometry. Zostało jedno auto.
Stag.
Kilka kilometrów wcześniej
odkryłem, że problem leży w pompie paliwa.
Tu tkwi problem.
W życiu nie widziałem tej części sprawnej.
Nie wiem,
jak sprawdzić, co się zepsuło.
Ja tymczasem wzbiłem się na wyżyny geniuszu,
by rozwiązać problem lancii.
Ta część się poluzowała.
Gdy ją dokręcę, będzie generować iskrę
i chodzić na wszystkie gary.
Wóz zacznie przepalać całe paliwo
i lancia przestanie się palić.
Co to za stukanie?
Przywykłem już do porażenia prądem.
Znów ruszam głową
i wymieniam przewody zapłonowe,
po czym ruszam w drogę.
Kicia mruczy.
Tak jest!
Ruszyłem w pościg za Jamesem. Nie wiem, co mnie bardziej zaskoczyło.
Równy asfalt czy zmieniający się bez końca krajobraz?
Sosny.
W Afryce.
Przed chwilą byliśmy na plantacji herbaty, a tu sosny.
Gdybym się tu przeteleportował, pomyślałbym,
że to Szkocja.
Gdy dogoniłem Jamesa...
James May!
...ten był już u stóp gór,
gdzie piękny asfalt zmienił się w szuter.
To było zbyt piękne.
Wszędzie pył.
Mam usta pełne pyłu.
Przypomniałem sobie jednak, że po raz pierwszy
decydowaliśmy o własnym losie.
Możemy stanąć, kiedy chcemy. Pana Wilmana nie ma. Cudnie.
Nie ma co jechać... Już czwarta.
Kawałek dalej znaleźliśmy hotel.
Przesłaliśmy Hammondowi lokalizację i postanowiliśmy zrobić sobie fajrant.
Luksusowy hotel to pewnie nie będzie.
Jesteśmy w środku lasu w Zimbabwe.
Na szczycie góry.
Na szczęście się myliłem.
I to jak.
Idealna temperatura, prawda?
- Ale tu pięknie. - Nieźle.
Tamte góry to już Mozambik.
Zawsze był jakiś powód, żeby nie jechać do Zimbabwe.
Z BBC nie mogliśmy,
- bo mieli zakaz. - Tak.
A dziś obudziliśmy się w pięknym miejscu
i pojechaliśmy piękną drogą...
- Ano. - Do pięknego hotelu.
To lepsze niż plan pana Wilmana.
Po co myśmy go słuchali?
Nie wiem.
Na pewno wspomni, że bez niego
dwa auta padły już na samym początku.
Tak zaczęła się rozmowa o liczbach.
Ceny mnie trochę zaskoczyły.
Ty zapłaciłeś, jak pewnie wiesz, 26 500 funtów.
Owszem.
Richards Hammond dał 25 000 funtów za niewłaściwą wersję Capri.
- Ile? - GXL za 25 tysi.
- Za ten wrak. - Montecarlo.
- Równo 17 950 funtów. - Okazja.
Żebyś wiedział.
Nasze robią setkę w dziewięć sekund.
Hammonda – w osiem.
- Teraz raczej nie. - No nie.
Na szczęście ruszyłem dalej.
Na szutrówce zacząłem się jednak martwić,
że capri nie był najlepszym wyborem.
Trochę szuram.
Teraz wiem,
że trzeba było postawić na coś z większym prześwitem
niż trzylitrowy
ford capri mk1 GXL.
Czyli w zasadzie na dowolne auto.
Pora przetrzeć szybę.
Ożeż...
No to straciłem tłumik.
Teraz nic z tym nie zrobię.
Gdy dotarłem na miejsce, chłopaki emanowali współczuciem.
Fajrant był o 16.
- Tak? - Tak.
Piwko, słoneczko. Było cieplutko.
- Było. - Ósme piwko.
Też bym się napił.
- Wypiliśmy ostatnie. - Serio?
- Tak. Szok. - Ano.
Pojechali po więcej, ale sklep jest 50 km stąd.
Nie wypiwszy piwka,
Hammond jął zakłócać afrykańską noc
głośnymi dźwiękami naprawiania tłumika.
Nazajutrz James z kolei zmącił świt,
wcielając się w gosposię.
- Cześć. - Cześć.
Co trzeba mieć w głowie, żeby uznać,
że zamiast słuchania ptaszków,
lepiej jest poodkurzać?
Wstałem parę godzin temu.
Popatrzyłem, posłuchałem, a teraz upiększam to cacko.
Chwileczkę.
Nie zgadniecie.
- SMS od pana Wilmana. - Czytaj.
- Wkurzył się. - Wie?
Chyba.
„Wiem, że zabraliście trzy klasyki do Zimbabwe.
To jasne, że jeden z nich się zepsuje”.
- O rety. - No.
„Dlatego załatwiłem wam auto zastępcze”.
Poważnie?
- Na pewno. - Tak.
Boże.
Kurde.
Ohyda.
Od lat takiego nie widziałem.
- Czy to... - To wazon?
- Mniejsza z tym. - Tak.
Na kwiatek. Dla hipisów.
Kojarzycie tę wioseczkę
- parę kilometrów wcześniej? - No.
Zabiorę to tam i sprzedam albo oddam.
- I cześć. - Słusznie.
Chcesz worek na głowę?
Esencja nienawiści.
Tuż za rogiem zaczęły się kłopoty.
- Hammond, straszna kaszana. - Co się stało?
Miałem przedziwny wypadek.
Straciłem kontrolę i znalazłem się na skraju urwiska.
Spójrz.
Faktycznie.
To nie wszystko.
Cegła przyciska pedał gazu. Silnik wyje, jest na biegu.
Na jedynce. Kij od miotły trzyma wciśnięte sprzęgło.
Opiera się o fotel.
Czyli wszystko gra?
Tak, ale jakimś cudem, nie wiem jak,
lina przywiązała się do kija
i do tego psa.
Chryste.
Póki co sytuacja jest stabilna.
Tylko że tam stoi James May. Właśnie otwiera puszkę z karmą.
KARMA HAU-HAU
Gdy pies to zobaczy,
będą kłopoty. Nie wiem, co robić.
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Zaczekaj.
Chwileczkę, już wiem.
Nie, to się nie uda.
Wymyśliłeś coś?
Nic.
Nie zwracaj uwagi na Jamesa. Patrz na mnie.
Nie. Patrz na mnie!
O nie!
Nadal leci?
Tak.
Chyba już.
Niezła kraksa.
Spójrz na to inaczej.
Pan Wilman ma teraz zwiastun.
Nie potrzebowaliśmy tego gruchota,
bo mieliśmy własny.
Proszę bardzo. Rover SD1 vanden plas EFI.
To 190 pokrytych złotem koni.
Aż kipi złotem.
Tak.
Lakiernik się popisał.
Pomalował nie tylko blachę, ale nawet antenę.
Ja to malowałem. Ale wyszło pięknie.
Raz mamy zapasowe auto, którym chciałbym jechać.
Nie tylko ty. Mój dziadek takie miał.
Mój ojciec też.
Na ulicy pod Birmingham, na której dorastałem, stało takie.
Jak je mijaliśmy, to z szacunku w ciszy.
Są i dobre wieści dla ciebie.
Silnik z tego wozu,
co potwierdzi każdy właściciel staga,
pasuje idealnie do twojego auta.
Czy mogę zaproponować modyfikację?
Kłódka na masce.
- My weźmiemy klucz. - Kłódka.
Gdy będziesz potrzebował, poprosisz.
Albo możemy poszukać tego spawacza.
- Pięknie. - Prawda?
- Zaspawamy maskę. - To fabryczne.
Pewnie tak już wyjechał z fabryki.
- Wszystko gotowe. - Nawet nie widać.
I już.
Złota Strzała do nas dołącza,
a my wracamy na trasę, by pokonać góry.
Zobaczcie, drogowcy.
Zrobili sobie jakąś potańcówkę.
Szkoda, że u nas tak nie robią.
Ale najpierw musieliby przyjść do pracy.
Stromo.
Przekroczyliśmy rzekę i zaczęliśmy wspinaczkę.
Niesamowity krajobraz znów się zmienił.
