Hello sa inyo, sumama kayo sa car-ferry sa Baltic Sea,
malapit lang sa pampang ng Poland.
At kaya kami narito ay dahil sisimulan na namin ang isang road trip
na wala pang nakakaisip gumawa.
Oo. Kaya gagawin namin itong road trip
na wala pang nakakaisip na gumawa noon ay,
dahil sa panahong ito, sobrang hirap
gumawa ng road trip na may nakaisip nang gumawa noon.
Oo, kung iisipin mo ang mga napuntahan natin sa mga nagdaang taon,
mga lugar na maaayos no'ng pumunta tayo,
na hindi na ngayon.
Mozambique, Syria, Iraq,
Burma, Ukraine, Russia.
Hindi na natin sila mababalikan.
O sa ibang dahilan, Argentina.
-Hindi. -O Turkey.
Bakit hindi sa Turkey?
Ban tayo.
-Ano? -Oo.
Pero hindi lang ang mga pinuntahan natin noon
ang may problema.
Hindi, hindi nga, tama.
Sa show na 'to, inisip namin, "Alam ko, magmamaneho sa Sahara".
Hindi, maraming terorismo.
Tapos, sabi natin,
"Sundan natin
"si Lawrence of Arabia at tawirin ang Sinai."
Hindi, maraming terorismo.
Gusto nating pumunta sa Bangladesh hanggang Mount Everest.
Hindi puwede.
Bakit hindi puwede?
-Dadaan ka sa India. -Problema ba 'yon?
-Oo, ban ako sa India. -Oo. Ban siya.
At, siya nga pala, dahil sa mga 'yon,
narito kami ngayon sa ferry sa gitna ng Baltic Sea.
Oo, dahil sisimulan na natin ang pagmamaneho nang 1,400 milya
mula sa... May mapa tayo, ito, kukunin ko ito.
Mula sa Gdańsk, na nandito banda sa Baltic.
Tapos, pababa tayo sa Bled sa Slovenia.
Wala pang nakakagawa nito.
Gdańsk papuntang Bled.
At dahil sa gagawin nating road trip na wala pang nakakagawa noon,
may sinabi si Mr. Wilman,
"Sige, pero gawin n'yo 'yan gamit ang mga kotse
"na hindi pa ginagamit pang-road trip noon."
At dahil diyan, ako ang panalo.
Hinding-hindi.
IHINAHANDOG NG GRAND TOUR
Ako ang unang bumaba sa ferry...
sakay nito.
Isang pickup truck na may tumitiklop na bubong.
Oo, alam ko.
Ang convertible na pickup truck ay parang bulletproof na tea towel.
Bakit pagsasamahin mo itong dalawa?
Pero 'yon ang layunin ng game na ito.
Naiiba.
Wala pang nakagawa nito.
Sa puntong ito, dumating si Cruella de Vil.
Ano?
Ito ang kotseng pinakahindi nababagay sa road trip.
Ito ang Mitsuoka Le-Seyde.
Ang pinakamaling bagay na nabuo.
Sinasabi mo 'yan.
Isa itong gawa ng henyo,
dahil ang ginawa ni Mr. Mitsuoka
ay kinuha niya ang makina galing sa 1990s Nissan Silvia,
isang ordinaryong two-door Japanese saloon car,
at ang gearbox, ang loob at ang electrics,
hindi binago, at nagkasya sa magandang katawan nito.
Ang ginawa ni Mr. Mitsuoka ay gumamit ng asido at ganito ang lumabas.
Pare, isang bagay...
-Sige. -Gulong.
Oo.
Nakatago ang mga nasa likod, at ang mga--
Nililiko mo ang kotse sa harapan mo.
-Oo. -Tingnan mo ito.
Mekanikal na pagbabago ito, totoo.
Ang mga gulong ay tatlong talampakan ang layo sa kung saan sila dapat.
Oo.
May iba pang bagay. Tingnan mo ang busina.
-Tingnan mo. Gusto mong marinig? -Gumagana ba?
Oo naman.
-Tingin ko, hindi. -Handa na?
Parang nasa tuktok ng tren.
-Handa ka na? -Oo.
'Yon na 'yon?
Ilang ganito ang ginawa niya?
-Ilang daan. -Sobrang dami.
Tingin ko, mga 500 nito ang ginawa niya.
Dapat magiging kamukha ito ng Mercedes SSK.
Pero hindi talaga kamukha.
Mas mukha pa itong Mercedes SSK kaysa riyan.
-Di ako sang-ayon. -Mukhang Mercedes SSK ang barkong 'yon.
-Tingnan mo. Ang ganda nito. -Mali.
Sige, sa kotse mo naman tayo?
Sobra-sobrang galing nito.
-Gusto ko... -SSR ito. Alam ko 'yan.
Tama, tama.
Di pa ako nakapagmaneho nito. Totoo. Tingin ko, kahit sino naman.
Oo, wala pa nga.
Ang ideya ay isa itong convertible two-seater pickup truck.
-Oo. Oo. -Electric roof.
-'Yong bubong... -Sa loob. Oo.
Bale, hindi ito kagandahang pickup truck.
Hindi kagandahang pickup truck,
pero kasingsama ito ng convertible na sports car.
Oo. Mabigat?
Oo, may dalawang tonelada.
-Ito'y... -Oo.
Sobrang pangit, ano?
Hindi, maganda ito. Gusto ko nga.
Inisip namin kung ano'ng gagamitin ni James.
-Ayaw niyang matawag na mabagal, di ba? -Oo nga.
Tingin ko, matikas ang dala niya.
At ako... Parang...
Lamborghini LP 550 Balboni Special, two-wheel-drive,
-pero pangkarera. -Oo, alam ko.
Mismo.
Sa huli, mali pala kami.
Hindi ko alam kung ano 'yan.
-Gaano siya kalayo? -Magandang tanong.
Ano 'yan?
-Totoo, hindi ko alam 'yan. -Walang ideya.
Galing ka bang circus?
Ano 'yan, James?
-Nakalagay "Crosley", pero... -Tingnan n'yo!
Pasensiya na,
pero mahalagang kotse ito tapos, umulan bigla.
Ilalagay ko ang bubong, pataas, parang MX-5, sandali lang.
Pwedeng gawin habang umaandar.
Ito ay isang 1947 Crosley CC Convertible.
Ikukuwento ko ang kasaysayan ng kotse.
-Ang galing. -Tingin ko, gagawin mo nga.
Noong 1930s,
may lalaki sa America na si Powel Crosley, Jr.
Naging mayaman siya sa mga domestic appliances.
Siya ang unang gumawa ng ref na may salansanan sa pinto..
Bagay na hindi natin pinapansin ngayon.
Nagtingin-tingin siya, at nakitang
lahat sa America ay malalaki ang sasakyan,
at inisip niyang nakakatawa 'yon,
kaya ginamit niya ang yaman niya para bumuo ng maliliit na kotse.
Sabi niya,
"Kung tatawid ka lang sa ilog, di kailangan ang pandigma."
At nagdesisyon siyang ibenta ang mga kotse
sa mga tindahan niya kasama ng domestic appliances,
at kaya ang kotseng ito ay apat na talampakan lang ang lapad.
Dahil dapat itong magkasya sa pinto ng tindahan.
Magaling, sa totoo lang, para kay Mr. Crosley.
Isa siyang henyo.
Pero, nakagawa ako
ng mas malaki at magagandang kulangot kaysa rito.
Ano ang makina?
Isa itong four-cylinder 724cc na makina,
na naglalabas ng...
26.5 horsepower.
-26... -Hindi, teka lang.
-Gaano katagal na 'to? -1947.
Bale, may 70 taon na?
Isipin na lang nating sa kalahatan... 12?
-14. Sagad na. -14?
Marami na sa mga kabayong 'yon ang patay.
Narinig mo na bang,
"1,400-milyang biyahe"?
At mayroon kang... Kung suwerte, 14 horsepower.
Magkano mo nabili ito?
May kuwento para diyan,
Sa totoo lang, dahil nasa sikat na website ng subastahan ng kotse ito.
Tiningnan ko, at natapos no'ng gabing 'yon
at ang subasta ay £400.
Nagbid ako ng £450.
Umalis ako't bumili ng alak.
Pagbalik ko, tapos... medyo tumaas nang kaunti.
'Yon ay...
-Magkano ang binayad mo? -£11,000.
£11,000, para diyan?
Lasing ako no'ng binili ko 'to.
Kung gano'n...
Sige, ayos na 'yan. Tama nga naman.
Sandali, nakuha ko ang Mitsuoko Le-Seyde ko
sa £11,500 lang.
-Maayos na kotse ito. -Hindi ano.
Nagbayad ka ng 11,500 sa lumang Nissan na lata.
-Sige, magkano ito? -Oo, sige.
Mismo ang sinasabi ko.
Magkano?
£18,500 'yan.
Ano?
Labing walo... gusto ko talaga 'to.
-Convertible pickup truck 'yan. -Alam ko.
Para 'yang humps sa runway.
Walang silbi 'yan.
-'Yan ay... -Sige, tara na...
Tingin n'yo ba...
Tingin ko nga, oo.
Nagpapatawa si Mr. Wilman.
Oo, reserbang kotse 'yan.
Ito ang totoo, mas malala pa 'yan sa maling mga kotse natin.
Dinisenyo 'yan para sa sangkapat na milya lang.
Hot-rod 'yan, di ba?
-Tingnan mo ang nakasulat. -Naku, tingnan mo.
'Yan...
'Yan ay... Katapusan 'yan, di ba? 'Yan ang wakas.
Magmamaneho ka ba ng kotseng nakalagay ang "titties at beer" sa gilid?
Ayaw ko nga.
Nagdadasal kami sa Diyos na di kami bibiguin ng mga kotse namin,
dumiretso kami sa port exit at sinimulan ang aming paglalakbay.
Sige.
1,400-milyang paglalakbay ay sisimulan na ngayon galing Gdańsk papuntang Bled.
Bumangga ako.
James, naka-20 talampakan pa lang tayo.
No'ng nasa Scandinavia tayo,
-isang araw bago ka naaksidente. -Oo nga.
Sandali.
Parte ba ng kotse mo 'to?
Hindi 'yan sa kotse.
Oo.
Ano ito?
-Sinira mo ang barrier. -Winasak mo ang barrier.
Sira ang barrier.
-Tumawag siya ng pulis. -Tumawag siya ng pulis.
Sa karaniwan, tatakas kami bago dumating ang pulis.
Ang init.
Pero bago pa namin magawa,
pinaandar ni James ang kanyang wiper.
Handa ka na?
Paano 'yong isa?
Parang bass drum at snare drum.
Ngayong kita na ni James ang daan...
umalis kami sa pangalawang pinakamalaking pier sa Baltic
at nagtungo na mismo sa Gdańsk.
Sikat ito sa buong mundo
na pinanggalingan ng Solidarity movement ng Lech Wałęsa,
isang kilusang tumulong pabagsakin ang komunismo
at wakasan ang Cold War.
Dito, maraming nangyaring yumanig sa mundo ng komunismo,
at partikular na sa Eastern Europe.
Dahil nakita namin ang balita sa panahong 'yon,
inisip naming ang sentro ng lungsod ay nasa black and white,
at medyo parang Hull.
Pero pagdating namin doon, may araw na.
At hindi ito tulad no'n.
Nakakamangha.
Napakagandang bayan.
Magandang umaga sa inyo.
Tingnan n'yo 'to.
Kung naka-Nissan Silvia ako, wala nang papansin sa akin.
Pero dahil may parte ito ng banyo ni Liberace na nakakabit,
kinukuhanan ito ng litrato at masaya sila.
Nakangiti ang mga tao, tumitingin sila.
Walang dudang napapasaya namin sila.
Ito'y...
Kapag dumating ang perya sa bayan mo, di ka nagrereklamo, di ba?
Nananakaw ang bisikleta,
pero bukod do'n, magandang balita, masigla ito, masaya.
Sa pagtulong namin sa aming kasamahang makatawid sa makitid na lagusan...
Ayos lang, sige pa.
Sige lang. Huwag kang padadala.
Nakakatawa. Tuloy n'yo lang.
-Sige. -Sige pa. Kaya mo 'yan.
Nagawa niya! Magaling!
...umalis kami sa bayan...
at diretso na sa kalsada.
Ganyan ang tunay na tunog ng Nissan four-cylinder.
At ito rin ang mas tunay na tunog
ng 75 taong gulang na Crosley.
Grabe, ang sama.
James May, nakatodo ka ba?
Oo. 38 miles per hour.
Diyos ko.
39.
Naku, malaking truck sa likod.
Naku!
Diyos ko!
Diyos ko, muntik nang bumaligtad.
Dahil nahihirapan ang kasama namin,
iniwan na namin siya.
Paalam, James.
Sige. 1,400 milya pa at apat na bansa.
Ganito, nasa likod kami ng dating Iron Curtain.
At siguro, ang Iron Curtain pa rin, oras na matapos kami.
Ang una naming hinto ay sa racetrack
na ilang daang milya ang layo sa lungsod ng Poznań.
Ibig sabihin ay marami kaming oras para pag-usapan ang mga kotse namin.
Jeremy, may tanong ako habang naglalakbay.
Di ba dapat parang Mercedes SSK 'yan?
Oo.
Di ba't ang isang Mr. A Hitler ay tagahanga ng Mercedes SSK?
Hindi, dahil ang SSK ay ginawa noong 30's at corporal pa lang si Hitler noon.
At hindi kayang bumili ng SSK ang isang corporal lang.
Di ibig sabihing di niya gusto 'yan.
Kaya minamaneho mo ang plastik
at di kapani-paniwalang kopya ng kotseng gusto ni Hitler.
Hindi.
Hindi gano'n.
Naiisip mo ba kung paano sa Crosley?
Alam mo, hindi ko talaga maisip.
Ayan na ang hangin.
Grabe ito.
724 cc.
Bakit naisip niya 'yon?
Ano'ng problema sa, ewan ko, one liter?
Naku naman.
Ilang milya ang nakalipas, wala na kasi sa highway...
at pumasok na kami sa sinasabi ng tour guide
na pangalawang malaking kagubatan ng Poland.
Isipin mo, Hammond, isang araw lang, nakita natin ang Gdańsk,
ang pangalawang abalang pier sa Baltic.
At ngayon, nasa pangalawang malaking kagubatan sa Poland tayo.
Alam ko, ang galing. Gusto ko lagi ang pangalawa.
Dahil madali ang una, lakihan mo lang o gandahan, pero pangalawa,
di puwedeng magaling sa una, dapat sa pangatlo ka mas magaling.
Dapat sakto. Pinakamainam.
Sa paglabas sa kagubatan,
dumating kami sa Poznań racetrack.
Inayos ni Mr. Wilman para makasali kami sa local racing.
Na maganda, dahil, alam mo, para kaming mga ambassador.
Isa itong palitan ng kultura.
Nang walang kultura o anumang ipapalit.
Maganda ang circuit na may bagong kagamitan.
MGA FILTER - BASURA
Pero ang tunay na sorpresa ay naghihintay sa mga pit.
Alam ko ang mga ito.
-Mga pangkarera 'yan. -Alam ko, mga Formula Easter 'yan.
-'Yan ay... nasa likod ng Iron Curtain. -Naaalala mo... Mismo.
Ito ang pantapat ng Soviet Union sa Formula 1.
Sumikat noong '70s at '80s,
noong aktibo na ang Iron Curtain,
nakita ng Formula Easter ang mga team sa mga bansang Soviet
na nagkakarerahan...
nang may pagpupursigi at katapangan, pero walang kagamitan.
Galing ang lakas sa 1.3 liter na na-tune up na makinang Lada.
Ang suspension, galing sa minivan ng East Germany.
Nagmula ang manibela sa mga Trabant...
at ang mga gulong ay dapat tumagal nang buong season.
Sobrang gipit ang Polish team, na ang mahilig sa motorsport at kapwa Pole,
na si Pope John Paul II pa ang bumili ng mga helmet.
Pero sa kabila ng mga pinagtagpi-tagping piraso,
nagbigay ng nakakasabik na paglilibangan ang Formula Easter
para sa mga taong buong linggong pumipila para sa tinapay.
Gusto kong makita ang mga kotseng ito.
-Naririnig ko ito. Nababasa. -Oo.
Mayroon lang malabong litratong kinuha noong 1968.
European racetrack ito ng European racing car.
Parang ganyan.
-"Gusto ko 'yan." -Sige, "Gusto mo 'yan,
"pero may makinang Lada lang ako."
Ang galing ng magagawa ng pagkamalikhain ng tao.
Determinasyon.
Alam ko ang ginawa nila... Alam ko ang ginawa nila sa sapatos.
-Alam mo 'yong pamboksing? -Oo.
Gamit nila 'yon.
-Para silang pangkarera. -Oo.
-Ang gandang pangkarera nito. -Ang gaganda nga.
-'Yan. Ito... -Ang ganda no'n.
-At ligtas. -At...
Tingnan mo ang salamin nitong isa na tumagal.
-Naka-tape lang siya. -Tunay 'yan.
Hindi natatanggal.
Maliban lang umulan, tapos... Matatanggal na.
Samantala...
maraming milya pa,
nasa pangalawang malaking kagubatan na din ako ng Poland,
na wala na sa nakakatakot na highway.
Mas mainam ito.
Aaminin ko, ilang beses noong nasa highway ako,
tiningnan ko ang Titties 'N' Beer sa salamin at inisip ko, "Mm..."
Gayumpaman, nandito na tayo.
Magandang kalye.
Kakalimutan ko na ang Titties 'N' Beer. Seryoso na sa Crosley,
ang pangit na tuta, ang nagkalat na maliliit ang dapat mong iuwi, tandaan.
Pero, isang milya ang lumipas...
May naka-BMW na gustong mauna.
Padadaanin ko siya.
Diyos ko!
Sige na!
Sige na.
Daan na.
Huwag naman, mamamatayan ako. Namatayan na.
Naku, namatay na.
Sige.
Balik sa circuit,
pumili kami ni Hammond ng gagamitin naming kotse sa karera.
Ayun.
Gano'n lang 'yon.
Ganito kalayo ang puwit ko sa upuan.
Naku.
-May mas malaki pa ba? -Wala na.
Talaga? Ito na ang...
Ito na ang pinakamalaki?
Hindi ako makakasali.
Sayang, di ka makakasali.
-Ano'ng gusto mong gawin ko? -Magpapayat ka.
Madali lang naman.
Sakit ang katabaan.
Oo, pero isang malalang sakit, hindi ba?
Malaki, mataba't mabigat.
Nakakainis, kasi handang ka nang gawin ang isang bagay.
Matanda ka na rin, at di ka pupuwede kasi mataba ka.
Pasensiya na, nalulungkot ka, ano?
-Oo. -Kasi di ka makakasali.
Nagpapatawa ka, pero... Diyos ko!
Hindi talaga ako makalabas.
Naku.
'Yong katawan... Aalisin 'yong katawan sa 'yo.
Matutulungan n'yo ako? Para makalabas ako?
Kakalasin nila ang sasakyan.
Kakalasin nila ang sasakyan
para makalabas ka.
Tinatanggal na parang diving suit.
Mas madali pang pintahan siya ng race car tapos punasan na lang.
Salamat.
Pinanatili lang ang dignidad mo sa workshop.
Kunin mo na lang.
Habang naghahanda na si Hammond at mga makakatunggali niya...
naisip kong may magagawa pala akong makatutulong.
Itinalaga ko ang sarili ko bilang team manager.
-Talaga? -Oo. Parang ako si Toto Wolff.
-Sige. -Kaso lang,
-may inaalala ako. -Ano?
Si James May. Dalawang minuto at qualifying na?
-Dalawang minuto ba? Dalawang minuto. -Oo.
Wala pa si James May dito.
Dapat bilisan niya na, o di siya aabot sa qualifying.
'Yon ang patakaran, pare.
Dumating ka sa oras, at huwag kang magpataba.
Samantala, umaandar na ulit ang Crosley,
at di ako nalalayo na sa circuit.
Perpektong pagpalit ng kambiyo.
Naku, naku. Huwag naman.
Sindi, patay.
Balik sa track, nagsimula na ang qualifying.
Hoy, hoy!
Dumaan ka sa labas.
At bilang team manger, trabaho kong itala ang lap time ng drayber ko.
Heto na siya!
2:22. Naku.
Teka. Paano ko...
Paano ko gagamitin ang stopwatch...
Ito... Paano... kung ihihinto,
paano mo... pahinging bagong stopwatch.
Bago ko pa nasabi kay Hammond
na walang naitalang lap time, dumating na si James.
Huli na siya sa qualifyiing, pero gusto pa rin niyang makatulong.
Bilang boss ng team, binigyan ko siya ng magagawa.
Walang ambulansiya rito.
Kaya kung puwede mong gawing ambulansiya ang kotse mo...
Hindi ba't dapat ang kotse mo ang gawing ambulansiya?
Naisip ko na 'yan, pero dalawa lang ang upuan ko.
Di kasya ang stretcher. Sa 'yo, puwede sa likod.
-Sige. Oo. Tama naman. -Gawin mo na, mainam 'yon.
Buti na lang, may isang hindi unggoy ang nagtala ng lap time ko.
At lumabas na pang-anim pala ako.
Sige.
Masayang parte ito ng road trip namin na wala pang nakakaisip gumawa.
Tingnan mo ito.
Uy, hello, pare.
Sige. Naayos mo na ang kotse?
-Di ka umabot sa qualifying. -Alam ko.
-Sayang, kasi sobrang saya. -Gusto ko sanang kumarera.
Magsaya ka lang.
-Sige. -Ako sana 'yan.
Oo, alam ko. Di ka makasali kasi sobra kang... mataba.
Sabi niya, sobrang tangkad niya.
Sa paghahanda ng mga drayber,
binigyan ko ng huling payo si James.
HUWAG BUMANGGA
Salamat. Maraming salamat.
May nilagpasan siya.
Magseryoso ka, Hammond.
Huwag kang babangga.
Isipin mo ang karera mo.
Titingnan ko kung kaya kong manatili sa pang-apat.
Naku, naku.
Paano kug pangatlo siya o panlima pagbalik niya?
Maganda 'yan, kita mo.
Lagyan mo ng pananong, tapos?
Sige pa. Maabutan ko na siya.
Tunay akong racing driver.
MAHALAGA
HALATA
Ito 'yong mabilis.
-Heto na siya. -Siya na 'yon?
Naku!
Tingin ko, kaya ko...
magagawa ko 'yon sa pang-apat, tingin ko.
Nagpatuloy lang si Hammond sa pagsasaya...
...hindi niya alam na ginawang skating rink ng kotse niya ang track.
May lumagpas sa gilid.
May iba pang gumilid.
At sayang, nahirapan ang kanyang boss sa pagbigay ng babala.
-Bakit mo sasabihing, "May parang..."
Hindi natin alam kung ano.
Ilagay mo lang "fluid."
Naku naman!
MAY TUMUTULONG LIKIDO SA KOTSE MO
-'Yon na ba? Hindi? -Hindi.
Pulang ilaw.
Gumilid si Hammond. Gumilid si Hammond.
Ano?
-Gumilid si Hammond. -Naku.
Diyos ko.
Ayos lang ako. May tama ako sa binti.
Sunduin n'yo ako rito.
Papunta nasi James.
Sino?
James. Papunta na si James.
Naku naman.
Sandali lang.
Ayaw umandar nang mainit.
Ayan.
Sandali lang, Hammond.
Oo. Naghihintay ako.
Hindi ka patay.
Hindi. Sa totoo lang, umayos na ako.
Nakakalungkot at ang tinagas ni Hammond ay nakasira sa karera,
at ang buong karera ay kanselado na.
At sa pangalawang pagkakataon mula nang dumating kami sa Poland, tumakas kami.
Pero binago ko muna nang kaunti ang kotse ko.
Naisip kong gawing berde ang gulong.
Pangkarera ito, at medyo mas bongga.
Kailangan bang bonggahan pa ang kotse mo?
Natutuwa lang ako sa repleksyon ko sa chrome mong gulong.
Natutuwa kang makita 'yan?
Parang trahedyang may LEGO set.
Bagay na iniiwan ko sa carpet ng kuwarto no'ng walong taon ako.
Tanghali na,
at gusto naming makita si Hesus bago tumuloy sa hotel namin,
na 90 milya pa ang layo.
Hindi 'yon problema para kay Richard na may six-liter V-8...
o sa akin.
Pero kay James...
Ika-21 ng Hunyo, mahabang araw,
at para kay James May, mararamdaman niya ito.
Ulat ng sitwasyon.
Umiinit ang coolant ng makina.
Hindi pa delikado, pero malapit na.
Naku, may truck.
Hala!
Grabe!
Walang inaalalang kahit ano,
parating na kami sa hardin ni Hesus.
Diyos ko, ang laki.
Hesus!
Gagalaw... Kung maghulog ka ng 50 sentimo may gagawin ba siya?
Ito ang nakakatawa. Ginoogle ko siya.
Pangalawang pinakamalaking Hesus sa buong mundo.
-Ang galing. -Meron sa Indonesia at mas malaki 'yon.
Nakakalungkot siguro 'yon. Nauna ba ito?
Siguro. Kasi di mo bubuuin ang pangalawa.
Hindi, ikaw... Hindi ko alam. Nasa Poland tayo.
Dumaan tayo sa pangalawang malaking gubat, pangalawang abalang pier.
-Oo. -Ito pa ang nakita ko.
Nito lang, may cell tower sa tuktok ng ulo niya.
-Tapos, may mga nagrereklamo. -Bakit?
Kasi pornograpiya ang pinapanood ng mga tao
na pinapadala sa mga telepono galing sa ulo ni Hesus.
-Oo. -Pagkakamali 'yon, ano?
Ang paglagay ng Internet sa ulo ni Hesus.
Walang dignidad.
At, may pinto si Hesus. Sino'ng may alam no'n?
-Tingnan mo. -Pinto ito sa likod ni Hesus?
Sa susunod na magulat ako, sasabihin ko, "Pinto sa likod ni Hesus!"
-'Yon ang sinasabi mo... -Ang sinasabi ko.
Maganda ito sa biyahe. Ito ang ginagawa sa biyahe.
Ang dapat na ginagawa sa pagbibiyahe.
Maliban lang, kung sakay ka ng
75 taong gulang na Crosley na umiinit ang makina.
Gawain ni Richard Hammond ito.
Gusto niya ang mga lumang bagay mula sa bago ang digmaan, matapos,
at sasabihin niya, "Ayos, isa lang ito sa tatlo."
Kung gano'n, di nakakagulat.
Parang barado ang radiator.
Medyo brown ang lumalabas.
'Pag tumingin kayo sa ilalim.
Gusto ko pa namang makita ang malaking Hesus.
Pero ngayon, susubukan ko na lang pumunta sa hotel
bago ko pa kailanganing gamitin ang antigo kong headllights
May 62 milya pa.
Pinupulikat na ako sa binti pataas dito,
at manhid na ang puwit ko.
Diyos ko, tama na.
Pagdating ko sa tutuluyan namin,
sobrang pagod ako, diretso ako sa kama.
-Natulog na siya. -Oo.
Kaming dalawa, gayumpaman,
ay nagsasaya dahil sa di masyadong nakakapagod na hapon,
at may lakas pang tawagin ang tagarito
at gumawa ng mga gawain nang nakainom.
Lahat kayo, kunin n'yo na ang gusto n'yo at mabubuhat n'yo.
Buhat. Isa, dalawa... Grabe.
Hindi pala mahirap.
Kabila, kabila!
Likod ko. Diyos ko! Likod ko!
Ang daliri ko.
Diyos ko, parang tunog porno, kung di ka maingat.
Kinaumagahan,
dismayado si James nang makita ang kotse niyang dikit na dikit sa pader
ng restaurant sa hotel.
Nakakatawa, mga loko-loko.
Diyos ko!
Sa nangyaring ito, ibig sabihi'y milya-milya na ang layo namin ni Richard.
Ito ang plano ngayong araw.
Titigil sa Stalag Luft III, kung saan naganap ang great escape.
Kaunting pananghalian, tapos, diretso na sa Kraków.
No'ng mapagdesisyunan naming gawin ang biyaheng ito ilang buwan na,
nagagalak na si James May na bisitahin ang Stalag Luft III.
Suot niya pa ang Great Escape na t-shirt.
Pero ngayon, buti't papunta na siya.
Pasensiya na.
Naku.
At nagpapakamiserable.
Hindi naman pala masamang panaginip.
Nagmamaneho talaga ako ng Crosley patawid sa Eastern Europe.
Nasa pinakamataas ng gear na ako.
Ganito na sa loob ng isang oras.
Mabuti na lang, wala ako sa nakakatakot na highway.
Kaso lang, gusto nila sanang naroon ako.
Ginagalingan ko na.
Naku. Itutuloy niya.
Grabe ka naman.
Hala.
Mauuna na siya.
Ayan na nga.
May isa pa.
Uunahan nila ako.
Diyos ko.
Grabe.
Kasalanan ko pa ngayon.
Sa kalayuan, ako rin, ay may kaunting pinoproblema.
Naku, Diyos ko, hindi putakti 'yon, grabe. Ano iyon?
Sobrang laki.
Labas! Labas!
Kita ko rito, ang laki.
Sobrang laki talaga.
Labas.
Matapos palabasin ang nakakalasong insekto,
napansin kong may comfort feature pala ang kotse ko
na hindi ko nakita agad.
May overdrive button ako.
Magandang balita galing sa Le-Seyde, Hammond.
May overdrive ako.
Ayos.
Welcome sa overdrive.
Overdrive.
At kung hindi n'yo alam, binabawasan ng overdrive ang ingay.
kapag nasa highway ka, para itong isa pang gear.
Ngayon, nagmamaneho ako at ang takbo ay 60 miles kada oras,
higit nang kaunti sa tatlo libong RPM.
Gamitin ang overdrive, at bumaba tayo sa 2,400 RPM.
Mas matipid ito at mas tahimik.
'Yon ang Stalag Luft III.
Isang kilometro.
Malulungkot si James kapag hindi siya nakapunta rito.
Naku, grabe, ikaw...
Namatay na siya.
'Langhiya naman.
Para hindi na makaharang,
tinulak ko ang Crosley papunta sa mga gumagawa sa kalye.
Pero kahit na nag-Italiano ako sa pakikipag-usap sa kanila...
pinahiram nila ako ng multimeter para suriin ang baterya.
Tama, wala nang baterya.
Di ko alam ang sa alternator output.
Inutil na kotse.
Habang nahihirapan si James sa binili niya habang lasing siya...
Nililibot namin ang mismong lugar, kung saan, noong World War II,
naghukay ang 80 na bilanggo ng 110 metrong lagusan
sa ilalim ng lutuan sa isa sa mga kubo.
Pinakita ang kuwentong ito sa isa sa mga magagandang pelikula,
na The Great Escape.
Kita tayo sa Piccadilly.
Bar ni Scott.
Tama.
Hindi iyon, di ba?
-Ang stove na 'yon? -Mukhang 'yan nga.
Oo. Tingnan mo, tingnan mo.
-Diyan bumaba ang lagusan... -Oo.
Tapos, papunta sa mga puno.
At mga tao mismo ang naghukay ng lagusan.
Charles Bronson...
Hindi.
-Gordon Jackson. -Tunay, aktuwal... Artista 'yan, Jeremy.
O, tingnan mo ito.
Ito ang mga trolley para sa paglilipat ng mga gamit.
Tingnan mo, doon mismo naipit si Charles Bronson.
Hindi... 'Yon ay... Sige.
Heto na, tingnan mo,
may litrato ng mga mismong tao,
James Garner, Steve McQueen, Donald Pleasence.
Hindi, inuulit ko, galing 'to...
Tingnan mo, tingnan mo, ang tunay na litrato
na kuha sa lagusan kasama si Dickie Attenborough.
Jeremy. Tayo'y... Para malinaw ang pinag-iba ng kathang-isip at katotohanan,
ang mga sinabi sa kuwento ng pelikula na nangyari...
-Ayun sila. -...pero di 'yon nangyari.
-Gordon Jackson at Dicky Attenborough. -Di nila ginawa 'yon sa mismong araw.
Minabuti ko nang ilabas si Jeremy,
at nakita namin ang monumento na minamarkahan ang ruta ni Harry,
ang code name ng lagusan.
-Grabe. Milya. -Oo.
Gumagapang sila rito sa ginawang lagusan. At buhangin 'to.
Sa kahit anong sandali...
-Kamatayan, sa kahit anong paraan. -Oo. Ang galing.
Sinamahan na kami ng guide.
Gaano kalalim si Harry?
Sa pagitan ng walo at siyam na metro, na 30 talampakan...
-Metro? -Metro, siyam na metro,
na halos kasinglaki ng puno.
Oo.
-30 talampakan 'yan. -Tama.
-Bakit gano'n kalalim? -May dahilan.
Tinawag ang kampo na walang takas, ibig sabihin, ang mga German,
naglagay ng mikropono sa paligid ng kampo
-para malaman kung may lagusan. -Dapat mas malalim sila roon.
-Mas malalim dapat sa mikropono. -Oo.
Nagulat ako. Di ako makapaniwala sa haba,
at di ako makapaniwala sa lalim nito.
Nagtataka kami kung bakit hinukay ito,
kasi lumalabas na ang kampo ay parang bakasyunan.
Ito ang swimming pool?
Oo, 'yan nga.
-Hindi ako tatakas dito. -Hindi, ako rin.
May hockey rink dito.
-Ano? -Ano?
Oo. May malaking sport field sa likod ng mga puno.
At kapag taglamig, may malaking hockey rink.
-May lugar pang-sports, may swimming... -Library...
-Library. -Teatro.
-Ano? -Teatro.
Sigurado ka bang hindi 'yon mga taong gustong pumasok?
Oo.
Pinakita sa amin ng guide ang sinasabi niyang teatro.
-Diyos ko. -Hindi.
Tatlong daan at pitumpung upuan.
-Orchestra pit, stage, backstage. -Binuo ito...
-Binuo ito para sa teatro? -Binuo para sa teatro.
Akala ko, parang silungan na ginamit nila, para kung...
Oo, parang It Ain't Half Hot Mum. Diyos ko po, patawarin!
Kapag umabot ako sa labanan ng digmaan,
magpapahuli ako.
Pero alam mo ang sabi nila.
"Wala kaming pakialam kahit kumportable ang kampo.
"Tatakas pa rin kami."
Tungkulin nila 'yon. Dapat tumakas sila.
-Oo. -Nakatakas sila.
Sa pagpapaalam namin...
Nakakamangha talaga. Maraming salamat sa impormasyon.
-Walang anuman. -Sobrang ganda.
Umalis na kami.
Ang galing.
Isa sa sampu ito ng magagandang bagay na nakita ko,
lugar na napuntahan ko.
Road trip na wala pang nakakaisip gumawa
ay sulit.
Kapag inisip mo 'yon. At nakapili ng tamang kotse, tulad ko.
Kahit di ako nakapunta sa war camp,
napaandar ko naman ulit ang Crosley.
Nagsisimula na akong mag-isip kung ba't inalala ko pa.
300 milya kahapon.
Sa schedule ngayon ay 300 milya ulit.
May 1,100 milya pa.
Apat na beses ang katumbas nitong ingay na naririnig ko.
Hindi talaga ako... Tingin ko, di ko na kaya.
Diyos ko!
Sa kalayuan, sa simpleng Polish lunch,
pinag-usapan namin ni Jeremy kung paano sinisira ni James ang biyahe.
Di nakapunta sa Hesus.
Di nakapunta sa bilangguan.
-Di nakapag-almusal. Tanghalian. -Di niya magagawa ang magaganda.
WALANG ALKOHOL NA BEER. NAKAKAINIS.
Di natin makukuwento sa kanya, di siya nakasama.
Di siya makakasali sa usapan natin. Hindi 'yon masaya, di ba?
Dahil 200 milya pa ang layo ng Kraków,
hindi na namin mahihintay si James, kaya tumuloy na kami.
At pinagpatuloy pa namin ulit, ang paborito naming pag-usapan.
Anong Jaguar ang may overdrive?
Siguro, mayroon ang Mark 2, tingin ko.
Alam ko mayroon ang Triumph dahil mayroon ang Dolly Sprint.
Magandang hapon.
Ano?
James May, pandaraya 'yan.
Hindi puwedeng sumakay sa reserbang kotse at hilahin ang kotse mo sa trailer.
Kung may racehorse ka, hindi mo sasakyan papuntang Aintree, di ba?
Ikakahon mo 'yon.
Kung may maganda kang kotseng pangkarera,
isasakay mo 'yon sa trailer papunta sa racetrack.
'Yon ang ginagawa ko.
Dadalhin ko ang kotse sa susunod na event.
Ayaw kong maging bastos, tanda.
Pero sinisira mo talaga ito, ano?
Ang pinakagusto ko ay...
kung gaano kalala ang Crosley na napasakay ka sa kotseng
nakalagay ang "titties and beer" sa gilid nito?
Oo nga, magandang punto, at talagang pinag-isipan ko ito,
at nagdesisyon akong...
kaya ko ito.
Matapos ang mahabang biyahe, nakarating kami sa wakas sa Kraków,
na 'yon pala, ay isa sa tunay na yaman ng Europe.
Isa mayayaman sa kultura sa mundo ito.
Oo.
Ayaw kong pumunta ritong nakakotse
na may nakalagay na "titties and beer", sigurado 'yon.
Sining, musika, arkitektura, "titties and beer."
Alam ko na 'yan. Salamat.
Huwag mong patinginin ang babaeng 'yan.
Sige, magpapanggap na lang akong kumakamot ng mukha dahil nag-iisip ako.
Dati na kaming may mga fans sa Poland,
pero alam kong wala na ang kasikatang 'yon.
Kaso nga lang...
-Uy, Mr. James. -Hello.
Buti na lang, puwede na naming iwan agad ang mga kotse namin
dahil gustong bisitahin ni Jeremy
ang sinabi niyang pinakamaganda sa buong mundo.
-Hello. Puwedeng tatlong tiket? -Oo, sige.
-Ayan. Ayos. -Salamat.
Di pa ako nakapunta sa waxworks na museo.
At paraan ito para ilabas ni Hammond ang pag-arte niyang parang wax.
May...
James, 'yan ay... Tama na.
Darating dito ang mga namamahala nito. Masasaktan sila.
-Sige, di nakakatawa. -Hindi talaga.
Naglalabas siya ng whopper, di ba?
Nilalabas niya ang kinain niyang marami no'ng almusal.
Diyos ko!
Di ko alam makakatayo ka riyan...
"Ein Reich, ein Volk... Teka lang, tumumba ako patalikod."
Bakit nakasandal? Ano?
Di ko pa nakitang ganyan ang kurbata niya.
Maayos siyang manamit, bilang tuntunin.
Tingin ko, sinasadyang gawing ganyan kasama.
Oo.
Ang dami kong nakikitang maganda sa Poland.
Ano naman iyan?
O, Diyos ko.
Alam natin 'yan dahil sa simbolong nasa pader.
Ngayong nakita na namin ang mga pop icon...
nagtungo na kami sa lugar na akala nami'y motoring area.
Ikaw ba 'yan?
Hindi ako.
Sabi, ikaw.
-Si Sylvester Stallone 'yan. -Akala ko, ikaw.
Hulaan n'yo sino?
George Lazenby? Di ko alam.
'Yan ay... Ano?
Sino naman 'yan?
-Si Keira Knightley ba? -Tingin ko nga.
Hindi 'yan kamukha ni Keira.
Gusto kong makitang tumayo si Keira Knightley dito,
katabi niyan.
Gusto ko makita si Keira Knightley na naglalakad sa Kraków.
Walang magpapa-autograph, sasabihin, "Di 'yan si Keira.
"Di niya kamukha."
Matapos ang sandali sa Doctor Who, sa oo o hindi siya na zone,
pumasok kami sa isang misteryosong lugar.
Nakakatakot na gubat.
Nakakatakot ang ilang dekorasyon.
Maganda lahat, liban lang sa gawang wax.
James May.
Ryan Reynolds.
Si Paul Walker.
Tapos, sa kuwartong mayroon pang-Elvis Presley yata...
-O, Diyos ko. -Oo.
Nigel Mansell.
Hindi naman, di ba?
May bigoteng tugma sa kilay niya.
Siya nga.
-Bakit siya ang... -Pero bakit si Nigel Mansell?
Ba't hindi si Lewis Hamilton?
Medyo luma ang kinuha nila.
-Hindi. -Pagpalain siya, pero...
Lando Norris.
-Hindi. -George... Ano. Russell.
Naiinis ako rito.
James, di naman sa di maganda.
Mali lang 'yong pinili nila.
Bigla akong may naisip.
Nanakawin ko 'to.
Kapag kinuha natin 'to, mapipilitan silang palitan, tama?
Ng Lewis Hamilton.
Tama. Ito ang sasabihin ko sa 'yo.
Malayong-malayo pa ang Slovenia
-at pangit ang kotseng dala mo. -Oo.
-Kung dala natin ito... -Ano?
matutuwa tayo rito.
Matutuwa tayo.
Tuwing medyo nalulungkot tayo,
minsan ang Titties 'N' Beer ay sobrang sama,
ano lang... tingin ka sa rear view mirror mo,
at sa tabi ko...
Ay isang kamukha ni Nigel Mansell.
Ano ba...
Sige.
-Papunta tayong... -Hindi, sandali.
-Sasama siya sa biyahe natin. -Mag-Birmingham accent ka.
Taga-Birmingham ka.
"Gusto ko 'yan. Tama na 'to. Tara't magmaneho tayo sa labas."
-Ilalabas ka namin, -"Salamat at sinama n'yo ako,
"natutuwa akong libutin ang buong museo."
-Ano lang... -"Gusto ko talagang makita 'to.
"Nakita ko 'yong sa London. Di kasingganda nito, di ba?
"Mangangarera ako ngayong hapon.
"Nakabihis na ako.
"Ingat sa ulo sa pader na 'to.
"Naku, nauntog.
"Paalam muna, Paul Walker, pare."
Ituloy mo lang.
"Ayaw ko kay Harry Potter.
"Basura.
"Sandali, mga 'tol. Sandali lang, andiyan na."
Mga pare, di tayo makakalabas dito.
Dito na lang.
"'Yon, mga 'tol, ay magandang pagbisita.
"Salamat at sinama n'yo kami."
-May may-ari ng bagay na 'to. -Posible.
Oo, baka magulat sila't kasama nating tatlo si Nigel Mansell sa loob.
No'ng gabing 'yon, nanatili kami sa Kraków,
ibig sabihin ay may oras akong maghiganti sa mga kasama ko
sa paglagay ng kotse ko sa restaurant.
Handa na? Okey.
-Sige. Saan tayo? -Ayos. Doon.
-Dito? -Sa kabila ng kalye.
Kabila ng kalye. Ayos. Magaling. Salamat.
Perpekto.
Tawid sa hardin.
Ako na ang bahala.
Kinabukasan, nakuha ko ang Crosley
kung saan ito iniwan ni Hammond at Clarkson sa pagkakataong ito.
At hinintay ko sunod ang reaksiyon nila sa ginawa ko.
Paano ako magmamaneho nito?
Ano'ng...
Tingin mo, may problema ka?
Magandang umaga. Oo. Sige, magandang umaga.
Galing ba 'yon sa kotse mo?
Parang pag pumepreno.
Oo, brake bell 'yan, safety feature.
James May!
Naku, kinabit mo ang busina sa indicator ko, loko ka!
Ang galing talaga.
Teka, 'pag inalis ko ang paa ko, may bagpipe.
Ayos ba ang candelabras, Nigel?
"May ganyan ako sa banyo ko sa taas, mayroon."
Nasa highway na kami agad, papunta sa susunod na bansa, ang Slovakia.
At agad, may napansin akong dalawang bagay.
Una, natutunaw na ang mukha ni Nigel Mansell.
Naku.
At pangalawa...
James, naiwan mo ang Crosley mo.
Wala sa likod ng Titties 'N' Beer mong kotse.
Mismo.
Alam ko. Kinabit ko 'yon sa trailer ng crew van.
Ano?
Ang kombinasyon ng hot rod at mahabang trailer
na may tumatalbog na kotse ay masagwa talaga.
Dala ko ang reserbang kotse.
Narito ang reserbang kotse para sa pagkakataong ito.
Ang reserba ay kung sasabog ang una mong kotse,
hindi dahil ayaw mo lang.
Di mo puwedeng baguhin ang patakaran dahil di ayon sa gusto mo.
Nabago ko na nga, kita n'yo.
Sa totoo lang, kahit walang nakakabit na trailer,
di rin umunlad ang karanasan ko sa hot rod.
Saan ako magsisimula?
Nakabaon ang silinyador sa pinto,
kaya nagmamaneho akong nakapaa sa kanan.
Pero matalas ang silinyador
at bumabaon sa paa ko, na ngayon ay manhid na.
At sobrang liit ng manibela nito.
Kumakanan ito sa pagpreno, at sobrang init,
maingay, pero hindi naman ito tunay na hot rod.
Lumang straight-six Jag na makina ito.
Dapat V-8 ang motor nito.
Gayumpaman, di tulad ng Crosley,
hindi ito laging namamatayan.
Naku naman.
Huminto tayo.
Ano?
May usok.
Ang init, ang init.
Amoy mainit nga.
Ayan.
-Alam mo itong makina. -Alam na alam ko itong makina.
Umiinit ito. Niluluto ang sarili.
-James? -Bakit?
Sinira mo ang trabaho.
Hindi pa tapos. Mag-isip-isip muna tayo.
-Oo, may naisip ako. -Talaga.
Iniisip kong may magandang restaurant tayo para sa tanghalian.
Oo.
Di tayo aabot do'n kung tatayo lang tayo
-at nakatitig dito habang lumalamig. -Hindi.
Sa pagdedesisyon...
-Good luck sa lahat. -Good luck.
bumalik na kami ni Hammond sa biyahe.
Di ko na alam ang mangyayari ngayon.
Wala pang nakakakasira ng reserbang kotse.
Ipamaneho na lang natin kay Nigel Mansell.
Ano sa tingin mo, Nigel?
"Gusto ko 'yon, tingin ko, nakakatawang
"may 'tiities and beer' sa gilid ng Ford Pop na may makina ng Jaguar."
Papatayin ang overdrive.
Diyos ko.
Nagpaalam na kami nina Richard at Nigel sa Poland
at tumawid sa border papuntang Slovakia.
Humanda kayo, narito na ako.
Diyos ko, inutil na kotse.
Hello.
Diyos ko, babae.
Maraming salamat. Pasensiya na sa kotse.
Nakasakay ako sa nakakasakit na hot rod na may "titties and beer" sa gilid,
o inaantala ang lahat sa Crosley.
Di pa ako nambulilyaso nang ganito sa isang film segment.
Kalahating bansa ang layo,
naaawa na kami ni Richard kay James.
At dahil mabuting kaibigan kami, may plano kami para pasiglahin siya.
Heto na siya.
Wala siyang bonnet.
'Yan ang pampalamig niya.
-Nahirapan siya, ano? -Tingin ko, oo.
-May. -Hello.
Makinig ka. Kita naming ikaw ay...
Naiinitan ka't nag-aalala,
-at di na naman nakasama sa tanghalian. -Oo.
Pero huwag kang mag-alala,
-dahil may sorpresa kami sa 'yo. -Sige.
Mga lumang eroplano para tingnan mo.
-Oo, mga MIG ito, sigurado. -Oo.
Mga SU, Hind helicopter.
Hindi 'yan ang sorpresa.
-Mas maganda riyan. -Sige.
-Mas maganda. Talaga. -Mas maganda sa mga ito.
Gumawa kami ng drag race para sa Crosley mo.
-Pasensiya na. Biro ba ito? -Hindi.
Lilinaw ang lahat kapag nakita mo ang mga kalaban.
-Sumunod ka. -Tingnan mo ang makakaharap.
James, una sa lahat, kalaban sa drag race number one.
Isang Tatra tipper truck.
-Magandang truck ito, pero mabigat. -Oo.
Labingwalo't kalahating tonelada.
Kalaban number two, isang JCB tractor.
Oo, ito ay labindalawa't kalahating tonelada.
-Tama. Lakas... -Oo.
Di mahalaga. Timbang lang, di 'yan gawa para sa pabilisan.
-Tractor 'yan. -Di mahalaga.
Tapos ito, Velorex na three-wheeler.
Gawa no'ng early '60s,
noong dating Soviet Union, para sa may mga kapansanan.
-400 horsepower. -Hindi, 12.
At ang huling mong kalaban sa drag race ay isang tao.
Pangalan niya'y Martin.
Puwede bang matuwa ka naman sa ginawa namin?
Sisigla kang muli rito.
Drag race ito na ipapanalo ng Crosley mo.
Nasasabik ako.
Masuwerte siya't kaibigan niya tayo.
-Nagsimula na sila. -Oo nga.
Bakit? Bakit ko ginagawa 'to?
'Yong sasakyan ng may kapansanang gawa no'ng Soviet Union
sa early '60s, tingin ko, ang nangunguna.
Dali.
Lumalayo na ang JCB.
Tingnan mo 'yong tao!
Naku naman. Sige na, kotse. Kaya mo 'yan.
Heto na 'yong tatlong gulong.
Kaya bang tumalo ni James ng tao?
Dali.
Buwisit ka!
-Hindi. Di niya kaya. -Hindi niya nga kaya.
Di 'yan ang pampasiglang gusto natin, di ba?
Ayusin mo ang mukha mo.
Pare...
Bastos naman.
Di siya mukhang masaya tulad ng inaasahan natin.
-Hindi bumalik ang sigla niya. -Hindi.
-Gusto ko sana. -Hindi.
No'ng gabing 'yan, para magpasalamat sa drag race,
may ginawa pa ako sa mga kotse nila,
na naging halata agad kinabukasan.
Ano 'yong...
Galing ba sa akin?
Tingnan mo 'yong mukha.
-James? -'Yon ba'y... Ano'ng sinasabi?
Ikaw na ang umalam.
Sandali, Hammond.
-Marunong kang mag-Slovakian? -Oo.
-Puwedeng sandali lang? -Oo, sige.
Slovakian siya.
-Hello. -Hello. Ano'ng sabi?
"Baog ako."
"Importante"?
"Baog."
Sandali. Isasalin ko.
-"Baog"? -Oo.
Ano ito? "Baog ako."
James May, baliw ka.
May mas lalala pa naman.
Sa totoo lang,
di ko sasabihin kay James May ito, pero medyo nagustuhan ko ito.
Para siyang may pagka-Cruella.
Puwede na sanang tumungo patimog sa puntong ito,
pero nagdesisyon kaming magtagal pa nang kaunti sa Slovakia
para sa magandang dahilan.
Sa araw na ito, ginawa ang Audi Q7 sa Slovakia.
Pati rin ang Q8.
Pati ang Volkswagen Touareg,
ang Porsche Cayenne, ang Porsche Cayenne, Coupé,
ang Land Rover Defender, ang Land Rover Discovery,
ang Peugeot 208 at Volkswagen Up.
Mas marami pa silang binubuong kotse kaysa sa populasyon ng Slovakia
kumpara sa ibang mga bansa sa buong mundo.
Ang pagbuo ng kotse ay nasa dugo na ng parteng ito ng Europe.
Bago ang panahon ng Soviet, mala-Diyos ang Tatra,
at magaling din sila sa aerodynamics.
Kahit sa ilalim ng kahigpitan ng komunismo,
magagandang sports car ang Škoda
at mga sandata sa rally na puwedeng panapat sa mga gawa sa Silangan...
at 'yon lang ang mga alam namin.
Noong 1957,
noong ang komunismo sa Czechoslovakia ay nasa...
pinakamarumi at pinakamagulong kundisyon,
isang maliit na grupo ng mga engineers sa Škoda, kalahating dosena sa kanila,
ay bumuo ng kotseng pangkarera sa Le Mans.
At ito 'yon.
Kahit dinisenyo itong pangkarera
at siksik
na ang harapan ay may butas para magkasya ang cylinder head,
ito ay tunay pa ring napakaganda.
Maaaring 1,100 cc lang ito,
at 91 horsepower lang ang kaya,
ang kotse ay 580 kilo lamang.
Top speed ito na 124 milya kada oras.
At mas malaki pa ang paliguan ko rito.
Ang rebolusyon ay 8,500 RPM.
Maganda ring imaneho..
Nasa harap ang makina pero ang gearbox ay nasa likod.
Balanse ang timbang.
Maganda, bago ako sumakay.
Medyo nagbago ang lahat.
Iniisip ko pa ring matatanggal ang manibela. Tingnan n'yo.
Tingnan n'yo.
Medyo natatakot ako sa ganito.
Pero hayaan na natin.
Ito ang tunay na sports car.
Ito dapat ang ginagawa ng Ferrari ngayon.
At Maserati, at Alfa Romeo.
Sobrang liit, sobrang gaan,
sobrang bilis, maliksi, at listong kotse.
Gusto ko ito. Gustung-gusto ko.
Sayang, nang oras ng matapos ang kotse,
tumindi ang Cold War at di na ito umabot sa Le Mans.
At dalawa lang nito ang nabuo.
Sa puntong ito, hahayaan ko sana si Kapitan Miserable na subukan ito.
Pero napagtanto kong sa totoo lang...
mas bagay sa kanya ito.
Gawa ng isa pang Czech carmaker, Praga, tinatawag itong Bohema.
Wala sa isang tonelada ang timbang.
Kaya pangkarera ang gaan nito,
at pinapatakbo ito ng makina ng Nissan GT-R,
na binago para makapaglabas ng 720 horsepower.
Ibig sabihin, aabot ito ng 190 milya kada oras,
at 60 ang bilis sa loob lang ng tatlong segundo.
Nakasulat sa buong katawan nito ang "James May".
Grabe!
Diyos ko!
Ang ganda iliko. Walang manibela, may pamatok ito.
Kahit sa masikip na circuit na tulad nito,
hindi ko na inaalis ang kamay ko sa posisyong alas-2:45.
Sobrang bilis ng arangkada.
At hindi bilis ang habol nila, gaan at liksi ang gusto nila rito.
At mayroon talaga ito no'n.
Sobrang ganda.
Sobrang ganda talaga.
Isang milyon pounds.
Isang milyong pounds ito.
Maganda naman.
Medyo mahirap 'yon kasi parang bata at kalokohan.
-Oo nga. -Oo.
-Pero parang buo at tapos na siya.
Magagaling talaga ang mga Czech sa bagay na 'to.
Pagtiyagaan lang nila ang bahagyang pagkaantala.
World War II, binomba sila, at sumailalim sa mga Soviet.
'Yan ba... 'Yan ba ang pinto?
-'Yan ang pinto. -'Yan ay isang hatch.
-Oo, tama kayo. -Oo nga.
Nakakamanghang engineering ito galing sa mga Czech.
Pero may mas maganda ang ginawa ng mga Slovakian ngayon.
Lumilipad.
Totoo nga.
Nga...
Ngayon lang ako nakakita ng ganito.
Ito ang AirCar,
ang unang lumilipad na kotseng tumawid ng airport
imbes na bumalik lang agad sa pinanggalingan nito.
Agad itong aakyat sa 8,000 talampakan sa bilis na 120 milya kada oras.
At ang may gawa, si Stefan Klein,
sinabi niyang maibebenta na ito sa loob ng isang taon.
BOSES NG MAY KARANASANG CAMERAMAN
Ayos!
Lumapag na ang kotse.
Madalang akong walang masabi,
-pero wala akong masabi. -Oo.
Sabi nila, no'ng mga bata pa tayo,
"Lilipad ang mga kotse balang-araw." Iisipin mo, "Hindi."
Ang isa pang importanteng bagay ay,
hindi lang 'yon lumilipad, naimamaneho rin 'yon dito.
-Oo nga. -Dumating 'yon sa kalye.
-Dumaan sa highway. -Oo, tapos, naging eroplano.
"Di ako namangha. Di ko nagustuhan."
"Walang lumilipad na kotse."
-"Hindi ko talaga nagustuhan." -"Kotse o eroplano.
-"Ayaw ko ng isa lang." -Ang mukha niya.
Naku. Huwag mong sabihin.
Nagpatuloy kami sa aming road trip
na walang pang nakakaisip gumawa noon...
patimog patungo sa Hungary.
Habang si James ay umuungol pa rin na parang si Nigel Mansell noon.
Maliit pa rin ang manibela.
Nakalubog pa rin ang silinyador,
at sobrang layo sa lapag.
Lumiliko sa kanan kapag pumepreno.
Si Hammond, "May sunburn ako."
Si Jeremy naman, "Di ako sigurado
"kung maayos ba ang aircondition ko."
Hindi niyo lang alam.
Oras na makarating sa Hungary,
nakatanggap kami ng mensahe galing kay Mr. Wilman, na dapat mag-report kami rito.
Para itong karera sa damo.
Diyos ko, ang lagkit.
Probinsiya ito. Pasasayawin tayo ng Morris.
Heto na. Text ni Mr. Wilman.
Ano'ng sabi?
Salamin ko muna. Sandali.
Hurado tayo sa karera ng mga terrier.
"Kakarera kayo paikot sa track na inayos ko."
-'Yon na siguro 'yon. -Oo. 'Yon.
"Ang mananalo ay ang pinakakaunting beses na nabaril."
-Ano? -Baril?
Mabaril ng ano?
Sikat ang Hungary sa Rubik's Cube at goulash.
Alam ng lahat 'yon.
Ang hindi alam ng lahat
ay galing sa bansang ito rin ang pinakamagagaling na archer.
At nakarating kami sa archer academy na pinapatakbo ng lalaking ito.
Parang hindi matalas.
Tingin mo, tatagos ito sa kotse?
Baka.
Isang paraan lang para malaman.
Humanap ng boluntaryo at gawin ang ating pagsusuri.
"Sige, mga 'tol, may trabaho raw kayo para sa akin.
"Heto ako, handang maglingkod."
-Ayos. -Usog ang kamay, Nigel.
"Ayan. Sa kandungan na lang. Seryoso na 'to."
Sige. Heto na.
Papanain mo lang?
Tingin ko lang, hindi tatagos ang pana riyan.
-Hindi. Tama nga. -Pero kung magmintis sila...
Mismo.
-Nandoon tayo. -Alam ko.
Okey.
Paano kung tumalbog at tamaan ako sa mata?
Diyos ko po.
At ikaw ang gumawa no'n.
Nakakabagabag, di ba?
Naku.
"Mga 'tol, may pana ako sa ulo."
Pero magagaling sila.
Ang punto ko ay si James May, sa layong 20 talampakan,
ay nagmintis, di ba?
At di gumagalaw ang target.
Oo, pero ako...
Magiging... Umaandar tayo.
Para lumala pa, isa pang text galing kay Mr. Wilman.
"Papanain kayo ng mga archer
"habang nakasakay sa kabayo."
-Kaya gagalaw tayo bilang target. -Oo.
-Aandar din sila sa kabayo. -Oo.
Oo.
Sa hayop na natatakot sa
paper bag, hangin, ulan, araw, graba, doorknob...
Malutong na pakete.
Habang nakasakay, "Oo, asintado na ako,"
tapos, bumahing ang kabayo, o sumipa, o may ginawa.
Pana sa mukha mo.
-Tingnan n'yo. -Alam ko. Ayaw ko 'yon.
Oo, alam ko 'yon.
Sa track ni Mr. Wilman,
nagparang Game of Thrones ang lahat.
Matapos ang mahabang usapan sa pagitian namin ni Hammond,
napagdesisyunan naming mauuna si James.
One, two, three, simula!
Pagbagal ang taktika ni James,
kasi wala na siyang magagawa.
Heto na ang nangangabayo.
Narinig ko 'yon.
At 'yon.
Naku, 'yon ay tunay--
Naging porcupine si James May.
Diyos ko. Paparatingin mo ako sa finish line.
Diyos ko.
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima,
-anim, pito, walo, siyam... -Anim, pito, walo, siyam.
...sampu, 11, 12,
-13, 14. -Labintatlo, 14.
-Ang puntos mo, James May, ay 14... -Sige.
...at buhay ka.
Sunod na si Hammond...
One, two, three, paalam!
...at di tulad ni James, puwede niyang bilisan.
Tingnan mo, alikabok.
Gusto niyang magtago sa mga alikabok.
Diyos ko. Pinupuntirya ako.
Diyos ko! 'Yon ay--
Di ko nagustuhan 'yon.
Kahit eksakto ang ilang mga pana...
mukhang umubra ang paggamit ni Hammond ng bilis at lakas.
Isa lang dito. Nakakadismaya.
-Nasira pa. -At nasira.
-May pito lang siya. -Apat...
-Lima, anim, pito. -Pero...
Sandali lang.
Nalaglag ang isa mong target.
-Ano... -Madaya.
Ilan pala? Pito?
Oo, tapos, 'yong tatlo, sampu.
Nalaglag niya ang target bago matapos, may penalty na apat, 14.
Kaya patas.
Ito ba'y international na patakaran para rito?
Hindi ka puwedeng basta na lang...
"Oo. Sang-ayon ako, sinasabi ko lang."
-Tatlo sa isa. -Huwag mong isali si Nigel dito.
Sumali na siya.
Kaya 14, 14. Labing-apat ang tatalunin.
J. Clarkson, handa ka na?
Oo, di masaya, pero handa na.
One, two, three, andar.
Siguro'y nalilito sila sa ganda ng kotse ko...
Diyos ko.
Mas maraming tira sa katawan ang mga archer kaysa sa target.
Sa salamin.
Tapusin n'yo na!
Kahit siguradong panalo na ako,
malaki ang sira ng pangkat Le-Seyde.
Natanggal ang ulo ni Nigel Mansell!
"Tingnan mo ang nangyari."
"Pinana ako sa mukha.
"At natanggal ang ulo ko."
Bilangin natin ang tama mo?
Sige. Isa, dalawa, tatlo, anim. Nanalo ka.
Nabuhay ako, napugutan ng ulo si Nigel Mansell,
-at basag ang candelabra ko. -Nasira.
At pangungusap 'yon na wala pang nakapagsasabi.
Kinabukasan ng umaga, pinatay namin ang aming mga telepono
para di na kami ma-text ni Mr. Wilman,
at nagtungo na sa huling bansa, ang Slovenia.
Sige, inayos ko na ang mga chandelier ko.
Pero pinakaimportante, inoperahan ko si Nigel para mabalik ang ulo.
"Kayo, maganda ang buhay n'yo.
"Totoo. Totoo ang sinasabi ko."
Samantala, si James sa hot rod ay balik na naman sa pag-ungol.
Diyos ko, buwisit ito.
Ang ingay, ang pangit, ang baho.
Nakasakit ako ng babae sa iba't ibang lugar.
Sasabihin ko na, at marami silang magkakalaban,
ito na ang pinakapangit na kotseng minaneho ko sa TV.
Sa buong buhay ko.
Hindi man lang mabilis.
Ang pinakamataas na numerong nakita ko sa speedo ay 70,
at alam kong nasa bandang 64 lang 'yon, 'yon na.
Di nagtagal, nakarating kami sa Slovenia,
kung saan namangha agad kami sa tanawin.
'Yon ay... Diyos ko, ang ganda.
Grabe.
At agad naming nalamang di lang pala maganda ang mga bundok na 'to...
mapapakinabangan din sila.
Mapapakinabangan para malaman namin ang hot rod ni James
ay kasingbagal ng sinasabi niya.
Gaano kabilis ang inabot mo sa hot rod habang minamaneho mo?
Siguro, 65 milya kada oras.
65. Okey.
Tingnan natin ang aabutin nito sa kamay ng isang bihasa.
Heto na nga siya, sa katunayan.
"Ipakita lang sa aso ang kuneho. Ano'ng mayroon dito?
"Isa lang ang makakagawa nito, at ako 'yon na may pana sa mukha.
"Handa na ako."
"Ngayon, may world champion na kayo sa nakasakay dito."
"Bihasa sa pagmamaneho."
Sige, Nigel, straight six iyan, kita naman.
Pero para bigyan ka pa ng puwersa, nagdagdag kami ng gravity.
65 milya kada oras ang tatalunin sa isang pasada.
Malalaman namin ang bilis mo
kasi may pambasa ng bilis dito na nakakonekta sa speed trap.
"Huwag kayong mag-alala. Sisirain ko ang pambasa ng bilis."
"Tingnan n'yo ang pagmamaneho ko."
Handa ka na, Nige?
"Oo. Handa na."
One, two, three, sige.
-Umaandar na siya. Umaandar na. -"Paalam, mga 'tol."
-Nigel. -Kanan lang.
Kahit natanggal ang buhok ni Nigel sa pagbangga,
nakontrol niya ang sasakyan,
at tinalo ang bilis ni James.
Pero sayang, di na maisasalba ang hot rod.
Ngayon lang ulit ako nakakita ng pagkasira mula no'ng pumasok si James sa tunnel.
-'Yon ay, grabe... -Bengkong na.
Uy, Nigel.
Umabot kang 89.4 milya kada oras.
25 milyang mas mabilis sa nagawa ko.
-Mahusay. -"Wala akong pakialam. Ayaw ko na.
"Ayoko ng gig na 'to. Di maayos.
"Tingnan n'yo naman ito, walang dignidad."
"Naku, pare!"
Tatlong araw niya pa lang tayong nakakasama.
Di natin siya kasama, sasabihin nila,
"Naaalala mong kasama si Mansell?"
"Di siya tumagal, 'di ba?"
Humingi tayo ng tawad sa may-ari ng ski resort.
-Pasensiya na. -Pasensiya.
-Pasensiya. Patawad. -Pasensiya.
Patawad.
Biyahe na ulit kami, nakakalungkot na wala si Nigel.
Pero ang kinagandahan,
60 milya na lang ang layo ng katapusan sa Lake Bled.
At nakangiti na naman ang kasama namin.
Hello ulit, dating kaibigan.
Ang sarap bumalik sa 'yo.
Sana wala akong sinabing masama sa 'yo.
Kung mayroon man, di ko sinasadya.
Sandali.
Huwag kang titigil.
Pakiramdam naming babalik sa dati ang lintik.
umalis na kami ni Jeremy.
Paglagpas sa Crosley ay mangyayari na ngayon.
Paalam.
Gusto ko talagang makarating sa Lake Bled bago dumilim.
Kasi narinig kong sobrang ganda roon.
At sa nakita na namin ngayon,
mataas ang inaasahan ko.
Milya-milya ang tinakbo namin sa makinis na daan,
dinadama ang The Sound of Music na tugtog.
At sa paglubog ng araw, narating na namin ang destinasyon.
Diyos ko.
Ang ganda nga.
-Sobra. -Oo.
Kung ipipinta mo 'yang tanawin at ipapakita sa isang tao,
sasbihin nila, "Sinobrahan mo naman."
Walang dalawang simbahan.
Isa lang sa isla, at isa roon.
At may kastilyo sa bangin.
Nag-iisa lang ito sa mundo.
Pero tingnan mo, naroon lang.
Sobrang ganda.
At gusto ko ang kulay ng tunaw na yelo.
Maganda 'yon, magandang tanawin.
Puwede nating hintayin si James dito.
O, humanap tayo ng, siguro ng bar, restaurant.
-Na may tanawing... -Na mukhang ganyan,
-at masarap na beer. -Sige.
Mas gusto ko 'yan, dahil bilang team, gagawin nating...
66.6% sa atin ang iinom ng beer habang tinitingnan 'yan.
Oo.
Nakakalungkot lang, di dumating bago dumilim si Kapitan Bagal.
Kumain akong kalahating baboy, pero tatlo lang ang paa niya.
-Para 'yon sa... -May!
-Magandang gabi. -Nakarating tayong lahat.
Welcome.
-Buti't narito ka na. -Salamat.
-Narito ka na. -Oo nga.
Natapos ang trabaho. May nagawa tayo.
Mahusay tayo. Nagawa natin.
Ang sagabal lang ay, pasensiya na sa sasabihin ko,
ang tanawin, ang Lake Bled ay... Hindi ba, Hammond?
Di kapani-paniwala.
Di sapat ang tanawin. Isa itong pagdiriwang...
Sabi niya, di raw natunawan ang mata niya.
Hindi na niya kaya.
Mahilig ako sa lawa, pero walang tatapat dito.
Sayang at di mo naabutan.
Makikita ko 'yon sa umaga.
May problema sa bagay na 'yan.
-May dumating na text. -Mr. William?
Oo. Aalis ang eroplano sa ikawalo ng umaga bukas.
Oo.
At 'yon ay, sa kotse mo,
-may dalawa't kalahating oras. -Sige.
At dapat may isang oras ka para mag-check in.
Pinag-isipan namin ito.
-Oo. -Talaga?
Wala nang makikita. Tapos na ang tanawin.
-Aalis tayo nang 4:30. -Talaga?
Kaya talagang sayang lang.
-Di mo nakita ngayong gabi. -Oo.
-Dahil madilim na. -Oo, di ba?
Di mo makikita sa umaga dahil mas madilim pa.
-Oo. -Kaya matutulog na ako.
At sayang na naman dahil masarap ang spaghetti bolognese dito.
Sige. Ayos lang. Kita tayo sa umaga.
Kita tayo sa airport.
-Wala ka nang makikita. -Di na kailangang bumangon.
Gusto ko lang maalala ito bago ako umalis.
Sunod na umaga, umalis na ako bago pa sumikat ang araw.
Sige na, bakal na lintik.
Sinuot ko pa ang t-shirt ko na Crosley. Tara na.
Maaga pa akong gumising sa dapat kong gising.
Dahil gusto kong sorpresahin ang mayabang na magkapatid,
na nakita ang lahat sa biyaheng ito at ako walang nakita.
Si May 'yan malamang.
Grabe ito.
Talagang ano...
Ako rin.
-Ano? -Ginawa niya rin sa akin.
Naku, ang-- Demonyo siya.
Tanga rin siya, kasi may reserba akong dalawa sa harap.
May gulong ako, pickup kasi 'to.
Dapat may isa.
Lintik!
Peke ang mga ito.
-Ano? -Mga peke.
Walang gulong dito.
Alin, mga gulong mo?
Kita ko ang loob.
Parang mga manifold, walang gulong.
Ikaw ba... nasaan ang reserba mo?
Wala ako.
Saan niya pala nilagay?
Wala tayong oras para dito.
At, natagpuan namin.
Diyos ko.
Malala pa, bawal ang de motor na bangka sa Lake Bled.
Kaya para makuha ang gulong namin,
dapat naming sagwanin ang tinatawag na rowing boat.
Hala, naku!
Para itong Swallows and Amazons, basura lang.
Tama.
Sa mali ako nakaharap.
-Direksiyon, Hammond. -Sige.
Kanang kamay. Di ko alam. Mali ang harap ko.
-Kaliwa at konting baba. -Ano?
Welcome back sa inyo.
Tingin ko, aabot ako, kung walang problema ang magandang kotse.
At ako, ipapaalala ko sa inyo, ang nauuna.
724 cc,
75 taong gulang, at heto, nananalo.
Naku!
Napunta ako sa languyan.
Sa paglipat ko kay Hammond sa kabilang bangka,
nakabalik na rin kami sa pantalan kasama ang mga gulong.
45 minuto ang nasayang.
Alam ko 'yan.
Huwag! Hindi, huwag, dahil di ko mabubuhat sa ganyan.
Preno, arangkada, singit. Salamat.
Magandang kotse talaga, ang magandang kotseng ito.
Mabuti na lang, lumulutang ang gulong.
Kaya matapos ang ilan pang mga bagay...
Sige!
Sa wakas ay umalis na kami.
Bagpipes, kailangan ng bilis.
Anim na litrong V-8, aabot ako ro'n.
Unang trabaho, hulihin si James May at itaboy siya sa kalsada.
Pangalawa, umabot sa eroplano.
Tama ang temperatura. Ang pressure ng langis ay maayos.
Isa na lang ang trabaho ng kotseng ito,
matapos ang maraming taon sa Earth, at 'yon ay dalahin ako sa airport.
'Yon na lang.
Pakinggan n'yo 'yan.
Sobrang lakas.
Oo.
Sige.
May tinutugis ako.
Sa unahan, haharapin ko na ngayon ang kalaban ng Crosley...
ang burol.
Diyos ko!
15 milya kada oras na lang.
Sige na!
Liko.
Ibabalandra ko sa kanto.
Tingnan mong nakita ko.
Sige pa!
Pasensiya na, pare. ailangan lang.
Iyon nga, di nakapunta si James May kay Hesus.
Hindi rin sa kampo ng mga bilanggo,
lahat ng tanghalian at hapunan sa buong road trip.
At ngayon, di sya aabot sa eroplano.
Tapos, isang milya ang tinakbo...
Naku!
Naku.
Umilaw ang oil light.
Temperature light.
Lahat ng ilaw ay bumukas.
Nag...
Nag-overheat na.
Ano 'yon?
Lahat ng ilaw ay bumubukas ngayon.
Kailangan kong huminto.
Naku.
At isa na lang.
May inaalala ba?
Di dapat magsaya, pero...
Diyos ko.
Tingin ko, ang problema'y...
Hindi... hindi sa tingin ko, alam kong ang problema ay
ang fan ay di umaandar.
Lumalabas, ang airport pala'y ilang milya lang ang layo
kung saan nasiraan si Hammond.
Heto na.
Aerodrome.
Kakainin ko ang tanghalian nila, mga inumin,
at hihiga sa mga upuan nila.
Pero, di tulad ng inaasahan ko ang eroplano ni Mr. Wilman.
'Yan ay... Diyos ko.
At kita naman, umaandar na ito.
Naku!
Tingnan n'yo. Nakababa ang rampa.
Nakababa ang rampa.
Malakas ang jet wash.
Pasok na!
Nalaglag na naman.
Susubukan ko ulit.
Sige.
Gulong sa likod.
Diyos ko!
Grabe.
Grabe! Lokohan ba ito?
Sige na, kotse.
Ayos, ayos, ayos, ayos, ayos.
Grabe!
Lumalayo na.
Padaan.
Gago ka!
Medyo nahuli ako.
Dapat magawa ko na.
Hindi, mga wiper, naku naman.
Parating na siya.
Di ko kaya.
Suko na ako.
Sige.
Heto na.
Ayos!
Naku!
Ayaw umandar.
Pumasok ka, James.
Ayaw na.
-Di ito lilipad nang ganyan, di ba? -Hindi.
Diyos ko!
Sige na, kotse. Kaya mo 'yan.
Tara na, James.
Maigi ngang ang runway na 'to
-ay 26 milya ang haba. -Natutuwa ako riyan.
Mas mahaba pa sa nasa Fast and Furious.
Mas mahaba pa.
Arangkada, arangkada!
Sige!
Ayun, ayun, ayun.
Diyos ko!
Umabot si James May sa eroplano.
Maligayang pagsakay!
-Salamat. -Nagawa natin!
-Nagawa natin. Lahat tayo. -Grabe.
-May natapos tayo. -Kakaiba 'yon.
Diyos ko, alam ko ang...
Pinasok natin ang kotse sa eroplanong kakalapag lang.
-May text ako. -Ano?
Si Mr. Wilman.
Sabi, "Gusto n'yong magkape? Nasa BA check-in ako."
Sige.
-Sa loob, di ba? -Doon.
Lahat ng ginawa natin ay walang kinalaman sa...
-biyahe. -Hindi, wala nga.
At sa grabeng pagkakadismaya, oras nang wakasan ito.
Maraming salamat sa panonood.
Hanggang sa susunod.
-Mayroong magagalit. -Oo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce