Cynamonowa kawa?
Kupiłam dobrą na Atlantic Avenue.
Tak źle wyglądam?
Wyglądasz tak, jak powinnaś.
Spałaś choć trochę?
Nie.
Wypiszę ci receptę.
Wiesz, że tego nienawidzę.
Rafi znów dzwonił.
Tak?
Powiedziałaś, że umieram z żalu?
Nic mu nie powiedziałam. To nie moja sprawa. Ale Dinah...
choć popieram to, co robisz, to nie jesteś ty.
Przynajmniej porozmawiajmy.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Co pamiętasz?
Lecące kule.
Jakby to się działo w zwolnionym tempie.
Kiedy...
Kiedy Sam umierał,
to działo się tak szybko, że nie mogłam nic zrobić.
Wciąż odtwarzam to od nowa w mojej głowie.
I zastanawiasz się, jakim prawem ty żyjesz.
Nie ma odpowiedzi na to pytanie.
To normalne, że je sobie zadajesz.
Ale obwinianie się nie pomoże ci się z tym uporać.
Jego matka poprosiła mnie, bym przemówiła na pogrzebie.
Co mam powiedzieć?
Że zginął, robiąc to, co kochał? To kłamstwo.
Że nie był sam?
Co za różnica? On nie żyje.
- Kochanie. - Wierzył mi.
Zginął za prawdę.
Mam ją wyjawić czy powiedzieć coś, co doda im otuchy?
Co musisz im powiedzieć?
- I co? - Bez zmian.
Odkąd tu siedzimy, nie ruszyła się z łóżka.
Jest zdruzgotana.
Raczej nie przyczyniła się do śmierci partnera.
Jak dla mnie albo ma coś na sumieniu...
albo przyciąga kłopoty.
Może wyślijmy jej zaszyfrowanego maila?
Ustalmy spotkanie.
Pamiętasz, jak ostatnio wysłałeś jej maila?
Zginąłeś.
- Zgodziłeś się z nią skontaktować. - Owszem.
Bo zachowywałeś się jak kretyn.
Jeśli mamy to zrobić, mamy tylko jedną szansę.
Potraktuj ją jak ważny cel.
Muszę się odlać.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Film, który państwo oglądają, został nagrany
przez pracownika ATF w ich biurze na nabrzeżu.
Do dwóch wybuchów doszło też na 10. komisariacie
i w sądzie na Foley Square.
Choć osoby widoczne na filmie są całe i zdrowe,
nie wszyscy mieli tyle szczęścia.
Kilka osób zginęło, a kilkanaście zostało rannych.
FBI i policja są na miejscu...
„Jeśli nie, będę wiedział, że jest pani jedną z nich”.
Będę wiedział, że jest pani jedną z nich.
Rząd Stanów Zjednoczonych stał się tyranią,
która dzięki sile prześladuje nauczycieli i obywateli
i sądzi ich jak przestępców za to,
że szukają obrony, którą gwarantuje im konstytucja.
Chcą odebrać nam broń i wolność
i uniemożliwić samoobronę”.
„Działałem w obronie naszej wolności i tożsamości.
Byśmy mogli czynić to, co słuszne”.
- To list od zamachowca? - Tak brzmi.
I wysłał go do ciebie. Dotykałaś go?
Tak, póki nie odkryłam, co to jest.
Najlepiej będzie powiadomić FBI.
To być może jedyny dowód, kim jest,
co chce zrobić i w jakim jest stanie.
Nie wiem, czy jestem przerażony, czy podniecony.
Chyba i to, i to. Czyli jestem tylko połowicznie zły.
Czekaj. Robi się ciekawie.
„Już raz wstawiła się pani za zwykłym bohaterem.
Wierzę, że rozumie pani, iż czasem trzeba ująć się za tym,
co właściwe i prawdziwe, nawet jeśli prawo mówi co innego.
W imieniu ukochanej ojczyzny proszę,
by wydrukować moje słowa jako wezwanie do broni. Jeśli nie...”.
„Będę wiedział, że jest pani jedną z nich...”.
„...a redakcja znajdzie się na mojej liście”.
- Potem pisze... - „Dajcie mi wolność...”.
„...wolność albo dajcie mi śmierć”.
„...śmierć”.
Jakież to oryginalne.
Patrick Henry, ojciec założyciel i prawdziwy antyfederalista.
Już nie jestem taki podniecony. Grozi całej redakcji.
Niedobrze mi.
Myśli, że poprę to, co zrobił?
To ostatnie, co bym zrobiła.
Może wydrukujemy list i odpowiedź?
Powiem jemu i innym, co o tym myślę.
To nie twoja ani moja decyzja.
Władze zadecydują, jak się nim zająć.
Ale upublicznimy list?
- Może ktoś rozpozna pismo... - Może.
Przestań, dobrze? Nic nie rób.
Nic nikomu nie mów. Zaczekajmy na oficjalne instrukcje...
Ellison, mamy szansę rozpocząć publiczną dyskusję.
Opublikujemy artykuł wstępny, jeśli FBI się zgodzi.
Ale ja go podpiszę.
Napisał do mnie. Nie będę się kryć za gazetą.
To niebezpieczne. Wybrał cię.
Owszem.
W porządku.
Coś wymyślę dla FBI. Zacznij pisać. Ja zadzwonię.
- I tego nie dotykaj! - Jasne.
ZDANIEM FBI BOMBY BYŁY „CHAŁUPNICZE, ALE WYSZUKANE”.
Nie ma nic gorszego od bomb.
Pieprzeni tchórze.
Myślą, że zastraszą ludzi i dostaną, czego chcą.
Mylą się.
To tylko ich wkurza, jednoczą się, a razem są silniejsi.
Nowy Jork nie zapomina.
Kimkolwiek są, mają przesrane.
Jeśli dadzą sprawę Madani, to będzie nasza szansa.
Daj spokój.
Całe miasto czuwa.
Nie będziemy ścigać agentki Departamentu Bezpieczeństwa.
Więc nic nie zrobisz?
Lepiej nic niż coś głupiego.
Jak leci?
FBI i policja są na miejscu,
a my zajmujemy się wywiadem.
Co z Dinah?
Nie wpuszczę cię do niej. Jest w opłakanym stanie.
Rany, dzięki.
Nic mi nie jest.
Będę tam.
Weź tyle wolnego, ile potrzebujesz.
Ale cokolwiek zrobiłaś,
biuro nie jest przygotowane na te zamachy.
Nie mam dowódcy, straciłem kilku agentów...
i nie wiem dlaczego.
Nie chcesz wiedzieć.
Podobno nie podałaś nazwiska celu...
i umieściłaś w systemie fałszywy plan.
Zidentyfikowaliście tamtych? Dla kogo pracowali?
Byli powiązani z rządem?
Musisz odpowiadać na pytania, a nie je zadawać.
Porozmawiaj ze mną, Dinah.
- Zginął ci kiedyś partner? - Nie.
- Strzelałeś do kogoś? Ktoś do ciebie? - Wiesz, że nie.
Za każdym razem, gdy zamykam oczy, widzę patrzącą w nie twarz Sama Steina.
Tak patrzył, gdy umierał.
Nie był smutny ani przerażony. Był zaskoczony.
Jakby nie mógł uwierzyć, że tak to się kończy.
Nie mogę o tym zapomnieć.
Co mam ci powiedzieć?
Że to nie ma związku ze sprawą Ahmada Zubaira z Kandaharu.
Że Sam Stein i inni nie zginęli, goniąc za duchami twojej przeszłości.
Nie ochronię cię, jeśli nie poznam prawdy.
Prawdy?
To przez prawdę tu jesteśmy.
Nikt nie chciał jej słuchać.
Intencją zamachowca jest sianie strachu, ale ja się nie boję.
Wiem, że miasto się pozbiera, jak robiło to już wielokrotnie.
Bulletindrukuje jego słowa, przekazując także jego list FBI,
bo wierzymy w instytucje, które on zamierza zniszczyć.
„Nie będziemy tolerować tych, którzy komunikują się poprzez przemoc.
Ten człowiek nie jest patriotą. Jest tchórzem i terrorystą”.
Jezu Chryste, Karen. Czemu go tak zjechałaś?
- Zaraz się dowiemy. - O czym ty gadasz?
Twoja laska jest w radiu.
Daj głośniej.
Za chwilę: Ricky Langtry Show.
Dzień dobry, Nowy Jorku.
Słuchacie Ricky Langtry Show,
to ja, wasz prowadzący, Ricky Langtry.
Dziś zaprosiłem do studia dwoje gości.
Senator Stan Ori,
zwolennik zaostrzenia przepisów o posiadaniu broni.
Można tak powiedzieć?
Dziękuję za zaproszenie, Ricky. Zdecydowanie można.
Oraz Karen Page, dziennikarka New York Bulletin,
do której osobiście zwrócił się zamachowiec.
Karen, twój dzisiejszy artykuł zdradza podenerwowanie.
Odniosłaś się do niego osobiście, nazywając go...
Nazwałaś go terrorystą?
- Rozumiesz jego punkt widzenia? - Ani trochę.
Ironia jego punktu widzenia jest przerażająca.
Ma pan na myśli fakt,
że używa przemocy, by bronić drugiej poprawki?
Tak. Wśród nas jest morderca, który zabija innych
w ramach protestu przeciw próbom zmniejszenia liczby morderstw.
To pana punkt widzenia, senatorze.
Jest pan znany jako ten od kontroli broni.
Mniej broni, mniej zabójstw. Proste.
Ten człowiek używał bomb, nie pistoletu.
Może jakiś bohater z bronią w ręku mógłby go powstrzymać.
Można zaryzykować stwierdzenie, że prawo do zastrzelenia go
jest częścią fundamentów, na których zbudowano Amerykę.
Poważnie, Ricky? To było 300 lat temu.
Panno Page, zgodzi się pani, że w dzisiejszych czasach
zwykli obywatele nie muszą nosić broni?
Źle trafiłeś.
Bał się pan kiedyś, senatorze?
Czy bał się pan o swoje życie?
Był pan w sytuacji, w której użycie broni
byłoby jedynym wyjściem?
Broń palna to zaraza trawiąca nasze społeczeństwo.
W niewłaściwych rękach wyrządza wiele szkody.
Minął ledwo rok, od kiedy Punisher sterroryzował miasto.
To nie to samo.
Frank Castle zabijał morderców i dilerów narkotyków.
Ale gdzie jest granica, Karen?
Castle uznał, że jest ponad prawem
- i był sądzony za zabicie 37 osób. - Nie jest terrorystą.
- Trzydziestu siedmiu? - O tylu wiedzą.
Castle był bohaterem tych, którzy sądzili, że robi to, czego nie robi policja.
Zostańcie z nami. Zaraz wracamy.
Czas na przerwę.
Mamy telefon. To chyba on.
Dzwoń na policję. Podaj im numer. Może go namierzą.
Zrobiło się ciekawie, co?
Gotowi? Dobra.
Mamy na linii rozmówcę, który podaje się za zamachowca.
Przedstawi się pan?
Moje nazwisko jest nieistotne.
Tylko moje czyny.
Słyszy pana cały Nowy Jork. Co chce pan powiedzieć?
Czemu tak o mnie mówisz, Karen?
Bo brzydzę się tym, co zrobiłeś.
Wyluzuj, Karen.
Ludzie tacy jak senator Ori niszczą nasz kraj.
Zabierając nam pracę, sprzedając nas
i odbierając broń, byśmy byli bezradni.
Jesteś tchórzem.
Twoje ofiary nie decydowały o przepisach.
To były sekretarki, dozorcy i posterunkowi. Zwyczajni ludzie.
W czym ci to pomogło?
Może rząd coś ci zrobił. Nie znam twojej historii.
Zdarza się, ale nie zabija się z tego powodu innych.
Jesteś pionkiem, jak oni wszyscy.
A senator Ori to jakiś żart.
Nie reprezentuje pan nikogo poza sobą.
Wojna dopiero się zaczyna, a wy wszyscy jesteście po złej stronie.
Sic semper tyrannis.
Cóż, Nowy Jorku...
Gdzieś to słyszałem.
- Na lekcji historii. - Nie.
Słyszałem to...
gdzie indziej.
Tylko gdzie?
To...
U Curtisa.
Powiedział to dzieciak z jego grupy.
Powiedział: sic semper tyrannis.
- Jesteś pewien? - Tak.
Jak często słyszy się łacinę? Jestem pewien.
Curtis mówił, że zawsze obwinia innych za swoje problemy.
Nazywał się Lewis i jeździł taksówką.
Lewis, który jeździ... Znajdziesz go?
Lewis, taksówkarz? Trochę mało informacji.
No weź! Jest weteranem!
Był w armii. Jest biały, ma 25 lat.
Na pewno poniżej 30. Znajdziesz go?
To trochę zawęża poszukiwania. Jesteś pewien, że to on?
Jestem. David, znajdź go.
A co potem?
A jak myślisz?
Ten gnój grozi Karen.
Co jest między wami?
Póki żyję, nikt nie będzie jej groził.
- Chcesz go dorwać? - Jasna sprawa.
A gdyby to była Sarah?
Co byś zrobił, gdyby groził jej jakiś świr?
Sarah to moja żona. Moja rodzina.
Posłuchaj mnie.
Karen to też rodzina. Jeśli coś jej się stanie...
- Po prostu... - Dobra.
Proszę.
Dziękuję.
Lewisie, oddzwoń.
Słyszałem cię w radiu. Byłem u ciebie.
Chcę to zatrzymać, nim ucierpi ktoś jeszcze.
Ale musisz oddzwonić.
O'Connor?
Jesteś w domu?
O'Connor, jesteś?
Nie powinieneś tu przychodzić.
Musiałem sprawdzić, co z tobą.
Uznałem, że potrzebujesz pomocy. Może chcesz pogadać?
Na krześle siedzi trup.
Chyba nie od dziś.
To już nie ma znaczenia.
Możemy cię z tego wyciągnąć.
- Jeszcze możesz zrobić, co należy. - Robię.
Nie wyjdę stąd bez ciebie. Wiesz o tym, prawda?
Wiem.
Nie wyjdziesz.
Leż!
- Frank. - Tak?
Lewis Wilson.
26 lat, pierwsza dywizja piechoty.
Zameldowany u ojca, Claya.
To on.
Posłuchaj,
może wykonamy anonimowy telefon?
- Frank, zadzwońmy do Curtisa. - Nie.
Curtis go zna. Niech on się tym zajmie.
Będzie go przekonywał.
Ja zrobię to po swojemu.
Nadal brak winnych w sprawie trzech śmiertelnych wybuchów
z wtorkowego poranka.
Trzy bomby, które FBI określa jako chałupnicze...
Może już kiedyś do pani pisał. Coś to pani przypomina?
Nie kojarzę. Ale dostajemy dużo listów z pretensjami.
Może są jakieś w archiwach.
Mogę odebrać?
- Proszę bardzo. - Dzięki.
Co ty wyprawiasz? Atakujesz takiego świra?
To on mnie wybrał.
Wkurzył mnie, sugerując, że go popieram.
No i świetnie.
Teraz wziął cię na cel. Zadowolona?
Miałam nic nie robić? Przez to tacy ludzie wygrywają.
Po co dzwonisz?
- Jest tam FBI? - Tak.
Dobrze. Nie ruszaj się stamtąd.
Zaczekaj chwilę. Mogę porozmawiać na osobności?
Jasne.
Po co dzwonisz?
Co wiesz o tej sprawie?
Że masz się nie ruszać, póki się tym nie zajmę.
Masz z tym coś wspólnego? Wiesz, kim on jest?
Jeśli tak, powiedz mi. Powiem FBI. Oni się tym zajmą.
Zrobię to szybciej.
Szybciej? FBI jest tutaj. Może załatwmy to jak należy?
Należy go ukatrupić.
- Więc jesteś taki sam jak on. - Nie jestem i dobrze o tym wiesz.
- Tak? - Tak.
Nie pasuje wam, jak działa świat, więc robicie, co chcecie.
Nie mów, że robisz to dla mnie.
Dobra, nie ruszaj się.
Nie idziesz na pogrzeb?
Uwierz, nikt mnie tam nie chce.
Seks nie rozwiąże problemów.
Może chciałam tylko poczuć się dobrze.
Wiesz, że byłem na 17 pogrzebach?
Przyjaciół, kolegów z wojska.
Myślisz, że nie znam tego uczucia?
Któryś zginął przez ciebie?
Pewnie, gdybym chciał tak to postrzegać.
Może gdybym kogoś zastrzelił albo zatrzymał.
Przybył wcześniej, został dłużej.
Może.
Albo może lepiej obwinić wroga? Co ty na to?
Czasem...
to nawet bywa wina zmarłego.
Myślałaś o tym?
Jak tak tu leżysz?
Może to Stein nawalił.
Czemu dał się dźgnąć, skoro miał broń?
Nie ma znaczenia, czy jestem tu, czy tam.
Źli ludzie dalej będą robić swoje, a świat się kręcić.
Więc wróć do pracy. Tak robią tacy jak my.
A masz do czego wracać.
Jeśli nie dasz rady...
to może znak, że czas dać sobie spokój. To nie powód do wstydu.
Tego chcesz?
Zgody na odejście?
Nie mogę wrócić, nawet gdybym chciała.
Agenci nie żyją. Stein zginął na marne.
Kiedy wszyscy się o tym dowiedzą, będę skończona.
Użyłam Franka Castle jako przynęty.
Zaatakowałam ludzi, którzy chcą zabić trupa.
Wychodzę na wariatkę, prawda?
Chciałaś postąpić właściwie.
Nikogo to nie obchodzi.
Ich tam nie było.
Ciebie też nie.
- Tak? - Gdzie jesteś?
U Wilsonów. Nie ma ani jego, ani jego ojca.
Posłuchaj, Frank.
Przemyślałem to i miałeś rację.
Jeśli można, trzeba z nim coś zrobić. Nawet jeśli się z tym nie zgadzam.
Co? Dajesz mi pozwolenie, o które nie prosiłem.
Trzeba dbać o tych, których się kocha.
Co chcesz powiedzieć?
Namierzyłem telefon Wilsona. Jest pod innym adresem.
Pół godziny temu dzwonił do niego Curtis.
Obaj są w tym miejscu.
- Van Buren 83451. - Jasna cholera.
Absolutnie. To nie moja rola.
Uważam, że powinni móc wykonywać swoją pracę.
Proponuję dwustronne rozwiązanie.
Dopilnujmy, by ofiary tego tragicznego zdarzenia
otrzymały wsparcie i...
Dokładnie. Po drugie...
Tak. Po drugie: nie zapominajmy, co kieruje zamachowcem.
Doceniam to.
Pańskie wsparcie jest bardzo cenne.
Dziękuję.
Zgodził się. Ustal z nimi kwestię kasy.
Jego nazwisko ma się pojawić w programie. Kto następny?
Przyszedł pan Russo, konsultant ds. bezpieczeństwa.
Panie Russo.
Stan Ori. Nie czekał pan zbyt długo?
Ależ skąd. Dużo się tu dzieje.
Organizuję w hotelu galę charytatywną,
by wspomóc ofiary zamachu.
Uświadomić ludziom zagrożenia i sprzeciwić się terroryzmowi.
Oraz narazić się zamachowcowi. Pewnie po to tu jestem.
Wysoko postawiony znajomy twierdzi, że jest pan najlepszy.
Ma rację.
Jestem ciekaw. Jako wojskowy,
jak by się pan z nim rozprawił?
Oficjalnie, zneutralizowałbym zagrożenie.
Nieoficjalnie,
to tchórzliwy morderca i zabiłbym go bez wahania.
Nie sądzi pan, że przemoc rodzi przemoc?
Senatorze, ja żyję z przemocy.
I to pana nie martwi?
Sam zatrudnia pan uzbrojoną ochronę.
Jeśli mamy współpracować, proszę nas uznać za swoją polisę.
Jeśli pójdzie dobrze, będzie pan się zastanawiał, co tu robimy.
A jeśli nie...
będziemy powodem pańskich dalszych debat.
Jestem ważnym głosem ruchu przeciw broni.
Jeśli napastnik zostanie zastrzelony...
rozumie pan, jak to będzie wyglądało.
Pańskie zasady...
warto za nie umierać?
Kiedy możecie zacząć?
Natychmiast. Isaac i Simon tu zostaną, a ja zajmę się resztą.
Jeśli zamachowiec pana zaatakuje,
zrobią, co w ich mocy, by usunąć go w humanitarny sposób.
Bardzo pan cyniczny.
- Witam na pokładzie. - Dziękuję.
Wszystko gra?
Pilnujcie Oriego.
FRONTEM DO WROGA
Curt?
Curtis, spójrz na mnie. To ja.
Nie ruszaj się. Siedź spokojnie. Rozumiesz?
Nie ruszaj się.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. Pomogę ci.
Nic ci nie będzie.
Już dobrze.
- Co się stało, Curt? - Próbowałem go powstrzymać.
Gnojek zabrał mi nogę.
Kiedyś złamałbym go jak patyk.
Wiem, Curt.
Wiem. Po prostu...
Nie denerwuj się.
Spokojnie.
- Dokąd idziesz? - Doprowadzę cię do porządku.
- Wyciągnę cię stąd. - Uciekaj stąd.
I zadzwoń na policję.
Spójrz na mnie.
Popatrz. Wypij to.
Pij.
Pobił mnie. Moją własną nogą.
Przestań, Curtis.
Pamiętasz...
zajęcia saperskie?
Co mówili o minach Claymore?
Siedemset stalowych kul rozpędzonych do 1000 metrów na sekundę.
Dużo kulek, co?
- Co to? - Mój telefon. W kieszeni.
Podobno nie żyjesz.
Lewis?
A ty to Frank Castle.
Mówili, że zginąłeś.
Różne rzeczy mówią.
Widocznie im wadziłeś.
Zbyt wielu takich jak ja cię popierało.
Ludzi, którzy wiedzą, że muszą wziąć sprawy w swoje ręce.
To robisz, Lewis?
Bierzesz sprawy w swoje ręce?
Ktoś musiał. Tak jak ty.
Co to ma wspólnego z Curtisem?
Curtis... wybrał złą stronę.
Mylisz się.
Przysięgam ci, że nigdy nie był po złej stronie.
Musisz mi zaufać.
Daj spokój, Lewis. Co planujesz?
Jak to się skończy?
Zaczekasz, aż przyjadą gliny? I wszystko wysadzisz?
Źle skończysz, jeśli wypowiesz wojnę establishmentowi,
Znajdą cię i zabiją, zanim zdążysz cokolwiek zrobić.
Już coś zrobiłem.
Posłuchaj mnie.
Musisz wypuścić Curtisa.
Pozwól mu odejść
i się poddaj. Zrób to, rozumiesz?
Nikt więcej nie musi ucierpieć.
- A ty tak zrobiłeś, Frank? - Co?
Nie, walczyłeś o swoje. Teraz moja kolej.
W niczym mnie nie przypominasz.
Ja stałem przed ludźmi, których zabijałem.
Patrzyłem im w oczy, gdy umierali. Ale nie ty.
Jesteś tchórzem. Ukrywasz się za bombami.
Ja jestem żołnierzem piechoty morskiej! Jestem marine!
Możesz mi co najwyżej buty czyścić.
Chcesz, żeby nas zabił?
Postanowiłaś iść?
Jestem to winna Samowi.
Gdy tu przyjechałam, jego kariera stała w martwym punkcie.
Pojawiłam się, dałam mu zajęcie,
wreszcie miał co robić.
Zaufał mi.
I za to zginął.
Więc wygłoszę mowę na pogrzebie.
I powiem prawdę. Całą.
To będzie koniec mojej kariery.
Ale federalni czy prasa, ktoś będzie musiał się tym zająć.
Nie ukręcą łba tej sprawie.
Nawet jeśli ukręcą go mnie.
Szczytny gest.
Tak. Jedyny, jaki mi pozostał.
To niebezpieczne czasy, Dinah.
Przemyśl sobie wszystko, zanim zaczniesz działać.
Mam już dosyć przemyśleń.
Rozumiem twoją potrzebę.
Ale jeśli to zrobisz, nie będzie odwrotu.
Wiem.
W porządku. Ale zastanów się nad jednym.
Czy gdzieś w głębi duszy
nie chcesz spalić za sobą mostów, bo boisz się wracać?
Nie mogę dojść, czy obwód jest otwarty, czy zamknięty.
Wiesz, czym się różnią?
W zamkniętym...
mogę przeciąć dowolny przewód.
W otwartym niektóre mogą spowodować wybuch.
Problem w tym, że nie wiem które.
Czyli i tak mamy przesrane.
Może to, co się dzieje,
miało się stać, a jeśli temu przeszkodzimy,
to ciągle będzie do nas wracało.
A może ten dzieciak za mocno walnął cię w łeb.
Wiele razy o tym marzyłem.
Daj spokój. Wiesz, że pieprzysz głupoty.
Myślisz, że obudziłem się bez nogi pełen nadziei?
Jestem dumny ze wszystkiego, co osiągnąłeś.
Nie użalałeś się nad sobą.
Żyłeś dalej.
Pomagałeś ludziom. Oto, co zrobiłeś.
Wiesz dlaczego? Powiem ci.
Bo zawsze, gdy do nich mówię, mówię też do siebie.
Myślisz, że nie budzę się z krzykiem,
przypominając sobie, kim byłem?
Że o tym nie marzę?
Szlag. Sprał mnie jakiś dzieciak.
To nie twoja wina.
Czułeś się kiedyś bezradny?
Ja tak.
Obiecałem sobie, że to ostatni raz.
I proszę.
Wolałbym zginąć od tej ostatniej bomby, niż siedzieć przywiązany do tej.
- Zawiadomiłem gliny. - Wiedziałem, że to zrobisz.
- Nie chcę cię krzywdzić, Frank. - Dlaczego?
Nie jesteś wrogiem.
Połączmy siły.
Jeśli tego chcesz, załatwione.
Powiedz tylko, który przewód mam przeciąć.
Powiedz, jak wyciągnąć stąd Curtisa, a zaraz do ciebie przyjdę.
Nie wiem, czy mogę ci ufać.
Zaufanie nie ma z tym nic wspólnego.
Czasem komuś ufasz, a i tak cię zawodzi.
Curtis opowiadał ci, jak stracił nogę?
Nie.
Przez...
Przez minę pułapkę. Wybuchła na targu.
Jedna z tych wielkich. Było źle.
Kobiety, dzieci... Wszędzie ciała.
Ludzie krzyczeli. Totalny obłęd.
Próbowali coś z tego zrozumieć. Wszystkim odbiło, ale...
nie Curtowi.
Zachował zimną krew.
Był w samym środku i robił swoje.
Trzymał na kolanach chłopca
i go ratował.
Najlepszy znany mi sanitariusz.
Ja miałem zabezpieczać teren.
W naszą stronę szła kobieta.
Była w ciąży, około ósmego miesiąca.
To nie było tak.
Było.
Zobaczyłem ją.
Miałem ją zatrzymać.
Ale kiedy na nią spojrzałem, zobaczyłem swoją żonę,
która też była w ciąży.
Powinienem był ją zabić, ale zamarłem.
Nie mogłem nacisnąć spustu.
A kiedy się wysadziła...
zabiła chłopca, którego ratował Curtis.
A Curtis stracił nogę.
Wyciągnąłem go stamtąd.
Dziękował za uratowanie życia, ale tak naprawdę...
to ja je zniszczyłem.
Podejdź do tylnego okna.
Dobrze.
Słyszysz?
- Jadą? - Tak.
Słyszę.
Ale zostanę tutaj.
Uciekaj.
Frank, ty dupku, proszę!
Mam gdzieś przeszłość. Nie jesteś mi nic winien.
Nie wyjdę stąd.
Zadam ci pytanie, Lewisie.
Po co się zaciągnąłeś?
- Chciałem służyć krajowi. - Daj spokój.
Wiesz, że to dziecinna gadka.
Chciałeś walczyć.
Chciałeś to poczuć. Zabijać.
Ja też. A co teraz robisz z amerykańską flagą?
Ścierasz nią syf, który narobiłeś po powrocie do domu.
Do domu?
Domu?
Nie ma żadnego domu.
Nie, póki pismaki jak Karen Page
będą pisały, co im się żywnie podoba.
A politycy jak Ori będą atakowali prawdziwych patriotów, Frank.
Nie, wreszcie pojmą, że nie są bezpieczni.
Mam już dość twojego głosu.
Wejdę tam i przetnę jeden z tych przewodów.
Co zrobisz? Zabijesz mnie?
Jesteś gotowy? Gotowy, by mnie zabić?
By zabić Curtisa? Taki jesteś?
Decyzja należy do ciebie.
- Ty musisz zdecydować! - Masz rację. Ja.
Jesteś wielki.
No dalej, wielkoludzie. Podejmij decyzję!
Jesteś gotowy?
Chcesz mnie zabić? Chcesz zabić Curtisa?
Przetnij biały przewód.
Co robisz? Idź stąd, Frank.
Uciekaj.
- Idź, Frank. - Spójrz na mnie.
Ty i ja, Curt.
Tylko ty i ja.
Ty i ja.
Zatrzymaj się!
Zmierza na wschód w stronę Pine Street!
Stać! Policja! Nie ruszaj się!
Ręce za głowę! Na ziemię! Natychmiast!
Jeszcze jednego?
Nie, dzięki. Zaraz się spóźnię.
Postawić ci drinka?
Nie jestem w nastroju.
Bo zginął twój partner?
Kim jesteś?
Mów mi Micro.
Wysłałeś mi nagranie.
A potem zginęło dużo ludzi.
Zastanawiasz się, czy miałam z tym coś wspólnego?
Tak.
Nagle Castle żyje, a teraz zjawiasz się ty.
To nie przypadek.
Więc kim jesteście? Partnerami?
Chcesz mnie zabić?
Przyszedłem, bo liczę, że nie jesteś jedną z nich.
Pieprz się, skoro tak myślałeś.
Chcesz mnie zastrzelić, to wal.
I tak nie chcę iść na ten pogrzeb, więc wyświadczysz mi przysługę.
Mam nazwiska zamieszanych w sprawę Kandaharu.
Czysto.
Operacji CIA nie ma w aktach. Była...
nielegalna.
Zubair dowiedział się o heroinie i...
zrobili z niego terrorystę, a potem zabili.
Masz nazwisko?
William Rawlins.
To on go przesłuchiwał.
I masz na to dowody?
Nadal mam nagrania.
Ale przyda się Frank.
Był tam wtedy.
Nie wie, że tu jesteś?
Mam tylko jedno pytanie. Wiedziałaś?
Anonimowy telefon zaprowadził policję do domu w Queens, skąd zbiegł Castle.
- Wiedziałaś? - Nie udało się go ująć,
ale jego twarz uchwyciła kamera samochodowa.
Rozpoznawanie twarzy potwierdziło,
że na Franka Castle wciąż żyje.
PUNISHER POWRACA
- Dostajemy informacje o ofiarach - Głośniej.
i policyjnym pościgu za podejrzanym.
Jak do tej pory informacje nie zostały potwierdzone.
Wygląda na to, że Frank Castle,
- znany jako Punisher... - Szlag!
- Szlag. - ...żyje.
Castle był sądzony i skazany za zamordowanie 37 osób
powiązanych z największą grupą przestępczą działającą w Nowym Jorku...
Z ostatniej chwili: policja z Queens...
Wkrótce więcej informacji.
PUNISHER TERRORYZUJE NOWY JORK
STRÓŻ PRAWA CZY TERRORYSTA?
Napisy: Agnieszka Putek