Patrzcie, łąki. Tylko krów z dzwonkami brakuje.
Bursztynowy świerzop, dzięcielina pała i tak dalej.
Byliśmy na plantacji herbaty, a teraz mamy Austrię.
Krajobraz znów się zmienił.
Chwileczkę.
Z prawej strony jest dolina, jakiej w życiu nie widziałem.
Z lewej...
Irlandia.
Wiem, o co chodzi.
Bóg stworzył wszystkie inne kraje
i dotarł do końca alfabetu. Zimbabwe.
Uznał, że to będzie największe dzieło.
Składanka najlepszych hitów.
„Your Song”, „Tiny Dancer”, „Bennie and the Jets”.
Niesamowite.
Krajobraz ciągle się zmienia.
W moim nisko zawieszonym capri nie mogłem podziwiać widoków,
bo musiałem się skupić na drodze.
W Zawodowcach tak tym nie jeździli.
Tylko jakoś żwawiej.
Dobrze się bawię. O to chodzi.
Boże, spójrzcie.
Nie podzielałem problemów Hammonda,
bo moja lancia była słuszniejszym wyborem.
To naprawdę idealny wóz do przemierzania Afryki.
Silnik jest za mną. Nie ma wału napędowego,
tłumika.
Nic nie będzie szurać po nawierzchni.
Dlatego mogłem się rozpędzić...
aż coś mi jednak szurnęło.
Kuźwa. Walnęło.
A to co?
Kawałki lancii.
Jak miło!
Dziękuję, przydadzą się.
Dzięki.
Nie chcesz, żebyśmy zajrzeli...
Nie ma do czego.
Zgubiłeś cały przód.
Wystarczy mi to i odrobina kleju.
Dziś śpimy pod namiotem. Co innego robić,
jak nie sklejać auto?
Ruszyliśmy dalej.
Boże.
Palce idzie połamać.
A potem znów się zatrzymaliśmy.
No nie.
Znowu zgubiłem tłumik.
Jakiś kłopot?
Ale ci tłumik wystaje.
- Tak. - I nisko wisi.
Uważaj, bo jeszcze nim zahaczysz.
Dlaczego nie możesz jechać normalnie jak my?
Tak nie pojadę. Muszę go zdemontować.
Pocieszy cię piosenka o Capri?
Ford Capri Mk1
„Ma wszystko oprócz tłumika”.
Podajcie mi klucz jedenastkę.
Ja mam jakiś antybiotyk na coś,
co już mi przeszło.
- Nie potrzebuję... - Mam to.
Autobiografia Berniego Taupina.
Ponoć świetna.
Niezła, czytam. Przyda się?
Nie sądzę.
Potrzebna mi jedenastka.
Wkurzam się, bo gdy kupiłem ten wóz,
- to była igła. - Tak.
- Poważnie. - Jak tamten rimac.
- Poniżej pasa. Dobre. - Ostro.
No ale to prawda, nie da się ukryć.
Chcąc dotrzeć na szczyt przed zmrokiem,
zostawiliśmy kolegę.
Gdyby Hammond był kamienicą, byłby do rozbiórki.
No ja pier... Dalej!
Z czasem droga zrobiła się tak ciężka,
że land rover by sobie nie poradził,
a co dopiero włoski sportowy wóz.
Nie zatrzymuj się.
Zaczynaliśmy na 1800 metrach.
Teraz pewnie dobijamy do 2400.
Nie mogę nawet wrzucić dwójki.
Ale stromo.
Taka nieprzerwana jazda pod górę
na jedynce,
i to na początku afrykańskiego lata,
spowoduje przegrzanie wozu.
Boże.
Naprawione.
Chcę przez to powiedzieć...
Wybaczcie.
Wracamy na trasę.
W drogę.
Dziś rozbijemy obóz.
Czeka nas przemiły wieczór.
Hammonda omijał kolejny zachód słońca,
a my dotarliśmy na szczyt. Znów uznaliśmy,
że na dziś wystarczy.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Jak miło.
Po zimnym piwku przy zachodzie
zabrałem się za składanie buźki lancii.
Jakbym widział psa uczącego się karcianych sztuczek.
Odrobina kleju i będzie jak nowa.
Zanim dotarł do nas Hammond,
zapadł już mrok.
Wyjątkowo żałosny przyjazd.
Po 22 latach powinien już ogarniać.
Ale nie. Nadjeżdża.
Działa mu półtora reflektora.
Jest i Essex.
Nie tylko Hammond miał problemy.
Miły wieczorek?
Nie dla mnie.
Przykleił się do stołu.
Przykleiłem się do blatu super glue.
- Fakt. - Jak mam jechać
ze stołem na palcu?
Przykleiłeś... Czaję.
Mógłbyś podważyć palec żyletką.
- To ryzykowne. - Pomożesz?
Tak, ale ostrożnie. Mam to zrobić?
Przykleił tylko opuszkę.
- Tak jakby odcisk palca. - Całą poduszkę.
Wystarczy odciąć na pierwszym stawie.
Dzięki, Hammond.
- Wtedy... - Coś nie tak?
Przyszyją ci tam długopis.
- Cudnie. - Nie zgubisz.
- Albo otwieracz. - Tak.
- To ci na rękę. - Nie słucham.
- Nie słucham was. - Albo korkociąg.
- Kłykciociąg. - Super.
Pierwszy raz w życiu coś skleiłem.
Skutecznie.
Muszę to zrobić. Tnijcie.
Pomogę.
- Ciekawe. - Umiem.
Daj to.
Nowy nóż Marka Salmona. Ulubiony.
- Nie interesują mnie... - Jak brzytwa.
Jak ostry...
Właśnie.
Idzie.
Wyglądamy jak na obrazie
holenderskiego mistrza?
- Idzie. - Co?
- Patrz. - Do zwiastuna.
Jak nic.
- Jest. - Brawo.
Dorosły facet odkleił się od stołu.
Mark, twój nóż się przykleił.
Za nami okropna i zimna noc pod namiotem.
Pora pochwalić się moim dziełem.
Nie widać, że coś było robione.
Myślałem, że to nówka.
Gdzie kleiłeś?
- Zaczepy... - Tak?
...się ułamały.
Muszę gdzieś kupić nowe zaczepy,
śruby i tak dalej,
żeby przymocować zderzak.
Wybaczcie, widzowie, mój nudny wóz.
Koledzy całe wieczory zakładają tłumiki,
składają zderzak z puzzli.
A ja mogę najwyżej poodkurzać.
Przynajmniej mamy z górki.
Wkrótce robi się jeszcze milej.
Patrzcie tylko.
Spójrzcie.
Bóg istnieje.
Zesłał nam asfalt.
Fajnie, bo w końcu mogę podziwiać...
Dlaczego wycieraczki się włączyły?
Przekroczyliśmy irlandzkie Alpy
i wjechaliśmy do prawdziwej Afryki.
Krajobraz znów się zmienił.
Spójrzcie.
Jezuńciu, jak pięknie.
Jak na planie Star Treka.
Piękne czerwone kwiaty akacji.
Aż ujrzeliśmy coś jeszcze lepszego.
Nie ma to jak złomowisko.
Podjechaliśmy na złomowisko w poszukiwaniu części zamiennych.
Szybko o nich zapomnieliśmy, buszując w skarbach.
Tu można sprawdzić wiedzę na temat motoryzacji.
To cresta?
Chyba tak, shooting-brake.
Shooting-brake?
Moja mama tak je nazywała.
W którym odcinku tym jeździłeś?
- W Boliwii. Pamiętam. - Coś jednak pamięta!
To naprawdę warto odrestaurować.
- Cacko. - A to?
To austin cambridge.
Faktycznie. Co tu jest napisane, RSR?
Czyli to z czasów Rodezji.
- Tak. Południowa Rodezja. - Serio?
Długo tu stoi.
Trochę minęło.
Chce to pan odpalić?
- Tak. - Tak?
Już prawie.
- Powodzenia. - Już prawie.
Prawie.
To nie żart.
Najlepiej sprzedający się wóz w Zimbabwe w latach 60.
Francuz.
Czwórka.
Renault 4.
- Tam stoi. - Tak.
Renault 4.
A wiecie, jakie auto było piąte?
- Montecarlo z 1990? - Lancia?
- Blisko. - Pewnie Alfa Romeo.
- Alfa Romeo Giulia. - Tak.
Bo tu je produkują.
- W RPA. - Tak.
Ojciec znajomego prowadził fabrykę Forda w Harare.
Przemycali części do Alfy z RPA.
Budowali alfy w fabryce Forda na sprzedaż.
- Alfy? - Serio?
Tak, jako alfy.
Były tu francuskie fabryki Alfy.
I masa alf, o których Alfa Romeo nie wiedziała.
VIN-y by się nie zgadzały.
- Nie było VIN-ów. - VIN-y.
Tylko mówię.
Niestety na złomowisku nie było zaczepów zderzaka do lancii
ani mocowań tłumika do forda capri GXL z 1974 roku.
Hammond postawił na kolejną naprawę,
a ja zdemontowałem dach.
Klima nic nie daje, a ja się gotuję.
Czuję się jak w czarnej dupie w Kalkucie.
Nie mów tak.
- Czemu? - Chyba nie można.
Dobra, skoro czarna dupa wam się nie podoba...
Pozwalam,
- ale... - Nie ty.
Mówię do naszych widzów.
Jeśli ktoś chce napisać skargę,
to śmiało. Mnie już nie ma.
- Pociągnij. - Dzwońcie.
Pod 0-700-goń-się.
„Goń się”. Odezwie się automatyczna sekretarka.
- „Nie interesuje nas to”. - „Olewamy was”.
Tak jest.
Pociągnij jeszcze raz, mam drugi zaczep.
- Tutaj? - Tak.
- No popatrz. Odpadło. - I już.
Jak to... I co dalej?
Cóż...
Czemu to...
To chyba powinno...
15 MINUT PÓŹNIEJ
Czemu to się odczepiło?
- Zaczepić to? - Czekaj.
- Jeśli... - To pod spód?
Możliwe.
- Tak? - Tak.
Czekaj, widzę.
- Prawie. - Możliwe.
- I już. - Tak myślisz?
- Tak. - W jedyne 24 minuty
zrobiliśmy z lancii montecarlo kabriolet.
Dziękuję za pomoc.
I poplotkowaliśmy o koledze.
Kapitan Rura.
Chce założyć przelot.
- Serio? - Z końcówką z boku.
Jak ciężarówka Kenwortha.
Mam sugestię.
- Zostawmy go. - Tak.
Nie lubię wytatuowanych ludzi.
Dorośli, a pomazani.
A on ma nazwę swojego programu.
The Smallest Cog.
Co będzie, jak go zdejmą?
A gdybym sobie wydziarał
- „Top Gear”? - Właśnie.
Musiałbyś skreślić i napisać:
„Występuję w teatrze jako Buttons”.
- A jego to czeka. - Ciężka sprawa.
- Buttons. - Wystarczy samo „Buttons”.
- Na czole. - Buttons.
W końcu duchy przyszłości ruszyły.
- Na razie, Hammond. - Cześć.
Szerokości.
Hammond sobie stukał,
a my wyruszyliśmy do stolicy – Harare.
PARK NARODOWY NYANGA
Szosą poszło nam nawet szybko.
Będzie mi brakowało takich miast.
Są takie kolorowe i fajne.
Spójrz na tego policjanta, James.
Coś wspaniałego.
Ma jakikolwiek wpływ na ruch?
Nie, ale wszyscy od razu są weselsi.
Kierując się do centrum, trafiamy na targowisko. Ogromne.
Jezu, olbrzymi teren.
No dobra.
Wpadłem na pewien pomysł.
Skoro to nasz ostatni raz,
może spróbujmy pomóc Hammondowi
i kupmy mu tłumik, co?
Możemy spróbować.
Odpaliłem kolejną modyfikację, żeby było nieco szybciej.
Mój pokładowy megafon.
Ma ktoś może tłumik do Forda Capri?
Trzylitrowy, Mk1, GXL.
Tłumiki z lewej.
Tak jest.
Któryś będzie pasował?
Nie gorzej niż ten obecny.
Tymczasem wiele kilometrów za nimi...
Jak ulał.
Pięknie wystaje.
Brzmi jeszcze lepiej.
Pogromca Szos nadciąga!
Ruszamy pieszo w poszukiwaniu tłumika.
„SPUST” – ŁOŻYSKA
Sklep z amortyzatorami i sprężynami.
Tylne lampy.
Piszą o was w gazetach.
Jesteście w gazecie.
- O kurczę. - W gazecie.
Na okładce.
LEGENDY TOP GEAR W ZIMBABWE
Trafiliśmy na pierwszą stronę.
„Legendy Top Gear”.
- Patrz. - Znowu my.
Wszystko wiedzą.
„Zasłynęli programem Top Gear, a potem
wszystko sknocili”.
„Najsłynniejsze twarze
motoryzacji w telewizji”.
- Mała konkurencja. - Tak.
Coraz lepiej.
Można założyć,
że gdyby nasz kolega wiedział o naszych zakupach,
byłby bardzo wdzięczny.
Dobra, mam dość.
Zanim dotarłem do naszego spokojnego hoteliku, była noc.
Chłopaki.
- Brawo. - Jak tam dzionek?
- Dzięki. - Piwko.
- To... - Mamy coś lepszego.
I to pasujący. Spójrz.
Do GXL-a.
- Do GXL-a, nie GT. - Nie chcę...
- Jeśli to żart... - Nie.
- Serio. - Naprawdę?
Boże.
- To cudowne. - Zobacz.
- No nie. - Dziś nie pośpisz.
To nic.
To nie wszystko.
- Co? - Nie wszystko.
Ale wstyd. Dziękuję.
O Boże.
Jezusie!
- Tylny spojler. - Nie byle jaki.
To spojler Richarda Granta. Kojarzysz?
- Tego aktora? - Nie.
Spojlery Richarda Granta
montowano w XR2 w latach 70. i 80.
Richard E. Grant grał w Withnail i ja.
Tak.
A potem zajął się częściami.
Pozbył się tylko „E”, żeby nie psuć kariery filmowej.
Chłopaki, to świetne wieści.
- Cieszę się. - Możesz go zamontować.
Ja niczego dla was nie mam.
- No pewnie. - Nic a nic.
Kupiliście mi kiedyś cokolwiek?
Gówniany obraz olejny w Wietnamie.
Piękny.
Do dupy. A ty nic mi nie kupiłeś.
- Nie? - Nie.
- Nigdy? - Kupiłem...
Kupiłem ci galeon w Wietnamie.
Na motocykl. A jemu...
Nocą wypolerowaliśmy auta,
naprawiliśmy usterki...
A potem zjedliśmy śniadanie, jakiego pan WIlman nigdy nam nie zapewnił.
- To moja kawa? - Tak.
- Zamówiliście mi? - Tak.
Prawie jak prezent.
Chłopaki.
Co?
- Byłem w nocy w barze. - No.
Kupiłem od kolesia takie coś.
- Co to? - Srebro.
Prawdziwe srebro.
- Tak? - Grudki.
- Za 60 centów za gram. - Pokaż.
Bo wiecie, jechaliśmy dotąd po powierzchni.
Rosną na niej owoce i tak dalej.
- Tak. - Spichlerz Afryki.
A pod ziemią?
Złoto, srebro, mangan, lit,
diamenty, węgiel, żelazo.
Planujesz sobie obsadzić pole ananasami, herbatą,
bananami czy czymkolwiek,
- a tam diamenty i lit. - Klejnoty?
Klejnoty, lit, kobalt. Cała masa.
Zawsze z takich wycieczek
przywozimy sobie głupie pamiątki.
Może tym razem zamiast bzdur
przywieziemy srebro?
- Sześćdziesiąt centów? - Za gram.
Od razu pospieszyliśmy na zakupy.
Bez żadnych hamulców.
BIŻUTERIA I KOSMETYKI
Mamy 45 kilo srebra.
- Piękna pamiątka. - Tak.
A mogliśmy kupić jakiś durny obraz.
Rozkład ciężaru mi poleci.
Serio.
Spojler będzie lepiej dociskał.
Ile to kosztowało?
- Mówiłeś... - Po 60 centów za gram.
Tak.
Dostaliśmy zniżkę hurtową. A wydał mi tak.
Płaciłem w USD.
Co to?
Pięćdziesiąt milionów?
Pięćdziesiąt baniek. Mieli tu hiperinflację.
- Z milion procent, nie? - Jakoś tak.
Swego czasu taniej było
podetrzeć się tym
niż papierem toaletowym.
- Serio. - Papier był cenniejszy?
- Gdy zamawiano kawę... - Tak.
...płacono od razu,
bo po wypiciu była już droższa.
No nic.
Dość o finansach.
- Mamy 45 kilo srebra. - Tak.
I 50 milionów dolarów.
Jesteśmy ustawieni.
Odpaliwszy nasze sprawne, pełne srebra maszyny,
opuściliśmy miasto,
przekonani, że nigdzie na świecie nie ma piękniejszych ulic.
Przepiękne fioletowe drzewa.
- To jakaranda? - Tak.
Przepiękne drzewa.
Spójrzcie.
Najpiękniejsza aleja, jaką jechałem.
Jeremy pilnował trasy,
więc wyruszyliśmy na zachód piękną asfaltową szosą.
Świetna droga, świetne widoki. Świetnie.
UWAGA, BYDŁO
Godziny mijały bez żadnych problemów.
Aż się zatrzymałem, żeby sprawdzić mapę.
Wtedy zaczęły się problemy.
- Szlag. - Czemu stoimy?
- Dobre wieści. - Mów.
Wspaniałe.
Wiem, na której drodze jesteśmy.
Mam też złe wieści.
- Tak? - To nie ta droga.
- Co jest? - To nie ta droga.
Kto mówił, że zna drogę?
Kto...
- Ani ty, ani ja. - Jakiś inny głos.
- Nie ja. - Nie spierajmy się o to,
- kto gdzie skręcił. - Ty.
- To ty. - Ja.
Przez ciebie wjechaliśmy na złą drogę.
- Miał być zachód. - A jest?
- Jedziemy na północ. - Północ.
- Pokaż. - Mamy wybór.
Możemy wrócić do Harare.
Nie.
Wrócimy na właściwą drogę.
- Jasne. - Albo pojedziemy dalej na północ.
- Złą drogą. - Tak.
Jadąc na północ, dotrzemy do Zambezi.
To wielka rzeka na granicy z Zambią. Nie przegapimy jej.
Wystarczy tam odbić w lewo, na zachód.
W zasadzie fakt, bo rzeka płynie tak,
a droga idzie tak.
Taka sytuacja.
Pogodziwszy się z faktem, że zamiast tego,
zrobiliśmy to...
ruszyliśmy naprzód.
Do zmroku dotrzemy do Zambezi.
Nad rzeką rozbijemy obóz.
To dopiero frajda.
Aż nagle
skończył się asfalt.
Boże, nie.
Tylko nie tarka. Chryste, tarka.
Mamy jakieś 65 km do rzeki.
Pięć kilometrów?
Nie, 65.
- Aż 65? - Niestety.
Jakoś tyle wyjdzie.
Przecież to się rozleci.
O rany, ale przyrżnąłem.
Zwalniam. Co jest...
Chłopaki, wóz mi padł.
To nic, mój jedzie dalej.
Zapach paliwa.
Najpierw założę coś białego,
bo muchy tse-tse lecą do czerni i błękitu.
Ożeż.
Paliwo cieknie.
Niedobrze.
To jest przewód paliwowy, a to jest paliwo.
To... Dziękuję.
- Cóż. - Mogę jedynie...
Czyżby wyciekało ci paliwo?
- Tak. - To dobry pomysł?
- Tak. - Dobra.
Mógłby któryś z was przyłożyć palec?
- Niezbyt. - Nie.
Spróbuj wyjaśnić, co tu się...
Wężyk spadł. Przewód ze zbiornika
idzie tędy
- aż tutaj. - Musi być...
A ty co, pękłeś?
- Odczepił się. - Czemu mu pomagasz?
Musi przeżyć, inaczej nie zagra w Kopciuszku,
- w pantomimie. - Proszę.
Dajcie już spokój.
Nigdy.
Jak myślisz, ile lat minie,
- zanim pojawi się na scenie? - Rok.
Nie, ma swoją godność.
Wytrzyma dwa lata.
To wyjdzie w 2024 roku.
- Tak. - Czyli w 2025 roku.
Teatr Guildford?
Cały jestem w benzynie.
To spory teatr.
Tak, ale Swindon Wyvern's
- bardziej pasuje. - 200 osób.
A teraz obsada. Ainsley Harriott, Julian Clary,
Laurence Llewelyn-Bowen, Richard Hammond.
- Same gwiazdy. - Gloria Hunniford...
I dopisek.
- Richard Hammond jako Buttons! - Tak!
Po zakończeniu wspaniałej kariery
- przemierza świat. - Telewizyjnej, pamiętaj.
Trzeba dodać. Zrobił dość programów,
żeby być Hammondem z telewizji.
Przyjdziemy na występ.
Powiem...
Dwóch starszych panów w pierwszym rzędzie
- na premierze. - Zawsze.
Nie lubię pantomimy, ale tego nie przegapię.
Nazbierasz punktów w hotelu Premier Inn.
- Boże. - Jak wystąpisz w niedzielę,
załapiesz się na pieczeń.
Zapewne nie jest to ostatni raz, jak zgromadziliśmy się
wokół zepsutego capri,
więc też włożyłem przeciwmuchową koszulę.
Dolny przewód.
I zauważyłem coś w zaroślach.
No cześć.
Mam ozdobę na maskę.
Pamiętacie starą lancię?
- Patrzcie. - Super.
Wiem.
Buttons wrócił do gry.
Uciekło mi sporo paliwa.
Zostało 50 kilometrów, ale tarka była tak ostra,
że nawet kuloodporny stag zaczął jej ulegać.
No dalej.
Już, wycieraczki.
Przestańcie wycierać, durne gumiaki!
Tarka, nasza nemezis od 20 lat, wiedziała,
że to ostatnia szansa, by nas złamać.
Gaz do dechy. Co jest?
Straciłem panowanie nad gazem.
Nie trzymam nawet stopy na pedale.
Wóz sam jedzie.
Wręcz unoszę pedał od spodu.
Moja lancia tego nie przeżyje.
Ani ja. Boże.
O nie!
Mimo leciwego wieku auta się nie rozpadły.
Dotarliśmy do brzegów Zambezi.
Boże jedyny.
Matka Natura przygotowała nam powitanie.
Pięknie tu.
Po kolacji zjedliśmy deser.
Serniczek.
A że to Zimbabwe...
Chcecie trochę złota?
- Poproszę. - Chętnie.
Kupiłem w Harare.
Najlepsze jest to, że jutro postawimy złotego klocka.
- Cennego. - Fakt.
Czysta ekstrawagancja. Dzięki, Hammond.
- Wartość wzrosła. - May?
- Poproszę. - Pomyślcie.
Wszystko tu rośnie, a wystarczy wykopać dziurę,
żeby znaleźć złoto.
Mam pomysł.
Może przetopimy srebro
i zrobimy sobie jakieś pamiątki?
To pamiątkowe srebro?
Zrobimy formę.
Czyli co, rękodzieło?
A co mamy robić? Jest dwadzieścia po szóstej.
- Picie ci się znudziło? - Nie.
Ale zaraz będziesz się tarzać z pawianami.
Zawsze coś odwalasz.
Przeszczęśliwy James
szybko zbudował sprzęt niezbędny do przetopienia srebra.
Człowiek z epoki.
- Jaki szczęśliwy. - Tak.
Dwa drineczki później
wszystko szło pięknie.
Proszę bardzo.
- Spójrzcie. - Kurczę!
Teraz możemy odlać wszystko. Wystarczy znaleźć formę.
- Zrobimy dziurę... - Tak.
Wlejemy i zaczekamy.
I będziemy mieli coś ze srebra.
Do dzieła.
Bierzmy się do pracy.
Naprawię przepustnicę
i zrobimy coś ze srebra.
Albo nie. Zrobię formę, wleję srebro i niech stoi.
- Tak. - Zanim ostygnie,
naprawię linkę.
I tak trzeba kombinować.
Następnego ranka brzegi rzeki usiane były różnymi gatunkami zwierząt.
Był też Roger Moore.
- Szyte na miarę? - Tak.
- A czyją miarę? - Jona Bon Joviego.
Trochę mnie poniosło.
Wiecie, to jak wtedy,
gdy lekarz pyta, ile pijesz.
Tak samo z wymiarami.
„Mam 72 w pasie, 102 w klatce”. Skłamałem.
Widzisz, co zrobił?
- Co? - Te guziczki.
Jak Buttons. Wczuwa się w rolę.
Darujmy sobie to modowe faux pas.
Coś wspaniałego.
To sobie odlałeś?
- Tak. - Niesamowite.
Ciekawe, czemu nikt na to nie wpadł.
Kierownica z litego srebra.
Jakieś 900 000 funtów.
- W sumie... - Fajnie wygląda.
Też mam ozdobę. Na maskę.
- Na maskę? - To nie maska.
Właśnie że maska.
To tył auta, czyli pokrywa silnika,
a nie maska.
Nie ma ozdób na pokrywy silnika.
- To maska. - Ale ozdoba ładna.
- Genialna. - Wspaniała.
- Nie? - To nie maska.
Impala na montecarlo. Reklama Chevroleta.
W tym świecie wszystko ma sens.
- Co? - To nie ma.
- Dopiero to zobaczyłem. - Patrzcie.
Spojler Stuarta Malutkiego.
Nie miałem więcej srebra.
Naprawdę malusieńki.
Mamy już srebrne dodatki
do naszych wozów. Mogę coś zasugerować?
Rzeka ma być z prawej.
Nic trudnego.
Nawigacja to nie kłopot.
- Pojedziemy na zachód. - Tak.
Wiemy, że tak dotrzemy na drugi koniec Zimbabwe.
I to w jakim stylu.
Ależ poślizg.
Wielki poślizg wzdłuż Zambezi!
Być może mój ostatni na ekranie.
Dziwne uczucie.
Wszystko w pewnym momencie
robimy po raz ostatni.
Ostatni skok z łodzi, ostatnie kopnięcie piłki,
ostatni seks.
A gdy to robimy, nie wiemy,
że to ostatni raz.
Zapamiętam ten poślizg.
Po wesołej porannej przejażdżce
wróciliśmy na asfalt.
I to taki z liniami.
Zupełnie jak przełęcz Stelvio.
Co za droga.
Mała lancia montecarlo dawała radę.
Już mówiłem, że do przemierzania Afryki
trzeba mieć lancię.
Bieg wyskoczył.
Znowu wskoczył.
Coś z tyłu stuka, słyszycie?
Piękny dźwięk.
Wielu z was dorasta wśród elektryków.
Nie zaznacie tego dźwięku.
Jest wiele powodów, dla których kończymy ten program.
Dla mnie głównym jest fakt,
że nie interesują mnie elektryki.
Są jak AGD. Pralki,
mikrofalówki. Tu nie ma czego recenzować.
Nie ma się czym cieszyć.
Są do dupy.
Chłopaki, zrobiłem coś po raz pierwszy w życiu.
Masturbacja przed kamerą?
Gorzej. Włożyłem rękawiczki do jazdy.
Dlaczego?
Moja srebrna kierownica jest super,
ale straszliwie się nagrzewa.
Sunęliśmy dalej piękną drogą,
aż ta nagle się skończyła.
Ty bałwanie.
Jezioro.
- Tak. - Czyżby?
- Widziałem... - Żartujesz.
Było na mapie.
Założyłem, że droga idzie dookoła. Nie idzie.
- Dlaczego? - Boże.
Czekaj. Źle skręciłeś w Harare,
ustalmy ten fakt.
- Tak. - Z dwóch dróg wybrałeś złą.
Podstępem kazałeś nam jechać dalej.
To ostatni odcinek Nürburgringu.
Ostatni, bo dalej nie pojedziemy.
W prawo nie skręcimy, bo tam jest Zambia.
- Tak. - W lewo też nie.
- Tam nie ma drogi. - Tak.
- Nie ma. - Ano.
Cóż.
- Przepłyniemy. - Nie bądź śmieszny.
Dość już mieliśmy amfibii różnej maści,
- pontonów... - Żadnych łodzi.
- To się nie udaje. - Nigdy.
- Nie. - Lepiej. Kupimy łódź.
Trzy łodzie.
Przewieziemy auta.
- Właśnie. - Kupić?
- Mają tu łodzie. - Są cudze.
Kupimy je, mam gotówkę.
- Dziesięć bilionów. 50 miliardów? - Tak.
- Dorzucę 50 miliardów. - Co?
Sto miliardów, 350...
Czterysta miliardów.
Mamy 420 miliardów.
Idiotyzm.
Ruszamy po łódź.
ŁODZIE NA SPRZEDAŻ
Spędziwszy poranek u boku handlarzy łodziami,
PANNA NIEGRZECZNA
wróciliśmy z nabytkami.
James wybrał stary kuter na sardynki.
Ja – pływającego hatchbacka,
Jeremy natomiast, rzecz jasna, kupił pływający barek.
Masz tu bar.
- To też mostek. - Fakt.
Sterujesz zza baru.
MORSKI ANIOŁ
Gdy załadowaliśmy auta...
- Jeremy! - ...zebraliśmy się na Sardynce
na pogadankę o mapie.
To mapy morskie?
Nie, drogowe.
Wypływamy na morze z mapą dróg.
- Oto jezioro. - Tak.
Popłyniemy...
Co?
- Tu jest jezioro. - No jest.
- A to co? - Cholera.
Cała reszta.
Tak.
Aż dotąd.
Dobra.
To jakieś 290 kilometrów.
Tylko 280.
- No proszę. - Super.
No to zawsze dziewięć w kieszeni.
To największe sztuczne jezioro.
Wybaczcie, nie sprawdziłem.
- Sami widzicie. - Tak, ale...
Patrzyłem na tę stronę mapy.
Widzimy, w czym problem, Jeremy.
Problem trzyma mapę.
- Mapa jest dobra. - Tak.
Nie odwróciłeś jej.
Bo tak ją ktoś poskładał.
Szybkie są te łodzie?
Nie wiem, ale pewnie niezbyt.
Jak żwawy chód.
Jeśli wyciągną dziesięć węzłów,
- a wątpię... - Nawet 15 na godzinę
daje 18 godzin.
Cała noc.
Tak.
Trochę pogrzebałem. Okazało się,
że to też kiepskie posunięcie.
Jest gorzej.
Czemu?
Zgadnijcie, ile tu jest krokodyli.
Nie wiem.
Od 100 do 250 000.
Krokodyli?
Niedawno zastrzelili takiego, co zabił człowieka.
Chcecie zobaczyć?
- Rany. - O kurczę.
Są takie wielkie?
Pożarłby łódź.
Krokodyle zabijają średnio 47 osób rocznie.
A tu nie ma zbyt wielu ludzi.
UWAGA, KROKODYLE
Tym ponurym akcentem
zaczynamy rejs.
HMS Chlor odbija od brzegu!
Obserwują nas czujni mieszkańcy rzeki.
Nie widzę tu wody, a wielkie kłębowisko krokodyli.
Wszystko zabezpieczone.
Zostało tylko jedno.
Jeremy już pewnie ma drinka.
Pan Powolny i jego HMS Eko.
Co za hałas.
W 1955 roku tego nie było,
rozpościerała się tu Afryka.
Aż Brytyjczycy uznali, że zbudują tamę
na rzece Zambezi,
żeby Zambia i Zimbabwe miały prąd.
Powstało jezioro.
Największe sztuczne jezioro świata.
Robiliśmy różne głupie rzeczy, ale ta wyjątkowo mi się podoba.
Płynę sobie barem z moją lancią.
I mam co pić.
I to tyle, że zaprosiłem Buttonsa i Gretę Thunberg na pokład.
Podzielę się.
- Podoba mi się to. - Panowie.
Cały wachlarz napitków z lat 70,
w tym wytęsknione Galliano.
- Nieźle. - Podróż w czasie.
- Gin z tonikiem? - Poproszę.
Robi się. A tutaj Chablis?
Dziękuję.
Lodu i złota?
Lód i złoto, cudownie.
Jeśli ktoś tu wpadnie,
zjedzą go krokodyle.
Tak.
Gorszej śmierci sobie nie wyobrażam.
Może nie sama agonia...
- Agonia. - Tak.
- Ale i hańba. - Upokorzenie.
Krokodyl płynie, a ty sobie machasz stópkami.
Myślisz o życiu pełnym nadziei, oczekiwań, miłości, marzeń.
Rozmyślasz. A krokodyl na to:
„O, wyżerka”. I bach.
Orzeszki w barze.
Pijecie ze znajomymi i widzicie orzeszki.
Bierzecie kilka...
- Tak. - Tak się robi.
Wiecie, co jest najgorsze? To prehistoryczne stworzenia.
Kumple tyranozaura.
Mają 250 milionów lat.
A ludzie ile, 250 tysięcy?
Cywilizacja ma 6000 lat.
Wszystko od malowideł jaskiniowych
aż po współczesność zaszło wtedy,
gdy krokodyl drapał się po tyłku.
Po godzinie picia i pogawędek,
głównie picia,
rozmowy zaczęły iść coraz trudniej.
Mam...
Trzy czwarte flaszki wódki, pół ginu...
Nie, to nie gin. Nie widzę.
Brandy i whisky, obie blended.
Hammond, łódka ci uciekła.
Mam tam paszport.
Pójdę już.
Zamykamy bar.
Hammond, idziesz czy zostajesz?
Ta jest bardziej zwrotna. Podpłyniemy
i sobie przejdę.
Międzynarodowa misja ratunkowa.
Łap moje Capri.
Postaram się.
Nie wpadnij do wody.
Krokodyle i pewna śmierć.
- Zostawiłem ci. - Rozchodniaczka?
Z chęcią.
Płynęliśmy dalej, gdy zapadł zmrok.
Zdążyliśmy nieco zgłodnieć.
James zarzucił sieci, żeby złapać coś na ząb.
I...
Mamy to.
To nie muszą być sardynki,
choć je lubię.
To kuter do połowu sardynek, muszą.
PÓŁ GODZINY PÓŹNIEJ
Jedziemy.
Szlag.
- Umrę z głodu. - Ja też.
Mówię poważnie.
- To co, chipsy? - Tak.
Chipsy.
Myśleliśmy, że gorzej być nie może.
Skończył mi się lód.
Nalaliśmy sobie ciepłe drinki.
Napędzani alkoholem, chipsami i tęsknotą
ruszyliśmy dalej.
To będzie długa noc.
Nie pierwsza.
Zwykle dodałbym, że nie ostatnia.
Ale nie wiem.
Nie mów tak, Richard.
Cóż to była za robota. I kariera.
12 GODZIN PÓŹNIEJ
Cześć.
To była strasznie długa noc.
Ogłuchłem.
Mieliśmy też dobre wieści.
Te niebieskie kropki to my.
Zbliżamy się do końca jeziora.
Brzeg był blisko,
więc otoczyli nas zębaci przyjaciele.
Przez to wszystko nagła wiadomość
od reżysera płynącego łodzią obok zabrzmiała przerażająco.
Neil do Hammonda. Masz coś z łodzią.
Idziesz na dno.
Kurde, faktycznie. Toniesz, Hammond.
- Płyń do brzegu. - Co?
Cała naprzód.
W lewo.
Powtórz.
W lewo.
Idziesz na dno jak nic.
Silnik już prawie tonie.
Ależ lecę.
Ocaliliście Capri.
Sorki, silnik mi was zagłuszał.
Co się stało?
Łódź Hammonda szła na dno.
Cały tył miał pod wodą.
Nie zbliżajcie się.
Wpłynąłem na mieliznę. Serio,
wbiłem się w dno.
Ja i James dobiliśmy do brzegu gdzie indziej.
Jest rampa.
Gdy wyszliśmy na brzeg...
Jestem, czuję.
...zwołałem kolejne zebranie.
W nocy na coś wpadłem.
- Przepłynęliśmy jezioro Kariba. - Tak.
Przekroczymy granicę tutaj.
Przemierzyliśmy Zimbabwe, taki był plan.
- Tak. - Koniec programu.
Brawo. I to w takich autach.
Ale tuż za granicą jest Botswana.
Jeśli obrócimy mapę, co już potrafię...
- Nieźle. - Tak.
Tu jest Makgadikgadi. Solnisko.
A to wyspa Kubu. Tam wszystko się zaczęło.
Nasz pierwszy odcinek sprzed 17 lat.
Zawsze mówiliśmy,
że to jedno z najlepszych miejsc.
- Tam rosną baobaby. - Tak.
Tam zakończymy.
Słusznie.
To tylko...
- Jakieś 200 kilometrów stąd. - Tak.
Zgoda.
Odcinek kończymy tutaj.
Grand Tour zakończymy tam.
Wspaniały pomysł.
Pasuje.
Uzgodniliśmy plan i ruszyliśmy w stronę granicy,
pełni nadziei.
META
Coś wspaniałego. Znowu asfalt.
Słońce jest nisko, kierownica się nie nagrzała.
Cudownie.
Bagażnik.
Kilka kilometrów później radość się skończyła.
Kuźwa.
To będzie koszmar drogowca.
No nie! Opony całe?
Dziury były niemal takie jak w Anglii.
To złe wieści dla najdelikatniejszego z naszych aut.
Szlag.
Cholera.
Pierwszy raz zaczynam wątpić,
czy ten wóz da radę.
I czy dojedzie.
W mordę.
Coś jest nie tak z tylną osią.
Brzmi jak torba sztućców.
Lepiej rzucę okiem,
żeby mi nie odpadła.
Nie było dobrych wieści.
No tak.
To jeden amortyzator.
Niczego się nie trzyma.
Wszystko jasne.
Z każdym ruchem osi
ten trzpień podskakiwał,
robiąc dziurę.
- Są dziury? - Tak.
Pojadę bez tego.
Ten chłopiec mówi,
że brałby capri z silnikiem 2.8
zamiast trzylitrowego GXL-a.
- Serio? - Tak.
Mówi, że ośka by nie poszła.
Niestety drugi amortyzator też musiałem wymontować.
I już.
Pojedziesz na samych resorach?
- Tak. - To zupełnie
- jak średniowieczny wóz. - Owszem.
Dla mnie i Jeremy'ego była to znacznie lepsza rozrywka
niż w przypadku wozu.
Rozbijemy się.
Po co są amortyzatory?
Właśnie po to.
Nie wypadłem.
Mistrz skakania autem na trampolinie,
Richard Hammond z Ross-on-Wye.
Fordowski kauczuk przestał nas jednak bawić,
bo krajobraz znów się zmienił.
Nic nie było już widać.
Boże.
Chryste.
Duszę się.
Wszystko pokrywa teraz pył węglowy.
To zagłębie wydobywcze.
Dlatego drzewa są tu czarne.
No nie.
Rany.
Tak ma być do granicy? Jezu.
Za chmurą gryzącego pyłu dostrzegłem coś,
co mogło nas ocalić.
Ta droga jest tragiczna.
Tak, bywały lepsze.
Odkąd zjechaliśmy z łodzi,
wytrzęsło mnie jak nie wiem.
Mój wóz się rozlatuje.
A to szczególnie uporczywy pył.
Ale spójrzcie na to.
- Co? - Równiusieńko, prawda?
Jak to tory.
Proponuję przerobić nasze auta tak, żeby pojechały po torach.
Już to robiliśmy.
- Prawda. - Zdarzyło się.
Kto inny mógłby powiedzieć, że się da?
- My to zrobiliśmy. - Tak.
Choć trzeba sprawdzić rozkłady.
To kluczowe.
No i znaleźć jakiś warsztat,
- który nam pomoże. - Czyli duże miasto
i kupa sprzętu.
Vic Falls leży niedaleko.
To nie nasi.
Cudownie.
Śmiało. Rozbawiłeś ich.
Nazwałeś lokalsów jełopami.
- Kutafonami - Ano.
Idą ci wpierdzielić.
Wcale nie.
- Czołem! - Cześć.
- Jak się macie? - Wybaczcie.
To tradycyjne powitanie.
Czujcie się jak w domu.
- Cześć. - Miło poznać.
Miło mi.
Gdy Kofi Clarkson naprawił już relacje dyplomatyczne,
wyruszyliśmy do Victoria Falls.
A teraz
wszystko się jara.
Dosłownie wszystko się jara.
A niech mnie.
Ciągle kłody pod nogi.
W Vic Falls
zaczęliśmy szukać jakiegoś noclegu.
A że tego centusia, pana Wilmana, nie było z nami...
HOTEL VICTORIA FALLS WITA
NAJLEPSZE HOTELE ŚWIATA
- Dzień dobry. - Dziękuję.
Poprosimy o trzy apartamenty.
A do mnie przyślijcie krawca.
Bond zawsze tak mawiał.
Gdy domyliśmy już uszy z węglowego pyłu,
znaleźliśmy warsztat i włączyliśmy muzykę.
Kilka dni później wszystko było gotowe.
Udaliśmy się na pobliską stację, by porównać nasze maszyny.
To zaskakująco proste.
Przednie koła umieściłem w korytach
osadzonych na specjalnych kołach.
Tylne koła napędzają koła torowe
za pomocą systemu pasków.
Prostota i elegancja.
Nie jak tutaj.
Już opowiadam. To skomplikowane.
Zapewne was to nie interesuje,
ale to projekt oparty na lokomotywach z zachodu Anglii.
Napęd hydrauliczny. Silnik napędza pompę,
która obsługuje zbiornik. Ten z kolei napędza koła
z olbrzymim momentem obrotowym.
- Jak to działa? - Moment.
- Tak. - Nie zrozumiałem.
Jasna cholera, co to jest?
Ostrzegałem.
Boże, przecież... Co to jest?
Pompa hydrauliczna.
Tu mamy zbiornik i przewody.
Są też manometry.
Manometry?
Nie widać ich zza kierownicy.
- Sprawdzam przed drogą. - Chyba że
masz pilota żyrafę.
Cały szkopuł tkwi w przeniesieniu napędu.
Tak budowano lokomotywy. Sprawdzona technologia.
To nie lokomotywa.
- To triumph stag. - Nie wygląda.
Wygląda jak stag na kupie złomu.
Zupełnie jak Flying Scotsman.
- Już? - To inna lokomotywa.
- Parowa. - Wyobraziłeś sobie?
- Nie. - Nie.
Wygląda prościej niż u mnie.
Wszystko widać stąd. Stoi na rolkach.
Tylne koła napędzają rolki, a te napędzają koła.
- I tyle. - Taka droga na kółkach.
Jak bieżnia.
Ja i Hammond pokazaliśmy, że można to zrobić prosto.
Musicie operować sprzęgłem, gazem, hamulcem.
- A ja... - Jak to w aucie.
Ale ja mam lokomotywę.
Ustawiam tylko obroty
i przełączam. Do tyłu albo do przodu.
Dlatego te lokomotywy pasowały ludziom
wychowanym na parze.
- To co? - Będą za mną tęsknić,
gdy odejdę. Za kilka dni.
Wskoczyliśmy na tory.
Byliśmy gotowi.
Ciśnienie rośnie.
Pociąg Montecarlo Express odjeżdża z peronu pierwszego.
Jedzie do Botswany.
No to w drogę.
Jadę!
Działa.
Ruszyliśmy.
Co?
No przecież...
Brzmi zupełnie jak lokomotywa. Słyszycie?
Boże.
- Wykoleiłem się. - Rety.
Cofnę i sprawdzę, co się stało.
Tak jest. Montecarlo Express jeździ i do tyłu, i do przodu.
Co za maszyna.
I ja, i James wypadliśmy z torów.
Ale mogło być gorzej.
W mordę.
To koło kręci się tak,
rolki w drugą,
czyli jedzie w przeciwną do ruchu kół.
No tak.
Stacji w zasadzie nie opuściliśmy,
więc z pomocą nadciągnął dźwigowy.
Uniosę i obrócę wóz,
żeby jechał w dobrą stronę.
To oznacza,
że mam teraz cztery biegi wsteczne do jazdy naprzód.
A teraz
wracamy na tory.
I wszystko pod kontrolą.
Gdy wszyscy wróciliśmy na szyny,
ruszyliśmy w drogę.
Zabawne. Jeden maleńki błąd
i kończymy w ten sposób.
Choć Hammond nie wnosił do naszej podróży zbyt wiele godności,
chwila była pamiętna.
Jechaliśmy przecież jedną
z najbardziej kultowych linii kolejowych świata.
Dziś nie możemy zbudować torów
z Londynu do Manchesteru,
a 150 lat temu ktoś uznał,
że zbuduje sobie tory z Kapsztadu do Kairu.
To 11 000 kilometrów przez Afrykę.
Stwierdził, że to możliwe.
Ktoś inny powiedział,
że na drodze stoi im wąwóz.
A ten ktoś na to, że to nic,
bo zbuduje się most w Darlington,
wyśle się go tutaj i poskłada na miejscu. No i tak zrobili.
Oto on.
Mój Boże.
Jadę lancią montecarlo
nad Wodospadem Wiktorii.
Wąwóz jest 128 metrów pod nami.
Napawajmy się tym.
Będzie mi tego brakowało.
Odhaczywszy tę niespodziewaną ciekawostkę,
ruszyliśmy ku naszemu celowi.
Używamy torów,
żeby przejechać przez zagłębie węglowe.
To nam się udało.
Jechałem Orient Expressem z moją żoną.
Świetnie się bawiliśmy.
Było podobnie.
Dużo przyjemniej niż drogą.
Po raz pierwszy
skupiam się na krajobrazie,
a nie na stanie jezdni.
Ja patrzę, jak te widoki przemijają.
Ty jesteś Zdezorient Express.
Martwiła mnie tylko jedna drobnostka.
Zapewniono mnie, że nie nadjedzie żaden pociąg.
A jeśli nadjedzie?
Nie da się o tym nie myśleć,
jadąc takim torem.
Chwilę później pojawiła się kolejna drobnostka.
Za wysoka temperatura.
Z jakiegoś powodu silnik nie nadąża z chłodzeniem.
Czy to dlatego, że zrobiłem z auta pociąg?
Postanowiłem otworzyć maskę i wezwać na pomoc przyjaciół.
Prędkość i moc.
Pokazuje mi 20 km/h.
Tyle nie jadę, ale tak pokazuje.
Nareszcie się chłodzi. Pięknie.
Prawa noga mi drętwieje.
Po południu
byliśmy pewni, że nam się udało.
Chyba minęliśmy już tę drogę
- pełną pyłu. - Tak.
Kopalnia już za nami.
Zatrzymaliśmy się więc na przejeździe,
by zrobić coś, o czym nie chcieliśmy myśleć.
Jak zjechać z torów?
Nadjeżdżający pociąg może pomóc.
Najpierw wezmę
- klucz nastawny. - Jeszcze blokady.
Nienawidzę tych kluczy.
- Niszczą nakrętki. - Użyj tego.
To szarlatańskie narzędzie.
- Nie mówisz poważnie. - Mówię.
Szarlatan to ktoś, kto ma jedno narzędzie zamiast 300?
- Najpierw kontrujące. - Co?
Co to znaczy?
To nakrętka kontrująca.
Za wielki ten klucz.
- Za duży. - Nie musimy iść
do tego samego domu starców, prawda?
Nie.
Nikt nam nie każe iść do jednego.
Mówił, że po zdjęciach skasuje nasze numery.
„I już, kasujemy. Na razie”.
Boże.
Proste, są obok siebie.
- Dość. - Mały pajac.
- I duży pajac. - Już.
To prawda.
- Serio. - Tak zapisał.
- Mam pomysł. - Boże.
Pokażmy planszę „15 minut później”.
No?
Niech ekipa ściągnie wozy.
Udamy, że to my.
Że to my.
I puścimy narratora.
„Wkrótce wozy opuściły tory”.
15 MINUT PÓŹNIEJ
Wkrótce wozy opuściły tory.
Do granicy z Botswaną zostało nieco ponad 60 kilometrów.
Misja niemal dobiegła końca.
Za to trzeba podziękować trzem małym bohaterom.
Jestem w szoku, że ford nadal jedzie.
Ale jeszcze bardziej zachwyciły mnie stag i montecarlo.
Każdy, kto ma pojęcie o motoryzacji, wie,
że nie ma bardziej awaryjnych aut.
No i proszę, dojechały.
A najlepsze zostawiliśmy na koniec.
ODWIEDZONE MIEJSCA
Zimbabwe jest doskonałym tłem
dla naszej ostatniej przygody.
Niesamowite auta. Niesamowite.
Przetrwały podróż przez niesamowity kraj.
Tak jest.
Triumph Stag.
Gówno, nie przegrzanie.
Brawo, lancia.
Widzę posterunek straży granicznej.
Wspaniałe cacko. Udało ci się.
Brawo.
Postanowiliśmy chwilę podumać, zanim przekroczymy granicę.
Przemierzyliśmy Zimbabwe.
- Nie do wiary. - Nie widać.
Tymi autami?
Tak.
- Chciałbym je zachować. - Tak.
Poważnie.
Spakujesz w trzy torby i tyle.
Da się ją odrestaurować.
Moje auto się da. Nie rozpadło się.
Musimy jechać dalej. Skończyliśmy odcinek, ale został program.
- Trzeba go zakończyć. - Tak.
Tak że...
Co?
- No co? - Mały problem.
- Jaki? - Srebro.
- Tak. - Trzeba przejechać.
- Srebro. - Można by...
Jak przejedziemy, to będzie przemyt.
Fakt.
- Ściągamy? - Nie.
- To by było... - To nasze.
- Nie. - Jak mam kierować?
- Straciłbyś docisk. - Tak.
Co robimy?
- Jedziemy? - Jedziemy.
- Spokojnie. - Tak.
Uda się.
SŁUŻBA CELNA
Dzień dobry.
Jak leci?
Dzień dobry.
Ma pan coś do oclenia?
Nie.
SŁUŻBA CELNA
Proszę wysiąść.
Oczywiście.
Stara się wyluzować.
Proszę otworzyć maskę.
Nie patrzcie na tył.
No dobrze.
Dziękuję, może pan jechać.
Proszę jechać.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
Dziękuję.
WITAMY W BOTSWANIE
Tak!
Będę udawał cichego,
wycofanego,
trochę żałosnego gościa.
Nie będę wesołkiem jak zwykle.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Jak się pan ma? - Dobrze.
Dojechał pan do granicy
z Botswaną.
Co?
Jest pan na granicy...
No tak.
...z Botswaną.
Jasne.
Ma pan coś do oclenia?
Nie.
Proszę otworzyć bagażnik.
- Prosimy z nami. - Robi się.
Słabo to wygląda.
- Dziękuję. - Proszę.
Miłego pobytu.
Powodzenia.
- Dzięki. - Dziękuję.
Dałem radę.
Proszę otworzyć maskę.
Zwróćcie uwagę, że to oryginalny silnik,
a nie przeszczep z Rovera.
Drzwi.
Sporo pustych puszek.
No dobrze.
Proszę zamknąć.
Dziękuję.
Szlag, gorąca kierownica.
Nie przyciągaj uwagi.
Dziękuję.
Dziękujemy.
I kolankiem.
Kolankiem.
Ostatnia przejażdżka trzech przemytników.
Przed nami nasze ulubione miejsce
na świecie.
WYSPA KUBU
Za nami tysiące kilometrów tras
i tysiące przygód.
Skończymy tam, gdzie się zaczęło.
Nie sądziłem,
że ta nasza przygoda
tak się potoczy.
Ucieszyłem się, gdy dawno temu dostałem tę robotę.
Bardzo.
Nie spodziewałem się,
że to odmieni moje życie i karierę,
a nawet prawie je zakończy.
Nie będę udawał, że koniec
mnie nie smuci.
Bo smuci.
To były 22 lata,
ponad jedna trzecia życia.
Jeszcze to odczuję.
Mam taką zieloną torbę.
Używam jej od pierwszego odcinka specjalnego w Botswanie.
Zabierałem ją
tylko na odcinki specjalne.
Co z nią zrobię?
Pewnego dnia znajdę ją w szafie wśród innych toreb.
Przypomnę ją sobie.
I wszystko wróci.
Mam nadzieję,
że daliśmy wam nieco radości.
Kawałek dalej Hammond znów się popsuł.
Wóz mi nie odpala.
Choć to już ostatnia przejażdżka,
trzeba było dotrzymać tradycji.
Zostawimy cię wilkom na pożarcie.
Asfalt już się kończył,
a ja postanowiłem dać mojemu samochodzikowi ostatni wycisk.
Jedziemy przez busz do Makgadikgadi.
Piaszczyste drogi, pamiętam. Coś wspaniałego.
Co za wygoda.
Co jest?
Niemożliwe.
Cholera jasna.
To mój wóz.
Z pierwszego odcinka specjalnego.
Niemożliwe. Mercedes Jamesa.
Nie do wiary.
Light Bite Cafe.
Szok. Aż mnie...
Aż mnie zatkało.
Moment, brakowało drzwi. Tak?
Ktoś znalazł drzwi,
które musieliśmy zdemontować.
Co tam?
Nie uwierzysz.
Rany, serio?
Mój wóz.
Moja stara lancia.
- To mój Mercedes? - Tak sądzę.
Na pewno mój,
jeśli ma gałkę drążka z pięcioma biegami.
Rany, to mój!
Aż mi serce wali.
Nie ma znaczka, który zabrałem na pamiątkę.
- Na pamiątkę? - Tak.
Wiesz, co ja zawsze brałem na pamiątkę?
Z każdego odcinka specjalnego.
- Tak. - Chodź.
Gdzie to masz?
Zawsze w walizce.
Przepraszam.
To moja pamiątka.
Montuj.
Zabrałem go stąd.
I już.
Odzyskała oko!
Ktoś znalazł... To te same drzwi.
Ktoś je znalazł i zamontował.
Auta były za ciężkie.
Zostawiliśmy drzwi u takiego gościa.
- Noah, mechanik z buszu. - Tak.
Ciekawe, czy to on naprawił auta
- i zamontował drzwi. - Pewnie tak.
No dobrze.
Niesamowite.
OSTATNI DZIEŃ
Spędziwszy noc na luksusowym kempingu,
spotkaliśmy się na śniadaniu.
Mieliśmy jeden cel.
- Amazon się odzywał? - Tak, dostałem maila.
Serio?
Każą nam oddać laptopy.
Żadnego czeku, kontraktu, jakiejś walki o kolejne odcinki?
Nic.
Czyli to nasze ostatnie śniadanie.
Tak.
To koniec.
Widziałeś to, Hammond?
Wczoraj zepsuł ci się wóz,
a my trafiliśmy...
Moment, czy to...
Wasze auta z odcinka w Botswanie?
Stały sobie przy drodze.
- Te same. - I stały tutaj
cały czas?
Mercedes pachniał tak samo.
Skoro o tym mowa,
ostatnia rzecz na dziś.
Krótka wycieczka na Kubu.
Przez słone jezioro.
Może zrobimy to
w stylu McKennedy Caddy?
Tak jest.
Tak było ostatnim razem.
Bez drzwi.
Co za pożegnanie. Co za miejsce.
Jest i ona.
Wyspa Kubu.
Boże, to tutaj.
To tutaj.
Nasze drzewo.
Pozostaje mi jedynie
podziękować wam serdecznie za oglądanie.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
No i...
To by było na tyle.
Gotowi, panowie?
Pojęcia nie mam.
- Wsiadł. - Jadę lokomotywą!
Facet z trzecią nogą jak nic.
Odrobinę cieknie.
Kretyn.
Policja zastała 30 czy 40 osób.
Prawie...
Clarkson !
Bokiem w bieliźnie!
Ożeż.
Z drogi, ja tu się ścigam.
- Piosenka. - Nie.
- Zero godności. - Ano.
Dobra, kończymy.
Pierwszy raz w programie o autach...
Ratujemy świat.
Nie musimy iść do tego samego domu starców, prawda?
Nie.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna