NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
- Patrzysz, jak śpię? - No wiesz...
czekam, aż się obudzisz.
Zatem...
możemy zrobić to?
Co się stało?
Nic. To minie.
Krwawisz.
CZAS ZGONU: 07.17
ZGON ZA 59 SEKUND
Grace Day.
Chciałam potwierdzić wizytę o 11.45.
Świetnie. Do zobaczenia.
ZGON ZA 50 SEKUND
Trevor.
ZGON ZA 41 SEKUND
Davidzie.
Boję się.
Zajmę się tobą.
Nic ci nie będzie.
ZGON ZA 34 SEKUNDY
Marcy, nie rób tego.
Marcy.
ZGON ZA 25 SEKUND
Nie!
CZAS ZGONU
Kawa?
Chociaż tyle mogłem zrobić.
Mogłeś wyjść bez słowa,
tak jak zwykle.
Poprawię się.
- Doprawdy? - Proszę.
Spróbuj.
Dobra?
Jak kawa.
- Wybacz. - Odbierz.
MacLaren.
Pewnie, że cię pamiętam.
Co takiego?
Zaraz będę.
Przepraszam...
Priorytety.
Jesteś jednym z nich.
Nie!
Spokojnie, wszystko wyjaśnię.
- Co ty wyprawiasz? - Chcę pani pomóc.
- Ratunku! - Cicho.
Nikogo tu nie ma.
Mam swoje powody.
Naćpałeś mnie i wywiozłeś do lasu.
Odurzyłem.
Musiałem panią tu przenieść.
Z daleka od technologii. Tylko tak mogłem się upewnić.
Upewnić? Co zamierzasz?
Grace Day zmarła o 11.27
na rogu Westlake i Harmon Avenue.
To obok mojego dentysty.
Sprawdziłem teren, nie ustaliłem, co panią zabiło.
Gdybym wkroczył tam,
dyrektor by panią zabrał.
Dyrektor?
Wiem, jak to brzmi, ale nie oszalałem.
- Znasz go? - On mnie przysłał.
- Po co? - Żebym wypełniał misje.
Takie, jak ta?
Nie.
Teraz naruszyłem protokół.
Naszą misją jest ocalenie świata.
Jestem z przyszłości.
- Agencie MacLaren. - Davidzie.
Dzięki za telefon. Dasz nam chwilę?
Jasne...
Dzięki.
- Co się stało? - Przepraszam.
Powtarzałam, żeby nie jechał...
- do szpitala. - Nie szkodzi. Dobrze, że tu trafiłaś.
Powiedzieli, co się stało? Sprawdzisz w karcie?
Wiem, co mi jest.
Za duże uszkodzenia.
Nie rozumiem.
Mózg mojego gospodarza nie był w pełni rozwinięty.
Myślałam, że moje metody skutkują.
- Przepraszam. - W porządku.
Wyleczymy cię.
To chyba... niemożliwe.
Pomogłaś mi wrócić do żywych.
Wszystko jest możliwe.
Cześć. Nie wiedziałam, czy się dodzwonię.
Byłam poza zasięgiem.
Masz kłopoty? Możesz mi powiedzieć.
Nic mi nie jest. O co chodzi?
Szczerze mówiąc...
liczyłam, że wyjaśnisz mi,
dlaczego porzuciłaś dziecko u ojca.
Porzuciłam? To jego ojciec.
Wiem, ale twierdzi,
że miał popilnować syna przez kilka godzin.
To było dwa dni temu.
Właśnie do niego idę.
Twoje zachowanie świadczy o tym,
że mu ufasz.
Dlatego zasugerowałam, żeby opiekował się synem
do dnia następnego przesłuchania.
- Jacqueline... - Miłego dnia, panno Shannon.
Czekaj!
Podróżnik 3468.
Powitaj podróżnika 0014.
Gdzie jest moja mama?
Przepraszam, chłopak szuka mamy.
To tylko wyliczenia.
Dyrektor sprawdza dane historyczne i ocenia,
jakie podjąć działania, by jak najmniej wpłynąć na otoczenie.
- Jak wam idzie? - Trudno powiedzieć.
Zmieniliśmy kurs asteroidy,
która za 18 miesięcy spowodowałaby szkody.
- Wielka sprawa. - Tak nam się wydawało.
Myśleliśmy, że przyszłość zmieni się na tyle,
że przestaniemy istnieć, ale nic się nie stało.
Skoro coś wam nie wyszło,
czemu nie spróbujecie ponownie?
Znakomite pytanie.
Oczywiście, że próbowaliśmy.
Ale z pewnych złożonych przyczyn,
możemy się cofnąć tylko do chwili przybycia ostatniego podróżnika.
Nie ma powtórek.
Teraz pani wie, czemu tyle wagaruję.
Doceniam twoją szczerość.
Wiem, że mi pani nie wierzy.
Też bym nie uwierzył.
Chciałem panią ocalić, bo jest pani
dobrym człowiekiem. Dyrektor znajdzie innego kandydata.
- Philipie? - Tutaj.
- Masz coś? - Jeszcze nie.
Dwóch potencjalnych gospodarzy.
Pierwszy zderzy się z ciężarówką
za godzinę, a drugi umrze chwilę wcześniej.
- Tu masz lokalizacje. - OK.
- Ta jest twoja, biorę drugą. - Co to za misja?
Powitać podróżnika 0014.
- Niski numer. - Bez jaj.
Po co dyrektor przysyła ważniaka?
Żeby pomóc Marcy?
Proszę.
Musisz dużo pić.
Sok jabłkowy na pewno mi pomoże.
- Przepraszam, chcesz pomóc. - W porządku. Nikt nie lubi szpitali.
Nieładne stwierdzenie.
- Jak się czujesz? - Dobrze. Jestem tylko zmęczona.
Czy mogę...
- już wyjść? - Niestety, nie.
Musimy zrobić kilka badań. Rezonans nie wyszedł.
- To znaczy? - Gdyby wyniki
były prawidłowe, nie byłabyś w stanie
się porozumieć. Powtórzymy badanie. Załatwię to jak najszybciej.
Poza tym nic ci nie jest.
Zawiadomię cię, gdy znajdziemy miejsce.
Dziękujemy.
Proszę.
ZGON ZA 13 SEKUND
Uważajcie!
O mały włos.
To potencjalni gospodarze?
- Tylko niektórzy. - Wszyscy zginą?
- Tak, a co? - Tego znam.
Cholera.
Trevor.
Gdzie jesteś?
Coś ty narobił?
Już.
Czas zgonu minął.
- Jak się pani czuje? - Trochę nieswojo.
Dobrze.
Czyli nie chodziło o zdrowie.
Co to?
Wracamy. Może pani wziąć dzień wolny.
Odpowiedz.
Wymaże z pamięci ostatnią dobę.
Uzna pani, że zaspała.
A jeśli się nie zgodzę?
Zastrzyk jest w pakiecie. Mówiłem o sprawach,
o których nikt nie może wiedzieć.
Odurzysz mnie i przeciągniesz przez las?
Pochylasz się, jakby coś cię bolało.
Szwy.
Miałem operację.
- Byłem dawcą organów. - Au!
Może pójdziemy?
Nie chcesz rozerwać szwów, a nie było łatwo mnie tu przynieść.
Ręce zostają związane.
Rozumiem.
- Szefie, jesteś? - Tak.
U mnie cisza, a u ciebie?
- Nic. - Jednego kandydata mniej.
Nic się nie wydarzyło.
Ładunek spadł na chodnik. Nikt nie zginął. Nikt nie przybył.
- Dobrze określiłeś czas? - Dane mogą się nie zgadzać.
Niektóre wyniki zakładów się zmieniły.
Co?
- Czemu nie powiedziałeś? - To tylko kilka wyścigów.
Jest jeszcze coś.
Trevor chyba interweniował.
Czemu tak sądzisz?
Gdy spisałem listę gospodarzy, stwierdził,
że jednego zna.
ZGON ZA 8 SEKUND
Grace Day.
Nie naruszyłby protokołu.
Cholera.
Poszukaj go,
a ja opracuję nowy plan dla Marcy.
- Musimy porozmawiać. - Carly.
- Miła niespodzianka. - Daruj sobie.
Niby co?
Przestań grać w te gierki.
Nie odbierzesz mi Jeffrey’a.
Nie muszę, sama mi go dałaś.
Nie wrobisz mnie.
To moja krew. Mój syn.
- Mówię śmiertelnie poważnie. - Jesteś śmieciem.
- Coś ty powiedziała? - Że jesteś śmieciem.
Twój syn też to zobaczy.
- Licz się ze słowami. - Bo co?
Nie zasługujesz, żeby być ojcem.
Ale to ja zajmuję się synem, gdy znikasz.
Ktoś musiał sprawić, żebym poczuła się kobietą.
Tobie się nie udało.
Gdy stoisz tak blisko,
czuję zapach nieudacznika.
Wiem, co kombinujesz.
Kiedy się nauczysz, że nie jestem kretynem?
Następnym razem wystąpię o zakaz zbliżania się.
12 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Davidzie...
Przyniesiesz mi soku?
Jasne.
Dzięki.
W razie kłopotów naciśnij przycisk.
Wyciągnijcie mnie stąd.
Chcą zrobić badania.
Gdy zobaczą taki sam wynik rezonansu, będą mnie badać, aż do śmierci.
Philipie, ściągnij moją kartę.
Nie ma spawy.
Trzymaj się.
Wezwał mnie agent Forbes.
To mój partner. Poradzę sobie. Dzięki.
- Proszę wejść... - Boyd.
Boyd.
Naprawdę musisz przestać.
To nagły wypadek. Nasz medyk jest w szpitalu.
Współczesna medycyna jej nie pomoże.
Dyrektor przyśle pomoc.
Nikt się nie pojawił, jej stan się pogarsza.
- Po co mnie wezwałeś? - Udostępnij mi waszego medyka.
Nie.
Może go chociaż spytasz?
Już to zrobiłam, to ja.
Dowódca grupy?
Tak. Poprzedni zginął, ktoś musiał przejąć ster.
Tym bardziej powinnaś rozumieć.
Robimy, co w naszej mocy, żeby jej nie stracić.
Zbadaj ją, proszę.
- Halo? - Davidzie, musisz mi pomóc
zabrać Marcy ze szpitala.
Czy to dobry pomysł?
Nie prosiłbym, gdyby sprawa nie była poważna.
Co chwilę przychodzą lekarze i pielęgniarki.
- Załatwię to. - Chcę pomóc,
ale sam mówiłeś, że powinna być w szpitalu.
Sytuacja się zmieniła.
Jeśli lekarze zrobią badania, Marcy spali przykrywkę.
Mam to gdzieś.
- To ważne. - Powiedziała, że umiera.
Nie zamierzam do tego dopuścić.
Uda się, jeśli mi pomożesz.
Co mam zrobić?
Bądź w jej pokoju o 13.07.
- Dasz radę? - Jasne, co potem?
Czekaj.
Czemu nie powstrzymaliście Hitlera ani Stalina?
Dobrze pani myśli,
ale możemy wrócić do czasów, w których istnieją komputery.
Musimy znać dokładny czas i miejsce zgonu gospodarza.
Czyli ty to nie Trevor?
Nie. Pamięta pani wstrząśnienie mózgu?
Moja jaźń przejęła jaźń gospodarza tuż przed śmiertelnym ciosem.
Zrezygnowałem z walki i oto jesteśmy.
Oto jesteśmy.
Nic ci nie jest?
Grace?
Grace!
Boże...
Grace? Grace!
Hej, Grace!
Stój!
POŁĄCZENIE ALARMOWE
Grace!
- Grace. - Jestem 0115. Odbiło ci?
Nie możesz zmieniać historii.
Ocaliłem ją. Jak...?
Zadzwoniła. GPS, rozpoznawanie głosu.
Świetnie, krwawię.
Jestem tu od minuty i już się rozpadam.
No?
Puk puk. Pora zrobić... rezonans.
Przepraszam.
- Zabiłaś ją. - Weź się w garść.
Miała zginąć.
Nie złość się na mnie, bo nie wyszła ci zabawa w Boga.
Nie uśmiercamy ich po czasie zgonu.
Stało się. Musisz to przeboleć.
- Masz mnie ukarać? - Nie przybyłam, żeby dać ci klapsa.
Mam misję. O ile odpalę to cholerstwo.
Co dalej?
Nakłucie lędźwiowe najwyraźniej zmniejszyło
nadciśnienie śródczaszkowe. Co robiłaś z płynem
mózgowo-rdzeniowym?
Serum do normalizowania neuroprzekaźników.
Sprytnie. Zyskałaś trochę czasu,
ale niewiele.
Wiem.
No tak... Nie było ci łatwo.
Wstrzyknę ci stymulant neuroprzekaźników.
- Pomoże ci na jakiś czas. - Dziękuję za diagnozę.
Szkoda, że nie jest lepsza.
I już?
Tylko tyle? A nanity?
Niektóre zespoły medyczne dokonują cudów.
Wiemy, ale muszą dostać polecenie od dyrektora.
- Zadziała od razu. W porządku? - Dziękuję.
- Ile ma czasu? - Niewiele.
Zastrzyk będzie działał przez jakiś czas,
ale jej neurony wciąż wariują.
Jeśli dyrektor zechce ją ocalić...
- Tak. Dzięki. - Nie ma za co.
Zamelduj się.
Po co?
Bo musimy zlokalizować podróżnika 0014. Twoi ludzie powinni znać współrzędne.
Posłaniec przyszedł rano.
Użyj tego, żebym was słyszała.
Gdzie się podziewałeś?
- Przepraszam. Musiałem to zrobić. - Naruszyłeś protokół.
Podróżnik i tak przybył.
Pomówimy o tym później.
- To 0014? - Jeszcze go nie namierzyli?
Sprawdźcie wcześniejsze współrzędne.
Po co witać kogoś, kto już tu jest?
Z kim rozmawiam?
Mów mi Grace.
Mamy tę samą misję, która dotyczy też Marcy.
Mam jakieś współrzędne z dzisiaj.
- Farma poza miastem. - O to chodzi?
Najwyraźniej. Wyślijcie współrzędne i czekajcie na miejscu.
Daj.
Philipie, dojedziesz do nas. Carly, za mną.
Otwieraj, 014!
- Jestem Ellis, wynocha. - Nie zrobię ci krzywdy.
- A dzieciak? - Nieważny. Nie mamy czasu.
Czemu mam ci ufać?
Bo gdyby nie ja, wciąż pisałbyś gówniane programy,
jak stary dziad bez wyobraźni.
027. Rozpoznam ten ton w każdym stuleciu.
Mów mi Grace.
- Też chcesz się ukryć? - Poniekąd.
Masz zabezpieczenia?
Przed tobą? Zawsze.
Nakarmiłem świnie i je postawiłem.
- Mam świnie! - Daj mi kod.
Niby z jakiej racji?
- A ty...? - Trevor.
Masz minę, jakby ktoś zabił ci szczeniaczka.
- Doprawdy? - Nie jest zbyt towarzyska,
ale ma dobre zamiary.
Wejdź.
Dobra, wskakuj.
- Jak mnie znalazłaś? - Mój zespół cię znalazł.
Twoi ochroniarze.
014 potrzebuje ochrony.
Kod, który stworzył, nie może wpaść w łapy partii z przyszłości.
Jakiej partii?
Chcą użyć mojego kodu, żeby obalić dyrektora.
- Ukrylem go, więc jest bezużyteczny. - Niezupełnie.
- Jak ci tu pomoże? - Usiłuję ocalić komuś życie.
Tak trudno w to uwierzyć?
Zdecydowanie.
Popełniłam błąd, który muszę naprawić.
Hakerka o złotym sercu.
Programiści?
- Ulubienica dyrektora. - Tylko, gdy ciebie nie ma.
- Jak mój kod ocali życie? - Zobaczysz.
Bez obaw, potem go zniszczę.
Chcesz go od razu?
Miałem wziąć się za kolację.
On się tym zajmie. Umiesz gotować?
Jasne.
To żwawo, nie jadłam od stuleci.
Agent specjalny Grant MacLaren. Zostaw wiadomość.
Tu David Mailer.
Naraziłem się
na nieprzyjemności w szpitalu.
Czekam na wieści o Marcy.
Nie będę kłamał,
trochę się wkurzyłem.
Nie mówię, że odmawiam pomocy, przecież pomogłem,
ale jest różnica między pomocą, a wykorzystywaniem.
Oddzwoń.
Trevor?
Trevor.
Kto tam?
3468.
Miałem powitać podróżnika 0014.
W takim razie...
witam!
Ciebie też!
- Co to za misja? - Wy mi powiedzcie.
Mieliśmy cię powitać.
Zatem misja wykonana.
Głodni? Wasz znajomy robi kolację,
ale spodziewał się jeszcze dwójki.
Są w drodze.
Wreszcie. Gdzie ona jest?
Grace?
Co się dzieje?
Musisz wiedzieć, że mamy plan.
Programiści przeprowadzą eksperymentalny zabieg.
- Jaki? - Taki, który ci pomoże.
Stół sam się nie nakryje.
Grace chce z tobą pomówić.
Tutaj.
- Podobno możesz mi pomóc. - Miło cię poznać.
Daj mi chwilę, prawie skończyłam.
Już.
Usiądź.
Jak dobrze znasz teorię stanu splątanego?
To podstawowy sposób przesyłania jaźni.
Aby to umożliwić, musi dojść do wyrównania.
Bezwzględna precyzja.
Niewypał uśmierci przesyłaną jaźń.
Stuprocentowe wyrównanie.
Świetnie, dzięki.
- Co to było? - Kalibracja.
Jedzmy!
Byłam w grupie programistów
i dowodziłam zespołem szukającym gospodarzy.
- Wyszukiwałaś ich? - Tak.
Po szybkim sukcesie staliśmy się zbyt pewni siebie.
To dlatego gospodarz Marcy...
- Co to jest? - Marchewka.
Marchewka.
A to dynia makaronowa.
Mój gospodarz ma całą lodówkę bekonu.
Gdy dowiedziałem się, co to, płakałem przez 5 minut.
No jasne.
Co mówiłam?
O pomyłce z Marcy.
Tak.
Nawet nie wiesz, jak bardzo żałuję.
Błędy się zdarzają. Rozumiem.
Ale nie rozumiesz, jak go naprawię.
Nie.
Prześlę ponownie oryginalny ładunek,
omijając uszkodzone obszary mózgu twojego gospodarza.
Genialne.
Jakim cudem zachowa wspomnienia?
Utraci je. Musiałam ustalić priorytety.
Ludzki umysł jest pełen zbędnych informacji.
- Nie odczujesz różnicy. - A wspomnienia z XXI?
Przepadną.
Nie miałam do nich dostępu.
Potraktuj to jak restart.
Restart? Co się stanie z jej obecną jaźnią?
- To, co zawsze. - Zostanie wymazana.
- Czyli umrze. - Według wszystkich definicji
to wciąż będzie Marcy.
Tylko nie ta.
Radzicie sobie?
Mogłam ci powiedzieć.
To by coś zmieniło?
Nie.
- Misja była zagrożona? - Nie sądzę.
Tam, skąd pochodzimy, prywatność nie istnieje,
ale tutaj jest inaczej.
Dziękuję.
Byłbym dupkiem, gdybym teraz na ciebie nawrzeszczał.
Wprowadzimy cię po zakończeniu tranzytu. Philip wszystko zapamięta.
Nie wszystko.
Jestem inna, niż kiedy tu przybyłam.
Nie ma znaczenia, kiedy to było.
Mogłoby minąć kilka stuleci.
W pewnym sensie minęło.
Możesz jej powiedzieć ze szczegółami
o zdarzeniach i misjach,
ale...
nie możesz jej powiedzieć o...
O czym?
- Nieważne. - Czemu mówisz „ona”?
Bo nie będzie mną.
Nie będzie pamiętać
najważniejszej części mnie.
Nie zamierzam udawać, że wiem, co nas kształtuje.
Ale zakładam, że to coś więcej niż suma naszych wspomnień.
Masz rację.
Jesteś dla nas ważna.
Nie chcę cię stracić.
Jestem tylko członkiem jednego zespołu.
Który przybył, żeby ocalić świat.
Takie tam.
Nie powiem ci, co robić.
Jesteś.
- A jeśli się nie zdecyduję? - Słucham?
Jeśli odmówię?
Dlaczego? Umrzesz w męczarniach.
Mam prawo umrzeć, jak chcę.
Nie. Wiesz, ile mnie to kosztowało?
Jestem ci wdzięczna, ale pytam, czy mam jakiś wybór.
- Nie. - Przeciwnie.
Masz zobowiązania wobec nadrzędnego planu.
Złożyłaś przysięgę.
Mogę chociaż...
wrócić do domu i się zastanowić?
Do domu...?
Chcę z kimś porozmawiać, zanim podejmę decyzję.
Dobrze.
Dziękuję.
Zawieziemy cię.
Nie poszło zgodnie z planem.
- Jesteśmy tu bezpieczni? - Zrobiłem, co trzeba.
- To wystarczy? - Mam jeszcze strzelbę.
JADĘ DO DOMU
BĘDĘ CZEKAŁ
Dzięki, że przyszliście.
Nie chciałam być sama.
Jasne.
David niedługo wróci. Zaparzę herbaty.
Pomogę ci.
Ja też.
Co ci nagadała,
że zgodziłbyś się na stratę medyka?
Nic. Wiem, przez co przechodzi.
Doprawdy?
Czyżby misja nie była już najważniejsza?
Potrzebuje czasu. Zrobi, co trzeba.
Niepotrzebnie dałeś jej wybór.
To bardziej skomplikowane. Rozejrzyj się.
Ma swoje życie.
Jak my wszyscy.
Niektórzy sporo poświęcili,
żeby zrobić to, po co przybyliśmy.
Tu nie chodzi o czyjeś szczęście.
To powiedz...
o co chodzi?
Widzę to inaczej.
Gdy testowaliśmy tę technologię, moją jaźń przesłano
w tę i z powrotem.
To nie to samo.
Zachowałeś wspomnienia.
Minęły wieki. Kto by pamiętał?
Chodzi o to, że po powrocie byłem sobą.
Nie odczułem różnicy.
Ona też nie odczuje.
- Ona? - Wciąż będziesz sobą.
Wszyscy to powtarzają.
Może jestem egoistą,
ale nie chcę cię stracić.
Muszę tylko...
pomówić z Davidem.
Nie wiedziałam, że jest dla ciebie ważny.
Ja też nie.
Nie mogę mu powiedzieć, jaki mam wybór,
ale...
musimy usiąść i...
CZAS ZGONU: 10.39
Marcy?
Marcy!
- Spokojnie. - Tworzymy zespół.
- Miałam być gdzie indziej. - Jesteś bezpieczna.
Co się dzieje?
To nie są twoje oryginalne współrzędne.
Podróżnik 3569.
Witamy w XXI.
Marcy?
Agent MacLaren.
Cześć, Davidzie.
O co chodzi?
Dzięki Bogu. Myślałem, że coś ci się stało.
Ty jesteś David?
Ponoć jesteśmy sobie bliscy.
Napisy: Karolina Biniek