THE GRAND TOUR SUNAR
KUM İŞİ
Merhaba, The Grand Tour'a hoş geldiniz.
Karşınızda Lamborghini Huracán Sterrato.
Saatte 14 kilometre hızla gece vakti
şehirde dolaşmak için tasarlanmış normal Huracán'ın aksine
çölde 260 kilometre hızla gürlesin diye tasarlanmış.
Portbagajlı, çamurlukları genişletilmiş,
alt takımı güçlendirilmiş, uzun yol süspansiyonlu.
Lamborghini'nin asi kahramanı.
Çöl rallisi işine giren yalnızca Lamborghini değil.
İşte Porsche 911 Dakar.
Dört çeker, karter korumalı
ve normal bir 911'e göre yerden 50 milimetre daha yüksek.
Morgan bile şansını deniyor.
Evet, işte CX-T ve bu da yerden yüksek.
Ayarlanabilir ralli damperi ve dış yuvarlanma kafesi var.
Güzel.
Bu arabaların hepsi muazzam tabii
ama hiç de ucuz değiller.
Porsche 173.000 paunt.
Morgan 240.000.
Buysa 250.000.
Bu da bizi düşündürdü.
Daha ucuza kır rallisi arabası yapabilir miyiz?
Çok daha ucuza.
Aldıklarımıza bir bakalım.
Ben Maserati GrandCabrio aldım.
26.000 paunttan az ödedim.
Richard Hammond bunu aldı.
Aston Martin DB9 V-12 Volante.
Buna 22.000 paunt ödedi.
Jeremy Clarkson bunu aldı.
Jaguar F-Type V6 S'e 25.000 ödedi.
Elbette Bay Wilman'dan mesaj geldi.
Oku.
Diyor ki, "Aldığınız araçları çöl yarışına hazırlayacaksınız.
"İşiniz bitince
"Choum, Moritanya'daki tren istasyonuna gidip
"haber vereceksiniz."
- Moritanya nerede? - Morityus'u yanlış mı yazdı?
Hiçbir yerde çünkü öyle bir yer yok.
- Moritanya. - Ne diyorsun ya?
Hadi ama.
Aslan, Cadı ve Ayna,
Alice Dolabın İçinden falan.
Dolabın içinden geçip
yürürken konuşan aslana selam veriyorsun
ve cübbe olarak iskambil kartı giymiş kişilere dikkat ediyorsun.
Senin içine C.S. Lewis kaçmış.
- Evet. - Lewis Carol.
Gezi kitapları değildi.
Sence öyle bir yer yok yani.
Moritanya diye bir yer yok!
Meğer Moritanya diye bir yer varmış.
ATLANTİK OKYANUSU - AFRİKA - HİNT OKYANUSU
Batı Afrika'da eski bir Fransız kolonisi.
Ve şöyle bir yer.
MORİTANYA
Bu kocaman ülkenin üçte ikisi yani İngiltere'nin dört katı alan
Sahra Çölü'yle kaplı.
Yani çoğu yerinde kilometreler boyunca
hiçbir şey ve hiç kimse yok.
Ama burada, bu devasa aşırı ısınmış
boşluk denizinin ortasında
bir tren yolu var
ve gitmemiz söylenen
küçük kasabadan geçiyor.
Choum.
CHOUM - NÜFUS 2.735
SICAKLIK 46 DERECE
Moritanya'da az paraya çok şey alınır demişlerdi.
Konuşan hayvanlarla falan daha renkli bir yer sanmıştım.
Güzel ve sessiz.
- Değil mi? - Evet.
Ses çıkarılmayacak kadar sıcak.
Çok sıcak. 46 derece.
Ama kuru sıcaklık.
Öyle deme. Nefret ederim.
- Kurudan nefret ederim. - Sıcak!
- Restoran var. - Nerede?
Bira alamayız.
- Ne? - Alkol yasak.
- Ne? - Moritanya'da yasak.
- Cidden mi? - Müslüman ülke.
Hangi masal diyarında cin olmaz?
Hafif alkollü el dezenfektanım var.
- Belki işine yarar. - Onu sakla.
The Grand Tour'u tekrar adam gibi yapmanın güzel olduğunu
- söylemeliyim. - Evet.
- Anladınız mı? - Evet.
Tozlu ve bu durumda hayalî bir yerde.
Minibüsün kaportasını düzeltmeye mi geliyor?
Ne olduğunu biliyorum.
Çok eski, bozuk bir minibüs.
Bay Wilman yola çıkmadan şöyle demişti,
"Arabalarınızdan birinde sorun çıkarsa yedek araç ayarladım."
Neden minibüs yollamış?
Yolculukta lazım olacak her şey
minibüste demişti. Açıkmış.
Birinin ekmek teknesini almıyorsun ya?
Hayır, öyle dedi. Ama yine de bir sorum var.
Arabalarımızı nasıl getirecek...
Yollayacağını söylemişti.
Minibüs buradan alınmıştı tabii.
Bizse hava yoluyla gelmiştik.
Hammond'a göre bir tek olası cevabı olabilirdi.
Sence arabalarımız trenle mi gelecek?
Tren... Burada tren görme şansımız yüksek, değil mi?
- Evet, haklısın. - Evet.
Buranın tek giriş-çıkış yolu da trenle.
Başka nasıl gelecek?
Trenin ne zaman geleceğini gösteren
otomatik ekran olmadığından
beklemek zorunda kaldık.
Etrafta ne kadar boş plastik su şişesi var,
gördün mü?
Çok.
Baksana, bir, iki, üç, dört, beş, altı.
- Yedi, sekiz. Yerde. Dokuz, on. - Evet.
Ben olsam üretenleri bulup gebertirdim.
Zor tabii, kötü ve uzun süre burada duracaklar.
- İsraf. - Ebediyen.
Rayların yanında tren bekleme şansı
- hep olmaz ya? - Olmaz.
- Paddington'da yapamazsın. - Hayır.
Ya gelmezse?
Ya arabalarımız olmazsa?
- İşte! - Nerede?
Orada. Kesin odur.
Haklısın.
Tanrım, kocaman.
Hayatımda gördüğüm en büyük şey.
Benim de.
- Arabaları görüyor musun? - Hayır.
- Demir cevheri görüyorum. - Görecek kadar uzunum.
Demir cevheri, demir cevheri.
- O ne? - İnsanlar.
Personel vagonu bu.
- Bitti. - Evet ama önüne bak.
- Personel vagonunun önü mü? - Evet. Bak.
Açık yük vagonu, bu farklı bir vagon.
- Bu bir açık vagon. - Üzerinde üç şey var.
- İşte. - Evet!
Arabalar.
Tren durdu
ve tahminimizce birazdan kalkacağından
arabaları indirmek için hızlı çalışmak zorundaydık.
Nasıl olacak? Hiç bilmiyorum.
Normalde oyuncak trenlerde manevra hattında
rampa koyarsın ve arabaları sürerek
- rampadan indirirsin. - Evet.
- Ama personel vagonu arkada. - Evet.
O olmadan ayrılmaz.
Arkadan inmeleri lazım, orada dönüş olmalı.
- Nasıl gidecek? İtemeyiz. - Lokomotif olacak.
Esasen bu da tam boyda tren seti.
Diğer hatta manevra lokomotifi olmalı.
Manevra trenini bulan James
müthiş Fransızcasıyla makinistle konuştu.
Şey sesi gibi...
James lokomotifle geliyordur, sertleşmiştir.
O sürüyorsa motoru patlatır.
Üstünde olsa bile gaza gelir.
Manevra lokomotifi.
- Üstünde! - Beyler, lokomotifteyim!
Önümüzden üç bacaklı biri geçti.
Evet be!
James May'in hayatının en iyi günü mü oldu?
- Komple tren takımı oldu. Evet. - Tam boy tren seti.
Tren setiniz olduysa
nasıl çalıştığını bilirsiniz. Hadi!
İşte geliyor.
Tren personeli yaklaşırken Fransızca konuşma sırası bendeydi.
Sen...
Bunları ayır.
Bu arada James geliyor.
Burada hangi parça var diye bakmaya geldim.
- Daha mutlu görmemiştim. - Harika.
- Gidiyor. Bin üstüne. - Beyler, atlayın.
- Kaçın! - Dehşet!
- Bir. Sonra? İşte böyle. - Bir, bir.
Kocaman mavi lokomotifinin direksiyonunda
James arabalarımızı ve personel vagonunu manevra hattına itti,
araba vagonunu ayırdı...
Şimdi, ileri. Freni aç.
Sonra personel vagonunu geri trene taktı.
Böylece daha fazla yolcu alan tren kalktı.
Güneş batarken arabalarımızı vagondan indirmemiz lazımdı.
Yani istasyonun çok eski ve bozuk teleskopik yükleyicisini çalıştırmalı
ve çiftçilik becerilerimi kullanmalıydım.
Azıcık daha, dur.
İlk kez mi bir şeyi adam gibi
- yapmaya çalıştık? - Daha yapmadık ki!
Azıcık daha. İşte böyle.
Sonra diğer ikisini almaya koyuldum.
Sanırım senin araban benimkinden ağır James.
- İndir. İndir. - Serbest.
Serbestse söyleyin.
- Bence iyisin. - Böyle olur.
Başardık.
Üç arabayı da Moritanya'ya getirdik.
Kısa, sıcak ve içkisiz bir uykudan sonra ertesi sabah
modifikasyonlarımızı incelemek için toplandık.
Benim Jaguar F-Type'la başladık.
Açıkçası biraz hüsrana uğradım.
Pek hayal ettiğim gibi olmamış.
Ne hayal etmiştin?
70 ve 80'lerde çocuklar...
- Çocuk derken biz yani. Evet. - Biz. Evet.
Escort'una geniş çamurluk alırdın,
sonra içini dolduracak büyüklükte lastiğe paran kalmazdı.
Evet, sonuçta saçma görünür.
Arkaya gelince de...
Arkası yaklaşık beş buçuk metre.
Çamurlukla uğraşmasaydım...
İçini dolduracak lastiğin yokken
neden bu çamurlukları taktın?
Ama her şeye rağmen yine de bu bir "Jaaaag".
O iyi aslında.
-"Jaaaag" yazıyor. - Armayı değiştirdim.
-"Armaaaa"yı değiştirmişsin. - Çok iyi.
Kaputa da hornbill yaptırdım
- çünkü hava filtrelerini yükselttim. - Evet.
Bir de Stratos farlar taktırdım.
Çirkin bebeğini epey açıkladın, değil mi?
Estetik bunlar.
Evet ve konu estetik olunca
çok dikkatli olmak gerekir.
- Öyledir. - Dur bakalım.
Hayır, durmayacağım, taksi getirmişsin.
- Ne olduğunu biliyor musun? Evet. - Mahvolmuş bir Aston Martin DB9.
"Mahvolmuş" demek lazım.
Benimki biraz bozulmuş, seninki tamamen mahvolmuş.
Sus be sus. Dikkat.
Bu Aston Martin'in içinde yaşanabilir.
Bu bir çadır, açılıp ev oluyor.
Evim Aston Martin Sokağı, bir numarada.
- Çadır mı? - Çadır.
Çok güzel, köpek balığına benziyor, sinsi.
- Affedersin... - Tam bir Aston...
Büyük potansiyeli var, o potansiyel de içinde yaşamak.
Neden karbon fiber kaput yaptın?
Çünkü öndeki hava girişlerini yükselttim.
- Benim hornbill gibi. - Evet.
O işe yarıyor. Süspansiyonu yükselttim.
- Işık da takmışsın. - Yeter.
Benim arabaya bakacağız.
Arabanı konuşmak istemiyorum.
- İstersin. Buyurun. - İstemem.
Aferin James, şüphesiz güzel görünüyor.
Eskisinden iyi görünüyor.
- Güzel çizgiler de yapmışsın. - Yaptım.
Bunun tipini ezelden beri sevmem.
Ama artık seviyorsun.
Aslında gelişme var.
Hava filtrelerini nasıl yükselttin?
Aslında kaput farklı.
Aslında MC kaputun kopyası.
Motoru ortada olan dev süper araba gibi.
Fazladan hava girişleri ve deliği var.
Sanki Noel sabahı ve benden daha iyi bir hediye almışsın.
- Hiç hoşuma gitmedi. - Aynen öyle.
Araban benimkinden iyi görünüyor, çok bozuldum.
Tabii ki öyle.
Neredeyse benimki kadar güzel.
Yuvarlanma kafesi niye?
Yuvarlanırsa diye.
Bir dakika.
İşte geldi.
- Mesaj mı? Oku. - Bay Wilman'dan.
"Geçmişte çöllerde araba sürdünüz
"ama bu çöl büyük,
"burası Sahra, dünyanın en büyük çölü.
"Şimdi 1600 kilometre sürüp
"Senegal'deki plaja gideceksiniz.
"Paris-Dakar'ın bittiği yere."
Bir dakika, Paris-Dakar mı yapıyoruz?
Boy's Own dergisindeki hayal. İşte.
Aslında daha iyisi
çünkü Paris'in sıkıcı kısımlarını değil,
- çöl kısmını yapıyoruz. - Heyecanlı kısımlarını.
- Efsane. - Paris-Dakar'ın en iyi kısmı. Ne?
Beyler.
Paris-Dakar'ın neden artık burada yapılmadığıyla ilgili olabilir
çünkü dahası var.
"Dışişlerinin tehlikeli saydığı bir yerdesiniz.
"Devlet, terörizm ihtimalini unutmayın diyor
"ve Batı Sahra sınırlarında
"ayrılıkçılarla Faslılar arasında küçük bir savaş var.
"Hatta Fas Savunma Bakanlığını varlığımız hakkında
"uyarmamız gerekti. Araçlarımız saldırı sanıp
"saldırmasınlar diye.
"O yüzden uslu durun."
Uyarı kulaklarımızda çınlarken motorları çalıştırdık.
Tek bildiğimiz Dakar'a gitmek için
güneybatıya gitmemiz gerektiğiydi.
CHOUM - MORİTANYA DAKAR- SENEGAL
Sahra'nın içine daldık.
Dört yüz elli beygir güçle, bir Aston'la Dakar yapıyorum.
Hammond'ın hevesine rağmen
arabalarımızın zorlu bir görevde olduğuna şüphe yoktu.
Çünkü aslında böyle bir şey için üretilmemişlerdi.
Hafif modifiyeli süper modelleri kick boks turnuvasına sokmuştuk.
Arabam hayatına başladığında
Maserati, Ferrari bünyesindeydi
ama geliştirilme aşamasında hepsinin sahibi Fiat
Maserati'nin
Alfa Romeo'da olmasına karar verdi.
Maserati baştan başladı ve parçalanmış bir Quattroporte'yi kullanarak bunu yaptı.
F-Type bir karışımdı.
Başta XJ sedandı
ama sonra küçültüp XK yaptılar,
onu da küçültüp F-Type yaptılar.
Yani aslında birleştirilmişin birleştirilmişi.
Motor da biraz karmakarışık
çünkü V6 istemişlerdi ama geliştirecek para yoktu.
Ellerindeki V8'i alıp iki silindir eksilttiler.
Böylece V6 oldu.
Çalışıyor. Açıkçası iyi de çalışıyor.
Hele de süperşarjla, sesini duyuyorsunuz.
Arabam aslında Jaguar'ın tasarım merkezinde
bir ofisin köşesinde, perde arkasında tasarlandı.
Sonra da bolca Ford parçası kullanılarak bir araya getirildi.
Ama yine de bir Aston Martin.
Çoğu kişiye göre eski DB günlerinden beri
ilk düzgün Aston Martin.
Uydu navigasyonu çalıştı.
Manchester'ın azıcık güneyindeymişiz.
Şuna bakın. Kum tepeleri!
İşte size Sahra.
Kum tepelerinin tehlikeli oldukları bilinir.
Bu yüzden eğlenmeye karar verdik.
Evet. Asi kahramanlar değil, üç kralız.
USB girişi sayesinde
fon müziğimiz var.
Hay lanet!
Kestirmeden gitme.
Kulağınıza küpe olsun.
Olamaz.
Sanırım klimam pes etti.
Gerçekten.
İnanılmaz büyük talihsizlik.
Benimki çalışıyor.
Hava kaç dereceymiş?
Kırk sekiz derece. Vay canına.
MOTOR SICAKLIĞI YÜKSEK KILAVUZA BAKINIZ
Hararet yaptı. Dur.
Arabam hemen durmamı söylüyor.
Ulu Tanrım.
Selam.
Sorun nedir beyefendi?
- Şu her şeyi açıklar. - Bir sorun mu var?
Evet.
- O ne öyle? - Vantilatör.
- Peki. - Peter Jones verdi.
Gerçekten çalışmayı kesti.
Kayış mı koptu diye düşünüyorum.
- Şu ne? - Sanırım soğutma suyu.
Muhtemelen buradan geliyor.
Çok tuhaf çünkü el yapımı diyor.
Yani çok dikkatle yapılmıştır.
"Elle yapılmıştır."
-"İngiltere'de elle yapılmıştır". - Sorun bu. Al işte.
- Sebebi bu. - İşte bu.
- Sıcaklık hâlâ yüksek. - Orada oturamazsın.
Soğumasını bekleyeceğim. Bir şeye dokunamam.
- Düzeltmen lazım. - Nedenmiş?
Çünkü sıcak.
Soğumasını bekler, sonra motoru çıkarırsın.
Soğumaz ki. Hava 49 derece.
İbre en sonda.
- Hayır. Dış sıcaklık. - Dışarısı.
Altmış üç.
- Fahrenhayt mı? 60 değil. - Fahrenhayt. Soğuk yani.
Nottingham'dayız sanıyor.
Öyle sanıyor, bak.
Hava 63 fahrenhayt derece ve Nottingham'da.
Öyle sanıyor.
Ne yapacağız?
Hammond'ın güzel bir bahar günü
Doğu Midlands'ta olduğunu sanan bir evi ve arabası olduğundan
vantilatörümü ona vermemeye karar verdim.
Sonra da oradan ayrıldık.
Tamam, durum raporu. 15 dakika yol aldık
ve ikimiz hâlâ yoldayız.
Şükür ki sorunu çabucak çözdüm.
Bunu soğutma suyu sanmıştım.
Kaynayıp motordan fışkırdı sandım
ama öyle değilmiş.
Aslında direksiyon yağı. Şuradan geliyor.
Motor yuvası çok sıcak olduğundan kaynamış.
Isıyı çıkarmam lazım.
Tamam, Bay Wilman'ın yedek minibüsü.
Aletler vardır.
Gerçekten mi? Umarım buna ihtiyacım olmaz.
Bir dakika. Aletler?
Tamam.
İçim acıyor. Benim canım daha çok yanıyor.
Oldu!
Lütfen çalış.
Evet. Sana hava verdim.
Motoru soğutmak için bir şey daha yapabilirdim
ama hayal edilemez bir şeydi.
İstemiyorum ama yapmam gerekebilir.
Kaloriferi açacağım
çünkü motorun altından sıcak havayı çekip
bana gönderecek.
İşte bu çok sıcak.
İleride,
James'le Kuzey Kutbu'na gittiğimizden beri hiç böyle yalnız hissetmemiştim.
Moritanya bomboş.
Bomboş. Baksanıza.
Buraya kimse gelmiyor.
Çekim iznimizin numarası 58'di.
Yani 1960'tan beri bu ülkede verilen
elli sekizinci çekim izni.
Tam 63 yıl.
Sadece 58 çekim izni vermişler.
Hammond, geri döndün.
Kaputu deldim ve kalorifer açık gidiyorum.
Fazla ömrüm yok.
Hiç hoş değil.
Pişen arkadaşımızla yola devam ettik,
ta ki motorlarımız benzine susayana dek.
Ki Sahra'da fazla benzinlik olmadığından
Bay Wilman'ın sağladığı ikmal tankerine yanaşmamız gerekiyordu.
Nasıl şimdiden bu hâlde geldin?
Terlediğimiz için emniyet kemeri izi var.
- Ben resmen fırındayım. - Olamaz.
Biraz konuşabilir miyiz?
Konuşabilir miyiz?
Ne?
Çocuklar, yola çıkmadan önce
Bay Wilman yalandan
kaza yapmamızı istedi. Evet.
İkmal tankeri patlayacak.
Ne?
"Eyvah, çölde yakıtsız kaldık" paniği yaşayalım diye.
- Evet. TV heyecanı. - Aynen.
- Hayır. - Evet.
Fragmana koymak için patlama istiyor.
- Tabii. - Yapmayalım derim.
- Bence de. - Yapmayalım.
- Peynir deyişim gibi. - Patlatmak istemiyorum.
- Yapmamızı istiyor. - Doğru.
Bunu canımız pahasına koruyalım.
En kıymetli şeyimiz.
Depom doldu. May?
- Efendim? - Senindir.
James, nereye?
Buraya getirmek için hortumu çekiyorum.
Düğmeye basar mısın...
- Orada. Biraz... - Evet, tabii.
- Evet, orada. - Üzerinde pompa resmi var.
- Basar mısın? - Gördük.
- Evet. Başka? - Basar mısın?
- Evet... Sonra... - Basar mısın lütfen?
- Bastım. - Bastı.
- Basmadın. - Bastı.
Kes şunu. Bastım.
- Basmadın. - Tekrar bastım.
Kontağı çevirip basar mısın?
İkisini de yapmak lazım.
İşte oldu.
Çok iyi talimatlar.
Seni uyardım James. Çok sıcak...
Sıcacık ikmal tankerinden yakıt aldıktan sonra yola devam ettik.
Kısa süre sonra ilk büyük coğrafi sorunumuzla karşılaştık.
Çocuklar, önümüzdeki
sonsuz yamaç biraz canımı sıktı.
Sonu görünmüyor.
Bu dağ sırtının sonu görünmüyor.
Kahretsin.
Biri bu yolu yapmaya uğraşmışsa
bir uçurumun dibinde yapmazdı, değil mi?
Az sonra neden yol olduğunu öğrendik.
Biri niye Sahra Çölü'nün ortasına
tünel yapsın ki?
Muhtemelen korkunç bir şeyin madenidir.
- Ne madeni? Kum mu? - Hammond, içeride korkunç bir şey yoktur.
James, burada yarış yapabiliriz.
Harika fikir ve katılmak istemiyorum.
İyi fikir değil mi?
Kim en yüksek hıza ulaşıp son anda frene...
Olmaz, sen yapamazsın.
Eyvah! Beyler, durun.
Neden?
Yarasalar var.
- Bir sürü. Herkes çıksın. - Yarasalardan korkarım.
Yarasalar tehlikeli değil.
Scooby-Doo'yu düşünüyorsun.
- Ebola'yı duydun mu? - Evet.
Gözünden, burnundan,
- her delikten kan akıyor. - Evet.
- Sonra hızla ölüyorsun. - Evet.
Ama ailenin başucuna gelmeye vakti oluyor.
Sonra patlayıp üstlerine virüslü kan sıçratıyorsun.
Çoğu uzman Batı Afrika'daki yarasalarda olduğunu söylüyor.
Batı Afrika'dayız.
Şimdi bir sorunumuz var.
- Yok aslında. Tünele girmeyiz. - Eyvah.
Tünele girmek zorundayız.
Tünele girip inanılmaz hızlı sürmek zorundayız.
- Çok hızlı olmaz. - Evet.
- Bir şeylere çarparsın. - Yarasa gübresinde mi dedin?
- Olabilir. Evet. - Yarasa kakası.
- Yani yerde olacak.
Tekerleklerle çarpacaksın
- sonra soluyacağız. - Adım adım. Hızlı gidelim.
Tamam, camlar kapalı.
Hava devridaim yapıyor yani kabindeki havayı
geri kabine yolluyor.
Ebola istemiyorum.
İşte gidiyoruz.
İyi. Yavaş. Hayır!
- İşte Ebola. - Kaçın.
Yarasa! Camın önünden yarasa geçti!
Ebola oldum!
Bu kahrolası tünel ne kadar uzun?
Sonu geldi! Sakin ol.
Tanrım!
Bu da ne böyle?
- İçeri giriyorum. Sakince... - Toz çıkarma.
Toz çıkarmayacağım.
Siktir.
DİKKAT TEHLİKE - MAYIN TARLASI
Batı Sahra sınırı burası demek.
DİKKAT! MAYIN!
Hammond.
Richard Hammond, duyuyor musun?
Işık var!
- Dur! - Lanet olsun!
Tam tekerlek izinden geri gel.
"Mayın" yazıyor.
Evet, mayın tarlasındasın.
Tam tekerlek izinden geri gel çünkü orada mayın olmadığını biliyoruz.
Dikenli telden geçeceksin.
Muhtemelen lastiğini delecek
ama sakin ol.
Tamam. Güvendesin.
- Mayın tarlası. - Biliyorum. Burası Batı Sahra.
Sence gerçekten mayın tarlası mı?
Böyle şeylerde tabelaya güveneceksin.
"Dikkat, tırtıl" yazsaydı
gidip bakardım.
Ama aslında tabela koymak yeterli.
Evet ama mayın da koyabilirsin.
Evet ama ben olsam sadece tabela koyardım.
- Tembelsin ve mayının yok. - Evet.
Ama bence burada mayın yok.
- Biraz gezelim mi? - Hayır.
Bu da ne...
- Bu ne? - Mayın tarlası.
- Evet. - Hammond oraya girdi.
- Girdin mi? - Tellere çarptı.
Bir sorunumuz vardı.
Önümüzde mayın tarlası olduğunu varsaymak zorundaydık.
Arkamızda ise virüslü yarasa kakası vardı.
Ebola tünelinden tekrar geçmek istemiyorum.
Hem oradan geçsek bile
devasa yamaç var.
Evet ama o aşmaya çalışabileceğimiz bir sorun.
Çözebileceğimiz bir şey.
Bunu çözemeyiz.
Evet, başka şansımız yok.
- O yön bulma sorunu. - Çok haklısın.
Bunu yapamayız...
Dur!
- Dur! - Dur!
Wilman fragmanını alabilir.
O sırada böyle duracak mısın?
Geriye gideceğim.
İkmal tankeri patlamadan gözden kayboldu.
Ama fikrimizi değiştirmedi bu.
TEHLİKE! MAYIN!
Geri döndük...
...ve tünele tekrar girdik.
Bunu nasıl aşacağız?
Hiç bilmiyorum.
Saatler sonra nihayet yıpranmış bir yol bulduk.
Bayırın üstüne gidiyor gibiydi.
Burası sarsıntılı.
Evet. Hadi Jag. Yapabilirsin.
Bu araba beni şaşırtıyor aslında.
Sanırım hafif olduğundan, değil mi Jag?
Çok fark ediyor, evet.
Bence benimki iki tondan ağırdır.
Hadi!
Lanet olsun.
Tanrım. Hadi!
Saçmalık.
İşte Jaguar'la geliyorum.
Şu kayaya çarpacaksın.
İşte...
Hareket edip beni azıcık itsen harika olur Jezza.
Ceylan, deniz aygırını itti.
Çok teşekkürler.
Hadi, yavaş. Evet.
Jag'imi sevmeye başladım.
Kusura bakma, başta düş kırıklığına uğradım
çünkü çok harika.
Sonunda hedefimize ulaştık.
Kesinlikle zirvedeyiz...
Bence.
Burası inşaat alanı.
Bizim tanker mi o?
Mayın tarlasından geçmiş demek.
Patlamadığı için Bay Wilman çok kızacak.
Fragman için sahnesi yok.
Evet çocuklar, durmak istiyorum.
Neden?
Görürsünüz.
Bakın. Yol var.
- Evet. - İşte güzel bir yol.
- Aynen. - Aşağıda.
- Burayla birleşmiyor, değil mi? - Aynen. Bağlantılı değil.
- Aşağıya süreceğiz. - Ne?
- Aşağıya süreceğiz. - Evet, şu yoldan.
Uçurum orası!
Durduğumuz yerle o yol arasında
çok fazla ani kütle çekimi var.
Ne yapacağı belli.
Evet, gayet belli.
Dinleyin, ilk ben gidersem
- ki hazırım... - Gerçekten mi?
İlk ben giderim.
- Yedek minibüs orada mı? - Evet.
İçinde halat vardır.
Arabamı bir greydere bağlayayım.
Aslında diğerini makara yapabiliriz.
Sonra aşağıya sürerim
ama halatla güvende olurum.
Yıllar önce mühendisle çizgi filmciyi karıştırmışsın.
Bu söylediğin şey çok ama çok
övgüye değer detayda bir intihar.
Yine de başka çare yoktu.
Yedek minibüsü didik didik ettik.
İşte düzgün halat.
Dört ton mu çekiyor beş mi?
Beş gibi.
İnanılmaz ağır olacak.
- Hazır mıyız? - Ayağa dikkat.
Hadi bakalım.
Greyder operatörlerinin hiç yardımı olmadan halatları bağlayıp
şeflerine de para verdim...
"On bin Moritanya ugiyası.
"Lord Clarkson."
Ne yazık ki çek garanti kartım yok
ama sorun olmaz, Jag'im var.
Sonra düzeneği arkadaşlarıma açıkladım.
- Oradan süreceğim. - Tamam.
Sonra greyderdeki adam, benim sürdüğümle aynı hızda
ileri doğru sürecek.
- Sonra makaralar... - Evet.
Şu kolu sallayabiliyor.
Bayır aşağı giderken yön değiştirmem
başka yöne gitmem gerekirse sağa veya sola çekmesini
söyleyeceksiniz.
- Dilimizi biliyor mu? - Ne?
- Dilimizi... - Yok.
Hepsi Moritanyalı ama Arapça ve Fransızca biliyorlar.
- Peki. - Arapçan var mı? Yok.
- Fransızca? - Var tabii.
Desteğim de hallolunca arabaya atladım.
Viteste mi gideceksin boşta mı?
Sürmem lazım, değil mi? Birinci vitese takmalıyım.
Hazır mıyız?
Güven bize, emin ellerdesin. Destekliyoruz.
Tanrım.
- Sola. - Biraz sola.
Biraz sola.
Çok yakınsın... Uçurumdan aşağı sürüyorsun.
İşin iyi yanı
Stratos farlar yüzünden göremiyorum.
Tamam.
Ne yapmam gerektiğini ilk kez görüyorum. Hoşuma gitmedi.
Aslında hiç hoşuma gitmedi.
Sola gitmeliyim.
Kolu sola çekmesini söyleyin.
Sola çeksin. Tamamdır.
Şu oluktan inmek istemiyorum.
Sol.
Yaptığın pandomim fena değildi Hammond.
Hadi, dönsene şerefsiz.
Tamam, sola gel.
Sola gel küçük dağ keçim.
- Daha iyi. - Düzeldi.
Ne yapıyorum ben?
Geldiğim noktada yolun kalanını yardım almadan
gidebilirim diye düşündüm.
Pek pratik ve yaygın bir çözüm değil, değil mi?
- Hızlı değil. - Değil.
- Hem iki greyder lazım. - Evet.
Tamam, gidiyorum.
Eyvah eyvah.
Yana kayıyorum.
Düzel!
Tamam. Hız ve güç!
Yoldayım!
Hammond ve May, sıra sizde.
Çok kolay, hiç korkunç değil.
Ama Jeremy'ye katılmadan önce
kıymetli dokuz tonluk ikmal tankerimizin güvenle indiğinden emin olmalıydık.
Bir tankeri uçurumdan indirmen gerekse
sorumluluk verilecek en son iki kişi kimdir?
Güvenli olacağından
- tamamen emin miyiz? - Tamamen değil açıkçası.
İçinde Jeremy bile olsa Jag'den daha ağır.
Tamam, aşağıya gönder.
- Hayır, çok oldu. - Çok oldu. Biraz geri al.
Saçmalık!
Olamaz.
Ses çok fena.
Yolun yarısında sürücü halatları bırakmamızı istedi.
Düşüşün kalanını kendisi yapabilmek için.
Tankerdeki adamın ne hissettiğini anlıyorum.
Altını tutamıyorsun.
Jeremy'nin yaşadığı sorunu yaşamamak için sola kırmalı
çünkü o tarafa çok gitmemeli.
Bir an önce sola gitmeye başlamalı.
James, ilk kez uçurumdan aşağıya
- biraz ilerledik... - Evet?
Orada gördüğüm şeyi gördün mü?
Tanrım.
Olamaz.
Beyler, tanker indi.
Takıldı ama indi.
Arkadaşlar, iyi haber.
Aşağıya kadar geldi. Patlamayacak, bu iyi.
Ön tampon çıktı.
Bence fragmanda iyi iş yapar.
Muhteşem.
Gerçekten... Çok etkileyiciydi.
Bambaşkaydı. Hem patlamadı.
- Nasıl indiniz? - Yoldan.
- Diyorsun ki... - Evet.
Sürpriz oldu, inşaat alanının arkasındaydı.
Bunu yapıyorlarmış. Bu yüzden greyderler varmış.
- Yol yapıyorlarmış. - Yapmışlar. Tepeye yeni gelmişler.
- Güzel bir yol. - Çok hoş.
- Burada, mutlu ve güvendeyiz. - Mutlu değilim.
Bütün arabalar indi.
- Oradan indim! Bununla! - Evet.
Çok kolaydı. Yol yeni.
Çok hoş. Taze asfalt. Yanlarda biraz kum var.
Güneş batarken ve asfaltın üzerinde
hava kararmadan önce olabildiğince yol katedelim dedik.
Kabul edeyim, gündüz yakıcı ama şimdi...
Saat yediyi geçti.
Güneş şu tepenin ardında yeni battı.
Çok güzel, sadece 38 derece.
Gece çökerken kamp kurmak için kenara çektik.
James ve ben, Bay Wilman'ın minibüse lüks çadır koyduğunu sanıyorduk.
Hiç bu kadar canım sıkıldı mı diye düşünüyorum.
Çok zayıf.
İzci çocuklar bile beğenmez.
Bunları nereden bulmuş?
Glastonbury festivali bitince gidip oradan mı toplamış?
Bana olmaz, 63 yaşındayım.
Ayaklarımı bırak dizlerime bile eğilemiyorum.
Sabah bunun içinde nasıl giyineceğimi düşündü mü?
Daha çok can sıkan ne, biliyor musun?
Hayır, söyle.
- Hammond'ın çadırı daha iyi. - Çok daha iyi.
Hammond'ın altı metre ötede
daha iyi vakit geçirdiğini bilirken uyuyamam.
Böyle bir çadıra ihtiyacım yok.
Her şeyi geçtim içi görünüyor.
Dükkâna gidip "En ucuz çadır hangisi?" mi demiş?
"En ucuz çadır hangisi?"
Süpermarketler torbaları geri dönüştürüyoruz diyorlar...
Berbat bir gecenin ardından yine güneybatıya doğru yola çıktık.
Afrika'nın kavurucu sıcağında.
Ama işin iyi yanı
yolculuğun bu ayağı araba düşkünü cenneti gibi başladı.
Önce çakıllı ralli aşaması vardı.
Sonra dağ geçidinde gibi hissettik.
Asfalt.
Tanrım. Ne güzel yol!
Sonra da...
Tamamen nefret ettiğimiz bir yüzeye geldik.
Eyvah, bozuk yol.
Kötü yer.
Bitsin artık! Hemen lütfen, yalvarıyorum.
Kötü olduğuna inanmayabilirsiniz ama bakın.
Havalandırma kapağı sallantıyla yerinden çıktı.
Bize göre sorunlarımızın en küçüğü buydu.
James, Maserati çok sallanıyor gibi.
Dökülen palyaço arabaları gibi.
Yanlar falan, her yer sallanıyor.
Tanrım, ne dediğini anladım.
Bütün gövde titreşiyor.
Burası şok edici.
Sizce Bay Wilman minibüse
yedek pelvis koymuş mudur?
Tanrım.
Kırk iki kilometredir böyle gidiyoruz.
Bu bozuk yoldan bıktım.
Şükür ki az sonra düzgün yollu bir kasaba gördük.
ŞİNKIT - NÜFUS 4.711
SICAKLIK 50 DERECE
Şinkıt kasabası, bin yıl önce,
cidden bin yıl önce,
Timbuktu ile kıyı arasında uğrak yeriymiş
ve bütün yazılı eserlerini burada saklıyorlarmış.
Her bina kütüphaneymiş. Bu kasaba bir eğitim merkeziymiş.
Bugün kasaba bir yumuşak kum vadisiyle ikiye bölünmüş durumda.
Burayı geçmekse büyük bir hız ve güç gerektiriyordu tabii.
Vay be!
Jeremy geldi.
Güzel bir küçük meydan, değil mi?
Arabam biraz... Çok perişan görünüyor.
Bunlar ne?
Bilmem.
Eyvah.
Eyvah, hiç iyi değil.
Bunun içeride olması gerekirdi.
Yağ mı, su mu? Yağlı su mu? Kumlu, yağlı su?
Hiçbiri.
- Direksiyon yağı. - Ne?
Direksiyon yağı çok çalıştığı için
acayip ısınıyor.
Gördün mü...
Kaputu kaldırmışsınız.
Ufak bir... Isı sorunu.
Biraz fazla ısınıyor, yani...
Ağlamış bu.
Evet, biraz ağladı.
DB9'ların çölde ağladıkları bilinir.
- Gerçekten. - Dinle.
- Kasabayı dolaşacağım. - Peki.
Kasabada bir şeye bakacağım.
Neye? Söyle, neye?
Kütüphane.
Çok var. "Bibliotheque" yazıyor, kütüphane demek.
Üç tane var. Eskiden 700 taneydi.
Onca bilgi...
- Haklı değil miyim? - Evet.
- Burada saklanırdı. - Bütün Arap bilgisi.
Az sonra görüşürüz.
Bu tarihî bölgeyi gezmek istedim
çünkü yakında yok olacak.
Çöl...
- Kasabayı yiyor. - Ne?
Yiyor.
Lanet olsun. Şuna bak.
Artık çim biçmeyecek, değil mi?
Bir fit falan batmış, metrelerce değil.
- Çöl neden kasabayı yiyor? - Şuna bak!
Küresel ısınma diye bir şey var.
Duymuştum.
O yüzden Sahra Çölü yılda dört metre
güneye doğru gidiyor.
Kumu rüzgâr mı taşıyor?
Bitkiler ölüyor ve çöl oluyor.
- Yüz yıl sonra her yer çöl olur. - Gider.
Muhtemelen evin üstü.
Yuh... Şok oldum.
- Baksana Hammond. - Ne?
Aklıma bir fikir geldi.
- Ne? - Tamam.
Hoşuna gidecek.
O sırada bana kütüphanelerden birinde
muhteşem antik yazıtlar gösteriyorlardı.
Şurada gerçek altın kullanılmış.
Altın mı?
Öyle mi?
Yaldızlı.
- Evet, o. - Büyüleyici.
Amerikalı bir turist onu ziyaret etmiş.
Kütüphanedeki adama gidip
kitabı satmasını istemiş.
Satarsa Florida'da ev vereceğini söylemiş.
Olmaz demiş. Büyük büyük dedelerinin mirası bu.
Bence doğru olanı yapmışsın.
Florida'da ev istemezsin.
Sıcak, yapış yapış ve herkeste silah var.
Beş yüz yaşındaki astronomi kitabına dokunabilir miyim?
Bunlar Ay'ın, Dünya'nın ve Güneş'in
izafi hareketleri.
Kopernik öncesi olduğu düşünülüyor.
Yaklaşık o dönem.
Arap dünyasında Güneş'in merkezde olduğu fikri
henüz kabul görmemiş.
Şunu unutmayın...
Burada 11. asırdan bahsediyoruz.
Öyle tahmin ediyoruz.
Kütüphanecilerin içini baydıktan sonra
James nihayet gün ışığına çıktı.
Nasılsın? İyi miydi?
Şahaneydi.
Çok kitap vardı, antik bir kitapta
peygamberlere dair şemalar vardı.
Hepsinde illüstrasyon vardı.
- Resim gibi. - Şimdi keyfi kaçar.
Ne yaptınız?
- Ne yaptınız? - Etrafta takıldık.
Dolaştık ve kasabaya baktık.
- Onu diyorsun. - Fark ettin.
- Biz yapmadık. - Hayır.
- Şey... - Kasabanın öbür ucundan döndük.
- Böyle bulduk. - Evet.
Şeytan hortumu var ya?
- Küçük dönen rüzgâr. - Evet.
Kavşağa park etmişsin.
- Evet. - Bence rüzgâr etkisini artırdı
ve toplayıp oraya boşalttı.
Olurken gördünüz mü?
Görmedik çünkü kasabanın öbür ucundaydık.
Aklımıza gelen diğer tek ihtimal...
- Çok kafa yorduk. - Evet.
Burada yolun ortasına park edersen
- ceza kesmiyorlar. - Evet.
Trafik görevlileri arabaya kum dolduruyor.
Çok iyi ya.
Ya arabam çalışmazsa?
- Çalışır. - Nasıl çıkaracağım?
- Anahtar nerede? - Nereye bıraktın?
Konsolda bıraktım.
- Kapıları aç, kum dökülür. - Kilitli.
Ben arabamı hiç kilitlemem.
Sırf böyle bir şey olursa diye.
Tamam. Kürek verin, boşaltırım. Siz...
Defolun.
James'i tuhaf kum fırtınası sorununu çözmesi için bırakıp
minibüse gittik
çünkü aşırı bozuk yolların açtığı sorunları
çözmeye karar vermiştik.
Tanrım! Bu...
Yanıyor!
Teşekkürler.
Kaynak yapmak istersen.
- Veya hızar. - Veya kostümlü işler.
Bir dakika.
Bunlar işime yarar.
Evet.
James arabasını boşaltmaya uğraşırken...
Saçmalık.
Minibüste bulduklarımızla işe koyulmuştuk.
Kısa süre sonra bozuk yol çözüm modifiyemiz hazırdı.
Bunu buldum.
- Saban. - Evet. Öyle.
İşe yarayabilir ama normalde
sabanlar traktörün arkasına takılır.
Ama o zaman sabanla düzlemeden
bozuk yoldan geçmem gerekir.
Öyle olmaz.
Başkalarına faydalı biri olursun.
Öyle biri değilim.
- Faydalı mı değilsin? - Değilim.
Benim işime yarasın, benim hayatımı kolaylaştırsın.
Ama benim çözümümü
bundan milyon kat iyi bulacaksın.
Bay Wilman minibüse neden iki kar aracı koymuş, bilmem.
Sahra Çölüne geldiğimizi biliyordu ama iyi ki koymuş.
İzah edeyim. Tamam mı?
Kayakları kullanmak yerine
öne teker taktım ama bizi asıl ilgilendiren bu değil.
Bizi asıl ilgilendiren paletler.
Benim tekerlerimin önünde vızıldayıp
bozuk yoldaki
tümsekleri düzleyecekler.
Ben oraya geldiğimde
bilardo masası gibi pürüzsüz olacak.
İki kocaman zımpara makinesi gibi çalışacaklar.
Evet. Aynen öyle, zımpara makinesi.
Bir Jaguar F-Type'ın önüne monteli.
- Evet. - Off-road Jag. Bir F-Off-roader-Type.
Muhteşem, değil mi? Köhne bir hücrede
deli gömleği içinde değil de
deliliğini gerçekleştirmek için çok fırsatın oldu.
İşte!
Teknik brifing bitince
teoriyi pratiğe dökme vakti gelmişti.
Sistemi kaldırıyorum.
Richard Hammond. Geleceğe!
Tahminimce bu kasabadaki çoğu kişi
hiç kar aracı görmemiştir.
Esas amacını duyunca çok şaşıracaklar.
Tabii ki şu an yukarıda tutuyorum.
Hidrolikle indirebilirim.
James Bond'un Lotus'u gibi.
Normal moddayken normal bir araba.
Kasaba dışındaki bozuk yola geldiğimizde
çetin sınava hazırlandık.
Kar araçları çalışıyor.
Tamam, yapıyorum.
Hadi bakalım. İniyor.
Gidiyoruz.
Vay, sanırım işe yarıyor.
Ben... Evet.
Yolu kazıyorum. Düzleştiriyorum.
Yolu tesviye ediyorum.
Tanrım!
Bunun olduğuna inanamıyorum.
Evet be.
Oturup keyfime bakacağım.
Hem tek bana faydası yok. Unutmayın.
Bütün Afrika'ya faydası var.
Taşlar geliyor. Taş fırlatıyor.
Evet, olabilir.
Evet, büyük taşlar.
Ama yeni çıkan ufak soruna rağmen
birkaç kilometre sonra eserimizi incelemek için durduğumuzda
sonuçlar kesindi.
Yolun soluna bakarsan,
yani tesviye ettiğimiz yere,
bir de sağ tarafa bakarsan, tesviye etmediğimiz yere...
- Yani... Kanıt. - İşe yarıyor.
- Burada F1 yarışı yapılır. - Rahat.
Sonra kamuya hizmet ruhuyla
yan yana sürüp tüm yolu düzleştirmeye karar verdik.
Tamam Hammond, gidelim.
Çift şeritli yol yapabilirdik.
Burada daha derin yapabilirim.
Sistemi iyileştirmeyi öğreniyorum.
Eyvah!
Tanrım!
Hiç böyle bir şey görmemiştim.
Duman çıktı ve zıpladı...
En azından şahit yok. Kamyondakiler hariç.
- Sessizce gideceğim. - Evet.
Tamam.
Yanında gidersem birinin eksik olduğu fark edilmez.
Evet. İyi fikir Hammond.
Eşsiz bir şeydi. Buna çok güveniyorum.
Galiba kırıldı.
İkinci kazadan sonra yakın gelecekteki
yol düzleme çalışmalarına son vermeye karar verdik.
Deneyimiz başta harikaydı
ama sonra her şey çok ters gitti.
Hem de hızla.
Konuşman var mı? Ben hazırladım.
Ne madalyası alacağımı bilemedim.
Heykelim olacak, TED konuşması yapacağım.
Muhtemelen hiç madalya almam.
Hele de kar aracım sapa bir köye çarpınca.
May'in mutlaka yetişeceğini varsayıp
basmaya karar verdik.
Ama karanlık çökerken Aston'ım arıza çıkardı. Yine.
Yine hararet var.
Hemen durmam söylendi.
Üçüncü vitesi geçemiyorum, çok yüksek devirde çalışıyor.
Tamam Hammond.
Bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok.
Yok. İç çekiyorum ama haklısın.
Arkadaşımın stop lambaları gecenin içinde kaybolurken
bir başıma seyre terke edilmiştim.
Geç oldu ve saatte 30 kilometreden hızlı gidemiyorum.
Şanzıman bozuluyor. Vites geçmiyor.
İkinci viteste kaldım.
Ayrıca 1500 devrin üstüne çıkarsam
motor hararet yapıyor.
Bir de uyarılar çıkıyor.
Aküyü kontrol et, motoru durdur, fren arızası, güvenli dur.
Gösterge ışıkları da söndü. Geri yandı!
"SRS hava yastığı acil bakım.
"Devrilme koruması hatası. DSC bakımı gerekiyor."
Hadi ama.
Seni kampa götüreceğim. Biraz uğraşacağız.
Ertesi sabah James'le kavuşmuştuk.
Tanrım!
Bitti.
- Günaydın May. - Günaydın.
Bir eksiklik fark ettin mi?
Evet.
İkisinin gerisindeyim.
Kilometrelerce ilerideler, bulurum.
Arabayı tamir etmeden bir yere gidemem.
Gece burada uyudum çünkü yapabilirim.
Çünkü Aston Martin otelim var.
Ama Aston Martin pek iyi çalışmıyor.
Bu arabanın lansmanını yapmıştım.
Çıktığı zamanı hatırlıyorum.
O zamanlar arabalar akıllanmaya başlamıştı.
Yeterince akıllanmadılar.
Bir arabadaki her elektronik
ayrı kabloyla kontrol edilir.
Bir tek korna varken iyiydi.
Ama bu dönemdeki her şey elektronik.
O yüzden hepsini devasa, akıllı bir kabloya bağladılar.
Tüm arabayı dolaşıp farklı yerlere uğruyor.
Araba her şeyi hissediyor. Frenleri, süspansiyonu...
Ki harika. Ta ki artık hissedemeyene dek.
Şanzımanı hissedemeyince artık onu kullanmıyor.
Orada bir yerde kısa devre var,
bütün merkezî sinir sistemini çökertiyor.
Herhangi bir yerde olabilir.
Çöl de daha beter etti.
Sıcak. Taş ve kum dolu.
Sıcak, soğuması lazım.
Önde radyatör var, minik bir soğutucu.
Arkadaki şanzımanın yağını soğutuyor.
Bir taş radyatöre geldi ve deldi.
O yüzden yağ sızıyor ve radyatörün önünden çıkıyor.
Kumla karışıp âdeta
önde duvar örüyor.
Ve şanzıman ısınıyor.
Muhtemelen bunu düzeltebilirim ama elektronik meselesinde
onaracak fiziksel bir sorun
bulana dek bakmam lazım.
Bir saat temizledikten sonra yola geri döndüm.
Ama Aston kesinlikle onarılmamıştı.
Hareket ediyorum, bu iyi. Ama sadece bir vitesim var
ve motora ne olduğunu hiç bilmiyorum
çünkü sıcaklık dâhil hiçbir gösterge çalışmıyor.
Vites değiştirmeme izin vermiyor.
Bana bilgi vermiyor çünkü bilgi almıyor.
Merhaba. İkmal tankeri.
Yakıtım var mı, bilmiyorum ama yine de alacağım.
Göstergem çalışmıyor.
- Bak. - Geldi.
Çalışıyor!
Evet. Sayılır.
Biraz dinlendireceğim.
- Kaç vitesin var? - Bir.
- Hangisi? - Bilmiyorum.
Tam bir facia. Yakıt.
- Lazım mı, bilmiyorum. - Evet. Bende...
- Göstergen yok. - Hem de hiç!
Bunu da yapıyor. Ne olduğunu biliyorum.
Bond'un Aston'ında bu sesi duymamışsındır.
Harika ses.
Kaçla sürdün Bond?
"Bilmem. Gösterge bozuktu.
"Tek vitesim vardı."
- Baksana. - Ne?
- Üç gün oldu. - Evet.
- Altmış litre su içmişimdir. - Rahat.
Hiç işemedim, şimdiyse
sanırım çişimi getirdi. Çişim geldi.
- Su dökeyim. - Ben de işemedim.
Gerek yoktu ki! Güneş bizi haşladı. Ama...
- Aslında... - Bak.
- Hakikaten işemedim. - Evet.
Geldiğimden beri.
- Şimdi yapacağım. - Deneyeceğim.
- Epey oldu. - Benim hâlâ yok.
Birkaç dakika öyle durduktan sonra
nihayet az da olsa başardık.
Hani şu çiş rengi tabloları var ya?
- Ne kadar sağlıklı diye. - Evet?
Tabloda bu renk yok.
Pipetten ince ve sıcak kum akıyor gibi.
Benimki tırabzan gibi.
Tutup çekebilirim, şekerleme kıvamında.
Haftaya yine yapabilirim.
Koltuğum çok ısınmış.
Çalıştırıyoruz. Göstergeler kapalı.
Çalışıyor. Vites var mı?
Yok. Var.
- O neydi? - Ne oluyor?
O da neydi?
Ne? Neden...
Neden tankere bağladın?
Seninle ben...
May.
- Sen mi yaptın? - Ne?
Biri tankere bağlamış.
Ya tanker patlasaydı?
Ne olduğunu anladım.
Tuhaf meteorolojik şartlar birleşip
halatları bir şeylere dolaştırıyor.
Bu benim evim.
Geri takamam.
- Parçalandı. - Kör talih. Gidelim.
Yani çölde giden bir Aston Martin DB9'a bakacağız.
Şeye değil...
- Taksiye. - İş yerinde zorbalık.
Ben yapmadım! İşiyordum. İşeyemedim gerçi.
Vücudumdan şekerleme fışkırttım.
Araban çok güzel Hammond.
Kes sesini.
Bugün planımız başkent Nuakşot'a varmak.
CHOUM - NUAKŞOT MORİTANYA
Fazla uzun sürmeyeceğini düşündüğümüzden
kültürel bir şeylerle ilgilenmeyi önerdim.
Dün kütüphanenin önünde
yaşlı bir kadınla konuşuyordum.
Dedi ki yolu takip edersek
çölün kocaman gözüne ulaşırmışız.
Ne?
Anlaşılan Afrika'nın Gözü deniyormuş.
Dünya üzerindeki en muhteşem şeymiş.
Öyle mi?
Garip bir jeolojik olay.
Bazıları kayıp Atlantis şehri diyor.
Aslında... Kimse bilmiyormuş.
Ta ki Apollo astronotları uzaydan görene dek.
Sahiden mi?
Mantıksız geldiğini biliyorum ama öyle dedi.
Sihirli fasulye satmaya da çalıştı mı?
Biraz hızlanırsak
onu aramaya biraz vaktimiz olur.
Hızlanamam ki tek vitesim var.
May ve ben hızlanıp öncü oluruz.
Bulunca sana haber veririz.
Çadır da bulursanız minnettar olurum.
Beni Afrika'nın Gözü'ne götürüyor. Geliyorum!
Süperşarj. İç! Yakıtı iç!
Çölde dev gözden başka ne var?
Kocaman bir burun.
Orada büyük memeler de vardır.
Pürüzsüz asfaltta hızlıca yol alarak
James ve ben gizemli göze yaklaşıyorduk.
Tamam James. Yaşlı kadın doğru söylemişse
dev göz buralarda.
Göz falan yok.
Şu tepeye çıkıp devasa gözü görseydin
böyle konuşmazdın. Bekle de gör.
Kilometrelerce geride
diğer ikisine katılma şansım giderek azalıyordu.
Göstergeler kısa süreliğine geldi ve haberler kötü.
Sıcaklık çok yüksek.
Tek yapabileceğim sese göre davranıp
tek vitesimde 2.000 devirde devam etmek.
Bir de durup tavanı takabilirdim.
Şu harikulade köy meydanına çekeceğim
çünkü piştim.
Pes ediyorum.
Tavan açık gidebilirler. O kadar cesur değilim.
Lütfen takılma.
Tanrım. Böyle bir şey olamaz.
Tanrım, şimdi...
Kazada çıkan devrilme demiri.
Bu iyi.
Güzel.
Tekrar olamaz ya? Gitti işte.
Bir bakalım.
Çalıştırmayı denedim ama...
Her şey hızla iyice kötüleşti.
O sırada çölün ortasında
aradığımızı hâlâ bulamamıştık.
Göz yok.
Develer, deve gözleri ama bizim göz yok.
Eyvah. Korkunç bir ses.
Amaç ne Clarkson? Dev göz falan yok.
- Arabaları mahvediyoruz. - Mesele...
Az daha sebat etsek şu tepeye çıkınca
orada olabilir.
Saçmalık!
Sıçayım.
Saplandım ve bu senin suçun.
Uzaydan görmüşlermiş.
Çin Seddi'nin düşünsene.
"Uzaydan görünüyor."
Yanında durunca da görebilirsin.
Orada bir yerde. Aramama izin vermiyorsun ki.
Belki de 1,5 paunt verdin diye Gypsy Rose'un anlattığı
bir masaldır.
Tamam, peki. Pes edelim.
Pes etmeyi sevmem ama edeceğim.
Afrika'nın ortasında göz gibi bir şey aramaya pes ediyorsun.
- Evet. Büyük bir göz. - Ne? Ne kadar büyük?
Tarif ettiğine göre muazzam büyüklükte.
- Hammond nerede? - İyi bir soru.
Sanırım gözü aramaya zahmet etmedi
çünkü ona göre...
Tamam, muhtemelen beyhude bir çaba ama...
Hiç sinyal yok.
Hiç faydası yok.
Öyle fazla sıvı sızmamış
ama olsa bile böyle ölmesini
açıklamazdı.
Elektronik arızası.
Zavallı 2005 beyni bozulmuş olsa
anlardım.
Geriye sadece akü kalıyor.
Bitmedi, değil mi?
Ama şurada...
Koltuğun arkasında.
Yüce Tanrım! Kurtuldum!
Olamaz. Bir kontrol edeyim.
Akü kablosu çıkmış.
Gerçekten yerinden çıkmış. Böyleydi.
Yola çıktım ve başka iyi haberler vardı
çünkü şanzıman yine şanzıman olmaya karar vermişti.
Aston Martin! Evet.
Şanzımanım falan var.
O sırada ana yola dönerken
bulduğumuz bir şey May ve benim dikkatimizi dağıttı.
Bu.
Vay canına, şuna bak!
Baksana.
İsa'nın gözyaşları!
Vaha mı bu?
Hiç İngiliz teni yok bende.
Dur.
Gel de otur, ne dinleyeceğimizi buldum.
Anmaya uygun bir şey bulamıyorum.
Richard Hammond'ın mahvoluşunu.
Gordon Lightfoot da bugün öldü.
- Öyle mi? - Evet.
Moritanya'nın ne kadar boş olduğunu görün.
Bununla ana yolda 160 kilometre yaptım.
Ülkenin bir ucundan bir ucuna.
Daha hiç araba görmedim. Hiç.
İnsanın başını ağrıtıyor.
Buranın büyüklüğü ve boşluğu.
Sanırım şekli kaymış bir Aston Martin.
Evet.
Arkadaşlarım bana yetişti.
Lanetli arabam yine arıza çıkarmaya başlayınca.
Şanzıman gitti.
Şimdi de ötüyor!
Camlarım neden açıldı?
Neden... Ben açmadım...
Camlarım neden açıldı?
Resmen beni dinlemiyor ve bana işkence ediyor.
Camları açmaya ve vites değiştirmeyi iptal etmeye karar verdi.
Bir de çıldırtıcı bip sesi var.
Tavan düzgün kapanmadığı için
bip sesi geldiğini düşündüm.
Teorimi test etmek için durdum.
Şerefsiz!
Hâlâ ötüyor!
Tavanı çok iyidir. Düğmeye basarsın iner.
Sonra inip üstünde zıplarsın.
İnsanlar bir süre sonra çölde çıldırır derler.
Ya ortası? Şu ortadaki?
Tam bir zıpırsın.
Kes ötmeyi! Bir şey yok!
İkinci viteste olabilirim mi demiştin?
Vitesi göstermiyor ama sanırım ikinci vites.
Ama hızlanırsam hemen hararet yapıyor.
James, yine ikilemdeyiz, değil mi?
Sahile kadar saatte 60 kilometreyle gideriz.
Ya da gitmeyiz.
Dur biraz düşüneyim.
Ben de aynı sonuca vardım.
Tam şerefsizler.
Başkente hâlâ 320 kilometre vardı.
İkmal tankeriyle buluşmak için
James ve ben küçük bir kasabaya girdik.
Beklenmedik bir bonusu oldu.
- Pist burası. - Evet.
Düşündüm de belki
Hammond'ı beklerken
araba programımızda arabayla ilgili şeyler yapabiliriz.
Aklında ne var?
Drag yarışı.
Ne iyi fikir.
Düşünürsen çok ilginç olur.
Baştan beri merak ediyorum.
Senin araban benimkinden güçlü.
Benimki daha güçlü. 434 beygir ama arabam daha ağır.
- 434 beygir. - Evet.
Benimki 375. Ağırlığı nedir?
İki ton.
Benimki 1,6.
Evet. İlginç.
Seyirciler için ilginç bir deney.
Evet.
Karar verince pistin sonuna gittik,
drag yarışı süslerini diktik
ve kalkışa hazırlandık.
Tamam, ne lazım? Spor modu, evet.
Çekiş kontrolü, kapatayım.
Manueldeyim ama arabayı öyle eşsiz modifiye ettim ki
program değiştiremiyorum.
Arabamı öyle eşsiz şekilde kumla doldurdun ki
düğmelerde sorun var ama hallettim.
Bekle. Bak kim geldi.
Terminatör 3: Makinelerin Yükselişi.
- Tam zamanında. - Ne?
- Tam zamanında. - Ne için?
Drag yarışı.
Pek drag yarışı yapacak durumda değilim.
Kapat.
Hayır. Kötü hareket olur.
Neden kapatamıyorsun?
Çünkü muhtemelen bir daha çalışmaz.
Çok heyecanlı bir drag yarışına başlamak üzereydik.
Terminatör 3'ü izledin mi?
İnsanlar yıllarca Skynet'in
ne zaman tamamen bilinçli olduğunu merak etmişti.
Senin Moritanya'da sürdüğün bir Aston Martin'de.
Kimse bilemedi.
Ya bu salak başka makinelerle iletişim kurmayı öğrenirse?
- Aptal, değil mi? - Tam bir aptal!
- Hammond. - Ne?
O ne?
Bunun burada ne işi var?
Seninki mi o?
- Nasıl benimki mi? - Başka ne olacak?
Ne zamandır gidiyor?
Kaçırdığından beri.
Ama 240 kilometre gerideydi.
- Tanrım! - Onu çöle saldın.
- Yapma... - Ne...
Tanrım!
- Senin suçun. - Ne?
- Senin kar aracındı! - Haklı.
- Başka yok. - 240 kilometre gelip
tankere çarpacağını öngöremezdim ki!
- Onu sen saldın! - Salmadım, kaçtı!
- Uslu durmamız söylendi. - Evet.
Bence buradan gidelim.
- Evet, gitmeliyiz. - Evet.
- Hemen gitsek mi? - Evet.
Lütfen vites değiştir.
Hemen vites değiştir.
Şimdi tam zamanı.
Benimle tartışma. Vites değiştirmenin tam zamanı!
James ve ben hızla yol katetmiştik.
Patlamayla aramıza mümkün olduğunca mesafe koymuştuk.
Kısa süre sonra
manzaranın vahşi güzelliğine kapıldık.
İki taraftaki, özellikle buradaki manzara
fevkalade.
Sanki kar tepeleri var.
Kum öyle açık renk ki.
Şahane.
Sıcaklık 37'ye düştü.
Evet, benimki de 38'e düştü.
Güzel bir serinlik.
Sonunda Jeremy ve ben başkente vardık.
Kısa süre sonra dünyanın başka yerlerinde olduğu gibi
burada da iyi tanındığımız anlaşıldı.
Richard!
Biri bana Richard dedi.
Genç adam asıl Richard'ı görmek istediyse
uzun zaman bekleyecekti.
Hammond ve Terminatör'ün gelişlerini düşünürsek.
Geri gel. Çalış pislik.
Rica etsem... Tamam, şanzıman senin.
Bizimmiş gibi düşünsek?
İkimizin şanzımanı.
Merkezî kilit sistemi çalıştı.
Kapıları kilitledi.
Saatler sonra
Skynet, tek vitesli arabamı Nuakşot'a getirdi.
Orada arabamın arızalı beynini
teşhis dizüstüne bağlamama yetecek kalitede
kablosuz internet vardı.
Tek vitesle 320 kilometre.
ASTON MARTIN TEŞHİS SİSTEMİ
Dizüstü, sıfırlar ve birler kullanıyorum.
Bu dilden anlıyor.
Niye paniklediğini göreceğim.
Çok endişesi varmış. Tanrım!
Yolcu kapısı modülü...
Kapı için endişeleniyor. Şanzımanı düşün sen.
Küresel Konumlama modülü. O yüzden Nottingham dedi.
Çoğunun mekanik hata olduğunu sanmıyorum.
Hiç sorun yoktu. Sadece üzülmüş.
Şuna basarsam...
"Endişelenme" düğmesi bu.
Basacağım.
Unut gitsin. Temizliyor.
Lütfen arabanın kontrolünü bana ver.
Bırak da süreyim.
Umarım... Bakamıyorum.
Evet! İşte oldu!
Ama sızlanacak bir şey değil.
Sanırım vitesim var.
NUAKŞOT - NÜFUS 1,5 MİLYON
Ertesi sabah şehri dolaşmaya çıkarken
kader anı gelmişti.
Vites değiştirdi!
Vitesim var! Vites değiştirdi.
John Connor, demek savaşıyorsun.
Evet!
Hedefimiz biraz etrafı görmekti ama hemen
Moritanyalıların arabalarının kahramanca görkemleri dikkatimizi dağıttı.
Evet. Süspansiyon gitmiş.
Çarptı.
Ses oradan mı geldi?
Bu arabanın neden kaza yaptığına dair bir açıklamam var.
Önünü göremiyorsun.
Ne zaman artık araba olmaz?
Artık hareket etmeyince. O zamana kadar arabadır.
Bence bir gün giderken yok olur.
- İyi olmadı. - Evet.
Havalandırma yok.
- Devam edecek. - Şuna bak.
Şahane. Duramıyor.
- Kapıyı tutması lazım. Evet. - Bir tane daha.
Yaya güvenlik özelliğini beğendim.
Ama işe yarıyor!
Hammond, Aston'ı dert ediyordun.
Abartmayayım yani, değil mi?
- Çalıştırdım! - Senin...
Moritanya savaş atlarına doyduktan sonra
bir kafede bir şeyler içmeye karar verdik.
Sıcak, kahverengi su içtik.
Araba muayene istasyonları neden buraya benzemiyor?
Görünmez. Mercedes! Şuna bak!
- Her paneli birden çok darbeli. - Birden çok.
Bir ömür darbe yemiştir.
John, araban nasıl? Skynet hâlâ kazanıyor mu?
Savaşıyorum, karşı koyuyor.
"Sarah Connor sen misin?" dedi mi?
Acaba Borg'lara katılıp doğrudan savaşabilir miyim?
Tam numunelik.
- Şuna bakın. - Harika.
- Baksanıza. - Çok güzel!
- Çok güzel. - Kolu dışarıda takılıyor.
Çay değil ama çok güzel.
Sen bile beğenirsin.
İçinde biraz çay olabilir.
- Birayı tercih ederim. - Ne?
Birayı tercih ederim.
O konuda...
Dünyadaki her başkentte ruhsatsız işletmeler vardır.
Alkol yasaklı böyle Müslüman bir ülkede bile,
ki yasak, daima cin ve tonik
veya soğuk bira bulabilirsin.
- Ruhsatsız, burada? Adı ne? - Evet. Her yerde.
İngiliz Büyükelçiliği.
Öyle mi?
- İlginç. - İngiliz toprağı.
- Yani... - Evet.
Bizi hoş karşılamak zorundalar, belki seni değil.
Serinletici içecekler içebiliriz.
- Nerede? - Önce çayını bitir.
İstemiyorum.
Hammond'ın ısrarıyla büyükelçiliğin numarasını buldum,
randevu aldım ve hemen oraya doğru yola koyulduk.
Bu işin en sevdiğim kısmı.
Böyle bir şehir görmek.
Böyle şehirlerde duyduğun heyecan bile yeter.
Hay böyle işe!
Hammond kaza yaptı.
Aston'ıma çarptı!
Olamaz, gıcır gıcır DB9'ına çarptılar.
Daha dikkatli kullanmalıydın Hammond.
Hatam yok. Gelip çarptı.
Tamam, kazanan belli. Bayanlar baylar, kazanan belli.
Ne olduğunu hiç bilmiyorum.
Ne olduğunu hakikaten bilmiyorum.
Hem de hiç. Steyşın araba gibiydi.
Sanırım araba bulma yarışmamız bitti.
Bunu geçemeyiz.
Kazasız birkaç kilometre sonra İngiliz Büyükelçiliğine vardık.
Geldik çocuklar. Kulübümüz burası.
"Büyükelçi hazretleri" falan mı diyeceğiz?
Evet, "Yüce hazretleri".
Sadece "ağam" desek?
Cin!
Neyse, dinleyin.
Bence nezakettir. Biri "İçki ikram edeyim mi?" derse
"Hayır." dersiniz, "Emin misiniz?" derler.
"Almayayım." dersiniz, sonra saate bakıp,
"Tamam, bir tane."
Ama hemen "evet" denmez.
"Cin-tonik alır mıydınız?" "Evet!" Öyle yapmayın.
- Nezakettir. - Evet, aynen.
Tek düşünebildiğim şey cin.
ZİYARETÇİ DEFTERİ
Çok hoş, değil mi?
Ancak İngilizler yapabilir.
Çimen var!
Bar nerede? Bar orada ama bakmayın.
- Selam! - Günaydın.
Günaydın. Nasılsınız? Colin Wells.
Memnun oldum.
- Çok şıksınız. - Evet.
Gece Terminatör'le savaştığı için tişört giyiyor.
Başarılıydım ama.
- Lütfen içeri buyurun. - Teşekkürler.
- İşler nasıl? - Gayet iyi aslında.
İkimiz için...
Moritanya'ya geleceğimizi öğrenince biraz kafamız karıştı
çünkü çok yolculuk etmiş olsak da
hepimiz... Böyle bir yer olmadığını düşündü.
- C.S. Lewis hikâyesi sandı. - Evet.
Ama siz görev alınca ne hissettiniz?
Çok sevindim.
- Gelmek istedim. - Öyle mi?
Gelmek istedim.
Burayı biliyor muydunuz?
Evet. Çevremdeki çoğu kişi Moritanya deyince
- Morityus sandı. - Evet! Aynen.
"Evet, Morityus çıktı! Moritanya mı?"
Evet. Size içecek ikram etmeliyim.
- Affedersiniz. - Evet, lütfen.
İçki alır mıydınız? Çok çay çeşidimiz var.
İsterseniz... Sizin için uygun mu?
- İngiliz kahvaltısı, Seylan çayı. - Hayır.
- Çay, evet. - Çok güzel.
Gidip söyleyeyim.
- Müsaadenizle. - Teşekkürler. Pek misafirperversiniz.
- Bak ne oldu. - Senin hatan!
- Nedenmiş? - Yanlış davrandın.
İngiliz bölgesindeyiz. Britanya'da gibi davranın.
İçki içiyor mu acaba?
Bir büyükelçinin içmemesi olası değil.
- Sorarsan... - Onu gördün mü?
Hiç tonik içmemiş biri gibi değil.
- Hemen deseydik... - Lütfen içki alabilir miyiz?
"Çok hoş ama gerçek içki alabilir miyim?"
Kabul. Terbiyem bizi zor duruma soktu.
Evet.
Yalnızken sorabilir miyim,
madem Jag sürüyorsun, eve hangi tabloyu götüreceksin?
Çok güzel tablolar var.
- Nereye? - Çocuklar!
Fena çuvalladım.
Ferrero Rocher çikolataları.
- Seni sersem. - Tamam, bu...
Hiç hoş olmadı...
Bu insanlar nezaket eğitimi alıyor.
Akıllı ve soğukkanlılar ve sen
- Ferrero Rocher'yi devirdin. - Çabuk, dönmeden!
Doğru şekilde koyun.
- Gülmemeliyim. - Onu ezdin.
Ezmedim!
- Çok güzeller. - Biri ezmiş.
Tamam. Çabuk, oturun.
- Beklettim. - Hiç de bile.
Çok hoş bir demlik.
Evet, resmî takımımız.
Tam istediğim şey, bir fincan çay.
- Canlandırıcı, değil mi? - Öyle.
Çok teşekkürler.
Nazik bir iki demlik sonra
müsaade aldık ve şehir turumuza geri dönebildik.
Yine vites değiştirelim. Hadi, yine.
Yine. Hadi.
Yine vites değişti.
Az sonra ilginç bir şeye denk geldik.
Ne oluyor burada?
Çok geniş bir yol.
Ne olduğunu biliyorum.
Ne?
Şehrin dibine havaalanı yaptılar,
sonra şehir büyüdü ve havaalanını yuttu.
Böylece başkentin ortasında pist kaldı.
- Evet, şurası da şehir. - Evet.
- Yanında değil, içinde. - Değil.
Mükemmel bir fırsat değil mi?
Yarım kalan bir işimiz var. Drag yarışı.
- Evet! - Pistler drag yarışı içindir.
- O da... - Tamir etti.
Katılabilirsin.
Henüz kötülerle uzlaşmaya varmadım
ama denemek isterim.
Pist, terk edilmiş uçak pistleri gibi boş olduğundan
yapabileceğimize karar verdik.
Spor modu, çekiş kontrolü kapalı.
Vites kulakçıklarını kullan, güneş gözlüğü, camlar yukarıda. Hazır.
Spor modu gitmiş.
Spor düğmesi var ya? Çalışmam diyor.
Şimdi oluyor. Teşekkürler. Sahip.
V6, V8, V12.
Hangisi en hızlı?
Jag iyi başladı.
Arabam hızlı.
Birinci vites, ikinci vites, harika! Çalışıyor!
Bir dakika.
Trafik var.
Pistte trafik var. Eyvah! Ben...
Manyak!
Oha be...
Kahretsin.
Yüce Tanrım!
Bu ne... Çarpacaktım!
Vay be!
Yaptığım en tuhaf drag yarışıydı.
Ama boş bir pist değil, değil mi?
Bence artık pist değil. Sanırım yol olmuş.
Bunu bir daha yapmayalım.
Lazımken fren verdiğin için teşekkürler.
Minnettarım. Sağ ol.
Ertesi sabah erkenden kalktık
çünkü Nuakşot'tan ayrılma vakti gelmişti.
Kamyonlar kum dolu. Kime satacaklar ki?
Burada indirimde çok güzel kum var.
Burada tonla var.
Önceki kumu beğenmediysen burada var.
Kum pazarı çok rekabetçi.
Neden kum satıyorlar ki?
Dokuz metre yürüsen yeter.
Sonra başkentten ayrılıp güneye, Senegal'e doğru gittik.
NUAKŞOT - MORİTANYA DAKAR - SENEGAL
Birkaç saat sonra
etrafın değiştiğini fark ettik.
Yemyeşil diyemem
ama şimdiye dek gördüğümüz kadar çorak olmadığı kesin.
Sanırım Sahra Çölü'nün kenarına çok yakınız.
Sağdakiler inek mi?
İnek sürüsü. Kesinlikle yetiştiriliyorlar.
Baksanıza.
Sahra'yı geçtiğimiz anlaşılıyor.
Merhaba inekler. Şunlara bak!
Çim. 500 yıldır ilk defa
çimin üstünde gidiyor gibiyim.
Senegal'e girmek için sınırı arıyoruz.
Kontrol noktası olmalı. Oradan geçeceğiz.
Bir sürü yol teptik
ama bir saat sonra bile
hâlâ azıcık bile resmî görünen bir şey bulamamıştık.
Nerede bu kahrolası sınır?
Çit ve kontrol noktası bekliyordum.
Evet, pasaport falan. Kesinlikle.
Nihayet arayışımız meyve vermişti.
Sınır kasabası olmalı.
Olamaz.
İçimde korkunç bir his var.
Houston,
bir sorunumuz var.
Sanırım sınır burası.
Jeremy, önümüzde koca bir nehir var.
Sınır sandığımdan biraz daha fazla nehir içeriyor.
- Çit olur sanmıştım. - Evet.
Sorun değil.
- Köprü var. - Telefondan bakacağım.
"Yakındaki köprüler" mi yazdın?
Yol var.
En iyi kâşif biziz.
Eski bir kasaba var.
- Köprü yok. - Köprü yok.
Tanrım! Oraya nasıl...
Kimse arabayla gitmiyor mu?
Hayır.
Nehir boyunca yaklaşık 160 kilometre gittim.
Hiç köprü yok.
Tam da bu yüzden nehirleri sınır olarak kullanıyorlar.
Arabaları bindirebilir... Hayır.
- Ona mı? - Ona...
Kayıkların ikisine diye düşündüm.
Ama kayıklar... Bir dakika.
Biz kayık yapsak?
- Toz veya kumdan. - Gemi demiyorum.
Sadece şey... Peki ya...
Neyimiz var? İki, dört, altı... Yaklaşık altı tonluk araba.
Kayık değil, platform olsa yeter.
Burada ne bolca var?
Bastığın her yerde?
Geldiğimde beri ne görüyorum?
- Toz. - Kum.
- Keçi. - Deve.
İşte bu.
- Bir şey daha. - Kum, develer var.
Bolca.
- Plastik şişe. - Evet.
- Ezilmiş plastik şişeler. - Evet ama bir sürü...
Bunun üstünden geçtik. Bunlardan bulsak...
Bir sürü plastik şişe toplasak.
Bir, iki, üç, dört...
Orada var. Her yerde var.
İyi dedin aslında.
Şey yaparız... Ne yapıyorlar... Bakın, ağlar var.
- Balık ağı alalım yani. - Evet.
- Şişeyle dolduralım. - Evet.
- Kabul, yüzebilir. - Evet.
- Arabayı bindireceğiz. - Evet.
Yüzeceğinden emin değilim.
- Yeterince şişeyle olabilir. - Aynen.
- Batmazlık. Fizik. - Ne yapacağı belli.
- Kütle çekimi. - Hep öyle.
- Batmazlık. - Öyle.
- Arşimet. Anlaşıldı ki... - Matematik.
Ne olacağı belli olsa kimse boğulmazdı.
- Eskiden beri biliniyor. - Evet.
Yasalar hâlâ iş görüyor.
Hem çevreyi temizleriz.
- Buna katılırım. - Doğru. Evet.
Burayı temiz bırakacağız.
Madem öyle, müzik girsin mi?
Müzik girsin.
Çok işe yarayabilir.
Mükemmel.
Uzanmam lazım.
Olmaz. İlgilenmiyorum.
Evet.
A Takımı müziğinin telifine binlerce paunt harcadıktan sonra
salımız nihayet tamamlanmıştı.
İşe yarayıp yaramadığını görmek için
önce minibüsü yollamaya karar verdik.
- Kalabalık topladık. - Evet.
Boğulmamızı bekliyorlar, boğulacağız.
- Hayır. Düş kırıklığı yaşayacaklar. - Hayır.
- Clarkson. - Ne?
- Dümdüz geri. Böyle iyi mi? - Evet, dümdüz git.
- Tamam. - Fikri ben buldum, değil mi?
- Evet. - Bu defa kaptan benim.
- Görevler. - Evet.
Üç görev var. Minibüste olacağım.
İşim karşı kıyıda sürmek. James, öndesin.
Oraya gelince
- bizi güvenle kıyıya getir. - Tamam.
Jeremy, motoru kullan.
Ama bir şeyi netleştirmek istiyorum.
- Bence işe yaramayacak. - Yarayacak.
Dinle. Hakikaten.
İşe yaramazlık etmek istemem
çünkü bir hastalık var, bir parazit.
Şistozomiyaz.
Alta yazabiliriz, Google'dan bakın.
Uydurmadığımı anlarsınız.
Senegal Nehri'nde, yani burada. Parazit.
Suya girersen cildine yapışıyor,
etini kazıyor, kanına karışıyor,
oradan karaciğerine ve bağırsaklarına gidiyor,
orada yumurta bırakıyor.
Suya atlama. Ne olursa olsun...
Karşıya geçeceğiz.
Şuracıkta. Bak, orası.
Motoru çalıştırıyorum.
Bok Gemisi demir aldı!
Komik bir alabora görme hevesiyle
yerel halk seve seve bizi itiyor.
- Evet. - Gidiyoruz.
Orada bizi çevirebilirsen iyi olur.
Tamam Kaptan.
Richard Hammond'a "kaptan" demek tuhaf geldi.
Ne derse yapacağım çünkü terslik çıkınca benim hatam olmayacak.
Çok yavaş ama gidiyor.
Yavaş ve sabit gitse yeter.
- Rahatla. - Dönünce daha iyi yol alırız.
Sandalye getirmeliydim.
Ön dönüyor.
- Ön... - Siktir!
- İstersen... - Çalıştırmayı dene.
Tamam, motoru çalıştırıyorum. Çocuklar.
- Şey gitti... - Ne?
Hiç. Paniklemeyin.
Ne gitti?
Şişelerin birazı çıktı.
- Ne? - Ne?
Batmazlık... Aslında... Batmıyoruz yani.
- Batıyoruz. - Herkes burada dursun.
- Böyle gelin. - Tanrım.
Onları kim bağladı?
Jeremy. Ciddi ciddi batıyor.
- Motor çalıştı. - Harika. Kıyıya gidelim.
Geri dönmeye çalışacağım.
Tamam, haklısın. Bundan ders alacağız.
- Diğer taraf nasıl? - Biraz batıyor.
Bence sorun olmaz.
- Yine gitti! - Tanrım.
- Batıyor mu... - Çok daha hızlı batıyor.
Olamaz.
Galiba gemiyi terk etmeliyiz.
Bir su şişesi verir misin?
- James. - Bir şişe ver.
Olmadı.
- Hayır, inanmıyorum. - Kaptan benim. Boş versene.
- Hammond, kaptan sensin. - Üzgünüm.
Teşekkürler. Hâlâ üstündeyim.
Devrilecek, inmen lazım.
Kazıyor.
Kazıp içime giriyorlar.
John Hurt gibi oldum.
Battı... Tanrım!
- Gitti mi? - Gitti.
- Deme ya!
Ben iyiyim.
- Oradan yürüyebilirsin. - Yürüyebilirsin.
Öyle diyorsun ama...
Adım atmaya devam et yoksa çamura batıp ölürsün.
- Çok dışkı var mı? - Hep dışkı.
Yuttum...
- Çok mu? - Çok.
- Tamam. - Kendi başınasın.
Antibiyotik alman lazım.
Koca bir şırınga.
Bir şeye dikkatinizi çekebilir miyim?
Minibüsü kaybettik.
Tamam, kötü oldu
ama arabalara sal yapmaya yetecek malzeme topladık.
Henüz işimiz bitmedi.
- Ne diyor bu? - Bu çabada
hatalar oldu, evet.
- Evet. - Daha iyisini yapabiliriz, yapmalıyız.
Sen çıkıp kurur kurumaz
yapacak tek şey var.
Hayır. Müzik girsin.
- Ne? - Yani...
- Karşıya geçmedik. - Hâlâ geçmemiz lazım.
Biliyorum, bitkinsin.
- Evet. - Ben de.
- Yaşın 63 ve etini kazıyorlar. - Organlarıma giriyorlar.
Hafta boyunca fena ishal olacaksın.
- Ama karşıda bar var. - Evet.
- Burada yok. - Evet.
- Oraya gidersek bara gideriz. - Evet.
- O zaman müzik girsin. - Evet.
Müzik girsin.
BOK KUTUSU
Ertesi gün ikinci sınır geçme denemesine hazırdık.
Bazı zorluklar yaşadık, kabul.
Çünkü arabanın önünü suyun dışında tutmalısınız.
Ama arka tekerler suya biraz girmeli
çünkü yanlarına çark taktık, pervane gibi.
Böylece ileri veya geri hareket edebileceğiz.
Dümen mi?
Burada dümen var.
Bir çeşit manivelaya bağlı.
Şu yan aynadan.
O çalışmaz.
James ve Richard olur diyor, bence olmaz.
Harika.
James, sence işe yarayacak mı?
Jeremy sana soruyor.
- James May. - Ne?
Sence işe yarayacak mı?
Ne?
Çok yaşlı.
Sence işe yarayacak mı?
Evet.
Tamam, çalıştıracağım. Vitese takıyorum.
Dünkü felaketin tekrarlanacağını uman yerel halk
yardım etmeye daha da hevesliydi.
Dümeni kullanıyorum.
Direksiyona dokunma salak. İşe yaramıyor.
Merhaba!
Tek gördüğüm, Richard Hammond, sen ve DB9...
Hayır, yapma, seni bencil.
Senegal tarafındaki karaya çıkış noktamız
yalnızca 400 metre ilerideki küçük bir kumsaldı.
MORİTANYA - 400 METRE - SENEGAL
Tamam. İndirme kumsalına doğru mükemmel bir dönüş yapacağım.
Sürüp pasaportumu göstereceğim, Senegal, bira.
Ancak kısa süre sonra Jeremy'nin ilk kez haklı olduğunu gördük.
Dümen işe yaramıyordu.
Sola gitmiyor, sadece sağa gidebiliyorum.
Tam sağla bile sola dönüyorum.
Benimki sağa dönmüyor.
Sadece sola gidebiliyorum.
Bayanlar baylar, karşıya vardığımı
söylemek isterdim ama varmıyorum.
Başladığım yere dönüyorum.
Hadi şerefsiz.
İmdat! Sazlıktayım!
İmdat. Saçmalık!
Tam geri.
Hayır...
Su bisikleti yaptık, değil mi?
Evet ama üzerinde büyük markalar yazıyor.
Sonraki saat boyunca nehirde gezdik, her yere gittik,
gitmek istediğimiz kumsal hariç.
Yanlış yöne doğru yana sürükleniyorum.
İki büyük U dönüşü yaptım.
Halk bizi deli sanıyor.
Beni Moritanya'ya geri götürüyor.
Moritanya'ya dönmek istemiyorum.
İleride ne olduğunu söyleyin çünkü oraya gidiyorum.
Deniz.
İki yanımda duvar olan bir köşeye sıkıştım.
Dönsene şerefsiz.
Çamaşır yıkamasına bayıldım, sanki bunlar her gün oluyor.
Lanet olsun. Olamaz.
Tanrım.
Bana çarpmayı kes!
Yine sazlıktayım!
Doğru yöne gitmeyi başaran oldu mu?
Hayır.
Sazlıktan yine kurtularak
dümenle ilgili önemli bir şey keşfettim.
Aşırı yavaş, yani rölantide giderseniz
sağa dönebilirsiniz. Hızı artırınca sola gidersiniz.
Hepimiz yeni keşfimi kullanınca
az sonra doğru yönde gidiyorduk.
Evet.
Başaracağım. Kıyıya doğru gidiyorum.
Git, git.
Biranın kokusunu alabiliyorum.
Zeki olduğumdan kıyıya çıkmak için büyük güç gerektiğini biliyordum.
Kafamı parazitlerden korumak için tavanı kaldırdım.
Aferin.
Neredeyse geldim.
Lütfen, bir kez sola git.
Kıyıya çıktım.
Ön tekerlerimiz Senegal'de, sayılır mı?
Bence kesinlikle Senegal'deyiz, vardık.
Tabii yapacak işimiz var.
Bunları tekrar normal kara aracına çevirmeliyiz
ama önce daha önemli bir şey var.
İkiniz çok farklısınız.
Ona bakıp şöyle düşündüm,
"Ne icat ama."
Buna bakmak, keyfini sürmek,
içmek kadar zevkli.
Bardakta yoğunlaşan damlalara bakın, köpüklere...
Beklemenin keyfine varın.
Çünkü bence o kadar iyi.
Görsel olarak iyi bir deneyim. Oral olarak rahatsız edici.
- Rahatsız edici mi? - Ben...
Güzellik görüyorum ama saçmalık duyuyorum.
Elbette birden fazla içmeye karar verdik.
Hammond sonraki içkileri alırken
biraz Terminatör haylazlığı için arabasına süzüldüm.
Telefonumu bluetooth'la hoparlöre bağlayıp
Hammond'ın arabasına saklarsam
ona mesaj dinletebilirim.
Arabası konuşuyor sanır.
Ertesi sabah yolculuğumuza devam etmek için toplandık.
Tamam.
İn.
O da neydi?
Arabam inmemi söyledi.
- Hayır. - İnmemi söyledi.
Araba ben olsam ben de in derdim ama...
İn.
- Duydun mu? - Duydum.
Tuhaf, değil mi?
- Geçen gece bilgisayarına girdin mi? - Evet.
- Sorun orada demek. - Çok samimi oldum.
Neyse, gidelim.
Biliyordum.
Çocuksun.
Merhaba.
Senegal. Ne güzel karşılama.
Dakar finiş çizgisine birkaç yüz kolay kilometre kalmıştı.
Efsane yolculuğumuz bitmeye bu kadar yakınken
bizi buraya getiren makineleri düşünmek için
iyi bir zaman gibi geldi.
Programın başında şunu sorduk,
Lamborghini Huracán Sterrato'dan daha ucuza
bir çöl rallisi
Dakar yarış aracı yapmak mümkün müdür?
Cevap, evet.
Evet işte.
Bu araba beni şaşırttı. Çok şaşırttı
çünkü kayalı yokuşlara pençeleriyle tırmandı
nehirden geçti, kum tepelerinde hız yaptı.
Şeytanın ele geçirdiği Aston'ın
ve içten içe dökülen Maserati'nin aksine
tek bir yanlışı bile olmadı.
Geçmişteki maceralarda kullandığımız arabaları da beğendim
ama hiçbirini bu kadar beğenmemiştim.
Dakar'a gidince bunu çok özleyeceğim.
Gerçekten özleyeceğim.
Başta size küçük bir İtalyan üreticinin
egzotik bir arabasını alıp modifiye edeceğim
ve onunla çölü geçeceğim desem
muhtemelen "Olmaz öyle şey." derdiniz.
Ama işte buradayız. Burada!
Dakar yolunda,
dünyadaki en dramatik ve zorlu yarışın finiş noktasında.
Unutmayalım, benim arabam üçünün açık ara en güzeli
ve standart hâlinden daha güzel olan tek araba.
Hatta orijinalini geliştirdim.
Kazanan!
Aston Martin DB9 Volante'mi ralli arabasına çevirerek
geliştirdiğime dair argüman bulmakta
zorlanacağımı düşünüyor olabilirsiniz ama durun.
Yapmasaydım, bu arabayı değiştirmeseydim
Peterborough'da bir banliyöyle
orta ölçekli bir ticaret bölgesi arasında
gidip gelerek hayatına devam ederdi.
Hafta sonları da golf kulübüne giderdi.
Parlak kalırdı ama ne olacağı belli,
biraz modası geçmiş,
giderek gözden düşen bir zamanların uzun yol arabası.
Ona yaptıklarım sayesinde
onu buraya, muhteşem bir şey yapmaya getirebildim.
Bu deneyimler şimdi çiziklerinde,
sıyrıklarında, göçüklerinde ve yarıklarında yazıyor.
Bunlar hayat çizgileri, göz kırışıklıkları.
Ve buna bayılıyorum.
Onu özel yaptım. Özel değildi. Artık özel.
Kıyıya şaşırtıcı derecede güzel Saint-Louis kasabasında çıktık.
Sonra güneye döndük, Atlantik Okyanusu'na paralel gittik.
Bu da aklıma bir fikir getirdi.
Neden eskiden yaptıkları gibi Dakar'a kumsaldan gitmiyoruz?
Rallinin finişi kumsalda olurdu.
Evet!
Doğal olarak arkadaşlarım hiç itiraz etmedi.
Son 110 kilometreyi tamamlamak için kuma döndük.
Geçmişte yarışçıların yaptıkları gibi.
Süperşarj devrede.
Şuna bak.
Paris-Dakar. Finiş burası.
İşte tam böyle anlar için
insanlar Paris-Dakar'ın çilesine ve zorluklarına katlandı.
Bunun için yaptılar.
Hamster Richard Hammond'ın yanına çekeceğim.
Şuna bak. Posterdeyiz!
Teşekkürler.
Hiç bu kadar eğlenmemiştim.
Ne harika bir gün.
Merhaba.
Bay Wilman'dan mesaj.
"Dakar'a girmeden önce haberlere bakmak isteyebilirsiniz."
Sahiden mi?
BBC News.
İklim değişimi, iklim değişimi,
iklim değişimi.
Seller, iklim değişimi.
Twitter'a bak.
Tanrım.
Bir dakika, cevap ver. Neden durdun?
Neden durdun?
Wilman, haberlere bakın dedi.
Dakar bu.
Ne?
Dakar.
Büyük isyanlar çıkmış.
Ortalık karışmış.
Tanrım. Mesele ne?
Tanrı bilir. Siyasi... Ne bileyim.
- Bir sürü... - Bir sürü olay.
- Otobüsler yanıyor. - Tanrım.
- Gördün mü? - Hayır.
Dakar.
Fena karışmış. Silahlı çatışmalar var.
- Yangın var. Otobüs yanıyor. - Evet.
Tamam.
Ekibi oraya götüremezsiniz.
Biliyorum. Ben de gitmek istemiyorum.
- Gitmemeliyiz. - Protestolar olacağını biliyordum
ama üç dört gün sonraydı.
Muhalefet içindi ama erken patlamış.
- Şimdi oluyor. - Veya başka bir şeydir.
Belki de daha yeni başladı, yani kötüleşecek.
Bir dakika. Eve dönüş uçağımız Dakar'dan kalkacak.
Öyle.
- Yapamayız. - Mümkün değil.
- Saint-Louis Havaalanı kapalı. - Ne?
- Saint-Louis Havaalanı kapalı. - Kapalı mı?
Kapalı. Tadilat. Baktım.
Yani Nuakşot'a dönmemiz lazım.
- Cidden mi? Tek seçenek bu mu? - Dakar'a gitmem.
Hadi, eğlenceli olacak.
Gidiş-dönüş rallisi. Tamam o zaman.
Bunun tek bir anlamı var.
Geleneksel kapanışı yapabilirim.
- Evet. - Ve bu büyük düş kırıklığıyla
bitirme vakti.
Yine görüşürüz. Teşekkürler.
Hay lanet.
Alt yazı çevirmeni: M. Levent Yılmazoğlu
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro