Mili widzowie, znajdujemy się na promie na Bałtyku
u wybrzeży Polski.
A to dlatego, że mamy zamiar wyruszyć w podróż,
o której nikt nawet nie myślał.
A w taką podróż
ruszamy dlatego,
że w tych czasach bardzo trudno jest
odbyć podróż, o której ktoś już pomyślał.
Wystarczy sobie przypomnieć miejsca, które ostatnio odwiedziliśmy.
Wtedy było tam stabilnie,
teraz już nie jest.
Mozambik, Syria, Irak,
Mjanma, Ukraina, Rosja.
Tam już nie wrócimy.
Do Argentyny też nie, z innych przyczyn.
- Fakt. - Ani do Turcji.
Dlaczego nie?
Mamy zakaz wstępu.
- Co? - Tak.
Nie tylko odwiedzone przez nas miejsca
stanowią problem.
To prawda.
Chcieliśmy przejechać Saharę.
Nie ma opcji, terroryści.
No to uznaliśmy,
że podążymy śladami
Lawrence'a z Arabii, przemierzymy Synaj.
Nie ma opcji, terroryści.
No to z Bangladeszu na Mount Everest.
Nie ma opcji.
Dlaczego nie?
- Trzeba jechać przez Indie. - To problem?
- Mam zakaz wstępu do Indii. - Fakt.
No i przez to wszystko
znajdujemy się na promie na Bałtyku.
Mamy zamiar przejechać 2250 kilometrów z...
Tu jest mapa, zaraz wyjmę.
Z Gdańska, który leży nad Bałtykiem.
Dojedziemy sobie aż tutaj. Do Bledu w Słowenii.
Nikt tego nie zrobił.
Z Gdańska do Bledu.
Gdy już wybraliśmy trasę podróży, jakiej nikt nigdy nie odbył,
pan Wilman powiedział:
„Dobra, ale w samochodach,
którymi nikt dotąd nie jeździł w trasę”.
No i niniejszym wygrywam.
Nie ma szans.
THE GRAND TOUR PRZEDSTAWIA
Eurowypad(ek)
Jako pierwszy opuszczam prom...
tym.
Pick-up ze składanym dachem.
Tak, wiem.
Pick-up cabrio brzmi jak kuloodporna ścierka.
Po kiego to łączyć?
Ale właśnie o to nam chodzi.
O unikatowość.
Nikt tego nie robił.
W tym momencie pojawia się Cruella de Mon.
Co?
To najbardziej nieodpowiedni samochód do wyruszenia w trasę.
Oto mitsuoka le-seyde.
Gorzej trafić się nie da.
Bzdura.
To genialny wóz.
Pan Mitsuoka wziął silnik
z nissana silvia z lat 90.,
zwykłego dwudrzwiowego japońskiego sedana,
do tego skrzynię, wnętrze i całą elektrykę.
Niczego nie zmieniał. A potem dołożył tę niezwykłą karoserię.
Pan Mitsuoka to najwyżej wziął kwas. Po czym stworzył to dziwadło.
Stary, po pierwsze...
- No? - Koła.
Tak.
Z tyłu się chowają, a przednie...
Kierujesz samochodem, który jedzie przed tobą.
- Tak. - Spójrz.
Mechaniczna modyfikacja, fakt.
Są wysunięte o metr do przodu.
Tak.
To nie wszystko. Klaksony.
- Zobacz. Chcesz posłuchać? - Działają?
O tak.
- Nie sądzę. - Gotowy?
Jak z amerykańskiego pociągu.
- Gotowy? - Tak.
I już?
Ile ich powstało?
- Kilkaset. - To za dużo.
Coś koło 500.
To miało wyglądać jak Mercedes SSK.
A jednak nie wygląda.
Już to bardziej go przypomina.
- Nieprawda. - Prom bardziej go przypomina.
- Patrz. Niesamowite. - Nie.
Obejrzyjmy twoje auto.
To arcydzieło.
- Uwielbiam... - No tak, to SSR.
Owszem.
Nigdy tym nie jeździłem. Pewnie nikt nie jeździł.
No nikt.
To miał być kabriolet i dwumiejscowy pick-up.
- Tak. - Elektryczny dach.
- Sięga... - Tam. Tak.
Czyli słaby pick-up.
Owszem, słaby pick-up,
jeszcze gorsze auto sportowe.
Tak. Ciężki?
O tak, z dwie tony.
- To... - Tak.
Obrzydlistwo, prawda?
Jest cudny, kocham go.
Zaczęliśmy spekulować, czym przyjedzie James.
- Nie lubi, jak nazywamy go ślimakiem. - No.
Wybrał coś żwawego.
Coś w stylu
Lamborghini LP 550 Balboni Special z napędem na dwa koła,
- wersja na tor. - Racja.
Dokładnie.
Okazało się, że byliśmy w całkowitym błędzie.
Nie mam pojęcia, co to jest.
- Jak daleko jest? - Dobre pytanie.
Co to jest?
- Nie wiem, serio. - Nie mam pojęcia.
Jedziesz z cyrku?
Co to jest, James?
- Ma napis „Crosley”, ale... - Uwaga!
Przepraszam.
To bardzo cenny wóz, a zaczęło lać.
Założę dach. Jak w MX-5, w kilka sekund.
Można podczas jazdy.
To crosley CC kabriolet z 1947 roku.
Opowiem wam historię auta.
- Fascynująca. - Tego się obawiam.
W latach 30. w USA
żył niejaki Powel Crosley Jr.
Dorobił się na sprzęcie AGD.
Jako pierwszy zbudował lodówkę z półkami na drzwiach.
Teraz to norma.
Rozejrzał się i zobaczył,
że Amerykanie jeżdżą ogromnymi samochodami.
Uznał, że to śmieszne.
Postawił na produkcję małych samochodów.
Powiedział:
„Nie potrzeba okrętu, by przekroczyć rzekę”.
Postanowił sprzedawać te auta
w swoich sklepach obok sprzętu AGD,
dlatego ten wóz ma tylko 120 cm szerokości.
Musiał wjechać do sklepu.
Zmyślne ze strony pana Crosleya.
Był geniuszem.
Jednak zdarzało mi się
wydłubać gile większe i ładniejsze niż to padło.
Co ma pod maską?
To czterocylindrowy silnik o pojemności 724 cm³
generujący...
równo 26,5 konia mechanicznego.
- Ma 26... - Poczekaj.
- Z którego jest roku? - 1947.
A więc ponad 70 lat.
Musimy założyć, że większość z tych... 12?
- Góra 14. - Czternaście?
Sporo z tych koni zdechło.
Ale wiesz,
że przed nami 2250 kilometrów?
Przy dobrym wietrze masz 14 koni.
Ile za to zapłaciłeś?
To też ciekawa historia.
Wóz wystawiono na znanym portalu aukcyjnym.
Zobaczyłem aukcję w ostatnim dniu.
Stanęło na 400 funtach.
No to dałem 450.
Wyszedłem po wino.
Wróciłem, a cena nieco skoczyła.
Wyszło...
- Ile dałeś? - 11 000 funtów.
Zapłaciłeś za to 11 000 funtów?
Kupiłem go po pijaku.
Gdybyś...
No dobra. Słuszna uwaga.
Ja kupiłem swoją mitsuokę le-seyde
za jedyne 11 500 funtów.
- To porządny wóz. - Nie.
Zapłaciłeś 11 500 za starego nissana w sukience.
- A ty ile dałeś? - No tak.
Dokładnie o to mi chodzi.
Ile?
Równo 18 500 funtów.
Co?
Zawsze chciałem go mieć.
- To pick-up kabrio. - Wiem.
Coś jak próg na pasie startowym.
Bez sensu.
- To... - Czas...
Chyba nie...
Chyba tak.
Pan Wilman i jego żarty.
To wóz zastępczy.
To jeszcze gorszy pomysł niż nasze wozy.
Tym się ściga na ćwierć mili.
To hot rod, prawda?
CYCKI I BROWAR
- Co za napis. - O nie.
To...
To już koniec świata. Zagłada.
Wsiedlibyście do auta z napisem „cycki i browar”?
Nie ma szans.
Modląc się, by nasze własne wozy nas nie zawiodły,
udaliśmy się do wyjazdu z portu, by rozpocząć naszą eskapadę.
No dobrze.
Rozpoczynamy 2250-kilometrową podróż z Gdańska do Bledu.
Miałem stłuczkę.
James, przejechaliśmy pięć metrów.
W Skandynawii
- wytrzymałeś dobę bez wypadku. - Fakt.
Moment.
Czy to z twojego samochodu?
Nie, to nie z samochodu.
Tak.
Co to jest?
- Uszkodziłeś szlaban. - Zniszczyłeś szlaban.
Szlaban.
- Wezwał policję. - Wezwał policję.
Oczywiście uznaliśmy, że przed glinami należy wiać.
Gorące.
Najpierw jednak
James nalegał na włączenie wycieraczek.
Gotowi?
A druga?
To jak bęben basowy i werbel.
Skoro James już widział, dokąd jedzie,
opuściliśmy drugi co do wielkości port na Bałtyku
i skierowaliśmy się do Gdańska.
Miasto słynie na całym świecie
jako miejsce narodzin Solidarności Lecha Wałęsy,
ruchu, który pomógł obalić komunizm
i zakończyć zimną wojnę.
Tutejsze wydarzenia odbiły się echem w całym komunistycznym świecie,
zwłaszcza w Europie Wschodniej.
Obejrzawszy materiał filmowy z tamtego okresu,
założyliśmy, że centrum miasta będzie czarno-białe,
trochę jak u nas.
Zanim tam dotarliśmy, wyszło już słońce.
I wcale tak nie było.
Niesamowite.
To przepiękne miasto.
Dzień dobry.
Spójrz.
Gdybym miał nissana silvię, nikt nie zwracałby uwagi.
A ponieważ na karoserii mam armaturę z łazienki Liberace,
wszyscy robią zdjęcia i się cieszą.
Ludzie się uśmiechają, patrzą.
Nie ma wątpliwości, że niesiemy radość.
To...
Nikt nie narzeka, jak przyjeżdża wesołe miasteczko.
Pokradną wam rowery,
ale poza tym wszyscy się dobrze bawią.
Gdy pomogliśmy koledze przejechać przez niezwykle wąską bramę...
Dobra, zmieścisz się.
Dawaj, ostrożnie.
Bardzo śmieszne.
- Tak. - Uda się.
Tak jest, brawo!
...wyjechaliśmy z miasta...
i wjechaliśmy na autostradę.
Tak brzmi determinacja czterech cylindrów od Nissana.
A tak brzmi większa determinacja
75-letniego crosleya.
Kurczę, tragedia.
James, masz gaz do dechy?
Tak. 61 kilometrów na godzinę.
O Boże.
Już 63.
Jest 63.
O Boże, potężna ciężarówka mnie goni.
Nie!
Cholera jasna.
Prawie koziołkował.
Nasz kolega był w niebezpieczeństwie,
więc postanowiliśmy go zostawić.
Żegnaj, James.
No dobrze. Przed nami 2250 km do pokonania przez cztery kraje.
POLSKA - SŁOWACJA - WĘGRY - SŁOWENIA
To obszar, który leżał za żelazną kurtyną.
Zanim skończymy, znów może za nią być.
Naszym pierwszym przystankiem był tor wyścigowy
kilkaset kilometrów dalej, pod Poznaniem.
Mieliśmy mnóstwo czasu na rozmowę o naszych wozach.
Jeremy, krótkie pytanko.
To coś ma naśladować Mercedesa SSK?
Tak.
Czy pan A. Hitler nie był fanem Mercedesa SSK?
Nie, SSK powstał na początku lat 30., kiedy Hitler był kapralem.
Kaprala nie było stać na SSK.
Ale mógł mu się podobać.
Jeździsz plastikową,
nieprzekonującą repliką wozu, który uwielbiał Hitler.
Nie.
Nie i już.
Wyobrażasz sobie, jak musi być w crosleyu?
W sumie to nie.
Uwaga, podmuch powietrza.
Szaleństwo.
Ma 724 cm³.
Skąd ten pomysł?
Co było nie tak z, nie wiem, pełnym litrem?
Jezu.
Wiele mil dalej zjechaliśmy z autostrady.
Jak mówił przewodnik, jechaliśmy
przez drugi co do wielkości las w Polsce.
Pomyśl tylko. Jednego dnia zwiedziliśmy Gdańsk,
drugi co do wielkości port na Bałtyku.
Teraz jesteśmy w drugim co do wielkości lesie w Polsce.
To niesamowite. Uwielbiam drugie miejsca.
Pierwsze to pójście na łatwiznę, wystarczy być „naj”.
A tu gorzej niż pierwsze, lepiej niż trzecie.
To wymaga precyzji.
Wyłoniwszy się spomiędzy drzew,
dotarliśmy na poznański tor wyścigowy.
Pan Wilman zapisał nas na lokalne wyścigi.
Fajnie, jesteśmy jak ambasadorzy.
To wymiana kulturalna.
Bez kultury, bez niczego na wymianę.
To był imponujący tor ze wszystkimi nowoczesnymi udogodnieniami.
Ale prawdziwa gratka czekała na nas w boksach.
Wiem, co to jest.
- To samochody wyścigowe. - Formuła Easter.
- Zza żelaznej kurtyny. - Pamiętasz... Tak.
To odpowiedź Związku Radzieckiego na Formułę 1.
W latach 70. i 80.,
kiedy żelazna kurtyna była mocno zaciągnięta,
w Formule Easter występowały zespoły z bloku wschodniego.
Ścigały się ze sobą...
z wielką pasją i odwagą, ale z bardzo małymi zasobami.
Moc generowały podrasowane silniki Łady o pojemności 1,3 litra.
Zawieszenie brano z NRD-owskich minivanów.
Przekładnie kierownicze z trabantów.
Komplet opon musiał starczyć na cały sezon.
Polski zespół miał tak ciężko, że fan wyścigów i Polak,
papież Jan Paweł II, musiał kupić mu kaski.
Ale pomimo pełnej prowizorki
Formuła Easter dostarczała ekscytującej rozrywki tym,
którzy spędzali cały tydzień w kolejce po bochenek chleba.
Zawsze chciałem zobaczyć te samochody.
- Słyszałem o nich. I czytałem. - Tak.
Widziałem tylko niewyraźne zdjęcie zrobione w 1968 roku.
To europejski tor i europejska wyścigówka.
Wygląda to tak.
- „Chcę taką”. - „Chcesz?
„Mam tylko silnik Łady”.
Dzieło ludzkiej pomysłowości.
I determinacji.
Wiem, skąd wzięli buty.
- Buty bokserskie. - No.
Nosili takie.
- Przypominają buty wyścigowe. - Tak.
- To naprawdę ładne autka. - Są śliczne.
- To... - To jest fantastyczne.
- I bezpieczne. - I...
Spójrz na mocowanie szyby.
- Na taśmę, bezpiecznie. - To jest autentyczne.
Nie odpadnie.
Chyba że będzie padać.
Tymczasem...
daleko od toru
ja też byłem w drugim co do wielkości lesie w Polsce,
zostawiwszy za sobą horror autostrady.
O wiele przyjemniej.
Kilka razy na autostradzie
spojrzałem z tęsknotą na Cycki i Browar.
No ale jesteśmy tutaj.
Miła dróżka.
Zapomnę o Cyckach i Browarze. Skupię się na crosleyu,
brzydkim szczeniaku, najsłabszym z miotu, którego zabiera się do domu.
Nieco ponad kilometr później...
BMW próbuje mnie wyprzedzić.
Zrobię mu miejsce.
Jezu!
No jedź!
Dalej.
Wyprzedzaj.
No nie, poddaję się.
Jezu, padł.
No tak.
Wracamy na tor.
Hammond i ja wybraliśmy, którymi bolidami pojedziemy.
O tak.
No tak.
Mój tyłek wisi nad fotelem.
O rety.
- Macie większy? - Nie.
Naprawdę? To...
Ten jest największy?
Nie dam rady.
No weź, to miał być fajny dzień.
- Co mam zrobić? - Przestać być grubym.
To proste.
Otyłość jest chorobą.
Tak, wielka i tłusta choroba.
„Ciężka” choroba.
To straszne, bo masz taki zapał.
Nic nie możesz, bo jesteś gruby.
Przykro mi. Smutno ci, co?
- Tak. - Ominie cię to.
Zabawne, ale... O Boże.
Naprawdę nie mogę wysiąść.
O rety.
Możemy zdemontować karoserię.
Możecie mi pomóc?
Będą demontować bolid.
Muszą zdemontować elementy karoserii,
żeby cię wyciągnąć.
Ściągamy to z niego jak skafander.
Łatwiej było przemalować go na wyścigówkę i to zmyć.
Dziękuję.
Straciłeś godność w warsztacie.
Idź po nią.
Hammond i jego rywale szykują się do kwalifikacji,
a ja znalazłem sobie pożyteczne zajęcie.
Mianowałem siebie kierownikiem zespołu.
- Tak? - Tak. Jestem jak Toto Wolff.
- Dobra. - Jedna sprawa.
- Coś mnie martwi. - Co?
May. Kwalifikacje są za dwie minuty?
- Dwie? Dwie minuty. - Dwie minuty.
A jego wciąż nie ma.
Musi się sprężać, inaczej nie zdąży.
Takie są zasady.
Bądź na czas i nie bądź gruby.
Crosley był już gotowy do drogi,
a tor był niedaleko.
Perfekcyjna zmiana biegu.
O nie. Nie rób tego.
Włącz, wyłącz.
Na torze rozpoczęły się kwalifikacje.
Hej!
Leci po zewnętrznej.
Jako kierownik zespołu moim zadaniem było rejestrowanie czasów okrążeń kierowcy.
Nadjeżdża!
I 2:22. O cholera.
Moment. Jak się...
Jak ten stoper...
Jak się go... Jak zatrzymam,
to jak... Potrzebuję drugiego stopera.
Nim zdążyłem powiedzieć Hammondowi,
że nie zapisałem czasów okrążeń, przyjechał James.
Spóźniony na kwalifikacje, ale chętny do pomocy.
Jako szef zespołu dałem mu zadanie.
Nie mają wozu medycznego.
Zrobisz ze swojego auta karetkę.
Nie rozsądniej z twojego?
Mój ma tylko dwa miejsca.
Nosze nie wejdą. U ciebie wejdą.
- No tak. - Do dzieła, będę wdzięczny.
Na szczęście ktoś, kto nie jest małpą, mierzył czas.
Okazało się, że byłem na szóstym miejscu.
No tak.
Niesamowita gratka podczas wyprawy, o której nikt nigdy nie myślał.
Kogo ja widzę.
Cześć, kolego.
Wóz gotowy?
- Spóźniłeś się. - Wiem.
- Szkoda, to świetna zabawa. - Chciałem się ścigać.
Baw się dobrze.
- Będę. - To mogłem być ja.
Tak, wiem. Ale nie możesz, bo jesteś za gruby.
Mi mówił, że jest za wysoki.
Kierowcy szykowali się do startu,
a ja szlifowałem z Hammondem strategię.
NIE ROZBIJ SIĘ
Bardzo dziękuję.
Wyprzedził kogoś.
Skoncentruj się.
Nie rozbij się.
Jedź swoim tempem.
Spróbuję utrzymać czwarte miejsce.
O nie.
4. MIEJSCE
A jak będzie trzeci lub piąty?
Słuszna uwaga.
Może znak zapytania?
No dalej. Łyknę go.
Jestem kierowcą wyścigowym.
WAŻNA CZĘŚĆ
ZUPEŁNIE NIEŚWIADOMY
To ten szybki.
- Jedzie. - To on?
Ożeż!
Chyba mogę...
Spróbuję na czwórce.
Hammond kontynuował radosną jazdę...
...zupełnie nieświadomy, że jego wyciek zamienił tor w lodowisko.
Ktoś wyleciał.
I kolejny.
Kierownik zespołu wcale nie spieszy się z ostrzeżeniem.
Dlaczego napisałeś „jakiś"?
Nie wiemy, co to jest.
Wystarczy „płyn”.
O kurde!
Z BOLIDU WYCIEKA CI JAKIŚ PŁYN
- To on? - Nie.
Czerwone światło.
Hammond wyleciał.
Co?
- Hammond wyleciał. - Ożeż.
O Boże.
Żyję. Noga mnie boli.
Ale ktoś musi mnie wyjąć.
James już jedzie.
Kto?
James. James jedzie.
No bez jaj.
Cierpliwości.
Lepiej kręci na zimnym.
No to jedziemy.
Trzymaj się, Hammond.
Trzymam się.
O, żyjesz.
Nie. Nawet mi lepiej.
Niestety wyciek Hammonda spowodował taki chaos,
że resztę wyścigów odwołano.
Już drugi raz w Polsce musieliśmy wiać.
Ale najpierw nieco zmodyfikowałem swój wóz.
Pomalowałem koła na zielono.
Dodałem wyścigowego sznytu i ekstrawagancji.
Brakowało mu ekstrawagancji?
Podziwiam swoje odbicie w twoich chromowanych kołach.
Podziwiasz?
Wygląda jak źle złożone LEGO.
Takie dziwadła składałem, mając osiem lat.
Robiło się późno,
a my przed wizytą w hotelu chcieliśmy jeszcze ujrzeć Jezusa.
Był 145 kilometrów od Poznania.
Dla Richarda z sześciolitrową V8 nie stanowiło to większego problemu.
Ani dla mnie.
Ale James...
Jest 21 czerwca, najdłuższy dzień,
James May na pewno to odczuje.
Raport sytuacyjny.
Temperatura płynu chłodzącego wzrasta.
Coraz bliżej czerwonego pola.
O Boże, ciężarówka.
Nie!
Cholera jasna!
Nietrapieni problemami
zbliżaliśmy się do ogrodu Jezusa.
Boże, jest ogromny.
Jezu!
Zrobi coś, jak się wrzuci monetę?
Coś ci powiem. Wygooglowałem go.
To drugi najwyższy Jezus na świecie.
- Super. - W Indonezji mają większego.
Przygnębiające. Ten był pierwszy?
Na pewno, nikt by nie stawiał drugiego.
No nie wiem. Jesteśmy w Polsce.
Byliśmy w drugim co do wielkości lesie, drugim porcie.
- Fakt. - Coś jeszcze.
Do niedawna miał antenę komórkową na czubku głowy.
- Ale były jakieś skargi. - Dlaczego?
Ludzie oglądali ostre pornosy,
transmitując je przez głowę Jezusa.
- Tak. - To był błąd.
Założenie Internetu Jezusowi.
To nie przystoi.
W Jezusie są drzwi. Kto by pomyślał?
- Patrz. - Tylne wejście do Jezusa?
Mam nowe przekleństwo. „Na drzwi Chrystusa!”
- O to ci... - O to mi chodzi.
No i to się nazywa wycieczka.
Idealny przykład wycieczki.
Chyba że jedziesz
starym, 75-letnim crosleyem z przegrzewającym się silnikiem.
To coś dla Richarda Hammonda.
Lubi rzeczy sprzed wojny i kilku lat po niej.
„O tak, jeden z trzech egzemplarzy”.
No... nie dziwię się.
Podejrzewam, że chłodnica jest zablokowana.
Ale syfiasty płyn.
Widać, jak cieknie.
Też chciałem zobaczyć wielkiego Jezusa.
Mogłem jedynie skoncentrować się na dotarciu do hotelu,
zanim będę musiał użyć moich zabytkowych reflektorów.
Jeszcze 100 kilometrów.
Zaczynam mieć skurcze w nodze, aż tutaj.
Tyłek mi zdrętwiał.
Boże, niech to się skończy.
Kiedy w końcu dotarłem do hotelu,
byłem tak styrany, że od razu położyłem się do łóżka.
- Poszedł do łóżka. - Tak.
My dwaj jednak,
po o wiele mniej stresującym popołudniu,
mieliśmy siłę, by poprosić paru miejscowych
o pomoc w pijackich żartach.
Dobra, a teraz łapcie, co się da.
Trzy, dwa... Jasna cholera.
Nie było ciężko.
Nie tam!
Moje plecy. Jezu!
Moje palce.
Brzmi jak pornol, jak się ktoś nie skupił.
Następnego ranka
niezadowolony James znalazł swój wóz pod ścianą
w hotelowej restauracji.
Bardzo zabawne, młotki.
Jezu!
Opóźnienie oznaczało, że stracił do nas kawał drogi.
Oto plan na dziś.
Przystanek w Stalagu Luft III, miejscu wielkiej ucieczki.
Krótki lunch, a potem długa droga do Krakowa.
Odkąd zdecydowaliśmy się na tę podróż kilka miesięcy temu,
James May nie może się doczekać wizyty w Stalag Luft III.
Ma nawet tematyczną koszulkę.
Przynajmniej ruszył w drogę.
Przepraszam.
Kurczę.
I był bardzo nieszczęśliwy.
To jednak nie był koszmar.
Naprawdę jeżdżę crosleyem po Europie Wschodniej.
To już najwyższy bieg.
I tak jeszcze godzinę.
Tyle dobrego, że nie jechałem przerażającą autostradą.
Niestety innym nie było to na rękę.
Robię, co mogę.
Chryste, ale poszedł.
Oszaleliście?
Nie.
Leci.
I pojechał.
Kolejna.
Obie jadą.
O Boże.
Rany.
Jestem za to odpowiedzialny.
Daleko z przodu miałem swoje problemy.
Chryste, to nie jest osa. Co to jest?
Olbrzym!
Wynocha!
Nawet stąd jest ogromny.
Ale wielgachny.
Wynocha.
Po przegonieniu jadowitego bombowca
znalazłem pomocną funkcję mojego auta,
która mi umknęła.
NADBIEG WŁ. – WYŁ.
Mam nadbieg!
Niesamowite wieści z le-seyde'a, Hammond.
Mam nadbieg.
O tak.
Aktywacja nadbiegu.
Nadbieg.
Jeśli się zastanawiacie, nadbieg skutecznie redukuje hałas.
To jak dodatkowy bieg na autostradę.
Jadę teraz koło setki,
ponad 3000 obrotów na minutę.
Włączam nadbieg i spadamy do 2400 obrotów.
Ekonomicznie i cicho.
STALAG LUFT 3 WIELKA UCIECZKA – HARRY – 1 KM
Oto Stalag Luft III.
Jeden kilometr.
James będzie zdruzgotany.
No chyba...
Padł trupem.
Co za stary badziew.
Aby zjechać wszystkim z drogi,
musiałem zepchnąć crosleya w pobliże robót drogowych.
Choć z jakiegoś powodu mówiłem do robotników po włosku...
pożyczyli mi multimetr, żebym mógł sprawdzić akumulator.
No tak, rozładowany.
Nie wiem, jak z alternatorem.
Kiedy James zmagał się ze swoim pijackim zakupem...
my zwiedzaliśmy miejsce, w którym podczas II wojny światowej
osiemdziesięciu więźniów wykopało 110-metrowy tunel
spod pieca w jednej z chat.
To historia uwieczniona w jednym z najwspanialszych filmów w historii.
W Wielkiej ucieczce.
No to Piccadilly.
Bar Scotta.
No dobrze.
To nie ten, prawda?
- Ten piecyk? - Pewnie ten.
Tak. Patrz.
- Tu zaczynał się tunel. - Tak.
Szedł w stronę drzew.
Ludzie naprawdę wykopali stąd tunel.
Charles Bronson...
Nie.
- Gordon Jackson. - Prawdziwi ludzie, nie aktorzy.
Spójrz na to.
To te wagoniki do ziemi.
W tym utknął Charles Bronson.
To nie był... Dobra.
Spójrz.
Zdjęcia tych prawdziwych ludzi.
James Garner, Steve McQueen, Donald Pleasence.
Nie, to z...
Patrz, prawdziwe zdjęcie tunelu,
a na nim Dicky Attenborough.
Jeremy. Fikcja miesza nam się tu z rzeczywistością.
Wiele z tego, co pokazano w filmie...
- Są. - ...nie miało miejsca.
- Gordon Jackson i Dicky Attenborough. - Nie kręcili wtedy.
Uznałem, że najlepiej będzie zabrać Jeremy'ego na zewnątrz,
gdzie znaleźliśmy pomnik wyznaczający przebieg Harry'ego,
bo taki kryptonim nosił tunel.
- Całe kilometry. - Tak.
Czołgali się prowizorycznym tunelem. A to jest piasek.
W każdej chwili...
- Śmierć, taka czy inna. - Niesamowite.
Następnie dołączył do nas przewodnik.
Jak głęboko biegł Harry?
Od ośmiu do dziewięciu metrów, czyli 30 stóp...
- Metrów? - Dziewięć metrów,
tyle ma to drzewo.
Tak.
- To 30 stóp. - Zgadza się.
- Dlaczego tak głęboko? - Był powód.
Ucieczka stąd miała być niemożliwa.
Wokół obozu rozmieszczono podziemne mikrofony.
- Wykrywały tunele. - Musiały iść głębiej.
- Głębiej niż mikrofon. - Tak.
Szok. Niewiarygodnie długi,
a do tego głęboki.
Zaczęliśmy się zastanawiać, dlaczego to wykopali,
bo ten obóz jeniecki bardziej przypominał obóz wakacyjny.
To basen?
Zgadza się.
- Ja bym nie uciekał. - Ja też nie.
Mieli lodowisko do hokeja.
- Co? - Co?
Tak. Za tymi drzewami znajdowało się ogromne boisko.
Zimą było tam ogromne lodowisko.
- Mieli boisko, basen... - Bibliotekę...
- Bibliotekę. - Teatr.
- Co? - Teatr.
Tunel na pewno nie prowadził do obozu?
Właśnie.
Następnie przewodnik pokazał nam, co rozumie przez teatr.
- O Boże. - Nie.
Trzysta pięćdziesiąt miejsc.
- Orkiestra, scena, zaplecze. - To...
- To zbudowano jako teatr? - Tak.
Spodziewałem się jakiejś szopy.
Jak w It Ain't Half Hot Mum. Boże jedyny!
Gdyby mnie wysłali na wojnę,
dałbym się złapać.
Wiesz, co mówią.
„Nie obchodzi nas, jak miłe jest więzienie.
I tak uciekniemy”.
To był ich obowiązek. Musieli uciec.
- Tak. - Uciekli.
Pożegnawszy się...
Fascynujące. Dziękujemy za wyjaśnienia.
- Miło mi. - Było wspaniale.
...wróciliśmy w trasę.
Niesamowite.
Pierwsza dziesiątka najciekawszych rzeczy, jakie w życiu widziałem,
odwiedzonych miejsc.
Warto ruszyć w podróż,
o jakiej nikt nie myślał.
Tylko trzeba o niej pomyśleć. I wybrać odpowiedni wóz.
Przegapiłem obóz jeniecki,
ale przynajmniej crosley znów ruszył.
Czym ja się przejmuję?
Wczoraj przejechałem 500 km.
Dzisiejszy rozkład jazdy przewiduje kolejne 500 km.
Przede mną jeszcze 1800.
Cztery razy więcej, niż przejechałem w tym hałasie.
Chyba nie dam rady.
O Boże!
Przy prostym polskim obiedzie
Jeremy i ja rozmawialiśmy o tym, jak bardzo James psuje wycieczkę.
Przegapił Jezusa
i obóz.
- Ominęło go śniadanie i lunch. - Ominie go wszystko, co dobre.
BEZALKOHOLOWE. NIESTETY.
Nawet nie można z nim o tym pogadać.
Nie włączy się do rozmowy. Kaszana.
Do Krakowa zostało ponad 300 km,
nie mogliśmy czekać na Jamesa.
Wróciliśmy do naszego nowego ulubionego tematu.
Który Jaguar miał nadbieg?
Stawiam na Mark 2.
Triumph miał, w modelu Dolomite Sprint na pewno.
Dzieńdoberek.
Co?
May, to oszustwo.
Nie możesz wsiąść do wozu zapasowego i ciągnąć swojego na lawecie.
Konia wyścigowego też się wiezie na tor.
W przyczepce.
A cenny klasyczny samochód wyścigowy
wiezie się na tor na lawecie.
To właśnie robię.
Wiozę cenny wóz na następną imprezę.
Nie chcę być niegrzeczny, stary.
Wszystko psujesz, wiesz?
Mam pytanie.
Jak źle ci było w crosleyu,
że wsiadłeś do auta z napisem „Cycki i browar”?
Słuszna uwaga, dużo o tym myślałem.
Uznałem,
że jakoś przeżyję.
Po długiej jeździe dotarliśmy do Krakowa,
który, jak się okazuje, jest perłą Europy.
To światowy ośrodek kultury.
Tak.
Nie chciałbym tu przyjechać wozem
z napisem „Cycki i browar”, to na pewno.
Sztuka, muzyka, architektura, cycki i browar.
Wiem, dziękuję.
Niech się nie odwraca.
Będę się drapał, udając zamyślonego.
Zawsze mieliśmy sporo fanów w Polsce,
ale liczyłem, że nasza popularność spadła.
Niestety...
- Panie James. - Witam.
Na szczęście wkrótce mogliśmy opuścić samochody,
bo Jeremy chciał zobaczyć
rzekomo najlepszą rzecz na świecie.
- Poprosimy trzy bilety. - Robi się.
MUZEUM FIGUR WOSKOWYCH
- I już. Cudnie. - Dziękuję.
Nigdy nie byłem w muzeum figur woskowych.
Wspaniały sposób na utratę woskowego dziewictwa.
To...
James, to naprawdę... Przestań.
Zranisz uczucia właścicieli.
- To nie jest śmieszne. - Nie jest.
Ciśnie kloca jak nic.
Próbuje wydusić wielkie śniadanie.
O Boże!
Nie sądziłem, że się da...
„Ein Reich, ein Volk... Ojej, upadłem”
Dlaczego się tak pochyla?
Nie widziałem go takiego.
Zwykle był elegancko ubrany.
To chyba celowy zabieg.
Tak.
Polska jest pełna wspaniałości.
Co to jest, do cholery?
Boże.
Można się zorientować po logu.
Zobaczywszy wszystkie ikony popu...
przeszliśmy do strefy motoryzacyjnej.
To ty?
Nie.
Tak napisali.
- To Sylvester Stallone. - Myślałem, że to ty.
Zgadnij, kto to.
George Lazenby? Nie wiem.
Czy to...
Kto to jest?
- To Keira Knightley? - Tak myślę.
Nawet jej nie przypomina.
Chciałbym zobaczyć Keirę
obok tej figury.
A ja Keirę spacerującą po Krakowie.
Nikt by nie podszedł po autograf,
nie poznaliby jej.
Przeszliśmy potem przez coś, co mogło być strefą Doktora Who.
Czekał na nas tajemniczy obszar.
Upiorny las.
Niektóre dekoracje są niewiarygodne.
Wszystko spoko, poza figurami.
James May.
Ryan Reynolds.
To Paul Walker.
W sali, w której znajdował się prawdopodobnie Elvis Presley...
- Na litość boską. - Tak.
Nigel Mansell.
Chyba nie.
Ma wąsy, które pasują do brwi.
To on.
- Po co... - Dlaczego Nigel Mansell?
Czemu nie Lewis Hamilton?
Trochę to nie na czasie.
- Nie. - Chwała mu, ale...
Lando Norris.
- Nie. - George... Jak mu tam. Russell.
Jestem naprawdę zirytowany.
Nie chodzi o jakość wykonania.
To zła postać.
Wpadłem na pomysł.
Ukradnę go.
Jeśli go zabierzemy, będą zmuszeni go zastąpić, prawda?
Lewisem Hamiltonem.
Powiem tak.
Do Słowenii mamy wiele kilometrów.
- Jedziesz okropnym samochodem. - Tak.
- Gdybyśmy go zabrali... - Tak?
...rozweselałby nas.
No tak.
Jak poczujesz się przygnębiony,
Jak Cycki i Browar będzie niesforny,
spojrzysz w lusterko wsteczne,
a na miejscu pasażera
będzie ktoś nieco podobny do Mansella.
Czy to...
Dobra.
- Idziemy do... - Nie, czekaj.
- Pojedzie z nami. - Zrób akcent z Birmingham.
Jesteś z Birmingham.
„Fajnie, wystarczy. Chodźmy pojeździć”.
- Zabierzemy cię. - „Dzięki, panowie,
bardzo ładne muzeum.
Właśnie tego oczekiwałem.
To w Londynie jest słabsze.
Później się trochę pościgam.
Ciuchy już mam.
Uważaj na mój łeb.
Ożeż, przywaliłem.
Narka, Walker”.
Idź dalej.
„Nienawidzę Harry'ego Pottera.
Co za bzdury.
Czekajcie, chłopaki. Nadchodzę”.
Możemy wyjść tędy.
Tędy.
„To była niesamowita wizyta.
Dzięki za towarzystwo”.
- To czyjś dom. - Możliwe.
Będą zaskoczeni, widząc nas i Nigela Mansella.
Tej nocy spaliśmy w Krakowie.
Miałem czas na zemstę na kolegach
za postawienie samochodu w restauracji.
Gotowi? Dobra.
- To dokąd? - Cudnie. Tam.
- Tędy? - Po drugiej stronie.
Po drugiej stronie. Dziękuję.
Doskonale.
Przez ogrody.
Sam go dźwignę.
Następnego ranka odebrałem crosleya
z miejsca, w którym go zostawili.
Pozostało mi czekać na reakcję na mój żart.
Jak mam tak jeździć?
Co to...
Myślisz, że to ty masz problem?
Czołem. Tak. Wiem. Tak. Czołem.
Czy z twojego samochodu?
Włącza się, jak hamuję.
Tak, to dzwony hamulcowe. Dla bezpieczeństwa.
May!
Podpiąłeś mi klakson do kierunkowskazu, draniu!
Wspaniale.
Czemu jak wciskam gaz, słyszę dudy?
Ładne świeczniki, Nigel?
„Mam parę takich w łazience na górze”.
Wkrótce byliśmy na autostradzie, kierując się do następnego celu, Słowacji.
Od razu zauważyłem dwie rzeczy.
Po pierwsze, twarz Nigela zaczynała się topić.
Ojej.
Po drugie...
James, zapomniałeś crosleya.
Nie masz go na lawecie.
Wiem.
Ekipa filmowa ciągnie lawetę.
Co?
Połączenie hot roda i lawety
z małym autkiem jest zabójcze.
Prowadzę zapasówkę.
Zabraliśmy ją na taką ewentualność.
Na taką, że twój samochód eksploduje,
a nie że ci się nie podoba.
Nie możesz zmieniać zasad wedle uznania.
Tak się składa, że mogę.
Szczerze mówiąc, nawet bez przyczepy
hot rodem nie jechało się najprzyjemniej.
Od czego mam zacząć?
Pedał gazu jest schowany w drzwiach,
więc muszę jechać bez prawego buta.
Ale pedał jest ostry jak brzytwa
i wżyna mi się w stopę, która drętwieje.
Zamiast kierownicy ma guziczek.
Ściąga w prawo przy hamowaniu, jest piekielnie gorąco,
jest głośno, a to nie jest nawet prawdziwy hot rod.
Ma kiczowatą rzędową szóstkę Jaguara.
Powinien mieć potężną V8.
W przeciwieństwie do crosleya
przynajmniej nie psuje się na okrągło.
O kurde.
Musimy się zatrzymać.
Co?
Para leci.
Jest gorąco.
Tak pachnie.
Proszę bardzo.
- Znasz ten silnik? - Bardzo dobrze.
Przegrzewają się jak cholera.
- James? - Tak?
Kompletnie schrzaniłeś sprawę.
To nie koniec. Zastanówmy się.
- Mam pomysł. - No?
Mamy zarezerwowany stolik w świetnej restauracji.
Tak.
Nie zdążymy,
- czekając, aż ostygnie. - Nie.
Tym samym...
- Powodzenia. - Powodzenia.
...Hammond i ja wróciliśmy w trasę.
Nie wiem, co teraz będzie.
Nikt dotąd nie popsuł zapasówki.
Nigel mógł nią jechać.
Jak myślisz, Nigel?
„Właściwie to całkiem zabawne,
taki napis na fordzie popular z silnikiem jaguara”.
Dezaktywacja nadbiegu.
O Boże.
Richard, Nigel i ja pożegnaliśmy się czule z Polską
i przekroczyliśmy granicę ze Słowacją.
Teraz zarzuci.
Rany, co za szrot.
Dzień dobry.
Boże, to kobieta.
Dziękuję. Przepraszam za wóz.
Albo jadę hot rodem z obraźliwym napisem,
albo wstrzymuję ruch crosleyem.
W życiu tak nie skopałem odcinka.
Pół kraju dalej
Richard i ja zaczynaliśmy współczuć Jamesowi.
Jako dobrzy przyjaciele postanowiliśmy go rozweselić.
LOTNISKO W PIESZCZANACH
Jedzie.
Nie ma maski.
Tak go chłodzi.
- Nacierpiał się. - O tak.
- May. - Cześć.
Posłuchaj. Widzimy, że...
Że ci gorąco i źle.
- Znów przegapiłeś lunch. - Tak.
Bez obaw,
- mamy dla ciebie gratkę. - Tak.
Stare samoloty.
- Zobacz, MiG-i. - Tak.
SU, radzieckie helikoptery.
Ale to nie wszystko.
- Będzie lepiej. - O wiele.
- Dużo lepiej. - Zdecydowanie.
Zorganizowaliśmy wyścig równoległy dla twojego crosleya.
- To żart? - Nie.
Zrozumiesz, gdy poznasz rywali.
- Chodź. - Zobaczysz.
Twój pierwszy rywal na kresce.
Wywrotka Tatra.
- Porządna, ale ciężka. - Tak.
Osiemnaście i pół tony.
Rywal numer dwa, ciągnik JCB.
Waży dwanaście i pół tony.
- Tak. Moc... - No.
Bez znaczenia. Tu chodzi o wagę, a nie o przyspieszenie.
- To traktor. - Nie.
A to trójkołowiec Velorex.
Zbudowany na początku lat 60.
w ZSRR dla osób z niepełnosprawnością.
- Czterysta koni. - Nie, 12.
I twój ostatni rywal w tym wyścigu. Człowiek.
Nazywa się Martin.
Okaż trochę entuzjazmu.
To ci przywróci wigor.
To wyścig równoległy, który możesz wygrać crosleyem.
Jestem podekscytowany.
To szczęściarz, że ma takich kumpli.
- I ruszyli. - Ruszyli.
Dlaczego to robię?
Wózek inwalidzki z ZSRR
z lat 60. wychodzi na prowadzenie.
Dawaj.
JCB mi ucieka.
Spójrz na rowerzystę!
Jezu, dawaj, autko, dasz radę.
Nadjeżdża trójkołowiec.
Czy James pokona człowieka?
Dalej.
Ty draniu!
- Nie. - Nie pokonał.
To mu nie doda tego wigoru.
Uśmiech.
Stary...
To niegrzeczne.
Myśleliśmy, że się ucieszy.
- Zero wigoru. - Zero.
- Szkoda. - No.
Chcąc podziękować kolegom za wyścig,
zmodyfikowałem nocą ich wozy.
Co stało się oczywiste następnego ranka.
Co to...
To ode mnie?
Widzisz jego minę?
James? Co to mówi?
Sam się przekonaj.
Czekaj, Hammond.
- Znasz słowacki? - Tak.
- Możesz? - Tak, jasne.
To Słowak.
- Cześć. - Co mówi?
„Jestem impotentem”.
Petentem?
„Impotentem”.
Przetłumaczę.
- „Impotent”? - Tak.
Co to ma być?
James, jesteś chory.
Mogło być gorzej.
Będę szczery.
Nie powiem tego Jamesowi, ale ładne te świeczniki.
Jak od Cruelli.
Mogliśmy jechać dalej na południe,
ale postanowiliśmy zostać na Słowacji trochę dłużej
z bardzo dobrego powodu.
Dziś audi Q7 są produkowane na Słowacji.
Tak samo Q8.
Podobnie jak volkswageny touaregi,
porsche cayenne, porsche cayenne coupé,
land rovery defendery, land rovery discovery,
peugeoty 208 i volkswageny up.
W Słowacji produkuje się więcej aut na mieszkańca
niż w jakimkolwiek innym kraju na świecie.
Ta część Europy zawsze miała produkcję aut we krwi.
W czasach przedradzieckich Tatra była półbogiem inżynierii
i bogiem aerodynamiki.
Nawet pod dławiącym butem komunizmu
Škoda produkowała dostojne wozy sportowe
i rajdówki miażdżące bogatych rywali z Zachodu.
A to tylko wierzchołek góry lodowej.
W 1957 roku,
kiedy komunizm w Czechosłowacji był najbardziej...
okopcony i monochromatyczny,
mały zespół inżynierów Škody w postaci sześciu gości
postanowił zbudować wóz godny Le Mans.
Oto on.
Chociaż został zaprojektowany jako maszyna wyścigowa
tak ciasno opakowana,
że maska miała guzek, aby pomieścić przesuniętą głowicę,
jest to rzecz o wyjątkowej urodzie.
Może i ma tylko 1100 cm³
i jedyne 91 koni mechanicznych,
ale waży ledwie 580 kilogramów.
Rozpędza się do 200 km/h.
Jest mniejszy niż moja wanna.
Osiąga 8500 obrotów na minutę.
Nawet prowadzi się dobrze.
Silnik jest z przodu, ale skrzynia biegów z tyłu.
Idealne rozłożenie ciężaru.
Przynajmniej zanim wsiadłem.
To wiele zmieniło.
Ciągle myślę, że kierownica pęknie. Patrzcie.
Zobaczcie.
Wcale nie czuję się pewnie.
Przemilczymy to.
To definicja samochodu sportowego.
Takie wozy powinno robić Ferrari.
I Maserati, i Alfa Romeo.
Małe, leciutkie,
bardzo szybkie, zwinne, szalone autka.
Kocham to. Całym sercem.
Niestety, zanim samochód został ukończony,
zimna wojna uniemożliwiła mu udział w Le Mans.
Zbudowano dwie sztuki.
Byłem gotów pozwolić Kapitanowi Żalowi na przejażdżkę.
Ale uznałem, że...
lepiej nadaje się do tego.
Dzieło innego czeskiego producenta, Praga. Model Bohema.
Waży mniej niż tonę.
Waga wyścigówki.
Jest napędzany silnikiem Nissana GT-R
podrasowanym do 720 koni mechanicznych.
Rozpędza się do 305 km/h,
a setkę osiąga w mniej niż trzy sekundy.
Cały James May.
O kurczę!
Boże!
Niesamowita sterowność. Zamiast kierownicy ma wolant.
Ale nawet na tak ciasnym torze
nie muszę przekładać rąk.
Ma ogromne przyspieszenie.
Nie stawiali na maksymalną prędkość, a na niską wagę i zwinność.
Udało się.
Cudowny wóz.
Wspaniały.
Milion funtów.
Milion funtów brytyjskich.
Wygląda dobrze.
Ciężki temat, bo musi wyglądać dziecinnie i głupio.
- Tak. - I wygląda.
- Tak. - A zarazem jest dopracowany.
Czesi zawsze byli dobrzy w tego typu rzeczach.
Musieli tylko przeczekać małą przerwę.
II wojna światowa, bombardowanie, potem życie pod butem Sowietów.
Czy to są drzwi?
- To drzwi. - To właz.
- Masz rację. - Tak.
Imponujące dzieło czeskiej inżynierii.
Ale Słowacy poszli o krok dalej.
To leci.
O tak.
Tego nie znałem.
To AirCar,
pierwszy latający samochód, który doleciał na inne lotnisko,
a nie wylądował kawałek dalej.
Lata na pułapie 2,5 kilometra z prędkością 195 km/h.
Jego twórca, Stefan Klein,
liczy, że za rok rozpocznie sprzedaż.
GŁOS DOŚWIADCZONEGO OPERATORA
Tak!
Samochód wylądował.
Bardzo rzadko brakuje mi słów,
- ale brak mi słów. - Tak.
Od dziecka słyszę,
że kiedyś będą latające auta. „Bzdura”.
Trzeba też zwrócić uwagę,
że on nie tylko lata. Przyjechał tu.
- Tak. - Przyjechał drogą.
- Jechał autostradą. - A potem wzbił się w górę.
„Nie jestem pod wrażeniem”.
„To nie dla mnie”.
- „Nic fajnego”. - „Auto albo samolot.
- Nie tam oba na raz”. - Ale gęba.
Nie mów mu.
Kontynuowaliśmy naszą podróż,
o której nikt dotąd nie pomyślał...
kierując się na południe ku Węgrom.
BRATYSŁAWA – WĘGRY
Z Jamesem jęczącym jak Nigel Mansell za starych dobrych czasów.
Kierownica jest nadal za mała.
Pedał gazu wciąż schowany,
jest za wysoko.
Hamulce nadal ściągają w prawo.
Hammond narzeka na opaleniznę,
a Jeremy mówi,
że klima mu szwankuje.
Co wy tam wiecie.
Na Węgrzech
otrzymaliśmy adres docelowy od pana Wilmana.
Wygląda mi to na wyścigi na trawie.
Ale lepko.
Festyn wiejski. Każą nam tańczyć.
Jest. SMS od pana Wilmana.
Co pisze?
Założę okulary.
Sędziujemy wyścigi terrierów.
„Będziecie się ścigać po torze, który przygotowałem”.
- To ten. - Tak.
„Zwycięża ten, kto zostanie trafiony najmniej razy”.
- Co? - Trafiony?
Trafiony czym?
Węgry słyną z kostki Rubika i gulaszu.
Wszyscy to wiedzą.
Mało kto jednak wie,
że to ojczyzna najlepszych na świecie łuczników.
Dotarliśmy do akademii łuczniczej prowadzonej przez tego pana.
Nie jest jakaś ostra.
Przebije karoserię?
Możliwe.
Był jeden sposób, aby się o tym przekonać.
Znaleźć ochotnika i wykonać próbę.
„Rozumiem, że macie dla nas robotę.
Jestem gotowy do służby”.
- No. - Rusz ręką, Nigel.
„Proszę bardzo. Na kolana, bez wygłupów”.
Zaczynamy.
Chcesz do niego strzelać?
Ja tylko mówię, że strzała nie przebije blachy.
- Właśnie o to chodzi. - Jeśli spudłują...
Dokładnie.
- Będziemy tam. - Wiem.
Dobra.
A jeśli dostanę w oko rykoszetem?
O Boże.
I to ty strzelałeś.
Trochę niepokojące.
O cholera.
„Panowie, mam strzałę w głowie”.
Ale oni są całkiem nieźli.
James May z odległości sześciu metrów
spudłował.
A to był cel nieruchomy.
Tak, ale...
A my będziemy jechać.
Co gorsza, przyszła kolejna wiadomość od pana Wilmana.
„Łucznicy będą do was strzelać,
jadąc konno”.
- Będziemy ruchomymi celami. - Tak.
- Oni będą na koniach. - Tak.
Tak.
Na zwierzęciu, które się boi
toreb papierowych, wiatru, deszczu, słońca, żwiru, klamek...
Paczek chipsów.
Myślisz, że wycelowałeś,
a koń kicha, wierzga czy coś.
Strzała w twarz.
- Patrzcie! - Nie chcę tego.
Wiem o tym.
Na torze pana Wilmana
zrobiło się jak w Grze o tron.
Po długiej dyskusji między Hammondem a mną
zdecydowano, że James powinien jechać pierwszy.
Trzy, dwa, jeden, zaczynamy!
Taktyka Jamesa obejmowała powolną jazdę.
Nie miał wyboru.
Nadciąga jeździec.
Słyszałem to.
I to.
Boże, to...
James May stał się jeżozwierzem.
Boże. Dajcie mi dojechać do mety.
O rety.
Jedna, dwie, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć,
dziesięć, 11, 12,
trzynaście, czternaście.
- Twój wynik to 14. - Dobrze.
I żyjesz.
Hammond był następny.
Trzy, dwa, jeden, do widzenia!
W przeciwieństwie do Jamesa mógł wybrać prędkość.
Ale kurzy.
Chce się ukryć w chmurze pyłu.
Boże. Strzelają do mnie.
Boże jedyny!
Nieciekawie.
Chociaż niektóre strzały trafiły w cel...
użycie prędkości i mocy zadziałało.
Tylko jedna z tej strony. Szkoda.
- Pękła. - I pękła.
- Ma tylko siedem. - Cztery...
- Pięć, sześć, siedem. - Jednak...
Moment.
Czekaj, tarcza ci odpadła.
- Cóż... - Oszust.
Ile było? Siedem?
Plus te trzy, dziesięć.
Zrzucił tarczę, cztery karne. Ma 14.
Łeb w łeb.
To przepisy międzynarodowe?
Nie możesz losowo dopisać mi...
„Ja też się zgadzam”.
- Trzy do jednego. - On nie ma głosu.
A jednak.
Mamy po czternaście. Przebij to.
J. Clarkson, jesteś gotowy?
Szczęśliwy nie, ale gotów owszem.
Trzy, dwa, jeden, start.
Może rozpraszało ich czyste piękno mojego samochodu...
Chryste.
Ale łucznicy wystrzelili więcej strzał w karoserię niż w cel.
Na przedniej szybie.
Dość już!
Chociaż gwarantowało to zwycięski wynik,
zespół Le-Seyde zapłacił wysoką cenę.
Głowa Nigela Mansella odpadła!
„Zobacz, co narobiłeś”.
„Zostałem postrzelony w policzek.
Odpadła mi głowa”.
Możemy zliczyć trafienia?
Dobra. Jedna, dwie, trzy, sześć. Wygrałeś.
Przeżyłem, Nigel Mansell stracił głowę,
- a mój świecznik jest w strzępach. - Po nim.
Nikt dotąd nie powiedział takiego zdania.
Następnego ranka wszyscy wyłączyliśmy telefony,
żeby pan Wilman nie mógł do nas pisać.
Skierowaliśmy się do ostatniego kraju, Słowenii.
SŁOWENIA
Naprawiłem moje świeczniki.
Co najważniejsze, chirurgicznie przyszyłem głowę Nigela.
„Wy to macie życie.
To widać”.
James w hot rodzie znowu marudzi.
Nienawidzę tego.
Jest głośno, jest brzydko, śmierdzi.
Wszędzie obrażam kobiety.
Konkurencja jest mocna,
ale to najgorszy samochód, jakim jeździłem w telewizji.
Właściwie w życiu.
Nawet nie jest szybki.
Widziałem na prędkościomierzu 110,
ale jechał może ze stówkę.
Wkrótce wjechaliśmy do Słowenii,
gdzie od razu rozproszył nas krajobraz.
Rany, ale widok.
Kurczę.
Szybko zdaliśmy sobie sprawę, że te góry są nie tylko piękne...
ale i użyteczne.
Powiedzą nam, czy hot rod Jamesa
jest faktycznie tak powolny.
Do jakiej prędkości rozpędziłeś hot roda?
Może 105 km/h.
Dobra, 105.
Zobaczmy, ile wyciągnie w rękach mistrza.
Oto on.
„No dobrze, co my tu mamy?
Tylko jedna osoba może to zrobić. Ja, ze strzałą w twarzy.
Jestem gotowy.
Macie tu mistrza świata.
Prawdziwego zawodowca”.
Nigel, masz pod maską rzędową szóstkę.
Aby dodać ci mocy, zadbaliśmy o grawitację.
Musi pokonać 105 km/h w jednym przejeździe.
Poznamy osiągniętą prędkość
dzięki fotoradarowi na dole.
„Bez obaw, wysadzę ten fotoradar”.
„Patrzcie, jak to auto pomknie."
Gotowy, Nige?
„Tak jest”.
Trzy, dwa, jeden, start.
- Leci. - „Do zobaczonka”.
- Nigel. - W prawo.
Przez uderzenie Nigelowi wypadły włosy,
lecz udało mu się odzyskać kontrolę.
Pobił rekord prędkości Jamesa.
143,46 KM/H
Niestety hot rod się rozleciał.
Nie widziałem tak rozbitego auta, odkąd James wjechał do tunelu.
- O rany... - Zdezelowany.
Nigel.
Jechałeś 143,46 km/h.
Jakieś 30 km/h szybciej niż ja.
- Brawo. - „Co z tego? Odchodzę.
Jest mi niewygodnie.
Zero godności.
Rety!”
Pracuje z nami dopiero od trzech dni.
Ludzie będą pytać:
„Pamiętasz Mansella?
Długo nie pociągnął”.
Lepiej przeprośmy właścicieli ośrodków narciarskich.
- Przepraszamy. - Tak.
- Wybaczcie. - Tak.
Przepraszam.
DOLINA MISTRZOSTW ŚWIATA
Wróciliśmy w trasę, smutni, bo Nigel odszedł.
Na szczęście
byliśmy zaledwie 100 km od mety nad jeziorem Bled.
A nasz kolega znowu się uśmiechał.
Witaj ponownie, kolego.
Miło znów cię widzieć.
Złego słowa o tobie nie mówiłem.
A jak tak, to żartowałem.
Moment.
Nie zatrzymuj się.
Wyczuwając, że mały łajdak używa starych sztuczek,
Jeremy i ja się zmyliśmy.
Wyprzedzamy crosleya.
Pa.
Bardzo zależy mi na dostaniu się nad jezioro Bled, zanim się ściemni.
Słyszałem, że jest niewiarygodnie piękne.
A po tym, co już dziś widzieliśmy,
poprzeczka jest wysoko.
Pokonywaliśmy jedwabiście gładkie drogi,
chłonąc krajobrazy rodem z Dźwięków muzyki.
Gdy słońce zachodziło, w końcu dotarliśmy do celu.
O Boże.
To rozumiem.
- Prawda? - Tak.
Gdyby ktoś to namalował,
usłyszałby, że przegiął.
Dwa kościoły to za dużo.
Nie mogą być dwa.
I zamek na skale.
Nigdzie to tak nie wygląda.
A tutaj tak.
Wspaniałe.
Piękny kolor roztopionej wody polodowcowej.
Wspaniały krajobraz.
Moglibyśmy tu zaczekać na Jamesa.
Możemy też poszukać baru albo restauracji.
- Z widokiem... - Na to.
- I strzelić piwko. - Tak.
Zgadzam się, bo w tym przypadku
aż 66,6% z nas napije się piwa z takim widokiem.
Tak.
Kapitan Powolny zjawił się dopiero po zmroku.
Pożarł pół prosiaka, a miał tylko trzy nogi.
- Dlatego... - May!
- Czołem. - Wszyscy dotarliśmy.
Witaj.
- Jak miło. - Dzięki.
- Jesteś. - Jestem.
Brawo, wielki sukces.
Byliśmy wspaniali.
Przykro mi to mówić, ale jest jeden minus.
Ten widok, jezioro Bled jest... Prawda, Hammond?
Niewiarygodne.
Mało powiedziane.
Mówił, że jego oczy mają niestrawność.
Nie mogły więcej pochłonąć.
Kocham jeziora, ale nic nie dorównuje temu.
Szkoda, że to przegapiłeś.
Zobaczę rano.
Jest problem.
- Dostaliśmy SMS-a. - Pan Wilman?
Tak. Samolot odlatuje jutro o ósmej.
Tak.
A twoim autem
- to dwie i pół godziny stąd. - Tak.
No i godzina na odprawę.
Wszystko wiemy.
- Tak. - Tak?
Nie ma na co patrzeć. Za późno.
- Wyjeżdżamy o 4.30. - Naprawdę?
No i tu jest pies pogrzebany.
- Przegapiłeś widok. - Tak.
- Bo jest ciemno. - Tak?
Rano będzie jeszcze ciemniej.
- Tak. - Dlatego idę do łóżka.
Znowu szkoda, bo jedliśmy pyszne spaghetti bolognese.
W porządku. Zobaczymy się rano.
Na lotnisku.
- Nic nie zobaczysz. - Nie musimy wstawać.
Chcę sobie to przypomnieć.
Następnego ranka wyruszyłem, zanim wzeszło słońce.
Dawaj, metalowy draniu.
Mam nawet na sobie koszulkę Crosleya. W drogę.
Wstałem wcześniej, niż musiałem.
Chciałem zostawić mały prezent dla tych cwaniaków,
którzy widzieli wszystko, podczas gdy ja nie widziałem niczego.
To na pewno May.
Podniósł poprzeczkę.
To naprawdę...
Mnie też zabrał.
- Co? - Mnie też załatwił.
Złoczyńca.
Jest też idiotą, bo mam dwa zapasowe w przednich nadkolach.
Ja mam koło, bo to pick-up.
Musi być.
Szlag!
Fałszywe.
- Co? - Są fałszywe.
Nie ma w nich kół.
W tych nadkolach?
Widzę.
Jak kolektory. Bez kół.
Gdzie masz zapasówkę?
Nie mam.
No, gdzie on je położył?
Nie mamy na to czasu.
Znaleźliśmy.
O Boże.
Silniki spalinowe są na tym jeziorze zakazane.
Żeby odzyskać koła,
musielibyśmy popłynąć łodzią wiosłową.
Do diabła!
Jak Jaskółki i Amazonki, tylko gorzej.
Tak.
W złą stronę.
- Potrzebuję wskazówek. - Tak.
W prawo. Nie wiem, patrzę w złą stronę.
- W lewo. - Co?
Witajcie z powrotem, widzowie.
Zdążę, jeśli nie będzie niespodziewanych awarii.
A przypomnę, że prowadzę.
Mam 724 cm³,
samochód w wieku 75 lat, a wygrywam.
O cholera!
Wpłynąłem na kąpielisko.
Wsadziwszy Hammonda na drugą łódź,
dotarliśmy do brzegu z naszymi kołami.
Zmarnowaliśmy 45 minut.
Wiem.
Nie! Tak nie utrzymam.
Rozwalanie się, szarpanie, wężykowanie... Dziękuję.
Ten wspaniały wóz to wspaniały wóz.
Na szczęście dla nas koła pływają.
Odrobina zachodu...
Dawaj!
I wróciliśmy na drogę.
Dudy, potrzebna jest duża prędkość.
Sześciolitrowa V8 mnie dowiezie.
Zadanie pierwsze, złapać Jamesa Maya i zepchnąć go z drogi.
Zadanie drugie, złapać samolot.
Temperatura stała. Ciśnienie oleju w normie.
Autku pozostało jedno zadanie
po wielu latach na tej Ziemi. Dowieźć mnie na lotnisko.
To wszystko.
Tylko posłuchajcie.
Czysta moc.
Tak.
No dobra.
Ruszam na łowy.
Przede mną największy wróg crosleya.
Wzgórze.
O Boże!
Zwolniłem do 25 km/h.
No dalej!
Zakręt.
Kosimy zakręty.
Zobacz, co mam.
Dalej!
Wybacz. Muszę.
James May przegapił wielkiego Jezusa.
Przegapił obóz jeniecki.
Przegapił każdy lunch i kolację podczas naszej podróży.
A teraz przegapi nasz lot.
Jakiś kilometr później...
O rety.
O rany.
Kontrolka oleju świeci.
I temperatury.
Wszystkie świecą.
Wóz...
Przegrzałem się.
Co takiego?
Mam choinkę na zegarach.
Muszę się zatrzymać.
O rety.
Został jeden.
Kłopociki?
Nic fajnego, ale...
O Boże.
Chyba problem w tym...
Nie „chyba”. Problem w tym,
że wentylator padł.
Lotnisko znajdowało się kilka kilometrów
od miejsca awarii Hammonda.
Jest.
Lotnisko.
LOTNISKO W MARIBORZE
Zjem ich lunch, wypiję ich napoje,
a potem rozsiądę się na trzech fotelach.
Jednak samolot pana Wilmana nie był tym, czego się spodziewałem.
To... Chryste.
Najwyraźniej już kołował.
O cholera.
Rampa jest opuszczona.
Rampa opuszczona.
Rampa.
Ależ turbulencje.
Straszne turbulencje.
Jestem!
Znowu spadłem.
Druga próba.
Dalej.
Tylne koła.
Jezu!
Rany.
O kurczę, bez jaj.
Dalej, autko.
Tak, tak!
Boże!
Ucieka mi.
Jadę.
Ty draniu!
Trochę późno.
Tym razem się uda.
Nie, wycieraczki, na litość boską.
Nadchodzi.
Jedzie.
Nie dam rady.
Zastrzel mnie.
Zastrzel mnie, Alan!
No dawaj.
Jadę!
Tak!
Cholera!
Nie odpala.
Wjeżdżaj, James!
Nie pojedzie.
- Tak nie wystartuje, nie? - Nie.
O Jezu!
Dalej, autko. Dasz radę.
Dawaj, James.
Dobrze, że ten pas startowy
- ma 41 km. - Całę szczęście.
Dłuższy niż w Szybkich i wściekłych.
Dużo dłuższy.
Ale stuka.
No dalej!
O tak.
Boże!
James May złapał samolot!
Witamy na pokładzie!
- Dziękuję. - Sukces!
- Udało się. - Jasna cholera.
- Zrobiliśmy coś. - To było niezwykłe.
Boże, wiem, co...
Wjechaliśmy do samolotu, który właśnie wylądował.
- Mam SMS-a. - Co?
Od pana Wilmana.
„Wziąć wam kawę? Jestem na odprawie”.
No dobra.
- Jest tam, prawda? - Tam.
Czyli to nie miało związku
- z wyprawą? - Nie.
Tym strasznym rozczarowaniem czas zakończyć.
Dziękujemy za oglądanie.
Do zobaczenia.
- Ktoś będzie zły. - Tak.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna