Prosto z pieca.
- Pomogę jej zjeść. - Nie!
- Zach! - Przyniosę lemoniadę.
Podasz szklanki?
Cztery.
Zaraz upuszczę. Ciężkie. Dobra. Gotowy?
Dziękuję.
Gotowe.
Wspaniale!
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Ostrożnie.
Ekstra!
Proszę o uwagę! Toast.
- Witaj w domu, Frank. - Witamy!
Dziękuję. Cieszę się, że mogę tu z wami być.
Tatusiu, patrz!
No proszę.
O rany!
Tu jest moje imię.
Ja otworzę, dobrze?
Nie!
Czekajcie!
Zaczekajcie chwilę!
Czekajcie!
Nie!
I tak byłem pewien, że zginę w tym lesie.
Zniosę cię z tej góry.
Pochowaj mnie.
Obiecaj, że mnie pochowasz.
Zostań. Ja zaraz wracam.
Zostań tu. Zaraz wrócę, Gunner.
Frank umiera.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Ciśnienie 90/60. - Niskie.
Potrzebuje krwi? Jestem uniwersalnym dawcą.
Nie chodzi o krew. Ma gorączkę i wdało się zakażenie.
Podawałem mu płyny i antybiotyki.
Nie pomogą, dopóki nie usuniemy tej strzały.
To ciało obce pełne bakterii.
Organizm próbuje walczyć, ale nie daje rady, więc...
narastają leukocyty. gorączka i stan zapalny.
Antybiotyki nie podołają.
Zamierzasz ją wyciągnąć?
Jeśli to zrobię, tylko bardziej go skrzywdzę.
- Wszystko dobrze? - No.
To dobrze. Bo będziesz musiał go przytrzymać.
- Teraz. - Dobra.
- Na trzy. Raz, dwa... - Dwa. Trzy.
- Udało się. - Dobrze.
Uciskaj.
Musi przejść na wylot.
Jezu!
Weź się w garść. Rozumiesz?
- Powiedz to! - Wezmę się w garść. Już dobrze.
Dobra. Mam.
Mam ją.
Masz. Uciskaj tym ranę.
Kurwa! Możesz na chwilę...
- To wszystko? - Tak.
- Dobrze. - Teraz trzeba tylko przypalić ranę.
Ja pierdolę.
Masz.
Teraz już koniec?
Chcesz kawy?
Musieliście tam jechać?
Henderson coś wiedział.
Mówię o Franku.
Spójrz na niego.
To twoja wina.
Myślisz, że to cokolwiek zmieni?
Posłuchaj...
Muszę w to wierzyć.
Dla własnego dobra.
A co z nim?
Boże! Dwie noce z rzędu.
Teraz nie zwalisz tego na alkohol.
Ale klucza nie dostaniesz.
Wiem, że powinienem to zignorować.
Poszanowanie prywatności...
zasady i tak dalej, ale...
Co to ma być?
Praca.
Muszę być prawdziwym idiotą...
bo dopiero teraz dotarło do mnie, że możesz mnie wykorzystywać.
O czym mi nie mówisz?
Pracuję w Departamencie Bezpieczeństwa. Wiele ci nie mówię.
Dlaczego hańbisz pamięć zmarłych?
Wcale nie.
Załóż spodnie. Wyglądasz jak głupek.
Niektórzy potrafią kłamać. Bez mrugnięcia okiem.
Innym to nie wychodzi. Na przykład tobie.
Domyślam się, że nagły chłód to twój mechanizm obronny.
Nie okłamuję cię. Po prostu nic ci nie mówię.
O czymś konkretnym.
Czymś, co dotyczy mojego przyjaciela, Franka.
Wiesz, że nigdy nie odnaleziono ciała?
Masz to w swoich...
aktach?
Owszem.
Zawsze mnie to zastanawiało.
Muszę iść do pracy.
Cholera.
Gunner!
On nadal tam jest.
- Frank. - Muszę go odnaleźć.
- Musisz leżeć. - On tam został.
Posłuchaj. Gunner nie żyje.
- Zostawiłem go. - Przykro mi.
- Muszę po niego wrócić. - Zająłem się tym.
- Jak to? - Zająłem się tym.
Pochowają go jak należy.
Odpoczywaj.
Dziękuję.
Mnie nikt nie podziękował. Pokazali mi środkowy palec.
Opluli.
Ale...
wiceprezydent przypiął mi srebrną gwiazdę.
To był cel twojej służby? Wdzięczność?
Kwiecień 1968 roku.
Ponad 30 kilometrów od Tam Ky.
Zabiłem 13 żółtków ich własnymi granatami.
„Za odwagę w obliczu wroga”.
Nie wiecie nawet, jak macie dobrze.
„Dziękujemy za służbę”.
Tylko cioty potrzebują podziękowań.
Nie potrzebujemy ich, ty stary draniu.
Może nam się należą?
Dlaczego walczyłeś, O'Connor?
Co kierowało tobą wtedy i w każdej kolejnej walce?
Wykonywałem swój obowiązek.
Więc czemu jesteś taki wściekły?
Robiłeś swoje. Tak jak my wszyscy.
To po co tu przychodzisz?
Chłopcy muszą usłyszeć w końcu coś innego.
Mamusia trzyma ich za rączki.
Więc tatuś musi zrobić z nich twardzieli i wypuścić z domu.
W prawdziwy świat.
Świat, który ma nas w dupie.
Który prawdziwych Amerykanów ma za nic.
Gdzie Lewis? Widziałeś go?
To bystry dzieciak. Przejrzał na oczy.
Wie, kiedy ktoś mówi prawdę.
Wie, że gadaniem nie wygramy tej walki.
W tej walce nie ma wygranych.
Podczas szkolenia na sanitariusza dostałem kozę.
Nazwałem ją Cassius, na cześć pięściarza.
Wiecie, co jej zrobili?
Wysadzili w powietrze.
Pocięli.
Poranili, jak po wybuchu miny pułapki.
A potem kazali mi iść ją ratować.
Bo tak się uczyliśmy.
I tak w kółko.
Co to za życie?
Przechodzisz przez to, żeby cię pozszywali i ponownie poddali torturom.
Jeśli siedzisz w tym dość długo, w końcu zginiesz.
Czym się różnimy od tej kozy?
Nie ty masz nam to powiedzieć?
Nie mam więcej odpowiedzi.
Co się stało z Cassiusem?
W końcu zdechł.
Zdechł, bo...
to było za wiele.
Jak sprawdzian z matematyki?
Dostałam 105 punktów z zadaniem dodatkowym.
O rany!
To może dziś zrobisz sobie wolne?
Gdzie twój brat?
Jeździ na desce.
- Zach! - Mamo!
- W porządku. - Znowu burgery?
- Skąd masz deskę? - Pożyczyłem od Dinesha.
Kłamiesz. Wiem, że ją ukradłeś.
Dzwoniła jego mama. Nie wierzyłam, póki nie zobaczyłam.
Przestań! Zostałeś szkolnym tyranem?
Rodzina donosicieli i zdrajców. Wiedziałem, że mnie sprzeda.
Bo tak się tu robi!
Znalazłem jednego z twojej listy. Gunnera Hendersona.
- Gdzie jest? - Nie żyje.
Leży martwy w górach w Kentucky.
Zamknij drzwi.
Jedziemy do Kentucky?
Mogłeś mówić, że masz dobre i złe wieści.
- Mogłem. - Mogę prosić z szeryfem?
Departament Bezpieczeństwa. To pilne.
- Dziękuję. - Jedziemy do Kentucky.
Dzięki.
Kos do Kruka, zgłoś się.
Kruku! Tu Kos, zgłoś się!
Co to?
Zgłoś się, Kruku. Z tej strony...
Zgłoś się, Kruku. Tu Kos.
Zgłoś się. Tu...
- Brzmi jak nagranie. - Tu Kos, wzywam zespół.
To samo na wszystkich częstotliwościach.
Odezwij się Kruku, tu Kos.
Słucham rozmów przez radio.
Kruku, tu Kos.
Na wypadek gdyby mówili o nas albo naszych celach.
Przeważnie to jakieś bzdety.
Odezwij się, Kruku.
- Wiesz, co to? - Wiem.
Ja jestem Krukiem.
Kruku, tu Kos.
Jesteś tam, Frankie?
Kto to?
Mój przyjaciel, Billy Russo. Służyliśmy razem.
Kos do Kruka.
- Czy... - Kos do Kruka.
- Wie, że żyjesz? - Nie sądzę.
- Odezwij się, Kruku. - Mnie się wydaje, że jednak wie.
- Mam się tym martwić, Frank? - Powiedziałem, że to przyjaciel.
Jaki przyjaciel?
Na śmierć i życie.
To wszystko? To poważna sprawa.
Gość, o którym w życiu nie słyszałem,
woła cię przez radio.
- Co ci powiedziałem? - Kos do Kruka.
Dlaczego wzywa cię teraz?
Odezwij się, Kruku. Tu Kos.
Nie wiem.
Zimno dziś.
To dobrze. Chłód rozbudza ludzi.
Proszę się do nas przyłączyć. Bronimy praw zagwarantowanych w drugiej poprawce.
Nie trzeba, dzięki.
Codziennie odbiera się im wolność.
Kawałek po kawałku, w tym budynku, w tej chwili...
- a oni nawet o tym nie wiedzą. - To protest?
Nie protestujemy. Rozdajemy ulotki.
Mamy do tego prawo.
Sądzą tam dobrego człowieka, nauczyciela,
- który przyniósł broń do szkoły... - Czyli protestujecie.
- W czym możemy pomóc? - Możecie iść do domu.
Z całym szacunkiem, ale nie ma pan prawa nas stąd wyganiać.
Zezwolenie jest potrzebne przy korzystaniu z nagłośnienia.
Nie mamy mikrofonu ani głośników, więc go nie potrzebujemy.
Nie mamy pojazdów, jest nas mniej niż 20.
Nie blokujemy chodnika ani wejścia.
To sąd. Chcesz się tu kręcić? Potrzebujesz mojego pozwolenia.
Dziś go nie dostaniesz.
Chodźmy na kawę.
Proszę mieć na uwadze, że w żaden sposób nie złamałem prawa.
Okazałem panu szacunek.
A pan wymyśla własne prawa, zamiast ich przestrzegać.
To z naszych pieniędzy panu płacą.
- Więc proszę wykonywać swoją pracę. - Rób, co mówię.
- Odpuść. - Nie tak działa ten kraj.
Sięgnąłeś po moją broń?
- Nie, panie władzo. - Widziałem.
Nie sięgnąłem i mam świadka.
Henderson dostał kulkę w rękę i w klatkę piersiową.
Wykrwawił się. Tutaj.
Ktoś zadzwonił na policję z informacją, gdzie są zwłoki.
Chcieli, by go znaleziono.
Ktoś tu z nim był i też krwawił. Poszli tędy.
Co masz na myśli?
Rozegrała się tu strzelanina.
Pojawił się tu uzbrojony oddział, a oni go załatwili.
Cóż...
tak bywa, gdy chcesz dorwać żołnierza służb specjalnych na jego własnym terenie.
Dwóch.
- Nie rozumiem. - Gunnera i tego, który uciekł.
Razem załatwili oddział, ale Gunner dostał.
Więc tamten zniósł go na dół.
Ale dalej nie udało im się zejść. Gunner umierał...
więc tamten poszedł po pomoc.
W żadnym okolicznym szpitalu nie było pacjenta z ranami postrzałowymi.
Ale zadzwonił na policję, bo chciał, by znaleziono Gunnera.
- Marine nigdy nie zostawi kolegi. - Uważasz, że to Castle?
- Porównaj próbkę krwi z jego DNA. - Robi się.
Wpuść ich. Ja skończyłam.
Indyk z sosem czy stek?
Indyk.
Kto gotował na Święto Dziękczynienia? Ty czy żona?
Pół na pół.
Ja robiłem indyka, a Sarah dodatki.
Nadzienie, ziemniaki. Pycha.
Zawsze mieliśmy wielu gości...
dalsza rodzina, przyjaciele,
ale robotą dzieliliśmy się po połowie.
Dobra była z nas drużyna.
U mnie gotowała Maria.
Było tradycyjnie.
Indyk i tak dalej, ale...
Zawsze był też makaron. Z klopsikami i sosem.
Jej babcia pochodziła z Sycylii, więc wiedziała, co robi.
Wiesz...
kiedy zamykam oczy, mogę ją zobaczyć.
To znaczy...
widzę ją.
W zwyczajnych sytuacjach.
Jak stoi w kuchni, rozmawia przez telefon...
Jeśli słychać było skądś muzykę...
zawsze poruszała się w jej rytm.
Ależ ona tańczyła.
Parę razy przyłapała mnie, jak się na nią gapię.
I było po mnie.
Sam nie wiem.
Nie zawsze było idealnie, ale...
kiedy ją sobie przypominam, te złe wspomnienia odchodzą.
W moich myślach zawsze jest uśmiechnięta.
Rozumiem.
A ten twój przyjaciel...
Billy.
- No? - To nie są żarty, Frank.
Prowadzi prywatną firmę wojskową.
Współpracuje z rządem. Działa za granicą.
Ktoś taki nie szukałby kontaktu, gdyby nie wiedział, że żyjesz.
Nie wie. Może jedynie coś podejrzewać.
Nie odpowiesz?
Jesteśmy marines. Potrafimy sobie radzić z rozczarowaniem.
Może ktoś inny wie i wykorzystuje go...
Musisz coś zrozumieć. Miałem dwie rodziny.
Marię i dzieci oraz jednostkę.
Byłem mężem i ojcem, ale także żołnierzem.
I uwielbiałem nim być. Kochałem to.
Choć wstyd mi się do tego przyznać, były chwile,
kiedy wolałem brodzić po szyję we krwi,
niż być z własnymi dziećmi. Muszę się z tym pogodzić.
Ja i Billy Russo służyliśmy razem.
Zawsze się wspieraliśmy.
Przyznaj, że to dziwny zbieg okoliczności.
Billy to moja rodzina.
Rodzina.
Tak?
Miałaś rację. Krew pasuje do DNA Castle'a.
Wiedziałam.
Więc z kim walczyli Castle i Gunner?
Z kimś, kto chce ukryć prawdę o Kandaharze.
Zacierają ślady.
CIA, wojsko.
Ktoś wysłał tam szwadron śmierci.
Kto ma takie możliwości... I komu tak na tym zależy?
Jeśli Castle przeżył...
został poważnie ranny.
Wiem. Musimy go odnaleźć.
Gdzie się szuka martwych marines?
Nie ma Facebooka ani Tindera. Sprawdzałem.
Czemu mnie wyciągnąłeś?
Skoro zadzwoniłeś do mnie, to znaczy, że nie chciałeś dzwonić do ojca.
I że nie masz nikogo innego.
- A nie miałem zamiaru cię zostawić. - Chcesz mi pomóc?
- Wyłącznie. - To dlaczego na mnie doniosłeś do Russo?
Jeśli nie rozumiesz, że powrót na wojnę
to najgorsze, co możesz zrobić, to postąpiłem właściwie.
- Nie ty o tym decydujesz. - Myślisz, że cię zdradziłem?
Gdzie był O'Connor, gdy cię aresztowano?
Dzwoniłeś do niego?
Nie przyszedł, prawda?
Sprawdziłem go. Nie jest tym, kim myślisz.
A ta srebrna gwiazda, o której wciąż opowiada?
Cała ta historyjka?
Nigdy nie był w Wietnamie.
Zaciągnął się dopiero w 1977 i nigdy nie był na wojnie.
To oszust i kłamca, Lewisie.
Nie służył w wojsku jak ty. Nie jest wart twojego szacunku.
Więc może zostaniesz?
- Cześć, Lewis. - Co słychać?
Wspaniałe miejsce na przeprosiny.
Albo gangsterskie porachunki.
Sądziłem, że jeśli już wdam się w romans,
będzie więcej rozmów w łóżku,
a mniej odmrażania jaj w dokach.
Widzę, że to nie zaproszenie na pojednawczy seks,
więc postoję i poczekam, aż przejdziesz do rzeczy.
Bo po coś chciałaś się spotkać, prawda?
Opowiedz mi o Franku Castle.
A może ty mi o nim opowiesz?
Castle żyje.
Może o tym wiedziałeś, a może nie. Ale teraz ja wiem.
Kłamię?
Chyba nie.
Nie wiedziałeś?
Uznałam, że gdybyś wiedział, i tak byś go chronił.
Jeśli kłamiesz, to nieźle ci to wychodzi.
- Po co mi to mówisz? - Potrzebuję Castle'a.
Miałam prosić cię o pomoc, gdybyś wiedział, gdzie jest.
Ale nawet jeśli nie, wciąż jesteś jedynym, który może go odnaleźć.
- Możesz? - Po co miałbym to robić?
On wie wszystko o Kandaharze.
- Rozumiem. A jak on na tym skorzysta? - Sądzę, że sam chce się za to zemścić.
Ktoś zostawił go ciężko rannego w górach.
Myślę, że potrzebuje pomocy.
Ludzie, przeciwko którym walczy... Oni go zabiją, Billy.
Żadne z nas tego nie chce.
W porządku.
Rozejrzę się.
I podoba mi się to.
To, że mi zaufałaś.
I tak nie dam ci klucza.
Panie społeczniku.
Mam chorobę społeczną.
Może antybiotyk pomoże?
- Co słychać? Dobrze cię widzieć. - Siemasz.
- Widziałeś Franka? - Co?
No wiesz... Franka Castle.
Naszego zmarłego kumpla.
Widziałeś go ostatnio?
Chyba musisz mówić jaśniej.
Co masz na myśli? Czy byłem na cmentarzu?
Czy widuję duchy z przeszłości? O czym mówisz?
Frank żyje.
Musiałem sprawdzić, czy wiedziałeś.
- Czemu tak sądzisz? - Nie mogę powiedzieć, skąd wiem,
ale wiem i muszę go odnaleźć.
Miałem nadzieję, że przez cały czas mnie okłamywałeś.
Wiedziałbym, gdzie zacząć.
Wzywałem go przez radio.
Odpowiedział?
Dobra, powiem ci, ale zachowasz to dla siebie, jasne?
Wie o tym paru pracowników rządowych, myśleli, że ja też.
Frank jest ciężko ranny.
Więc...
jeśli wiesz, gdzie go szukać...
I co? Chcesz im pomóc?
Chcę pomóc Frankowi.
Mogę go z tego wyciągnąć. Zacznie od nowa.
Już raz go zawiodłem.
Teraz mam szansę to naprawić.
Znów dla ciebie skłamałem.
Dobrze zrobiłeś.
Kos do Kruka, zgłoś się.
Punktualnie. Zawziął się.
Odezwij się, Kruku. Tu Kos.
Mówił, że chce ci pomóc. Że może ci pomóc.
Kos do Kruka.
Cokolwiek ma w zanadrzu, według mnie powinieneś skorzystać.
Im mniej osób wie, że żyję, tym lepiej dla nich.
A co z tobą? Sam nie wyglądasz dobrze.
Raczej jak ktoś, kto ledwo uszedł z życiem.
I po co?
Kruku, tu Kos.
- Jeśli mogę coś dodać... - Nie możesz.
Nie w tym wypadku.
Odezwij się.
I co? Mam dalej kłamać?
Curt, rób to, co uważasz za słuszne.
Nie prosiłbym o nic innego.
Odezwij się, Kruku. Tu Kos.
Kos do Kruka.
- Nie mów nikomu o tym miejscu. - Poważnie?
Zachowaj to dla siebie.
Kruku, tu Kos.
Ale masz kumpli.
- No. - Kruku, tu Kos.
Jesteś tam, Frankie?
Kruku, tu Kos. Frankie, jesteś?
Ufasz mu?
Tak.
Kruk do Kosa. Odezwij się.
Więc z nim pogadaj.
Zgłoś się, Kruku. Tu Kos.
Kos do Kruka.
Jak było w pierdlu?
Znalazłeś sobie chłopaka?
Pewnie napiłbyś się piwka.
Pewne rzeczy się nie zmieniają. Na przykład nowojorskie gliny.
Mógłbym ci o tym opowiedzieć.
Pluli na nas, kiedy wróciliśmy...
Z Teksasu?
Czytałem twoje akta. Nigdy nie byłeś w Wietnamie.
Masz moje akta?
Znalazłeś je w Internecie?
Wiesz, że rządzą nim Żydzi?
Jak się nazywa baza w pobliżu Tam Ky?
Mógłbyś to wygooglować. Ale skoro tam byłeś, powinieneś wiedzieć.
Chu Lai.
- Baza Chu Lai. - Chu Lai.
Miałem to pamiętać? Mam już swoje lata.
- Nie chcesz słuchać moich historii... - To nie są historie!
Tak nie można.
- Wynocha z mojego domu. - Pieprzony kłamca.
Proszę, proszę.
Powstał z martwych.
Przykro mi.
Cześć, Bill.
Piwo?
O tak.
- Marnie wyglądasz. - Nie wszyscy mogą być tacy piękni jak ty.
Czemu się nie odezwałeś?
Im mniej osób wie, że żyję, tym lepiej dla nich.
Wiesz, że jedna z nich pracuje w Departamencie Bezpieczeństwa?
Madani? Skąd ją znasz?
Przez moją firmę, Anvil. Jestem jej właścicielem.
Słyszałem. Imponujące.
Pewnie nosisz się jak elegancik, co?
- Owszem. - Wiadomo.
Dostaliśmy od nich zlecenie.
Szkolenie.
Zaczęliśmy rozmawiać. Wypytywała mnie o ciebie.
Rozmawialiście sobie?
- Tak. - Na pewno.
- Nigdy się nie zmienisz. - Na twoje szczęście.
Ja widziałem ją nago, ale ona chce ciebie.
Z tą kobietą nie ma żartów.
- Też odniosłem takie wrażenie. - No to mów.
Czego ona nie wie?
To co robiliśmy podczas operacji Cerber, było o wiele gorsze, niż myślisz.
Ten drań z CIA, Agent Orange.
On, Schoonover...
Pamiętasz tego palanta z kostnicy, pułkownika Bennetta?
Małego, łysego?
Tak.
We trzech przemycali heroinę z Kandaharu.
Rozpruwali ciała poległych, zaszywali w nich dragi i wysyłali do domu.
Co?
Gunner Henderson to odkrył i próbował ujawnić.
- Gunner to porządny człowiek. - Nie żyje.
Zabili go.
O cholera.
I co, zamierzasz sam się z nimi rozprawić?
Jak ci idzie? Zostaw to Departamentowi Bezpieczeństwa.
Madani chce ich dorwać tak samo jak ty.
Nie.
Myślisz, że Maria by tego chciała?
Wtedy nie mieliśmy wyboru.
Teraz mamy.
- Jaki, Bill? - Załatwię ci paszport i ubezpieczenie.
Nową tożsamość.
Będziesz mógł wyjechać za ocean i robić swoje.
Dam ci pracę.
- Zrobisz ze mnie elegancika? - Możesz nosić, co chcesz.
Wyciągnę cię z tego miasta.
Jeszcze dziś wsadzę na łódź.
Nie masz już rodziny, ale nadal jesteś moim bratem.
Znam cię.
Pomogę ci.
Spóźniłeś się. I to kilka dni.
Jesteśmy po kolacji, a nie byłeś zaproszony.
Rozumiem twoją złość.
Mogę wejść i ci to wyjaśnić?
Bardzo cię przepraszam.
Nie zjawiłem się, a mówiłem, że przyjdę. To nie w moim stylu.
Nie wiem, co jest w twoim stylu.
W porządku.
Miałem wypadek. Dlatego nie dotarłem.
Przydarza ci się dużo wypadków.
To prawda.
Nie spałam, więc nic się nie stało.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Po prostu... trochę mnie to przerasta.
Rozumiem.
- Dzieci śpią? - Tak. Już późno.
A jednak stoję tu...
i wpuszczam cię do mojego domu. W tym stroju.
Rzeczywiście, powinnaś być ostrożniejsza.
Ufam ci.
Nie wiem czemu. Dziwne, prawda?
Cieszę się.
- Napijesz się wina? - Nie trzeba, dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
- Ja wypiję jeszcze lampkę. - W porządku.
- Mogę usiąść? - Jasne.
No i proszę bardzo.
Jak to mówią? We dwoje łatwiej cierpieć?
Ciężki dzień?
Tydzień.
Bardzo wyjątkowy.
Mój syn postanowił zostać łobuzem.
Uderzył siostrę.
Ona z kolei zamartwia się, gdy nie dostanie szóstki.
Tak rozpaczliwie próbuje mieć nad wszystkim kontrolę.
A ja czuję, że mieszkam z dwojgiem ludzi,
którzy cierpią
i nie wiem, jak im pomóc.
Czuję, jakbyśmy się wykrwawiali. Wiesz, o czym mówię?
Wiesz, dzieciaki...
Pewnie mi za to przyłożysz, ale...
jeszcze wszystko się ułoży.
Tobie się ułożyło?
Mnie? Tak. Ja jestem sam.
Jestem sam od tak dawna, że to polubiłem.
Mogę się ukryć.
Wiem jedynie, że by z tego wyjść...
trzeba znaleźć coś, na czym ci zależy.
Dzieci mogą doprowadzać cię do szału.
Może ci się wydawać, że przez nie zwariujesz, ale...
to dla nich przez to przejdziesz.
A ty masz coś takiego?
Może.
Być może.
Ale nadejdą jeszcze dobre czasy dla rodziny Liebermanów.
I to już całkiem niedługo.
Skąd wiesz?
Przeczucie.
Obyś się nie mylił.
Nie przyjdzie.
Napisy: Agnieszka Putek