INIHAHANDOG NG THE GRAND TOUR
Hello, at welcome sa The Grand Tour,
at ito, ang Lamborghini Huracán Sterrato.
Di tulad ng normal na Huracán, na dinisenyo para
maglibot sa siyudad sa gabi sa bilis na siyam na milya kada oras,
dinisenyo ito para humarurot sa disyerto sa bilis na 160.
May roof rack ito, may flare sa wheel arch,
matindi ang underside, mahahabang travel suspension.
Ito ang rogue hero ng Lamborghini.
At 'di lang Lamborghini ang pumasok sa desert raid.
Ito ang Porsche 911 Dakar.
Four-wheel drive ito, may mga skid plate
at mas mataas ng 50 millimeter sa ordinaryong 911.
Kahit ang Morgan's ay sumali na rin.
Oo, ito ang CX-T at mataas din ito.
May adjustable rally spec dampers ito at external roll cage.
Ayos.
Sobrang gaganda ng mga kotseng ito,
pero 'di rin sila kamurahan.
Ang Porsche ay £173,000.
Ang Morgan ay 204,000,
at ito ay 250,000.
At napaisip kami,
makakabauo ba kami ng rally raid car na mas mura?
Sobrang mas mura.
Sige, tingnan natin ang mga binili natin,
ito ang pinili ko, Maserati GranCabrio,
na nabili ko nang mas mababa sa £26,000.
Ito ang binili ni Richard Hammond,
isang Aston Martin DB9 V-12 Volante,
na nabili niya ng £22,000.
At kay Jeremy Clarkson, ito,
ang Jaguar F-Type V6 S, £25,000.
At dahil diyan, may text nga ngayon lang si Mr. Wilman.
Sige lang.
Sabi, "Gagawin ninyong desert racer ang mga nabili ninyo.
At pagtapos ninyo,
magre-report kayo sa istasyon ng tren sa bayan ng Choum,
at iyon ay sa Mauritania."
- Saan ang Mauritania? - Baka dapat Mauritius?
Wala ring gan'on. Hindi 'yan tunay na lugar.
- Kasi, Mauritania. - Ano'ng sinasabi mo?
Naku naman.
The Lion, the Witch, and the Looking Glass,
Alice Through the Wardrobe, gan'on.
Pupunta ka sa likod ng wardrobe,
babatiin mong masaya ang leon sa pagpasok mo,
at mag-ingat sa mga taong naka-tabard na baraha na paikot-ikot.
Para kang si C.S. Lewis diyan.
- Oo. - Lewis Carroll.
Di 'yon mga libro ng paglalakbay.
Tingin mo, walang ganitong lugar.
Walang lugar na Mauritania!
Lumalabas, gayumpaman, na may lugar ngang Mauritania.
Isa itong dating French colony sa West Africa.
At ito ang itsura niya.
Two-third ng malaking bansang ito, na apat na beses na mas malaki sa UK,
ay nakalubog sa Sahara Desert.
Ibig sabihin ay halos kabuuan nito ay milya-milyang
abandonado at kawalan.
Pero dito, sa kalagitnaan ng higanteng karagatan
ng sobrang init na kawalan,
may riles ng tren,
at dumadaan ito sa isang maliit na bayang
pinapupuntahan sa amin.
Ang Choum.
CHOUM - POPULASYON 2,735
TEMPERATURA 46 DEGREES C
Balita ko, mas malaki ang halaga ng pera mo sa Mauritania.
Akala ko, mas makulay, at may nagsasalitang mga hayop.
Maganda naman at tahimik.
- Hindi ba? - Oo.
Sobrang init para mag-ingay.
Sobrang init nga. 46 degrees.
Kaso tuyong init ito.
Wag mo sabihin... Ayoko 'yan.
- Ayaw ko ng tuyong init. - Mainit lang!
- May restawran. - Saan?
Walang beer dito.
- Ano? - Tuyong bansa.
- Ano? - Tuyo ang Mauritania.
- Talaga ba? - Muslim ito.
Anong mahiwagang lugar ang di nagbebenta ng gin?
May medyo alcoholic sanitizer ako,
- kung ayos lang. - Itabi mo lang 'yan.
Ang saya lang talaga na makabalik ulit sa The Grand Tour,
- maayos na Grand Tour. - Oo.
- Alam n'yo 'yon? - Oo nga.
Sa maalikabok, at ngayon, di kapani-paniwala.
Paghahampasin ba no'ng lalaki ang van?
Alam ko na ito.
Van 'yan. Luma at sirang van.
Sabi ni Mr. Wilman bago tayo umalis,
sabi niya, "Nagbigay ako ng backup na sasakyan kung may sira ang kotse n'yo."
Bakit van ang pinadala niya?
At sabi niya, lahat ng kailangan natin sa trip na ito
ay nasa loob ng van. Ay, bukas.
Sigurado ka, di ka nagnanakaw ng gamit ng iba?
Hindi. Sabi niya nga. Sabi niya. Pero ang tanong,
paano sa tingin mo darating ang mga kotse natin...
Sabi niya, di ba, ipapadala niya sa atin.
Ang van ay dito na binili,
at lumipad kami papunta rito,
kaya naisip ni Hammond na isa lang ang posibleng kasagutan.
Bale sa tingin mo, darating ang tren dito na dala ang mga kotse natin?
Sige, tren... Kasi, malamang makakakita ka ng tren dito, di ba?
- Sige, tama ka riyan. - At... Oo.
At tren lang paraan para umalis at pumasok dito.
Paano sila makakarating dito?
Dahil walang mga automated na departure boards
para malaman naming may parating na tren,
naghintay na lang kami.
Kita mo kung ilang plastic bottle na walang laman
ang nandito?
Marami.
Talagang, tingnan mo, isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim,
- pito, walo, nandiyan lang. Siyam, sampu. - Oo.
Hahanapin ko ang gumawa niyan at papatayin sila.
Ang sama, makalat ito at maiiwan 'yan diyan nang matagal.
- Ang kalat. - Habambuhay.
Madalas, hindi mo hihintayin ang tren
- sa riles lang, ano? - Hindi.
- Di mo magagawa sa Paddington ito. - Hindi.
Paano kung di dumating?
Paano kung wala ro'n ang kotse natin?
- Ayun! - Saan?
Ayun. 'Yan 'yon, 'yan na malamang.
Oo, tama ka nga.
Grabe, ang laki!
'Yan ang pinakamalaking bagay na nakita ko.
Pinakamalaking bagay na nakita ko.
- May nakikita kang kotse? - Wala.
- May nakikita akong bakal? - Nakikita ko ang mga bakal,
bakal, bakal.
- Ano 'yon? - Mga tao.
Pare, 'yon ang van ng guwardiya.
- 'Yon ang dulo. - Oo, pero 'yong sa harap ng...
- Ano, sa harap ng van ng guwardiya? - Oo, tingnan mo.
May isang flatbed, ibang uri ng bagon 'yon.
- Ayan na ang flatbed. - Ano, may tatlong bagay na sakay.
- Ayan na nga. - Ayos!
Ang mga kotse.
Huminto ang tren,
at inaasahan naming aalis na agad ito kaya,
dapat naming bilisan ang pagbaba sa mga kotse namin.
Ano'ng gagawin natin? Hindi ko alam.
Ang kadalasan kapag may kotseng ganito sa flatbed,
sa tren ng Hornby, ay padadaanin sa rampa sa gilid
- at mamanehuhin mo papunta sa rampa. - Oo.
- Pero nasa likod ang van ng mga guwardiya. - Oo.
Di 'yan aalis nang wala 'yang van.
Hindi. Siguro sa likod, may ikutan doon.
- Paano 'yon? Di natin maitutulak. - May shunter diyan.
Isa itong buong tren.
May shunter sa kabilang riles, gan'on ang mga tren.
Nang makita ang shunter na tren,
kinausap ni James ang driver sa wikang French.
Parang tunog...
Excited na siguro si James dala ang shunting engine.
Kung siya ang magmamaneho, oo, sasabog ang makina.
Kahit pa siya ang nakasakay, mas gaganahan siya.
Shunting engine.
- Nakasakay siya! - Guys, nasa shunter ako!
Talagang may matandang tinitigasan.
Ayos!
Bigla bang ito ang pinakamasarap sa buhay ni James May?
- Hawak niya ang buong tren. Oo. - Isang buong tren.
Kung may Hornby train set ka,
alam mo kung paano ito. Ayan na!
Parating na siya.
Sa pagdating ng tauhan ng tren, ako naman ang magsasalita ng French.
Ikaw...
paghihiwalayin.
At samantala, heto na si James.
Titingnan ko pa sana kung ano 'yong nakuha mo.
- Wala kang kasinsaya. - Ang saya.
- Hindi, itutuloy na. Itutuloy na. - Mga pare, tara na.
- Takbo! - Nakakatakot!
- Isa. Tapos? Heto na. - Isa. Isa, isa, isa.
Sa pagmamaneho ng malaking asul na shunter engine,
itinulak ni James ang mga kotse't ang bagon ng guwardiya papunta sa siding,
inalis ang bagon ng mga kotse...
Ngayon, paharap. Bitawan ang preno.
At ibinalik ang bagon ng guwardiya sa tren,
at sa pagkakaroon pa ng pasahero, umalis na ulit.
Sa paglubog ng araw, dapat maibaba na namin ang mga sasakyan sa bagon.
Ibig sabihin ay paaandarin ang luma't sirang telehandler ng istasyon,
at pagaganahin ang kasanayan ko sa pagsasaka.
Kaunti pa, tama na.
Ito ba ang unang beses na may nagawa tayo,
- may nagawang maayos? - Wala pa tayong nagagawa!
Kaunti pa. Ganyan.
Sinimulan na ring kunin 'yong dalawa pa.
Parang mas mabigat ang kotse mo kesa sa akin, James.
- Baba, baba. - Sige.
Sabihin n'yo pag ayos na.
- Parang ayos na. - Puwede na 'yan.
Uy, natapos natin.
Naibaba natin ang tatlong kotse sa Mauritania.
Kinabukasan, matapos ang maiksi at mainit, na walang inom na tulog,
inayos namin at pinag-aralan ang mga babaguhin namin.
Simula sa aking Jaguar F-Type.
Nadidismaya ako sa totoo lang.
Hindi ganito ang iniisip ko.
Ano bang iniisip mo?
Alam mo, no'ng '70s at '80s, ang mga bata...
- Bata, tayo... Sige. - Tayo. Sige.
Bibili ka ng malapad na wheel arches para sa Escort mo
tapos, di mo kayang bumili ng malaking gulong na kakasya.
Oo, ang kalalabasan, nakakatawa.
Tapos, pag tiningnan mo sa likod.
Halos 18 feet ang lapad sa likod.
Kung di ko iisipin ang gulong...
Bakit mo nilagay ang wheel arches,
kung wala ka namang mailalagay na gulong?
Pero, sa kabila ng lahat, ito pa rin ay "Jaaaag."
Maganda nga iyan.
- Talagang "Jaaaag." - Pinalitan ko ang badge.
- Hindi, "baaaadge" ang pinalitan mo. - Maganda rin.
At may hornbill ako sa bonnet
- kasi itinaas ko ang air filter. - Oo.
Tapos, pinili ko ang Stratos light pack.
Abala ka sa pagpapaliwanag sa pangit na ito, ano?
Pampaganda lang ito.
Oo, pagdating sa pampaganda, Hammond,
nanganganib ka.
- Oo nga, sa totoo lang. - Sandali.
Hindi, walang sandali, Metrocab ang dala mo.
- Gusto mong malaman kung ano? Oo. - Isang Aston Martin DB9, sinira.
"Ang Sinira" dapat ang tawag mo riyan.
Sa akin, medyo panis, sa 'yo ay talagang sira.
Ang ingay mo. Ang mahalaga.
Aston Martin ito na puwede mong tirahan.
Ito ay isang tent, natutupi, bahay ito.
Nakatira ako sa Number 1, Aston Martin Street. Ayos.
- Tent 'yan? - Tent 'yan.
Ang ganda nito, parang pating, medyo nakatago.
- Pasensiya na, hindi... - Parang Aston...
Maraming puwedeng gawin, at ang gagawin mo ay, tumira rito.
Bakit may carbon fiber na suso?
Kasi tinaas ko ang air intake sa harap.
- Tulad ng hornbill arrangement ko. - Oo.
'Yon ang silbi niyan. Itinaas ko ang suspension.
- May mga ilaw ka. - Tama na 'yan.
Tingnan na natin ang kotse ko.
Ayokong pag-usapan ang kotse mo.
- Gusto mo. Dito tayo. - Hindi, ayoko.
Ayos, James, tunay ngang napakagandang kotse niyan.
Mas gumanda nga talaga.
- Nilagyan mo pa ng maayos na stripes. - Oo.
Kasi, di ko gusto ang kotseng 'to.
Pero gusto mo na ngayon.
Mas pinaganda nga iyan.
Nasaan ang... Paano mo inangat ang air filter?
Sa... Sa totoo lang, iba ang bonnet.
Para itong facsimile ng MC bonnet,
naaalala mo 'yong malaking mid-engine na supercar,
at may dagdag na vents at may slot diyan.
Para itong umaga ng Pasko at mas maganda ang natanggap mong regalo.
- Di ko gusto ito. - Gan'on nga mismo.
Naiinis akong mas maganda ang kotse mo kesa sa akin.
Siyempre naman.
Halos kasingganda ng sa akin.
At bakit may roll cage?
Kung sakaling gumulong ito.
Teka... sandali.
Heto na.
- Text? Sige lang. - Text ni Mr. Wilman.
"Nagmaneho na kayo sa disyerto noon,
pero ito ang totoo,
Ito ang Sahara, pinakamalaking disyerto sa mundo.
At magmamaneho kayo patawid dito
ng libong milya papunta sa pampang sa Senegal
kung saan dating natatapos ang Paris-Dakar."
Sandali lang, gagawin natin ang Paris-Dakar?
Gagawin natin... Pangarap ito ni Boy's Own.
Teka, mas maganda pa riyan
dahil di natin gagawin ang malamyang Paris,
- 'yong disyerto ang gagawin natin. - 'Yong mga nakakatuwa.
- Ang galing. - Ang maganda sa Paris-Dakar. Ano?
Mga ginoo.
May kinalaman siguro ito kung bakit wala nang Paris-Dakar
sa parteng ito ng mundo, dahil mayroon pa.
"Kayo ay nasa Foreign Office red zone ngayon.
Sabi ng gobyerno, di mahahadlangan ang terorismo,
at sa border sa Western Sahara,
ay may nagaganap na giyera sa pagitan ng mga seperatista at Moroccans.
Sinabihan pa natin ang Moroccan defense ministry
tungkol sa atin dito, sakaling isipin nilang ang sasakyan ng crew
ay isang assault force at umatake,
kaya magpakabait kayo."
Nang di namin nalilimutan ang babala, pinaandar namin ang mga makina.
At alam lang naming para marating ang Dakar,
dire-diretso lang kami patimog-kanluran...
...sa gitna ng Sahara.
Four hundred fifty horsepower, tungong Dakar na sakay ng Aston.
Sa kabila ng pagkasabik ni Hammond,
walang dudang mahirap ang haharapin ng aming mga kotse.
Dahil hindi naman sila pinaniniwalaang ginawa para sa bagay na ito.
Nagdala kami ng mga modified supermodel sa isang kickboxing championship.
Ang kotse ay nagsimula lang talaga
no'ng parte pa ng Ferrrari ang Maserati,
pero sa gitna ng pagbuo nito,
si Fiat, na may-ari ng lahat,
ay nagdesisyong ang Maserati ay dapat sa Alfa Romeo.
Kaya nagsimula ulit ang Maserati at gumamit ng parte-parteng Quattroporte.
Ang F-type ay parang halu-halo.
Nagsimula ito bilang XJ saloon,
tapos, binawasan ito para maging XK,
tapos, binawasan ulit para maging F-Type,
kaya binawasan ito at binawasan pa ulit.
Ang makina ay tagpi-tagpi rin,
dahil gusto nila ng V-6 pero di nila kayang bumuo ng sarili,
kaya kinuha nila ang V-8 nila at binawasan ng dalawang cylinder.
At ayun, V-6.
Maayos naman. Pero sa totoo lang, maayos talaga.
Lalo na kapag may supercharger, na maririnig n'yo.
Dinisenyo ang kotse ko sa design center ng Jaguar
sa sulok ng opisina sa likod ng kurtina lang.
Tapos, binuo ito gamit ang maraming parte base sa Ford.
Pero Aston Martin pa rin ito,
at maraming nagsasabing una itong maayos na Aston Martin
mula no'ng panahon ng DB.
Uy, bumukas ang sat-nav.
Mukhang nasa baba lang tayo ng Manchester.
Uy, tingnan n'yo. Mga dune!
Sahara na.
Sobrang delikado ang mga dune.
Kaya nagdesisyon kaming maglaro-laro.
Oo, ayos. Hindi tayo ang mga bandidong bayani. Tayo ang tatlong hari.
At salamat sa USB connectivity ko,
may soundtrack tayo.
Naku!
Huwag magmadali.
Mataas ang isang 'yon.
Naku. Naku.
Tingin ko, nasira ang air-conditioning ko.
Tingin ko, gano'n na nga.
Sobrang di kapani-paniwalang kamalasan 'yan.
Gumagana ang sa akin.
Ano'ng temperatura sa labas?
Forty-eight degrees. Grabe.
Mataas ang temperatura. Tigil.
Pinapahinto ako nito kaagad.
Diyos ko.
Hi.
Ano'ng problema, sir?
- Ito ang magpapaliwanag ng lahat. - May problema ba?
Oo.
- Ano 'yang hawak mo? - Fan.
- Oo nga. - Galing kay Peter Jones.
Nasira nga talaga.
Iniisip ko nga, baka nasira ang belt.
- Tingnan mo, ano 'yan? - Coolant, sa tingin ko,
siguro galing dito.
At kakaiba lang, kasi gawa raw ito sa kamay.
Mismo, ibig sabihin, maingat ang pagkakagawa.
"Hand-built in England."
-"Hand-built in England." - 'Yon ang problem. Kaya pala.
- Kaya pala. - Ayun na nga.
- Wala pa rin. - Hindi ka puwedeng magtagal diyan.
Dapat palamigin ko muna. Wala akong mahawakan.
- Ayusin mo dapat. - Ba't di mahawakan?
Dahil mainit.
Palamigin lang, tapos, ilabas ang makina.
Hindi 'yan lalamig. 49 degrees dito.
Nasa taas ng gauge.
- Hindi. Temperatura sa labas. - Hindi, sa labas.
Animnapu't tatlo.
- Fahrenheit 'yan? Hindi 60. - Fahrenheit ito, oo. Malamig.
Akala nito, nasa Nottingham siya.
Totoo nga, tingnan n'yo.
63 degrees Fahrenheit at nasa Nottingham siya.
'Yon ang akala niya.
O, ano na ang gagawin natin?
Dahil si Hammond ay may bahay at kotse
na nagmimistulang nasa East Midlands sa tagsibol,
hindi ko na binigay ang fan ko.
At umalis na kami.
Okay, situation report, 15 minuto na tayong naglalakbay
at umaandar pa rin tayong dalawa.
Buti na lang, nakita ko kaagad ang problema.
Itong likido na akala ko'y coolant,
galing sa makina na kumulo palabas,
ay di engine coolant.
Power steering fluid siya. Galing doon.
Na uminit at kumulo dahil sobrang init ng engine bay.
Kailangang palabasin ang init.
Tama, ang backup van ni Mr. Wilman.
May tools siguro.
Totoo ba? Diyos ko, sana di ko kailanganin 'yan.
Teka lang. Tools?
Sige.
Ang sakit sa dibdib. Mas nasasaktan ako kesa sa 'yo.
Ayan!
Umandar ka naman.
Ayos. At binigyan kita ng hangin.
May isa pa akong puwedeng gawin para palamigin ang makina,
pero hindi kanais-nais ito.
Ayaw kong gawin pero kailangan kong gawin.
Bubuksan ko ang pampainit,
dahil hihigupin nito ang mainit na hangin galing sa engine bay
at ibubuga sa akin.
Ayan, ang init na.
Sa unahan,
ngayon ko lang naramdamang mag-isa ako mula no'ng North Pole namin ni James.
Walang laman ang Mauritania.
Talagang walang laman. Tingnan n'yo.
Walang pumupunta rito.
Nang nakuha namin ang filming permit, pang-58 iyon.
Ang pang-58 na filiming permit
na inilabas ng bansang ito mula 1960.
63 taon 'yon.
58 na filming permit lang ang inilabas nila.
Hammond, nakabalik ka na.
Binutasan ko ang bonnet at nakabukas ang heater ko.
Di na ako magtatagal.
Di ako naiinggit.
Nagpatuloy kami kasama ang pinakukuluan naming kaibigan
hanggang mangailangan ng gasolina ang mga makina.
At, dahil walang masyadong gasolinahan sa Sahara,
ibig sabihin, hihintuan namin ang fuel bowser na inihanda ni Mr. Wilman.
Bakit ganyan na ang itsura ninyo?
Dahil sa pawis 'yan, nagmarka na ang seatbelt.
- Nasa AGA ako. Literal na AGA. - Naku.
Sa totoo lang, puwede ko kayong kausapin?
- Ano? - Halikayo.
Ano?
Mga pare, bago tayo umalis,
sabi ni Mr. Wilman, kung puwede nating planuhin,
maging tapat tayo, ang isang pekeng aksidente? Sige.
Kung saan sasabog ang fuel tanker.
Ang alin?
Gusto niya tayong, "Naku, nasa disyerto tayo at walang gasolina" na mataranta.
- Oo. TV jeopardy. - Gano'n na nga.
- Hindi, hindi. - Oo.
Gusto niya ng pagsabog para sa trailer ng palabas.
- Oo nga. - Hihindian ko 'yan.
- Ako rin. - Hihindi ako.
- Kalokohan. - Hindi, ayokong pasabugin 'yan.
- Tapos, gusto niyang tayo. - Tama.
Kaya bantayan natin ito kahit pa mapanganib.
Ito ang pinakamahalaga sa atin.
Sige, puno na ako. May?
- Ano? - Ikaw naman.
James, saan ka pupunta?
Pinapahaba ko para makaikot ako rito.
Pakipindot ng pindutan para...
- Nariyan 'yan. May maliit na... - Oo, nakita ko.
- Oo, nandiyan. - May pump na nakalagay.
- Pakipindot? - Kita namin.
- Sige. Ano pa? - Oo, pakipindot?
- Oo, at ano... - Pakipindot naman?
- Tapos na. - Pinindot niya na.
- Hindi pa. - Pinindot na.
Tama na. Tapos na.
- Hindi pa. - Pinindot ko na ulit.
Paandarin mo at pindutin mo, ayos lang?
Dalawang bagay 'yon.
Ayan.
Magandang instruction pala ito.
Sinabihan kita, James. Sobrang init niyan...
Ngayong puno na sa masayang fuel bowser, nagpatuloy na kami.
At di nagtagal, nakaharap namin ang una naming geological na problema.
Mga pare, nag-aalala ako
sa walang katapusang bangin sa harap natin.
Kasi, walang katapusan.
Walang kitang dulo ng bulubunduking iyan.
Naku.
Kung may gumawa man ng maayos sa daang ito,
hindi nila ito ididiretso sa ilalim ng bangin, tama?
Sunod, napag-alaman namin kung bakit may daan.
Bakit ka bubuo ng lagusan
sa gitna ng Sahara Desert?
Malamang nakakatakot na minahan.
- Mina ng ano naman? Alikabok? - Hammond, walang nakakatakot.
Uy! James, puwede tayong magkarera sa loob.
Magandang ideya 'yan, at ayaw kong sumali.
Hindi ba magandang ideya 'yon?
Pinakamabilis magpatakbo tapos, pepreno bago tumama sa...
Oo nga pala, di ka puwede.
Naku, naku! Tigil muna.
Bakit?
May mga paniki.
- Ang daming paniki. Labas na. - Takot ako sa paniki.
Hindi mapanganib ang paniki.
Hindi ang paniki... Iniisip mo ang Scooby-Doo.
- Alam mo 'yong Ebola? - Oo.
Dudugo ang mata mo, ilong,
- lahat ng butas, lahat 'yon. - Oo.
- Tapos, mamamatay ka agad. - Oo.
Pero may oras pang umabot ang pamilya mo sa 'yo
tapos, sasabog ka, paliliguan mo sila ng naimpeksiyong dugo.
Naniniwala ang mga ekspertong nasa mga paniki ito ng West Africa.
At nasa West Africa tayo.
Pero may problema na tayo.
- Hindi rin. Di tayo papasok sa lagusan. - Naku naman.
Kailangan nating pumasok sa lagusan.
Papasok tayo sa lagusan at magpapatakbo nang mabilis.
- Hindi mabilis. - Oo.
- Tatamaan mo sila. - Sinasabi mo bang nasa dumi ng paniki?
- Maaari... Oo... - At dumi 'yon ng paniki.
- Oo, dumi ng paniki. - Na nasa lapag.
Tatamaan mo ng gulong mo,
- malalanghap natin. - Isa-isa lang. Mabilisan.
Sige, isara ang bintana.
Recirculation ang hangin para higupin ang hangin sa loob
at ibalik ito sa loob.
Ayaw ko ng Ebola.
Sige, heto na ako.
Ayos na. Dahan-dahan. Naku!
- Ayan na ang Ebola. - Takbo.
May paniki! May dumaang paniki sa bintana!
May Ebola na ako!
Gaano kahaba ito?
Ayun ang dulo! Kalma.
Diyos ko!
Ano'ng... Ano'ng meron doon?
- Papasok na. Sa mabagal... - Ingatan mo ang alikabok.
Hindi ako magpapaalikabok.
Naku.
BABALA MAPANGANIB, MINAHAN
Ito pala ang border sa Western Sahara.
MAPANGANIB! MINAHAN!
Hammond,
Richard Hammond, naririnig mo ako?
May ilaw, may ilaw!
- Uy, tigil! - Diyos ko!
Umatras ka nang diretso.
Umatras ka kung nasaan mismo ang gulong mo.
Sabi ay "mines."
Oo, nasa minefield ka.
Umatras ka kung nasaan ang gulong mo, kasi alam nating walang mines diyan.
Dadaanan mo ang barbed wire,
na malamang ay bubutas sa gulong mo,
pero kalmahan mo lang.
Ayan. Ligtas ka na.
- Minefield. - Alam ko. 'Yan ang Western Sahara.
Tingin mo ba, minefield talaga 'yan?
Siguro 'yan ang tipong paniwalaan mo na lang ang karatula.
Kapag sinabing, "Babala, higad",
Titingnan ko.
Pero kasi puwedeng ilagay lang ang karatula, di ba?
Oo, malamang nilagay rin nila ang mines.
Oo, pero kung ako sa kanila, ilalagay ko lang ang karatula.
- Tamad ka at wala ka namang mines. - Oo.
Pero iniisip ko, walang mines diyan.
- Takbuhin ba natin? - Hindi.
Ano itong...
- Ano 'yan? - Minefield 'yan.
- Oo. - Umabot si Hammond diyan.
- Umabot ka? - Binangga niya ang bakod.
May problema na kami.
Nasa harapan namin ang iniisip naming tunay na minefield.
Habang sa likuran naman ang lagusang puno ng dumi ng paniki.
Ayaw ko nang bumalik sa lagusan ng Ebola.
At kahit bumalik pa tayo,
nandoon din ang malaking bangin.
Oo, pero 'yon ang problemang nilulutas.
'Yon ang dapat na nilulutas.
Hindi ito. Walang solusyon ito.
Wala tayong pagpipilian pala.
- Ito ay navigation. - Tama ka. Tama ka nga talaga.
Wala tayong... Di natin magagawa...
Tigil! Tigil! Tigil!
Tigil!
- Tigil! - Tigil!
Matutupad ang trailer ni Wilman.
Tatayo ka lang dito kapag gano'n?
Hindi, aatras na ako.
Naglaho sa aming paningin ang fuel tanker nang di sumasabog.
Pero di no'n nabago ang isip namin.
PANGANIB! MINAHAN!
Kaya umikot kami...
at bumalik sa lagusan.
Paano natin lalampasan 'yan?
Hindi ko alam paano tayo makakatawid.
Paglipas ng ilang oras, nakakita kami ng mabatong daan
na mukhang paakyat sa tuktok ng bangin.
Lubak-lubak ito, ang parteng ito.
Sige. Dali, Jag. Kaya mo 'yan.
Ginugulat ako ng kotseng ito.
Siguro dahil magaan, hindi ba, ang Jag?
Malaki nga ang pinagkaiba, oo.
Tingin ko, dalawang tonelada na itong sa akin.
Dali!
Naku naman.
Diyos ko. Sige na!
Buwisit.
Heto na siya, lulan ng Jaguar.
Tatamaan mo 'yong malaking bato.
Tingnan n'yo...
Kung aandar ka at maitutulak akong kaunti, Jezza, maganda sana.
Itinulak ng magaan ang mabigat.
Maraming salamat.
Sige na, dahan-dahan. Ayan, ayan.
Nagugustuhan ko na ang Jag ko.
Pasensiya na't nadismaya ako no'ng una,
dahil ang galing nito.
Kinalaunan, narating namin ang aming layunin.
Ito na malamang ang tuktok...
Tingin ko.
Mukha iyang... Isa 'yang building site.
'Yon ba ang fuel bowser natin?
Dumaan siguro siya sa minefield, hindi ba?
Magagalit si Mr. WIlman kasi di pa 'yan sumasabog.
Wala pa siyang pang-trailer.
Mga pare, gusto kong tumigil dito.
Bakit?
Makikita n'yo.
Ayun. May kalye.
- Oo nga. - Meron nga, at magandang kalye.
- Mismo. - Naroon sa baba.
- Hindi papunta rito, ano? - Mismo. Hindi konektado rito.
- Dito tayo bababa. - Ano?
- Dito tayo bababa. - Oo, pababa sa daanang 'yan.
Bangin 'yan!
Sobra-sobra agad ang gravity
sa pagitan ng tinatayuan natin at ng kalyeng 'yon.
At hindi naman 'yan mahirap makita.
Oo, maaasahan ka nga.
Ganito, kapag nauna ako,
- at handa akong gawin 'yon... - Talaga?
Oo, ako'ng mauuna.
- Naroon ang backup van, tama? - Oo.
Dapat may kable sa loob 'yan.
Bakit di ko na lang ikabit sa panghukay ang kotse ko?
Magagamit nating panghila 'yong isa.
Pero... tapos, magmamaneho ako pababa,
pero ligtas dahil sa kable.
Ilang taon ang nakaraan, sa isang banda, nalito ka sa mga engineer at cartoonist.
Ito ay sobra-sobrang
madetalyeng pagpapakamatay.
Gayumpaman, wala namang magagawa,
kaya hinalughog namin ang backup van.
Maayos na kable 'yan.
Pwede ba 'yan sa apat o limang tonelada?
Mukha naman.
Sobrang bigat niyan.
- Sige, handa na ba? - Paa.
Heto na.
No'ng maikabit ko ang kable nang walang tulong galing sa mga drayber,
at mabayaran ang amo nila...
"Sampung libong MRU.
Lord Clarkson."
Pasensya na, wala akong check guarantee card,
pero ayos lang, may Jag ako.
Ipinaliwanag ko ang plano ngayon sa mga kasama ko.
- Magmamaneho ako roon, ha? - Sige.
Tapos, 'yong lalaki sa digger ay aabante
nang kasimbilis ko pababa sa burol.
- Tapos, 'yong mga pulley... - Oo.
Puwedeng igalaw itong arm.
Kaya, siguro magpapalit ako ng direksiyon habang bumababa,
sa pagpili ng ruta, sasabihin n'yo sa kanya
kung kanan o kaliwa.
- Marunong siyang mag-English? - Ano?
- Marunong... - Hindi.
Lahat sila ay Mauritanian, marunong ng Arabic at French.
- Sige. - Arabic? Hindi.
- French? - Sa French. Ako na.
Ngayong ayos na ang back-up ko, sumakay na ako.
Kakambiyo ka ba o neutral lang pababa?
Magmamaneho ako, di ba? Dapat primera.
Sige, handa na ba?
Magtiwala ka, babantayan namin. Susuporta kami.
Diyos ko.
- Kaliwa. - Kaunting kaliwa.
Kaunting kaliwa.
Malapit ka na sa... Tatalon ka na sa bangin.
Hindi kaya... Pero ang maganda ay,
dahil sa Stratos spotlight ko, hindi ko makita.
Okay.
Nakikita ko na ngayon lang ang dapat kong gawin. Ayaw ko nito.
Sa totoo lang, ayaw ko talaga 'to.
Kailangan kong kumaliwa.
Ipakaliwa n'yo sa kanya ang arm.
Kaliwa ang arm. Sige.
Kasi ayaw kong bumaba sa bangin.
...kaliwa.
Ano mang sinenyas mo, Hammond, puwede na rin.
Sige na, liko, liko, liko, loko ka.
Sige, kaliwa, kaliwa.
Kumaliwa ka, aking mountain goat na kotse.
- Mas mainam. - Diretso na.
Naku, ano'ng ginagawa ko?
Umabot na ako sa puntong tingin ko, magagawa ko na lahat
nang mag-isa.
Di ito praktikal, na pang araw-araw na solusyon, di ba?
- Hindi mabilis. - Hindi.
- Tapos, kailangan pa ng panghukay. - Oo.
Sige, heto na.
Diyos ko naman.
Patagilid ang andar ko.
Dumiretso ka!
Okay. Bilis at lakas!
Nasa kalye na ako! Nasa kalye na ako!
Hammond at May, kayo naman.
Sobrang dali lang, di nakakatakot.
Bago kami makasunod kay Jeremy,
sinigurado muna naming makakababa ang nine-ton na fuel tanker nang ligtas.
Kung magbababa ka ng fuel tanker sa bangin,
sinong dalawang tao ang huli mong pipiliin para mamahala?
Isang milyong porsiyento bang sigurado
- na ligtas ito? - Hindi isang milyon, sa totoo lang.
Mas mabigat ito sa Jag, kahit nakasakay pa siya.
Sige, ibaba na.
- Huwag, sobra 'yan. - Sobra. Atras, atras kaunti.
Buwisit!
Naku.
Ang sama ng tunog.
Sa kalagitnaan, pinabaklas ng drayber sa amin ang mga kable,
para makababa na siya nang mag-isa.
Sige, alam ko ang pakiramdam ng lalaking nasa fuel tanker.
Nakakatae 'yan.
Kailangan ng matinding kaliwa para maiwasan ang problema kanina
ni Jeremy, di siya puwedeng lumayo paroon.
Dapat siyang... Kumaliwa na agad.
James, ngayong nakababa na tayo ng burol nang kaunti
- sa unang pagkakataon... - Ano?
Nakikita mo ba ang nakikita ko roon?
Diyos ko.
Naku.
Mga ginoo, tumigil ang fuel bowser.
Tumigil ito, pero nasa baba na.
Magandang balita.
Halos nakababa na siya. Hindi ito sasabog, na mas mainam.
At natanggal na ang bumper sa harap,
na sa tingin ko ay mainam naman para sa trailer.
Ang galing.
Sobra talagang... Nakakamangha iyan.
Kakaiba. Pero, kasi, ano... At walang pagsabog, wala.
- Paano kayo nakababa? - Dumaan kami sa kalye.
- Sinasabi mo bang... - Oo.
Nakakagulat nga, nasa likod pala ng site.
'Yon ang binubuo nila. Kaya may mga tagahukay.
- Bumubuo pala sila ng kalye. - Pero tapos na. Kakaangat lang nila.
- Ang ganda ng kalye. - Ang ganda.
- Narito na tayo. Masaya lahat. Ligtas. - Di ako masaya.
Lahat ng kotse, nakababa.
- Dito ako bumaba! Sakay nito, diyan! - Oo nga.
Sobrang dali nga lang niyan. Bagong kalye.
Ang ganda. Sariwang tarmac. May mga buhangin sa gilid.
Sa paglubog ng araw at tarmac sa ilalim ng gulong,
nagdesiyon kaming dumiretso nang milya-milya pa bago magdilim.
Aaminin ko na sa araw, medyo mainit nga, pero ngayon...
Ikapito na ng gabi.
Kakalubog lang ng araw sa likod ng burol.
Nakakatuwa talaga ito. Medyo 38 degrees.
Sa pagsapit ng gabi, lumihis kami sa kalye para bumuo ng camp,
habang inaasahan ko at ni James na naglagay ng tent si Mr. Wilman sa van.
Inaalala ko kung may mas nakakairita pa rito.
Sobrang sama.
Ito'y... Kahit boy scout ay hihindian 'yan.
Saan niya nakuha 'yan?
Nagpunta ba siyang Glastonbury no'ng natapos at kinuha lang ang gusto niya?
Pero hindi... Kasi, may... 63 anyos na ako.
Di ko na maabot ang tuhod ko, lalo na ang paa.
Paano sa tingin niya ako magbibihis diyan sa umaga?
At alam mo kung ano pang nakakairita?
Hindi, pero sige lang.
- Mas maganda ang tent ni Hammond. - Sobrang ganda.
Hindi ako makakatulog
dahil alam kong mas masarap ang buhay ni Hammond sa 20 feet lang.
Di ko kailangan ang ganyang tent.
Silag ito, bukod pa sa ibang bagay.
Pumunta siya sa tindahan at, "Ano'ng pinakamurang tent?"
Alam mo, nire-recycle daw ng mga supermarket ang mga bag nila...
Matapos ang masalimuot na gabi, tumungo ulit kaming timog-kanluran
sa kainitan ng Africa.
Pero ang kagandahan,
ang parteng ito ng paglalakbay ay piraso ng langit sa mga karerista.
Una, may gravel rally stage.
Tapos, may daanan sa gilid ng bundok.
Uy, tarmac.
Grabe. Ganda ng kalye.
Tapos...
dumating kami sa lugar na kinaiinisan nating lahat.
Diyos ko, lubak-lubak.
Ang sama nito.
Tama na! Ngayon din, sige na, nagmamakaawa ako.
Mga manonood, baka di kayo naniniwala, tingnan n'yo.
Natanggal na ang isa kong air vent dahil sobrang alog.
Sa nakikita namin, hindi 'yan ang tunay na problema niya.
James, gumigiwang na ang Maserati mo.
Parang naghihiwa-hiwalay at gumigiwang na kotse.
Gumagalaw ang gilid, lahat.
Diyos ko, nakita ko na rin.
Umaalog ang buong katawan.
Sobrang nakakagulantang dito.
Tingin mo, naisip ni Mr. Wilman
na maglagay ng tadyang sa loob ng backup van?
Diyos ko.
42 kilometro na tayong ganito.
Ayaw ko na rito sa... lubak-lubak... na kalye.
Buti na lang, may bayang may makinis na kalye ang nagpakita.
TEMPERATURA 50 DEGREES C
Ang byang ito, Chinguetti, isang libong taon ang nakaraan,
at totoo ngang libong taong nagdaan,
ay hintuan sa pagitan ng Timbuktu at ng pampang,
at narito lahat ng literatura nila.
Lahat ng gusali ay library. Lahat ng kaalaman, nasa bayang ito.
Ngayon, ang bayang ito ay hinahati sa dalawa ng malambot na buhangin.
At kinakailangan ng matinding bilis at lakas sa pagtawid nito.
Diyos ko, grabe!
Narito na si Jeremy.
Ang gandang lugar nito, ano?
Medyo mukhang ano ang kotse ko... Parang gamit na.
Uy, ano 'yan?
Hindi ko alam.
Naku.
Naku, di 'yan maganda.
Mukhang galing sa loob.
Langis ba o tubig? O magkahalo? Mabuhanging malangis na tubig?
Wala sa mga 'yan.
- Power steering fluid ito. - Ano?
Umiinit nang sobra ang power steering fluid
dahil sa pag-andar nito.
Nakita mo 'yong...
Nakaangat ang bonnet, dapat ba...
Maliit na... Temperatura lang naman,
medyo uminit dito at doon, medyo...
Umiiyak ito.
Oo, medyo naiyak nga.
Sakit nila 'yan sa disyerto, mga DB9.
- Totoo. - Uy, makinig kayo.
- Libutin natin ang bayan. - Sige.
May gusto akong tingnan.
Ano? Hindi, hindi, ano?
Isang library.
Ang daming library rito. Sabi, "Bibliotheque," library 'yan.
Tatlo sila. Dati ay nasa 700 'yan.
Lahat ng kaalaman,
- tama ako, hindi ba, medyo... - Oo.
- ...ay nakatago rito. - Lahat ng kaalamang Arabo.
Sige, mamaya na lang.
Kaya gusto kong maglibot sa makasaysayang lugar na ito
ay dahil kaunti pa, mawawala na ito rito.
Ang disyerto ay...
- kinakain ang bayan. - Ano?
Kinakain na ito.
Grabe. Tingnan mo ito.
Di niya na tatabasin ang damuhan niya, di ba?
Talampakan ang lalim, hindi metro.
- Bakit kinakain ng disyerto ang bayan? - Tignan mo 'yon!
Ngayon kasi, may global warming na.
Narinig ko nga.
At dahil doon, umuurong patimog ang Sahara
sa bilis na apat na metro bawat taon.
Kaya ito ay, buhanging tinangay ng hangin?
Ito'y... Ayun, mga halamang namamatay at nagiging disyerto.
- Ilang daang taon, lahat 'yan disyerto. - Wala na.
Malamang tuktok ng bahay 'yan.
Grabe... Nakakagulat ito.
- Heto pa, Hammond. - Ano?
May naisip ako.
- Ano? - Sige.
Magugustuhan mo ito.
Samantala, sa isa sa mga library,
may nakikita akong mga sinaunang text.
May tunay na gintong ginamit dito.
Ginto ito?
Talaga?
Manipis na ginto. 'Yong isa.
- Oo, itong isa. - Ang ganda nito.
Sabi ay, may bumisitang Amerikano sa kanya.
Binisita siya sa library,
at binibili raw ang libro.
Sabi sa kanya, kapag binenta niya, bibigyan siya ng bahay sa Florida.
At tumanggi siya. Pamana raw ito ng mga ninuno niya.
Tingin ko, tama ang ginawa mo.
Pangit ang bahay sa Florida.
Mainit at malagkit at maraming may baril.
Puwedeng hawakan ang 500-taong astronomy book?
Ito ang relative motions ng Buwan at...
ng Mundo at ng Araw.
Bale, bago pa kay Copernicus,
parang, kaya halos parehas lang,
at sa mundo ng mga Arabo, hindi pa nila natutuklasang
dapat iniisip na nasa gitna ang araw.
Isipin na rin nating...
Ang pinag-uusapan dito ay, ang 11th century,
ang pagkakaintindi sa 11th century.
Dahil nabagot niya ang mga librarian,
sa wakas, lumabas na rin si James.
Uy, kumusta? Maganda ba?
Oo, sobrang ganda.
Maraming libro, pero itong sinauna
na may mga diagram ng mga propeta,
at lahat ay isang halimbawa,
- tila litrato. - Magbabago ang timpla niya.
Ano'ng ginawa ninyo?
- Ano'ng ginawa n'yo? - Magkasama lang kami.
Naglakad-lakad, tiningnan ang bayan.
- Ah, 'yan pala. - Napansin mo.
- Hindi kami 'yan. - Hindi.
- Ano... - Nakabalik na kami sa paglilibot
- sa kabilang parte ng bayan at nakita ito. - Oo. Gano'n.
Alam mo 'yong dust devils,
- 'yong maliit na parang hangin. - Oo.
Sa pinaradahan mo, sa intersection ng kalye,
- Oo. - Tingin ko, pinalakas nito
ang hangin at humigop ng buhangin at inilagay diyan.
At nakita n'yo?
Hindi, kasi naglilibot kami sa kabilang bayan.
Ang iba lang na naiisip namin,
- nag-isip talaga kami... - Oo.
...ay wala silang ticket dito,
- pag pumarada ka sa gitna ng kalye. - Oo.
Pinupuno lang ng bantay ng trapiko ng buhangin ang kotse.
'Yan ay... Magaling 'yan.
Kung di umandar ang kotse ko?
- Aandar 'yan. - Paano ko aalisin 'yan?
- Nasaan ang susi? - Saan mo iniwan?
Iniwan ko sa console.
- Buksan mo at lalabas ang buhangin. - Naka-lock ito.
Ako, hindi ako nagla-lock ng kotse.
Sakaling mangyari mismo ang ganito.
Sige. Pahinging pala, kukuha ako. Kayo...
Lumayas na kayo.
Iniwan namin si James sa pag-ayos sa problemang buhangin,
at nagtungo na kami sa backup van,
dahil nagdesisyon kaming solusyonan ang problemang
sanhi ng lubak-lubak na kalsada.
Diyos ko! Ang... Ang ano...
Sobrang init!
Salamat.
Kung guso mong mag-welding...
- o maglagari. - O role-play.
Teka, sandali lang.
May puwede akong gawin dito.
Oo, puwede nga.
Habang hapong-hapo si James sa pagtanggal ng laman ng kotse...
Lintik.
Naging abala kami sa natagpuan namin sa van,
at di nagtagal, handa na ang solusyon namin sa lubak-lubak na kalye.
Natagpuan ko ito sa truck.
- Ito ay pang-araro. - Oo nga.
Baka umubra, pero kadalasan,
hila sa likod ng traktora ang pang-araro.
Oo, pero dapat kong daanan
ang lubak-lubak na kalye bago ito pumantay.
Hindi 'yon puwede.
Hindi, maganda 'yon sa samahan.
Ayoko.
- Ayaw mo ng, samahan? - Samahan.
Gusto kong umubra ito para bumuti ang buhay ko.
Pero malalaman mong ang solusyon ko
ay mas mabuting di hamak kesa rito.
Hindi ko talaga alam kung bakit may dalawang snowmobile sa van
kahit sa Sahara Desert tayo pupunta, pero buti na lang.
Ipapaliwanag ko. Okay?
Imbes gamitin ang mga ski,
nilagyan ko ng gulong sa harap, pero di 'yan ang mahalaga.
Ang gusto natin ay, itong tracks.
Aandar sila sa harap ng gulong natin,
ipapatag ang mga bako
sa kalye.
Kaya pagdating ko,
sobrang kinis, parang mesa ng bilyaran.
At para iyang dalawang malaking pangkinis ng kahoy.
Oo. Mismo, parang pangkinis,
na nakalagay sa harap ng Jaguar F-Type.
- Oo. - Off-road Jag... Isang F-Off-roader.
Ang galing, di ba? Imbes nakakulong ka lang,
naka-jacket na buhol sa likod,
marami kang pagkakataong patunayang matino ka.
Heto siya!
Ngayong tapos na ang technical briefing,
oras na para subukan ang teorya.
Itaas ang rig.
Richard Hammond. Sa hinaharap!
Hula ko na karamihan ng tao sa bayang ito
ay di pa nakakita ng snowmobile.
Magugulat silang makita kung para saan talaga ito.
Kita n'yo, itinaas ko ito ngayon.
Puwede kong ibaba ito.
Para itong Lotus ni James Bond.
Sa normal na car mode, normal na kotse lang ito.
Nang dumating na kami sa lubak-lubak na kalye sa labas ng bayan,
naghanda na kami sa pagsubok.
Umaandar na ang snowmobile.
Sige, gagawin ko na. Ako na.
Heto na. Ibaba na.
At heto na.
Diyos ko, gumagana yata.
Hindi ako... Oo.
Inuukit ko ang kalye. Pinapakinis ko.
Pinapatag ko ang kalye.
Diyos ko!
Di ako makapaniwala rito.
Ayos.
Uupo na lang ako at magrerelaks.
At di lang ako ang nakikinabang. Tandaan n'yo.
Buong Africa'y nakikinabang.
May mga bato. Kita n'yo, tumatalsik ang mga bato.
Oo, nangyayari na nga.
Ayun, ang lalaki ng bato.
Pero sa kabila ng problema sa simula,
no'ng tumigil kami matapos ang ilang milya para tingnan ang gawa namin,
maganda ang kinalabasan.
Kung titingnan mo ang kaliwa ng kalye,
ang pinatag natin, sa kabila,
tapos, tingnan mo ang kanan ng kalye, na hindi pa napapatag,
- Ayun... Katibayan. - Gumana, gumana nga.
- Puwede na ang F1 race diyan. - Madali na lang.
Nagdesisyon na kaming magsilbi sa publiko,
at magmanehong magkatabi para mapatag namin ang buong kalye.
Sige, Hammond, tara na.
Makakagawa tayo ng dalawang linya.
Tingin ko, mas gagalingan ko pa rito.
Kailangan lang... Natututuhan ko na ang sistema ngayon.
Naku!
Diyos ko!
Naku... Ngayon ko lang nakita ang ganyan.
Nakita ko lang na umusok, tapos, tinalunan niya 'yon, at...
Buti walang nakakita. Bukod sa mga tao sa truck.
- Tahimik na lang akong tatabi. - Sige.
Sige.
Kapag sumabay ako sa tabi, di nila malalamang kulang ng isa.
Sige. Magaling, Hammond.
Kakaiba nga 'yon. Sigurado ako.
Mukhang nasira na.
Matapos ang ikalawang insidente, nagdesisyon kaming itigil
ang pagbuo ng kalye para sa nakikinitang hinaharap.
No'ng una, maganda ang eksperimento,
tapos, biglang nabulilyaso ang lahat,
nang sobrang bilis.
Naghanda ka ba ng speech? Ako, oo.
Di ko alam kung CBE o OBE ang makukuha ko.
Makakakuha ako ng estatwa at gagawa ng TED talk.
Malamang wala na akong makukuha nito,
lalo kung babangga sa liblib na baryo ang snowmobile ko.
Sa pag-iisip na makakahabol rin naman si May,
tumuloy na kami.
Pero sa pagdilim, nagloko ang Aston ko. Ulit.
Overheat na naman ako.
Pinapahinto ako ng kotse ko.
Di ako makalagpas ng third gear kaya mataas ang RPM.
Sige, Hammond.
Wala talaga akong magagawa sa bagay na 'yan.
Wala. Sayang nga, pero tama ka.
Sa pagkawala ng ilaw ng kasamahan ko sa gabi,
hinarap ko ang pagsubok, mag-isa.
Gabi na, at di ako makalagpas sa 20 milya kada oras.
Pumapalya ang gearbox. Ayaw nang tumaas.
Hanggang segunda lang.
At kung tatakbo ako nang isa't kalahating libong RPM,
umiinit ang makina.
Isa pa, may mga babala para
tingnan ang baterya, off switch, palyadong preno, huminto agad.
At namatay na ang ilaw sa dashboard. Bumalik na!
"SRS airbag service urgent.
Rollover protect fault. DSC service required."
Naku naman.
Magpahinga muna tayo. Ang hirap.
Kinabukasan, magkasama na ulit kami ni James.
Diyos ko!
Ubos na.
- Gandang umaga, May. - Gandang umaga.
Kita mo kung ano'ng wala sa litrato?
Oo.
Naiwan na ako ng dalawa.
Milya-milya na ang layo nila, hahanapin ko sila.
Wala akong mararating hangga't di naaayos ito.
Dito ako natulog, kasi may,
kasi may Aston Martin hotel ako.
Pero di masyadong maayos ang Aston Martin.
Ako ang nag-launch nitong kotse.
Naaalala ko no'ng lumabas sila.
Mula ito noong tumatalino na ang mga kotse.
Pero di pa gano'n katalino.
Kadalasan, lahat ng dekuryente sa kotse
ay kontrolado ng hiwalay na wire,
na ayos lang kung busina lang ang meron ka.
Pero sa oras na ito, lahat ay may electronics na,
kaya pinagsama-sama nila ito sa isang malaking matalinong wire
na nakapalibot sa kotse at nakadugtong sa iba't ibang bagay.
At ramdam ng kotse ang lahat, preno, suspension,
na magaling, hanggang sa di na ito maramdaman.
Kaya kung di nito ramdam ang gearbox, di niya ito gagamitin.
Kung saan man sa loob nito ay may short na nagaganap,
at pinapatay no'n ang buong sistema.
At nasa kung saan man sa loob.
Pinalala pa ito ng disyerto.
Ang init. Puno ng bato at buhangin.
Mainit, kaya palalamigin.
Ito ang maliit na radiator sa harap, maliit na cooler.
Pinapalamig ang langis ng gearbox, na nasa likod.
May isang batong tumagos sa radiator kaya nagkabutas ito.
Kaya tumagas ang langis at kumalat sa harap ng radiator,
humalo ang buhangin at bumuo ng matibay
na pader sa harapan mismo nito.
Kaya umiinit ang gearbox.
Sa bagay na ito, baka maayos ko pa, pero ang electronics,
hahanapin ko pa
hanggang makita kong pisikal ang dapat ayusin.
Matapos ang oras ng pagbubuhangin, bumiyahe na ulit ako,
pero hindi pa rin ayos ang Aston.
Umaandar, mabuti naman. Pero isang gear lang
at di ko alam ang nangyayari sa makina,
dahil di gumagana ang gauges. Temperatura, wala.
Kaya di ako makakambiyo.
Walang kahit anong impormasyon dahil wala itong nakukuhang impormasyon.
Uy, hello. Ang fuel bowser.
At di ko alam kung may gasolina pa, pero kukuha na rin ako.
Di gumagana ang sukatan.
- Tingnan mo. - Heto na siya.
Umaandar na!
Oo. Medyo.
Pagpapahingahin ko muna.
- Ilang gears ang meron ka? - Isa.
- Alin do'n? - Hindi ko alam.
Trahedya ito. Gas nga pala.
- Di ko alam kung kailangan ko. - Oo. Wala akong...
- Di gumagana. - Wala lahat!
Ganito rin siya. Hindi ko alam kung ano.
Hindi ganyan ang tunog ng Aston ni Bond.
Ang ganda ng tunog.
Gaano ka kabilis, Bond?
"Ewan ko. Sira ang speedo.
Isa lang ang gear ko."
- Alam mo ba? - Ano?
- Tatlong araw na tayo rito... - Oo.
- May 60 litrong tubig na yata nainom ko. - Totoo.
Hindi pa ako naiihi, at ngayon,
mukhang nahikayat na ito. Nararamdaman ko na.
- Iihi lang ako. - Hindi pa ako naiihi.
Hindi kailangan! Tinutuyo na ito ng araw para sa atin. Pero...
- Sa totoo lang... - Ayan.
- Hindi, totoo, di pa ako naiihi... - Oo.
...mula dumating dito.
- Mauuna na ako. - Pero susubukan ko,
- matagal-tagal na rin. - Ayaw ko pa rin.
Matapos ang ilang minuto ng pagpuwesto,
medyo nagtagumpay naman kami.
Alam mo 'yong may chart na magsasabi sa kulay ng ihi mo.
- Sasabihin kung malusog ka. - Talaga?
Wala sa chart ang kulay na 'to.
Mainit na buhangin ito na dumadaloy sa straw ng gatas.
Sa akin, parang stair banister.
Puwede kong hugutin at nakabuo ito ng toffee.
Baka isang linggo ulit bago ang susunod.
Ang init ng upuan ko.
Buksan ang ignition. Isara ang dashboard.
Gumagana. May drive ba?
Wala. Oo, meron.
- Ano 'yon? - Ano'ng... Ano?
Ano ba 'yon?
Ano? Bakit...
Bakit mo tinali sa fuel bowser?
Ikaw at ako ay...
May.
- Ikaw ba ito? - Ano?
May nagtali nito sa fuel bowser.
Paano kung sumabog ang fuel bowser?
Alam ko kung ano 'yan.
'Yong nakakatakot na meteorological condition na nagbubuhol
ng nakakalat na tali, at puwede itong maikabit sa kung saan.
Tirahan ko 'yan.
Hindi ko na maibabalik.
- Durog na. - Malas naman. Tara na.
Ibig sabihin, makikita natin ang Aston Martin DB9
na dumadaan sa disyerto, at hindi...
- ang Metrocab. - Ito ay pambu-bully sa trabaho.
Hindi ako! Umiihi ako... Hindi pala ihi.
Naglalabas ako ng Rolo galing sa katawan.
Ang ganda ng kotse mo, Hammond.
Tahimik.
Ngayon, ang plano nami'y marating ang kabisera ng Nouakchott.
At dahil di namin inaakalang magtatagal ang biyahe,
minungkahi ko ang isang cultural diversion.
Kausap ko kahapon
ang isang babae sa labas ng library,
at sabi niya, kapag diniretso natin itong kalye,
mararating natin ang malaking mata sa disyerto.
Ano?
Mukhang tinatawag itong Mata ng Africa.
Sobrang gandang bagay nito sa mundo.
Talaga?
Isang kakaibang pangyayari ito.
May ilang nagsasabing ito ang Lost City ng Atlantis.
Sa totoo lang... Walang nakakaalam nito
hanggang makita ito ng mga astronaut ng Apollo mula sa space.
Talaga?
Alam kong parang imposible, pero 'yon ang sabi niya.
Binentahan ka rin ba niya ng magic beans?
Kapag binilisan pa natin,
magkakaoras tayo para hanapin iyon.
Di ko kayang mabilis. Isa lang ang gear ko.
Puwede kaming mauna ni May sa pagmamadali,
at pag nakita namin, sasabihan ka na lang.
Kung may makita rin kayong tent, pasasalamatan ko kayo.
Dadalhin ako sa Mata ng Africa. Heto na ako!
'Yong supercharger. Lagok! Lagok ng gasolina!
Ano pa bang nasa disyerto kasama ng malaking mata?
Malaking ilong.
Siguro, may pares din ng malaking suso rito.
Dahil malayo ang tinakbo namin sa makinis na kalsada,
malapit na kami ni James sa lokasyon ng misteryosong mata.
Sige, James. Kung totoo ang sinasabi ng matanda,
nasa banda rito ang higanteng mata.
Walang mata.
Kaso, di mo sasabihin 'yan pag nasa burol ka na,
at may malaking mata roon. Tingnan mo lang.
Ilang milya ang layo,
numinipis na ang tsansa kong makasunod pa sa dalawa.
Ayun, lumabas ang gauges, at masamang balita,
temperatura, sobrang taas.
Ang magagawa ko lang ay sundan ang tunog na nagsasabing
2,000 RPM sa isang gear ko,
at maiaangat ko ang bubong ko sa pagtigil.
Hihinto muna ako sa baryong ito,
dahil naluluto na ako.
Suko na ako.
Sila na ang magtanggal ng bubong. Hindi ako matapang.
Huwag kang tumigil.
Naku. Ayaw ko nito.
Naku, nagawa kong...
Ito ang rollover hoop na lumalabas sa banggaan.
Ayos.
Magaling.
Hindi na ito mauulit, di ba? Wala na.
Tingnan na lang natin.
Sinubukan kong paandarin, at...
Medyo mas lumala pa nang mabilis.
Samantala, sa disyerto,
hindi pa rin namin matagpuan ang hinahanap namin.
Walang mata.
Camel, mata ng camel, pero walang mata.
Diyos ko. Ang sama ng tunog.
Para saan pa ito, Clarkson? Walang higanteng mata.
- Sinisira lang natin ang kotse. - Malapit nang...
Para sa kaunti pa, pumunta lang tayo sa tuktok na 'yon,
at ayun.
Buwisit!
Lintik.
Na-stuck ako at kasalanan mo ito.
Itong mga nakita galing sa outer space.
Isipin mo ang Great Wall ng China,
"Kita 'yon galing sa space."
Makikita mo rin 'yon pag katabi mo na 'yon.
Narito lang 'yon. Ano... Ayaw mo lang na hanapin ko ito.
O kaya, isa lang itong kuwento na sinabi sa 'yo ni Gypsy Rose,
dahil binigyan mo siya ng £1.50.
Okay, sige na, ako'y... Suko na tayo.
Ayaw kong sumuko, pero susuko na ako.
Sumusuko ka sa paghahanap ng isang mata sa gitna ng Africa.
- Oo, malaking mata. Siya... - Ano? Gaano kalaki?
'Yon... Sa pagkakalarawan niya, sobrang laki.
- Nasaan na nga ba si Hammond? - Magandang tanong 'yan.
Siguro, di niya inaalala ang paghahanap sa mata
dahil iniisip niyang isa lang itong...
Sige, alam kong balewala ito, pero...
Walang signal.
Hindi nakakatulong.
Walang mga likidong lumabas,
pero kahit meron pa, hindi 'yon ang dahilan
kung bakit ayaw umandar.
Malinaw na mga kable ito.
Kung sumuko na ang mahinang 2005 nitong utak,
alam ko na.
Ang natitira na lang ay baterya.
Ubos na, ano?
Pero nasa likod 'yon...
nitong upuan.
Diyos ko! Iligtas n'yo ako!
Naku. Sandali lang, titingnan ko.
'Yong live battery terminal, lumuwag sa pagkakaalog.
Literal na inalog niya ang sarili niya para mabaklas. Nakaganito.
Nakaalis na ako, at may maganda pang balita,
dahil ang gearbox ay nagdesisyong maging gearbox ulit.
Aston Martin! Ayos.
May gear na at iba pa.
Samantala, pabalik na kami sa kalye,
medyo naaantala kami ni May sa bagay na natuklasan namin.
Ito.
Grabe, tingnan mo ito!
Tingnan mo.
Luha ni Hesus!
Oasis ba iyan?
Hindi halatang English ako.
Sandali.
Maupo ka, meron akong dapat na pinapakinggan natin.
Wala akong makita para alalahanin ang...
pagkasira ni Richard Hammond.
Alam mo, namatay din sa araw na ito si Gordon Lightfoot...
- Talaga? - Oo.
Para malaman n'yo kung gaano kawalang laman ang Mauritania.
100 milya na ang tinakbo ko, sa kalye,
sa pagtawid sa banda,
wala pa akong nakitang ibang kotse. Wala kahit isa.
Talagang... Masakit sa ulo.
Ang laki at kawalan ng lugar na ito.
Naniniwala akong sira-sirang Aston Martin ito...
Oo nga.
Nahabol na ako ng mga kasama ko
habang nagloloko ang minumulto kong kotse, ulit.
Namatay ang gearbox.
Ngayon, tumutunog na!
Bakit bumukas ang bintana ko?
Bakit 'yong... Hindi ko ginusto 'yon...
Bakit bumukas ang bintana ko?
Hindi ako sinusunod nito at pinapahirapan ako.
Binuksan nito ang bintana at hindi na ako makakambiyo.
May tumutunog pa.
Akala ko, tumutunog ito
dahil hindi nakaayos ang bubong ko.
Kaya tumabi ako para subukan ito.
Lintik!
Tumutunog pa rin.
Madali ang bubong nito. Pipindutin mo lang, bababa na,
tapos, bababa ka para daganan ito.
Sabi nga nila, nababaliw ang mga tao sa disyerto.
Paano 'yong sa gitna? Itong nasa gitna.
Nakakairita talaga.
Tumigil ka na! Tama na!
Sinabi mo bang akala mo, nasa segunda ka?
Hindi nito sinasabi kung ano ako, pero tingin ko, segunda, oo.
Pero kapag binilisan ko, iinit na agad ito.
James, may problema ulit tayo, ano?
Didiretso tayo sa pampang sa 38 milya kada oras
o hindi na.
Pag-iisipan ko 'yan sandali.
'Yan din ang desisyon ko.
Mga lintik.
200 milya pa ang layo ng kabisera.
Kaya tumigil muna kami ni James sa maliit na bayan
para sundan ang fuel bowser.
At may di inaasahang bonus.
- Runway ito. - Oo.
Iniisip ko lang, siguro...
Habang hinihintay si Hammond,
puwede tayo gumamit ng kotse sa programa nating pangkotse.
Ano'ng iniisip mo?
Iniisip ko ay drag race.
Magandang ideya.
Maganda nga, kapag inisip mo.
Pag-alis pa lang, gusto ko na malaman.
Mas malakas ang sa 'yo. Meron kang...
Mas malakas sa akin, 434, pero baka mas mabigat.
- 434 horsepower ka... - Oo.
...375 ako. Gaano kabigat ito?
Dalawang tonelada.
Kasi 1.6 ako.
Oo. Interesante.
Magandang eksperimento ito para sa mga kaibigan.
Oo.
At napagdesisyunan na, dumako kami sa dulo ng runway,
nagtayo ng mga gamit pang-drag race,
at naghanda sa karera.
Ano ba dapat? Sport mode, oo.
Traction control, hindi siguro.
Manual ako, pero dahil sa pagkakabago ko sa kotse,
hindi ko mapalitan ang mga program.
At dahil sa pagkakapuno n'yo ng buhangin sa kotse ko,
may problema ako sa pindutan, pero ayos na ngayon.
Sandali. Tingnan mo kung sino.
Terminator 3: Rise of the Machines.
- Sakto ang dating mo. - Ano?
- Sakto ka. - Para saan?
Sa drag race.
Hindi ako puwedeng sumali sa drag race.
Patayin mo.
Huwag, huwag. Hindi 'yan maganda.
Bakit hindi mo mapatay?
Dahil malamang hindi na 'to aandar.
Nasa kalagitnaan kami ng pagsisimula ng drag race.
Napanood mo na 'yong Terminator 3?
Ilang taon nang nag-aabang ang mga tao
kung kailan matututo ang Skynet?
Sa isang Aston Martin na minamaneho mo sa Mauritania.
Hindi inaasahan 'yan.
Paano kung makipag-usap sa ibang mga makina ang lintik na 'to?
- Parang tanga, di ba? - Tanga nga iyan!
- Hammond, Hammond. - Ano?
Ano 'yon?
Ano'ng ginagawa niyan dito?
Sa iyo ba 'yan?
- Ano pa nga ba 'yan? - Anong sa akin iyan?
Gaano katagal nang umaandar 'yan?
Mula no'ng pakawalan niya.
Pero 150 milya na ang layo no'n.
- Diyos ko! - Pinakawalan mo sa disyerto.
- Huwag... - Ano'ng... Ito'y...
Grabe!
- Kasalanan mo 'yon. - Ano?
- Snowmobile mo 'yon! - Tama siya.
- Wala nang iba. - Hindi ko inaasahang
tatama 'yan sa fuel bowser mula 150 milya ang layo!
- Pinakawalan mo 'yan! - Hindi ko pinakawalan, tumakas!
- Sinabihan tayong magpakabait. - Oo.
Dapat na siguro tayong umalis.
- Oo, tara na. - Oo.
- Agad-agad? - Oo.
Magpalit ka ng gear.
Magpalit ka na ng gear.
Ngayon na... Ngayon na.
Wag kang makipagtalo. Ngayon ang oras para kumambiyo!
Malayo agad ang narating namin ni James,
nilalayuan namin ang pagsabog sa abot ng makakaya.
At di nagtagal, nahumaling kami
sa sobrang ganda ng kapaligiran.
Ang tanawin sa magkabila, lalo na sa parteng 'yan,
ay sobrang ganda.
Parang snow dunes,
sobrang puti ng buhangin.
Ang ganda.
Bumagsak sa 37 ang temperatura ko.
Oo nga, ako, bumaba sa 38.
Sobrang lamig nga niyan.
Kinalaunan, dumating na kami ni Jeremy sa kapitolyo,
kung saan malinaw agad na hindi kami kasinsikat
kumpara sa ibang parte ng mundo.
Richard!
May tumawag sa aking Richard.
Kung gustong makita no'ng binata si Richard,
maghihintay pa siya nang matagal,
dahil sa kalagayan ngayon ni Hammond the Terminator.
Balik na. Gumana ka, lintik.
Hindi ba puwedeng... Sige, gearbox mo 'yan.
Puwede bang gearbox na natin 'yan?
Parehas... Parehas tayo ng gearbox.
Nasira na ang central lock.
Ni-lock niya ang mga pinto.
Ilang oras ang nakalipas,
pinaandar ng Skynet ang kotse kong may isang gear papuntang Nouakchott,
kung saan may maayos na Wi-Fi
para ikonekta ang naglolokong utak ng kotse ko
sa isang diagnostic laptop.
Ayan, 200 milya sa isang gear.
Laptop, zero at one ang gamit ko sa pakikipag-usap.
Ang salitang naiintindihan nito.
Makikita ko ngayon kung bakit siya natataranta.
Maraming inaalala. Diyos ko!
Alam mo, pintong pampasahero...
Inaalala niya ang pinto. Alalahanin mo ang gearbox.
Global Positioning module. Kaya pala nasa Nottingham ako.
Di ako naniniwalang mekanikal na problema ang mga ito.
Walang problema. Medyo nalihis lang ito.
Kapag pinindot ko ito...
Ito ang "don't worry" button.
Gagawin ko na.
Huwag na lang. Nililinis niya na.
Pakiusap, hayaan mo ako sa kotse.
At pagmanehuhin.
Kaya... Sana... Walang titingin.
Ayos! Ayan!
Pero wala lang iyon.
Kaya may gear na yata ako.
Kinabukasan, sa pag-alis namin para maglibot sa bayan,
oras na ng katotohanan.
Nagpalit ng gear! Nagpalit ng gear! Nagpalit ng gear!
May kambiyo na! Nagpalit ng gear.
John Connor, nanlalaban ka pa pala.
Oo!
Balak naming magtingin-tingin, pero agad-agad,
napansin namin ang kabayanihan ng mga kotse sa Mauritania.
Oo. Wala nang suspension.
Bumangga siya. Bumangga.
'Yon ba 'yong tunog?
Isang kapaliwanagan sa bangga ng kotseng ito,
ay dahil wala kang makita sa labas.
Kailan ito magpapahinga?
Siguro, kapag di na umaandar. Bago 'yon, kotse pa rin 'yan.
Siguro, isang araw, aandar siya, tapos, mawawala bigla.
- Ang sama no'n. - Oo.
Walang AC.
- Tutuloy pa rin siya. - Tingnan mo.
Ang galing. Hindi makahinto.
- Kailangan niyang hawakan ang pinto. - May isa pa.
Gusto ko 'yong pedestrian safety feature.
Pero umaandar! Ito'y...
Hammond, inaalala mo ang Aston mo.
Oo, kaya hindi ako makapagreklamo, hindi ba?
- Nagsisimula pa lang ako! - Dapat kang...
Matapos naming matuwa sa mga Mauritanian warhorse,
tumungo kami sa cafe para uminom...
ng mainit na brown na tubig.
Ano kayang itsura ng MOT testing center dito?
Hindi makita. Mercedes! Ayun, tingnan n'yo!
- Bawat panel, hindi lang isang beses. - Ilang beses.
Oo, matagal na panahon 'yan.
At, John, kumusta nag kotse mo? O nagwawagi na ang Skynet?
Lumalaban ako at nilalabanan ako.
Sabi ba, "Sigurado ka, Sarah Connor?"
Iiniisip kong sumali sa Borg, at labanan kong direkta.
Ang galing ng isang ito.
- Tingnan n'yo. - Ang galing nga.
- Tingnan n'yo 'yon. - Ang galing!
- Ang galing. - Umaandar, nakalabas ang kamay.
Hindi 'yan tsaa, pero masarap na rin.
At kahit ikaw, masasarapan.
Parang may kahalong tsaa.
- Mas gusto ko ng beer. - Ano?
Mas gusto ko ng beer.
Ngayon, sa bagay na 'yan, may alam akong...
tindahan ng mga alak na makikita sa bawat kapital ng mundo,
at kahit sa tuyong bansa, sa Muslim na bansang tulad nito,
na sobrang tuyo, makakabili ka ng gin at tonic,
o masarap na baso ng beer.
- Tindahan ng alak dito. Ano'ng tawag? - Oo. Kahit saan.
Tinatawag itong British Embassy.
Talaga?
- Kakaiba 'yan. - 'Yon ay teritoryong British.
- Kaya, puwedeng... - Oo.
Patutuluyin nila tayo, baka ikaw hindi,
tapos, makakapag-inom tayo.
- Nasaan 'yon? - Inumin mo muna ang tsaa.
Ayaw ko niyan.
Sa pagpipilit ni Hammond, nahanap ko ang numero ng embassy,
nagtakda ng appointment, at pumunta kami roon, agad-agad.
Ito ang paborito kong parte ng trabaho.
Ang mapunta sa bayang ganito.
Ang ingay na nakukuha mo sa bayang ganito.
Gordon Bennett!
Naaksidente si Hammond.
Binangga niya ang Aston ko!
Naku, may bumangga sa maayos niyang DB9.
Mag-ingat ka sa pagmamaneho, Hammond.
Hindi ako. Sumulpot na lang siya.
Sige, may nanalo pa. Ladies and gentlemen, may nanalo na.
Hindi ko alam kung ano ito.
Ayun, totoo ngang hindi ko alam kung ano 'yon.
Wala akong alam. Para itong estate car.
Tingin ko, diyan nagtatapos ang car-spotting na laro,
dahil hindi tayo mananalo ro'n.
Matapos ang ilang milyang walang banggaan, dumating kami sa British Embassy.
Nandito, mga pare. Heto na ang club natin.
Tatawagin ba natin silang "Your Ambassadorship" o ano?
Oo, "Kataas-taasan."
O kaya "Landlord"?
Gin!
Gayumpaman, makinig kayo.
Nagagalangan ako sa pag-aalok ng "Ano'ng gusto n'yong inumin?"
Tatanggi ka, tapos, sasabihin nila, "Sigurado kayo?"
Sasagot kang, "Hindi", titingin ka sa relo tapos,
"Sige, isa lang."
Dapat hindi ka "oo" na lang agad,
dahil, "Gusto n'yo ng gin at tonic?" "Oo!" Huwag gano'n.
- Tingin ko, magalang naman. - Oo, mismo.
Gin lang ang nasa isip ko.
Hindi ba't maganda?
British lang ang gumagawa nito.
May lawn! May lawn!
Nasaan ang bar? Ayun ang bar, may bar, pero huwag n'yong tingnan.
- Uy! - Magandang umaga.
Magandang umaga. Kumusta? Colin Wells.
Kinalulugod ko.
- Ang tikas ninyo. - Oo naman.
Buong gabi niyang nilabanan ang Terminator, kaya ganyan.
Matagumpay naman.
- Tuloy kayo. - Salamat.
- Kumusta? - Mabuti naman, sa totoo lang.
Para sa aming dalawa...
Medyo nalito kami no'ng malaman naming pupunta kaming Mauritania,
dahil kahit marami na kaming narating,
kami... Lahat kami... Siya, hindi niya alam na totoo ito.
- Akala niya, gawa ito ni C.S. Lewis. - Oo.
Pero ano'ng naramdaman n'yo no'ng nakuha n'yo ang posisyon?
Sobrang saya.
- Gusto kong pumunta rito. - Gusto ninyo?
Gusto kong pumunta rito, alam mo...
Alam n'yo kung nasaan ito?
Oo. Akala ng mga tao sa buhay ko ay pupunta akong Mauritius
- noong sabihin kong, Mauritania. - Oo nga! Mismo.
"Ayos, sa Mauritius ako! Mauritania?"
Sige. Siya nga pala, bibigyan ko kayo ng maiinom.
- Pasensiya na. - Opo, sige.
Gusto n'yo ng maiinom? Marami kaming tsaa rito,
kung... Ayos lang ba sa inyo?
- May English Breakfast, Ceylon. - Hindi...
- Tsaa, oo. - Sige, salamat.
Kukuha lang ako sandali.
- Sandali lang. - Salamat sa pag-aasikaso.
- Tingnan n'yo ang nangyari. - Kasalanan mo!
- Bakit ako? - Hindi mo inaayos.
British territory ito. Kunwari parte ito ng Britain.
Alam ba natin kung umiinom siya?
Imposibleng hindi iinom ang isang ambassador,
- pero kung tatanungin... - Kita n'yo?
Hindi ganyan ang umiinom ng maraming tonic water.
- Kung sinabi lang natin... - Puwedeng mag-inom?
"Salamat, pero puwede bang mag-inom?"
Sang-ayon ako. Nag-aalala tayo sa pagiging magalang ko.
Oo.
Magtatanong ako, habang tayo lang,
bilang jag driver, anong painting ang iuuwi mo?
May magaganda rito.
- Saan ka pupunta? - Mga pare!
Bulilyaso na agad.
Ferrero Rocher niya ito.
- Sira-ulo ka. - 'Yan ay...
Hindi 'yan...
Mahinhin ang galawan dito.
Matalino sila, at tinaob mo
- ang Ferrero Rocher nila. - Dali, bago siya bumalik!
Ibalik mo sa dating ayos.
- Di dapat ako tumatawa. - Inapakan mo 'yan.
Hindi ko inapakan!
- Ang gaganda. - May nakaapak.
Ayan. Dali, upo tayo.
- Pasensiya na sa tagal. - Ayan.
'Yan ay... Magandang takure.
Official crockery namin ito.
'Yan ang gusto ko, tasa ng tsaa.
- Masarap, hindi ba? - Oo.
Maraming salamat.
Matapos ang magalang na dalawang takure...
nagpaalam na kami at itinuloy ang paglilibot sa lungsod.
Kumambiyo ulit tayo. Sige na, ulitin natin.
Ulitin natin. Sige na.
Isa pang kambiyo.
Di nagtagal, may nadaanan kaming kakaibang bagay.
Ano'ng meron dito?
Sobrang lawak na kalye.
Alam ko na 'to.
Ano?
Bumuo sila ng airport sa tabi ng lungsod,
tapos, lumaki ang lungsod at parang kinain na ang airport,
kaya may runway sila sa gitna ng kapitolyo.
- Oo nga, may lungsod pa roon. - Oo.
- Wala sa gilid ito, ano. - Wala.
Hindi ba't pagkakaton ito
para sa hindi natin nagawa, tulad ng drag race?
- Oo nga! - Pang-drag race ang mga runway.
- At siya... - Maayos na siya.
Puwede ka nang sumali.
Hindi ko pa nakakasundo ang mga demonyo sa loob niyan,
pero gusto kong subukan.
Dahil sa bakante ang runway tulad ng ibang airstrip,
nagdesisyon kaming subukan.
Sige, sport, patay ang traction control,
gamitin ang paddle, baba ang salamin, taas ang bintana. Gano'n.
Tinanggal niya ang sport mode.
Alam n'yo 'yong sport button? Ayaw nitong ipagamit.
Ay, hindi, puwede na ulit. Salamat. Master.
V-6, V-8, V-12.
Ano ang pinakamabilis?
Maganda ang simula ng Jag.
Mabilis ang kotse ko.
Isang gear, dalawa, galing! Gumagana ito!
Teka, sandali.
'Yan ay... Mga sasakyan.
May sasakyan sa runway. Naku! Magkakaano ako...
Sira-ulo!
Grabe, ano bang...
Naku.
Diyos ko!
'Yan ay... 'Yon ay... Mababangga ko 'yon!
Grabe!
Naiibang drag race yon sa lahat ng nagawa ko.
Pero ito'y, ito'y hindi bakanteng runway, ano?
Tingin ko hindi na. Mukhang kalsada ito.
Huwag na nating ulitin 'yon.
Salamat sa pagpapagamit ng brake no'ng kailangan.
Nagpapasalamat ako, utang na loob ko ito. Salamat sa 'yo.
Kinabukasan, maaga kaming gumising,
dahil oras nang umalis sa Nouakchott.
Mga truck na puno ng buhangin. Kanino nila ibebenta 'yan?
Magaganda ang buhanging binebenta nila rito.
May malalaking tumpok dito.
Kung di mo nagustuhan ang buhangin kanina, may buhangin dito.
Maraming kalaban, buhangin.
Bakit sila nagbebenta ng buhangin?
Maglakad ka nang 30 talampakan.
Umalis kami sa kapitolyo patimog sa Senegal.
At makalipas ang ilang oras, napansin na naming
nagbago na ang kapaligiran.
Hindi ito makapal,
pero mas may laman na kesa sa nakita natin, sigurado 'yon.
Tingin ko, malapit na kami sa dulo ng Sahara Desert.
Ano'ng sa kanan... Baka ba 'yan?
Maraming baka. Buong herd. Malamang pinaparami 'yan.
Tingnan n'yo.
At 'yan ang nagsasabing natawid na natin ang Sahara.
Hello, mga baka. Ang gaganda n'yo!
Damo. Nagmamaneho ako sa damo sa tinagal-tagal
na parang 500 taon.
Hinahanap namin ang border pa-Senegal.
Kaya may parang, checkpoint. At papasok na kami.
Nagpatuloy lang kami sa mga daanan,
pero kahit lumipas ang isang oras,
wala pa rin kaming nakikitang mukhang opisyal.
Nasaan ang border?
Hinahanap ko 'yong parang bakod at checkpoint, siguro?
Oo, passport at iba pa. Oo, sigurado.
Sa wakas, nagbunga rin ang paghahanap namin.
Malamang ito ang border town. Ito na dapat.
Naku.
Masama ang pakiramdam ko.
Houston...
may problema tayo.
'Yan sa tingin ko, ang border.
Jeremy, may nakaharang na malaking ilog.
Mas mailog pala sa border kesa sa inaasahan ko.
- Akala ko, bakod. - Ako rin.
Ayos lang.
- May tulay. - Gagamit ako ng telepono.
Ano'ng ilalagay mo? "Malapit na tulay"?
May kalsada.
Mahusay tayong manlalakbay.
Lumang baryo.
- Walang tulay. - Walang tulay.
Diyos ko! Paano ka pala...
Bale, walang nakakatawid nang nakakotse?
Wala.
Tingnan n'yo, 100 milya na ito
sunod sa ilog at walang tulay.
Ito ang dahilan kaya ang border ay laging ilog.
Puwedeng isakay ang kotse... Hindi.
- Sa ganyan? - 'Yan...
Dalawang ganyan, iniisip ko.
Pero mga bangka... Teka lang.
Bumuo kaya tayo ng bangka?
- Gawa sa alikabok o buhangin. - Di naman barko.
Ano lang... paano kung...
Ano'ng meron tayo? Dalawa, apat, anim na toneladang kotse.
Hindi naman dapat bangka, dapat platform.
Ano'ng nakikita mong marami rito?
Kahit saan kayo pumunta?
Ano bang nakita ko pagdating dito?
- Alikabok. - Buhangin.
- Kambing. - Kamelyo.
'Yon lang.
- At may isa pa. - Buhangin, kamelyo.
At marami.
- Plastic na bote. - Oo.
- Piping bote ng plastic. - Oo, pero... marami...
Nadaanan nga natin 'yan. Kung humanap tayo... humanap ng...
Mangolekta lang ng maraming bote ng plastic.
Oo, isa, dalawa, tatlo, apat...
Meron doon. Buong paligid.
Maganda nga iyan.
At bumuo tayo... Kung makakakuha... Ano bang... Tingnan n'yo, lambat.
- Sinasabi mong gagamit tayo ng lambat. - Oo.
- Punuin ng plastic na bote. - Oo.
- Alam kong lulutang 'yon. - Oo.
- Tapos, lalagyan ng kotse. - Oo.
'Yon ang lulubog.
- Lulutang kung sapat ang mga bote. - Mismo.
- Bouyancy, physics lang 'yan. - Hindi malupit na kabit.
- Parang gravity. - Anong hindi?
- Buoyancy. - Gano'n 'yon.
- Archimedes. Napag-alamang... - Math 'yan...
Walang malulunod kung di malupit at madaling ipaliwanag.
- Matagal nang gano'n 'yon. - Oo.
At gano'n pa rin ang patakaran.
Isa pa, makakapaglinis tayo.
- 'Yan sang-ayon ako. - Totoo. Oo.
Iiwan nating maganda ang lugar.
Sa basehang 'yan, simulan na ang tugtog?
Simulan ang tugtog.
Magagamit iyan.
Perpekto.
Kailangan kong humiga.
Huwag, okay? Huwag, ayaw ko.
Ayos.
Sa paggastos ng libong pounds sa lisensiya ng tugtog ng A-Team,
nabuo na ang balsa namin.
At para malaman kung uubra nga, nagdesisyon kaming
unahin ang backup van.
- Maraming nanonood. - Oo.
Umaasang malulunod tayo, na gano'n na nga.
- Hindi. Mabibigo sila. - Malulunod tayo.
- Clarkson. - Ano?
- Sa likod. Diretso ba? - Oo, diretso lang.
Uy, uy, uy!
- Sige. - Ako ang nakaisip nito, ano?
- Oo. - Ako ang kapitan ngayon.
- Trabaho. - Oo.
May tatlo. Nasa van ako.
Itatawid ko ito sa kabila. James, ikaw sa harap.
Pagdating sa kabila,
- itatawid mo tayo sa pampang. - Sige.
Jeremy, ikaw sa motor.
Pero gusto ko lang linawin,
- di ako naniniwalang uubra ito. - Uubra 'yan.
Hindi, makinig kayong maigi.
Sa totoo lang, ayaw ko ng kalokohan,
dahil may isang sakit, isang parasitiko ito.
Schistosomiasis.
Ilagay n'yo sa screen sa ilalim at hanapin sa google
at malalaman n'yong di ako nag-iimbento.
Sa Senegal River, ito 'yon, okay? Isang parasitiko.
Kapag nasa tubig ka, kakapit ito sa balat mo,
babaon sa laman mo, papunta sa dugo,
at madadala ito sa atay at bituka mo,
kung saan mangingitlog.
Huwag kang lalangoy, kahit ano'ng mangyari, kami...
Tatawid tayo sa kabila.
Doon lang 'yon. Tingnan mo, doon.
Paandarin ang motor.
Ang HMS Shit ay aalis na!
Sa kagustuhang makakita ng nakakatawang paglubog,
masaya kaming hinikayat ng mga lokal.
- Ayan. - Oo. Ayan na.
Iliko mo paglabas doon.
Sige, Kapitan.
Di ako sanay, si Richard Hammond ang "kapitan."
Susundin ko siya, para kapag pumalya, di ko kasalanan.
Sobrang bagal, pero umuusad.
Mabagal at diretso, 'yan dapat.
- Kalma. - Pagliko, bibilis din ito.
Dapat may upuan ako.
Lumiliko na ang harap.
- Ang harap ay... - Naku!
- Gusto mong... - Paandarin mo nga.
Sige, susubukan ko ang motor. Mga pare.
- Natanggal... - Ano?
Wala. Huwag kayong mataranta.
Ano'ng natanggal?
Natanggal 'yong... Natanggal ang mga bote.
- Ano? - Ano?
Ang bouyancy... Sa totoo lang... Hindi mukhang lumulubog.
- Lumulubog na talaga. - Dito kayo tumayo
- sa pinakadulo. - Diyos ko.
Sino'ng nagkabit no'n?
Jeremy. Lumulubog nga talaga.
- Umandar na. - Ayos. Tara sa pampang.
Susubukan kong ibalik tayo, mga pare.
Sige, tingin ko, tama ka. May matututuhan tayo.
- Kumusta sa kabila? - Medyo lumulubog.
Tingin ko, magiging ayos tayo, siguro.
- Namatay na naman! - Diyos ko.
- Lumulubog na ba... - Ang bilis nang lumubog.
Naku, naku, naku, naku.
Siguro, iwanan na ang balsa.
Kailangan ko... Pakipasa ng bote?
- James. - Ipasa mo ang bote ng tubig.
Hindi umubra.
- Hindi, sa tingin ko nga. - Ako ang kapitan. Lintik 'yan.
- Hammond, ikaw ang kapitan. - Pasensiya na.
Salamat. Wala ako... Nakasakay pa ako.
Babaliktad 'yan, bumaba ka na.
Binubutas.
Binubutas na nila ako.
Ako si John Hurt.
Lumubog na... Diyos ko!
- Wala na ba? - Wala na.
- Wala. - Halata naman.
Ayos lang ako.
- Maglakad ka galing diyan. - Maglakad ka na riyan.
Sabi n'yo nga...
Lumakad ka o lulubog ka sa putik, at nakamamatay 'yan.
- Maraming tae? - Oo, tae 'yan lahat.
At nalunok ko na...
- Marami? - ...nakarami na ako.
- Okay. - Bahala ka na.
Uminom ka ng antibiotics.
Isang buong karayom.
Puwedeng may linawin lang ako?
Nawala na ang van natin.
Malala nga 'yon,
pero nakakolekta na tayo ng materyales para sa balsa ng mga kotse.
Hindi pa tayo tapos.
- Ano'ng sinasabi niya? - May mga problema nga
sa ginawa natin, oo.
- Oo. - May mas magagawa pa tayo.
Oras na makaahon ka at matuyo,
isa na lang ang puwedeng gawin.
Hindi. Simulan ang tugtog.
- Ano? - Kasi...
- Wala pa tayo roon. - Kailangan pa nating tumawid.
Alam kong nahihirapan ka.
- Oo. - At oo.
- 63 ka na at may mga insekto. - Oo. Nasa mga organ ko.
At magtatae ka sa susunod na linggo.
- Pero doon, may bar. - Oo.
- Dito, wala. - Oo.
- Pagtawid natin, nasa bar tayo. - Oo.
- Kaya sisimulan ang tugtog. - Oo.
Simulan ang tugtog.
Sumunod na araw, handa na kami sa pagtawid sa border 2.0.
Nahirapan kami, inaamin ko.
Dahil dapat nakalutang ang harap ng kotse.
Pero dapat sakto lang ang lubog ng gulong sa likod
dahil nakakabit ang mga sagwan doon, parang mga propeller
na tutulak sa amin paharap o patalikod.
Pagliko?
May... May rudder dito,
nakakabit na parang lever
na nakakabit sa salamin.
At di 'yan gagana.
Uubra ayon kay James at Richard, ako, hindi.
Ang galing nito.
James, tingin mo, uubra ito?
Tinatanong ka ni Jeremy.
- James May. - Ano?
Tingin mo, uubra ito?
Ano?
Ang tanda niya na.
Tingin mo ba, uubra ito?
Oo.
Sige, susubukan ko na. Kakambiyo na ako.
Sa kagustuhang makita na mauulit ang kalamidad kahapon,
mas tinulungan pa kami ng mga lokal ngayon.
Paandarin ang rudder.
Huwag ang manibela, tanga. Walang silbi 'yan.
Hello!
Ang nakikita ko, Richard Hammond, ikaw at ang DB9 sa...
Huwag mong gawin 'yan, makasarili.
Ang daungan namin sa Senegal
ay maliit na pampang na 400 metro ang layo.
Sige. Gagawa ako ng perpektong kurba sa pagliko
papunta sa pampang, magmaneho, ipakita ang pasaporte ko, Senegal, beer.
Kaso lang, napatunayan namin sa unang pagkakataon, tama si Jeremy.
Hindi gumana ang pagliko.
Di ako makakaliwa. Kanan lang.
Kumakaliwa ako kahit todong kanan ang rudder.
Ayaw... Ayaw kumanan ng sa akin.
Puwede lang kumaliwa.
Ipapaliwanag ko, mga binibini at ginoo,
parating na ako sa kabila pero di pa rin.
Bumabalik ako sa sinimulan ko.
Sige na, lintik ka.
Tulong. Nasa damuhan ako!
Mayday. Buwisit!
Todong reverse.
Huwag, naku...
Bumuo tayo ng pedalos, ano?
Oo, pero magaganda ang tatak ng mga sakay.
Sumunod na isang oras, naglayag kami at maraming napuntahan,
maliban sa pampang na inaasam namin.
Patagilid ako sa maling direksiyon, 'yon ang nangyayari.
Nakagawa na ako ng dalawang malaking U-turn.
Akala ng mga lokal ay baliw na tayo.
Binabalik ako nito sa Mauritania.
Ayaw ko nang bumalik sa Mauritania.
Alam n'yo kung anong meron dito kasi dito ako papunta.
Dagat.
Naipit ako sa kanto na may dalawang pader sa gilid ko.
Liko, lintik ka, liko.
Gusto ko 'yong paglalaba niya, parang normal na araw lang ito.
Naku naman, huwag, huwag.
Diyos ko.
Huwag mo akong banggain!
Nasa damuhan na naman ako!
May nakapagmaneho ba nang maayos?
Wala.
Sa pagkakawala ko ulit sa damuhan,
may natuklasan akong importante sa pagliko.
Kung babagalan mo ng sobra, naka-neutral lang, okay,
puwede kang kumanan. Kung bibilisan mo, puwedeng kumaliwa.
Sa paggamit namin sa aking natuklasan,
papunta na kami sa tamang direksiyon.
Ayos.
Makakarating ako. Parating na ako sa pampang.
Andar, andar.
Naaamoy ko na ang beer.
Dahil matalino ako, alam kong kailangan ng arangkada para makarating.
Kaya, itinaas ko ang bubong para protektahan ang ulo ko sa parasitiko.
Magaling.
Sobrang lapit ko na.
Sige na, ngayon lang, kumaliwa ka.
Tumama na ako.
Ang gulong sa harap ay nasa Senegal, ayos na ba 'yon?
Tingin ko, nasa Senegal na tayo, oo, nakarating na tayo.
May gagawin pa tayo
para maibalik ito bilang normal na sasakyan,
pero may importanteng mas dapat unahin.
Iba kayong dalawa sa akin.
Tiningnan ko 'yan at inisip ko lang,
"Magaling na imbensiyon."
Tinitingnan ko ito, tinatamasa
na parang iniinom ko na rin ito.
Ang condensation sa baso, tingnan n'yo ang bula,
tingnan n'yo ang... Lasapin ang mangyayari.
Dahil sa isip ko, kasinsarap ito.
Magandang karanasan ang pagtingin dito. Ang pagsasalita, nakakainis.
- Nakakainis? - Ano...
Nakakakita ng maganda, nakakarinig ng buwisit.
Malamang hindi lang isa ang ininom namin.
Kaya sa pagkuha ni Hammond sa next round namin,
tumakas ako tungo sa kotse niya para sa isang mala-Terminator na kabulastugan.
Kapag nag-Bluetooth ako sa speaker na ito
at itatago ko ito sa kotse ni Hammond,
puwede ako mag-play ng mensahe,
at parang kinakausap siya ng kotse.
Sunod na umaga, nagpatuloy kami sa paglalakbay.
Ayan.
Baba. Baba.
Ano 'yon?
Pinapababa ako ng kotse ko.
- Hindi. - Pinapababa ako.
Pabababain din kita kung ako 'yong kotse, pero...
Baba.
- Narinig n'yo? - Narinig ko nga.
Kakaiba nga, ano?
- Ginalaw mo ba ang computer? - Oo.
- 'Yon ang problema. - Naging malapit kami sa isa't isa.
Gayumpaman, tara na.
Sabi ko na.
Bata.
Hello, hello.
Senegal. Mainit na pagtanggap.
Ilang daang milya na lang kami patungo sa Dakar.
At dahil malapit nang magtapos ang paglalakbay namin,
mukhang maganda nang isipin ang mga makinang
nagdala sa amin dito.
Itinanong namin sa simula ng show
kung posible bang bumuo
ng rally raid Dakar desert car na pandisyerto
na di tutumbas sa isang Lamborghini Huracán Sterrato.
At ang sagot ay, oo.
Oo talaga.
Nagugulat ako sa kotseng ito. Sobrang gulat,
dahil gumapang ito sa batuhan,
tumawid ng ilog, at humarurot sa dunes.
At di tulad ng Aston na sinapian ng demonyo,
at ng Maserati, na gutay-gutay na sa loob,
walang problema sa kotseng ito.
Gusto ko ang mga kotseng ginamit namin sa paglalakbay noon,
pero ito ang pinakagusto ko.
Hahanapin ko ito pagdating namin sa Dakar.
Totoo, hahanap-hanapin ko ito.
Ngayon, kung sinabi ko sa simula, kukuha ako ng exotic na kotse
mula sa isang maliit na Italian manufacturer at aayusin ko
at itatawid ko sa disyerto,
malamang sinabi n'yo, "Imposible 'yan."
Pero heto tayo. Narito na!
Papuntang Dakar,
ang pagtatapos ng pinakamadramang karera sa buong mundo.
Huwag nating kalimutan, pinakamaganda ang kotse ko sa tatlo,
at akin lang ang mas gumanda pa ngayon kesa sa orihinal nito.
Pinaganda ko ang orihinal.
Panalo!
Ngayon, iniisip ninyong mahihirapan akong kumbinsihin kayong
pinaigi ko pa ang Aston Martin DB9 Volante ko
dahil ginawa ko 'tong rally-racer, pero sandali lang.
Kung di ko gagawin 'yon, ang kotseng ito, walang babaguhin,
ay mananatili lang sa Peterborough,
bumabiyahe mula probinsiya
patungong middle-sized trading estate.
Na pumupunta lang sa golf club tuwing weekend.
Makintab pa rin ito, pero 'yon ang mangyayari,
na makaluma na,
isang halimbawa ng dating isang grand tourer.
Dahil sa ginawa ko,
nadala ko ito rito at nakagawa ng kakaiba.
At ang karanasang iyon ay nakasulat na
sa mga bangga, gasgas, at bitak nito.
'Yon ang buhay nito, ang kasiyahan nito.
At gusto ko ito.
Ginawa ko itong espesyal. Hindi ito espesyal noon, ngayon lang.
Dumating kami sa baybayin, sa magandang bayan ng Saint-Louis,
at tumungo sa timog, katabi ang Atlantic Ocean.
Na nagbigay sa akin ng ideya.
Bakit hindi tayo tumungo sa beach ng Dakar tulad noon?
Sa rally. Nagtatapos 'yon sa pampang.
Sige!
Kadalasan, walang angal ang mga kasama ko.
Kaya lumipat kami sa buhangin para kumpletuhin ang natitirang 70 milya,
tulad ng ginagawa ng mga karerista noon.
Buksan ang supercharger.
Tingnan n'yo 'yon.
Paris-Dakar. Ito ang katapusan.
Para ito mismo sa mga sandaling ito
na tiniis ng mga tao ang paghihirap ng karerang Paris-Dakar.
Ito ang dahilan no'n. Ito.
Tatabihan ko si Richard "The Hamster" Hammond.
Tingnan ninyo. Nasa poster kami!
Salamat.
Sobrang saya nito.
Sobra, sobrang ganda ng araw.
Uy, hello.
Text galing kay Mr. Wilman.
"Bago kayo dumiretso sa Dakar, tingnan n'yo muna ang balita."
Talaga?
BBC News.
Climate change, climate change,
climate change.
Baha, climate change.
Sa Twitter nga.
Uy, naku.
Sandali, sumagot ka. Bakit ka huminto?
Bakit ka huminto?
Tingnan daw ang balita, sabi ni Wilman.
Ito ang Dakar.
Ano?
Dakar.
May riot na nagaganap.
Nagsimula na.
Naku. Tungkol saan?
Diyos ko. Baka politikal... Hindi ko alam.
- Ang dami... - 'Yan... Alam ko, marami...
- Nasusunog nga ang mga bus. Dapat... - Diyos ko.
- Nakita mo na ito? - Hindi pa.
Dakar.
Nagsimula na. May mga barilan.
- May sunod. Sinusunog ang bus. - Oo.
Tama.
Hindi madadala ang crew kung ganyan.
Oo, alam ko. Wala dapat... Ayaw kong pumunta tayo ro'n.
- Tingin ko, di dapat... - Alam ko may planadong mga protesta,
pero sa tatlo o apat na araw pa,
dahil 'yan sa oposisyon, pero nagsimula nang maaga.
- Ngayon ito. - O iba ito.
O nagsisimula na, ibig sabihin ay lalala pa.
Sandali lang. Ang flight natin pauwi ay sa Dakar.
Oo.
- Di natin magagawa. - Di pupuwede.
- Sarado ang airport ng Saint-Louis. - Ano?
- Sarado ang airpot ng Saint-Louis. - Sarado?
Sarado. Inaayos. Tiningnan ko.
Ibig sabihin, babalik tayo sa Nouakchott.
- Seryoso? 'Yon lang ang puwede? - Hindi ako pupunta sa Dakar.
Sige na, masaya 'yon.
Isa itong pabalik doon na rally. Agad-agad.
Isa lang ang ibig sabihin.
Gusto ko ang lumang pagtatapos.
- Oo. - At sa matinding pagkadismaya,
oras nang tapusin ito.
Magkita tayong muli. Salamat sa panonood.
Buwisit.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce