- Gotowa? - Tak.
Tato.
OBSZARY WIEJSKIE ALABAMY
Entliczek...
pentliczek.
Czerwony stoliczek.
JUAREZ, MEKSYK
To on!
- Witamy w domu. - Jedyny ocalały!
Pieprz się, Punisher!
W Meksyku nic ci nie grozi.
Punisher nie przeżyje wizyty w Juarez.
Ostatni ocalały członek kartelu zasługuje na nagrodę.
PORT LOTNICZY, NOWY JORK
Pasażerów lotu 1513 do Dublina zapraszamy do bramki nr 31.
Lot 1513 do Dublina, bramka 31.
Tu Mickey. Komuś jeszcze się udało?
Tylko mnie?
Nie, w porządku. Zaraz wchodzę na pokład.
Niech w Dublinie szykują się na imprezę. Jadę.
Proszę, nie...
Wygrałeś. Zabiłeś wszystkich.
Motocyklistów, członków karteli, Irlandczyków. Wszystkich.
- Prawie. - Rozumiem cię.
Oko za oko.
- Sam mam rodzinę. - Ja nie.
Na litość boską, zabicie mnie ci ich nie przywróci.
- Co zmieni moja śmierć? - Nic.
Boże.
Jezu.
- Czy ty to słyszysz? - Idźcie do hotelu, zboki!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
- Nowy? - Tak. Donny Chavez.
Dobra, sprawdzimy cię. Chodź.
To nasz przygłup. Nim się nie przejmuj. Zwariował.
- Nieźle. - No.
Hej! Castiglione!
Czas na przerwę, bałwanie.
Przygłup uwielbia swój młot.
Ryż już gotowy!
Cześć, śpiochu.
Sukinkot.
To wariat. Co poradzisz?
Co jest z tobą, co?
Siedzisz tu całymi dniami.
Jak nie każą ci zostać po godzinach, i tak nie zarobisz.
Wiesz o tym, prawda?
Umiesz mówić?
Nie wiem, co z tobą nie tak.
Chyba nie należysz do orłów.
Nic do ciebie nie mam.
Ale twoje zachowanie szkodzi nam wszystkim.
Dostajemy mniej nadgodzin.
Dokop mu. Może to zrozumie.
Ogarnij to, głąbie.
W porządku.
- I po kanapeczkach. - No wreszcie.
Nie chcesz mieć we mnie wroga.
- Ale jaja! - Zabawmy się.
Skopałbym ci tyłek.
Załóżmy się.
- Pięćdziesiąt. Sto. - Przechwałki.
Dokąd jedziecie?
Łatwa kasa.
Podrzucicie mnie?
Nie ma miejsca.
Wysoko tu.
Jestem Donny.
Bezkres, co?
Dlatego tu przychodzisz?
Przychodzę tu, bo nikogo tu nie ma.
No tak.
Pete, prawda?
Moja babcia robi najlepsze kanapki w Nowym Jorku.
Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz.
No weź. Trzeba jeść. Zwłaszcza jak się tyle wali młotem.
Jak Nieugięty Luke. Robił za całą grupę skazańców. Lubisz ten film?
Jeśli wezmę kanapkę, przestaniesz mówić?
Niczego nie obiecuję.
Dzięki.
Wiesz...
wszyscy mają cię za przygłupa.
Poza mną.
Lance źle się zachował.
Każdy martwi się o kasę.
Mnie też przydałyby się nadgodziny.
Dawno nie pracowałem. Muszę wykupić leki babci.
Ale wielkie blizny.
- To po kuli? - Tak.
Tak naprawdę jesteś twardzielem?
- Byłem w piechocie morskiej. - Tak?
Tak.
Mój ojciec też.
Pierwszy batalion drugiej dywizji z Karoliny Północnej.
Uważałem go za superbohatera.
Ale oni nie umierają.
Przykro mi.
Odsłużył trzy tury. Dwie w Iraku i jedną w Afganistanie.
Pewnego wieczoru rodzice wracali z kina...
Potrącił ich gówniarz, który dopiero zdał prawko.
Obudziłem się, a ich nie było.
Masz rodzinę?
Miałem wtedy 12 lat.
