Rozumiem, Frank.
Naprawdę.
Paranoja to nasza druga natura. Rozumiem.
Pewnie myślisz, że ktoś używa mnie, by wywabić cię z ukrycia.
Przysięgam, że nie. Jesteś tu bezpieczny.
Nie musisz się bawić w Maratończyka.
Tu jest bezpiecznie.
Nie przesłuchuj kolesia, który czekał na rozmowę z tobą.
Rozumiem.
Serio. Chcesz...
Próbujesz mnie zastraszyć.
A ja nie pomagam.
Zatrujesz się jadem kiełbasianym.
Zawsze tyle gadasz?
Gdy się denerwuję.
Może nie jesteś tak głupi, jak wyglądasz.
- Co to? - Szlag!
To miejsce to tykająca bomba.
Tykająca bomba? Co to znaczy?
Że jeśli nie wpiszę kodu w głównym terminalu, to...
bum. Ten alarm oznacza, że mamy trzy minuty,
zanim zrobi się gorąco.
- Ściemniasz. - A wygląda, jakbym ściemniał?
- Chcesz zaryzykować? - Podaj hasło.
Wystarczy skan siatkówki.
Chcesz tu zginąć?
No weź!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
No!
Dziewięćdziesiąt sekund. Obaj tu głupio zginiemy.
No dalej!
- Powiem to tylko raz. - Pomożesz mi?
Żadnych sztuczek.
Ostrzegam.
Zapomniałem o nim!
- Co to ma być? - Zapomniałem!
- Tylko grzecznie, Lieberman. - Dobra.
Co robisz?
- Co robisz? - Skanuję siatkówkę.
Kontynuuj.
- Wyłącz to. - Jest podłączone na sztywno.
Zasrany gnój.
Nadal się w to bawimy?
Jak najbardziej dalej się bawimy.
Jesteś idiotą. O niczym nie wiesz. Ci sami ludzie, którzy zabili ciebie,
- zabili też mnie. - Czyżby?
Zacznij gadać.
Mam pomysł.
Daj mi spodnie.
Mógłbym zrobić herbatę. Moglibyśmy...
Bolało?
Jasne. Czaję.
To bodziec, na który reagujesz.
Przyzwyczaisz się.
Do bólu można przywyknąć.
Do wszystkiego można. Dopóki masz swoją rutynę.
Ludzki umysł jej pragnie. Potrzebuje.
Ale jeśli go jej pozbawić...
człowiek zaczyna wariować.
Gdy zabrać dzień, noc i jedzenie...
Żadnej wody, żadnych schematów.
To popieprzone, przecież wiesz, co się dzieje.
I pomimo tego...
racjonalizacja ci nie pomoże.
W torturach wcale nie chodzi o ból.
Chodzi o czas.
Kiedy powoli pojmujesz, że twoje życie się skończyło.
To koniec, Lieberman. Został ci tylko koszmar.
Mamy czas.
Byłem analitykiem w Agencji Bezpieczeństwa.
Pracowałem nad afgańskim wywiadem.
To paradoksalne, bo...
płacimy każdemu, kto cokolwiek mówi.
„Hej, młody. Opowiedz mi coś, dam ci trochę kasy”.
Więc opowiadali.
A ja miałem...
oceniać ten stek bzdur
pod względem przydatności dla wywiadu.
To była strata czasu.
Aż do dnia...
w którym otrzymałem coś ciekawego.
Nie rozumiem. Co to za płyta?
Po co ci ją przysłali?
Jestem analitykiem. To moja praca. Przysyłają mi materiał,
który ja oceniam i decyduję, co z nim zrobić.
Pierwszy raz od pięciu lat mogę zrobić swoje.
Powinieneś oddać ją swojemu przełożonemu.
Przekazać komuś wyżej, żeby to nie spadło na ciebie.
A jeśli to zatuszują?
- To będzie ich wina. - Kupiłaś sok, mamo?
Tak, chodź tu. Naleję ci.
Oboje wiemy, czym może się skończyć pomijanie przełożonych.
- Wziąć szklankę? - Tak.
- Leo, chcesz soku? - Poproszę.
Przebierzcie się w piżamy. Czas spać.
Odrobiłem pracę domową.
Tata sprawdzi, zanim się położysz.
Dzięki.
- No już. Do łóżek. - Kocham cię. Dobranoc.
- Kocham was. - Dobranoc.
Dobranoc, skarbie.
Chcę postąpić właściwie.
Chcesz, żebym przyznała ci rację, żeby w razie porażki nie czuć się winnym.
Nie mogę tego zrobić.
Wszystko, czego uczymy dzieci o byciu dobrym człowiekiem,
sprowadza się do tego.
Dlatego przyjąłem tę pracę.
Dlatego jesteśmy tu, a nie w Dolinie Krzemowej.
Jak mam spojrzeć im w oczy ze świadomością,
że stchórzyłem, choć mogłem postąpić właściwie.
No chodź.
Zrób to, co uważasz za słuszne.
WYŚLIJ ZASZYFROWANY PLIK
Kto jeszcze wie?
PLIK ZOSTAŁ WYSŁANY
Twoja kolej, tato! Tato?
Wybaczcie.
- Czy to czworonóg? - Co to...
- Zwierzę z czterema nogami. - Wiesz to.
Tak.
Czyli mamy czworonoga, który nie występuje w dżungli.
- Je rośliny. - Czworonożny roślinożerca,
który nie występuje w dżungli.
- I... - Masakra.
- Spóźnimy się? - Nie.
Nie, wszystko będzie dobrze. Tak myślę.
Wszyscy wpadli na ten sam pomysł.
Chciałbym zdążyć.
Żeby nie stać w kolejce do nawiedzonego domu.
- Zostańcie w aucie. - Co?
- Bez względu na wszystko. - Co robisz? Kochanie?
- Tato? - Co robisz?
Zostańcie.
Rozumiecie?
- Zaraz wracam. - Tato?
Stać!
- Na ziemię, Lieberman! Już! - To pomyłka.
Cokolwiek wam powiedzieli, jestem analitykiem, nie przestępcą.
Na ziemię!
- Z Agencji Bezpieczeństwa! - Ma broń!
Nie mam!
To nieprawda!
To pomyłka.
Sarah, idź stąd.
Rzuć broń!
Na kolana!
Nie! Sarah, idź!
Nie!
Komórka uratowała mi życie.
Usunąłem się.
Oni napisali historię na nowo.
Podłożyli dowody, zrobili ze mnie zdrajcę.
Zniszczyli mi życie.
A z życia Sary i dzieci zrobili piekło.
Mówiła, że byłeś dzielny.
Dzielny i głupi.
I oto siedzę bez gaci, przywiązany do krzesła.
Nadal się tak bawimy?
Tak.
Dasz mi chociaż szklankę wody?
Raport z sekcji zwłok.
O ile Wolf sam nie postrzelił się w nogę,
nie zmasakrował sobie twarzy i nie złamał karku,
mamy tu do czynienia z morderstwem.
- Boże. - Właściwie to z torturami i morderstwem.
Myślę, że zabójca wszedł przez komin. Czujniki ruchu go nie wykryły.
Wolf wraca, wyłącza alarm i bum! Gość powala go na ziemię.
Szukamy Złego Mikołaja?
Prasa już wie, że nie żyje.
Żadnych oświadczeń. Jeszcze nie teraz.
To dopiero będzie walka.
Nowojorska policja i FBI już próbują wepchnąć się do śledztwa.
Pieprzyć ich.
Był jednym z nas.
Musisz się tak skradać? Jesteś bezszelestny jak kot.
Mogę nosić obróżkę z dzwoneczkiem, jeśli ci to pomoże.
Owszem, pomoże.
- Kawy? Świeżo parzona. - Jasne.
Co cię tu sprowadza?
Dostarczam osobiście.
- Co za zaszczyt, panie Russo. - Pocałuj mnie w dupę.
Jak leci?
Nieźle. Z twojej kasy płacę czynsz.
Bezdomni dostają kawę i zupę.
Czasem gadamy o przeżyciach z wojny.
Pomaga.
Niektórym. Wracają, więc coś musi być na rzeczy.
Potrafisz pomóc ludziom.
Zostań. Zobacz, co finansujesz.
- Nie potrzebuję tego. - Dlatego powinieneś zostać.
Powinni zobaczyć, że ktoś taki jak oni ułożył sobie życie od nowa.
Miałbym poczucie winy, że udało mi się wyrwać na czas.
Oni mają problemy, których ja nie mam.
Jestem zbyt samolubny, by robić to, co ty.
To nie jest samolubne.
To wiele znaczy.
- Jak interesy? - W tej chwili całkiem nieźle.
Szef.
Człowiek z kasą i klasą.
Zawsze wiedziałeś, że jesteś stworzony do wyższych celów.
Co?
Nie wiem, czy masz to za zaletę, czy wadę.
Jestem z ciebie dumny. Naprawdę.
Wiesz, że w Anvil zawsze znajdzie się dla ciebie miejsce.
Możesz być instruktorem.
Nie znam lepszego sanitariusza.
Gdybyś mógł, sam przyszyłbyś sobie tę nogę.
Jasna sprawa. Jeśli ją znajdziesz.
Po to przyszedłeś?
Jutro aktualne?
Tak.
Przyjdę.
Dobrze.
Powinieneś u mnie pracować.
Zaopiekowałbym się tobą.
Na pewno.
Ale ja też wyrwałem się na czas. Choć kosztowało mnie to nogę.
Nie planuję tam wracać.
Chyba mamy szczęście.
Kogo się spodziewasz?
Kogoś na pewno. Kogo?
- Ktoś się tu pojawi. - Nikt.
Nie przeżyłbyś sam.
Kto ci pomagał?
Przeżyłem z tego samego powodu, co ty. Jestem w tym dobry.
Wiem, że łatwiej uznać mnie za wroga, ale nim nie jestem.
Jestem twoim jedynym przyjacielem.
Twoim jedynym przyjacielem, Frank.
Kto miałby tu przyjść?
Tutaj sukces jest kwestią perspektywy.
Nie mierzy się go wygranymi bitwami czy przejętym terenem.
Chcę zaoferować wam wolność, panowie.
By toczyć konieczną wojnę i ostatecznie ją wygrać.
Będzie ciężko i nieprzyjemnie,
ale przyspieszymy jej koniec i uchronimy nasz kraj.
Majorze Schoonover?
Wybrano was, bo jesteście najlepsi w swojej pracy.
Brak tu miejsca na wewnętrzną rywalizację.
Berety, Delta, SEALs, zwiad... Wszystko jedno.
Teraz jesteśmy tu razem.
To operacja Cerber,
a wy jesteście najemnikami.
Nasz wróg nie uznaje honoru ani zasad.
Więc i my nie będziemy. Nasza misja jest prosta.
Pojmać, przesłuchać i zlikwidować ważne cele.
- To przypomina program Feniks. - Macie z tym problem?
O ile Kongres go nie ma.
Nie ma.
Jestem waszym jedynym zwierzchnikiem. Ja wskazuję, wy strzelacie.
Castle i Russo dowodzą. Oni będą przydzielać zadania.
Pytania?
Czy to znaczy, że Ann-Margret nie wystąpi?
Dupek.
Grasz coś z Kenny'ego Rogersa?
Jest dla mnie trochę za szybki.
Gunner Henderson. Słyszałem o panu wiele dobrego.
Ja również. Jack Kimber twierdzi,
że nikt tak nie forsuje przejścia. Chętnie zobaczę cię w akcji.
Wszyscy wypełniamy tu wolę Bożą.
Niech ci będzie.
Jesteśmy ostrzem sprawiedliwości. Nasz cel musi być prawy.
„Prawość strzeże dróg niewinnego –
a grzeszników powala nieprawość”. Księga Przysłów 13:6.
Ale mina. Żartuję sobie.
- W porządku. Miło mi. - Mnie również.
- Zabawny koleżka. - No.
A jak twój zespół?
Gotowy do walki.
Zauważyłeś, że nasz nieustraszony dowódca nie przedstawił się?
Tak.
Niektórzy nazywają go Agent Orange.
- Podoba mi się. - Tak?
Nie ufasz mu?
Nie nam komendy prym, Frankie.
Nasza rzecz – iść w bitew dym.
Z wiersza o grupie kolesi,
których rozgromiono przez słaby wywiad.
- Jaja sobie robisz. - Skąd.
Przeczytałeś wiersz?
Zabawny jesteś, Billy.
- Komiczny wręcz. - Nigdy nie przestaniesz mnie zadziwiać.
Sam go przeczytałeś? Nie wiedziałem, że umiesz.
Wybacz.
Raz zdjąłem operatora karabinu maszynowego.
Widziałem jego rozwaloną głowę i...
pomyślałem tylko: „Dobry strzał”.
Musiałem nienawidzić wroga, ale też go szanowałem.
Nie nawiedzają mnie.
Jeden z amerykańskich śmigłowców zabił też naszych.
Bratobójczy ogień.
Nie ma czegoś takiego.
Ale to wojna. Zdarza się.
Ale potem zobaczyłem, jak rzecznik prasowy przedstawia to
jako zasadzkę.
Kłamliwe dupki.
Według mnie ci ludzie zostali znieważeni jako żołnierze.
Byli dobrzy w tym, co robili.
Nie dali się podejść. To było kłamstwo.
Czasem...
widzę go w snach.
Opowiada to kłamstwo o mnie.
To ze mnie robi dupka.
Jakby to nic nie znaczyło.
Co robić, gdy nie można ufać swoim?
Wziąć sprawy w swoje ręce.
- Zaczyna się. - Nie. Zgadzam się z O'Connorem.
Na wszystko przychodzi czas.
- Wreszcie przejrzałeś na oczy. - Trzeba brać sprawy w swoje ręce.
Nie tylko my czujemy się zawiedzeni przez kraj, któremu służyliśmy.
Moich przyjaciół zdradzono w niewyobrażalny sposób.
Odebrano im wszystko.
Dobry człowiek ryzykował własne życie, by ochronić moje.
Postanowiłem nie odrzucać jego daru.
Znalazłem więc pracę i zacząłem nowe życie.
Teraz z dumą je przeżywam.
Czym ty się właściwie zajmujesz?
Sprzedaję ubezpieczenia.
To dopiero zwiększa mi sprzedaż.
Dobrze, zbierajmy się.
Przeczytaj. Masz prawo czuć się zdradzony.
BROŃ NASZE PODSTAWOWE PRAWO
Wielu z nas czuje się podobnie.
Ta ckliwa paplanina niczego nie załatwi.
Odwróć mnie, żebym mógł wpisać kod.
Posłuchaj.
Nie ma tu materiałów wybuchowych. Gdyby były, znalazłbym je.
Ciągle powtarzasz: „Uwierz mi”, a nadal kłamiesz.
Brawo, Frank. Rozgryzłeś mnie. Nie ma materiałów wybuchowych.
Nie będzie eksplozji.
Odwróć mnie. Coś ci pokażę.
Odwróć mnie!
Uśmiech, jesteś w ukrytej kamerze.
Jeśli nie wpiszę kodu, te nagrania trafią do różnych mediów
i świat dowie się, że żyjesz. Chcesz tego?
Nie? To mnie puść.
Puść mnie.
Uznałem, że jeśli mnie tu znajdą,
będę mógł transmitować moją własną śmierć.
Rodzina poznałaby prawdę.
Straciłbym ostatnią szansę na zobaczenie ich. Tę szansę. Nas.
Moja rodzina zginęła przez twoją płytę. Co ty na to?
- A nie przez ciebie? - Zamknij się.
Zamknij się.
Ty wykonywałeś rozkazy, a ja swoją pracę. Co za różnica...
- Jest różnica. - Jaka?
Jaka różnica? Ile razy katowaliście Ahmada Zubaira?
- Zamknij się. - Jak długo go torturowaliście?
Był uczciwym człowiekiem! Dobrym ojcem i policjantem.
- Zabijesz mnie? - Przeszło mi to przez myśl.
Nie zrobisz tego.
- Czyżby? - Znam się na ludziach. Byłem analitykiem.
To była moja praca.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Ty...
nic nie wiesz.
Kto jeszcze wie?
Jeszcze możecie to odwrócić.
Pomogę wam.
Odpowiadaj.
Czy oni wszyscy wiedzą, że jestem policjantem?
Też są w to zamieszani?
- Co on mówi? - Nic ważnego.
Mamy pewność, że cokolwiek wie?
Kwestionujesz moje informacje?
Proszę, nie jestem terrorystą. Mam rodzinę, dzieci...
Jestem dobrym człowiekiem.
Jeśli chcesz, by ujrzeli jeszcze słońce,
zamknij się. Rozumiesz?
Jeśli nic nie wiesz...
Zrób to.
Błagam. Nie jestem terrorystą.
Mam rodzinę.
Co robisz?
Teraz jeszcze bezcześcimy zwłoki?
Schoonover kazał zabrać kulę.
Więc ją zabieram.
Mnie to wygląda na ukrywanie dowodów.
Godzisz się na to?
Nasze zdanie nikogo tutaj nie interesuje.
Do roboty.
Sto lat, Frank.
Dobrze postąpiłeś, stawiając mu pomnik.
Zasługiwał na to, by go jakoś uhonorować.
Nie spodobałyby mu się te sentymenty.
Chciałbym, żeby...
Dlaczego do nas nie przyszedł?
Po tym, co spotkało jego rodzinę.
Nie musiał być sam.
Pomoglibyśmy mu.
Nie chciał pomocy.
Chciał zabić każdego, kto miał z tym coś wspólnego.
Brakuje mi go.
I widziałem to.
Widziałem.
Zanim to się stało.
Zmieniał się. Coraz trudniej było mu tu wracać.
Powiedział, że Kandahar był zupełnie inny.
Granice się zatarły.
Kiedy tak powiedział?
Kiedy tam był.
Zadzwonił, żeby się wygadać. Mówił, że mam szczęście, że wyjechałem.
Miałeś.
Nie była to spokojna śmierć.
Masz poczucie winy, bo go nie lubiłaś.
Nie chciałam, żeby wchodził mi w drogę, ale bez przesady.
A teraz zajmujesz jego stanowisko.
Tymczasowo.
Ktoś musi dowodzić. Więc czemu nie ty?
- Nie wiem, czy się nadaję. - Naprawdę?
Pojechałaś do Afganistanu, bo to szybka droga do awansu.
Gdy chciałam cię od tego odwieść, mówiłaś, że na pewno odniesiesz sukces.
Zmieniły mi się priorytety.
Przez śmierć przyjaciela.
Teraz się zamykasz, stajesz się nieufna.
Ale wycofanie się to zła droga.
Nie rób ze mnie ofiary.
Ofiarami są Wolf i Ahmad. I z niczego się nie wycofuję.
Po prostu sama najlepiej to załatwię.
Może i jestem arogancka. Ale też najlepsza, a Inni mnie zawiodą.
Oczywiście, kochanie.
Takie jest życie.
To, jak radzimy sobie z rozczarowaniami, świadczy o nas jako o ludziach.
Ale tu nie chodzi o spóźnienie na kolację ani o kupno złych kwiatów.
Wiesz co? Jesteś arogancka.
I bardzo zadufana w sobie.
Ale komuś będziesz musiała w końcu zaufać.
Choć może jest odwrotnie. Po tym, co stało się z twoim kompanem,
jesteś przerażona, że ktoś znowu zaufa tobie.
Cześć, śpiochu.
Cześć.
Nie!
Wszystkiego najlepszego, Frank. Jest piętnasty.
Sto lat.
Wiem o tobie wszystko.
Jak mnie wypuścisz, kupię ci tort.
No weź.
Prędzej czy później będziesz musiał
przynieść mi coś do jedzenia albo picia.
Albo mnie zabić.
To jak będzie?
Nie powinieneś był mnie szukać.
Nie miałem wyboru.
Odebrali nam rodziny.
Jezu. Ale pieprzysz.
Twoja rodzina żyje. Moja nie.
Sam ich odrzuciłeś.
Miałeś wybór. Ja nie.
Powtarzaj tak sobie. Może w końcu w to uwierzysz.
Myśleliśmy, że służymy krajowi.
- Obaj. - Wpisuj kod.
Jeśli wrócę, moja rodzina zginie.
Razem możemy to zmienić.
Wpisz kod.
Wybacz, Frank.
Lewis? Jesteś tam?
Jesteś tu?
Tato...
Synu...
Chodź tu.
O Boże.
- Już dobrze. - Przepraszam.
- Co? - Mogłem cię zabić.
To nieprawda. Jestem cały.
- Mogłem cię zabić. - Już dobrze. Nic mi nie jest.
Mogłem cię zabić, tato.
Mam wyciągi z kont Wolfa.
Trzydzieści milionów?
Tak. Sześć kont. Wszystkie w rajach podatkowych.
- Wiadomo, skąd je miał? - Pracujemy nad tym.
Musimy komuś o tym powiedzieć, Dino.
Ja jestem tym kimś. Nikomu innemu nie możemy ufać.
Jestem nowa, a ty przyniosłeś dowody. Reszta to podejrzani.
I nie przeraża cię to?
Oczywiście, że nie.
Tego właśnie chciałaś.
Czego konkretnie?
Niezależności. Ty kontra świat.
Z Wolfem też tak rozmawiałeś?
Tak teraz będzie?
Przyszłaś tu ze sprawą, której nikt nie chciał wziąć,
nie chciałaś uznać mnie za partnera i chcesz, żebym milczał?
Tak.
Co do jednego się nie pomyliłaś.
Na zaufanie i lojalność trzeba sobie zasłużyć.
Stein. Sam.
Czekaj.
Spokojnie, Frank.
Na twoim miejscu bym tego nie robił. Żadnych gwałtownych ruchów.
Usiądź.
Napij się kawy.
Czas podjąć decyzję.
Czemu mnie nie zabiłeś?
O rany.
W ogóle mnie nie słuchałeś?
Aleś ty uparty.
Czemu cię nie zabiłem?
- Kody. - Wyłączyłem to.
Sam mówiłeś. Rutyna. Schematy.
Jezu Chryste.
Dają nam złudzenie normalności, fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Nie kwestionujemy ich. Nawet ty.
Dupek.
Ci, którzy próbowali nas zabić, też mają swoje schematy.
Dla nas nie ma w nich miejsca.
- Myślą, że nie żyjemy. - Lieberman...
ja działam w pojedynkę.
Ogarnij się.
Tu nie ma miejsca na emocje.
Obaj zrobiliśmy rzeczy, których żałujemy. Ale nie cofniemy czasu.
Ale to oni są tymi złymi, nie my, racja?
STO LAT
Nie wierzę.
Kocham moją żonę.
Co dostałeś?
Springsteen gra w Meadowlands.
Kupiła mi bilety.
Nieźle.
- Jeszcze tylko 29 dni. - Ano.
A ty, Bill?
Masz jakieś plany?
Owszem, mam.
Billy Piękniś, co? Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Myślałeś czasem, żeby postawić na jakość, a nie na ilość?
- Znaleźć tę jedyną. Ustatkować się. - Po coś Bóg dał mi ten dar.
Egoizmem byłoby z niego nie korzystać.
„Dar od Boga”.
- Wiesz, co powinniśmy zrobić? - Co?
Frank wróci i przeczyta dzieciom bajkę na dobranoc. Spocznij.
Odprawa. Pięć minut.
Tak jest.
Nie wylądujemy w pobliżu kompleksu niezauważeni,
więc zrobimy to tutaj,
na północ od przełęczy i pójdziemy pieszo.
Gdy obie ekipy zajmą pozycje, zaatakujemy kompleks.
A wsparcie z powietrza?
To tajna misja. Wsparcie z powietrza by nas zdradziło.
Chcesz coś dodać, Castle?
To mi wygląda na zasadzkę.
Na czym opierasz tę wnikliwą i rzeczową analizę, Castle?
Po miesiącach starań w końcu go namierzyliśmy.
- Taka szansa się nie powtórzy. - I co?
Czeka, aż go złapiemy w miejscu, z którego nie ma ucieczki,
a które samo w sobie jest pułapką?
Wiecie, że takie ekipy jak nasza nazywają amerykańskimi talibami?
Wkraczamy w środku nocy i ludzie znikają.
Robimy to od roku.
Wiedzą o nas. Chcą się nas pozbyć.
Sądzę, że to pułapka, bo sam tak właśnie bym zrobił.
Russo?
Ufam Frankowi, panie majorze.
A ja z trudem zdobytym i przeanalizowanym informacjom.
Bardziej niż domysłom tego oto znawcy wojny.
Posłuchaj mnie, ty dupku.
- Nie ty tu dowodzisz... - Uspokój się.
Żaden z was tu nie dowodzi.
Tak jest.
Przygotujcie ekipy.
Jeśli to zrobimy, zginą ludzie.
Ja wskazałem. Teraz wy macie strzelać.
- Majorze... - Zaczynamy o 23.
- A teraz zmiatajcie stąd. - Tak jest.
Tymi moździerzami zmiotą nas z powierzchni ziemi.
Przejdę przez ten budynek. Oczyszczę drogę ewakuacyjną.
- Oszalałeś? - Chcesz tu zginąć?
Czas walczyć.
- Idę. - Idę z tobą.
Zostań z nim.
- Co? To szaleństwo. - Zostań, Billy.
Chroń go. Osłaniaj mnie.
Muszę wrócić na Springsteena. Idę.
Ruszaj.
Jak się pan czuje?
Zbieram, co posiałem.
Też mam jeszcze coś do zebrania.
Proszę się tylko nie wykrwawić.
Wróci pan do domu.
Osłaniaj mnie!
Osłaniam!
No chodźcie!
Dorwałeś go?
Zabiłeś nasz cel?
Dorwałeś go?
Zabiłeś nasz cel?
Coś ty powiedział?
Coś powiedział, ty gnoju?
To twoja wina!
- Słyszysz? - Puść go!
Zabiję cię!
To twoja wina!
Chcesz go zabić? Na to ci nie pozwolę.
- Nie podchodźcie! - Czemu go bronisz?
Bronię ciebie. On nie poniesie konsekwencji.
Nie dotykajcie mnie.
Otwórz oczy, stary.
To wszystko ściema!
Nie podoba się? To wracaj do domu! Ja mam zamiar.
Poprosiłem o przeniesienie.
Dłużej tak nie możemy!
Wyjedźmy stąd.
Spójrz na nas.
Spójrz na siebie.
Mogłeś to wtedy zakończyć. Ale nie zakończyłeś.
I zabili twoją rodzinę.
Musisz z tym żyć.
Ale ta twoja wojna... daj spokój.
To amerykańska armia. CIA.
Właśnie wykiwał cię szpieg przywiązany do krzesła.
Myślałem, że to ja potrzebuję ciebie, ale ty mnie też.
Posłuchaj...
Całe miesiące hakowałem serwery najróżniejszych agencji.
Operatorów sieci, posterunków policji...
Jestem przygotowany na każdą ewentualność.
- Czekałem tylko na ciebie. - Co to znaczy?
Że każdy pocisk potrzebuje systemu naprowadzania.
Jezu.
Beze mnie jesteś tępym narzędziem.
Jasne, olej mnie. Masz rację.
Szlag.
Usiądź.
Siadaj.
Nie unoś się dumą. Chcę ci tylko coś pokazać.
- No już. - Cholera jasna.
Ty dupku.
Wiesz, że ten przemyt heroiny miał sfinansować coś innego?
Operacja Cerber...
nie istniała.
Nie ma żadnych oficjalnych danych ani akceptacji Kongresu.
Zniknęła z akt. Wiesz, co to oznacza?
Że zrobili z ciebie zabójcę.
Nie musimy sobie ufać.
Nie będę z tobą zawierał paktu krwi. To dla dzieci.
Ale obaj chcemy tego samego.
Więc współpracuj.
Pod jednym warunkiem.
- Mów. - Oni zginą.
Jasne?
Co do jednego. Żadnych sądów.
Żadnego pieprzenia.
Giną.
Jakoś to przeżyję.
Napisy: Agnieszka Putek