Tylko mówię...
nie wierzę, że Harris i Bakshi wrócili do Stanów.
Dlaczego mieliby ryzykować?
Zamieszkają na stałe w Dżakarcie albo Singapurze,
czy gdziekolwiek teraz są.
Hej, będziesz jadła te paluszki?
Hej.
- Sarah? - Co?
Paluszki, będziesz je...
To są frytki.
Nie chcę nic mówić, szefowo, ale chyba kręcimy się w kółko.
Ciągle ci powtarzam, że oni tu są i zaprowadzą nas do Colina.
Przepraszam.
Potrzebujesz przerwy.
Nic mi nie jest.
Bill?
Wygląda na to, że wychodzimy.
Prędkość przelotowa z powrotem na posterunek.
Wiesz, Sarah, nie jesteś w tym sama.
Ta masakra miała wpływ na cały wydział.
Trzech z tych gości było w mojej klasie w akademii.
Też chcę znaleźć Colina i tego kolesia, który to zrobił.
Ile już wypiłaś?
Więcej niż dwa, mniej niż dziesięć.
Chodź.
Powtarzam sobie, żeby odpuścić, ale...
za każdym razem, jak zamykam oczy, jestem tam.
Na ulicy.
I słyszę strzały.
- Jakby się to działo od nowa. - Ale się nie dzieje.
To koniec, przeszłość.
Nie dla mnie.
Część mnie ciągle tam jest.
Ciągle leżę w kałuży krwi.
Jakbym czekała na swoją kolej.
Co to?
Twoje wakacje.
Tylko nie do tej...
wirtualnej plaży tropikalnej.
O nie? Nie wiedziałam.
Nie, to nie jest kolejna symulacja.
To inne życie.
Życie?
Wiesz jak...
Kiedy jesteś we śnie, ciągle jesteś sobą,
ale to niezupełnie twoja wersja?
Tak jakby.
Kiedy jesteś we śnie,
żyjesz właściwie innym życiem, prawda?
Jesteś w innym świecie,
z innymi zasadami, które akceptujesz jako rzeczywistość.
To jest właśnie to.
Inny świat, który akceptujesz jako rzeczywistość.
Tak jak akceptujesz ten świat.
Nie tylko będziesz gdzie indziej,
ale będziesz kim innym.
Kim będę?
Nie wiem.
Każdy doświadcza tego w inny sposób.
Ale to będzie ktoś oparty na twoich myślach, snach,
wyjęty prosto z twojej podświadomości.
To wakacje od twojego życia.
To teraz brzmi super.
Jak długo to trwa?
Tylko dwie godziny, na początek.
Zobacz, czy ci się spodoba.
Jeśli nie, wyślę to z powrotem z opinią niezadowolonego użytkownika.
Myślę, że przyda ci się teraz przerwa od...
bycia sobą.
Jesteś dla mnie zbyt dobra.
Nie zasługuję na ciebie.
Udanych wakacji.
George? George? Co ty robisz, człowieku?
Musimy uciekać.
Wstawaj.
O cholera, ty krwawisz. Wszystko dobrze?
Nie wiem.
Nie mogę trzeźwo myśleć.
Już dobrze. Dobra, chodźmy.
Gdzie... Gdzie jesteśmy?
Bardzo śmieszne. Dalej, ruszaj się.
- Dobra, zaczyna się. - Co ty, kurwa, wyprawiasz?
- Kurwa, co robisz? - Nie ruszać się!
Jazda.
Na miejscu.
Ruszaj.
Pewnie myślicie, że jestem głupi.
Tak myślimy.
- Że co? - Tak.
Tak, słyszałem cię za pierwszym razem, ty pieprzony kutasie.
Co robisz?
Zabierzcie mu broń.
Po prostu go wyjmij, kurwa.
Hej, George?
Co robisz, człowieku?
Myślałeś, że tylko wpadniesz
i mnie kropniesz?
Można było tego...
uniknąć.
To było niepotrzebne.
Miałeś tylko zrobić, o co prosiłem.
To wszystko.
Ale teraz...
Wiesz...
Kiedyś odciąłem kolesiowi palca.
I zmusiłem jego kumpla, żeby go zjadł, kiedy ten patrzył.
To było obrzydliwe.
Ale jedna rzecz jest gorsza.
Odcięcie kolesiowi palca i zmuszenie jego samego, żeby go zjadł.
Co, do kurwy, jest z tobą nie tak?
Sprawdzam, czy jesteś głodny.
Nie ruszaj się.
George, Colin ucieka.
Szybko!
Kurwa!
Musimy stąd zwiewać, zanim zjawią się tu gliny. Dalej, George!
Co robimy?
Szybko!
Dobra. Moc.
Zabierz nas do domu. Jak najszybciej.
George, co ty robisz, człowieku?
Nie wiem.
Ciągle... wszystko jest zamazane.
Może ty poprowadź.
Jak to zrobiłeś?
Jak się czujesz, wszystko w porządku?
Nie wiem.
Jeszcze nie wiem.
Powinieneś to opatrzyć. Zadzwonić do Pauli?
Do kogo?
Paula. Znasz Paulę?
Nie pamiętasz Pauli? Pamiętasz mnie?
Tak, ty jesteś... Chris.
Chris Ginsburg. Jesteśmy kumplami...
od dawna.
Dobra. Myślę...
Myślę, że mogłeś doznać wstrząsu mózgu. Dobra...
Zabiorę cię do domu.
I zadzwonię do Pauli.
To tylko powierzchowna rana.
- Nie trzeba szyć. - To dobrze.
Ale może miałeś wstrząśnienie mózgu.
Nie kładź się przez sześć godzin i nie bierz narkotyków ani alkoholu.
Myślisz, że dasz radę?
Pewnie.
Mówię serio, George.
Słyszałem.
Jak z twoją pamięcią?
Trochę zamazana, ale...
wraca.
Jak się nazywasz?
George Miller.
Ubezpieczenie?
Jaki jest twój numer ubezpieczenia?
Dla kogo pracujesz?
Prowadzę systemy danych.
To moja firma.
Założyłem ją...
w 2012.
Wartość netto?
Trzy, cztery...
miliardy.
Wystarczająco blisko.
Ostatecznie...
czym jest miliard czy dwa wśród przyjaciół?
George, chcesz, żebym została?
Nie, czuję się dobrze.
Dziękuję.
Hej, człowieku.
Policja znalazła ciała.
Nie ma śladu po Colinie.
- Oczywiście. - Colin.
Wszystko w porządku?
George?
- Posłuchaj, poproszę Paulę, żeby... - Nie, to nic fizycznego, to...
To... bardziej psychiczne.
Chcę mi się płakać.
Muszę się pozbierać.
Posłuchaj.
To, co się stało...
ciężko przejść nad tym do porządku dziennego.
Może powinieneś się przespać.
Nie mogę.
Powiedziała, że nie mogę spać przez następne sześć godzin.
I to właśnie robię. Nie śpię.
Może potrzebujesz wakacji.
Co takiego?
Wiesz, wakacje.
"Wybierz się na wakacje nie opuszczając domu".
To kiepski slogan reklamowy, z którego możesz skorzystać.
Moje pytanie to kiedy ja mogę spróbować? Wiem, że to prototyp,
ale mi też by się przydały wakacje.
To nie zadziała na tobie.
Każdy zestaw ma indywidualną...
neuronalną mapę impulsową...
która została unikatowo zaprojektowana dla kory przedczołowej.
Zobaczyłbyś tylko białe światło.
Już to gdzieś mówiłem.
Tak. To twój pakiet marketingowy.
Hej.
Dzięki, Chris.
Jestem wdzięczny za dzisiaj.
Nie ma za co, szefie.
Powiedzmy, że masz rację i nigdy nie opuścili stanu.
Cztery najbardziej poszukiwane osoby na półkuli północnej.
Myślisz, że ryzykowaliby zostanie tutaj?
- Nawet Colina nie widziano w Chicago... - Smakuje ci to jedzenie?
Co?
Tak, to samo gówno, co zawsze.
Jest bez smaku.
Jakby nagle straciło smak.
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Przepraszam.
Wydaje mi się, jakbym ciągle była gdzieś indziej.
Masz na myśli wakacje?
To musiało być naprawdę coś.
Nigdy nie widziałem cię tak nieobecnej.
To było coś innego.
Będziesz jadła te paluszki?
Dobra, frytki.
Jak to, coś innego?
Jakby spójny sen.
Stabilny. Racjonalny.
Im dłużej tam byłam, tym bardziej się oswajałam.
Pamiętałam to, pamiętałam moje życie tam.
To niesamowite.
Jakbym pamiętała moje prawdziwe życie po raz pierwszy.
"Wakacje od twojego życia".
Zrobią na tym fortunę.
Katie ma jakiś udział w zyskach, czy co?
O cholera. Niech mnie diabli.
Co się stało?
Miałaś rację.
Nigdy nie wyjechali z Chicago.
Pieprzeni idioci zostali namierzeni przez FBI.
- Wygląda na to, że organizują spotkanie. - Tak, dzisiaj.
Cudownie.
Pięknie. Wiem dokładnie, gdzie to miejsce jest.
Co?
To takie proste.
Wpadają prosto na nas.
Ja nie narzekam.
- Chodź Sarah, idziemy. - Racja.
Znam to miejsce.
Jest spóźniony.
Co się stało? Nigdy się nie spóźnia.
Zamknij się i czekaj.
Będzie tu.
Mamy wiele do omówienia przed następną robotą.
Następną robotą? O czym, kurwa, mówisz?
Ludzie, których reprezentuję, zrobią tym razem coś ważniejszego.
Coś, co z pewnością zatrzęsie światkiem politycznym...
całego miasta.
Co masz na myśli?
Spalenie urzędu miasta?
Spróbuj rozgromić urząd miasta.
Cholera. Mówisz serio.
Dzwonię po wsparcie.
Powinniśmy to przedyskutować.
Proszę.
Nie mam sygnału.
Miej na nich oko. Zaraz wracam.
Panie Miller?
George, hej.
Zadzwońcie po pogotowie!
Nie, już dobrze.
Potrzebuję tylko trochę wody.
Oddychaj, kolego.
Powinniśmy to odwołać.
Nie odwołuje się spotkania z Departamentem Sprawiedliwości.
Możemy powiedzieć, że miał atak serca albo...
I tak będzie wyglądało podejrzanie.
Już mi lepiej. Chodźmy.
Trochę mi się tylko kręci w głowie.
Chodźmy.
Panie Miller, gdzie pan był w nocy 23?
W domu, oglądałem telewizję.
A co pan oglądał?
Nic w szczególności.
Zmieniałem kanały.
Chcielibyśmy zobaczyć kartę DVR, aby to potwierdzić.
Z pewnością, ale tego nie zrobicie.
Sąd Federalny jest 20 minut stąd, możemy otrzymać upoważnienie.
Przejdźmy do sedna sprawy.
Panie Miller, dlaczego biega pan po mieście jak prawdziwy Batman.
- Co takiego? - Myślałam, że jest to poważne spotkanie.
Przez trzy miesiące pani klient prowadził osobistą misję,
angażując niejednokrotnie całe społeczeństwo.
Strzelanina w magazynie jest najnowszym wydarzeniem.
Mój klient nie miał z tym nic wspólnego.
Pan Miller dochodzi do siebie po tym, jak nagłośniono morderstwo jego żony.
A Departament Sprawiedliwości przyglądał się i nic nie zrobił.
Mogę zapewnić, że mobilizujemy wszystkie nasze siły, żeby znaleźć...
Może powinniście znaleźć zabójców, zamiast nękać jedną z ofiar...
Panie Miller?
- Panie Miller? - George!
Stało się jasne, że doznałeś wstrząsu większego, niż sądziłam.
Miał on wpływ na twoją pamięć.
Czy wydobrzeję?
Są przypadki,
kiedy poważny uraz głowy skutkuje stałą amnezją.
W większości takich przypadków utrata pamięci jest tymczasowa.
Chyba nie chcę wszystkiego pamiętać.
Ja też nie.
Nie pamiętam jej.
Ani trochę. Mojej żony.
Tylko...
Tylko migawki.
Nie rozumiem, jak uraz głowy...
mógł ją zupełnie wymazać z mojej pamięci?
To ma mniej wspólnego z twoim urazem, a więcej z twoim umysłem,
starającym ochronić cię od traumatycznego wspomnienia.
Dlaczego nie ma żadnych jej zdjęć?
Nas? Razem?
- Ze ślubu, do cholery? - Kazałeś...
Kazałeś je usunąć po tym,
jak została zamordowana.
Wiesz, chyba mam ciągle...
zdjęcie Katie gdzieś tutaj.
Katie...?
To jej imię?
- Tak. - Mogę je zobaczyć?
Tak.
Jest ich dwie.
Istnieje teoria,
że déjà vu jest właściwie opóźnieniem informacji w czasie rzeczywistym,
transferowanym z jednej półkuli mózgu do drugiej.
To tylko mikrosekundy, ale kiedy jest odbierana,
w drugiej półkuli tworzy chwilową dysonansowość postrzegania.
Tę dysonansowość kora mózgowa błędnie postrzega jako pamięć.
Umysł wierzy, że normalne zdarzenia zostały doświadczone dwukrotnie.
Tak, ale to nie jest déjà vu.
To jakby wspomnienia były tam cały czas.
To są wspomnienia, ale wspomnienia symulowanych wydarzeń...
wydarzeń z twojej wirtualnej rzeczywistości.
Mózg ma problemy z przetwarzaniem tych symulowanych zdarzeń i to tworzy...
dysonans w korze mózgowej, podobnie jak déjà vu.
Mówię ci, to jest znacznie bardziej rzeczywiste.
Te migawki powtarzają się i...
przysięgam, to wydaje się być prawdziwe.
Prawdziwe.
Ale nie jest.
Zaufaj mi, nie jesteś lesbijską gliną w latającym samochodzie z przyszłości.
To jest rzeczywistość. Mówię ci, nie możesz pozwolić,
aby jakieś złudzenie oddaliło cię od rzeczywistości,
bo wejdziesz na drogę, którą nie chcesz iść.
Nie wiem.
Coś się nie zgadza.
Ciągle czuję, jakby...
istniała jakaś głębsza prawda, Paula.
Jezu Chryste, George. Posłuchaj siebie.
W mojej profesjonalnej opinii, te wirtualne doświadczenia...
uniemożliwiają twoje wyleczenie.
Możesz skończyć ze stałym uszkodzeniem mózgu. Rozumiesz?
Dobra.
Przekonałaś mnie, wygrałaś.
Koniec z wirtualną rzeczywistością.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Dobrze.
Paula, dziękuję ci.
Do zobaczenia jutro.
Witaj z powrotem.
Hej.
Martwiliśmy się o ciebie.
Co się stało?
Wygraliśmy.
Bakshi i Harris siedzą teraz w celi,
czekając na proces o morderstwo 15 gliniarzy.
Jak to się stało?
Po tym, jak zdecydowałaś się być super gliną,
zadzwoniłem po wsparcie.
Złapali Bakshiego i Harrisa, zanim wylecieli w orbitę.
A co z Colinem?
Jest trzy piętra niżej, na zabezpieczonym poziomie.
Twój przyjaciel sprawił, że jest w śpiączce.
Nikt nie będzie zadzierał z moją partnerką.
Naprawdę jestem z powrotem?
Naprawdę tu jestem?
Tak, naprawdę, skarbie.
Hej.
Wszystko będzie dobrze.
To jak sen.
Założę się, że nie doświadczyłaś czegoś takiego na wakacjach.
Zdecydowanie nie.
Ale znam cię.
Miałaś seks, prawda?
Och, daj spokój.
To nie zdrada. Możesz mi powiedzieć.
Nie.
Nie było seksu.
Serio?
Bez seksu na...
niezapomnianych wakacjach,
które miały być "takie prawdziwe"?
- Bez. - Ale nuda.
Byłam mężczyzną.
To już bardziej interesujące.
Gejem, hetero, biseksualistą, transseksualistą?
Hetero.
Nawet w swoich fantazjach lubisz dziewczyny.
Więc nie było ani jednej kobiety,
która zwróciła twoją uwagę na całych wakacjach?
Nikogo specjalnego?
Hej.
Co się stało?
Byłam wdowcem.
Moja żona została zamordowana.
Byłam zrozpaczona...
i robiłam wszystko, co mogłam, by znaleźć jej zabójcę.
Opowieść o złamanym sercu i zemście.
Mnie się podoba.
- Znalazłaś zabójcę swojej żony? - Nie.
Uciekł.
To wydaje się ciągle prawdziwe?
Trudno się otrząsnąć.
Szczególnie, kiedy patrzę na ciebie.
Dlaczego, kiedy patrzysz na mnie?
Bo przypominasz mi tę drugą Katie.
Moją zamordowaną żonę.
Nazwałaś ją Katie?
Ja nie, tak już było.
Miała na imię Katie i wyglądała dokładnie jak ty.
To zaczyna być dziwne.
Właśnie to starałam się ci powiedzieć. Ty jesteś nią, a ona tobą.
I jest więcej tych samych rzeczy,
jak Colin w obu światach...
i jest wirtualna rzeczywistość w obu światach, i...
Przestań o tych "obu światach". Jest tylko jeden świat.
Dla mnie są dwa.
Jedyną różnicą jest to, że kiedy jestem tu, pamiętam wszystko,
a kiedy jestem tam, wszystko jest zamazane i mylące.
Czy to ci o czymś nie mówi?
To jest rzeczywistość, dlatego pamiętasz.
To ma sens, ale...
- Ale...? - Jest zbyt idealne.
- Co takiego? - Moje życie tutaj.
To znaczy, pomyśl o tym.
Czy to nie jest jak jakaś starożytna, męska fantazja.
Co kiedyś nazywano "science fiction?"
Rzeczywiście mam latający samochód.
Jestem lesbijką z piękną żoną, której chce się cały czas seksu.
Nie widzisz, jakie to jest idealne?
Czy to nie wydaje się czyjąś inną pieprzoną fantazją?
Co zrobiłam,
aby zasłużyć na takie życie?
- Nie zasługujesz na mnie? - Nie.
- Co? - To właśnie powiedziałaś
kilka dni temu, zanim zaczęliśmy program.
- Myślałam, że żartujesz. - Tak było.
Może twoja podświadomość nie żartowała.
- Co? - Program tworzy scenariusz...
oparty na ukrytych pragnieniach w podświadomości,
aby utworzyć zupełnie nowe życie.
Ponad rok dręczyło cię poczucie winy przez tę masakrę.
Ostatnią rzeczą, jaką powiedziałaś, było, że twoja żona jest za dobra dla ciebie.
Sarah, nie rozumiesz?
Program stworzył świat, w którym ja jestem martwa...
a ciebie gnębi poczucie winy, bo myśli, że tego w głębi chcesz.
Oto, co zrobimy.
Jutro pojedziemy do oddziału medycznego
i wymażemy z ciebie wszystkie ślady programu.
Jeżeli będziemy musieli, wypieprzymy je i dostaniesz nowe.
Nie jestem tego pewna.
Musisz mi zaufać.
Ufasz mi?
Tak.
Tak, ufam ci.
Lou Mitchell KAWIARNIA
Witam ponownie, panie Miller.
To, co zwykle?
- Słucham? - Czy podać to, co zwykle?
To, co zazwyczaj jesz?
Byłem tutaj wcześniej, wiesz o tym.
Co się tu dzieje?
Ten koleś zadziera z tobą? Czepiasz się mojego kumpla?
Może trochę.
Jezu Chryste.
- Dwa burgery. - Już się robi.
Mam wiadomości.
Malia powiedziała mi, że FBI nie ma dowodów, by wnieść oskarżenie.
To dobra wiadomość.
Tak...
to dobrze.
Gotowy na złe wiadomości?
Colin wyjechał z kraju.
Zniknął.
Jest prawdopodobnie w Dżakarcie albo gdziekolwiek...
Dżakarta albo Singapur.
Tak, chyba.
- Plujesz do tego? - Smacznego.
Lou Mitchell's Od 1923
To są frytki...
nie paluszki.
O czym ty, do diabła, mówisz?
Byłem tu kiedyś.
Tak, byłeś. Ciągle tu przychodzimy.
Pamiętam.
Pamiętam wszystko.
Hej, George?
Wiem, co się dzieje.
Gdzie ty idziesz, George?
George?
Skąd wiedziałem, że będziesz tam stała
i czekała na mnie, aż wrócę do domu?
Chris dzwonił.
Martwi się o ciebie.
Nie dziwię się.
Ale już dobrze.
Nie będzie się już długo musiał o mnie martwić.
I ty też nie.
Co to ma znaczyć?
Nic.
- Sprzedaję firmę. - Co? Komu?
Nieważne. Komukolwiek.
Możemy sprzedać wszystko
i dać pieniądze na cele charytatywne. Nie obchodzi mnie to.
Oszalałeś.
Tak.
To zależy od tego, jak zdefiniować szaleństwo.
Dobrze.
- Gdzie to jest? - Gdzie co jest?
Wiesz co. Gdzie to jest?
Myślałam, że już tego nie będziesz robił.
Zmieniłem zdanie.
- Usiądź, porozmawiajmy o tym. - Nie jesteś moja terapeutką, pamiętasz?
Nie, jestem twoją przyjaciółką.
Nie potrzebuję przyjaciela. Potrzebuję mój zestaw.
Dlaczego?
Bo to jest najprostszy sposób, aby się wydostać...
z tego świata i przejść do rzeczywistości.
Wakacje się skończyły, Paula.
Muszę wrócić do rzeczywistego świata.
To jest rzeczywisty świat, George.
Nie mogę uwierzyć, że tu jestem i sprzeczam się z fantazją.
Powiedz, gdzie mój zestaw, żebym mógł wrócić do domu.
Chcesz wrócić do domu? Do swojej żony?
Do jedynego miejsca na świecie, w którym Katie jest ciągle żywa?
Gdzie ten mój pieprzony zestaw?
Twoja kora mózgowa zostanie trwale uszkodzona.
Możesz się nigdy nie obudzić.
W porządku.
Bo zgadnij co? Mam tam całkiem niezłe życie.
Zbyt dobre, prawda George? Zbyt idealne?
To zabawne, powiedziałem dokładnie te same słowa do Katie,
ale ona była prawdziwą Katie.
Skoro jest prawdziwa, po co ci zestaw, żeby do niej wrócić?
Dlaczego nie tupniesz nogami albo coś takiego?
Nie wiem.
Może coś jest nie tak z symulacją.
Katie mówiła, że to jeszcze niegotowe na rynek, ale wiem,
że założę to tutaj
i obudzę się w rzeczywistym świecie.
Albo to pomaga uciec przed rzeczywistym światem.
Jesteś symulacją.
Nigdy nie wrócisz, prawda?
Nawet ty przyznajesz, że jak to uruchomisz,
- nigdy nie wrócisz. - Masz rację.
Zanim zrobisz coś, co będzie nieodwracalne,
musisz mnie wysłuchać ostatni raz, ze względu na dawne czasy.
Ty i ja...
Mamy wspólną historię w tym świecie.
Mieliśmy romans, kiedy zniknęła Katie.
Mieliśmy to zakończyć... Tak sobie powtarzaliśmy.
Chyba tego chcieliśmy.
Kochałeś swoją żonę,
a ja nie chciałam być tą inną kobietą.
Ale zanim mieliśmy szansę to zrobić,
odważyć się na to,
ona zniknęła.
Colin, czy jakkolwiek się on nazywa,
chciał dostać oprogramowanie, które stworzyłeś dla NSA.
Oprogramowanie...
Najbardziej wydajne oprogramowanie kiedykolwiek opracowane.
Colin wiedział, że jak je dostanie, będzie mógł wszystko.
Włamać się do całego wywiadu amerykańskiego,
może nawet położyć łapki na kodach uruchomienia broni jądrowej.
Rozumiałeś ryzyko, więc nie pozwoliłeś, by to zdobył.
Zaoferowałeś mu miliony, by wypuścił Katie.
Ale on nie chciał pieniędzy, bo chciał ci pokazać, że nie można go kupić.
Wtedy zacząłeś pracować nad zestawem.
- Nie, nie. - Zacząłeś mówić o wakacjach.
Nie, nie. To nie jest prawda.
- To nieprawda. Jesteś fantazją. - Pomyśl o tym przez chwilę.
Jeden z tych światów to fantazja prosto z twojego umysłu.
Który to może być, George?
Fantazja, w której masz złamane serce, bo twoja żona została zamordowana,
czy fantazja, gdzie jesteś szczęśliwy
i wszystko jest idealne, bo twoja żona ciągle żyje.
To nieprawda.
To nie jest prawdziwe.
Dobrze. Twój wybór.
Nie będę cię zatrzymywać.
Włóż to, a możesz zapaść w trwałą śpiączkę.
Przynajmniej będziesz miał lesbijski seks w jakimś fantastycznym raju.
Albo możesz zostać ze mną i stawimy czoła bólowi i okropieństwu
w rzeczywistym świecie, razem.
Nie jestem dobrym sprzedawcą, wiem.
Chyba dlatego zajęłam się medycyną, a nie marketingiem.
Nie...
zasługuję na to życie.
Nigdy nie zasługiwałem.
Żadne z nas nie zasługuje.
Ale zasługujemy na życie tutaj.
Kara za nasze grzechy.
Sarah!
Sarah?
Sarah, jestem tu przy tobie, skarbie.
Jestem tu, wróć do mnie, dobrze?
Sarah, jestem tutaj.
Jestem tutaj, skarbie. Nie waż się mnie zostawiać.
Jej ścieżki neuronalne zamknęły się.
Przykro mi, nic nie możemy zrobić.
Dlaczego wybrała takie życie?
Chciała być ukarana.
Za swoje grzechy.
Prawdziwe i wyobrażone.
Ocalenie.
Szczęście.
Bycie szczęśliwą to nie grzech.
Wszyscy jesteśmy grzesznikami.
I wszyscy myślimy, że musimy zostać ukarani.
Nawet jeśli nasze grzechy nie istnieją.
Tłumaczenie napisów: Iwona Cienciala