Merhaba, Polonya açıklarında, Baltık Denizi'nde
araba feribotunda bize katılıyorsunuz.
Hiç kimsenin yapmayı düşünmediği
bir yolculuk için buradayız.
Evet. Kimsenin düşünmediği
bu yolculuğu yapmamızın sebebi de
bu aralar daha önce düşünülmüş
yolculukları yapmanın çok zor olması.
Evet, son yıllarda gittiğimiz yerleri düşününce
biz oradayken istikrarlı yerlerdi
ama artık değiller.
Mozambik, Suriye, Irak,
Burma, Ukrayna, Rusya.
Hiçbirine geri gidemedik.
Veya farklı nedenlerle, Arjantin.
-Hayır. -Veya Türkiye.
Neden Türkiye'ye gidemiyoruz?
Yasaklandık.
-Ne? -Evet.
Ama sorun sadece daha önce gittiğimiz
yerler değil.
Hayır, çok doğru.
Bu program için "Sahra'da araba sürelim." diye düşündük.
Olmaz, fazla terör var.
Sonra şöyle dedik,
"Sina'da
"Arabistanlı Lawrence'ın izinden gidelim."
Olmaz, fazla terör var.
Bangladeş'ten Everest Dağı'na gitmek istedik.
Olmaz.
Neden yapamadık?
-Hindistan'dan geçmek lazım. -Sorun mu bu?
-Evet, Hindistan'da yasaklıyım. -Evet. Yasaklı.
Neyse, bunlar yüzünden
kendimizi Baltık'ta bir feribotta bulduk.
Evet çünkü 2250 kilometre yol gitmek üzereyiz.
Şeyden... Aslında harita var, şunu çıkarayım.
Gdańsk'tan, ki şurada, Baltık'ta.
Oradan da Slovenya'ya, Bled'e gideceğiz.
Daha önce yapan olmadı.
Gdańsk'tan Bled'e.
Hiç yapılmamış bir yolculuğa karar verince
Bay Wilman şöyle dedi,
"Tamam ama daha önce yolculukta
"hiç kullanılmamış arabalar kullanmanız gerek."
O konuda ben kazançlı çıktım.
Hiç de bile.
THE GRAND TOUR SUNAR
Avrupa Kazası
Feribottan ilk ben çıkacağım,
hem de bununla.
Katlanan tavanlı bir kamyonet.
Evet, biliyorum.
Üstü açılabilir bir kamyonet biraz lüzumsuz gibi.
Ne alakası var yani?
Ama mesele de bu.
Eşsiz.
Hiç yapan olmadı.
O anda Cruella de Vil geldi.
Ne?
Üretilmiş, yolculuğa en uygun olmayan araba.
Karşınızda Mitsuoka Le-Seyde.
Üretilmiş en uygunsuz şey bu.
Öyle deme.
Aslında bir dehâ ürünü
çünkü Bay Mitsuoka,
sıradan bir iki kapılı Japon arabası olan
1990 Nissan Silvia motorunu, vites kutusunu,
iç tasarımını ve elektrik aksamını aldı.
Onları aynen korudu, sonra da bu gösterişli kaportaya yerleştirdi.
Bay Mitsuoka LSD almış, sonucunda bu çıkmış.
Dostum, bir kere...
-Evet. -Lastikler.
Evet.
Arkadakiler saklanıyor ama...
Arabanın ön kısmını sürüyorsun.
-Evet. -Şuna bak.
Mekanik bir değişiklik, kabul.
Lastikler, olmaları gereken yerden 90 santim önde.
Evet.
Başka şeyler de var. Kornalara bak.
-Bak. Duymak ister misin? -Çalışıyor mu?
Evet.
-Sanmam. -Hazır mısın?
Trenin üstündekiler gibi.
-Hazır mısın? -Evet.
Bu kadar mı?
Bundan kaç tane üretildi?
-Birkaç yüz tane. -Çok fazla.
Galiba 500 tane üretti.
Mercedes SSK'ye benzemesi gerekiyordu.
Ama hiç benzemiyor.
Bu, daha çok Mercedes SSK'ye benziyor.
-Katılmıyorum. -Şu gemi bile daha çok benziyor.
-Bak. Bunlar muazzam. -Yanlış.
Senin arabana geçebilir miyiz?
Muhteşem bir şey.
-Bayıldım... -SSR bu. İyi biliyorum.
Öyle.
Hiç sürmedim açıkçası. Kimsenin sürdüğünü de sanmam.
Kimse sürmedi.
İki kişilik, üstü açılabilir kamyonet amaçlanmıştı.
-Evet. -Elektrikli tavan.
-Tavan... -Şuraya. Evet.
Aslında peki iyi bir kamyonet değil.
Kamyonet olarak iyi değil
ama üstü açılabilir bir spor araba olarak çok kötü.
Evet. Ağır mı?
Evet, yaklaşık iki ton.
-Bu... -Evet.
Kesinlikle çirkin, değil mi?
Hayır, müthiş. Bayıldım.
Sonra James'in arabasını tahmin etmeye çalıştık.
-Ona yavaş denmesini sevmiyor. -Sevmiyor.
Bence zarif bir şeyle gelecek.
Bence... Mesela...
İki tekerden çekişli, Lamborghini LP 550 Balboni Special
-ama yarışa hazırlanmış. -Evet.
Aynen.
GDAŃSK LİMANI
Meğer tamamen yanılmışız.
Ne olduğunu hiç bilmiyorum.
-Ne kadar uzakta? -Güzel soru.
Bu ne?
-Cidden bilmiyorum. -Hiç bilmiyorum.
Sirkten mi geldin?
Bu ne James?
-"Crosley" yazıyor ama... -Dikkat!
Kusura bakmayın
ama çok kıymetli bir araba ve yağmur başladı.
Tavanı kapatayım, MX-5 gibi, saniyeler sürüyor.
Yoldayken bile yapılabilir.
1947 Crosley CC Convertible.
Arabanın tarihçesini anlatayım.
-Büyüleyici. -Anlatacağını hissettim.
1930'larda,
Amerika'da Powel Crosley Jr. diye biri vardı.
Ev aletlerinden servet kazanmıştı.
Kapağında raf olan buzdolabını ilk o üretti.
Şimdi hepimiz için normal bir şey.
Etrafına baktı ve Amerika'da
herkesin kocaman arabalar sürdüğünü gördü
ve bunu çok saçma buldu,
servetiyle küçük arabalar yapmaya karar verdi.
Bir sözü meşhur,
"Nehri geçmek için savaş gemisi gerekmez."
CROSLEY İYİ BİR ARABA
Ev aletlerinin yanında
mağazalarında arabalarını da satmaya karar verdi.
Bu yüzden eni yalnızca 121 santim.
Çünkü mağazanın kapısından girmesi gerek.
Aslında Bay Crosley hepsini iyi düşünmüş.
Adam dâhiymiş.
Fakat bundan daha büyük
ve güzel römorklar ürettim.
Motoru ne?
Dört silindirli 724 cc motorun
ürettiği güç...
...26,5 beygir.
-26... -Hayır, hayır, dur.
-Kaç yaşında bu? -1947 model.
Yaklaşık 70 yaşında.
Tahminen beygir gücünün çoğu... 12 mi?
-On dört. En fazla. -On dört mü?
Beygirlerin çoğu çoktan ölmüştür.
James, bizi duydun mu?
"2250 kilometre yolculuk."
14 beygir gücün var, o da şanslıysan.
Buna kaç para verdin?
Bunun hikâyesi var.
Aslında bilinen bir araba mezat sitesinde olduğu için.
Ona baktım, mezat o akşam bitti
ve teklif 400 paunttu.
450 paunt verdim.
Sonra çıkıp şarap aldım.
Sonra geri geldim, teklif biraz artmıştı.
Ve...
-Ne kadar verdin? -11 bin paunt.
Buna 11 bin paunt mu?
Sarhoşken satın aldım.
Eğer gidip...
Tamam, haklısın. Doğru.
Bekle, ben bu koca Mitsuoka Le-Seyde'e
11.500 verdim.
-Doğru düzgün bir araba. -Değil.
Kötü kaportalı eski bir Nissan'a 11.500 vermişsin.
-Peki, bu kaçaydı? -Evet, kesinlikle.
Aynen onu diyorum.
Ne kadar?
18.500 paunt.
Ne?
18... Hep bundan istemiştim.
-Üstü açılan bir kamyonet. -Biliyorum.
Pistteki bir tümsek gibi.
Tamamen faydasız.
-Bu... -Hadi, gidelim...
Yoksa bu...
Bence evet.
Bay Wilman'ın şakaları.
Evet, yedek araba.
Dürüst konuşayım, bizimkilerden bile uygunsuz bir araba.
400 metreye göre tasarlanmış bu.
Bu bir hot rod, değil mi?
MEMELER VE BİRA
-Bak ne yazıyor. -Olamaz, baksana.
Bu...
Bu... Kıyamet, değil mi? Sonumuz geldi.
Üzerinde "memeler ve bira" yazan bir arabayı sürer miydin?
Gerçekten sürmezdim.
Arabalarımız bizi yüzüstü bırakmasın diye dua ederken
liman çıkışına ve devasa seyahatimizin başlangıcına doğru gittik.
Tamam.
Gdańsk'tan Bled'e 2250 kilometrelik yolculuk şu an başlıyor.
Çarptım.
James, daha altı metre gittik.
İskandinavya'da kazasız
-bir gün geçirmiştin. -Doğru.
Bekle.
Arabanın parçası mı?
Hayır, arabadan değil.
Evet.
Bu ne?
-Bariyerini kırmışsın. -Bariyere çarpmışsın.
Kırmışsın.
-Polisi aramış. -Polisi aramış.
Tabii ki aynasızlar gelmeden tüymek en iyisi dedik.
Sıcak.
Ama tüyemeden,
James, silecekleri çalıştırmakta ısrar etti.
Hazır mısın?
Ya öbürü?
Bas davul ve trampet gibiler.
James artık nereye gittiğini görebildiğine göre...
Baltık'taki ikinci en büyük limandan ayrılıp
Gdańsk'a yöneldik.
Bütün dünyada Lech Walesa'nın
Dayanışma hareketinin doğum yeri olarak ünlüdür.
Bu hareket komünizmi ve Soğuk Savaşı
bitirmeye katkı sağlamıştır.
Burada, komünist dünyada, bilhassa Doğu Avrupa'da yankılanan
olaylar cereyan etti.
Dönemin haber görüntülerini izleyince
şehir merkezinin siyah-beyaz olacağını sanmıştık.
Biraz da Hull şehri gibi.
Ama oraya vardığımızda güneş açmıştı.
Hiç de öyle bir yer değildi.
Muhteşem.
Çok, çok güzel bir şehir.
Herkese günaydın.
Şuna bakın.
Altımda Nissan Silvia olsa kimsenin dikkatini çekmezdi.
Ama Liberace'nin banyosuna benziyor diye
herkes fotoğraf çekiyor ve çok mutlu.
İnsanlar gülüyor, bakıyor.
Şüphesiz neşe saçıyoruz.
Bu...
Ama şehre panayır gelince yakınmazsınız, değil mi?
Bütün bisikletler çalınır
ama onun haricinde neşeli ve eğlencelidir.
Arkadaşımızın çok dar bir yerden geçmesine yardım ettikten sonra...
İyi, iyi gidiyorsun.
İyi gidiyorsun. Kendini kaptırma.
Çok komik. Devam edin.
-Evet. -Devam. Başaracaksın.
Başardı! Aferin!
...şehirden çıktık...
...ve otobana geldik.
İşte dört silindirli bir Nissan'ın kararlı sesi.
Bu da 75 yaşında bir Crosley'in
daha da kararlı sesiydi.
Vay canına, bu berbat.
James May, son hızda mısın?
Evet. Saatte 61 kilometre.
Tanrım.
62.
Tanrım, popomda kocaman tır var.
Hayır!
Vay canına!
Yemin ediyorum devrilecekti.
Arkadaşımızın açıkça tehlikede olduğunu görünce
onu arkada bırakmaya karar verdik.
Hoşça kal James.
Tamam. Dört ülke boyunca gidecek 2250 kilometre yolumuz var.
POLONYA - SLOVAKYA - MACARİSTAN - SLOVENYA
Eskiden Demir Perde olan yerlere gideceğiz.
Biz bitirdiğimizde belki hâlâ Demir Perde olurlar.
İlk durağımız birkaç yüz kilometre uzaktaki
Poznań yakınlarındaki bir yarış pistiydi.
Yani arabalarımızı tartışacak bol vaktimiz vardı.
Jeremy, yoldayken sorular soralım.
O aracın Mercedes SSK'ye benzemesi gerekiyordu, değil mi?
Evet.
Bay Hitler Mercedes SSK hayranı değil miydi?
Hayır, SSK 30'larda yapıldı, Hitler daha onbaşıydı.
Ve onbaşılar SSK alamazdı.
Hayran olmadığı anlamına gelmez.
Yani Hitler'in sevdiği arabanın plastik
ve uyduruk bir taklidini sürüyorsun.
Hayır.
Hiç de bile.
Crosley'in içinde olmayı hayal edebiliyor musun?
Aslında edebileceğimi sanmıyorum.
Hava akımına hazırlan.
Delilik bu.
724 cc.
Nereden aklına gelmiş ki?
Motor bir litre olsa ne olurdu yani?
Tanrım.
Kilometrelerce sonra otobandan çıktık...
ve tur rehberlerinin, Polonya'nın ikinci en büyük
ormanı dedikleri yerden geçmeye başladık.
Düşünsene Hammond, bir gün içinde Baltık'taki
ikinci en yoğun liman olan Gdańsk'ı gördük.
Şimdi de Polonya'nın ikinci en büyük ormanındayız.
Biliyorum, muhteşem. İkinci en iyilere bayılırım.
Birinci kolay, daha büyük, daha iyi olsa yeter ama ikinci,
birinciden iyi olamaz, üçüncüden iyi olmalı.
Kesinlik gerekir. En iyisidir.
Nihayet ağaçların arasından çıkıp
Poznań yarış pistine geldik.
Bay Wilman, yerel bir yarışa katılmamızı ayarladı.
Bu harika çünkü biz elçi gibiyiz.
Bir kültür alışverişi.
Ama kültür yok, alışveriş edecek bir şey de yok.
Tam donanımlı, etkileyici bir pistti.
FİLTRELER - ÇÖP
Ama asıl güzellik bizi pit noktalarında bekliyordu.
Bunları biliyorum.
-Yarış arabaları. -Bunlar Formula Easter.
-Tam Demir Perde işi. -Hatırladın... Aynen.
Aslında Sovyetler Birliği'nin Formula 1'e cevabı.
70'li ve 80'li yıllarda
Demir Perde sımsıkı kapalıyken,
Formula Easter'da, Sovyet blokundan ülkeler
birbirleriyle yarışırdı.
Çok fazla tutku ve cesaretleri, çok az kaynakları vardı.
Ayar yapılmış 1,3 litrelik Lada motorlardan güç alıyorlardı.
Süspansiyonlar Doğu Alman minivanlarındandı.
Direksiyon kremayerleri, Trabant'lardandı
ve lastiklerin bir sezon dayanmaları gerekiyordu.
Polonya takımı o kadar çulsuzdu ki motor sporları hayranı bir Polonyalı olan
Papa II. John Paul, onlara kask aldı.
Ama elindekiyle idare etme handikapına rağmen
Formula Easter, bütün haftayı ekmek kuyruğunda geçiren
halk için heyecanlı bir oyalanma oldu.
Hep bu arabaları görmek istemiştim.
-Bunları duydum. Bir şeyler okursun. -Evet.
Ellerinde sadece 1968'de çekilmiş bulanık bir fotoğraf vardı.
Avrupa yarış pistinde bir Avrupa yarış arabası.
Biraz buna benzeyecek.
-"Bundan istiyorum." -Evet, "İstiyorum
"ama sadece Lada motoru var."
İnsan dehâsı harika şeyler başarıyor.
Kararlılık.
Ayakkabıları nasıl hallettiklerini biliyorum.
-Boks ayakkabısı var ya? -Evet.
Ondan giydiler.
-Yarış ayakkabısına benzer. -Evet.
-Çok güzel küçük arabalar. -Çok güzeller.
-Bu. Bu... -Şahane.
-Ve güvenli. -Ve...
Bak ön camı nasıl tutturmuşlar.
-Güvenli şekilde bantlanmış. -Otantik bir şey.
Çıkmaz bu.
Yağmur yağarsa çıkar ama.
O sırada...
çok geride,
ben de Polonya'nın ikinci en büyük ormanındaydım,
otoban dehşetini ardımda bırakmıştım.
Burası çok daha hoş.
İtiraf edeyim, otobanda birkaç kez
aynadan Memeler ve Bira'ya bakıp iç geçirdim.
Neyse, şimdi bu yoldayız.
Burası güzel yol.
Memeler ve Bira'yı unutup Crosley'e odaklanacağım,
çirkin köpek, yavruların sonuncusu, onu almalısınız, unutmayın.
Fakat sadece bir buçuk kilometre sonra...
BMW'li bir adam geçmeye çalışıyor.
Ona yol vermeye çalışayım.
Tanrım!
Geç işte!
Hadi.
Geç.
Şimdi istop edecek. Etti bile.
Tanrım, durdu.
Tamam.
O sırada pistte,
Hammond'la ben yarışta süreceğimiz arabaları seçmiştik.
Evet.
İşte bu.
Oturmama bu kadar var.
Eyvah.
-Daha büyüğü var mı? -Yok.
Gerçekten mi? Yani bu...
En büyüğü bu mu?
Ben yapamayacağım.
Hadi, eğlenceyi kaçıracaksın.
-Ne yapayım yani? -Kilo ver.
Çok kolay.
Obezite hastalıktır.
Ama kocaman, şişman bir hastalık, değil mi?
Ağır bir hastalık.
Çok üzücü çünkü bir şeyler yapmaya hazırsın.
En iyi dönemindesin ama şişmansın diye yapamıyorsun.
Affedersin. Çok üzgünsün, değil mi?
-Evet. -Çünkü kaçıracaksın.
Çok komiksin ama... Tanrım!
Gerçekten çıkamıyorum.
Eyvah.
Kaporta... Kaportayı senden çıkarabiliriz.
Çıkmama yardım edebilir misiniz?
İçindeyken arabayı sökecekler.
Seni çıkarmak için sen içindeyken
arabayı sökecekler.
Dalgıç kıyafeti gibi soyuyoruz.
Üzerine yarış arabası boyayıp silsek daha kolay olurdu.
Teşekkürler.
Haysiyetini atölyeye attılar.
Oradan alabilirsin.
Hammond ve rakipleri, elemeye hazırlanırken...
bir işe yarayabileceğimi fark ettim.
Kendimi takım yöneticisi olarak atamaya karar verdim.
-Öyle mi? -Evet. Toto Wolff oldum.
-Tamam. -Ama bir şey var.
-Beni endişelendiriyor. -Nedir?
James May. Eleme iki dakika sonra mı?
-İki mi? İki dakika. -İki dakika, evet.
James May hâlâ yok.
Acele etse iyi olur yoksa elemeye yetişemez.
Kurallar böyle dostum.
Vaktinde geleceksin ve şişko olmayacaksın.
Her nasılsa Crosley çalışıyordu
ve pistten çok uzakta değildim.
Mükemmel vites değişimi.
Hayır, hayır. Yapma.
Aç, kapat.
O sırada pistte eleme başlamıştı.
Hey, hey!
Dışarıdan geliyor.
Takım yöneticisi olarak sürücümün tur zamanlarını kaydetmek benim işimdi.
İşte geliyor!
2:22. Siktir.
Dur. Bunu nasıl...
Nasıl durduracağım?
Bu... Nasıl... Durdurunca...
Nasıl... Başka kronometre lazımdı.
Hammond'a anlamlı tur süreleri
kaydedemediğimi söyleyemeden James geldi.
Eleme turunu kaçırmıştı ama yine de bir şeyler yapmaya can atıyordu.
Yönetici olarak ona iş verdim.
Sağlık aracı yok.
Yani arabanı ambulansa çevirirsen...
Seninkini sağlık arabası yapmak daha mantıklı değil mi?
Aklıma geldi ama benimkinde iki koltuk var.
Sedye girmiyor. Senin arkaya girer.
-Pekâlâ. Doğru. -Bunu hallet, harika olur.
Şansıma, ahmak olmayan biri tur sürelerini tutuyordu.
Sonuçta altıncı sırayı hak ettim.
Tamam.
Kimsenin düşünmediği yolculuğumuzda muhteşem bir keyif.
Bak kim geldi.
Merhaba dostum.
Tamam. Arabayı hallettin mi?
-Elemeyi kaçırdın. -Biliyorum.
-Çok yazık çünkü çok eğlenceli. -Yarışmayı iple çekiyordum.
İyi eğlenceler.
-Olur. -Bu ben olabilirdim.
Biliyorum. Kaçırdın çünkü çok şişkosun.
Çok uzunum diye demişti.
Sürücüler başlamaya hazırlanırken
Hammond'a son bir strateji tavsiyesi verdim.
KAZA YAPMA
Teşekkürler. Çok teşekkürler.
Birini geçti.
Odaklan Hammond.
Çarpma.
Kendi yarışını yap.
Bakalım dördüncülüğü koruyabilecek miyim.
Olamaz. Olamaz.
4'ÜNCÜ
Ya sonraki turda üçüncü veya beşinci olursa?
Doğru dedin.
Soru işareti koysak?
Hadi, devam et. Onu geçebilirim.
Tam bir yarışçıyım.
ÖNEMLİ PARÇA
TAMAMEN HABERSİZ
Hızlı viraj.
-Geliyor. -Bu mu?
Siktir!
Bence...
Bence dördüncü viteste geçebilirim.
Hammond mutlu mesut giderken...
...sızdıran arabasının pisti buz pistine çevirdiğinin farkında değildi.
Biri yoldan çıkmış.
Biri daha yoldan çıktı.
Ne yazık ki takım yöneticisi, anlaşılmaz bir uyarı yazıyordu.
Neden "gibi" yazdın?
Sorunu bilmiyoruz.
"Sıvı" yazsana.
Sıçtık!
ARABANDAN BİR SIVI SIZIYOR
-Bu mu? Değil mi? -Değil.
Kırmızı ışık yandı.
Hammond yoldan çıktı.
Ne?
-Hammond yoldan çıktı. -Siktir.
Tanrım.
İyiyim. Bacağımı incittim.
Ama birinin gelip beni alması lazım.
James geliyor.
Kim?
James. James geliyor.
Hadi ama.
Dayan.
Sıcakken çalışmayı sevmiyor.
İşte böyle.
Dayan Hammond.
Evet. Dayanıyorum.
Ölmemişsin.
Hayır. Aslında daha iyiyim.
Ne yazık ki Hammond'ın saçtığı sıvı öyle karmaşaya yol açtı ki
bütün yarış iptal oldu.
O yüzden Polonya'ya geldiğimizden beri ikinci kez tüydük.
Ama önce arabamı biraz modifiye ettim.
Tekerleri yeşile boyayayım dedim.
Daha yarışa uygun, gösterişli.
Arabanın gösterişe ihtiyacı mı vardı?
Krom jantlarında yansımamın keyfini çıkarıyorum.
Ondan keyif mi alıyorsun?
Berbat yapılmış bir LEGO'ya benziyor.
Sekiz yaşındayken halıda bırakıp giderdim.
Gün ilerlemişti
ve 140 kilometre uzaktaki otelimize gitmeden önce
İsa'yı görmek istedik.
Altı litre V8 motoruyla Richard için pek sorun olmayacaktı.
Benim için de.
Ama James...
Bugün 21 Haziran, en uzun gün
ve James May bunu çok iyi hissedecek.
Durum raporu.
Motor soğutucu sıcaklığı artıyor.
Henüz kritik değil ama yaklaşıyor.
Tanrım, kamyon geliyor.
Olamaz!
Ha siktir!
Hiçbir sorunumuz yoktu.
İsa'nın bahçesine geliyorduk.
Tanrım, muazzam.
İsa!
50 peni atsan bir şey yapıyor mu?
Komik bir şey anlatayım. İnternette araştırıyordum.
Dünyanın ikinci en uzun İsa'sı.
-Harika. -Endonezya'daki daha uzun.
Can sıkıcıdır. Ama ilk bu mu vardı?
Öyle olmalı. Çünkü ikinciyi yapmazsın.
Hayır... Bilmiyorum. Polonya'dayız.
İkinci en büyük ormanı, ikinci en yoğun limanı gördük.
-Evet. -Başka ne buldum bak.
Yakın zamana kadar tepesinde baz istasyonu varmış.
-Sonra şikâyet gelmiş. -Neden?
Çünkü insanlar İsa'nın kafasından gelen sinyallerle
telefondan porno izliyormuş.
-Evet. -Hata olmuş, değil mi?
İsa'nın başına internet koymuşlar.
Saygın bir şey değil.
Ayrıca İsa'nın içinde bir kapı var. Kimin aklına gelir?
-Bak. -İsa'nın arka kapısı mı?
Biri beni şaşırtınca artık şöyle diyeceğim, "İsa'nın arka kapısı!"
-Bunu diyor... -Bunu diyordum.
Tam yolculuk malzemesi. Yolculukta bunlar olur.
Yolculukta böyle şeyler yapılır.
Tabii 75 yaşında,
motoru hararet yapmış bir Crosley'deyseniz başka.
Richard Hammond'ın alanı bu.
Savaşın öncesi ve hemen sonrasındaki eski şeyleri sever,
şöyle der, "Bundan sadece üç tane var."
Hiç şaşırmadım.
Galiba radyatör tıkandı.
Kahverengi bir sıvı geliyor.
Alta baksanıza.
Büyük İsa'yı görmeyi iple çekiyordum.
Ama şimdi ancak antika farlarımı kullanmam gerekmeden önce
otele ulaşmaya odaklanabilirim.
100 kilometre daha var.
Bu bacağıma çok fena kramp giriyor,
ayrıca kıçım uyuştu.
Tanrım, lütfen bitsin.
Nihayet gece durağına ulaştığımda
öyle çökmüştüm ki doğruca yatağa gittim.
-Yatmaya gitti. -Evet.
Ama biz ikimiz,
daha az stresli bir öğleden sonra geçirdiğimizden
hâlâ bölge sakinlerinden yardım alıp
alkol kaynaklı bir şaka yapacak enerjimiz vardı.
Herkes bir yerinden tutup kaldırsın.
Kaldır. Üç, iki... Kahretsin.
Hiç zor olmadı.
Diğer tarafa!
Sırtım! Tanrım! Sırtım!
Parmaklarım.
Dikkat etmezsek duyan porno var sanacak.
Ertesi sabah
James, arabasını otel restoranındaki duvarın dibinde görünce
hiç hoşnut olmadı.
Çok komik, uyuzlar.
Tanrım!
Bu gecikme yüzünden Richard'la benim kilometrelerce gerimizde kaldı.
İşte bugünkü plan.
Büyük kaçışın gerçekleştiği Stalag Luft III'e uğrayacağız.
Bir şeyler yiyeceğiz, sonra Krakow'a uzun yol var.
Aylar önce bu yolculuğa karar verdiğimizden beri
James May, Stalag Luft III'ü ziyaret edeceği için çılgına döndü.
Hatta Büyük Kaçış tişörtü giyiyor.
Ama şimdi en azından yola çıkmıştı.
Pardon.
Sıçtık.
Ve berbat hissediyordu.
Çok da korkunç bir hayal değilmiş.
Gerçekten Doğu Avrupa'da bir Crosley sürüyorum.
En yüksek vitesteyim.
Bir saattir böyle.
Olumlu tarafı şu, dehşet verici otobanda değildim.
CROSLEY İYİ BİR ARABA
Olumsuz tarafı şu, diğer herkes orada olmamı istiyordu.
Elimden geleni yapıyorum.
Tanrım. Geçecek.
Hayır, delirdin herhâlde.
Hayır.
Gidiyor.
İşte gidiyor.
Bir tane daha.
İkisi de gidiyor.
Aman Tanrım.
Tanrım.
Artık sorumluyum.
Çok ileride ben de biraz drama yaşıyordum.
Tanrım, yaban arısı değil bu! Bu ne?
Kocaman bir şey.
Çık! Çık!
Buradan dev gibi görünüyor.
Acayip büyük.
Çık.
Zehirli koca şeyi kovaladıktan sonra,
arabada her nasılsa fark etmediğim
bir konfor özelliği buldum.
YÜKSEK VİTES AÇ - KAPAT
Yüksek vites düğmesi var.
Le-Seyde'den müthiş haberler var Hammond.
Yüksek vites düğmem var.
İşte budur.
Yüksek vitese hoş geldin.
Yüksek vites.
Merak ediyorsanız yüksek vites, otobandayken
sesi epey azaltır, başka bir vites gibidir.
Şu an saatte 100 kilometre hızda,
üç bin devirde gidiyorum.
Yüksek vitesi açıyorum ve 2.400 devire düşüyoruz.
Daha ekonomik ve sessiz yapıyor.
STALAG LUFT 3 - BÜYÜK KAÇIŞ - HARRY 1 KM
İşte Stalag Luft III.
Bir kilometre.
James bunu kaçırırsa gerçekten çok üzülecek.
Tanrım, sen...
Resmen öldü.
Tam bir hurda.
Milletin önünden çekilmek için
Crosley'i ilerideki yol çalışmalarına kadar itmem gerekti.
Nedense onlarla İtalyanca konuşmama rağmen...
...aküyü ölçmem için multimetre verdiler.
Tamam, akü tamamen bitmiş.
Alternatör çıkışını bilmiyorum.
Tam bir hurda yığını.
James, gece sarhoşken aldığı şeyle uğraşırken...
22 MAHKÛM "SOĞUTUCU"
...biz, II. Dünya Savaşı'nda 30 esirin kulübelerden birindeki
sobanın altından 110 metrelik kaçış tüneli kazdığı
yerde dolaşıyorduk.
Yapılmış en iyi filmlerden biriyle ölümsüzleştirilmiş bir hikâye.
Büyük Kaçış.
JOHN STRUGES BÜYÜK KAÇIŞ
Piccadilly'de.
Scott'ın barında.
Tamam.
Bu değil, değil mi?
-Bu soba mı? -Muhtemelen o.
Evet. Bak, bak, bak.
-Tüneli buradan kazdılar. -Evet.
Buradan ağaçlara.
Gerçek insanlar, gerçekten tünel kazdılar.
Charles Bronson...
Hayır.
-Gordon Jackson. -Gerçek insanlar... Onlar aktör Jeremy.
Şuna bak.
Kullandıkları el arabaları.
Charles Bronson'ın sıkıştığı şey bu.
Gerçek... Bu... Tamam.
İşte bak.
Gerçek insanların fotoğrafları.
James Garner, Steve McQueen, Donald Pleasence.
Hayır, yine, bunlar...
Bak, işte Dickie Attenborough'la
tünelin gerçek bir fotoğrafı.
Jeremy. Bunu... Gerçekle kurguyu ayırt etmek için diyorum,
filmde anlatılan olayların çoğu...
-İşte buradalar. -...gerçek değil.
-Gordon Jackson ve Dickie Attenborough. -Filmi o gün çekmediler.
En iyisi Jeremy'yi dışarı çıkarmak dedim.
Harry'nin, kaçış tünelinin kod adı bu,
güzergâhını gösteren bir anıt vardı.
-Vay canına. Kilometrelerce. -Evet.
Kazdıkları tünelde sürünmüş olmalılar. Hem kum bu.
Yani her an...
-Öyle veya böyle ölüm. -Evet. İnanılmaz.
Sonra bir rehber bize katıldı.
Harry ne kadar derindi?
Aslında yaklaşık 8-9 metre, yani 30 fit...
-Metre mi? -Metre, dokuz metre.
Yaklaşık şu ağacın boyu kadar.
Evet.
-30 fit. -Doğru.
-Neden o kadar derin? -Bir sebebi vardı.
Buraya kaçılamaz kamp deniyordu, yani Almanlar, kampın etrafına,
tünelleri tespit etmek için yer altı
-mikrofonları koymuştu. -Derine inmeleri gerekti.
-Mikrofonlardan daha derine. -Evet.
Çok şaşırdım. Uzunluğuna inanamıyordum,
şimdi derinliğine inanamıyorum.
Sonra neden kazdıklarını merak etmeye başladık
çünkü aslında esir kampından çok tatil kampı gibiymiş.
Havuz mu burası?
Evet, burası.
-Ben olsam asla kaçmazdım. -Ben de.
Burada hokey sahası vardı.
-Ne? -Ne?
Evet. Ağaçların ardında kocaman bir spor sahası vardı.
Kışın da kocaman bir hokey sahası.
-Yani spor sahası, havuz... -Kütüphane...
-Kütüphane. -Tiyatro.
-Ne? -Tiyatro.
Tüneli girmek için kazmadıklarından emin misin?
Evet.
Sonra rehber bize tiyatroyu gösterdi.
-Aman Tanrım. -Hadi be.
350 koltuk.
-Orkestra, sahne, sahne arkası. -Bu...
-Tiyatro olarak mı yapılmış? -Tiyatro olarak.
Kulübe gibi bir yerdir sandım, yani...
Evet, It Ain't Half Hot Mum'daki gibi. Yüce Tanrım!
Beni savaşa yollasalar
kendimi yakalatırdım.
Ama ne derler bilirsin.
"Kampın ne kadar konforlu olduğu önemli değil.
"Kaçacağız."
Görevleri buydu. Kaçmalıydılar.
-Evet. -Kaçtılar.
Veda ettik.
Büyüleyici. Bilgiler için çok teşekkürler.
-Benim için zevkti. -Çok iyiydi.
Tekrar yola çıktık.
İnanılmazdı.
Gerçekten gördüğüm ve gittiğim en ilginç
on yerden biriydi.
Kimsenin aklına gelmeyen yolculuklara
çıkmaya değer.
Aklınıza gelince yani. Ve benim gibi doğru araba seçin.
Savaş esirleri kampını kaçırmıştım
ama en azından Crosley'i tekrar çalıştırmıştım.
Ve neden uğraştığımı düşünmeye başlamıştım.
Dün 480 kilometre yol yaptım.
Programa göre bugün de o kadar yol yapılacak.
Daha gidecek 1.770 kilometre yol var.
Bu sesle geçirdiğim yolun yaklaşık dört katı.
Aslında ben... Yapabileceğimi sanmıyorum.
Tanrım!
İleride, basit bir Polonya yemeğinde,
Jeremy ve ben, James'in yolcuğun ne kadar içine ettiğini konuştuk.
İsa'yı kaçırdı.
Esir kampını kaçırdı.
-Kahvaltıyı, öğle yemeğini kaçırdı. -Bütün iyi şeyleri kaçıracak.
ALKOLSÜZ BİRA. CAN SIKICI.
Orada olmadığı için onunla bunları konuşamayız.
Sohbetimize katılamaz. Eğlenceli değil, değil mi?
Krakow'a 320 kilometreden fazla varken,
James'i bekleyemezdik, biz de yola devam ettik.
Son zamanlarda en sevdiğimiz sohbete başladık.
Hangi Jaguar'larda yüksek vites var?
Muhtemelen Mark 2'de vardır.
Triumph'ta olduğunu biliyorum çünkü Dolly Sprint'te vardı.
İyi günler.
Ne?
James May, hile yapıyorsun.
Yedek arabaya binip kendi arabanı çekemezsin.
Yarış atın olsa hipodroma giderken binmezsin, değil mi?
Römorka koyarsın.
Kıymetli bir klasik yarış araban varsa da
piste römorkla götürürsün.
Ben de öyle yapıyorum.
Kıymetli arabamı etkinliğe götürüyorum.
Kabalık etmem istemem dostum.
Ama tamamen eline yüzüne bulaştırdın, değil mi?
En çok ilgimi çeken şey şu,
Crosley ne kadar kötüydü ki üzerinde "memeler ve bira" yazan
bir arabaya bindin?
Güzel soru ve bunu iyice düşünüp
karar verdim ki...
Bunu kaldırabilirim.
Uzun bir yolculuktan sonra nihayet Krakow'a vardık,
meğer Avrupa'nın incilerinden biriymiş.
Muhtemelen dünyadaki en kültürlü yerlerden biri.
Evet.
Üzerinde "memeler ve bira"
yazan bir arabada buraya gelmek istemezdim.
Sanat, müzik, mimari, "memeler ve bira".
Bunların farkındayım. Teşekkürler.
O kadın dönüp bakmasın lütfen.
Düşüncelere daldığım için yüzümü kaşıyor gibi yapacağım.
Polonya'da hep hayranlarımız vardı
ama popülerliğimiz azalmıştır diye umuyordum.
Ama ne yazık ki...
-Selam Bay James. -Merhaba.
Şükür ki kısa süre sonra arabalardan çıkabildik
çünkü Jeremy
dünyadaki en iyi şey dediği yeri ziyaret etmeyi çok istiyordu.
-Selam. Üç bilet lütfen. -Tabii ki.
BALMUMU MÜZESİ KRAKOW
-İşte. Çok güzel. -Teşekkürler.
Hiç balmumu müzesine gitmedim.
Hammond'ın ilk defa balmumu heykel görmesi şahaneydi.
Orada...
James, gerçekten... Kes şunu.
Müzenin işletmecileri gelecek. Çok üzülürler.
-Tamam, komik değil. -Değil.
Kocaman çıkarıyor, değil mi?
Kesinlikle yediklerini alttan çıkarıyor.
Tanrım!
Öyle dengede durabileceğini...
"Bir Reich, bir halk... Pardon, ters söyledim."
Neden eğiliyor? Ne?
Onu hiç kravatlı görmemiştim.
Genelde şık giyinirdi.
Bence kasıtlı olarak kötü davranmışlar.
Evet.
Polonya'da harika şeyler görüyorum.
Bu da ne böyle?
Tanrım.
Duvardaki sembol sayesinde ne olduğunu biliyoruz.
Bütün pop ikonları görüp...
...araba alanı olduğunu sandığımız yere geçtik.
Sen misin bu?
Hayır.
Sensin bu.
-Slyvester Stallone bu. -Sen sandım.
Bil bakalım kim?
George Lazenby mi? Bilmiyorum.
Ne?
Bu da kim?
-Keira Knightley mi? -Bence o.
Keira'ya benzemiyor bile.
Keira Knightley'yi bunun yanında
görmek isterdim.
Onu Krakow'da dolaşırken görmek isterdim.
Kimse imza istemez. Şöyle derler, "Keira değil bu.
"Ona benzemiyor."
Galiba Doctor Who alanının ardından...
...çok gizemli bir yere geldik.
Ürkütücü bir orman.
Dekorasyonun bazı yerleri muazzam.
Balmumu heykeller hariç her şey iyi.
James May.
Ryan Reynolds.
Bu Paul Walker.
Sonra muhtemelen Elvis Presley olan bir odada...
-Yüce Tanrım. -Evet.
Nigel Mansell.
Benzemiyor, değil mi?
Bıyığıyla kaşları aynı.
Öyle.
-Neden bunu... -Ama neden Nigel Mansell olsun?
Neden Lewis Hamilton değil?
Biraz geçmişte kaldı.
-Hayır. -Onu severim ama...
Lando Norris.
-Hayır. -George şey... Russel.
Beni çok rahatsız etti.
James, mesele iyi olmaması değil.
Kişi yanlış.
Sonra aklıma güzel bir fikir geldi.
Onu çalacağım.
Götürürsek yerine yenisini koymaları gerekir, değil mi?
Lewis Hamilton koyarlar.
Tamam. Şöyle anlatayım.
Slovenya'ya kadar çok yolumuz var
-ve araban berbat. -Evet.
-Bu yanımızda olursa... -Evet?
...bizi neşelendirir.
Neşelendirir.
Ne zaman moralin bozulsa,
bazen Memeler ve Bira arıza çıkarabiliyor,
dikiz aynana bakarsın
ve yolcu koltuğumda...
Biraz Bigel Mansell'a benzeyen biri olur.
Bu...
Tamam.
-Gidiyoruz... -Hayır, bekle.
-Bizimle tura katıldı. -Birmingham aksanı yap.
Birmingham'lısın.
"Hoşuma gitti. Artık yeter. Çıkıp dolaşalım."
-Seni çıkaralım. -"Beni aldığınız için sağ olun,
"müzeyi gezmek çok hoşuma gitti."
-Ben... -"Tam görmek istediğim şey.
"Londra'da görmüştüm. Bu kadar iyi değildi.
"Akşam biraz yarışacağım.
"Giyindim kuşandım.
"Buradan geçerken dikkat et.
"Tüh, çarptım.
"Paul Walker, görüşürüz ahbap."
Devam edin.
"Lanet Harry Potter.
"Tam bir zırva.
"Bekleyin çocuklar. Bizi bekleyin, geliyorum."
Arkadaşlar, buradan çıkabiliriz.
Böyle gelin.
"Muhteşem bir geziydi arkadaşlar.
"Getirdiğiniz için sağ olun."
-Birinin evi burası. -Olabilir.
İçeride bizi Nigel Mansell'la bulurlarsa şaşırırlar.
O gece Krakow'da kaldık,
yani arabamı restorana koymalarının
intikamını alacak vaktim vardı.
Hazır mısınız? Tamam.
-Tamam? Nereye? -Güzel. Şuraya.
-Bu tarafa mı? -Karşıya geçelim.
Karşıya. Güzel. Aferin. Teşekkürler.
Mükemmel.
Bahçeden geçelim.
Kendim taşıyacağım.
Ertesi sabah Crosley'i
Hammond ve Clarkson'ın bu kez koydukları yerden aldım.
Sonra benim yaptığıma verecekleri tepkiyi bekledim.
Böyle nasıl süreceğim?
Ne...
Sorunun var mı sanıyorsun?
Günaydın. Evet. Biliyorum. Evet. Günaydın.
Senin arabandan mı geliyor?
Galiba frene basınca.
Evet, fren zili, iyi bir güvenlik özelliği.
James May!
Kornamı sinyale bağlamışsın alçak!
Harika.
Dur, gaza basınca gayda duyuyorum.
Şamdanları sevdin mi Nigel?
"Benim banyoda da var bunlardan."
Az sonra otobana çıkmış, sonraki ülke, Slovakya'ya gidiyorduk.
Ve hemen iki şey fark ettim.
Birincisi, Nigel'ın yüzü erimeye başlamıştı.
Olamaz.
İkincisi...
James, Crosley'i unutmuşsun.
Memeler ve Bira'nın arkasında değil.
Aynen.
Biliyorum. Römorku ekibin minibüsüne taktım.
Ne?
Hot rod ve üzerinde zıplayan küçük bir araba olan
uzun römorkun bileşimi çok ölümcül.
Yedek arabayı sürüyorum.
Yedek araba bu ihtimal için var.
Asıl araban patlarsa diye yedek var,
hoşuna gitmezse diye değil.
İşine geldiği gibi kuralları yeniden yazamazsın.
Yazdım bile.
Açıkçası römork yokken bile
hot rod deneyimim iyiye gitmiyordu.
Nereden başlasam?
Gaz pedalı kapıya gömülü,
o yüzden sağ ayakkabım olmadan sürmem lazım.
Ama pedal jilet gibi keskin
ve ayağıma giriyor, ayağım uyuştu.
Direksiyon da gömlek düğmesi boyunda.
Çok fena sağa çekiyor, içerisi fırın gibi,
gürültülü ve adam gibi bir hot rod bile değil.
Berbat bir eski düz altı silindirli Jaguar motoru var.
Büyük bir V8 motoru olmalıydı.
Yine de Crosley'in aksine,
en azından sürekli arıza yapmıyor.
Sıçtık.
Durmamız lazım.
Ne?
Buhar çıkıyor.
Çok sıcak.
Kokusu da sıcak.
Hadi bakalım.
-Bu motoru biliyorsun. -İyi biliyorum.
Hararet yapar. Pistonlar yanar.
-James? -Efendim?
İşin tamamen içine ettin.
Daha bitmedi. Biraz düşünelim.
-Biraz düşündüm. -Evet.
Güzel bir restoranda rezervasyonumuz olduğunu düşünüyorum.
Evet.
Burada soğumasını beklersek
-yetişemeyiz. -Hayır.
Karar verince...
-Sana kolay gelsin. -Kolay gelsin.
...Hammond'la ben tekrar yola koyulduk.
Şimdi ne olacağını hiç bilmiyorum.
Daha önce kimse yedek arabayı bozmamıştı.
Bence Nigel Mansell'a kullandırmalıydık.
Ne dersin Nigel?
"Aslında hoşuma gitti, üzerinde
"'memeler ve bira' yazan, Jaguar motorlu bir Ford Pop çok eğlenceli."
Yüksek vitesten çıkıyorum.
Tanrım.
Richard, Nigel ve ben, Polonya'ya veda ettik
ve Slovakya sınırından geçtik.
Zikzağa hazırlanın, işte.
Tanrım, tam bir hurda.
Merhaba.
Tanrım, bir kadın.
Teşekkürler. Araba için özür dilerim.
Ya üzerinde "memeler ve bira" yazan incitici bir hot rod'dayım
ya da Crosley'le herkesin önünü tıkıyorum.
Hiçbir bölümün içine bu kadar etmemiştim.
Yarım ülke uzakta,
Richard'la ben, James'e üzülmeye başlamıştık.
İyi arkadaşlar olarak onu neşelendirecek bir plan yaptık.
PIESTANY HAVAALANI
İşte geliyor.
Kaputu yok.
Bu onun soğutma çözümü.
-Acı çekti, değil mi? -Sanırım çekti.
-May. -Merhaba.
Dinle. Görüyoruz ki...
Hararet yaptın, canın sıkıldı
-ve yine yemeği kaçırdın. -Evet.
Ama merak etme
-çünkü sana bir güzellik ayarladık. -Evet.
Bakmam için eski uçaklar.
-Evet, şu MiG'lere bak. -Evet.
SU'lar, Hind helikopterleri.
Ama güzellik bu değil.
-Daha iyisi. -Pekâlâ.
-Çok daha iyi. Evet. -Bunlardan iyi.
Senin Crosley için drag yarışı ayarladık.
-Pardon. Şaka mı bu? -Değil.
Rakipleri görünce her şeyi anlayacaksın.
-Bizimle gel. -Karşındakileri gör.
James, önce bir numaralı rakibin.
Bir Tatra damperli kamyon.
-İyi kamyon ama ağır. -Evet.
18,5 ton.
İkinci rakibin bir JCB traktör.
Evet, bu 12,5 ton.
-Tamam. Güç... -Evet.
Alakasız. Mesele ağırlık ve hızlanma için yapılmamış bu.
-Traktör bu. -Alakasız değil.
Bir de üç tekerli Velorex var.
60'ların başında,
Sovyetler Birliği'nde, engelliler için üretilmiş.
-400 beygir. -Hayır, 12.
Yarıştaki son rakibin. Bir insan.
Adı Martin.
Yaptıklarımız için neşeli görünsene.
Keyfini yerine getirir bu.
Crosley'le kazanabileceğin bir drag yarışı.
Heyecanlandım.
Arkadaşları olduğumuz için şanslı.
-Çıktılar. -Çıktılar.
Neden? Bunu neden yapıyorum?
60'larda Sovyetler Birliği'nde
engelliler için yapılan araç öne geçiyor.
Hadi.
JCB gittikçe uzaklaşıyor.
Şu adama bak!
Tanrım. Hadi araba. Yapabilirsin.
İşte üç tekerlekli araç geliyor.
James, onu yenebilir mi?
Hadi.
Seni aşağılık herif!
-Hayır, geçemedi. -Hayır, geçemedi.
İstediğimiz güven desteği olmayacak, değil mi?
İfadeni düzelt.
Dostum...
Kabalık etti.
Umduğumuz gibi mutlu görünmüyordu.
-Keyfini yerine getirmedi. -Hayır.
-Bunu istemiştim. -Hayır.
O gece drag yarışına teşekkür etmek için
arabalarına bir şeyler daha yaptım.
Ertesi sabah ilk iş olarak ortaya çıktı.
Bu ne...
Benden mi geliyor?
Yüzüne bak.
-James? -Bu... Bu ne diyor?
Onu sen öğreneceksin.
Bekle Hammond.
-Slovakça biliyor musun? -Evet.
-Gelebilir misin? -Evet, tabii.
Bu adam Slovak.
-Selam. -Selam. Ne diyor?
"Ben iktidarsızım."
"Önemli" mi?
"İktidarsız."
Bekle. Tercüme edeyim.
-İktidarsız? -Evet.
"Ben iktidarsızım" mı?
James May, sen hastasın.
Yine de daha kötü olabilirdi.
Açıkçası,
James May'e söylemeyeceğim ama eserini sevdim.
İyi bir Cruella havası veriyor.
Bu noktada güneye devam edebilirdik
ama biraz daha Slovakya'da takılmaya karar verdik,
bunun çok iyi bir sebebi vardı.
Günümüzde, Audi Q7 Slovakya'da üretiliyor.
Q8 de öyle.
Volkswagen Touareg de öyle,
Porsche Cayenne, Porsche Cayenne Coupe,
Land Rover Defender, Land Rover Discovery,
Peugeot 208 ve Volkswagen Up.
Aslında Slovakya'da kişi başına üretilen araç sayısı
dünyanın her yerinden yüksek.
Avrupa'nın bu bölgesinde araba yapımı hep kanlarında olan bir şeydi.
Sovyetler öncesinde Tatra, mühendisliğin yarı tanrısıydı
ve aerodinamikte daha da iyiydiler.
Komünizmin sıkı kontrolü altındayken bile
Škoda, yakışıklı spor arabalar
ve iyi finanse edilen Batılı rakiplerini yenebilecek ralli silahları çıkarttı.
Üstelik bunlar sadece bildiklerimiz.
1957'de,
Çekoslovakya'da komünizm...
en gri ve tek renkli zamanındayken,
Škoda'daki bir avuç mühendis, Le Mans'da yarışabilecek
bir araba yapmaya karar verdiler.
İşte bu.
Yarış makinesi olarak tasarlanmış olsa da
kaporta boşluğu öyle azdı ki
kaputta silindir başına yer açmak için ufak bir çıkıntı vardı.
Ama yine de enfes güzellikte bir şey.
Sadece 1.100 cc olabilir
ve sadece 91 beygir olabilir
ama araba toplam sadece 580 kilo.
En yüksek hızda, saatte 200 kilometredeyim.
Araba benim küvetimden büyük değil.
8.500 devir yapıyor.
Sürüşü de düzgün.
Motor önde ama vites kutusu arkada.
Mükemmel ağırlık dağılımı.
Ben binmeden önce öyleydi.
Bu her şeyi biraz değiştirdi.
Direksiyon kopacak gibi geliyor. Bakın.
Bakın.
Burası bana hiç güven vermiyor.
Ama bunu es geçeceğiz.
İşte spor araba dediğin budur.
Ferrari bugün böyle bir şey üretmeli.
Maserati ve Alfa Romeo da.
Çok küçük, çok hafif,
çok hızlı, çok atik, deli dolu küçük bir araba.
Bayıldım. Kesinlikle bayıldım.
Ne yazık ki arabanın üretimi bittiğinde
Soğuk Savaş buz gibi olmuştu, o yüzden Le Mans'a gitmedi.
Bunlardan sadece iki tane üretildi.
Bu noktada zavallılar şahına izin verecektim.
Ama sonra fark ettim ki aslında
buna daha uygundu.
Başka bir Çek otomobil üreticisi Praga'nın yaptığı arabanın adı Bohema.
Bir tondan daha hafif.
Yarış arabası hafifliğinde
ve 720 beygir güç üretmesi için yükseltmiş
Nissan GT-R motorundan güç alıyor.
Yani saatte 305 kilometreye ulaşıyor
ve sıfırdan 100'e üç saniyeden az sürede çıkıyor.
Bu tam James May'e göre bir şey.
Vay canına!
Aman Tanrım!
Sürüşü muhteşem. Direksiyonu değil kulpu var.
Böyle virajlı bir pistte bile
ellerimi üçe çeyrek kala pozisyonundan çekmem gerekmedi.
Akselerasyonu muazzam.
Yüksek hız değil, düşük ağırlık ve çeviklik hedeflemişler.
Kesinlikle buna sahip.
Şahane.
Resmen şahane.
Milyon sterlin.
Bir milyon paunt bu.
Ama iyi görünüyor.
Zor bir denge, çocuksu ve saçma görünmesi lazım.
-Evet, öyle. -Öyle.
-Evet. -Ama başarılı ve mükemmel görünüyor.
Çekler böyle şeylerde hep iyilerdi.
Sadece ufak bir pürüzle uğraşmaları gerekti.
II. Dünya Savaşı, düşen bombalar ve Sovyet idaresinde yaşamak.
Kapı bu mu?
-Kapı bu. -Kapak bu.
-Haklısın. -Öyle.
Çeklerin etkileyici bir mühendislik çıkardıklarını söylemem gerek.
Ama Slovakyalılarda daha iyisi var.
Uçuyor.
Kesinlikle.
Ben...
Bunu hiç görmemiştim.
Bu AirCar,
başladığı yere hemen geri inmek yerine
iki havaalanı arasında uçan ilk araba.
8.000 fit yükseklikte, saatte 190 kilometre hız yapabiliyor.
Üreticisi Stefan Klein,
bir yıl içinde satışa koyabileceğini düşünüyor.
DENEYİMLİ KAMERAMANIN SESİ
Evet!
Araba yere indi.
Nadiren diyecek laf bulamadığım olur
-ama şu an öyleyim. -Evet.
Yani hakikaten, çocukluğumuzdan beri bunu söylediler.
"Uçan arabalar olacak." "Olmayacak." dedik.
Altı çizilecek diğer önemli nokta şu,
sadece uçan araba değil, buraya yolda geldi.
-Evet,. -Yolda geldi.
-Otobandan geldi. -Evet, sonra uçak oldu.
"Etkilenmedim. Sevmedim."
"Uçan arabaları sevmem."
-"Hiç sevmedim." -"Araba istiyorum, uçak değil.
-"İkisi birden olmaz." -Surata bak.
Eyvah. Ona söyleme.
Sonra daha önce kimsenin aklına gelmemiş
yolculuğumuza devam ettik.
Güneye, Macaristan'a doğru ilerledik.
BRATİSLAVA MACARİSTAN
James, Nigel Mansell'ın eskiden yaptığı gibi sızlanıyordu.
Direksiyon hâlâ çok küçük.
Gaz pedalı hâlâ kapıya gömülü
ve yerden çok yüksekte.
Frenler hâlâ çok fena sağa çekiyor.
Hammond şöyle, "Biraz güneş yanığı oldum."
Jeremy şöyle, "Klimamın
"düzgün çalıştığından emin değilim."
Anlayamazsınız.
Macaristan'a girince
Bay Wilman'dan burada rapor vermemiz gerektiği haberini aldık.
Çim pisti yarışına benziyor.
Tanrım, yapışıyor.
Kır fuarı. Morris dansı yaptıracaklar bize.
İşte. Bay Wilman'dan mesaj var.
Ne diyor?
Gözlük lazım. Bekle.
Terrier yarışında jüriyiz.
"Hazırladığım pistte sırayla yarışacaksınız."
-Muhtemelen bu. -Evet. Bu.
"En az vurulan kazanacak."
-Ne? -Vurulan mı?
Neyle vurulacağız?
Macaristan'ın Rubik küpü ve gulaşı meşhur.
Bunu herkes bilir.
Ama herkesin bilmediği şey,
bu ülkede dünyanın en iyi okçularının yetiştiği.
Ve bu adamın idare ettiği bir okçuluk akademisine gelmiştik.
O kadar keskin değil gibi.
Sence arabanın içine girer mi?
Girebilir.
Öğrenmenin tek yolu vardı.
Gönüllü bulup test etmek.
"Tamam çocuklar, bizlik bir iş varmış.
"Geldim, göreve hazırım."
-Tamam. -Kolunu çek Nigel.
"İşte. Kucağıma koyacağım. Elleşmek yok."
Tamam. Hadi bakalım.
Buna ok mu atacaksın?
Hayır, sadece bence içeri ok geçmez, diyorum.
-Hayır. Mesele de bu. -Ama ıskalarlarsa...
Aynen.
-Orada biz olacağız. -Biliyorum.
Tamam.
Ya sekip gözüme girerse?
Aman Tanrım.
Hem de sen attın.
Endişe verici, değil mi?
Ha siktir.
"Çocuklar, kafamda ok var."
Ama onlar çok iyi.
Demeye çalıştığım şu, James May altı metreden
hedefi ıskaladı, değil mi?
Hem de hedef sabitti.
Evet ama...
Biz gidiyor olacağız.
Bay Wilman'dan gelen mesaj, işleri daha da kötüleştirdi.
"Okçular size ok atarken
"at biniyor olacaklar."
-Hedef olarak biz hareket edeceğiz. -Evet.
-Onlar da atla hareket edecekler. -Evet.
Evet.
Kese kâğıdından, rüzgârdan,
yağmurdan, güneşten, çakıldan, kapı kolundan korkan bir hayvanla.
Cips paketleri.
Attayken tam nişan aldığını düşündüğünde
at hapşırır, sıçrar bir şey yapar.
Ok suratına gelir.
-Baksana. -Biliyorum. İstemiyorum.
Gayet farkındayım.
Bay Wilman'ın pistinde
olay Taht Oyunları dizisine benzedi.
Hammond'la uzun uzun tartıştıktan sonra
James'in ilk gitmesine karar verdik.
Üç, iki, bir, başla!
James'in taktiği yavaş gitmekti
çünkü başka seçeneği yoktu.
İşte bir atlı geliyor.
Bunu duydum.
Bunu da.
Tanrım, resmen...
James May kirpiye döndü.
Tanrım. Lütfen finişi geçeyim.
Olamaz.
Bir, iki, üç, dört, beş,
-altı, yedi, sekiz, dokuz... -Altı, yedi, sekiz, dokuz.
...10, 11, 12,
-13, 14. -13, 14.
-Skorun 14 James May... -Tamam.
...ve yaşıyorsun.
Sırada Hammond vardı...
Üç, iki, bir, güle güle!
...ve James'in aksine, onun tercihi hızdı.
Bak, toz çıkarıyor.
Kendi toz bulutunda görünmez olmayı umuyor.
Aman Tanrım. Doğruca bana atıyorlar.
Ulu Tanrım! Bu...
Hiç hoşuma gitmedi.
Bazı oklar hedeflerini bulsa da...
Hammond'ın hız ve güç kullanması işe yaramış gibi.
Burada sadece bir tane. Hayal kırıklığı.
-Kırılmış ama. -Kırılmış.
-Sadece yedi tane yemiş. -Dört...
-Beş, altı, yedi. -Ama sonra...
Bir dakika.
Bir dakika. Hedeflerinden biri düşmüş.
-Şey... -Hileci.
Kaçtı? Yedi mi?
Evet, artı bu üçü, on.
Finişten önce hedefi düşürmüş, bu yüzden dört ceza aldı, 14.
Başa baş.
Uluslararası kurallar mı bunlar?
Bana rastgele...
"Evet, katılıyorum, haberiniz olsun."
-Üçe bir. -Nigel'ı dâhil edemezsiniz.
Dâhil oldu bile.
Şimdi 14, 14. 14'ten az olması lazım.
J. Clarkson, hazır mısın?
Evet, mutlu değilim ama hazırım.
Üç, iki, bir, başla.
Belki arabamın güzelliği dikkatlerini dağıttığından...
Tanrım.
Okçular, kaportaya hedeften fazla ok attılar.
Ön cama geldi.
Bitsin artık!
Kazanmamı garantilese de
Le-Seyde takımı ağır bedel ödedi.
Nigel Mansell'ın kafası koptu!
"Bak, ne yaptın."
"Yanağımdan ok yedim.
"Şimdi de kafam koptu."
Sayalım mı?
Tamam. Bir, iki, üç, altı. Kazandın.
Sağ kaldım, Nigel Mansell'ın kafası koptu
-ve şamdanlar parçalandı. -Mahvoldu.
Bu cümleyi kimse kurmamıştır.
Ertesi sabah Bay Wilman mesaj atamasın diye
hepimiz telefonları kapattık
ve son ülke, Slovenya'ya doğru yola çıktık.
SLOVENYA
Tamam, şamdanlarımı tamir ettim.
Ama en önemlisi, Nigel'ın kafasını cerrahiyle yerine koydum.
"Yaşıyorsunuz bu hayatı.
"Bunu kesinlikle söyleyebilirim."
Bu sırada hot rod'daki James, yine sızlanıyordu.
Tanrım, nefret ediyorum.
Gürültülü, çirkin, kokuyor.
Her yerdeki kadınları gücendirdim.
Çok fazla rakibi var ama
televizyonda sürdüğüm en berbat araba diyebilirim.
Hatta hayatımda sürdüğüm.
Hızlı bile değil.
Göstergede en fazla 112 kilometre gördüm
ama o da en çok 102'dir, biliyorum. O kadar.
Kısa süre sonra Slovenya'ya girdik.
Manzara hemen dikkatimizi dağıttı.
Bu... Tanrım, harikulade.
Vay canına.
Kısa sürede dağların güzel olmakla kalmayıp...
...faydalı da olabileceğini anladık.
James'in hot rod'unun iddia ettiği kadar yavaş olup olmadığını
anlamamıza faydası vardı.
Sürerken bu hot rod'la en çok ne kadar hız yapabildin?
Belki saatte 104 kilometre.
104. Tamam.
Bakalım bir ustanın ellerinde neler başaracak.
İşte geliyor hatta.
"Önümü açın. Ne oluyor burada?
"Bunu ancak bir kişi yapabilir, o da suratında okla benim.
"Gitmeye hazırım."
"Bu aletin içinde bir dünya şampiyonu var şimdi."
"Gerçek bir profesyonel sürücü."
Tamam Nigel, düz altı silindirli bu.
Ama sana ek güç sağlamak için fazladan kütle çekimi ekledik.
Tek denemede saatte 104 kilometreyi geçmeliyiz.
Ne hız yaptığını bileceğiz
çünkü orada radara bağlı hız göstergesi var.
"Merak etmeyin. Hız göstergesini patlatacağım."
"Siz arabanın kontrolüne bakın."
Hazır mısın Nige?
"Evet. Hazırım."
Üç, iki, bir, başla.
-Gidiyor, gidiyor. -"Hoşça kalın çocuklar."
-Nigel. -Sağa çevir.
Çarpışma Nigel'ın saçlarını sökmüş olsa da
kontrolü tekrar alabildi...
...ve James'in hız rekorunu kırdı.
143,24 km
Ama ne yazık ki hot rod pert oldu.
James tünele girdiğinden beri bu kadar hasar alan bir araba görmedim.
-Bu, vay canına... -Fena yamuldu.
Evet Nigel.
Saatte 143,2 kilometre yaptın.
Benden 40 kilometre fazla.
-Aferin. -"Umurumda değil. İstifa ediyorum.
"Nefret ediyorum bu işten.
"Şuna bak, hiç şeref yok.
"Ah be dostum."
Sadece üç gündür bizimle çalışıyor.
Bizimle değildi, diyecekler ki,
"Mansell'ı hatırladın mı?"
"Fazla dayanmadı, değil mi?"
Kayak pistinin sahiplerinden özür dilemeliyiz.
-Özür dileriz. -Özür.
-Affedersiniz. -Pardon.
Özür dileriz.
PLANICA KRANJSKA GORA DÜNYA ŞAMPİYONALARI VADİSİ
Tekrar yola koyulduk, Nigel'ın istifasına üzülmüştük.
Ama olumlu yanı,
Bled Gölü'ndeki finişe 100 kilometre kalmıştı.
Ve arkadaşımızın yüzü yine gülüyordu.
Tekrar merhaba eski dost.
Yine seninle olmak güzel.
Hakkında kötü konuşmadım.
Dediysem de ciddi değilimdir.
Dayan.
Durma.
Afacanın yine numara çekeceğini anlayınca
Jeremy ve ben oradan uzadık.
Crosley yine sıçratıyor. Al işte.
Hoşça kal.
Hava kararmadan Bled Gölü'ne varmayı çok istiyorum.
Çünkü muhteşem güzellikte olduğunu duydum.
Bugün gördüklerimizi de düşünürsek
standartlar zaten yüksek.
Pürüzsüz yollarda kilometreleri devirdik,
arka fonda The Sound of Music'le keyif çattık.
Ve güneş batarken nihayet hedefimize ulaştık.
Aman Tanrım.
Beklentiyi karşıladı.
-Kesinlikle. -Evet.
Bu manzaranın resmini yapıp birine versen
"Abartmışsın." der.
İki kilise birden olmaz.
Biri adada biri orada.
Kayalıkta bir kale.
Dünyada böyle bir yer yok.
Ama karşımızda işte.
Şahane.
Erimiş buzul suyunun rengine bayıldım.
Çok ama çok güzel bir manzara.
Burada James'i bekleyebiliriz.
Ya da gidip bir bar veya restoran buluruz.
-Manzarası... -Buraya bakan bir yerde
-bira içeriz. -Evet.
Bu seçenekten yanayım çünkü o zaman takımın...
yüzde 66,6'sı bu manzarada keyifle bira içmiş olur.
Evet.
Ne yazık ki Bay Yavaş, ancak hava kararınca geldi.
Yarım domuz yedim ama sadece üç bacağı vardı.
-Yani... -May!
-İyi akşamlar. -Hepimiz geldik.
Hoş geldin.
-Sevindim. -Sağ ol.
-Geldin. -Geldim.
İşi yaptık. Başardık.
İyi iş çıkardın. Büyük iş.
Tek eksiğin, söylediğim için üzgünüm,
Bled Gölü manzarası... Değil mi Hammond?
İnanılmaz.
Manzara demek etmez, tam bir şölen...
Gözlerim hazmetmekte zorlanıyor, dedi.
Daha fazla tüketemediler.
Yani gölleri severim ama bunun gibisi yok.
Kaçırman çok yazık.
Sabah görürüm.
Ufak bir sorun var.
-Mesaj geldi. -Bay Wilman'dan mı?
Evet. Uçak, sabah sekizde kalkıyor.
Evet.
Ama senin arabanla
-iki buçuk saatlik yol. -Doğru.
Bir saat önceden çıkman lazım.
Biz bunu düşündük.
-Evet. -Öyle mi?
Bakacak bir şey yok. Manzara gitti.
-4.30'da çıkmamız lazım. -Gerçekten mi?
İşte bu büyük talihsizlik.
-Bu akşam kaçırdın. -Evet.
-Çünkü karanlık. -Değil mi?
Ama sabah da kaçıracaksın çünkü daha karanlık olacak.
-Evet. -Gidip yatacağım yani.
Bu da çok yazık çünkü çok leziz bir spaghetti bolognese yedik.
Tamam. Peki. Sabah görüşürüz.
Havaalanında görüşürüz.
-Görmeyeceksin. -Kalkmamıza gerek yok.
Gitmeden hafızama kazımak istiyorum.
Ertesi sabah güneş doğmadan yola çıktım.
Tamam, hadi metal pislik.
Crosley tişörtümü bile giydim. Hadi.
Aslında gerekenden erken kalktım.
Çünkü bu yolculukta ben hiçbir şey görmemişken
her şeyi gören o züppelere bir hediye bırakmak istedim.
Bu May olmalı.
Kendini aşmış.
Gerçekten...
Bana da yapmış.
-Ne? -Bana da yapmış.
Tam bir şeytan.
Aynı zamanda salak çünkü önde iki yedek lastiğim var.
Benim de vardır, kamyonet bu.
Mutlaka vardır.
Kahretsin!
Bunlar sahte.
-Ne? -Sahte.
İçinde lastik yok.
Lastik bölümünde mi?
İçini görüyorum.
Manifoldların gibi, içinde lastik yok.
Senin yedeğin nerede?
Yok.
Nereye koymuş kahrolası?
Buna vaktimiz yok.
Sonra onları bulduk.
Aman Tanrım.
En kötüsü de Bled Gölü'nde motorlu taşıt yasak.
Lastiklerimizi almak için
kayık diye bir şeye binmemiz gerekti.
Kahretsin!
Kırlangıçlar ve Amazonlar gibi ama berbat.
Doğru.
Ters oturuyorum.
-Tarif etmen lazım Hammond. -Tamam.
Sağa. Ne bileyim. Ters tarafa bakıyorum.
-Biraz sola. -Ne?
Tekrar hoş geldiniz izleyiciler.
Bu iyi arabada sorun çıkmazsa galiba başaracağım.
Ve hatırlatmak isterim ki liderlik bende.
724 cc,
75 yaşında ve işte kazanıyorum.
Ha siktir!
Yüzme alanına girdim.
Hammond'ı diğer kayığa aktardıktan sonra
nihayet iskeleye lastiklerle ulaştık.
45 dakika boşa harcadık.
Farkındayım.
Yapma! Hayır, yapma. O açıdan tutamıyorum.
Fren, rüzgâr çarpması, zikzak. Teşekkürler.
Bu iyi araba çok iyi araba.
Şansımıza lastikler yüzer.
Biraz vakit harcadıktan sonra...
Hadi!
Nihayet yoldaydık.
Gayda, ciddi hız yapmak lazım.
Altı litre V8 motor beni ulaştırır.
İlk işim James May'i yakalayıp onu yolun dışına çıkarmak.
İkinci işim uçağa yetişmek.
Sıcaklık sabit. Yağ basıncı iyi.
Bu arabanın yeryüzündeki onca yılından sonra
bir tek işi kaldı, o da beni havaalanına götürmek.
O kadar.
Şunu dinleyin.
Saf güç.
Evet.
Tamam.
Avdayım.
İleride Crosley'in bir numaralı düşmanıyla yüzleşiyordum.
Yokuş.
Tanrım!
Saatte 24 kilometreye düştüm.
Hadi!
İçeri kır.
Virajlarda içeri kır.
Bak ne buldum.
Hadi!
Affedersin. Yapmalıyım.
Durum bu, James büyük İsa'yı kaçırdı.
Savaş esirleri kampını kaçırdı,
yolculuk boyunca bütün yemekleri kaçırdı.
Şimdi de uçağı kaçıracak.
Yaklaşık bir buçuk kilometre sonra...
Eyvah!
Eyvah.
Yağ lambası yanıyor.
Sıcaklık lambası yanıyor.
Her lamba yanıyor.
Ben...
Hararet yaptım.
Anlamadım?
Bütün lambalar yanıyor.
Durmam lazım.
Eyvah.
Geriye bir tane kaldı.
Ufak bir sorun mu çıktı?
Sevinmemeliyim ama...
Tanrım.
Sanırım sorun...
Sanmıyorum, sorunu biliyorum.
Elektrikli fan çalışmıyor.
Meğer havaalanı, Hammond'ın arabasının bozulduğu yerin
birkaç kilometre ilerisindeymiş.
İşte orada.
Havaalanı.
MARIBOR HAVAALANI
Yemeklerini yiyeceğim, içkilerini içeceğim
ve koltuklarında ayaklarını uzatacağım.
Ancak Bay Wilman'ın uçağı, beklediğim gibi değildi.
Bu... Tanrım.
Ve belli ki taksi yapmaya başlamıştı bile.
Ha siktir!
Bakın. Rampa açık.
Rampa açık.
Çok jet akımı var.
Çıktım!
Geri indim.
İkinci deneme.
Hadi.
Arka tekerler.
Tanrım!
Tanrım.
Ha siktir! Şaka mı bu?
Hadi araba.
Evet, evet, evet.
Tanrım!
Uzaklaşıyor.
Geliyorum.
Alçak!
Biraz geç oldu.
Bu sefer yapmam lazım.
Tanrı aşkına durun silecekler.
İşte geliyor.
Yapamıyorum.
Vurun beni.
Vur beni Alan.
Hadi.
Geliyorum.
Evet!
Siktir!
Çalışmıyor.
İçeri gel James.
Gitmiyor.
-Böyle kalkamaz, değil mi? -Hayır.
Tanrım!
Hadi araba. Yapabilirsin.
Hadi James.
İyi ki pistin uzunluğu
-41 kilometre. -Buna çok memnunum.
Hızlı ve Öfkeli'deki pistten bile uzun.
Çok daha uzun.
Rüzgâr çarpıyor!
Hadi!
Evet, evet, evet.
Aman Tanrım!
James May, uçağı yakaladı!
Hoş geldin!
-Hoş bulduk. -Başardık!
-Başardık. -Vay canına.
-İşi başardık. -Olağanüstüydü.
Tanrım, anladım...
Yeni inmiş bir uçağa girdik.
-Mesaj var. -Ne?
Bay Wilman'dan.
"Kahve ister misiniz? BA check in'deyim."
Pekâlâ.
-Orada yani. -Orada.
Yani bu yaptıklarımızın yolculukla ilgisi...
-yoktu. -Yoktu.
Bu büyük hayal kırıklığıyla bitirme vakti geldi.
İzlediğiniz için teşekkürler.
Gelecek sefer görüşürüz.
-Biri çok üzülecek. -Evet.
Alt yazı çevirmeni: M. Levent Yılmazoğlu
Proje Kontrol Sorumlusu: Berkcan Navarro