THE GRAND TOUR PRZEDSTAWIA
PIASKOWANIE
Witamy w programie Grand Tour.
Oto lamborghini huracán sterrato.
W odróżnieniu od zwykłego huracána, którego stworzono
do turlania się po centrum w środku nocy,
ten egzemplarz ma pruć przez pustynię z prędkością 250 km/h.
Ma relingi dachowe, poszerzone błotniki,
wzmocnione podwozie, terenowe zawieszenie.
To zbuntowany bohater lamborghini.
Nie tylko lamborghini ruszyło na podbój pustyni.
Oto porsche 911 dakar.
Napęd na cztery koła, płyty ślizgowe
i o 50 milimetrów większy prześwit niż w zwykłej 911.
Nawet Morgan się wykazał.
Tak, to CX-T. Też na szczudłach.
Ma regulowane amortyzatory rajdowe i zewnętrzną klatkę bezpieczeństwa.
Nieźle.
To oczywiście wspaniałe wozy,
ale przy tym niezbyt tanie.
Porsche kosztuje 173 000 funtów.
Morgan – 204 000.
A to cacko 250 000.
I tu pojawia się pytanie.
Czy rajdówkę da się zbudować taniej?
Dużo taniej.
Przyjrzyjmy się naszym zakupom.
Ja wybrałem maserati grancabrio
za niecałe 26 000 funtów.
Richard Hammond wybrał to.
To aston martin DB9 V12 volante,
wóz za 22 000 funtów.
Jeremy Clarkson z kolei postawił
na jaguara f-type V6 S za 25 000 funtów.
Właśnie napisał do nas pan Wilman.
Czytaj.
„Teraz przekształcicie swoje wozy w pogromców pustyni.
Gdy skończycie,
zgłosicie się na stację kolejową w mieście Szum
w Mauretanii”.
- Gdzie to jest? - Źle napisał Mauritius?
Nigdzie, Mauretania nie istnieje.
- Mauretania? - Co ty pleciesz?
Przestań.
Lew, czarownica i lustro,
Alicja w starej szafie.
Wiecie, wchodzicie do szafy,
witacie się z lwem,
uciekacie przed ludzikami ubranymi w karty do gry.
Gdzieś ci dzwoni C.S. Lewis.
- No. - Lewis Carroll.
To nie książki podróżnicze.
I to miejsce nie istnieje.
Mauretania nie istnieje.
Okazuje się jednak, że istnieje.
OCEAN ATLANTYCKI AFRYKA – OCEAN INDYJSKI
To była kolonia francuska na zachodzie Afryki.
Wygląda tak.
MAURETANIA
Dwie trzecie tego rozległego kraju, cztery razy większego niż Wielka Brytania,
pokrywają piaski Sahary.
Czyli to w większości nieprzebyte kilometry
pełne niczego i nikogo.
Lecz tutaj, pośrodku gigantycznego morza
niezwyklej rozpalonej pustki,
biegnie linia kolejowa.
Przecina małe miasteczko,
w którym mamy się stawić.
Szum.
SZUM – 2735 MIESZKAŃCÓW
TEMPERATURA – 46°C
Ponoć w Mauretanii jest dość tanio.
Spodziewałem się różnych kolorów i gadających zwierząt.
Jest miło i spokojnie.
- Prawda? - Tak.
Za gorąco na hałasowanie.
Ukrop. 46 stopni.
I ta susza.
Jest zwyczajnie gorąco!
- Tylko nie to. - Skwar i już.
- Restauracja. - Gdzie?
Nie kupimy piwa.
- Co? - Prohibicja.
- Co? - Nie ma alkoholu.
- Serio? - Islam.
Baśniowa kraina bez ginu?
Mam płyn dezynfekujący,
- jeśli musisz. - Pilnuj go.
Naprawdę miło wrócić do korzeni Grand Tour,
takich prawdziwych.
- Rozumiecie? - Tak.
Pełne kurzu, nieistniejące miejsce.
Co on, idzie go wyklepać?
Wiem, co to jest.
Furgonetka. Stara i zdezelowana.
Pan Wilman powiedział,
że podstawi nam zapasowy wóz, gdyby któryś z naszych padł.
Dlaczego furgonetka?
Ponoć wszystko, czego będziemy potrzebować,
znajduje się na pace. Otwarte.
Na pewno? Nie okradasz kogoś?
Nie, słyszałem wyraźnie. Nie wiem tylko,
jak nasze auta mają...
Nie mówił, że je dostarczy.
Furgonetkę najwyraźniej kupiono na miejscu,
my przylecieliśmy samolotem.
Hammond uznał, że jest tylko jedna możliwość.
Uważasz, że nasze wozy przyjadą pociągiem?
Tu raczej ciężko przegapić pociąg.
- No fakt. - Tak.
Nic innego tu nie kursuje.
No bo jak?
Tablic z rozkładem tu nie mają,
więc w oczekiwaniu na pociąg
pozostało nam spocząć.
Widzieliście te wszystkie puste butelki
po wodzie?
Cała masa.
Jedna, dwie, trzy, cztery, pięć, sześć,
- siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. - Ano.
Producentów powinni powiesić.
Słabo. Nie dość, że bałagan, to będą tu leżeć wieki.
- Tyle śmieci. - Wieki.
Często czekacie na pociąg
- przy torach? - Nie.
- Na Paddington się nie da. - Fakt.
A jak nie przyjedzie?
Albo nie będzie tam wozów?
- Tam! - Gdzie?
Tam. To on.
Masz rację.
Boziu, olbrzymi!
Większego nie widziałem.
Ja też nie.
- Widzisz auta? - Nie.
- Ruda żelaza. - Jestem wysoki, widzę.
Wagony rudy żelaza.
- Co to? - Ludzie.
To wagon mieszkalny.
- Koniec. - Tak, ale przed nim...
- Przed mieszkalnym? - Tak, spójrzcie.
To platforma, inny rodzaj wagonu.
- Jest platforma. - A na niej trzy ładunki.
- Tak jest. - Tak!
Są i wozy.
Pociąg się zatrzymał.
Zakładając, że wkrótce ruszy,
musieliśmy się spieszyć z rozładunkiem aut.
Co teraz? Nie mam pojęcia.
Zwykle w takim przypadku
podstawia się rampę na bocznicę
- i zjeżdża. - Tak.
- A tu jest wagon mieszkalny. - Tak.
Nie zostawią go.
Trzeba by cofnąć aż do zwrotnicy.
- Nie popchniemy. - Lokomotywą manewrową.
Jak wielkie zabawkowe tory.
Na drugim torze musi być manewrówka.
James znalazł lokomotywę
i ruszył do maszynisty, popisując się wspaniałym francuskim.
To brzmi...
James z lokomotywą i wzwodem.
O ile ją prowadzi.
Będzie tak podniecony...
Lokomotywa manewrowa.
- Kieruje! - Jadę manewrówką!
Stary chłop z namiotem.
O tak!
Czy to najlepszy dzień w życiu Jamesa Maya?
- Ma własną sieć kolejową. - Pełnowymiarową zabawkę.
Kto miał zestaw marki Hornby,
wie, jak to działa. Do dzieła!
Jedzie.
Zbliża się pracownik. Pora poszpanować francuskim.
Ty to...
odłączyć.
Idzie James.
Chciałem zerknąć, co tu jest.
- Ale się szczerzy. - Cudnie.
- Rusza. Wsiadaj! - Dalej.
- W nogi! - Straszne!
- Jedynka. Co dalej? - Jeden.
Siedzący u steru błękitnego olbrzyma James
zepchnął nasze samochody i wagon mieszkalny na bocznicę.
Tam odłączył platformę...
Do przodu. Zwolnić hamulec.
...i ponownie podłączył wagon mieszkalny do pociągu,
który powitał kolejnych pasażerów i wyruszył w dalszą drogę.
Słońce zachodziło, a my musieliśmy zdjąć auta z platformy.
To oznaczało odpalenie średniowiecznego widlaka
i wykorzystanie moich umiejętności rolniczych.
Jeszcze trochę. Stop!
Czy to pierwszy raz, jak próbujemy
- zrobić coś poprawnie? - Jeszcze nie skończyliśmy.
Jeszcze odrobina. Już.
Pora zdjąć pozostałe dwa.
Twój może być cięższy niż mój, James.
- Na dół. Opuszczaj. - Czysto.
Mów kiedy.
- Gra i buczy. - Wystarczy.
Udało się.
Wszystkie trzy samochody wjechały do Mauretanii.
Następnego ranka, po krótkim, gorącym, bezalkoholowym śnie,
zebraliśmy się, żeby obejrzeć modyfikacje.
Na pierwszy ogień poszedł mój jaguar f-type.
Jestem trochę zawiedziony.
Inaczej to sobie wyobrażałem.
Czyli jak?
W latach 70. i 80. dzieciaki...
- Mam na myśli... - Nas.
Dokupowało się poszerzone nadkola do escorta,
a na wielkie koła już nie starczało.
Tak, rezultat wygląda śmiesznie.
Jak stanąć z tyłu...
Szeroki na pięć metrów.
Gdyby nie te nadkola...
Po co takie nadkola,
skoro masz minikółeczka?
Jednak to wciąż „jaaaag”.
Dobre.
- Taki napis. - Zmieniłem emblemat.
- Chyba „emblemaaaat”. - Też dobre.
Na masce mam dzioborożca.
- Wystające filtry powietrza. - Jasne.
Reflektory ze stratosa.
Masz się z czego tłumaczyć przy tym brzydalu.
To estetyka.
A jeśli o estetykę chodzi,
stąpasz po bardzo cienkim lodzie.
- Racja. - Moment.
Nie. To londyńska taksówka.
- Chcesz wiedzieć, co to jest? - Wrak astona martina DB9.
„Wrak”, dobra nazwa.
Mój jest lekko zepsuty, twój jest totalnie spaskudzony.
Nie słucham was.
W tym astonie można mieszkać.
To jest namiot, rozkłada się i mam dom.
Mieszkam na ulicy Astona Martina 1.
- To namiot? - Namiot.
Ta piękność wygląda jak przyczajony rekin.
- Wybacz. - Aston...
Ma potencjał. Mieszkaniowy.
Po co te karbonowe cycki?
To wloty powietrza.
- Jak z dzioborożcem. - Tak.
O to chodzi. Podniosłem zawieszenie.
- Jest oświetlenie. - Dość.
Pora na mój wóz.
Nie chcę o nim rozmawiać.
- Chcesz. Tędy. - Nie.
Brawo, James. Bez wątpienia prezentuje się nieźle.
Wygląda nawet lepiej.
- I te gustowne paski. - Owszem.
Nigdy mi się nie podobał.
A teraz się podoba.
Naprawdę lepiej.
Jak wyprowadziłeś wloty?
Założyłem inną maskę.
To jest coś w rodzaju maski MC.
Pamiętacie, z centralnym silnikiem.
Dodatkowe wloty, szczelina.
Jakbyś dostał lepszy prezent na święta.
- Słabo. - Racja.
Wściekły jestem, że wygląda lepiej niż mój.
To jasne.
Wygląda niemal tak dobrze jak mój.
A po co ci klatka?
Na wypadek dachowania.
Chwileczkę.
Jest.
- SMS? Czytaj. - SMS od pana Wilmana.
„Przemierzaliście już pustynie,
ale nie takie.
Sahara, największa pustynia na świecie.
Czeka was 1600 kilometrów
w stronę plaży w Senegalu,
dawnej mety rajdu Paryż-Dakar”.
Moment, przejedziemy Paryż-Dakar?
Spełnienie marzeń!
Lepiej.
Omija nas nudny etap z Paryża,
- zostaje pustynny. - Najciekawszy.
- Ależ wyprawa. - Najlepsze etapy.
Panowie.
Może chodzić o to, dlaczego Paryż-Dakar już się nie odbywa
w tej części świata. Jest coś jeszcze.
„Obecnie jesteście w czerwonej strefie.
Ministerstwo nie wyklucza wystąpienia aktów terroru,
a za granicą w Saharze Zachodniej
toczy się wojenka między separatystami a Marokańczykami.
Musieliśmy ostrzec ministerstwo obrony Maroka,
aby nie wzięto naszych pojazdów
za siły wroga.
Bądźcie grzeczni”.
Z tym ostrzeżeniem w pamięci odpaliliśmy silniki.
Wiedzieliśmy, że do Dakaru
jedzie się na południowy zachód.
Wyruszyliśmy na Saharę.
Mam 450 koni mechanicznych, jadę rajd Dakar astonem.
Mimo entuzjazmu Hammonda
nasze samochody czekało trudne zadanie.
Nie zostały stworzone do takich wyzwań.
To lekko zmodyfikowane supermodelki na mistrzostwach w kick-boxingu.
Mój samochód powstał,
kiedy Maserati było częścią Ferrari.
W połowie prac nad modelem
Fiat, właściciel,
oddał Maserati pod skrzydła Alfy Romeo.
Maserati zaczęło od nowa, używając posiekanego quattroporte.
F-Type był trochę dziwaczny.
Zaczynał jako sedan XJ,
potem zmniejszyli go do sedana XK,
a potem jeszcze bardziej, by powstał f-type.
Taka wycinanka z wycinanki.
Silnik to też pomieszanie z poplątaniem,
bo Jaguara nie było stać na własną V6.
Wzięli swoją V8 i wycięli dwa cylindry.
No i proszę, V6.
Działa. I to jak.
Zwłaszcza z turbosprężarką, posłuchajcie.
Mój samochód wymyślono w centrum projektowym Jaguara
w kącie biura, za kotarą, serio.
Potem poskładano go z części Forda.
Ale to wciąż Aston Martin,
a dla wielu pierwszy prawdziwy
od czasów modeli DB.
Nawigacja się obudziła.
Jesteśmy kawałek od Manchesteru.
Spójrzcie. Wydmy!
Prawdziwa Sahara.
Wydmy są niezwykle niebezpieczne.
No to pora się pobawić.
Nie jesteśmy zbuntowanymi bohaterami. Jesteśmy trzema królami.
A dzięki łączności USB
mamy muzyczkę.
Kurde!
Nie ścinać.
Ważna wskazówka.
O nie.
Klima się wymeldowała.
Poważnie.
To ci dopiero pech.
Moja działa.
Jaka jest temperatura na zewnątrz?
Mamy 48 stopni. Rany.
WYSOKA TEMPERATURA SILNIKA PATRZ INSTRUKCJA
Wysoka temperatura silnika. Zatrzymaj się.
Wóz każe mi się zatrzymać.
Mój Boże.
Cześć.
W czym problem, proszę pana?
- To chyba wiele wyjaśnia. - Jakiś kłopot?
O tak.
- Co tam masz? - Wiatrak.
- No tak. - Od Petera Jonesa.
Przestał działać i już.
Pasek się nie zerwał?
- Co to jest? - Chyba płyn chłodzący.
Musiał wyciec stąd.
Dziwne. Jak byk, ręcznie wykonany.
Czyli starannie.
„Ręcznie wykonany”.
- Do tego w Anglii. - W tym sęk.
- I masz. - Jak byk.
- Nadal za gorąco. - Nie siedź tak.
Musi ostygnąć, nie ruszę go.
- Napraw to. - Dlaczego nie?
Jest za gorący.
Poczekaj, aż ostygnie, wyjmij silnik.
Nie ma szans, jest 49 stopni.
Jest na maksimum.
- Nie, na zewnątrz. - Zewnętrzna.
Pokazuje 63.
- Fahrenheita? Nie ma tylu. - Fahrenheita, tak. Zimno.
Myśli, że jest w Anglii.
Poważnie.
Mamy 63 stopnie Fahrenheita i jesteśmy w Nottingham.
Tak myśli.
Co robimy?
Jako, że Hammond miał dom i samochód,
który myśli, że wokół ma piękną angielską wiosnę,
wiatraczka nie oddałem.
I odjechaliśmy.
Pora na raport. Za nami 15 minut jazdy,
dwóch z nas wciąż jedzie.
Na szczęście szybko znalazłem usterkę.
Myślałem, że to płyn chłodzący,
który wyrzuciło z układu.
Ale to nie to.
To płyn do wspomagania. Wyciekł stamtąd.
Zagotował się, tak było gorąco.
Muszę odprowadzić ciepło.
Furgonetka pana Wilmana.
Muszą tu być narzędzia.
Serio? Boże, oby się nie przydało.
Chwileczkę. Narzędzia?
No.
Mnie boli to bardziej.
I już!
Odpal.
Tak. Dałem ci powietrze.
Mogłem schłodzić silnik jeszcze jednym sposobem,
ale to nie do pomyślenia.
Nie chcę tego robić, ale będę musiał.
Podkręcę ogrzewanie.
Dzięki temu gorące powietrze z komory silnika
popłynie do mnie.
Tak, teraz jest gorąco.
Na przedzie
samotność doskwierała mi bardziej niż z Jamesem na biegunie północnym.
Mauretania jest pusta.
Całkowicie pusta. Spójrzcie.
Nikt tu nie przyjeżdża.
Dostaliśmy pozwolenie na filmowanie o numerze 58.
To 58. pozwolenie
od 1960 r.
To 63 lata.
Wydali tylko 58 pozwoleń na filmowanie.
Hammond, wróciłeś!
Podziurawiłem maskę i włączyłem ogrzewanie.
Długo nie pożyję.
Nieciekawie.
Kontynuowaliśmy jazdę z naszym ugotowanym kolegą,
aż naszym wachożłopom skończyła się wacha.
A że na Saharze nie ma wielu stacji paliw,
trzeba było podjechać do cysterny od pana Wilmana.
Jakim cudem już tak wyglądasz?
To od potu, od pasów.
- Ja jadę piekarnikiem. - Kurczę.
Możemy na słówko?
- Co? - Chodźcie.
Co jest?
Panowie, zanim ruszymy dalej.
Pan Wilman prosił,
żebyśmy sfingowali mały wypadek.
Że niby cysterna wybuchła.
Co?
Żebyśmy panikowali, że zabrakło nam paliwa na pustyni?
- Telewizyjny horror. - Tak.
- Nie. - Tak.
Chce mieć eksplozję do zwiastuna.
- No tak. - Jestem na nie.
- Co ty? - Ja też.
- Słabo. - Nie chcę tego robić.
- Pan Wilman każe. - Tak.
Pilnujmy tego jak oka w głowie.
Nic cenniejszego nie mamy.
Już zalałem. May?
- Tak? - Bierz go, tygrysie.
James, dokąd idziesz?
Rozciągam, żeby obejść.
Naciśniesz...
- Tam na dole. - Jasne.
- Jest. - Ma symbol dystrybutora.
- Możesz? - Widzimy.
- Coś jeszcze? - Możesz nacisnąć?
- Tak. - A naciśniesz? Proszę?
- Już. - Nacisnął.
- Nie. - Tak.
Nacisnąłem.
- Nie. - I jeszcze raz.
Z włączonym zapłonem.
Aż dwie prośby.
I już.
Świetne instrukcje.
Ostrzegałem cię, James. To najgorętsza...
Wyruszyliśmy, uzupełniwszy paliwo z parzącej cysterny.
Szybko napotkaliśmy pierwszą przeszkodę geologiczną.
Trochę mnie niepokoi
ten niekończący się klif przed nami.
Końca nie widać.
Góry się ciągną i ciągną.
Dupa.
Skoro ktoś już wyznaczył drogę,
to chyba nie zakończył jej ścianą klifu?
Szybko się dowiedzieliśmy.
Po kiego komuś tunel
na środku Sahary?
To pewnie kopalnia czegoś strasznego.
- Czego? Kurzu? - Nie ma tu nic strasznego.
Hej! James, możemy się pościgać.
To świetny pomysł, nie chcę brać w tym udziału.
Nie podoba ci się?
Kto osiągnie najwyższą prędkość i zahamuje tuż przed...
A nie, tobie nie wolno.
Kurczę, panowie. Stop.
Co jest?
Nietoperze.
- Dużo nietoperzy. Wychodzimy. - Boję się ich.
Nie są groźne.
Scooby-Doo się naoglądałeś?
- Słyszałeś o eboli? - Tak.
Krwawisz z oczu, nosa,
- z wszystkich otworów. - Tak.
- A potem umierasz. - Tak.
Akurat rodzina zdąży przyjechać,
żebyś eksplodował, opryskując bliskich zakażoną krwią.
Większość ekspertów jest zgodna, że wirusa roznoszą tutejsze nietoperze.
W Afryce Zachodniej.
Mamy problem.
- Wystarczy tu nie wjeżdżać. - O rany.
Musimy tam wjechać.
I wcisnąć gaz do dechy.
- Nie szybko. - Tak.
- Rozwalisz coś. - W guano nietoperza też?
- Wirus... - Czyli w kupie.
- Tak, w kupie. - Na ziemi.
Wzbijesz wirusy w powietrze,
- nawdychamy się. - Pojedynczo i migusiem.
Okna zamknięte.
Obieg powietrza zamknięty,
żeby krążyło po kabinie.
Nie chcę eboli.
No to lecę.
Dobrze. Doucement.
- I mamy ebolę. - W nogi.
Nietoperz! Minął mnie!
Mam ebolę!
Ile to się ciągnie?
Widać koniec! Spokojnie.
Chryste.
A to co, cholera jasna?
- Wjeżdżam. Rozsądnym... - Nie wzbijaj kurzu.
Nie wzbiję.
Szlag.
UWAGA POLE MINOWE
Granica z Saharą Zachodnią.
UWAGA!! MINY!!
Hammond.
Richard, słyszysz mnie?
Widzę światło!
- Stój! - Szlag!
Wycofaj po śladach.
Tu jest napisane „miny”.
Jesteś na polu minowym.
Wycofaj po śladach, bo tam nie ma min.
Przejedziesz przez drut kolczasty
i pewnie przebijesz opony,
ale spokojnie.
No. Jesteś bezpieczny.
- Pole minowe. - Sahara Zachodnia.
To naprawdę pole minowe?
W takiej sytuacji lepiej zaufać znakom.
Gdyby było napisane: „Uwaga, gąsienice”,
sprawdziłbym.
Wystarczy postawić znak.
Miny też mogli porozkładać.
Ja bym postawił sam znak.
- Jesteś leniwy i nie masz min. - Fakt.
Ja myślę, że tam nie ma min.
- To co, spacerek? - Nie.
Co tu się...
- Co to? - Pole minowe.
- Tak. - Hammond tam wjechał.
- Serio? - Rozwalił barierki.
Mieliśmy problem.
Musieliśmy założyć, że są tam miny.
Za nami był tunel pełny zainfekowanych odchodów nietoperzy.
Nie chcę wracać przez tunel eboli.
Nawet jeśli wrócimy tą drogą,
pozostaje wielki klif.
Ten problem możemy spróbować rozwiązać.
Coś wymyślimy.
Tu się nie da.
Nie mamy wyboru.
- Nawiguję. - Macie rację.
Nie możemy...
Stój!
Zatrzymaj się!
- Stój! - Stój!
No to będzie zwiastun.
Będziecie tak stać i patrzeć?
Ja się cofnę.
Cysterna odjechała i nie wybuchła.
To nas nie przekonało.
UWAGA!! MINY!!
Więc zawróciliśmy...
i wróciliśmy przez tunel.
Jak to ominąć?
Pojęcia nie mam.
Po wielu godzinach w końcu znaleźliśmy wyboisty szlak,
który mógł prowadzić przez grzbiet.
Straszne wertepy.
Tak. Dajesz, jaguarku. Uda ci się.
To auto naprawdę mnie zaskakuje.
Zapewne dzięki niewielkiej masie.
To robi ogromną różnicę.
Moje waży ze dwie tony.
No dalej!
Cholera jasna.
No dawaj!
Kurde.
Jedzie król jaguarem.
Uważaj, kamień.
Oto...
Dasz radę mnie szturchnąć?
Gazela poruszyła morsa.
Dziękuję bardzo.
Dalej, delikatnie. Tak.
Zaczynam lubić mojego jaguara.
Na początku się zawiodłem,
ale to genialny wóz.
W końcu osiągnęliśmy cel.
Szczyt jak nic.
Chyba.
To wygląda na plac budowy.
To nasza cysterna?
Czyli przejechała przez pole minowe.
Nie wybuchła. Pan Wilman się wścieknie.
Ze zwiastuna nici.
Ja bym się tu zatrzymał.
Dlaczego?
Zobaczysz.
Patrzcie. Droga.
- Fakt. - Nawet porządna.
- Tak. - Tylko że jest na dole.
- Tu nie dociera. - No właśnie.
- Zjedziemy zboczem. - Co?
- Tędy. - Pewnie, tędy.
To klif!
Jak dla mnie od drogi dzieli nas
za dużo grawitacji.
A to nieprzewidywalna kochanka.
Bardzo konsekwentna.
Jeśli pojadę pierwszy,
- a jestem gotowy... - Serio?
Tak.
- Tam stoi furgonetka. - Tak.
Na pewno jest w niej linka.
Przymocuję wóz do koparki.
Druga będzie robić za koło pasowe.
Podczas zjazdu
będę zabezpieczony.
Gdzieś ci się pomieszała inżynieria z rysowaniem kreskówek.
To bardzo, bardzo, bardzo
wymyślne samobójstwo.
Nie było innego wyjścia,
więc poszliśmy poszperać w furgonetce.
Jest linka.
Utrzyma cztery czy pięć ton?
Na to wygląda.
Będzie spory ciężar.
- Gotowi? - Stopy.
Jedziemy.
Kiedyś już zamocowałem linki bez pomocy ze strony operatorów koparek
i zapłaciłem ich szefowi...
„Dziesięć tysięcy mauretańskich ugij.
Lord Clarkson”.
Nie mam karty gwarancyjnej,
ale przecież mam jaguara.
Następnie wyjaśniłem plan kolegom.
- Pojadę tam. - No...
Operator tej koparki ruszy naprzód
z tą samą prędkością.
- Koła pasowe... - Tak.
On może obracać ramię.
Gdybym musiał zmienić kierunek,
powiecie mu,
żeby się ruszył.
- Zna angielski? - Co?
- Zna... - Nie.
To lokalsi, mówią po arabsku i francusku.
- Dobra. - Arabski? Nie.
- Francuski? - Od dziecka.
Wszystko jasne. Czas wsiadać.
Zjeżdżasz na biegu czy na luzie?
Będę jechał, więc na jedynce.
Gotowi?
Bez obaw, jesteśmy z tobą.
Jezu.
- W lewo. - Trochę w lewo.
Odrobinę.
Jesteś bardzo blisko... Zjeżdżasz z klifu.
Tyle dobrego,
że nic nie widzę dzięki reflektorom.
Dobra.
Teraz widzę, co mnie czeka. Nie podoba mi się to.
Niedobrze.
Teraz w lewo.
Niech obróci w lewo.
Ramię w lewo, robi się.
Nie chcę wpaść do tego wąwozu.
...lewo.
Cokolwiek pokazałeś na migi, zrozumiał.
No dalej, skręcaj.
Dobra, w lewo.
W lewo, moja ty zwinna kozico.
- Tak lepiej. - I prosto.
Chryste, co ja robię?
Dotarłem do miejsca, z którego poradzę sobie
o własnych siłach.
Mało praktyczne rozwiązanie na co dzień, prawda?
- Powolne. - No.
I trzeba mieć koparki.
No to lecę.
O w mordę.
Jadę bokiem.
Prostuj!
Dobra. Szybkość i moc!
Jestem na drodze! Na drodze!
Hammond i May, wasza kolej.
To proste, nie ma się czego bać.
Najpierw musieliśmy jednak
zadbać o bezpieczny zjazd dziewięciotonowej cysterny.
Gdybyście mieli spuścić cysternę z paliwem z klifu,
jakich dwóch gości nie wyznaczylibyście do tego zadania?
Jesteśmy pewni na milion procent,
- że to wytrzyma? - Szczerze mówiąc, nie.
Jest cięższa niż jaguar, nawet z Jeremym w środku.
No to jazda.
- Za mocno. - Za mocno. Cofnij.
Kurczę!
O rety.
Okropne dźwięki.
W połowie drogi kierowca poprosił o odczepienie linki,
aby resztę klifu pokonać samemu.
Wiem, co czuje kierowca cysterny.
Zwieracze puszczają.
Musi porządnie odbić w lewo.
Inaczej czeka go los Jeremy'ego.
Musi jak najszybciej odbić.
James, zjechaliśmy nieco dalej
- po raz pierwszy. - Tak?
Widzisz to samo?
O Boże.
O nie.
Panowie, cysterna na dole.
Choć utknęła.
Dobre wieści.
Cysterna jest na dole. I nie wybuchnie.
Odpadł jej przedni zderzak.
Nada się do zwiastuna.
Niesamowite.
Naprawdę imponujący widok.
To ci dopiero. I nie wybuchła.
- Jak tu zleźliście? - Drogą.
- Czyli... - Tak.
Taka niespodzianka. Za budową.
To właśnie budują. Po to im koparki.
- Budują drogę. - Dotarli na sam szczyt.
- Ładna droga. - Piękna.
- Wszyscy są szczęśliwi i bezpieczni. - Nie.
Jesteśmy na dole.
- Zjechałem stamtąd tym! - No tak.
Fajnie było. Nowa droga.
Świeżutki asfalt. Lekko przysypany na krawędziach.
Słońce zachodzi, asfalt się skrzy.
Postanowiliśmy przejechać przed zmrokiem, ile się da.
W dzień jest przyjemnie ciepło, a teraz...
Minęła siódma.
Słońce zaszło za wzgórzem.
Przyjemne 38 stopni.
Gdy zapadła noc, zjechaliśmy z drogi, by rozbić obóz.
James i ja założyliśmy, że w furgonetce czekają luksusowe namioty.
Nie wiem, czy kiedyś tak się wściekłem.
Bieda.
Nawet harcerz by podziękował.
Skąd pan Wilman je wziął?
Zwinął po jakimś festiwalu?
Nie mogę... Mam 63 lata.
Kolan nie dosięgnę, a co dopiero stóp.
Jak mam się w tym ubrać?
Wiesz, co jest podwójnie irytujące?
Nie, ale mów dalej.
- Hammond ma lepiej. - O wiele.
Nigdy nie zasnę,
wiedząc, że Hammond ma lepiej kilka metrów ode mnie.
Nie potrzebuję takiego namiotu.
Wszystko w nim widać.
Wziął najtańszy z wyprzedaży?
„Jaki macie najtańszy namiot?”
Supermarkety chwalą się recyklingiem jednorazówek...
Po okropnej nocy znów wyruszyliśmy w trasę
przez bezkresne upały Afryki.
Tyle dobrego,
że ten etap podróży to gratka dla miłośników motoryzacji.
Najpierw odcinek szutrowy.
Później coś jak alpejska przełęcz.
O, asfalt.
Jezu. Co za droga!
A potem...
Powszechnie znienawidzona nawierzchnia.
O Boże, tarka.
Tragedia.
Niech to się skończy, błagam.
Możecie nie wierzyć, ale zobaczcie.
Aż odpadła kratka nawiewu.
To najmniejszy z jego problemów.
James, twoje maserati się rozlatuje.
Wygląda jak wóz klauna.
Nadkola się trzęsą.
Boże, teraz widzę.
Cała karoseria wibruje.
Szok.
Myślicie, że w furgonetce
mamy zapasowe miednice?
O Boże.
I tak przez 42 kilometry.
Mam dość tej... tarki
Na szczęście wkrótce w polu widzenia pojawiło się miasto z gładkimi drogami.
CHINGUETTI – 4711 MIESZKAŃCÓW
TEMPERATURA – 50°C
Chinguetti tysiąc lat temu,
serio, tysiąc lat temu,
było miejscem postoju między Timbuktu a wybrzeżem.
Tu przechowywano całą literaturę.
Każdy budynek był biblioteką. Cała wiedza się tu mieściła.
Dziś miasto jest podzielone na dwie części przez wadi wypełnioną piaskiem.
Przekroczenie doliny wymaga ogromnej prędkości i mocy.
Jezusieńku!
Jest i Jeremy.
Milusio tu, prawda?
Mój wóz trochę się zużył.
A to co?
Nie wiem.
Rany.
Niedobrze.
To nie powinno wyciekać.
To olej czy woda? Oleista woda? Piaszczysta, oleista woda?
Nie.
- To płyn do wspomagania. - Co?
Płyn hydrauliczny się gotuje,
bo panują takie warunki.
Widziałeś...
Otwarta maska.
To drobnostka. Przegrzał się,
za gorąco jest.
Płacze.
Troszeczkę.
DB9 tak mają na pustyni.
- Fakt. - Słuchajcie.
- Rozejrzyjmy się. - Tak.
Chcę coś zobaczyć.
Co? Nie, co?
To biblioteka.
Jest tu mnóstwo bibliotek. „Bibliotheque”.
Są trzy. Kiedyś było 700.
Cała wiedza.
- Dobrze mówię? - Tak.
- Cała tu była. - Arabskiego świata.
Do zobaczenia za minutę.
Chciałem się rozejrzeć,
bo to miejsce wkrótce zniknie.
Pustynia...
- pożera miasto. - Co?
Pożera je.
Cholera jasna. Spójrzcie.
Trawnika już nie musi kosić.
Metr piachu.
- Dlaczego pustynia pożera miasto? - Tam!
Jest takie coś jak globalne ocieplenie.
Słyszałem.
Przez to Sahara przesuwa się na południe
w tempie czterech metrów rocznie.
Wiatr przemieszcza piasek?
Roślinność obumiera i powstaje pustynia.
- Za sto lat będzie tu piach. - Tylko.
To chyba dach.
Jestem w szoku.
- Wiesz co? - Co?
Podsunęło mi to pomysł.
- Jaki? - Dobra.
Spodoba ci się to.
Tymczasem w jednej z bibliotek
pokazano mi kilka niesamowitych starożytnych tekstów.
Tu użyto prawdziwego złota.
To jest złoto?
Tak?
Złocone.
- Tak. - Oszałamiające.
Mówi, że pewien amerykański turysta
odwiedził bibliotekę
i chciał kupić tę księgę.
Chciał mu za nią dać dom na Florydzie.
Odmówił, bo to spuścizna jego przodków.
Postąpiłeś słusznie.
Nie chcesz tam mieszkać.
Gorąco, lepko i wszyscy noszą broń.
Mogę dotknąć 500-letniej księgi o astronomii?
Ruchy względne Księżyca...
Ziemii i Słońca.
Sprzed czasów Kopernika,
prawdopodobnie ten okres.
Świat arabski nie wiedział jeszcze,
że słońce jest w centrum.
Należy pamiętać...
W końcu to XI wiek,
ale w naszym rozumieniu.
Uśpiwszy bibliotekarzy,
James wreszcie wyszedł na słońce.
Jak tam, fajnie było?
Fantastycznie.
Sporo książek, a jedna
przedstawiała żywoty proroków,
ilustrowane diagramy,
- jak zdjęcia. - Mina mu zrzednie.
Coście nabroili?
- Co to? - Spacerowaliśmy.
Tak sobie zwiedzaliśmy.
- A, to. - Zauważyłeś.
- To nie my. - Nie.
- To... - Wróciliśmy ze zwiedzania
- i tak go zastaliśmy. - Właśnie.
Kojarzysz wiry pyłowe?
- Takie tornadka. - Tak.
Zaparkowałeś na skrzyżowaniu.
- Tak. - To wzmocniło efekt
i wiatr naniósł piachu.
Widzieliście to?
Nie, byliśmy w innej części miasta.
Jedyne, co nam przychodzi do głowy,
- a kombinowaliśmy... - Tak.
Nie mają tu mandatów.
Za parkowanie na środku drogi
straż miejska wypełnia wóz piachem.
To dobre.
Co, jeśli nie odpali?
- Odpali. - Jak to ogarnąć?
- Gdzie kluczyk? - Gdzie go zostawiłeś?
Leżał na wierzchu.
- Otwórz drzwi, piasek wyleci. - Są zamknięte.
Nigdy nie zamykam samochodu.
Właśnie dlatego.
Dajcie szpadel, poradzę sobie.
Spadówa.
Zostawiwszy Jamesa sam na sam z burzą piaskową,
udaliśmy się do furgonetki,
by rozwiązać problem
spowodowany okropną tarką.
O Boże! Ależ...
Pali!
Dziękuję.
Gdybyś coś spawał...
- Piłował. - Albo się przebierał.
Moment.
To się nada.
O tak.
Podczas gdy James szuflował jak najęty...
Głąby.
...my uwijaliśmy się z tym, co znaleźliśmy na pace.
Wkrótce powstała nasza antytarka.
Znalazłem to na pace.
- To kultywator. - Tak.
Może się sprawdzić,
ale zwykle kultywatory ciągną traktory.
Wtedy musiałbym jechać
po tarce, zanim ją wyrównam.
Nie o to chodzi.
Byłoby miło.
Nie jestem taki.
- Jaki, miły? - Miły.
To ma pomóc i ułatwić życie mnie.
Zobaczysz, moje rozwiązanie
przebija to po milionkroć.
Nie mam pojęcia, dlaczego pan Wilman wsadził do furgonetki dwa skutery śnieżne,
wiedząc, że jedziemy na Saharę, ale się cieszę.
Wyjaśnię.
Płozy są zbędne.
Założyłem z przodu koła, ale to nieistotne.
Interesują nas gąsienice.
Będą pracować na drodze moich kół,
wyrównując grzbiety
na tarce.
Moje autko
przejedzie jak po lodzie.
Dwie potężne szlifierki taśmowe.
Dokładnie, szlifierki taśmowe
przed maską jaguara f-type.
- Tak. - Offroadowego jaguara.
Niesamowite. Zamiast zgnić w celi bez klamek
z rękawami związanymi z tyłu,
ty co rusz masz okazję spełnić swoje chore fantazje.
Oto one!
Tyle technikaliów.
Czas sprawdzić teorię w praktyce.
Unosimy.
Richardzie, ku przyszłości!
Większość mieszkańców
nie widziała skutera śnieżnego.
Zdziwią się, do czego to służy.
Oczywiście podniosłem zestaw.
Opuszczę go hydraulicznie.
To jak lotus Jamesa Bonda.
W normalnym trybie to normalny wóz.
Gdy dotarliśmy do tarki za miastem,
przyszła pora na dziewiczy rejs.
Skutery odpalone.
Dobra, działam.
No to opuszczam.
Jedziemy.
Niech mnie, to działa.
Coś...
Rzeźbię drogi. Wygładzam je.
Szlifuję drogę.
Boże.
To się nie dzieje.
O tak.
Pora się odprężyć.
Nie robię tego dla siebie, pamiętajcie.
Korzysta na tym cała Afryka.
Kamienie. Podrzuca kamienie.
To się zdarza.
Kawał kamulca.
Pomimo drobnych przeszkód,
gdy zatrzymaliśmy się kilka kilometrów dalej,
rezultaty były widoczne gołym okiem.
Lewa strona drogi,
którą wyrównaliśmy,
kontra prawa, której nie ruszaliśmy.
- Oto dowód. - To działa.
- Można tu urządzić wyścig F1. - Jasne.
Postanowiliśmy współpracować dla dobra ogółu
i wyrównać całą drogę ramię w ramię.
Ruszajmy, Hammond.
Zbudujmy autostradę.
Spróbuję bardziej się wgryźć.
Powoli to opanowuję.
Szlag!
O cholera!
O Boże!
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Kupa dymu, wyskoczył i...
Przynajmniej nie ma świadków. Oprócz ludzi w tej ciężarówce.
- Pojadę dalej i tyle. - Tak.
No dobra.
Zasłonię brakujący skuter.
Dobra myśl.
To się nie powtórzy. Wiem to.
Coś się zepsuło.
Po drugim incydencie postanowiliśmy porzucić pomysł
naprawiania dróg na najbliższą przyszłość.
Zaczęło się genialnie,
ale potem wszystko się pochrzaniło.
I to szybko.
Miałeś gotowe przemówienie?
Nie wiedziałem, jaki order mi dadzą.
Ja liczyłem na pomnik i TED talka.
Ja na order już nie liczę,
bo mój skuter rozjeżdża pewnie jakąś wioskę.
Zakładając, że May nas dogoni,
ruszyliśmy w dalszą drogę.
Gdy zapadła ciemność, mój aston znów zaczął się stawiać.
Znowu się przegrzewa.
Każe mi się zatrzymać.
Biegi wchodzą do trójki, jadę na zbyt wysokich obrotach.
No dobra.
Nic nie poradzę.
W sumie masz rację.
Światła auta kolegi niknęły w mroku,
a mnie została samotna tułaczka.
Jest późno, a ja jadę góra 30 na godzinę.
Skrzynia biegów szwankuje.
Utknęła na dwójce.
Jak przekroczę 1500 obrotów,
silnik się przegrzeje.
Mam też komunikaty
o awarii akumulatora i hamulców, każą mi się zatrzymać.
Lampki na desce rozdzielczej zgasły. Już świecą!
„Awaria poduszek powietrznych.
Awaria zabezpieczenia przed dachowaniem. Awaria systemu DSC”.
No dalej.
Dowiozę cię i naprawię.
Następny ranek powitałem wspólnie z Jamesem.
O Boże.
Pusto.
- Cześć, May. - Cześć.
Widziałeś, czego brakuje?
Tak.
Zostałem z tyłu.
Mają przewagę, ale ich znajdę.
Tylko że tym dalej nie pojadę.
Przekimałem się tu, bo mogę.
Mam hotel Aston Martin.
I tylko tu mój aston się sprawdza.
Prowadziłem premierę tego auta.
Pamiętam ją.
To wtedy samochody zaczęły być inteligentniejsze.
Ale nie dość inteligentne.
Kiedyś wszystko, co elektryczne,
miało swój oddzielny przewód.
No ale mieliśmy tylko klakson.
W jego czasach wszystkim sterowała elektronika,
więc przewody połączono w gigantyczną, inteligentną wiązkę,
która rozgałęzia się do różnych elementów.
Dzięki temu wóz czuje wszystko, hamulce, zawieszenie.
I super. Aż przestaje coś czuć.
Jeśli nie czuje skrzyni biegów, przestaje jej używać.
Wystarczy jedno zwarcie,
żeby cały układ nerwowy się posypał.
Może być gdziekolwiek.
Pustynia pogorszyła sytuację.
Jest gorąco. Pełno kamieni i piasku.
Trzeba chłodzić auto.
Z przodu jest maleńka chłodniczka.
Chłodzi olej do skrzyni biegów umieszczonej z tyłu.
Jeden z kamieni przedziurawił chłodniczkę.
Olej wyciekł i ją zalał,
a w połączeniu z piaskiem
zablokował dopływ powietrza.
I skrzynia biegów się przegrzewa.
Na to jeszcze coś poradzę, ale elektronika?
Muszę szukać,
aż znajdę źródło problemu.
Po godzinie grzebania wróciłem na drogę.
Aston nie był jednak naprawiony.
Jadę, to dobrze. Ale mam tylko jeden bieg
i nie mam pojęcia, co się dzieje z silnikiem,
bo zegary nie działają.
Dlatego auto nie zmienia biegów.
Nie podaje mi informacji, bo ich nie ma.
O, cześć. Cysterna.
Nie wiem, czy mam paliwo, ale i tak zatankuję.
Wskaźnik nie działa.
- O proszę. - Dojechał.
Działa!
Mniej więcej.
Niech odpocznie.
- Ile masz biegów? - Jeden.
- Który? - Nie wiem.
Absolutna katastrofa. No tak, paliwo.
- Muszę tankować? - Nie mam...
- Bez zegarów? - Nic!
Tak też robi. Nie wiem, co to jest.
Aston Bonda tak nie robił.
Brzmi wspaniale.
Jak szybko jechałeś, Bond?
„Nie wiem. Prędkościomierz padł.
Działał jeden bieg”.
- Wiecie co? - Co?
- Jesteśmy tu trzy dni. - No.
- Wypiłem z 60 litrów wody. - Spokojnie.
Nie sikałem ani razu.
I chyba to mnie sprowokowało. Chce mi się.
- Idę siku. - Nie sikałem.
No bo słońce nas tu odparowuje.
- To... - Tam.
- Naprawdę nie sikałem. - No.
Od przyjazdu.
- Idę siku. - Spróbuję.
- Minęło trochę czasu. - Nie chce mi się.
Po kilku minutach od przyjęcia pozycji
odnieśliśmy namiastkę sukcesu.
Kojarzysz te wykresy z kolorem moczu,
- żeby określić poziom zdrowia? - No?
Tego koloru tam nie ma.
Leci jak gorący piach przez słomkę.
Mój mocz wygląda jak poręcz schodów.
Ciągnie się jak krówka.
Za tydzień chętnie to powtórzę.
Fotel się nagrzał.
Zapłon włączony. Zegary wyłączone.
Działa. Jest na D?
Nie. Tak.
- Co to było? - Co jest?
Co to było?
Co? Dlaczego...
Przywiązaliście to do cysterny?
My byliśmy...
May.
- To ty? - Co?
Ktoś przywiązał namiot do cysterny.
A gdyby wybuchła?
Wiem, o co chodzi.
Dziwaczne warunki meteorologiczne potrafią zaplątać
zabłąkany kawałek sznurka o różne rzeczy.
To mój dom.
Nie założę go już.
- Jest w drzazgach. - Pech.
Czeka nas widok astona DB9
na pustyni,
- a nie taksówki. - To mobbing.
Nic nie zrobiłem! Sikałem. No, nie sikałem.
Wydalałem ciągutki.
Masz piękny wóz, Hammond.
Cicho bądź.
Dziś zamierzaliśmy dotrzeć do stolicy, Nawakszut.
SZUM – NAWAKSZUT – MAURETANIA
Uznaliśmy, że nie potrwa to długo,
więc zaproponowałem kulturowy przystanek.
Rozmawiałem wczoraj
ze staruszką przed biblioteką.
Mówiła, że tą drogą dotrzemy
do ogromnego oka na pustyni.
Co?
Mówią na to Oko Afryki.
To ponoć najbardziej niesamowita rzecz na Ziemi.
Czyżby?
To dziwne zjawisko geologiczne.
Niektórzy mówią, że to Atlantyda.
Nikt o nim nie wiedział,
aż astronauci z Apollo dostrzegli je z kosmosu.
Naprawdę?
To brzmi nieprawdopodobnie, ale tak powiedziała.
Nie handlowała magiczną fasolą?
Jeśli trochę przyspieszymy,
zdążymy go poszukać.
Nie przyspieszę. Mam jeden bieg.
No to ja i May pojedziemy przodem.
Jak coś znajdziemy, damy znać.
Rozejrzyjcie się za zapasowym namiotem.
Oko Afryki, nadchodzę!
Ta turbosprężarka! Pij benzynkę!
Co czeka na pustyni w pobliżu ogromnego oka?
Potężny nos.
I na pewno wielgachne cyce.
Dzięki gładkiemu asfaltowi
James i ja byliśmy blisko tego tajemniczego oka.
Jeśli wierzyć starowince,
gigantyczne oko jest gdzieś tutaj.
Nie ma go.
Zmienisz zdanie, jak wjedziesz na wzgórze
i zobaczysz wielkie oko. Patrz.
Parę kilometrów wcześniej
moje szanse na nadrobienie malały.
Wskaźniki na chwilę się włączyły. Złe wieści.
Temperatura jest wysoka.
Mogę jedynie kontynuować jazdę na jedynym biegu
trzymając się 2000 obrotów, tak na słuch.
Dach też by się przydał.
Zatrzymam się na tym wiejskim placu,
zanim się ugotuję.
Poddaję się.
Oni niech jeżdżą bez dachu, ja nie mam odwagi.
Proszę, zamknij się.
Boże. Nie może być.
Chryste...
To rama, która wyskakuje w razie dachowania.
To dobrze.
Pięknie.
Przynajmniej to się nie powtórzy.
Zobaczmy.
Chciałem odpalić i...
Szybko się pochrzaniło.
Tymczasem głęboko na pustyni
nadal nie znaleźliśmy tego, czego szukaliśmy.
Żadnych oczu.
Wielbłądy mają oczy, ale to nie te.
Chryste. Straszny hałas.
Darujmy sobie, nie ma tu żadnych oczu.
- Tylko niszczymy auta. - Chodzi o to...
Jeszcze trochę, zaraz wjedziemy na górę.
I będzie.
Kurde.
Dupa.
Utknąłem. To twoja wina.
Te rzeczy widoczne z kosmosu.
Wielki Mur Chiński.
„Widać go z kosmosu”.
Widać go, kiedy stoisz obok.
Oko tam jest, tylko daj mi go poszukać.
Albo cygańska wróżka sprzedała ci bajkę
za półtora funta.
No dobrze. Poddajmy się.
Nie lubię tego, ale się poddaję.
Szukasz oka pośrodku Afryki.
- Tak, to ogromne oko. - Ale jak ogromne?
Mówiła, że jest olbrzymie.
- Gdzie jest Hammond? - Dobre pytanie.
Pewnie nie szuka oka,
bo uznał, że to...
Wiem, że to bez sensu, ale...
Brak sygnału.
To na nic.
Płyny nie wyciekają,
ale nawet to by nie wyjaśniło,
czemu nie odpala.
Elektryka jak nic.
Jeśli wątły mózg z 2005 roku się poddał,
to kaplica.
Zostaje akumulator.
Chyba się nie rozładował?
Jest za...
tym fotelem.
Panie! Zbawienie!
Niemożliwe. Sprawdzę.
Plus się poluzował od wstrząsów.
Dosłownie, od wibracji.
Znów ruszyłem w drogę. Mało tego,
skrzynia biegów znów zaczęła biegać.
Aston Martin! O tak.
Mam biegi i w ogóle.
May i ja wracaliśmy na główną drogę,
gdy odkryliśmy coś szokującego.
To.
Niech mnie. Patrz!
Spójrz.
Jezusiczku!
To oaza?
Nie widać, że jestem Anglikiem.
Czekaj.
Usiądź, coś włączę.
Nie mam nic dla upamiętnienia
śmierci Richarda Hammonda.
Gordon Lightfoot też dziś zmarł.
- Serio? - Tak.
Powiem wam, jaki to pusty kraj.
Za mną 160 km główną drogą,
z jednego krańca kraju na drugi.
Nie widziałem innego samochodu.
To niepojęte.
Ogrom i pustka tego miejsca.
To chyba oszpecony aston martin.
Owszem.
Gdy koledzy mnie dogonili,
mój nawiedzony wóz znów zaczął się stawiać.
Nie ma biegów.
I jeszcze pika.
Dlaczego okna się otworzyły?
Dlaczego... Nie naciskałem...
Dlaczego się otworzyły?
Teraz mnie aktywnie dręczy.
Postanowił otworzyć okna i wyłączyć opcję zmiany biegów.
Do tego to wkurzające pikanie.
Pomyślałem, że wóz pika,
bo uznał dach za niezabezpieczony.
Zjechałem na pobocze, by to sprawdzić.
Kupa złomu!
Nadal pika!
Prosty w obsłudze dach. Naciskasz przycisk,
a potem wystarczy poskakać.
Mówią, że pustynia odbiera rozum.
A pośrodku?
Gnojek jeden.
Przestań już pikać! Już dobrze!
Mówiłeś, że jedziesz na dwójce?
Nie wyświetla biegu, ale to chyba dwójka.
Jak przyspieszę, to się przegrzeje.
James, znów mamy dylemat.
Albo będziemy jechać do oceanu z prędkością 61 km/h,
albo nie.
Daj mi pomyśleć.
Pełna zgoda.
Co za gnojki.
Do stolicy zostało 320 kilometrów.
James i ja zatrzymaliśmy się w miasteczku
na randeczkę z cysterną.
I dostaliśmy nieoczekiwaną premię.
- To pas startowy. - Tak.
Tak sobie myślę...
Skoro czekamy na Hammonda,
może pora na motoryzację w programie motoryzacyjnym?
Co masz na myśli?
Wyścig równoległy.
Wspaniały pomysł.
Może być ciekawie.
Od początku się zastanawiam.
Masz o wiele więcej mocy niż ja. Masz...
Mam więcej, 434 konie, ale też więcej ważę.
- Masz 434 konie. - Tak.
Ja mam 375. A masa?
Dwie tony.
Ja mam 1,6.
Ciekawe.
Ciekawy eksperyment dla naszych widzów.
Tak.
Podjąwszy decyzję, udaliśmy się na koniec pasa startowego,
rozstawiliśmy ściganckie akcesoria
i byliśmy gotowi.
Czego mi trzeba? Tryb sportowy.
Kontrola trakcji wyłączona.
Niby mam tryb ręczny, ale przez te wszystkie modyfikacje
nie mogę zmienić programu.
Piasek, którym zasypaliście mi wóz,
zablokował przyciski, ale już działają.
Chwileczkę. Kogo ja widzę?
Terminator 3: Bunt maszyn.
- W samą porę. - Co?
- W samą porę. - Na co?
Ćwiarteczkę.
Mój wóz się nie nadaje do wyścigów.
Zgaś.
Nie. Zły pomysł.
Dlaczego?
Bo pewnie już nie odpali.
Właśnie mieliśmy zacząć pojedynek tytanów.
Widziałeś Terminatora 3?
Ludzie latami się zastanawiali,
kiedy Skynet zyska świadomość.
A zyskał w twoim astonie martinie w Mauretanii.
Niespodzianka.
Co, jeśli ten idiota nauczy się komunikować z innymi maszynami?
- Kretyn, co? - Najgorszy.
- Hammond. - Co?
Co to jest?
Co to tu robi?
To jeden z twoich?
- W sensie? - A czyj?
Jak długo tak jedzie?
Odkąd go uwolnił.
To było 240 kilometrów stąd.
- Jezu. - Wypuściłeś go na pustynię.
- Nie... - Co się...
Kurde faja.
- To twoja wina. - Co?
- To twój skuter! - Ma rację.
- Nie ma innych. - Nie mogłem przewidzieć,
że trafi w cysternę 240 km dalej!
- Wypuściłeś go! - Sam mi uciekł.
- Mieliśmy się zachowywać. - Tak.
Na nas już pora.
- O tak. - No.
- I to szybko? - Tak.
Proszę, zmień bieg.
Zmień bieg.
Już czas. Zmieniaj.
Nie kłóć się ze mną. Zmieniaj!
James i ja pędziliśmy przez pustynię,
oddalając się od miejsca eksplozji.
Szybko pochłonął nas
surowy urok krajobrazu.
Widok z obu stron, szczególnie z tej,
jest spektakularny.
Prawie jak zaspy śnieżne,
piasek jest niemal biały.
Coś fantastycznego.
Temperatura spadła do 37 stopni.
O tak, u mnie do 38.
Nawet chłodno.
W końcu Jeremy i ja dotarliśmy do stolicy.
Okazało się, że nie jesteśmy tu tak znani
jak w innych częściach świata.
Richard!
Ktoś nazwał mnie Richardem.
Gdyby chciał zobaczyć prawdziwego Richarda,
musiałby długo czekać,
biorąc pod uwagę relację Hammonda i Terminatora.
No dalej, obudź się, pało.
Nie możemy... Dobra, to twoja skrzynia biegów.
A może jednak „nasza” skrzynia biegów?
Nasza wspólna.
Właśnie padł centralny zamek.
Po prostu zamknął drzwi.
Kilka godzin później
Skynet dopchał jednobiegowego rzęcha do Nawakszutu,
gdzie znalazłem Wi-Fi
i połączyłem szwankujący mózg wozu
z laptopem diagnostycznym.
Dobra, 320 km na jednym biegu.
SYSTEM DIAGNOSTYCZNY ASTON MARTIN
Mówię do laptopa zerami i jedynkami.
Językiem, który rozumie.
Zobaczmy, o co ta panika.
Sporo problemów. Boże jedyny.
Moduł drzwi pasażera...
Przeszkadzają mu drzwi. Skrzynią biegów się zajmij!
Moduł GPS. Stąd Nottingham na mapie.
To raczej nie usterki mechaniczne.
Wszystko działa, tylko się zestresował.
Jeśli to nacisnę...
Przycisk „nie martw się”.
Naciskam.
Zapomnij. I kasujemy.
Proszę, oddaj mi kontrolę nad samochodem.
Daj mi jechać.
Mam nadzieję... Nie mogę patrzeć.
Tak jest!
Nie ma na co narzekać.
Mam biegi.
NAWAKSZUT – 1,5 MILIONA MIESZKAŃCÓW
Rano postanowiliśmy się rozejrzeć.
To była chwila prawdy.
Zmieniło bieg! Zmieniło!
Mam skrzynię! Zmienił bieg.
Stawiasz opór, Johnie Connor.
Tak jest!
Chcieliśmy trochę pozwiedzać,
ale rozproszył nas heroiczny geniusz mauretańskich aut.
I po zawieszeniu.
Stłuczka. Mieli stłuczkę.
Stąd ten hałas?
Uszkodzenia tego auta tłumaczy fakt,
że nic z niego nie widać.
Kiedy samochód przestaje być samochodem?
Kiedy przestaje jechać. Do tego czasu jest autem.
Pewnego dnia będzie jechał i zniknie.
- Niedobrze. - Fakt.
Nie ma klimy.
- Pojedzie dalej. - Patrz.
Super. Nie może się zatrzymać.
- Gość musi trzymać drzwi. - Jeszcze jeden.
Bezpieczny dla pieszych.
Ale działa!
A ty martwiłeś się o swojego astona.
Nie mam co narzekać!
- Dopiero zacząłem! - Musisz...
Obejrzawszy mauretańskie konie bojowe,
postanowiliśmy się napić...
gorącej, brązowej wody.
Jak tu wyglądają stacje kontroli pojazdów?
Są niewidzialne. Mercedes!
- Klepany wszędzie. - Po kilka razy.
Arcydzieło blacharza.
John, jak tam twój samochód? Skynet nadal wygrywa?
Ja walczę, on się broni.
Spytał, czy jesteś Sarą Connor?
Najchętniej zapisałbym się do Borgów i walczył.
Ale sztuka.
- Patrzcie. - Świetny.
- To dopiero. - Nieźle!
- Tak. - I ten zimny łokieć.
To nie jest herbata, ale smakuje.
Nawet ty się zgodzisz.
Może w tym być herbata.
- Wolałbym piwko. - Co?
Wolałbym piwko.
O ile wiem,
w każdej stolicy są monopolowe.
Nawet w takiej muzułmańskiej, z prohibicją,
idzie kupić gin z tonikiem
albo orzeźwiającego browarka.
- Monopolowy? W sensie? - Są wszędzie.
Pod szyldem brytyjskich ambasad.
Serio?
- Dziwne. - To suwerenne terytorium.
- Możemy... - Tak.
Z pewnością nas przyjmą, może ciebie nie,
po czym nam poleją.
- Gdzie? - Dokończ herbatę.
Nie chcę.
Na prośbę Hammonda znalazłem numer do ambasady
i umówiłem spotkanie. Wyruszyliśmy od razu.
To moja ulubiona część tej pracy.
Wizyty w takich miastach.
Ta energia.
Borze szumiący!
Hammond miał wypadek.
Staranował mojego astona!
O nie, ktoś wjechał w jego nieskazitelne DB9.
Jeźdź ostrożniej, Hammond.
To nie ja. Wjechał i pojechał.
Mamy zwycięzcę. Panie i panowie, mamy zwycięzcę.
Nie mam pojęcia, co to było.
Poważnie, nie wiem.
Jakby kombi.
Na tym koniec spottingu,
tego nie pobijemy.
Po kilku bezkolizyjnych kilometrach dotarliśmy do ambasady.
To tutaj, panowie. Nasz klub.
Jak się mówi do ambasadora? „Wasza ambasadorskość”?
„Wasza Najwyższa Bytowość”.
Po prostu „gospodarzu”?
Ginu!
Słuchajcie.
Tylko uprzejmie. Zaproponują drinka, to odmówcie.
Spytają: „Na pewno?”.
Znów odmówicie i spojrzycie na zegarek.
„No może jednego”.
Nie od razu.
„Gin z tonikiem?” „Tak!” Tak nie róbmy.
- Grzeczne. - Dokładnie.
Myślę tylko o ginie.
KSIĘGA GOŚCI
Ładnie tu.
Brytyjsko.
Mają trawnik!
Gdzie jest bar? Tam, ale nie patrzcie.
- Hej! - Dzień dobry.
Dzień dobry. Jak się macie? Colin Wells.
Miło mi.
- Jak elegancko. - Tak.
Całą noc walczył z Terminatorem, stąd koszula.
Wygrał.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Jak się macie? - Całkiem nieźle.
Nasza dwójka.
Wyjazd do Mauretanii nas zaskoczył.
Sporo świata zwiedziliśmy,
ale on nie wiedział, że taki kraj istnieje.
- Pomylił go z Narnią. - Tak.
Co czułeś, kiedy cię tu przydzielono?
Radość.
- Chciałem tu przyjechać. - Tak?
No pewnie.
Znałeś ten kraj?
Tak. Znajomi myśleli, że chodzi o Mauritius,
- gdy im mówiłem. - Dokładnie.
„Tak, Mauritius! Mauretania?”
Powinienem zaproponować coś do picia.
- Przepraszam. - Chętnie.
Napijecie się czegoś? Mamy spory wybór herbat.
Co wy na to?
- English Breakfast, Ceylon. - Nie.
- Chętnie. - Wspaniale.
Pójdę zamówić.
- Wybaczcie. - Dziękuję. To bardzo miłe.
- No i patrz. - To twoja wina!
- Dlaczego? - Źle to załatwiłeś.
To terytorium brytyjskie.
Sprawdziliśmy, czy pije?
Mało prawdopodobne, żeby nie pił,
- spytaj... - Widziałeś go?
Tak nie wygląda ktoś, kto pija sam tonik.
- Może poprosimy... - „Prosimy o alkohol”.
„Chętnie, ale może coś z prądem?”
Moje maniery narobiły nam kłopotów.
Owszem.
Jesteśmy sami,
a ty jeździsz jaguarem. Który obraz zabierzesz?
Niektóre są naprawdę ładne.
- Dokąd idziesz? - Panowie!
Skopałem sprawę.
To jego ferrero rocher.
- Tępak. - Przegiąłeś.
To niezbyt...
Ich się uczy uprzejmości.
Są eleganccy i spokojni, a ty przewróciłeś
- tacę z czekoladkami. - Szybko, zanim wróci.
Ułóż we właściwej kolejności.
- Nie mogę się śmiać. - Nadepnąłeś.
Nie nadepnąłem!
- Dobre są. - Ktoś nadepnął.
Szybko, siadamy.
- Wybaczcie. - Jasne.
Piękny dzbanek.
To nasza oficjalna zastawa.
Tego mi było trzeba, herbaty.
- Orzeźwiające. - O tak.
Dziękuję.
Po uprzejmym dzbanku czy dwóch
wywinęliśmy się ze spotkania i wróciliśmy zwiedzać miasto.
Zmień jeszcze raz. Śmiało.
Jeszcze raz, dalej.
Kolejna zmiana.
Wkrótce natknęliśmy się na coś intrygującego.
Co tu się dzieje?
Bardzo szeroka droga.
Wiem, co to jest.
Co?
Zbudowali lotnisko tuż obok miasta.
Miasto się rozrosło i pochłonęło lotnisko,
a pośrodku stolicy został pas startowy.
- Miasto się ciągnie. - Tak.
- To nie skraj. To środek. - Fakt.
To doskonała okazja na coś,
co nam się nie udało. Wyścig równoległy.
- O tak! - Pasy startowe są idealne.
- A on... - Naprawił wóz.
Możesz jechać.
Muszę jeszcze pogadać z siłami zła,
ale chętnie spróbuję.
Ponieważ pas startowy był pusty jak każde inne opuszczone lotnisko,
mogliśmy zaczynać.
Sport, kontrola trakcji wyłączona,
łopatki, okulary, okna zamknięte. Gotów.
Nie mam trybu sportowego.
Wyłączyło mi przycisk od trybu sport.
O, znowu działa. Dzięki ci, panie.
V6, V8, V12.
Kto będzie najszybszy?
Dobry początek jaga.
Mam szybki wóz!
Jeden bieg, dwa biegi, genialnie! Działa!
Moment.
Coś tam jedzie.
Na pasie są auta. Szlag, zaraz...
Wariat!
Jezu, co do...
Szlag.
Boże jedyny!
Prawie przywaliłem!
Ożeż!
To najdziwniejsze ćwierć mili w moim życiu.
To nie jest pusty pas startowy.
Już nie. To chyba droga.
Nie powtarzajmy tego.
Dziękuję, że zahamowałeś.
Jestem wdzięczny i doceniam to. Dziękuję.
Następnego ranka wstaliśmy wcześnie,
bo nadszedł czas opuścić Nawakszut.
Ciężarówki pełne piasku. Komu chcą go sprzedać?
Sprzedają tu piękny piaseczek.
Tu mają całe sterty.
Jakby wam tamten nie pasował, tu też mają.
Bardzo konkurencyjny rynek, piach.
Dlaczego sprzedają piasek?
Co dziesięć metrów.
Opuściliśmy stolicę, kierując się na południe do Senegalu.
NAWAKSZUT – MAURETANIA DAKAR – SENEGAL
A po kilku godzinach zaczęliśmy zauważać
zmiany krajobrazu.
To nie bujna roślinność,
ale mniej jałowa niż to, co widzieliśmy do tej pory.
Jesteśmy blisko skraju Sahary.
Po prawej stronie... To krowy?
Wiele krów. Całe stado. Na pewno hodowlane.
Spójrzcie.
Teraz wiem, że pokonaliśmy Saharę.
Cześć, krówki. No proszę!
Jadę po trawie pierwszy raz
od jakichś 500 lat.
Szukamy granicy z Senegalem.
Przejedziemy przez punkt kontrolny.
Jechaliśmy coraz dalej wzdłuż niezliczonych śladów.
Nawet po godzinie
nie znaleźliśmy niczego wyglądającego choć trochę oficjalnie.
Gdzie ta cholerna granica?
Spodziewałem się płotu i żołnierzy.
Kontroli paszportowej i w ogóle.
Wreszcie nasze poszukiwania przyniosły skutek.
To musi być miasto graniczne.
O nie.
Mam okropne przeczucia.
Houston.
Mamy problem.
Podejrzewam, że to jest granica.
Jeremy, drogę zagradza nam rzeka.
Granica jest nieco bardziej rzeczna, niż myślałem.
- Spodziewałem się płotu. - No.
W porządku.
- Jest most. - Zadzwonię.
Co wpisujesz? „Mosty w pobliżu”?
Jest droga.
Jesteśmy odkrywcami.
Stare miasto.
- Bez mostu. - Bez.
Jezu. Jak dotrzeć...
Nikt tam nie jeździ samochodem?
Nie.
Przejrzałem ze 160 km rzeki
i ani śladu mostu.
Dlatego granice biegną wzdłuż rzek.
Może się uda... Nie.
- Tym? - To...
Dwie łódki i w drogę.
Te łodzie... Moment.
Może zbudujemy łódź?
- Z kurzu i piasku. - Nie mówię o arce.
Taką, wiecie...
Co my tu mamy? Dwie, cztery, sześć ton aut.
Tu potrzeba barki.
A czego tu mamy pod dostatkiem?
Wszędzie?
Od naszego przyjazdu?
- Kurz. - Piasek.
- Kozy. - Wielbłądy.
Tak jest.
- Nie tylko. - Piasek, wielbłądy.
Mnóstwo.
- Plastikowe butelki. - Tak.
- Spłaszczone butelki. - Tak, ale dużo.
Tę przejechaliśmy. Znajdźmy...
Zbierzmy, ile się da.
Jedna, dwie, trzy, cztery...
Są tam. Wszędzie.
Niezły pomysł.
Zbudujemy... Do czego im... Sieci.
- Mamy wziąć sieć rybacką. - Tak.
- Napełnić butelkami. - Tak.
- Będzie pływać. - Tak.
- Ale z autem? - Tak.
Nie będzie pływać.
- Mamy dość butelek. - Tak.
- Czysta fizyka. - Przewidywalna kochanka.
Nie to, co grawitacja.
- Pływalność. - No.
- Archimedes. Wiadomo... - Matma.
Gdyby to było przewidywalne, nikt by nie tonął.
- To antyczne prawo. - No.
A nadal aktualne.
No i posprzątamy.
- To fakt. - Prawda.
Będzie tu ładniej.
No to poproszę muzykę.
Muzyka.
To się przyda.
Doskonale.
Muszę się położyć.
Nie. Nie chcę i już.
O tak.
Wydaliśmy tysiące funtów na muzykę z Drużyny A,
ale tratwa została ukończona.
Żeby ją sprawdzić,
wysłaliśmy furgonetkę.
- Przyciągnęliśmy tłumy. - Tak.
Czekają, aż utoniemy. A utoniemy.
- Nie. Będą rozczarowani. - Utoniemy.
- Clarkson. - Co?
- Dobrze jadę? - Prosto.
Tak jest!
- No. - To mój pomysł, tak?
- Tak. - Jestem kapitanem.
- Stanowiska. - No?
Są trzy. Ja płynę.
Zjadę z drugiej strony. James, pójdziesz na przód.
Na miejscu
- odpowiadasz za cumowanie. - Tak.
Jeremy, ogarnij silnik.
Niech to będzie jasne.
- Nie wierzę, że się uda. - Uda się.
Nie. Serio.
Nie chcę żadnych wygłupów,
bo tu jest pewien pasożyt.
Schistosomatoza.
Macie na dole, wygooglujcie sobie.
Nie zmyślam.
Pasożyt z rzeki Senegal.
W wodzie przyczepia się do skóry,
przegryza skórę i dostaje się do krwiobiegu,
skąd dociera do wątroby i jelit,
gdzie składa jaja.
Nie wskakuj do wody.
Dotrzemy na drugi brzeg.
To niedaleko. Spójrz.
Odpalam.
Wodujemy HMS Złom.
Mieszkańcy, czekając na komiczne zatonięcie,
chętnie nam pomagają.
- O tak! - Poszli!
Spróbuj później skręcić.
Tak jest.
Dziwne uczucie. Nazywać Hammonda kapitanem.
Wykonuję rozkazy, żeby nie było na mnie.
Powoli, ale płynie.
Powoli i stabilnie.
- Spokojnie. - Skręć, będzie lepiej.
Mogłem wziąć krzesło.
Skręca.
- Przód... - Cholera!
- Mam... - Spróbuj odpalić.
Spróbuję. Panowie.
- Straciliśmy... - Co?
Nic. Nie panikuj.
Co straciliśmy?
Parę butelek.
- Co? - Co?
Wyporność... To nie tak, że toniemy.
- Toniemy. - Stańcie po tej stronie,
- jak najdalej. - Jezu.
Kto to wiązał?
Jeremy, toniemy.
- Odpalił. - Super. Kieruj się na brzeg.
Spróbuję skorygować tor.
Będzie nauczka.
- Jak z drugiej strony? - Tonie.
Będzie dobrze.
- Znowu padł! - O Jezu.
- Tonie? - I to szybciej.
O nie.
Chyba opuszczę statek.
Podaj mi butelkę.
- James. - Podaj butelkę.
Pudło.
- Nie wierzę. - Jestem kapitanem. Walić to.
- Hammond, jesteś kapitanem. - Sorki.
Dziękuję. Ja nie... Jeszcze stoję.
Przewróci się, złaź.
Wgryzają się.
Czuję je.
Jak John Hurt.
Zatonął. O Boże!
- Zatonął? - Tak.
- Po nim. - Serio?
Żyję.
- Masz grunt. - Masz.
Tak?
Ruszaj stopami, bo cię wciągnie.
- Aż tyle odchodów? - Same odchody.
A się nałykałem...
- Dużo? - Dużo.
- Dobra. - Jesteś sam.
Weźmiesz antybiotyk.
Pełną strzykawę.
Mogę się wtrącić?
Straciliśmy furgonetkę.
To źle,
ale mamy dość materiałów do budowy tratw na samochody.
To nie koniec.
- Co on gada? - To rozwiązanie
ma wady, owszem.
- Tak. - Stać nas na więcej.
Jak wyschniesz,
pozostanie nam jedno.
Nie. Muzyka.
- Co? - No...
Musimy się przedostać na drugi brzeg.
Wiem, że ci ciężko.
- Tak. - Mnie też.
- Masz 63 lata i pasożyty. - W jelitach.
Czeka cię tygodniowa biegunka.
- Ale tam jest bar. - Tak.
- Tutaj go nie ma. - Tak.
- Tam będzie bar. - Tak.
- Czyli muzyka. - Tak.
Muzyka.
ZŁOMBOX
Następnego dnia byliśmy gotowi na kolejną przeprawę.
Były komplikacje, fakt.
Przód auta nie może się zanurzyć.
Ale tylne koła muszą,
bo dołożyliśmy do nich koła łopatkowe,
które pozwolą nam płynąć w przód i w tył.
Sterowanie?
Tu jest ster,
przymocowany do czegoś w rodzaju dźwigni
przy lusterku zewnętrznym.
Nie zadziała.
James i Richard twierdzą, że zadziała.
To jest genialne.
James, myślisz, że to zadziała?
Jeremy pyta.
- Jamesie May'u. - Co?
Zadziała?
Co?
Dziad.
Myślisz, że to zadziała?
Tak.
Spróbuję. Wrzucam bieg.
Chętni na powtórkę wczorajszej klęski,
lokalsi pomagają nam jeszcze intensywniej.
Rozkładam ster.
Nie dotykaj kierownicy, idioto. To nic nie da.
Cześć!
Widzę ciebie i twojego DB9 na...
Nie rób tego, samolubie!
Nasz punkt desantowy po stronie senegalskiej
to mała plaża, zaledwie 400 metrów dalej.
Pora na idealny zakręt,
desant na plaży, paszporcik przy barze i browar w Senegalu.
Szybko się okazało, że Jeremy tym razem miał rację.
Ster nie działał.
Nie skręca w lewo. Tylko w prawo.
Mój skręca tylko w lewo.
Mój w prawo nie chce.
Tylko w lewo.
Chciałbym wam powiedzieć,
że jestem u celu, ale nie jestem.
Wracam tam, gdzie zacząłem.
Dalej, draniu.
Pomocy. Trzciny!
Mayday. Szlag!
Cała wstecz.
Nie, ty...
To rowery wodne, nie?
Tak, ale markowe.
Godzinę pływaliśmy po okolicy, docierając wszędzie,
tylko nie na tę plażę.
Dryfuję na boki.
Ja dwa razy zawróciłem.
Lokalsi mają nas za świrów.
Cofa mnie do Mauretanii.
Nie chcę tam wracać.
Co jest tam, dokąd płynę?
Morze.
Utknąłem w kącie między dwiema ścianami.
Skręcaj, złomie.
Babka robi pranie, jakby to była normalka.
Cholera jasna, nie.
Boże.
Przestań na mnie wpadać!
Znowu trzciny!
Czy komuś się udało ustawić?
Nie.
Uwolniwszy się od trzcin,
dokonałem kluczowego odkrycia.
Jak się płynie ultrapowoli,
to się skręca w prawo. Jak szybciej, to w lewo.
Wdrożywszy moje odkrycie,
wkrótce ruszyliśmy w dobrym kierunku.
O tak.
Uda się. Płynę do brzegu.
Płyń.
Czuję woń piwa.
Jako inteligentny człowiek wiedziałem, że potrzeba mi mocy, by zacumować.
Zamknąłem dach, by chronić się przed pasożytami.
Brawo.
Już prawie.
Chociaż raz skręć w lewo.
Uderzyłem w brzeg.
Przednie koła są w Senegalu, to się liczy?
Jesteśmy w Senegalu, dotarliśmy.
Przed nami trochę pracy,
żeby auta stanęły na kołach,
ale najpierw coś ważniejszego.
Jesteście niesamowici.
Patrzę na to i myślę:
„Co za wynalazek”.
Samo patrzenie na ten cud
niemal równa się delektowaniu się nim.
Spójrz na szron na kuflu, na bąbelki.
Cieszcie się tym oczekiwaniem.
Wyobrażam sobie tę rozkosz.
Wizualnie jest super. Audytywnie mnie irytujesz.
- Irytuję cię? - Wiesz.
Widzę piękno, a słyszę bzdury.
Wypiliśmy więcej niż jedno.
Hammond poszedł po następną kolejkę,
a ja poszedłem do jego auta z psotami godnymi Terminatora.
Jeśli połączę mój telefon z tym głośnikiem
i schowam głośnik w wozie Hammonda,
będę mu odtwarzać wiadomości.
Pomyśli, że wóz do niego mówi.
Rankiem mieliśmy jechać dalej.
No dobra.
Wysiądź.
Co to było?
Samochód właśnie kazał mi wysiąść.
- Nie. - Kazał mi wysiąść.
Na jego miejscu też bym ci kazał.
Wysiądź.
- Słyszycie? - Słyszałem.
Dziwne, co?
Grzebałeś mu w kompie?
- Masz za swoje. - I to jak grzebałem.
No nic, jedziemy.
Wiedziałem.
Dziecko.
Czołem.
Senegal. Co za powitanie.
Od mety w Dakarze dzieli nas kilkaset łatwych kilometrów.
Nasza epicka podróż zbliżała się ku końcowi,
a to dobry moment na rozmowę o maszynach,
które nas tu przywiozły.
Zapytaliśmy na początku,
czy da się zbudować
godną Dakaru rajdówkę
za mniej, niż kosztuje lamborghini huracán sterrato.
Da się.
Po prostu.
Jestem pod wrażeniem tego wozu. Totalnie.
Wdrapywał się na skaliste klify,
przekraczał rzeki, brnął przez wydmy.
W odróżnieniu od opętanego przez diabła astona
i rozpadającego się maserati
jaguar ani razu mnie nie zawiódł.
Mam sentyment do aut z naszych przygód,
ale do tego największy.
Będzie mi go brakować, kiedy dotrę do Dakaru.
Naprawdę.
Gdybym na początku powiedział wam, że wezmę egzotyczny wóz
od małego włoskiego producenta i go zmodyfikuję,
by przejechać nim pustynię,
pewnie byście mi nie uwierzyli.
A jednak. Jadę!
Do Dakaru,
mety najbardziej dramatycznego i najtrudniejszego wyścigu na świecie.
Nie zapominajmy, że mój wóz wygląda najlepiej z tej trójki.
Jako jedyny lepiej niż w standardzie.
Ulepszyłem oryginał.
Zwycięzca!
Pewnie sądzicie, że będę przekonywał,
że ulepszyłem mojego astona martina DB9 volante,
robiąc z niego rajdówkę. Nie.
Gdybym tego nie zrobił, ten samochód
jeździłby dalej w Peterborough,
klucząc między podmiejskim domkiem
a średniej wielkości biurowcami.
Czasem zahaczając o pole golfowe.
Wciąż by błyszczał, ale stałby się tym.
Nieco przestarzałym,
powoli zanikającym przykładem niegdyś wielkiego GT.
Mnie udało się
zrobić tu z nim coś niesamowitego.
Wszystkie te doświadczenia
wyryto w rysach, zadrapaniach, wgnieceniach i pęknięciach.
To jego linie życia. Zmarszczki od śmiechu.
Kocham go.
Nie był wyjątkowy. Dzięki mnie jest.
Dotarliśmy do wybrzeża zaskakująco ładnego Saint-Louis,
po czym ruszyliśmy na południe wzdłuż Atlantyku.
Co podsunęło mi pomysł.
Może wjedziemy do Dakaru plażą, jak kiedyś?
Rajd miał metę na plaży.
Tak!
Naturalnie koledzy nie mieli zastrzeżeń.
Na ostatnie 110 km wjechaliśmy na plażę.
Jak kiedyś rajdowcy.
Turbosprężarka działa.
Patrzcie.
Paryż-Dakar. Meta.
Właśnie dla tych chwil
kierowcy znosili trudy rajdu Paryż-Dakar.
Właśnie po to.
Podjadę bliżej Richarda „Chomika” Hammonda.
Jak z plakatu!
Dziękuję!
Nigdy się tak dobrze nie bawiłem.
Wspaniały dzień.
No cześć.
SMS od pana Wilmana.
„Zanim wjedziecie do Dakaru, zajrzyjcie do sieci”.
Serio?
Wiadomości BBC.
Zmiana klimatu, zmiana klimatu,
zmiana klimatu.
Powodzie, zmiana klimatu.
Twitter.
Chryste.
Czekaj. Dlaczego się zatrzymałeś?
Dlaczego stoisz?
Wilman kazał zajrzeć do sieci.
To Dakar.
Co?
Dakar.
Poważne zamieszki.
Zaczęło się.
Rany. O co chodzi?
Bóg wie. Jakieś polityczne... Nie wiem.
- Piszą wszędzie. - Wiem.
- Palą autobusy. Lepiej... - O Boże.
- Widziałeś? - Nie.
Dakar.
Zaczęło się. Strzelają do ludzi.
- Ogień. Autobus się pali. - Tak.
No tak.
Ekipa tam nie pojedzie.
Wiem. Nikt nie pojedzie.
- Nie powinniśmy... - Planowali protesty,
ale za kilka dni.
Zaczęli wcześniej.
- Już protestują. - Albo to coś innego.
Albo się szykują, czyli będzie gorzej.
Moment. Lot do domu mamy z Dakaru.
Fakt.
- Nie polecimy. - Nie ma opcji.
- Lotnisko Saint-Louis jest zamknięte. - Co?
- Lotnisko w Saint-Louis. - Zamknięte?
Remontują je.
Musimy wracać do Nawakszutu.
- To jedyna opcja? - Do Dakaru nie pojadę.
Dawaj, będzie fajnie.
Będzie rajd w obie strony.
To oznacza jedno.
Nasze tradycyjne zakończenie.
- Tak. - Tym rozczarowaniem
zakończymy odcinek.
Do zobaczenia. Dzięki.
Szlag.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna