เข้ามาได้
ไง ขอต้อนรับกลับมานะ
กลับมาเร็วนะเนี่ย
ใช่ ถ้าคุณอยู่กับพ่อแม่ฉันสักสัปดาห์ ก็คงอยากกลับมาทำงานเหมือนกัน
อย่างน้อยก็ได้พักผ่อนใช่ไหม
ใช่ ก็เป็นส่วนใหญ่นะ
พ่อแม่คุณเป็นไงบ้าง
แม่ฉันสบายดี
พ่อฉันก็สบายดี เป็นตัวเขาคนเดิม
เต็มที่กับทุกเรื่องใช่ไหม
ฉันว่ากองทัพนี้เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขา
ยังเดินหน้าติดเหล้าเป็นงานประจำต่อไป
แต่ถ้าสวมเครื่องแบบปุ๊บ เราก็เอาอยู่
ฟังดูผ่อนคลายดีจัง
เทียบกับตอนเดินทางกลับละก็ใช่
ฉันใส่รายงานในแฟ้มคุณแล้วนะ
รายงานเหรอ คุณไปพักร้อนมานี่
ฉันจับสัญญาณควอนตัมของเคย์ลอนที่ตกค้างได้ แถวระบบดาวเอวิออร์
มันค่อนข้างเบาบาง ฉันก็เลยคิดว่าพวกเขาไปนานแล้ว
แต่ทุกอย่างที่อยู่ใกล้เขตนี้น่าเป็นห่วง
พวกนั้นจะมาทำอะไรแถวนี้
ไม่รู้เลย แต่ฉันคิดว่านาวาเอกควรจะรู้
ฉันจะบอกให้เขารู้ไว้
ขออนุญาตกลับไปทำหน้าที่นะคะ
เชิญเลย
ดีใจที่คุณกลับมานะ
แม่เจ้า
แซ่บเวอร์ ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย
มันเรียกว่าอะไร
ช็อกโกแลตรวมเซลายัน แม่ฉันเป็นคนทำ
นี่เป็นช็อกโกแลตที่เข้มข้นที่สุดที่เคยลิ้มรสมาเลย
แรงโน้มถ่วงมาก ของหวานก็จัดเต็ม
บอร์ตัส เอาไหม
ไม่ละ ขอบคุณ ผมคุมอาหารอยู่
- ตั้งแต่เมื่อไหร่ - ผมจะออกจากยานใน 30 วัน
ไคลเดนกับผมจะไปเที่ยว ทะเลเบลาจ็อกที่ดาวโมคลัส
เรือเอกมัลลอยบอกผม ให้รักษาหุ่นไปเที่ยวหน้าร้อน
คุณจะขอบคุณผม ไคลเดนก็จะขอบคุณผมด้วย
นาวาเอก นี่แปลกมาก
ผมพบการปล่อยแม่เหล็กไฟฟ้าแถบความถี่แคบ จากพื้นผิวของนาร์ราน 1
ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันของเรา 13.4 ปีแสง
มันเป็นไปไม่ได้ นายต้องอ่านผิดแน่เลย
ไม่ครับ ผมไม่สามารถมีข้อผิดพลาดได้
นาร์ราน 1 เป็นแค่ซากหิน มันเป็นแบบนั้นมาตลอด
ฉันก็อ่านได้เหมือนกัน ชีพจรที่สัมพันธ์กัน ไม่ใช่เสียงพื้นหลัง
อาจมีคนอยู่ที่นั่น คนงานเหมืองหรืออะไรสักอย่าง
แม่เหล็กไฟฟ้าที่ปล่อยออกมาเยอะเกินไป
สัญญาณที่แปรปรวนและแรงขนาดนั้นเกิดขึ้นได้
จากมวลพลังงานของ กลุ่มของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเท่านั้น
กอร์ดอน เปลี่ยนเส้นทางไปนาร์ราน 1
ได้ครับ
ไอแซก
ผลสแกนแสดงแหล่งพลังงานอุตสาหกรรม และเครือข่ายการคมนาคม
บ่งบอกว่ามีเมืองที่ล้ำยุคหลายเมือง
ทุกเมืองดำเนินการ ในระดับการพัฒนาของศตวรรษที่ 25
จำนวนประชากรทั่วดาว 8.5 ล้าน
กระจุกตัวกันในซีกเหนือเป็นส่วนใหญ่
ต้องมีเรื่องผิดพลาดแน่เลย
เมอร์เซอร์เรียกลามาร์
ยืนยันหน่อยว่าเครื่องสแกนส่วนหน้าทำงานถูกต้อง
ยืนยันครับ นาวาเอก ตรงนี้ผมก็เห็นเหมือนกัน
ไม่มีคำอธิบายเลย
ข้อมูลนาร์ราน 1 ทั้งหมดของสหภาพ
ผลการสแกนที่เคยทำมาทุกครั้ง แสดงถึงโลกที่ว่างเปล่า
ถูกต้องครับ นาวาโท
แต่ทว่าการสแกนครั้งนี้ไม่เป็นแบบนั้น
ทัลลา ติดต่อพวกเขาซิ
กำลังติดต่อค่ะ
ไม่มีอะไรเลย ฉันจะลองช่องทางอื่นนะคะ
ผลสแกนชี้ให้เห็นว่าพวกเขามีระบบการสื่อสาร
พวกเขาแค่ไม่ตอบ
กอร์ดอน เตรียมกระสวย
นาย บอร์ตัส และทัลลาไปกับฉันและเคลลี่
เมอร์เซอร์เรียกลามาร์ รายงานตัวที่สะพานเดินเรือและคุมยาน
- ชาร์ลี - ได้ค่ะ
กอร์ดอน ยืนยันพิกัดลงจอด
พิกัดถูกต้องครับ นาวาโท
เราน่าจะลงที่ใจกลางเมืองแมนแฮตตัน
ลงจอดเลย
หมดกันหนึ่งวันในเมืองใหญ่
อย่าว่าแต่เมืองเลย นี่ก็ไม่ควรมีอยู่ด้วยซ้ำ
นาร์ราน 1 ไม่มีป่านะ
ผลสแกนยืนยันสิ่งที่เราเห็น
ต้นไม้พวกนี้อยู่ไกลออกไป หลายพันตารางกิโลเมตร
เกรย์สันเรียกออร์วิลล์
นี่ลามาร์ครับ นาวาโท ผมกำลังจะติดต่อคุณอยู่พอดี
ผลสแกนของนายขึ้นมาว่าอะไร
เมืองพวกนั้นไม่อยู่แล้วครับ
เรากำลังได้ข้อมูลพืชพรรณที่หนาแน่น เป็นป่าทั่วทั้งทวีป
นาวาเอก ดูนี่สิ
- อะไรเหรอ - สิ่งมีชีวิต
สิ่งคล้ายมนุษย์จำนวนหลายร้อยในทิศทางนั้น
เอาละ ไปกันเถอะ
ท่านคะ อาวุธล่ะ
ใช่
อะไรวะเนี่ย
- เมอร์เซอร์เรียกลามาร์ - นี่ลามาร์ ว่าไป
สแกนบริเวณใกล้เคียงตำแหน่งเราซิ
เราเห็นแค่ข้อมูลของกลุ่มที่ลงสำรวจครับ
แค่กลุ่มที่ลงสำรวจเหรอ ไม่มีอย่างอื่นเหรอ
เช่นอะไร
โรงเรียนมัธยมปลาย
พูดใหม่ซิ นาวาโท
โรงเรียนมัธยมปลาย เหมือนโรงเรียนมัธยมปลายในศตวรรษที่ 21 น่ะ
ลามาร์ นายเห็นข้อมูลอาคารอะไรบ้างไหม
ไม่ครับ มีแค่ต้นไม้
(โรงเรียนมัธยมปลายโอ๊ควูด)
(บ้านของเสือโอ๊ควูด)
ที่นี่คืออะไร
โรงเรียนมัธยมปลายของโลกเก่า กลางป่าบนดาวแปลก
เป็นปกติสุดๆ วันนี้เป็นยังไงบ้าง
นาวาเอก
เราไม่ได้อยู่ตามลำพัง
เมอร์เซอร์เรียกออร์วิลล์
เมอร์เซอร์เรียกออร์วิลล์ ลามาร์ ได้ยินไหม
ทัลลา
มา
ขอทางหน่อยค่ะ
- อะไร - คุณอยู่หน้าล็อกเกอร์ของฉันพอดี
นาวาเอก
มันอ่านค่าว่าเป็นมนุษย์
ขอโทษนะ
เราอยู่ที่ไหน
เราอยู่ที่โถงทางเดินไง
คุณเป็นใคร
แอชลีย์
คุยสนุกจังเลย แต่ฉันต้องเข้าเรียนชีวะแล้ว
เฮ้ๆ วันนี้วันที่เท่าไหร่
ผมว่าวันที่ 19 นะ
ไม่ๆ ปีน่ะ ปีอะไร
อะไรเนี่ย เมายาเหรอ
ก็เป็นได้ ฉันกำลังอยากรู้อยู่นี่แหละ
เดินทางข้ามเวลาหรือเปล่านะ
ไม่รู้สิ
แต่ผมไม่คิดงั้น
ก่อนอื่นเลย เราต้องหาทางออก
เคลลี่กับฉันจะไปหาทางนี้
พวกนายที่เหลือดูตรงทางเดินนั่น
อีกสิบนาทีเราจะกลับมาเจอกัน
นายลองวิเคราะห์ภาพใต้ดินของดาวนี้หรือยัง
ทำแล้ว ผมยังสแกนไบโอเมทริกซ์ แบบเต็มรูปแบบแล้วด้วย
กระสวยดูปกติดี
แต่ไม่มีร่องรอยของกลุ่มที่ลงไปสำรวจ
เอาละ ฉันจะส่งทีมช่วยเหลือลงไป
ท่าน ทำแบบนั้นอาจไม่ฉลาด
ถ้าพวกเขาถูกทำร้าย
กลุ่มที่สองอาจเจอชะตากรรมเดียวกัน
พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมยานนะ ไอแซก
เคย์ลอนอาจทิ้งขว้างผู้คนเหมือนขยะ แต่เราไม่ทำ
ผมไม่ได้ตั้งใจจะด้อยค่าเจ้าหน้าที่ที่หายไป
- ผมเพียงแต่บอก… - เราไม่มีเวลามาเถียงกันนะ
ไอแซก เตรียมกระสวยที่สอง
และนำข้อมูลเรื่องความปลอดภัยลงไปที่พื้นผิว
และเอาดร.ฟินน์ไปด้วย พวกเขาอาจบาดเจ็บ
ได้ครับ
เพราะฉะนั้นภายในปี 1914 เมื่อทุกอย่างใกล้ถึงจุดเดือด
ชาติต่างๆ ในยุโรปก็พบว่า ตัวเองถูกแบ่งเป็นสองฝ่าย
ไตรภาคี ซึ่งมีรัสเซีย อังกฤษ และฝรั่งเศส
และไตรพันธมิตร ซึ่งประกอบด้วยเยอรมนี อิตาลี…
มีอะไรให้ช่วยไหม
คงจะมี ผมกำลังหาทางออก
ผมว่าคุณควรไปคุยกับครูแนะแนวนะ
นี่คือวิชาประวัติศาสตร์ 103
คุณต้องเข้าวิชานี้เหรอ
นี่ คุณคิดว่าทำอะไรอยู่เนี่ย
เฮ้ยๆ หยุดนะ
ถ้าคุณสองคนไม่ออกไปเดี๋ยวนี้ ผมจะโทรหาห้องทำงานครูใหญ่
มันผ่านไม่ได้ เหมือนประตูนั่นแหละ อาจเป็นสนามพลังอะไรสักอย่าง
ออกไป เดี๋ยวนี้
กอร์ดอนไปไหน
เฮ้ยๆ อะไรเนี่ย
- เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย พวกนายเป็นใคร - หุบปาก
แรนดอลต้องการเงินของเขา ไอ้โง่
แรนดอลคือไอ้บ้าที่ไหน
นายทำเขาอารมณ์เสีย และก็ทำเราอารมณ์เสียด้วย
- เงินอยู่ไหน - พวกนาย
ฉันไม่รู้ว่าพวกนายพูดเรื่องอะไรกันจริงๆ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน
ดูสิ เครื่องสแกนสื่อสารของเขา
(ผู้ชาย)
บอกมา เงินอยู่ไหน ไอ้ลูกหมา
ฉันสาบานได้ ฉันไม่รู้…
ก็ได้ๆ ฉันจะเอาเงินให้เขา
ฉันแค่ยังไม่มีตอนนี้ โอเคนะ
ฉันขอเวลาอีกนิด
นายมีเวลาจ่ายถึงบ่ายสามสิบห้า
ไม่งั้นแรนดอลจะทำให้นายเดือดร้อนแน่
- เข้าใจไหม - ได้ๆ ฉันเข้าใจ
เหรอ
เรือเอก เป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็น คิดว่างั้นนะ
- เกิดอะไรขึ้น - พวกนั้นซ้อมผม
พวกนั้นเป็นใคร
ผมก็ไม่รู้ พวกมันไม่ยอมบอก
พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น
ผมสบายดี นาวาโท ผมไปมีเรื่องนิดหน่อย
- กับใคร - พวกอันธพาล
พวกมันจะเอาอะไร
เงิน
มันบอกว่าฉันมีเวลาถึงบ่ายสามสิบห้า ต้องจ่ายให้คนชื่อแรนดอล
นาวาเอก บาดแผลเขาเป็นของจริงนะ
ก็หมายความว่าต่อให้นี่เป็นอาการประสาทหลอน เราก็ถูกทำร้ายได้
เราต้องการคำตอบ
ยังไงล่ะทีนี้
หาคนที่ดูเป็นมิตร
- เราขอนั่งด้วยได้ไหม - ไม่ได้
ทำไม
เพราะโต๊ะเราเต็มแล้ว
มีที่นั่งว่างอยู่หลายที่นะ
ไม่ใช่ของนาย
ผมเตรียมจะใช้กำลังเอามันไป
บอร์ตัส ไปดูที่อื่นกันเถอะ
คุณหัวเถิก
- ไม่จริงนะ - เธอไม่ได้หัวเถิก
เฮ้ เรานั่งนี่ได้ไหม
ได้สิ
ตายแล้ว นายไปโดนอะไรมา
บางทีเธออาจบอกฉันได้
มีใครรู้จักคนชื่อแรนดอลไหม
รู้สิ
เดี๋ยวนะ พวก นายเองเหรอ
ฉันก็ไม่รู้
เพิ่งมีคนบอกว่าฉันติดเงินเขา
ใช่ ใครๆ ก็พูดเรื่องนี้กัน
พวก นายต้องจ่ายเขานะ
จ่ายเขาเรื่องอะไร เขาเป็นใคร
จ่ายเพื่อไม่ให้เขาซ้อมนายไง
เราโดนกันมาหมดแแล้ว ฉันต้องจ่ายตลอดม.3
แล้วพอฉันได้คนตามติ๊กต็อกเพียบ เขาก็เลิกตอแยฉัน
เพราะผู้ติดตามของฉันจะไปถล่มไอจีเขา
- อะไรนะ - เขาพูดกันว่า
ถ้าไม่ได้เงิน เขาจะมาตามล่านายหลังโรงเรียนเลิก
เราจะเจอคนนี้ได้ที่ไหน
เขาชอบอยู่หลังอัฒจันทร์
แล้วถ้าฉันไม่จ่ายจะเกิดอะไรขึ้น
นายควรจ่ายเขานะ
ระบบทั้งหมดพร้อมออกเดินทาง
ไปกันเลย
ใช่ ฉันมีซ้อมหลังเลิกเรียน
เร็วเข้า นี่อาจเป็นทางออกของเรา
ไม่มีร่องรอยของกระสวย
เกรย์สันเรียกออร์วิลล์
มีใครคิดอะไรออกไหม
บางทีแรนดอลคนนี้อาจให้ข้อมูลเราได้
เดี๋ยวๆ ไอ้แรนดอลที่เพิ่งทำให้ฉันถูกซ้อมน่ะเหรอ
- คนที่อยากฆ่าฉันเนี่ยนะ - นั่นเป็นเบาะแสเดียวที่เรามี
เราอาจคุยกับเขาได้
เอาละ ไปหาอัฒจันทร์กัน
แจ๋วเลย
เรามาหาแรนดอล
ก็เจอแล้วไง
ฉิบหายแล้ว
(สายการบินแอตแลนติก)
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
(เปิด)
ฉันต้องขอให้พวกคุณไปนั่งนะคะ
อีกไม่นานเราจะลงจอดแล้วค่ะ
เราจะทำยังไงดี
ฉ้นว่าเราก็ไปนั่งสิ
ท่านผู้โดยสารทุกท่านคะ กัปตันได้ปิดสัญญาณรัดเข็มขัดแล้ว…
เพื่อความปลอดภัย เราต้อง…
เหมือนก่อนหน้านี้เลย
ชั้นบรรยากาศออกซิเจนที่มีการปรับแรงดัน
เท่าที่สแกนออกมาได้ นี่เป็นเครื่องบินยุคโบราณ
นาวาเอก
มีบางอย่างเกิดขึ้น ตอนที่ตัวประหลาดจับฉันลอยขึ้นไป
หมายความว่าไง
มันเหมือนสมองฉันแช่แข็งหมดเลย
ตัวฉันอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้อยู่
- คุณช็อกเหรอ - ไม่ ไม่ใช่ๆ
คือใช่ ก็ช็อกแหละ แต่ผมเคยช็อกมาก่อน
ครั้งนี้ไม่เหมือนกันน่ะ
บางทีอะไรก็ตามที่ทำให้เกิด อาการประสาทหลอนนี้
กำลังส่งผลต่อความคิดเราในแบบอื่น
เราไม่รู้ว่า พวกนี้เป็นอาการประสาทหลอนหรือเปล่า
ก็นายพูดเองว่ากอร์ดอนบาดเจ็บจริง
ฉันว่าก่อนที่เราจะหาคำอธิบายเรื่องนี้ได้
เราก็ต้องคิดไปว่าทุกอย่างเป็นแบบนั้น
(อีซีวี-197-2)
ฟินน์เรียกออร์วิลล์
นี่ลามาร์
เรามาถึงพื้นแล้ว
มันเป็นแบบที่ควรจะเป็นเป๊ะเลย
ร้างสุดๆ
การสแกนไม่ตรวจจับสิ่งมีชีวิตอื่นใด
ดูเหมือนเราอยู่กันตามลำพัง
มีร่องรอยกระสวยของนาวาเอกไหม
มันอยู่นี่ ตามพิกัดลงจอดเดิมของมันนั่นแหละ
เตรียมพร้อมนะ
ฟินน์เรียกออร์วิลล์
พวกเขาหายไป
ขอโทษนะครับ คุณ สวัสดีครับ
ผมเป็นนักบิน และแค่อยากบอกคุณว่า
ถ้าคนในห้องนักบินต้องการให้ช่วย ผมอยู่ตรงนี้นะ
คุณอยู่กับคนที่วางใจได้ แต่ฉันจะบอกพวกเขาให้ค่ะ
ขอบคุณ
มีอะไร
โดยทั่วไปเครื่องบินเก่าพวกนี้ จะอยู่ภายใต้การควบคุมของชั้นบรรยากาศ
แต่มันรู้สึกเหมือนพวกเขาพยายาม จะกระแทกให้ได้เลย
ทุกครั้งที่เราอยู่ระดับที่ราบเรียบ พวกเขาจะไต่ขึ้นไปหรือไม่ก็ลดระดับลง
จะเป็นยังไงถ้าเราโดนกระแทก
เครื่องบินเคยโดนฟ้าผ่าบ่อยกว่าที่เราคิด
แม้เครื่องเก่าแบบนี้ก็ถูกออกแบบมาให้รับไหว
ผมไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอก
พนักงานต้อนรับ กรุณานั่งลง
กอร์ดอน เกิดอะไรขึ้น
ผมจะเข้าไปที่นั่น
ขอโทษนะคะ นี่ คุณเข้าไปไม่ได้
คุณคะ จะทำอะไรน่ะ
ทัลลา เปิดประตูนี่ซิ
คุณผู้หญิง เข้าไปในนั้นไม่ได้นะคะ
พระเจ้าช่วย
ฉันต้องการให้คุณไปนั่ง คุณคะ ได้ยินไหม
คุณจะบ้าหรือไง ไม่มีใครขับเครื่องบินอยู่เลย
ฉันต้องให้พวกคุณทุกคนกลับไปนั่งที่ และรัดเข็มขัดเดี๋ยวนี้
คุณต้องกลับที่นั่งเดี๋ยวนี้นะ
คุณคะ ฉันต้องให้คุณไป…
โทษที มันเสียสมาธิน่ะ
- นายขับเครื่องพวกนี้เป็นเหรอ - เดี๋ยวก็รู้
เอาละ มาตรวัดความสูง ความเร็วเครื่อง วีเอสไอ ตัวนำทิศทางการบิน
ไฟมาตรวัดเชื้อเพลิงติดขึ้นมา
(ปริมาณเชื้อเพลิง)
ตายละวา เชื้อเพลิงต่ำ
- ต่ำแค่ไหน - ต่ำเลยละ
ดูซิว่านายมองเห็นพื้นที่โล่งไหม
ข้างนอกนั่นมีแต่ภูเขา
หวังว่าไม่ใช่นะ เพราะถ้าใช่ เราตายแน่
ไม่นะ
ไม่นะ ไม่ๆ
- อะไร - เครื่องยนต์ดับ
นั่น
แฟลป ฉันจะต้องร่อนเครื่องบินเอา
เร็วสิ อีหนู เร็วเข้าๆ
เกาะอะไรได้ก็เกาะเลย
เกาะไว้ ครั้งนี้หนักแน่
เร็วเข้า ไปกัน
อะไรกันเนี่ย
(ทางออก)
เราอยู่ที่ไหน
นาวาเอก หัวคุณ
ผมไม่เป็นไรหรอก
แน่ใจนะ
ผมทำอะไรมากไม่ได้อยู่แล้วนี่
มีห้องที่เปิดอยู่
ทางนั้น
ความรู้สึกที่นายบอกว่ามันเกิดขึ้น ตอนสัตว์ประหลาดนั่นจู่โจมนาย
- ใช่ - ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน
มันเกิดขึ้นก่อนเราตกพอดี
มันแทบจะเหมือนกับ… เหมือนฉันหลุดไปที่อื่น
ใช่ ถูกเผงเลย เหมือนมันไม่ใช่จิตใจของนาย
ฉันอยากให้แคลร์อยู่ด้วย เราต้องสแกนสมองกันทั้งคู่
ที่นี่คืออะไร
มันเป็นที่เก็บศพของโมแคลน
เดี๋ยวนะ งั้นพวก รังพวกนี้…
มันบรรจุศพอยู่
เราไม่น่าทิ้งยานเลย
น่าจะรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติได้ตั้งแต่แรก
เราหาทางออกกันเถอะ
ทำไมนายถึงแขวนไว้แบบนี้
เราให้เกียรติคนตาย ด้วยการยกพวกเขาขึ้นเป็นเวลาเก้าวัน
ตามประเพณี มันเป็นการให้พวกเขา
สะสางธุระที่ค้างคาบนดาวโมคลัสก่อนไปต่อ
ใส่ใจดีนะ
ให้ตายเถอะ
บอร์ตัส
บอร์ตัส เป็นอะไรหรือเปล่า
ผมรู้สึกถึงมัน
รู้สึกอะไร
ผมหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ
ไปเถอะ
ออร์วิลล์เรียกไอแซก
เจออะไรหรือยัง
ตามการบันทึกข้อมูลของเครื่องสแกน
กลุ่มที่ลงสำรวจมาถึงโดยไม่เกิดเหตุการณ์อะไร
ทั้งห้าคนออกจากกระสวย
หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อมูลที่อยู่ของพวกเขา
เอาละ นายทำทุกอย่างที่ทำได้ที่นั่นไปแล้ว
กลับยานได้
ระบบของกระสวยอาจเกิดความผิดปกติ
ไม่ใช่ครับ การวินิจฉัยของผม แจ้งการทำงานที่ครบถ้วน
แล้วถ้าเราส่งทีมค้นหาไปล่ะ
ดาวนี้ใหญ่นะ หมอ เราต้องมีเบาะแส
อีกอย่างเราหายไปแล้วทีมหนึ่ง
เราเสี่ยงเสียสองทีมไม่ได้ กลับยานเถอะ
นาวาเอก ลงไปประมาณพันเมตรจะมีประตู
ดูเหมือนเป็นทางออก
อะไรอยู่ใต้เราลงไป
ผลสแกนไม่แสดงอะไรเลย
ลึกลงไปไม่สิ้นสุด สุดยอดเลย
ตอนนี้เราอยู่ไหนล่ะเนี่ย
นี่คือทะเลสาบรูเอลล์บนเซลายาห์
ผมว่าตอนนี้เราก็รู้แล้วนะ ว่าทั้งหมดเป็นภาพลวงตา
- ยังไง - แรงโน้มถ่วงไง
ถ้าเราอยู่บนเซลายาห์จริง ก็คงตายไปแล้ว
นั่นอะไร
มันเป็นแบบแผน เป็นช่วงซ้ำๆ กัน
- การสื่อสารเหรอ - เป็นไปได้
จากใครล่ะ
ใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด
หรือคนอื่นที่ตกที่นั่งเดียวกัน
หรือเป็นกับดัก
นาวาเอก ดูสิ
เอาละ ทัลลา คุณ กอร์ดอนกับผมจะใช้มันข้ามทะเลสาบ
ไปดูว่ามันคืออะไร
เอ็ด คุณควรอยู่ที่นี่ ฉันจะไปเอง
ถ้ามีความเป็นไปได้…
แผลที่หัวฉกรรจ์มากนะ ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่
เท่าที่รู้คุณอาจได้รับการกระทบกระเทือน
ถ้าเราพบอะไรที่ไม่เป็นมิตรทางโน้น
ฉันไม่อยากให้คุณเอาตัวเองไปเสี่ยงอีก
นั่นเป็นคำสั่งหรือเปล่า นาวาโท
ใช่แล้ว
ก็ได้
ระวังตัวด้วยนะ นั่นเป็นคำสั่งเหมือนกัน
- ทุกคน - ฉันเห็นแล้ว ไปต่อเถอะ
อะไรวะนั่น
ตัวมันใหญ่ ไม่ว่าอะไรก็ตาม
เดี๋ยว ดูสิ
เกิดอะไรขึ้นกับแสงนั่น
นาวาโท
เคล เป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่ ฉันปลอดภัยดี
นาวาเอก ตอนเราอยู่ใต้น้ำ เรารู้สึก…
ให้ผมเดานะ แบบเดียวกับที่เราทุกคนรู้สึก หลุดออกจากร่าง
ฉันก็รู้สึก ก่อนจะหมดสติไป
ไม่ พอกันที
ถ้าได้ยินฉันนะ ไม่ว่านี่จะเป็นเกมบ้าอะไร มันจบแล้ว
เราพอแล้ว
ถ้าไม่ฆ่าเราก็ปล่อยเราไปซะ เพราะเราพอกับเรื่องแหกตานี้แล้ว
แล้วตอนนี้เราต้องไปไหนล่ะ
ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นั่น
ครั้งนี้เราจะไม่หลงกลแล้ว ไปเถอะ
อะไรเหรอ
สัญญาณพลังงาน ส่งออกมาจากถ้ำนั่น
ฉันว่าเราเจอผู้ร้ายแล้ว
บอร์ตัส
ดูเหมือนจะเป็นเครื่องสร้างภาพฮอโลกราฟิก อะไรสักอย่าง
รัศมีการฉายภาพแผ่ไปไกลมาก
มันมีเกราะแอ็กซิออนทำงานอยู่
ขอบคุณที่บอกนะ
ความถี่คงที่
ผมเชื่อว่าผมปิดมันได้
เกราะนี้ไม่มีผลแล้ว
คุณอยากทำอะไร
มันคือนาร์ราน 1
นาร์ราน 1 ของแท้เลย
ตรงที่เราจอดนั่นแหละ
เมอร์เซอร์เรียกออร์วิลล์
นี่ลามาร์ครับ เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรกันหรือเปล่า
พวกเราปลอดภัยดี ฉันจะอธิบายทุกอย่าง เราตอนกลับขึ้นยาน เมอร์เซอร์ออก
เราควรเอาเศษพวกนี้กลับไปด้วย ให้ไอแซกเอาไปวิเคราะห์
ดูนี่สิ
มันเป็นปรากฏการณ์โพลาไรเซชันที่ตกค้าง ตามเส้นทางการรับรู้ของเปลือกสมอง
และมันก็มีอยู่ในพวกคุณทั้งห้าคน
งั้นไม่ว่ามันเป็นอะไร มันส่งผลต่อพวกเราแบบเดียวกัน
นี่คือหลักฐานของการสแกนประสาท ที่มีการรุกล้ำอย่างสูง
คิดถึงมันว่าเป็นอายาวัสกาแม่เหล็กไฟฟ้าแล้วกัน
คุณกำลังบอกว่าเราทุกคนแค่หลอนยาเหรอ
- ส่วนหนึ่ง - หมอ คุณเห็นแผลของเราแล้ว
กอร์ดอนก็โดนซ้อมในห้องน้ำ นั่นไม่ใช่ประสาทหลอนนะ
บอร์ตัส คุณบอกว่า สัญญาณพลังงานของอุปกรณ์บ่งบอกว่ามี
เครื่องสร้างภาพฮอโลกราฟิก
ถูกต้องครับ
งั้นถ้าปิดความปลอดภัยในเครื่องจำลองของเรา
เราก็อาจบาดเจ็บ หรือแม้แต่ตายได้
ตอนนี้ฉันแค่กำลังสร้างทฤษฎีนะ
แต่ถ้านี่เป็นเทคโนโลยี
ที่รวมองค์ประกอบทางประสาท และภาพฮอโลกราฟิก
ในทางปฏิบัติ มันแยกการทำงานได้
ภาพฮอโลแกรมร่างสภาพแวดล้อมขึ้นมา
และการสแกนทางประสาท จะกระตุ้นให้สมองใส่สีสันเข้าไป
มันจะอธิบายได้ว่าอุปกรณ์ขนาดเล็กแบบนี้ สามารถสร้างภาพจำลองขนาดใหญ่ได้
การทำให้เทคโนโลยีแบบนั้นเข้ากัน และเกิดขึ้นพร้อมกันจะต้องใช้
ระบบปฏิบัติการที่มีความซับซ้อนสูง
ใครจะมีความสามารถ สร้างเทคโนโลยีระดับนั้นได้
และทำไมถึงเจาะจงใช้ภาพลวงตาพวกนั้น
- ลามาร์เรียกนาวาเอก - ว่ามา
เราวิเคราะห์เศษซากพวกนั้นเสร็จแล้ว
ผมว่าคุณควรมาที่ห้องทดลอง
มีร่องรอยของเทคโนโลยีที่ไม่คุ้นเคย
อยู่ในส่วนประกอบของอุปกรณ์ชิ้นนี้
แต่องค์ประกอบเบื้องต้น ดูเหมือนจะเป็นการออกแบบของเคย์ลอน
ให้ตาย
ทัลลา คุณบอกว่าเจอสัญญาณควอนตัมของเคย์ลอน
- ระหว่างทางกลับจากเซลายาห์นี่ - ใช่
งั้นก็เป็นไปได้ว่าพวกนั้น ติดตั้งอุปกรณ์ไว้บนนาร์ราน 1
ด้วยจุดประสงค์อะไร
ไม่รู้เลย
งั้นเคย์ลอนก็คิดวิธี ป่วนความคิดเราได้สิ แจ๋วไปเลย
ก็สมเหตุสมผลนะ
เมื่อมีพวกคริลล์อยู่ข้างเรา พวกนั้นก็สู้เราไม่ได้
แต่ถ้ามีสิ่งนี้ พวกนั้นก็อาจไม่จำเป็นต้องสู้
ถ้าควบคุมการมองเห็นความเป็นจริงของคนอื่นได้ ก็ชนะราบคาบได้ง่ายๆ เลย
ระหว่างการเคลื่อนไหวของเคย์ลอน ที่ได้จากรายงานของทัลลาในตอนแรก
กับสิ่งที่เราค้นพบบนนาร์ราน 1
ผมคิดว่ามีสิ่งสำคัญกำลังก่อตัวขึ้นที่นี่
มันดูไปในทางนั้น
เราจะส่งขบวนยาน ไปเริ่มการสำรวจทางยุทธวิธีของดินแดนนี้
พวกเขาจะคุ้มกันยานวิทยาศาตร์
โดยมีคำสั่งให้กู้ซากของอุปกรณ์
และส่งกลับมายังโลกเพื่อทำการศึกษาเพิ่มเติม
- พวกเขาจะไปพบคุณที่นาร์ราน 1 - ขอบคุณครับ พลเอก
แจ้งผมด้วยถ้ามีความคืบหน้าอะไร ฮัลซีย์ออก
เราได้รับสัญญาณจากยานยูเอสเอสแฟรงคลินค่ะ
ขบวนยานออกไปแล้วสองนาที
บอกพวกเขาว่าพร้อมส่งเศษซากแล้ว
ได้ค่ะ
ขบวนยานกำลังเข้าใกล้ระบบ
นำภาพขึ้นจอ
นาวาเอก พวกนั้นไม่ใช่ยานสหภาพ แต่เป็นยานเคย์ลอน
- อะไรนะ - มันเป็นกับดัก
บอร์ตัส สแกนและยืนยันด้วย
กำลังสแกนครับ
ตรวจสอบถูกต้อง มันคือขบวนยานสหภาพ
นาวาเอก พวกนั้นเป็นดาวเคย์ลอน
เป็นไปได้ว่ามีการใช้ อุปกรณ์ทางระบบประสาทอีกเครื่อง
คุณกำลังถูกหลอก
บรรจุอาวุธทั้งหมด เตรียมไปที่ควอนตัม
- ได้ครับ - รอเดี๋ยว
นาวาเอก คุณจะไม่เชื่อคำพูดเขาแบบนั้นใช่ไหม
ถ้ามีการใช้อุปกรณ์อีกเครื่อง ไอแซกจะไม่ได้รับผลกระทบอยู่คนเดียว
หรือไม่เขาก็พยายามล่อให้เรายิงยานของตัวเอง โดยไม่เปิดเกราะพลังงาน
- ทำไมล่ะ - ด้วยความเคารพนะคะ
จำเป็นต้องถามด้วยเหรอ
ผมรับรองได้ว่าคำกล่าวของผมถูกต้อง
งั้นเหรอ นายไม่รู้ว่าโปรแกรมตั้งเวลาแบบไหน
ที่เคย์ลอนอาจซ่อนไว้ในหัวนาย
- ท่านคะ ขอร้อง เราไว้ใจเขาไม่ได้ - พอที เรือตรี
ยานใกล้เข้ามาแล้ว
ส่งสัญญาณเตือน กอร์ดอน เปลี่ยนทิศทาง
- ใช้การควบคุมบินหลบหลีก - ได้ครับ
ทุกเขตรายงานมาว่าเกิดความเสียหายรุนแรง
- ใช้แรงขับควอนตัม - ห้องขับไม่ตอบสนองครับ
จอห์น เกิดอะไรขึ้น
แกนควอนตัมร้าวครับ นาวาโท เราเสี่ยงให้มันแตกไม่ได้
ท่านคะ ฉันได้รับสัญญาณจากเรือเอกเคยาลี
ค่อยยังชั่ว ต่อเธอเข้ามา
มันไม่ได้มาจากดาวค่ะ
ทัลลา ได้ยินไหม
จอห์นเหรอ ได้ยิน ได้ยินชัดเลย คุณอยู่ที่สะพานเดินเรือหรือเปล่า
ผมอยู่
ตรงนั้นต้องยุ่งแน่เลย
ใช่ เราพยายามตามหาคุณอยู่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็น ฉันสบายดี ฉันอยู่ที่จุดนัดพบมาสามชั่วโมงแล้ว
อะไรนะ
ใช่ คือว่าถ้าคุณไม่อยากให้ฉันกลับไป ฉันก็ยินดีจะหยุดงานอีกหนึ่งสัปดาห์
แต่ฉันกลับไปทำงานดีกว่า
ทัลลา เรารับคุณมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ
คุณ… พูดใหม่ซิ
เราไปที่จุดนัดพบแล้ว เรารับคุณขึ้นมาแล้ว
คุณลงไปที่พื้นผิวนาร์ราน 1
กับนาวาเอก นาวาโทเกรย์สัน บอร์ตัส และกอร์ดอน
พวกคุณหายไปกันหมด ตั้งแต่นั้นเราก็พยายามหาพวกคุณมาตลอด
จอห์น ฉันออกจากเซลายาห์เมื่อวานซืน
ฉันก็ตรงมาที่นี่เลย
เอางี้ ไปเจอเราที่วงโคจรของนาร์ราน 1 นะ
ได้ เดี๋ยวเจอกัน เคยาลีออก
เกิดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
- ไอแซก นายยังสแกนอยู่ใช่ไหม - ใช่ครับ
ยังไม่มีสัญญาณของกลุ่มที่ลงสำรวจ
- ยิงตอบ - แนวยุทธวิธีล่ม
เกราะพลังงานล้มเหลว
นาวาเอก แกนควอนตัมแตกแล้ว
เกราะพลังงานหายไป
ระบบนำทางด้วย ฉันควบคุมห้องขับไม่ได้
ทุกคน สละยาน ย้ำอีกครั้ง ทุกคน สละยาน
เกิดอะไรขึ้น
คุณเป็นใคร
ไม่ต้องกลัว นาวาเอก
ฉันไม่ทำร้ายใครหรอก
ฉันชื่อดินาล
คุณรับผิดชอบทั้งหมดนี้เหรอ
ผิดจริงตามข้อกล่าวหา
คุณยังดูว้าวุ่นใจนะ
มันไม่เป็นไรจริงๆ คุณทำใจให้สบายได้ ฉันเอาชาให้ไหม
เราขอไม่รับ ขอบคุณ
ฉันเข้าใจ อยากรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่ผ่านมา
คงจะดีนะ อยากรู้สิ
(อีซีวี-197-1)
เราไม่ได้ไปจากดาวเลย
กอร์ดอนได้หนึ่งแต้ม คุณตอบถูก
คุณทำอะไรกับเรือเอกเคยาลี
เธอไม่เป็นอะไร ไม่ต้องห่วง
ที่จริงตอนนี้เธอกลับขึ้นยานของคุณ อย่างปลอดภัยไร้กังวลแล้ว
คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณเป็นใคร
คุณไม่รู้จักฉัน
แต่คุณรู้จักบรรพบุรุษของฉัน
บรรพบุรุษของคุณเหรอ
โธ่ เคลลี่
เทพธิดา พระผู้เป็นเจ้า และผู้ไถ่บาปของเรา
หรือจะให้ถูกต้องกว่านั้น มนุษย์ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับบรรพบุรุษของเรา
ประมาณสองปีที่แล้ว ตามการรับรู้ของคุณ
คุณไปเจอเข้ากับดาวที่อยู่ใน สิ่งที่คุณจะเรียกว่า "วงโคจรหลายระยะ"
ใช่แล้ว
มันจะเข้ามาในอวกาศของเราทุกๆ 11 วัน
และในช่วงเวลานั้นมันล้ำหน้าไปแล้ว 700 ปี
และในช่วงเวลานั้นคุณก็เฝ้าดู ขณะที่ศาสนาเกิดขึ้นมาเช่นกัน
ศาสนาอุทิศให้กับคุณ
เป็นเพราะความเงอะงะของคุณ ในยุคหนึ่งของเราที่เก่าแก่กว่า
- ฉันขอโทษเรื่องนั้นด้วย - เรื่องมันนานมาแล้ว ไม่สำคัญหรอก
คุณถึงมาที่นี่ใช่ไหม เพื่อมาดูพวกเรา
ไม่ใช่ๆ เราตามดูคุณมาสักพักแล้ว
ไม่ต้องห่วงนะ เราไม่กระโตกกระตาก
แต่ความสำคัญที่คุณมีต่ออดีตของเรา ทำให้คุณเป็นตัวเลือกที่สมเหตุสมผล
หรืออย่างน้อยก็ดีเท่ากับคนอื่นๆ
ตัวเลือกเหรอ เพื่ออะไร
จากลำดับเหตุการณ์ของคุณ เวลาของเราผ่านไปแล้วประมาณห้าหมื่นปี
ฉันจะไม่ลงรายละเอียดให้เบื่อกันหรอก แต่เอาเป็นว่า เราล้ำหน้าไปแล้ว
คุณวิวัฒน์ไปแล้วห้าหมื่นปีเหรอ
"วิวัฒน์" เป็นคำที่ลี้ลับในกรณีนี้
วิวัฒนาการนั้นมืดบอดและมึนเมา
มันผ่านการทดลองและข้อผิดพลาดอยู่ตลอด
และเกิดขึ้นพร้อมข้ออ้างสำหรับการมีชีวิตอยู่ ที่แทบจะไม่มากพอ
- อย่าว่ากันนะ - ไม่ถือหรอก
นานมาแล้ว เราเรียนรู้ที่จะควบคุมวิวัฒนาการ
และกำหนดทิศทางด้วยสมรรถภาพที่เหนือกว่า
เอาเป็นว่าสิ่งต่างๆ เคลื่อนที่เร็วขึ้น เร็วขึ้นเยอะมาก
คุณเป็นอมตะ
สุดยอด นาวาเอก
การปลูกฝังทางความคิดตึงเครียดน้อยลงเยอะ
เมื่อเราไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการตาย
ไม่เห็นมีอะไรอธิบายเหตุผล ที่คุณสร้างภาพหลอนพวกนี้ขึ้นมาเลย
ทุกอย่างที่คุณประสบเป็นของจริงนะ
คิดว่ามันเป็นเอกภพจุลภาค ที่ทำขึ้นพิเศษให้พวกคุณโดยเฉพาะสิ
เรื่องราวนั้นรวบรวมมาจากความคิดของคุณ และคลังข้อมูลทางวัฒนธรรม
นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สิ่งที่สำคัญคือพวกคุณแต่ละคนประสบกับช่วงเวลา
ตอนที่คุณคิดว่ากำลังจะตาย
และเราก็ประสบกับมันไปพร้อมกับคุณ
ต้องขออภัยสำหรับความสับสนชั่วขณะ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเรามีความคิดร่วมกัน
ทำไมคุณถึงอยากประสบกับความตาย
ความเป็นอมตะมีผลตอบแทนของตัวเอง
แต่หลังจากนั้นไม่นาน แรงจูงใจที่จะล้ำหน้าก็เริ่มห่อเหี่ยว
เมื่อคุณได้เห็นและทำมาหมดแล้ว และเวลาก็ไม่มีค่าอะไร
ก็เหลือแต่การเล่นไร้สาระ
เราเกิดความพอใจ
เพราะไม่มีพวกเราคนไหน เข้าใจความตายของตัวเอง
เราจึงต้องเห็นมันผ่านดวงตาของพวกคุณ
ผมดีใจที่คุณรู้สึกสุดยอดกับการมีอยู่ของพวกคุณ
แต่ความจริงคือคุณพาเราไปเจอนรก
ทุกอย่างล้วนเป็นผลประโยชน์จากความรู้
สิ่งที่คุณทำเพราะแค่อยากรู้ ส่งผลเสียหายร้ายแรงได้
หลายร้อยปีที่แล้ว
เผ่าพันธุ์ของผมได้นำเผ่าพันธุ์อื่น มาใช้ในการทดลองในชื่อของความรู้
เราไม่ได้ใช้เวลาถึงห้าหมื่นปีถึงจะคิดได้ว่ามันผิด
คุณไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ฉันรับปากได้
มันเป็นยังไงเหรอ ความอมตะเนี่ย
คุณเลิกสนใจพระเจ้าและประเทศชาติของคุณ เหมือนอย่างเรา
คุณเดินเตาะแตะเสร็จ ก็ทะยานสู่ดวงดาว
อุปสรรคต่อไปของคุณก็ไม่ต่างกัน คุณแค่ต้องเติบโตขึ้นไป
นามธรรมต่างๆ ที่คุณสวมอยู่ตอนนี้…
นาวาเอก นักสำรวจ สามี ผู้ชาย…
พวกมันไม่สำคัญเลย เมื่อเรากลายเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล
และเมื่อเราเป็นแบบนั้นแล้ว
การปั้นแต่งจักรวาล จะง่ายเหมือนกะพริบตาเลยละ
พวกคุณเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่าสนใจ
ไว้พบกันใหม่
เมอร์เซอร์เรียกออร์วิลล์
นี่ลามาร์ครับ ปลอดภัยดีไหม
พวกเราไม่เป็นอะไร
เดี๋ยวเจอกันนะ
ท่านครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
เราบังเอิญมาเจอเพื่อนเก่าน่ะ
เมอร์เซอร์ออก
ฉันจะบอกให้นะ ขอดื่มให้กับความเป็นจริงที่มีปัญหาต่างๆ
มันน่าสนใจดีนะ
ถึงจะอยู่ไกลโพ้นขนาดที่พวกนั้นอยู่ เราก็มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน
ไม่มีพวกเราคนไหน ที่เข้าใจความตายของตัวเองได้
เราต่างรู้ว่าจะตาย
แต่เราจะนึกถึงภาพของมันไม่ได้
ฉันนึกถึงภาพของมันได้นะ ใช่
งานศพใหญ่โต คนร้องไห้กันเป็นเบือ คิดว่าน่าจะทำดีต่อฉันกว่านี้
ฉันไม่ได้พูดถึงงานศพ ฉันพูดถึงการตายจริงๆ
มันเป็นไปไม่ได้หรอก
ฉันว่ามันคงจะเหมือนความว่างเปล่าอันมืดมิด
ใช่ แต่ต่อให้เป็นสถานการณ์นั้น คุณก็ยังอยู่ในฐานะผู้เฝ้าดู
ที่คิดถึงภาพความว่างเปล่า
การไม่มีอยู่มันเกินที่เราจะจินตนาการได้
ความต่างเดียวก็คือ พวกเขาไม่เคยต้องกังวลเรื่องนี้ แต่เรากังวล
การตายเป็นส่วนสำคัญของชีวิต
มันเป็นพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านที่ทรงเกียรติ
ใช่ นั่นเป็นภูมิปัญญาที่ยึดหลักปรัชญาตามแบบแผน
แต่มันใช้ไม่ได้สำหรับฉัน ไม่เคยเลย
- ถ้าทำได้คุณจะมีชีวิตอยู่ไปตลอดเหรอ - ใช่
ทำไมล่ะ
ผมอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย