NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Agent MacLaren nie wyjaśnił, kto stłukł mój imbryk.
Nie sądzę, żebyś...
Mniejsza o to.
Wrzuciłem saszetki. Uważaj, gorąca.
Co to?
Poważnie?
Herbata.
Uprzedzał, że nie pamiętasz ostatnich miesięcy,
ale tego się nie spodziewałem.
Dobra. Smakuje mi.
Wiem.
Podmuchaj, to się nie poparzysz.
Ten eksperymentalny zabieg...
Co to było? Bolało?
Nie mogę powiedzieć.
Bo nie pamiętasz.
Nie dlatego.
Bo to tajemnica. O tym pamiętasz.
Nieważne. Zabieg się udał.
Szczerze mówiąc,
nawet nie wiesz, jak mi ulżyło.
To mi powiedz.
W zasadzie...
mogę.
Co MacLaren o mnie mówił?
Wszystko.
Znałeś mnie, gdy pracowałam pod przykrywką.
Zaprzyjaźniliśmy się. Mieszkam u ciebie tymczasowo.
To wszystko?
Nie mieliśmy więcej czasu.
No tak, ja tylko...
Mówił, że najważniejsza jest nasza relacja.
Ponoć mogę ci ufać.
Na jednym z kursów na studiach
uczyłem się o amnezji.
Jak na ironię, nie pamiętam na którym.
Ale uczono nas, że pamięć często wraca.
Na to liczę.
NOWY CZAS ZGONU: 12.05
Charlotte, co się stało? Miałaś zły sen?
Już dobrze. Mama jest przy tobie.
Charlotte?
Charlotte? Wszystko w porządku?
Nie.
Wejdź.
Co tu robisz?
Pomyślałem, że...
możemy poćwiczyć razem
i zjeść śniadanie.
Po co przyszedłeś?
Chciałem cię zobaczyć. Co w tym złego?
Nie tutaj.
O co chodzi?
Zejdź. Porozmawiajmy.
Teraz chcesz rozmawiać?
- Zerwała z tobą? - Kto?
Nie obrażaj mnie.
Jak ma na imię?
Chcesz to załatwić tutaj? Dobrze.
Jak jej na imię?
Zacznijmy od tego.
Skąd wiedziałaś?
Nie wiedziałam.
- Nie miałam pewności, aż do teraz. - Kat, ja...
Skoro chcesz wiedzieć,
zorientowałam się po ostatnim seksie. Po twojej imprezie.
Wciąż się zastanawiałam, gdzie się tego nauczyłeś.
Potem zrozumiałam, że jest tylko jedna odpowiedź.
Kochałeś się z kimś innym. Sam byłeś inny.
- Wiesz, jak się poczułam? - Byłem inny.
Ale teraz jestem tutaj.
I chcę zostać.
Nie wiem, czy ja tego chcę.
Davidzie?
Tak?
Skąd one się wzięły?
Co...
Co takiego?
Blizny na klatce i szyi.
Świeże, po skalpelu.
No tak.
Ty...
Wszczepiłaś sobie
stymulator nerwu błędnego.
Miał zmniejszyć ilość ataków.
Sama? Dlaczego?
Spytałem o to samo.
Zabieg nie jest skuteczny, jeśli wcześniej istniały uszkodzenia.
Powiedziałaś to samo tuż po zabiegu.
Panikowałem,
było pełno krwi.
Wyjęłam go.
Pomagały ci tylko
nakłucia lędźwiowe.
Robiłaś jakieś serum.
Sama nie dałabym rady.
Nie byłaś sama.
Pomagałem ci.
Mogę najpierw zaparzyć kawy?
Masz przeszkolenie medyczne?
Nie. Ty mnie przeszkoliłaś.
Pamiętasz, czym jest kawa?
Chcesz trochę?
Skoro zabiegi dawały mi trochę czasu...
zawdzięczam ci życie.
Niczego mi nie zawdzięczasz.
Ale możesz coś dla mnie zrobić.
Mogłabyś zapiąć jeden...
albo dwa guziki tej koszuli, którą miałem dziś nałożyć.
Przeszkadza ci to?
Cóż...
Złe słowo.
Lepiej?
Nie wiem.
Davidzie...
łączyło nas coś więcej?
Musisz mi uwierzyć na słowo, więc jako harcerz
nie chciałbym tego wykorzystać...
Jeśli to był test, nie byłem przygotowany.
To podziękowanie za pomoc.
Myślałem, że coś sobie przypomniałaś.
Coś pamiętam.
Co takiego?
Jesteś reporterem.
Pracownikiem socjalnym.
Nie szkodzi. Popracujemy nad tym.
- Jestem. - To ja. Potrzebuję pomocy.
- O co chodzi? - O Jeffa.
Zostawiłam ci kilka wiadomości.
Chce przejąć opiekę nad moim synem.
- Twoim synem? - Tak.
- Co miałbym zrobić? - Porozmawiaj z nim.
Wykorzystaj swoją pozycję w FBI.
Rozmawialiśmy. Przyszedł do biura.
Co takiego? Zamorduję go.
- Zapanuj nad sytuacją. - Dlatego proszę o pomoc.
A Trevor prosi, gdy spiera się z rodzicami?
Z nim nie sypiasz.
Pozałatwiaj swoje sprawy.
Tak, jak pozostali.
Rene stwierdziła,
że nawet sztuczne cycki mi nie pomogą.
I się nie zemściłaś?
Słucham?
To twój problem. Dajesz sobie wchodzić na głowę.
Pokaż, kto tu rządzi.
Następnym razem zwymyślaj jej bliskich.
Matka jeździła pod wpływem.
Możesz też pogodzić się z tym, że jesteś brzydsza i nieciekawa.
To bardziej realistyczna opcja.
To ja...
- już pójdę. - Miło się gadało.
- Pani Day, możemy porozmawiać? - A mam wybór? O co chodzi?
Podpisze mi pani zgodę na wycieczkę?
To decyzja rodziców.
- Nie żyją. - Słucham?
Jezu. Pomocy!
Ratunku!
Co ty wyprawiasz?
- Chciała mnie zabić! - Widzę!
Puszczaj! Mam misję!
- Goń ją! - To tylko dzieciak!
Chciała mnie zabić!
- Co zrobiłaś? - Ja? Coś jest na rzeczy.
Co?
Ona wróci. Jadę do Ellisa.
Nie teraz.
Tu Trevor, spotkanie w bazie. Podróżnik chciał zabić Grace.
Przepraszam, nie wiedziałam, jak trafić.
Mogłem cię zgarnąć.
Nie szkodzi, dotarłam.
Żadnego sygnału SOS.
- Być może zaatakowała tylko ciebie. - Oczywiście.
Może to tylko wkurzona uczennica?
Nie.
Pamiętacie rodzinę, w której historyk był niewypałem?
To była ich córka.
Ta, którą zawiozłem do babci?
- Nie patrz na mnie. - Charlotte.
Powiedziała, że ma misję.
Zatem została gospodarzem.
Czemu dyrektor chce cię zabić?
To nie on ją przysłał. W przyszłości powstała opozycja.
Tylko dyrektor może przysyłać podróżników.
Powiedz, co zrobiłaś.
Mów, bo ja to zrobię.
- Zresetowałam dyrektora. - Co?
Wpuściłam wirus do systemu operacyjnego,
żeby chronić go przed opozycją.
Jakby to powiedzieli w XXI:
control, alt, delete.
Niemożliwe.
Dyrektor to zaawansowana sztuczna inteligencja.
Jestem główną programistką, więc to możliwe.
Zresetowałaś inteligencję,
która zarządzała naszym życiem na długo przed moim urodzeniem?
Twoim, ale nie moim.
Pomagałam przy jej tworzeniu.
- Tylko ja mogłam to zrobić. - Jak?
Wysłała polecenie, udając, że ratuje Marcy.
Jak?
Gdy Marcy zobaczyła kod, odesłano go jako informację wizualną
połączeniem kwantowym, powstałym podczas przesyłania jaźni.
Wykorzystałaś mnie.
Uratowałam, tak jak dyrektora.
Gdzie wasza wdzięczność? Co z wami?
- Co się dzieje w przyszłości? - Pewnie zapanował chaos.
Chwilowa walka o władzę.
Opozycja nie uznaje nadrzędnego planu.
Byli przeciw, nawet zanim Helios
nie zmienił przyszłości.
Przekonaliście się, do czego są zdolni.
To oni zamknęli nas w klatkach?
- I torturowali? - Sprawdzali waszą lojalność.
Sabotażowali misję, z którą się nie zgadzali.
To był pierwszy dowód,
że zdołali wdrożyć część swojego planu.
Wróciłam, żeby ich powstrzymać.
Co teraz?
Dyrektor pojawi się online, bezpieczniejszy,
i wszystko wróci do normy.
„Dziękujemy, Grace, że nas ocaliłaś”.
Jedźmy do Ellisa,
zanim któreś z was spróbuje mnie zabić.
- Skąd wiesz, że będziesz tam bezpieczna? - Zadbał o to.
Szefie?
Zabierz ją stąd.
I nie spuszczaj z oka.
„Dziękujemy, Grace, że nas ocaliłaś”.
To twoje?
Cóż...
Tak.
Spuścizna po gospodarzu.
Dane historyczne były nieprawdziwe.
Powinniśmy zapoznać cię ze szczegółami.
Po prostu sobie brałeś?
Pomagałaś mi rzucić, ale zdarzyło mi się potknięcie.
Zaczniemy od nowa. Osiem jednostek.
Bierzesz więcej, bo chcesz, a tego nie będę tolerować.
Od teraz ja pilnuję, ile działek przyjmujesz.
- Jesteś lekarzem. - A ty historykiem.
Musisz myśleć jasno.
Ellis?
- Gdzie on jest? - Nie tu.
Dziś zostaniesz z opiekunką.
Bądź grzeczny.
Odbiorę cię po pracy, dobrze?
Chcesz pofruwać?
Już dobrze.
Cześć, chłopaki.
Wejdź.
Żyjesz?
- Jesteś cała? - Tak.
Musiałem, zabiłaby cię.
- Tak. - Widziałaś to, prawda?
Co ty wyprawiasz?
Carly, musisz tu zostać.
Carly.
Carly!
Gdzie się podziewałeś? To niebezpieczne!
Musiałem zrobić zapasy.
Czego chcesz?
Opozycja wysłała zabójczynię.
- Niezbyt skuteczną. - Powstrzymałem ją.
- Gdzie? - W szkole.
Ktoś was śledził?
Jesteśmy sami. Przestań się o siebie trząść.
Miałeś coś wspólnego z resetem?
- Jakim? - Dyrektora.
- Przegięłaś. - To jedyne wyjście.
Bzdura.
Ta baba ma przerośnięte ego.
Kiedy?
Gdy Marcy usiadła przed komputerem.
Na moich oczach?
- Pomóż mi. - Co to jest?
Półprzewodniki SQUID?
Myślisz, że tylko ty domyśliłaś się, co kombinuje opozycja?
Miej trochę wiary.
Dyrektor miał coś w zanadrzu, ale to pewnie też schrzaniłaś.
Co takiego?
Mnie.
I to.
Przysłano mnie, żebym to zbudował.
Zespoły od wielu miesięcy składały najważniejsze komponenty.
Pierwszy przysłano w dzień mojego przybycia.
- Kwantowy komputer mainframe. - Zgadza się.
Jeśli dyrektor będzie musiał uciekać przed opozycją,
prześle sam siebie do XXI wieku.
Agencie MacLaren.
Boyd, w czym mogę...?
Co jest?
- Co zrobiłeś? - Słucham?
- Dyrektor kazał cię zabić. - Jak otrzymałaś polecenie?
Przez posłańca. Nie zmieniaj tematu. Co zrobiłeś?
Wiesz, że nic,
dlatego ze mną rozmawiasz.
- Dyrektor nie wydał rozkazu. - To znaczy?
Jak brzmiała wiadomość?
„Zabić 3468”. Co tu interpretować?
Dziś rano próbowano zabić inną podróżniczkę.
Kto inny wydałby rozkaz?
Opozycja z przyszłości.
- Nic o tym nie wiem. - Ani ja,
ale najwyraźniej sytuacja jest coraz gorsza.
To za mało.
Więcej nie wiem. Tyle mi powiedziała.
Mamy problem.
Niezupełnie.
- Prawda? - A jednak.
Cofnij się.
Do tyłu, MacLaren!
- Halo? - Cześć, Marce.
- David? - Poznałaś mnie po głosie!
Przyszedł do mnie jakiś mężczyzna. Szuka cię.
Ma broń.
- Zrobił ci krzywdę? - Trochę.
Groził, że zrobi znacznie więcej,
jeśli do ciebie nie zadzwonię.
Wycelował dyszę...
To nie jest dysza, ale zapomniałem słowa.
To chyba lufa.
Nie przypomnę sobie.
W każdym razie wycelował ją we mnie.
Dlatego dzwonię.
Pod przymusem.
Kat.
- Co tu robisz? - Wybacz najście, ale to ważne.
- Jak mnie znalazłeś? - Jestem z FBI.
Idź do domu, spakuj się i wyjedź do matki.
- Co się dzieje? - Kłopoty w pracy.
- Tu nie jest bezpiecznie. - O co chodzi?
Nie mogę powiedzieć.
Coś ci grozi?
Wiem, że nie powinienem niczego żądać,
ale zrób to, o co proszę.
Jeśli przeze mnie coś ci się stanie,
nie wiem, co zrobię.
- Mówisz poważnie. - Tak.
Nie martw się, wyjadę,
tylko powiedz, że nic ci nie będzie.
Odprowadzę cię.
Chodź.
Carly?
Gdzie jesteś, do cholery?
Wpadłem w gówno po uszy. Spotkajmy się na komisariacie.
Tylko ty widziałaś,
że zabiłem tę dziewczynę, żeby cię uratować.
Nie możesz mnie z tym zostawić.
Oddzwoń.
ODBIERZ TELEFON!
- Tak? - Ja w sprawie
wschodniej ściany. Zarządca panią powiadomił?
To zajmie kilka minut.
- Kto? - Miał dzwonić.
Proszę się odsunąć, tylko chwila i znikam.
Halo?
Odbierz.
Hej, Marce?
- Padnij. - Że co?
Na podłogę, już.
Boże.
Marce?
- Zastrzeliłaś go. - Czego się spodziewałeś?
Zabiłby nas oboje.
Wyjedź gdzieś na kilka dni, aż będzie bezpieczniej.
Wyjechać?
W moim salonie leży trup.
Wzywam policję.
Skoro tak, powiedz im,
że strzał padł znikąd.
Chcesz, żebym skłamał?
Chcę, żebyś wyjechał,
ale skoro upierasz się przy policji, kłam.
Zajmiemy się tym później. Muszę iść.
Marcy?
Agent specjalny Forbes.
Zostaw poufną wiadomość, na pewno oddzwonię.
Cześć, Walt. To znowu ja.
Przepraszam, że wydzwaniam, ale muszę z tobą pomówić.
Martwię się.
Oddzwoń, proszę.
Na styk.
Jaki plan, gdy to skończysz?
- Włączę i zobaczę, co się stanie. - Co?
Nie ten.
Plan na co?
Na przybycie dyrektora.
Od teraz farmę otacza pole ochronne, tłumiące sygnał.
Rozchodzi się prawie na sto metrów.
Nie przebije się przez nie
żaden sygnał elektroniczny z XXI ani z przyszłości.
- Opozycja nas nie widzi? - Dyrektor też nie.
Nie zdoła wysłać posłańca, przesłać jaźni ani samego siebie.
Gdy znów będzie online,
wyłączymy osłonę.
Będzie mógł wrócić do XXI albo zostać tam, gdzie jest.
Tak czy inaczej, rano muszę nakarmić świnie i wydoić krowy.
To bez sensu. Po co dyrektor miałby nas na siebie nasyłać?
- Może Grace ma rację i to opozycja? - A może to kara, bo jej pomagamy?
Przykro mi, żaden inny zespół nie zgłosił niczego podobnego.
W ukrytej sieci nic się nie dzieje.
Trudno coś zgłosić po śmierci.
Trevor, zgłoś się.
Trevor.
Musimy go ostrzec.
Padnijcie!
Uciekajcie!
Co tak patrzysz?
Bez powodu.
Nie mów, że miałeś do niej słabość.
- Do kogo? - A jak myślisz?
Dlatego zaciągnąłeś ją do lasu?
Grace Day była wspaniała.
Nie zasłużyła na śmierć.
Nie mów o mnie w czasie przeszłym.
Jeśli chcesz się pod nią podszywać, czeka cię sporo pracy.
- I kto to mówi? - Co to znaczy?
Wyczytałam w aktach, że twój gospodarz był chuliganem,
który unikał kary tylko dlatego, że umiał jakiś football.
Nie spojrzałby na Grace Day.
- Nie zasłużyła na śmierć. - A Trevor Holden zasłużył?
Na życie ma się zasługiwać?
Jesteś hipokrytą.
Jak postępy?
Muszę porozmawiać z moim zespołem.
Jedźcie na farmę. Będziemy za wami.
- O nie. - Co się stało?
Zostawiłem Poppy’ego.
- Kogo? - Mojego żółwia.
- Należał do twojego gospodarza? - Nie. Kupiłem go sobie.
- Dla towarzystwa. - Żółwia?
Padło sporo strzałów. Myślisz, że nic mu nie będzie?
Tak myślę.
Jesteś inna. To dziwne.
Inna niż...?
Marcy, którą znam.
- Znałem. - Nie wiem, czy to możliwe.
Nie twierdzę, że nie jesteś sobą.
- Przecież to ty. - Czym się różnię?
Gdybym miał określić to
jednym słowem, powiedziałbym, że Marcy 1.0 była wrażliwsza.
Wiedziała, że umrze. Ty nie nosisz tego ciężaru.
Dołączyłam
do obcych ludzi, którzy mnie znają.
To też obciążenie.
- Z pewnością. - To ja.
Daj mi chwilę, to nadrobię zaległości.
Panie Mailer, zabierzemy pana na komisariat,
żeby porozmawiać.
Mówiłem, że strzał padł znikąd.
Z mieszkania pańskiej sąsiadki.
Może kogoś widziała.
- Nie mam nic do dodania. - Był pan w stresującej sytuacji.
Damy panu czas do namysłu.
Nic mi nie jest.
W pańskim mieszkaniu doszło do zabójstwa.
Zataja pan informacje,
zwłaszcza te,
dotyczące dwóch wykonanych telefonów.
Proszę zejść na dół.
Coś się stało?
Zatrzymaj się. Muszę coś zrobić.
Co takiego?
Przestańmy.
- Co? - Wszystko. Nie mogę...
Oszukujemy się, myśląc, że można sprowadzić coś,
co powinno zostać za nami. Protokół numer 2?
„Zostaw przyszłość w przeszłości”. Ale uznaliśmy, że...
Nie możemy robić wyjątków dla wygody
lub z pobudek osobistych.
Związek, którego tak się trzymamy,
zagraża zespołowi, misji...
A misja jest najważniejsza, prawda?
Wiesz, że tak.
- Będzie lepiej, jeśli... - Rozumiem.
- Masz swoje życie. - Zrozumiałam.
Nie musisz nic mówić.
Jedź.
0115. PRZERWIJ MISJĘ. ZNISZCZ KWANTOWY MAINFRAME
Przestań!
- Niby co? - Spójrz.
- „Przerwij misję”? - Dyrektor znów jest online.
To mogła być wiadomość
- od twojej dziewczyny. - Nie nazywa mnie 0115.
Być może to opozycja.
Albo dyrektor skontaktował się w jedyny możliwy sposób.
Przybyłaś bez zgody, przejęłaś gospodarza, wpuściłaś wirus.
- Dla większego dobra! - Kto tak powiedział?
Miałam dowody, że dyrektor zostanie zaatakowany.
Musiałam działać.
Ja nie dostałem polecenia SMS-em.
Dyrektor wydał je osobiście.
Przed resetem.
Co?
Otrzymałeś misję, zanim go zresetowałam.
Oczywiście, byłem tu przed tobą. Co za różnica?
Dyrektor był podatny na ataki opozycji.
Kłóćcie się do woli. Ja mam misję do wykonania.
Muszę cię powstrzymać.
Trevor.
Trevor, nie...
Chłopaki.
Powodzenia.
- W domu pusto. - Rozejrzyjmy się.
Trevor!
W stodole!
Co się dzieje?
- Rozmawiamy sobie. - Na celowniku?
Odłóż broń.
Mam misję, a ten młody człowiek się sprzeciwia.
Misję, by go zabić?
Skąd ten pomysł?
- Miał to zbudować. - Co to takiego?
Kwantowy komputer mainframe.
Na wypadek, gdyby dyrektor musiał tu przybyć.
Dostałem rozkaz, by go zniszczyć.
- Posłaniec? - SMS.
Wyszedłem poza pole tłumienne i dostałem wiadomość.
- Każdy mógł ją wysłać. - To dość nietypowe.
Tylko tak mógł się skontaktować. W okolicy nie ma dzieci.
Wiadomość mogła zostać wysłana przez opozycję.
Albo to opozycja kazała ci zbudować mainframe.
Ktoś się myli.
Ustalmy prawdę, bo ktoś nasyła zabójców na moich ludzi.
To dowód na udział opozycji. Dyrektor działa inaczej.
Może chce nas zabić, bo ci pomagamy?
Opozycja może wysyłać wiadomości bez jego wiedzy?
Po resecie przez jakiś czas był offline.
Mają własny system transferowy.
Ponoć budowali go w schronie numer 41.
Zawalił się, gdy byłem dzieckiem.
- Pamiętasz to? - Jak my wszyscy.
Wada konstrukcyjna. Za dużo lodu.
Ignorujemy protokół numer 2?
Schron zawalił się dokładnie o szóstej rano.
Zginęły tysiące ludzi. Coś strasznego.
Teraz mieszkańcy schronu żyją
i założyli ugrupowanie
przeciwko dyrektorowi, zwane opozycją.
- To dla was nowość? - Tak.
Najwyraźniej wpłynęliście na przyszłość bardziej,
niż sądziliśmy.
- Staram się to pojąć. - Ty też?
Zatem w przyszłości, którą zostawiliście, nie istniały dwie frakcje?
Zwolenników dyrektora i tych,
którzy chcieli, by to lud podejmował decyzje?
Nie. Przecież od tego zaczęły się kłopoty.
Gdy ruszaliśmy, wszyscy popierali dyrektora.
Wygląda na to, że jest gorzej niż było.
- Skąd wiemy, że opozycja nie ma racji? - Co?
Nie bądź śmieszna.
Ludźmi kieruje chciwość, pragnienie i nienawiść.
Ma rację.
Dyrektor ocalił nas przed wyginięciem i stworzył nadrzędny plan. Wierzymy w to.
W to wierzysz?
Oczywiście.
Wszyscy?
Chciałbym.
Ale to nie was dyrektor wsadził w ciało heroinisty.
Nie możemy podważać słuszności misji.
To za duże ryzyko.
Musimy wierzyć, że dyrektor działa w imię większego dobra.
Mamy wypełniać polecenia,
bez względu na rodzaj misji?
Co ty robisz?
Carly.
Nawet jeśli to wyjątkowo trudne?
ZABIJ 3468.
„Zabij 3468”.
Oto co jest napisane.
Taką misję dostałam od dyrektora.
Co powinnam zrobić?
Skoro pytasz...
wolałbym, żebyś jej nie wykonała.
Ale to nie zależy ode mnie.
- Co jest? - Ktoś wszedł na teren posesji.
- Zabójcy? - Opozycja was śledziła.
Marcy, Philipie, skoro w nikogo nie celujecie,
rozejrzyjcie się.
Tam.
- Nikogo nie widzę. - Jakiś ruch przed domem.
Musimy zniszczyć mainframe.
Nie rób tego.
- Wiesz, co robić. - Nie mamy wyjścia.
- Nie. - Jest inny sposób.
Przeszła na wylot.
- Pomóż mu! - Rzuć broń i mi pomóż!
Philipie, co się tam dzieje?
Philipie!
- Będzie dobrze. - Uciskaj.
Jest lekarzem, wyliżesz się.
Wyłącz osłony. Przywróć sygnał.
Dyrektor wciąż może nam pomóc.
Zbliżają się.
Nadchodzi dyrektor!
Podróżnik 3468.
Misja przerwana. Natychmiast zniszczyć mainframe.
Otaczają budynek.
Musimy ich stąd zabrać.
Wchodzą!
FBI! Rzućcie broń!
Napisy: Karolina Biniek