Miałeś mnie nie szukać.
Błagam księdza.
Mam tylko to.
Jedyny dowód tego, co zrobili.
Wygląda tak...
Ludzko.
Niech ksiądz nie da się zwieść.
Nie została poczęta naturalnie.
Znaleźli ochotniczkę.
Oddaną.
Ale jak zdołali...
Nie, proszę.
Nie mogę...
Nie mogę o tym mówić.
Mogę jedynie powiedzieć,
że ciąża przebiegła szybko.
Jest dziś nastolatką.
Czekają, aż osiągnie właściwy wiek.
Właściwy do czego?
Do czego?
Proszę.
Już dłużej nie mogę.
Nie mogę.
Błagam, niech mnie już nie dotyka.
Proszę księdza?
Proszę księdza!
Proszę księdza?
Ucieczka księdza nie rozgrzeszy.
Myśli ksiądz, że chcę przebaczenia?
Nie chcę przebaczenia, księże Brennan.
Chcę tylko, by to się skończyło.
Zrozumie ksiądz...
już wkrótce.
Nic księdzu nie jest?
Nic a nic.
Proszę księdza.
OMEN: POCZĄTEK
RZYM, 1971 r.
- Margaret Daino? - Tak.
Witam.
- Ksiądz Gabriel. - Miło mi.
Kardynał Lawrence mnie przysłał.
- Dziękuję. - Wezmę to.
Czeka w samochodzie.
Tyle o tobie słyszałem. Jakbym już cię znał.
Maggie!
Tak się cieszę.
Ja też.
Jak tu pięknie. Marzenie!
Poczekaj, aż zobaczysz miasto.
No proszę! Nie minął rok,
a wydoroślałaś jeszcze bardziej.
To cały bagaż?
Tak.
No proszę... Chodź.
Pokażę ci twój nowy dom.
I...? Co myślisz?
To obłęd.
Wszystko jest zupełnie inne.
Wszędzie coś ciekawego.
Chcę tylko zwiedzać.
Piękne, co?
Gdzie składać śluby, jak nie tu?
Cudownie cię widzieć, Maggie.
Już gdy byłaś mała, wiedziałem, że dokonasz wielkich rzeczy.
Damiano, postaraj się ich ominąć.
Ostatnio protesty się nasiliły.
Czego się domagają?
Robotnicy lepszych warunków i płac.
Ale dla studentów to, cóż...
odrzucenie autorytetów,
nawet Kościoła.
Świat zmienia się w szalonym tempie.
Młodzi nie widzą już w nas przewodnika.
Ale my akceptujemy to wyzwanie.
Może ty pomożesz nam odzyskać ich zaufanie.
Spróbuję.
To siostra Silva, przeorysza.
Zaopiekuje się tobą.
Dzień dobry.
Witaj w rodzinie.
Dziękuję.
Chodźmy.
Oprowadzę cię.
Tak się cieszymy, że tu jesteś.
Tędy.
Mamy tu dziewczynki.
Wyłącznie.
W sumie 62.
Od niemowląt do osiemnastolatek.
Tędy, proszę.
Państwo kieruje do nas wiele niezamężnych kobiet
blisko rozwiązania.
W szpitalnym skrzydle mamy porodówkę.
Chodź, tędy.
Nasz lekarz odbierze ten poród pewnie w ciągu tygodnia.
Siostro Anjelico...
to Margaret Daino z Ameryki.
Wychowała się tu.
Porzucono ją na naszych schodach,
bardzo chorą.
Ale jest bardzo pobożna
i wywołuje uśmiech u wszystkich dzieci.
Wydają się szczęśliwe.
Sprawdzę, co się dzieje.
Oczywiście.
Amen.
Zdrowaś Mario.
Ave Maria to też moja ulubiona.
Jak ci na imię?
Jestem Margaret.
Cześć.
Co robisz?
Zostaw mnie!
Tu jesteś.
Carlita, byłaś grzeczna?
Carlita.
To twój rysunek wisi za drzwiami?
Na którym ta dziewczynka lewituje nad innymi?
Bardzo ładny.
Dziękuję.
Chodź.
Dlaczego siedzi sama w środku dnia?
Na wszelki wypadek.
Wczoraj zrobiła koleżance krzywdę.
Luca będzie twoim kierowcą.
Przez protesty w Rzymie zrobiło się niebezpiecznie.
Halo?
Miłosierdziem Bożym okiełznaj moc zła.
Uformuj nas w żywe filary kultury życia,
które dowodzą czynem i słowem
tej prawdy, że każde istnienie jest cenne.
Boże, wypełnij każde serce tym przekonaniem:
Jestem chciana.
Mam zadanie do spełnienia.
Jestem akceptowana i kochana.
Jak dobrze, że istnieję.
Margaret to bardzo niegrzeczne dziecko.
A jeśli znów będzie miała napad?
Przywiążesz ją do łóżka.
Chodź... pokażę ci.
Cześć.
Margaretta, tak?
Tak.
Jestem Luz.
Obudziłam cię?
Nie.
Miałam zły sen.
Nerwy pierwszej nocy.
Ze mną było tak samo.
Gdy spychamy uczucia,
wychodzą nam w snach, prawda?
Jesteś w nowicjacie?
Tak.
Ale warto się rozejrzeć, zanim klamka zapadnie.
No bo będę ukrywać to ciało
pod habitem całe życie.
Więc niech teraz trochę pooddycha.
Kawy?
Jak dziewczyna z...
Pittsfield, Massachusetts.
Jak dziewczyna z Pissfield trafia do Włoch, żeby złożyć śluby?
Kardynał Lawrence był księdzem w moim sierocińcu.
I zżyliśmy się, bo byłam trochę trudnym dzieckiem.
Czekaj.
Czekaj, czekaj. Ty, trudnym dzieckiem?
Jak?
Nie wiem...
Często byłam karana.
A jak cię karali?
I skąd masz coś takiego?
Wścibska jesteś, wiesz?
Bili cię?
Czy mnie bili?
Właściwie nie.
Miałam dość bujną wyobraźnię.
Bywałam tak pewna swoich wizji,
że siostry musiały mnie...
poskramiać.
Ale... do sierocińca przybył kardynał Lawrence
i był świetny.
Pomógł mi zrozumieć, że wszystko sobie wymyśliłam.
I potem było już dużo lepiej.
U mnie...
był to głos.
Miałam 16 lat.
Wyrzucili mnie z domu.
W zimną noc. Nie wiedziałam, co robić.
Aż nagle...
powiał ciepły wiatr...
nie wiadomo skąd.
I Jego głos, jakby wszędzie wokół mnie.
Nawet w środku.
Tak wyraźnie.
Powiedział, że nie muszę mieć domu na ziemi,
bo mój prawdziwy dom jest u Niego.
I pierwszy raz w życiu
poczułam, że mam swoje miejsce.
Tak, ale nawet mając najprzystojniejszego mleczarza w mieście,
całą gromadą złożyłyśmy śluby zakonne.
Dziś dziewczyny idą na studia
i biedna Luz składa śluby sama.
A Margaret...
też będzie sama w kaplicy.
Nie martw się, rozgrzeję ci ją.
„Rozgrzeję”? Co za „rozgrzeję”?
Mleczarz siostry nie nauczył?
Przepraszam.
Naprawdę!
Jeszcze raz.
Nie, nie, nie. Nieśmiała Amerykanka.
Powtórz to z passione.
Z passione?
No dobrze.
Dobrze?
Dobrze.
- Tak? - Tak.
Co to znaczy?
„Jestem nauczycielką i uwielbiam uczyć”.
Margaret. Tu jesteś!
Przepraszam.
Chodź. Mam coś dla ciebie na wieczór.
Będziesz zachwycona.
Oto i ona.
Boże, jaka seksowna.
- Raczej naga. - Tak.
Jak to, naga? Boska!
Chodź.
Unieś nogę.
Drugą.
Matko Boska.
Spokojnie. Ustoisz?
Nie.
Ustoisz.
Idealnie.
Luz?
Tak?
Nie mogę.
Powiedz...
Byłaś kiedyś w barze?
Nie.
- Na dyskotece? - Nie.
Gdziekolwiek?
Bo całe życie pragnęłaś ofiarować się Jemu, co?
Wiem.
Boisz się wyjść spod habitu,
ale spójrz na siebie.
Jesteś przepiękną dziewczyną.
I musisz to sobie uświadomić.
Po to, by rozumieć, z czego rezygnujesz.
Więc daj się temu ponieść.
Bądź dzielna.
A więc...
za najdzielniejszą dziewczynę.
Wal.
Czujesz jeszcze stopy?
O rany...
Czy czujesz stopy?
Tak.
To jeszcze raz.
Cześć.
Mówicie po włosku?
Co?
Czy mówicie po włosku?
Nie, kiedy piję.
Za trudno.
Prosimy po angielsku, co?
Jeśli umiesz.
Jestem Alfonzo, to Paolo.
Cześć.
Możemy wam postawić kolejkę.
Przepraszam.
Mogę łyka?
Tak, jedz.
- Zjeść? - Tak, jedz.
Wczoraj oglądałem z matką film.
- Tak? - I...
Z Barbarą Streisand i...
Uwielbiam ją.
- Naprawdę? - Tak.
- Barbrę? - Uwielbiam Barbarę.
Barbrę?
Tak.
Ten fragment z „Cześć, piękna”.
„Cześć, piękna”.
Piękna.
Co? Piękna.
- Piękna. - Piękna.
Wybacz, nie jestem zawodowcem...
- Było dobrze! - Jak Barbra.
Ale... Czym się zajmujesz?
Skoro pytasz...
Jestem motylem...
I muszę latać!
Dobra.
Motylem? To muszę dać ci pofrunąć!
Co?
- Chodź. - Dokąd?
Chodź.
Wiadomości BBC, jest 3 czerwca 1971 r.
W Rzymie zamieszki,
starcia między skrajną lewicą i prawicą gwałtownie eskalują.
Straty materialne są znaczne,
kilka osób odniosło rany.
Włoskie władze usiłują ukrócić agresję i przywrócić porządek.
Transport publiczny, fabryki i szkoły...
Dzień dobry.
Dobrze się bawiłaś?
Tak.
Pewnie pierwszy raz tak piłaś?
Ale nie narobiłam sobie wczoraj wstydu, co?
Nie.
Dobrze.
Byłaś grzeczna.
Prawie.
Znalazłam cię, zanim sprawy zaszły za daleko.
Jak dobra koleżanka.
Zabrałam cię do domu.
Dzięki.
Ale nie było łatwo cię od niego oderwać.
Jak to? Przecież nie...
Wzięłaś sobie moją radę do serca.
Byłaś bardzo odważna, Margaretto.
Ale nie martw się.
To nasza tajemnica, tak?
Przepraszam.
Mogę usiąść?
Proszę, zostań.
Czy my się znamy?
Jestem ksiądz Brennan.
Wybacz, że cię niepokoję. Zostań.
Zajmę kilka minut.
Nazywasz się Margaret Daino.
Pracujesz w sierocińcu.
Jesteś tam nowa.
Nie rozumiem, skąd ksiądz wie?
Chodzi o tę Sciannę.
- Carlitę? - Musisz bardzo uważać.
Zaczną się dziać złe rzeczy.
Mroczne.
Muszę iść.
Proszę, przyjdź do mnie wieczorem.
Klasztor św. Rity, pokój 42.
Opowiem ci.
Dzień dobry, farfalla.
Dzień dobry.
Co się stało?
Nic, tylko jestem trochę zmęczona.
Gdzie Carlita?
W złym pokoju.
Zły pokój?
Brudne.
Siostro!
Musi mi siostra pomóc.
Carlita jest zamknięta w pokoju.
Zgadza się.
Dziś rano ugryzła siostrę Romano, więc...
musiała pójść do złego pokoju.
Siostro, po co w ogóle zły pokój?
Bo niektóre dziewczynki są złe.
Można się tu udusić.
Nie ma być przyjemnie.
Nie zawsze postępujemy przyjemnie,
ale zawsze w imię Boże.
Czemu cię tam zamknęli?
Jestem zła.
Jesteś zła.
Wiesz, kto jeszcze był zły?
Kto?
Ty?
Tak.
Ale wiesz co?
Zrozumiałam, że nie jestem zła.
Wmawiają ci to,
bo nie robisz tego, co chcą.
Myślałam, że coś jest ze mną bardzo, bardzo nie tak.
Co zrobiłaś?
Najpierw spróbowałam uciec.
Ale... to uczucie pozostało.
I to mi się w tobie podoba.
Co?
Co ci się podoba?
Myślę, że czujesz się tak, jak ja wtedy.
Ale się nie boisz, nie uciekasz.
Tylko...
podnosisz pazurki i walczysz.
Idź do pokoju, dobrze?
Zaraz przyjdę.
Nie!
Wygląda w porządku.
Mówiłaś, że rano niewiele zjadłaś.
Może to niski cukier.
Przepraszam.
Przepraszasz? Za co?
Nie pierwsza mdlejesz na widok porodu.
Dziwne, że nie zdarza się to częściej.
Cud życia bywa dość paskudny.
Mogę do was dołączyć?
Co to?
Carlita, to twój rysunek?
To jest moje.
Chłopiec.
Myślę, że to niestosowne, siostro.
W porządku?
Tak?
Przejdźmy się.
- Dołączcie! - Nie dziś.
- Proszę! - Dobrze.
Nie, ja nie.
Nie bój się.
Gotowe?
Wszystko dla ciebie.
Nie rób tego.
Nie!
Klasztor św. Rity Pokój 42
Margaret. Wejdź.
Coś się stało, prawda?
Tak.
Jedna z sióstr odebrała sobie życie.
Mówił ksiądz o Sciannie.
Tak.
Zakładam, że znasz tych ludzi.
Ksiądz nazywa się Spiletto.
Radykał.
Tak, widziałam go.
Obróć.
Niemowlę to Carlita?
Tak sądzę.
I dlatego coś jej grozi?
Znam te siostry.
To pobożne kobiety.
Należą do Kościoła.
Posłuchaj.
Tak naprawdę istnieją dwa Kościoły.
Ten Chrystusowy, do którego należymy oboje.
I ten drugi.
Który przymyka oko na tortury i gwałt.
Na morderstwo w imię Boga.
Wszystko to dla władzy.
A czego ten Kościół boi się najbardziej?
Diabła?
Sekularyzacji.
Żyjemy w bezprecedensowych czasach.
Spójrz, co kwitnie w twoim pokoleniu.
Kultura otwartości i buntu.
Czasem gwałtownego.
Ludzie masowo odchodzą od Kościoła.
Wiesz równie dobrze jak ja,
że wiara to potęga.
A jak zapanować nad ludźmi, którzy nie wierzą
w opowieści o ogniu piekielnym?
Którzy się nie boją?
Tworząc coś, czego będą się bać.
Kościół utrzymywał władzę przez pokolenia.
Tysiące lat.
I zrobi wszystko, by ją utrzymać.
Dlatego niewielka, ale wpływowa grupa księży i biskupów...
nawet wyżej...
postanowiła,
że konieczne są drastyczne kroki.
Ci księża
wierzą, że mogą sprowadzić Antychrysta i panować nad nim.
Pozwolić jego ciemnym siłom nękać świat
na tyle, by ludzie wrócili do Kościoła.
To szaleństwo.
Tak. Nie rozumiesz?
Jeśli nikt w to nie uwierzy,
kto stanie im na drodze?
A co to wszystko ma wspólnego z Carlitą?
Zostałem ekskomunikowany.
Mam ograniczone kontakty w Kościele.
To zdjęcie to mój jedyny trop.
Ale wierzę, że ta mała ze zdjęcia
ma być matką.
Matką czego?
Antychrysta?
Tak.
Ksiądz jest szalony.
O ile mam rację,
Carlita urodziła się szóstego dnia szóstego miesiąca o szóstej.
666.
Znamię Szatana, ma go na ciele.
Po co ksiądz mi to mówi?
Jej papiery są w sierocińcu, pod kluczem.
Musisz mi je dostarczyć.
Muszę wiedzieć, jak się urodziła.
Jak to, jak się urodziła?
Posłuchaj.
Parzą je z bestią.
Szakalem. To ojciec.
- Muszę iść. - Margaret.
Jeśli Carlita jest matką,
zło w niej zrobi wszystko, by nas powstrzymać.
Musimy je zniszczyć za wszelką cenę.
- Rozumiesz? - Nie!
Carlita jest dziewczynką.
I nie jest w ciąży.
Nie mówimy o ludzkim dziecku!
6 czerwca jest blisko.
Czas ucieka, potrzebuję twojej pomocy.
Księdzu trzeba lekarza.
Ja księdzu nie pomogę.
Proszę mnie puścić.
Margaret.
- Cześć. - Jak się masz?
Muszę spytać o Carlitę.
Czy ksiądz zna jej przeszłość,
wie, jak trafiła do sierocińca?
Musiałbym sprawdzić. A co?
A wie ksiądz, gdzie mogłabym znaleźć takie informacje?
Obawiam się, że to nie moja dziedzina.
Co?
Co się tak wpatrujesz?
Wcale nie.
Pójdziesz ze mną?
Chodź.
Musimy o czymś porozmawiać.
Ale przedtem...
wiedz, że możesz mi zaufać, dobrze?
Dobrze.
Czy ktoś kiedyś zrobił ci coś,
co cię przestraszyło
albo zdenerwowało?
Nie wiem.
Czego nie wiesz?
Czasem ogarniają mnie...
złe uczucia.
Widzę...
widzę rzeczy.
I nie wiem, czy są prawdziwe, czy nie.
Posłuchaj...
Kiedy byłam młodsza,
miewałam takie...
potworne wizje.
Tak straszne, że...
wmówiłam sobie, że są prawdziwe.
Ale... zrozumiałam, że te myśli
były zwykłymi kłamstwami.
Figlami, które płatał mi mózg,
bo byłam nieszczęśliwa.
To nie kłamstwo.
Skąd możesz mieć pewność?
Carlito?
Przepraszam.
Carlito.
Carlito... przepraszam.
Tu jesteś.
Wybuchły zamieszki.
Musimy iść.
Nie bójcie się.
Trzymaj się mnie, dobrze?
Blisko mnie, dobrze?
Carlita!
Margaretta.
Siostra Silva prosi cię do siebie.
Proszę, usiądź.
Margaret...
Do moich obowiązków należy troska
o dobrostan wszystkich moich podopiecznych.
Na pewno nie będzie dla ciebie niespodzianką,
że się niepokoję.
Nic mi nie jest.
Może ujmę to tak:
niepokoimy się.
Kardynał Lawrence i ja.
Uważamy, że może powinnaś usunąć się na bok.
I może przełożymy twoje śluby.
Co? Dlaczego?
Niepokoi nas też twoje przywiązanie do Carlity.
Do Carlity? Ale...
Kardynał opowiedział mi o twoim trudnym dzieciństwie.
O halucynacjach.
Być może bliskość Carlity ci nie służy.
Carlita jest zaburzona.
Jej choroba nie może zarażać nas,
jej opiekunów.
A najwyraźniej tak się stało.
Chwileczkę.
Nie jestem chora.
Rozumiem, jak ciężko pracowałaś,
by dojść do tego miejsca.
Szkoda byłoby to zaprzepaścić.
Tylko ja się o nią troszczę.
- Nie bawi się z innymi. - Mówiłam...
- Zły pokój? - ...robimy to dla jej dobra.
Jest chora na głowę!
Przez was!
Jeśli mieliśmy jeszcze wątpliwości,
właśnie je rozwiałaś.
Nie jesteś zdrowa.
Margaret...
nie będziesz się zbliżać do Carlity.
Albo poniesiesz konsekwencje.
Luca, zatrzymaj się.
Dalej pójdę pieszo.
Nie czekaj.
Paolo!
Nie, nie, nie.
Paolo?
Proszę, zostaw mnie!
Przepraszam, nie wiedziałem.
Naprawdę.
O czym?
Nie idź za mną!
Porozmawiajmy.
Szukaj znamienia.
Już dobrze. O Boże.
Nie bój się.
Wezwijcie karetkę!
- Pomóż mi. - Pomogę.
Zaklinowałem się.
Pomogę ci.
- Nie mogę się ruszyć. - Wiem.
- Zaklinowałem się. - Wiem.
- Boję się. - Będzie dobrze.
Nie chcę umrzeć.
Nie umrzesz, będzie dobrze.
Gotów?
O nie.
Boże.
O Boże.
O Boże, nie.
- Amen. - Amen.
Amen.
Data urodzenia - 6 czerwca 1959 r. Godzina 6:00
Zdrowa. Trzymać osobno od pozostałych dziewcząt.
Zdeformowana.
Zmarła przy porodzie.
Martwo urodzona.
Zmarło przy porodzie.
Boże.
No już.
Boże.
Carlita.
Chodź ze mną.
Stań przy łóżku.
Przepraszam, że ci nie wierzyłam.
Ale teraz wierzę.
Dobrze?
Uratuję cię.
Zabiorę cię stąd.
Margaret.
Idź, tam!
- Margaret! - Nie podchodź!
- Wiem, co robicie. - Nie bój się.
Odłóż to.
Wiem, co robiliście...
z dziećmi.
Nie zbliżaj się! Nie!
Zostawcie mnie!
- Spokój! - Nie!
Przepraszam!
Nie!
Nie tam! Tylko nie tam!
Nie! Nie! Nie!
Wypuśćcie mnie!
Proszę!
Proszę.
Oddychaj.
...że jestem chciana. Mam zadanie do spełnienia.
Jestem akceptowana. Jak dobrze, że istnieję.
Dobrze być człowiekiem.
Niech każde serce zazna Twej miłości.
Tego nie ma.
Tego nie ma. Nie ma. Nie ma.
Czego?
Kto to?
Przepraszam. Przepraszam. Przepraszam.
Nie!
Margaret. Musimy iść.
Znalazłem teczki.
Musimy iść. Jestem sam.
Sam.
Zabierz mnie stąd.
Tak. Wiem.
Już otwieram.
Ksiądz Gabriel. Margaret.
Nie rozumiem.
Jak?
Brawo, Margaret. Brawo.
Śledzili was?
Co? Nie.
Nie sądzę.
Przywiózł nas kierowca Margaret.
Można mu ufać, stoi na czatach.
Znacie się?
- Tak. - Nie.
Zaczepił mnie.
Wziąłem go za wariata.
Bo to jakiś obłęd.
Carlita.
Jedźmy po nią.
To niebezpieczne.
Niebezpieczne?
Ona nie jest bezpieczna.
Po tym, co się stało,
nie dopuszczą nas do sierocińca.
Ani do Carlity.
Racja.
Wkrótce zorientują się, że je mamy.
A wtedy przyjdą po nas.
Musimy jej pomóc.
Jedyne wyjście
to udowodnić, co zrobili.
Inaczej nikt nam nie uwierzy.
Jest ich tak wiele.
Tak.
Zbyt wiele.
Nie miałem pojęcia, jak daleko się posunęli.
Martwo urodzona.
Nie rozumiem.
Potrzebują mężczyzny.
Spłodzili tylko kobiety.
Zmarły wszystkie oprócz Carlity.
Tyle porażek, przez lata...
Wierzą, że jedyny sposób to sparzenie bestii z jej własnym potomstwem.
Co to?
Mówiłem, zdjęcie Carlity.
Nie.
To.
Znamię.
Carlita nie ma go na głowie.
Ma je tu.
Co ty mówisz?
Widziałam je.
Widzi ksiądz? Carlita.
Bez znamienia.
Nie ona jest na zdjęciu.
Co to znaczy?
Brennan?
Nie wiem.
Jeśli to jej szukamy,
trzeba znaleźć dziecko ze znamieniem na głowie.
Coś przeoczyliśmy.
Prawda?
Zdeformowana.
Martwo urodzona.
Gdzie jest?
Dlaczego tak wyglądają?
Ojciec nie jest człowiekiem.
Zdrowa.
To ona.
Przeżyła jeszcze jedna.
Siostra?
Wiedział ksiądz?
Nie.
Musieli ją ukrywać.
Szukaj znamienia.
Skąd wiedział?
Wiedział, gdzie było.
Margaret...
Daj mi spojrzeć.
Niech spojrzę.
Powiedzcie coś.
Jak to możliwe?
Całe życie była pod opieką Kościoła.
Przenosili ją, by zacierać ślady.
Carlita jest za młoda,
więc sprowadzili Margaret do Rzymu, by...
Co?
Żeby co?
- Muszę wyjść. - Nie możesz.
Nie dotykaj mnie.
- Nie dotykaj! - Nie możesz!
Dotknij mnie, a cię zajebię!
Tak mi przykro.
Przykro mi, że cię to spotyka, moje dziecko.
Ale twoje odejście niczego nie zmieni.
Jest szósty czerwca.
Północ.
Przyjdą po ciebie.
Jeśli to prawda...
Jeśli jestem w ciąży...
to muszę się go pozbyć.
Pozbyć się go natychmiast.
Margaret...
jak się czujesz?
Ten lekarz się zna?
Tak, jest doświadczony.
Stój! Co robisz?
Nie zatrzymuj się!
Jedź jakby do głównej
i skręć przed łukiem.
Margaret?
Co się ze mną dzieje?
Halo?
Czy ktoś mnie słyszy?
Tak.
Ja słyszę.
Nie wiem, czy to naprawdę, czy nie.
Jak najbardziej naprawdę.
Rozwiąże mnie ksiądz?
Wkrótce.
Wkrótce będzie po wszystkim, obiecuję.
Nie.
Nie, nie.
Nie musisz się bać.
Nie pozwolę, by spotkało cię coś złego.
Strzegłem cię,
odkąd byłaś mała.
Pamiętasz, co ci powiedziałem, gdy się poznaliśmy?
Że ty, Margaret, jesteś najdzielniejszą dziewczynką, jaką znam.
Już wiesz, jaka jesteś dla mnie wyjątkowa.
Dla nas.
Dziecko, które urodzisz, odkupi Kościół.
Sprowadzi ludzi z powrotem do Boga.
Wszystko dzięki tobie.
Czy nie rozumiesz?
Całe życie szukałaś,
czekałaś na Jego głos.
Ale tak naprawdę...
On zawsze był przy tobie.
Sprowadził cię tu.
Wybrał ciebie.
Ja... Nie.
No już.
Jesteś gotowa.
Wiedz, że cię kocham.
Będę tuż obok.
Leż.
Nie, nie.
Nie, proszę.
Proszę, proszę, proszę.
Nie, nie, nie.
Proszę.
Proszę, pomóżcie mi.
Pomóżcie mi. Proszę.
Rozwiążcie mnie.
Proszę, rozwiążcie mnie, to boli.
Boli mnie, proszę.
Pomocy.
Proszę, pomóżcie mi.
Proszę.
Pomóżcie mi.
Pomocy, boli.
Chłopiec czy dziewczynka?
Dwoje.
Dziewczynka...
A drugie?
Chłopczyk!
Mamy go.
Pomocy.
- Pomocy. - Oczywiście.
Oczywiście.
- Boli. - Oczywiście.
Mogę go potrzymać?
Na pewno?
Jestem jego matką. Jestem matką.
Przynieście go tu.
Ma rację.
To ważne, by dziecko wytworzyło więź z matką.
Na początku wszyscy potrzebujemy matczynej pociechy.
Prawda?
Świetnie się spisałaś, moje dziecko.
To zaiste dzieło Boże.
Byłby z ciebie dumny.
Słyszysz, jak ci to mówi?
Słyszysz Jego głos?
Nie.
Słyszę tylko własny.
Nie!
Margaret.
Przestań.
Margaret, oddaj mi dziecko.
Daj mi dziecko.
Nie!
Spal wszystko.
Zostaw obie na śmierć.
Nie bój się.
Człowiek, którego szukacie.
Ambasador USA w Rzymie.
Będzie nowym ojcem.
Przeżyje z żoną ogromną stratę...
i będą pragnęli dziecka.
Chłopiec odziedziczy ich przywilej
i władzę.
Wkrótce jego mrok się rozpełznie...
i świat zostanie zbawiony.
Kochanie, powinno się je jeść.
Jeść...
W ten sposób.
Co robisz?
Chodź tu.
Nie. Tutaj.
To.
Nie to.
Chcesz?
Daj mamie. Daj.
Daj mamie.
Wybacz, Margaret.
Chciałem dać ci spokój.
Odejdź.
Już.
Muszę cię ostrzec.
Wiedzą, że żyjesz.
Miałyście nie przeżyć.
Zwłaszcza dziewczynka.
Będzie ważna.
Chcę mieć spokój.
Wiem.
Ale oni przyjdą.
Nawet dali mu imię.
Twojemu synowi.
Damien.
Tekst - Michał Kwiatkowski