Zamieszkałem z babcią.
Tylko ona mi została.
Patrz, tato.
Było mi ciężko...
...wziąłem winę na siebie...
ale nigdy ich nie zapomniałem.
Semper Fi, racja?
Dzięki za kanapkę, Donny. Naprawdę to doceniam.
Ale nie szukam kumpla.
A czegokolwiek ty szukasz, u mnie tego nie znajdziesz.
Jasne.
Słyszałem taką historię.
Żołnierz nie może wyjść z dołu, więc woła o pomoc.
Podchodzi do niego podoficer i mówi: „Ogarnij się, synu. Kop”.
Daje mu łopatę.
Żołnierz wypełnia rozkazy i kopie coraz głębiej.
Podchodzi oficer
i mówi: „Używaj narzędzi, które dostałeś od podoficera”.
I rzuca mu wiadro.
Żołnierz używa łopaty, by napełnić wiadro
i kopie coraz głębiej.
W końcu podchodzi psychiatra, daje mu leki i mówi:
„Pomogą ci zapomnieć o tej dziurze”.
I pomagają.
Ale w końcu się kończą.
Podchodzi inny żołnierz, taki sam jak on,
pokryty ziemią i błotem, i słyszy wołanie o pomoc.
Wskakuje do dziury.
Tamten panikuje.
„Co ty wyprawiasz? Teraz obaj tu utknęliśmy”.
Żołnierz się uśmiecha
i mówi: „Uspokój się, stary. Już tu byłem.
Umiem się wydostać”.
Widzę parę nowych twarzy.
Witajcie.
Jeśli chcecie mówić, mówcie.
Jeśli wolicie słuchać, w porządku.
Nikt was tu nie ocenia, jesteśmy rodziną.
Musicie zrozumieć, że świat się nie zmienia.
W tym kraju jedyną prześladowaną mniejszością
- są chrześcijańscy patrioci. - Znowu się zaczyna.
Jesteś ślepy. Nie opluwaj mnie, dlatego że ja widzę.
Pocałuj mnie dupę.
Isaac, niech O'Connor skończy,
ty możesz szczegółowo opowiadać historie z klubu ze striptizem.
Nawet bardzo szczegółowo.
Trzeba rozprawić się z obłudnymi liberałami,
którzy pogrążają nasz kraj i chcą odebrać nam prawa i broń.
Ktoś chce coś dodać?
Walczyłem za ten kraj, a nie ma tu dla mnie miejsca.
Nie rozumiem tych nowych zasad.
Boją się, stary. Bo nie są głupi.
Piętnaście lat szkolili armię, a potem ją porzucili.
Wkrótce będziemy musieli się bronić
i przywrócić stary porządek.
Jeśli kochacie ten kraj, to się przygotujcie.
Następna wojna rozegra się tu.
Ulice spłyną krwią.
Sic semper tyrannis.
„Tak kończą tyrani”?
Uważasz, że nasz rząd to tyrania?
Wiem tylko, że ryzykowaliśmy życie i robiliśmy straszne rzeczy,
a dla nich to nic nie znaczy.
- Jak sypiasz, Lewis? - Lepiej.
Dużo pracuję, ale lepiej.
Spotkania mi pomagają.
Dużo czytam.
Perspektywa pomaga.
Ale...
sam musisz znaleźć odpowiedzi.
Poszukaj tu, nim zaczniesz szukać gdzieś indziej.
Dobrze?
Do zobaczenia.
Trzymaj się.
Dobra robota, Curt.
No proszę.
- Co u ciebie? - Świetnie, Frank. A u ciebie?
Też.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Wolno czytam.
Dziękuję.
Podobała mi się.
Mówiłem już Lewisowi:
książki są wspaniałe, ale nie odpowiedzą na każde pytanie.
- Mogę się napić kawy? - Proszę.
Lewis nocami jeździ taksówką.
To chyba nie przypadek.
Podejrzewam, że rozmawia ze swoim odbiciem.
To część problemu. Ludzie nie chcą być już sobą.
Internet, media społecznościowe, kretyńskie talent show...
Każdy chce być kimś innym.
Nikt...
nie jest szczęśliwy, patrząc w lustro i widząc siebie.
Nie muszą brać na siebie odpowiedzialności.
A ty, Frank?
Co uszczęśliwiłoby ciebie?
Daj spokój. Szczęście tylko czeka, żeby kopnąć mnie w jaja.
Więc robisz to pierwszy.
To szaleństwo, poruczniku.
Masz przed sobą jeszcze pół życia.
Jeśli go nie chcesz, to już jesteś martwy.
- Jestem martwy, Curtis. Nie słyszałeś? - Pieprzysz.
Z tego, co wiem, masz nazwisko i paszport.
Frank Castle umarł.
Pete Castiglione, on ma życie przed sobą.
Wszyscy, którzy przyczynili się do śmierci Marii i dzieci, nie żyją.
Wypełniłeś swoją misję. I w porządku.
Gdybyś poprosił, pomógłbym ci.
Wiem.
- Wiem o tym. - Ale to było miesiące temu.
Teraz karzesz wyłącznie siebie.
Dzięki za kawę.
Curt.
Jak często o tym myślisz? O tym, co zrobiliśmy.
Bez przerwy.
Ale mam czyste sumienie.
W Afganistanie było inaczej.
- W jakim sensie? - Po prostu.
Te wydarzenia zatarły się w mojej pamięci.
W co się wdałeś?
Najbardziej martwi mnie to,
że poczułeś się w tym dole jak w domu.
Może tam jest moje miejsce.
Zrób coś dla mnie, Frank. Nie użalaj się nad sobą.
Bo załatwię cię moją sztuczną nogą.
Wyobraź sobie nagrobek.
„Frank Castle: przegrał z gościem bez nogi”.
- Zrobiłbym to. - Jasne.
Chciałbym to zobaczyć. Trzymaj się, Curt.
ŁĄCZNOŚĆ
Poproszę dokumenty.
PRZEMYT HEROINY
- Kim dla ciebie był? - Ahmad Zubair był moim partnerem.
Porwano go z domu w Kandaharze,
zastrzelono i pochowano w nieoznaczonym grobie.
Co za historia.
Nie wróży mi to nic dobrego jako twojemu partnerowi.
To coś więcej niż historia. I Stein, nie jesteśmy partnerami.
Sam.
Stein brzmi jak szklanka do piwa.
A zgodnie z przydziałem dokładnie tym jesteśmy.
Partnerami.
To ty dowodzisz i masz własne biuro,
a ja jestem podwładnym z nędznym biurkiem, ale jesteśmy partnerami.
Najpierw zdobądź moje zaufanie.
Właśnie. Dokładnie.
Twoja aprobata to obecnie cel mojego życia.
Naprawdę sądzisz, że Wolf ci na to pozwoli?
Na pewno przekonam dowództwo.
Widać, że jesteś tu nowa.
Dzień dobry.
Trzy tygodnie w kraju i już masz dla mnie sprawę.
Z Afganistanu, proszę pana.
Ten człowiek, Ahmad Zubair z afgańskiej policji,
odkrył przemyt heroiny przez amerykańskich żołnierzy.
Został zamordowany.
Stein, zostaw nas samych.
- Jako partner agentki Madani... - I zamknij za sobą drzwi.
Masz farta. Niejeden poświęciłby dla tej roboty lewego cycka.
Nie narzekałam. I zachowałam cycki.
Za to inni narzekali.
Twoje śledztwo w Kandaharze uznano za bezcelowe.
Kto tak uznał?
Masz chyba jakiegoś anioła stróża.
Wyciągnął cię, nim całkiem zniszczyłaś swoją karierę.
Musisz być niezła.
Laseczka nie mogła narobić im wstydu.
Ojej. Seksizm, rasizm
i umniejszanie kwalifikacjom w jednym zdaniu. Brawo.
Pozwij mnie. Moje słowo przeciw twojemu. Jak tutaj.
Nasz rząd dał Zubairowi słowo. I go zamordował.
Nie wiadomo, dlaczego zginął.
Mógł mieć coś na sumieniu.
Zabrano mnie stamtąd, bo coś tam śmierdziało,
a ja byłam bliska odkrycia co.
I oto jesteś.
Cenię wytrwałość i energię, Madani.
Są nawet seksowne.
Ale niesubordynacji nie będę tolerował. Jasne?
Zapytaj swojego koleżki Steina.
Kandahar odpada. Albo się stąd zwijasz.
- Pan tu rządzi. - Otóż to.
Muszę się napić.
- Murphy's? - Tak. Może będzie Rhonda.
Może uda ci się zagadać.
- I tak cię nie zauważy. - Goń się, dupku.
Też bym się napił.
No weź, Lance.
Zabierzcie mnie ze sobą. Stawiam pierwszą kolejkę.
W porządku.
Dobra.
Czemu nie.
- Jak spotkanie z Wolfem? - Kapitalnie.
Jako twój bezpośredni podwładny...
mogę zapytać, co o tym sądzisz?
Skończ już z tym podwładnym.
Nie trzeba mi przemądrzałych komentarzy.
Poza nimi niewiele mogę zaoferować.
Wiesz, skąd wiedziałem, że Wolf oleje sprawę?
Dostałaś mnie na partnera.
I czemu mi to mówisz?
Wydajesz się w porządku.
Mogłabyś zrobić w tym wydziale karierę.
Czym ty go wkurzyłeś?
Najpierw zdobądź moje zaufanie.
A zatem...
Co teraz?
Znajdź mi wszystko, co mamy
na temat pułkownika Schoonovera z Force Recon,
wybuchu i przejęcia prochów w dokach przy 41. ulicy
i jednego z jego ludzi,
porucznika Franka Castle.
Punishera? On nie żyje.
Castle i Schoonover służyli razem w Afganistanie,
po czym obaj zginęli tego samego dnia w Nowym Jorku, ledwo 30 km od siebie.
Zbieg okoliczności?
- Nie zamierzasz odpuścić? - Masz z tym problem?
Nie.
Ja i tak tkwię po uszy w gównie.
Po prostu dziwi mnie, że taka wymiataczka chce do mnie dołączyć.
Rhonda!
Jeszcze pięć piw i pięć shotów tego cuda
dla mnie i moich kumpli.
Ostatnia kolejka i zamykam.
Jak się zrzyga, to będziecie sprzątać.
Słyszysz? Ogarnij się, Donny.
Muszę dorobić.
Lichwiarz Gnuccich nie daje mi spokoju.
Sukinsyn grozi, że połamie mi nogi i zabierze auto.
Coś ty sobie myślał, pożyczając od nich kasę?
Że co?
Masz coś czy nie?
Dzięki, Rhondo.
Wyluzuj.
Zadzwonię do kuzyna. Może znowu coś nam załatwi.
- Tylko szybko. - Dobra. W porządku.
Jeszcze dziś.
Co on z siebie zrobił?
Rachunek.
Zapłać pani.
No co? Mówiłeś, że stawiasz.
No tak.
Spoko.
Tak jest!
- Wiedziałem, że postawi. - Bogacz.
Cześć, śpiochu.
Cześć.
- Która godzina? - Już 10.30.
Brakowało ci snu.
Tak.
Jesteś już w domu, możesz się wyspać.
Kuzyn tym razem się popisał.
Co załatwił?
Poker. Wysokie stawki.
Pięćdziesiąt, może siedemdziesiąt tysięcy.
Mają zasadę: żadnej broni przy stole.
Oprócz ochroniarza przy drzwiach. Wejdziemy tam,
zdejmiemy ochroniarza i zabezpieczymy pokój.
Jeden z nas bierze kasę, a drugi czeka w aucie.
Gdzie jest haczyk? Czemu nie obrabiają ich regularnie?
Ochraniają ich Gnucci.
Oszalałeś? Chcesz zadzierać z mafią?
- Nie wiem, Paulie. To... - Nie bądź cipką.
A poza tym pomyślałem,
że spodoba ci się pomysł spłacenia Gnuccich ich własną kasą.
- Podoba mi się. - Otóż to.
- Podoba. - No i świetnie.
No dobra.
Kto tam jest?
No proszę...
Kapitan Pojeb.
Podsłuchiwałeś nas?
Wciąż tylko czekasz, by mnie wkurzyć.
Posłuchaj...
Zajmij się swoimi sprawami.
Nie wścibiaj nosa gdzie nie trzeba.
Co?
No co? Co zrobisz?
Co mi zrobisz?
Dokąd to?
Prosisz się o guza, przygłupie.
Chcesz coś zrobić z tym młotkiem?
Co chcesz zrobić?
Co? Walnąć mnie?
Stoję i czekam.
Nigdzie się nie wybieram.
Załatwię cię jednym palcem.
Czaisz?
Nie właź mi w drogę, bo ten młot wyląduje w twoim tyłku.
Rozumiesz?
Zawołajcie kogoś.
Jezu! Widać kość!
Dzwońcie po pogotowie.
Byłeś w marines.
Umiesz udzielić pierwszej pomocy! Chodź tu!
Odwołujemy dzisiejszą akcję.
Nie. Kuzyn pomyśli, że stchórzyliśmy.
- Myślałem, że potrzebujesz kasy. - Potrzebuję.
To to zróbmy.
Nie ma się czego obawiać.
- Może go weźmiemy? - Jego?
- Jaja sobie robisz. - Święty nie jest.
Hej, Donny. Chodź tu.
- Przesrane, co? - Miał pecha. My też.
Mamy dziś taką akcję. Zarobimy dużo kasy.
Ale bez Scuta brakuje nam człowieka.
Nie będę ściemniał, to nielegalne.
- Masz dość jaj? - Trochę mam.
Nie wątpię. Wchodzisz w to?
- Powiedzcie coś więcej. - Wchodzisz albo nie.
To ogromna kasa za godzinę roboty. Oddałbyś nam wielką przysługę.
Dobra.
- Pomogę wam. - Spoko.
Dorasta, co?
Swój chłopak.
Pomóż nam tu posprzątać.
Tutaj.
Jak sądzisz, dlaczego tak nie lubisz wracać do domu?
Nie podoba mi się, że zmuszono mnie do powrotu i że nikt tego nie ukrywa.
A najbardziej to, że nikogo nie obchodzi prawda.
Chcę, żebyś była pewna, że nie angażujesz się w tę sprawę,
by nie musieć radzić sobie ze stratą.
Nikogo nie straciłam. Zamordowali go.
Zapewniałam Ahmada, że może nam ufać.
Że może zaufać mnie.
Dużo ostatnio pijesz?
Jezu, mamo. Okazjonalnie.
Może ciut więcej, odkąd mam dostęp do twoich drogich alkoholi.
Wiem, że chcesz dobrze, ale nie potrzebuję terapii.
A już na pewno nie u ciebie. Bez urazy.
Nie uraziłaś mnie.
Właśnie. Właśnie dlatego.
Dlatego terapia by mi nie pomogła.
To jak rozmowa z podejrzanym, który wszystko wie,
ale śmieje ci się w twarz.
Teraz nie jestem psychiatrą. Jestem twoją matką.
Dobrze mieć cię w domu.
I się z tobą napić.
To przejściowa sytuacja.
Dopóki czegoś sobie nie znajdę.
Co wieczór jem z twoim ojcem kolację i popijam ją kieliszkiem wina.
Zwykle on mi je nalewa.
I w ciągu 40 lat ani razu się nie skusił.
Jego wiara jest tak silna jak mój jej brak.
Czasem pytam go: „Jak chirurg może wierzyć w Boga?”.
Odpowiada, że by zwariował,
gdyby nie miał poczucia, że światem rządzi jakaś siła wyższa.
Ja wierzę w system. Nasz system.
Ten, który z ciebie i taty uczynił szanowanych i bogatych ludzi.
Ten kraj dał nam wolność.
Ale jest ona krucha. Potrzebuje ochrony.
Wiara ojca w Boga nie oznacza,
że nie widzi wad swojej religii.
Czemu nie powiesz mi tego wprost?
Ta sprawa to herezja, Dinah. Wiesz o tym.
Przeraża mnie to, co robisz.
Nie chcę, byś musiała za to płacić.
Nie gaś silnika.
Do roboty.
Wstawaj. Ruchy!
Nikt się nie rusza!
- Bo skończycie jak on! Wzrok w ziemię. - Siedź!
Zapakuj forsę!
- Szlag. - Dobra, posłuchajcie, chłopcy.
Nie będziemy robić problemów.
Wiemy, że nie macie broni. Więc bez chojrakowania.
- Lepiej wiejcie, póki macie szansę. - Zamknij się albo zarobisz.
- Wzrok w ziemię! - Wiecie, czyja to kasa?
Zakładam, że nie. Inaczej by was tu nie było.
A może gówno nas obchodzą ci zasrani Gnucci.
- Już po was. - Idziemy.
- Idziemy! - Prędko!
Ruchy!
Nie patrz na niego! Wzrok w ziemię!
Jeśli macie rozum, zostawcie torbę i spieprzajcie.
Nie odzywaj się, gnoju.
Albo co?
Szybko. Nie mamy czasu! Mamy to w dupie!
Oskubcie ich co do centa! Szybko!
Co robisz?
- Zbieraj to, mały! - Szlag.
Idziemy!
Ale zjebałeś, Donald.
- Musimy ich zabić. - Nie!
- Spieprzamy. Ruchy! - Szlag.
- Ruchy! - Idziemy.
- Cześć, śpiochu. - Co?
Cześć.
- Która godzina? - Już 10.30.
Brakowało ci snu.
Jesteś już w domu, możesz się wyspać.
Przyniosę śniadanie.
Dobrze.
Nie!
Tato!
- Tato, patrz! - Nie!
Szlag.
- Daj mi broń. - Popełniłem błąd. Przepraszam.
Nie wiedziałem... Wziąłem prawo jazdy na wypadek,
gdyby zatrzymały nas gliny.
By wyszło normalnie. Wybacz.
Musi zniknąć. Będą go szukać.
Nie wydałbym was. Przysięgam.
Przeciwnie. Nie wyobrażasz sobie, co oni ci zrobią.
Musimy to zrobić.
Nie.
Musi zniknąć.
- Włącz betoniarkę. - Poważnie?
Włączaj, ale już!
Proszę.
- A co tam. Wyrobimy nadgodziny. - Nie!
Szlag! Łap go!
No, łap go!
- Ruchy! - Szlag!
Cholera!
- Odłóż to. - Ucieknę. Tylko mnie puśćcie.
- Nie da rady, Donny. - Zastrzel go.
- Dobra. Ja to zrobię. - Nie. Żadnych strzałów!
- Podnieście go! - Nie!
Dobra, spadajmy.
- Nie! - Cholera!
- No dalej! - Nie!
Lance, przepraszam! Nic nie powiem!
- No, dawaj! - Nie!
Lance! Proszę, nie!
Lance! Wyłącz to!
- Lance! Proszę! - Sam jesteś sobie winien!
- Proszę! Pomóżcie mi! - Wyłączcie to.
Wyłączcie to! Pomocy!
Patrzcie, przygłup.
Lance!
Wyłączcie to!
Robi się coraz ciekawej.
Nie, proszę!
Lance!
Paulie!
Nie zostawiaj mnie, Paulie!
Proszę, daj mi odejść.
Weź pieniądze.
Nie musisz mnie zabijać.
Nie mieliśmy wyboru!
- Gdzie? - Co?
Boże!
Nie!
Mów.
Dobra! W porządku! W piwnicy takiej jednej restauracji.
Linello's we włoskiej dzielnicy.
Powiedziałem.
Nie. Przecież ci powiedziałem.
- Co chcesz zrobić? - Znaleźć miejsce na ten młot.
Nie!
Pomocy!
WYJEDŹ Z MIASTA
Nie spoczniemy, póki ich nie dorwiemy.
Zacznijcie od dzieciaka, Donalda Chaveza. Mój człowiek ma jego adres w Queens.
Mieszka z babcią.
Zróbcie, co będzie trzeba, żeby wydał pozostałych.
- Włączcie bezpieczniki. - Robi się.
Uwaga!
ROZPOZNAWANIE CHODU
DOPASOWANIE
O, tak.
Witaj z powrotem, Frank.
Napisy: Agnieszka Putek