NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Puszczaj.
Gdzie jest mój mąż? Nie możemy go zostawić!
Wracajmy!
Marcy, ucisz ją.
To nie wystarczy. Nie może nic pamiętać.
Wstrzyknę jej inhibitor HDAC2.
Co takiego? Kim jesteście?
Szybciej, jest silniejsza niż się wydaje.
Chwilę. Zwolnisz?
Media nie mogą nas sfilmować.
Kathryn, rozluźnij się.
Skąd znasz moje imię?
Posłuchajcie.
Mój mąż był w samolocie. Pracuje dla FBI.
Miał jakieś urządzenie, dlatego ocalałam.
To ją uciszy, aż przygotuję inhibitor.
Nie wiem, jak on z nią wytrzymuje.
- Szefie, jesteś? - Nie usłyszy cię.
Nie sądzę, że można przeżyć takie zderzenie.
Ktoś uważa inaczej.
Sanitariusze byli jednymi z nas.
Ma rację. Wiedzieli, gdzie i kiedy się pojawić.
Pewnie dyrektor wysłał ich, by zajęli się nim i Bishopem.
Zadzwoń.
Halo?
Kto mówi?
Zajmijcie się żoną i jedźcie do bazy.
Żyje?
Posprzątajcie bałagan, to ustalimy, co dalej.
Położyć ją do łóżka?
Nie musisz szeptać. Nie usłyszy nawet wrzasku.
Zwłaszcza po tym.
Masz ze sobą inhibitor pamięci?
Jak każdy medyk. Na wszelki wypadek.
- Ile zapomni? - Wczorajszy dzień.
Nie zazdroszczę jej kaca.
Przynieś buty, niech Philip wszystko przygotuje.
Co to była za noc!
Ile trzeba wypić, żeby nie pamiętać poprzedniego dnia?
Nie wiem, ja tylko ćpam.
Powiedzmy, że dużo.
Opuść broń, nie mamy złych zamiarów.
- Kim jesteś? - Podróżnik D13.
- D? - Jak „doktor”.
Albo „Derek”.
- Mieliście ratować prezydentów. - Taka była pierwsza misja.
Teraz ratujemy każdego, kogo wskaże dyrektor.
Już zaczęliśmy.
Uratujecie go?
Jeżeli go ustabilizujemy, zatrzymamy krwotok
i przeszczepimy organy.
O ile któreś z was zechce być dawcą.
Oczywiście.
Wtedy może się udać.
Boże.
Grant?
GDZIE JESTEŚ?
W PRACY.
CO SIĘ WCZORAJ STAŁO? ILE WINA WYPILIŚMY!!?
JA NIEWIELE, ALE TY SIĘ NARĄBAŁAŚ. JESTEM Z FORBESEM…
Wygląda lepiej niż wczoraj.
Z zewnątrz.
To łatwo naprawić. Uszkodzenia są wewnątrz.
Mózg, organy…
Całą noc walczyli.
Nie wyglądają na zajętych.
Nanotechnologia robi swoje.
- Naprawdę? Oparta na grafenie? - Najnowsza.
Bez niej MacLaren nie miałby szans.
Ale nawet nanity mają ograniczone możliwości.
Nic tu nie zdziałam, a trzeba dopiąć kilka spraw.
- Dokąd idziesz? - Na lotnisko.
Skoro nie było go w samolocie, co tam robi jego samochód?
Racja. Idź.
0115, twoja kolej.
Jestem gotowy.
Pierwszy etap za nami, teraz organ musi rozwinąć się wewnątrz.
Gdzie? Otworzycie mnie?
Nie. Sam wejdzie.
Nie podoba mi się to.
Nie będzie przyjemnie. Połóż się.
Zaboli jak cholera.
JESTEŚ W TERENIE?
Z KAT W BANKU. ZEJDZIE MI.
Przyszykuję się.
- Nie ma takiej potrzeby. - To dowódca mojej grupy.
Nie pytałam o pozwolenie.
Tutaj się płaci?
Mogę zobaczyć prawo jazdy i dowód rejestracyjny?
No tak, gdzieś tu są…
To samochód znajomego.
Zarejestrowany na FBI.
- Znajomy jest agentem. - Proszę wysiąść.
O co chodzi? Mam jego kluczyki.
- Grant MacLaren. - Przeczytałeś w dowodzie.
Wysiadaj.
Odwróć się.
Przepraszam, nie mogę.
Otworzysz?
Wpuszczam nanity.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Dobrze się czujesz?
Oczywiście.
Sprawdźmy, czy trzeba przeszczepić trzustkę.
Ssanie.
Cholera.
Coraz bliżej. Łazienki gotowe.
Kuchnia wygląda świetnie.
Za chwilę będzie tu jak w domu.
- Odkurzacz się zepsuł? - Nie.
Coś się zassało.
Boże.
Nie patrz tak. To przez ciebie tam leżały.
- Boję się, że zaraz znajdę stanik. - Przestań.
- Potrzebuję krwi. - Przyniosę.
Jesteś?
- Słucham? - Nic nie mówisz.
Rozmyślałem.
- O tym, żeby nie surfować bez deski? - No tak.
Zawsze, gdy jestem na wakacjach
myślę sobie, że mógłbym robić znacznie więcej.
Na przykład?
Nie wiem.
Tata był policjantem, ja zostałem agentem.
- Zero wyobraźni. - Kochasz FBI.
Lubię.
- I jesteś dobry. - Tak ci powtarzam.
Może pora na nowe wyzwanie?
Niezwiązane z pracą?
Znowu gadka o dziecku?
Nawet o nim nie wspomniałam.
Widzę to w twoich oczach. Znam to spojrzenie.
Cholera.
Złapaliśmy gumę.
Co z nim?
Złamany mostek, krwiak opłucnej, stłuczenie płuc…
Pytałam o rokowania.
Wyjdzie z tego?
Za wcześnie, by to stwierdzić. Dopiero zaczęliśmy…
Ma kłopot z sercem.
- Jaki? - Jest uszkodzone. Nanity nie pomogą.
Dyrektor wysłał ludzi, więc jest szansa.
Dyrektor czasem się myli.
Ale MacLaren jest w najlepszych rękach.
Znalazłeś?
Co?
O to chodziło.
- Szkoda, że nie mogę pomóc. - Pomagasz.
Beze mnie nie dałabyś rady.
Zgadza się.
Dzwonili z policji.
Parkingowy zgłosił kradzież auta.
Samochód Maca.
- Właśnie z nim pisałem. - Może jeszcze nie wie.
Agent specjalny Grant MacLaren.
SZUKAJ POJAZDU
- Słucham. - Cześć, tu Walt. Jest Mac?
- Myślałam, że jest z tobą. - Nie.
Chyba się nie zrozumieliśmy.
Przepraszam za kłopot.
Czekaj.
ZAŁADUJ PODGLĄD Z KAMERY
Witaj.
DRUKUJ
JAKIŚ DZIECIAK UKRADŁ TWÓJ SAMOCHÓD.
Niech to szlag.
- Kiepsko wyglądasz. - Dzięki.
- Mówię poważnie. - Widzę.
Połóż się.
- Jesteście? - O co chodzi?
Mamy kłopot.
- Zgarnijcie mnie. - Jak szybko?
Teraz.
Dobrze. Trzymaj się, już jadę.
Powiedz lekarzowi. Coś jest nie tak.
Derekowi? Przecież mówił, że będzie bolało.
Dostaniesz leki.
Trochę bólu w słusznej…
Dużo bólu w słusznej sprawie.
Pomóż Philipowi. Nic mi nie jest.
Nanity odbudowały trzustkę.
Dobrze,
ale jeśli nie ustabilizują układu nerwowego, na nic się to zda.
Dobrze, teraz wyceluj.
Spróbuj się nie ruszać.
Naciśnij spust, delikatnie, ale stanowczo.
Wystrzał powinien cię zaskoczyć.
Oddychaj stabilnie.
Niespodzianka!
- Bądź poważna. - Pokażę ci moją powagę.
- Opuść lufę. - Ty też opuść lufę.
Mówiłaś, że chcesz postrzelać…
Podoba mi się to, wyczuwam niebezpieczeństwo.
- Bo to jest niebezpieczne. - Spróbuję ponownie.
Dobrze.
Wyceluj…
i delikatnie naciśnij spust.
- Strzeliłam! - Jeszcze?
No proszę.
Pięć strzałów, a plansza nienaruszona. Nowy rekord.
- Chyba bym to polubiła. - Nie musisz.
Lubię ciebie.
Tylko na tyle cię stać?
Bardzo lubię?
Wolę inne słowo.
- Pragnę? - O tym nie pomyślałem.
- Potrzebuję? - Jeszcze lepsze.
Teraz?
Moje ulubione.
Wrzuć do systemu rozpoznawania twarzy.
To on ukradł samochód Maca.
To Philip Pearson.
Twój partner sprawdzał go kilka tygodni temu.
- To na pewno on? - Tak, MacLaren wtedy szalał.
Nieprędko zapomnę tę twarz. To Philip Pearson.
Obawiam się,
że możemy żałować bezdzietności.
Żałujesz czy boisz się, że dopiero zaczniesz?
Chyba się boję.
- A ty? - Nie odpowiem.
Od dawna o tym nie rozmawialiśmy, a jesteśmy coraz starsi.
Jakbym nie wiedział.
Nowe technologie dają wiele możliwości.
Byłbyś wspaniałym ojcem.
Zapominasz, jak było nam trudno.
Mnie.
Długo nie mogliśmy się otrząsnąć.
Wiem.
Pracuję 60 godzin w tygodniu.
Rozumiem.
Ja tyko…
Boję się, że jeśli stanie się to samo…
Wiem, ale…
Wiem.
Spóźnisz się.
Tak.
Beth.
Samochód Maca znaleziono w bocznej ulicy.
Podejrzany zbiegł.
- Odholują go? - Nieprędko.
- Nie odbierasz telefonu. - Wybacz, dużo się dzieje.
- Wiesz, gdzie on jest? - Jeszcze nie.
Nie ma go z tobą ani ze mną,
choć oboje dostaliśmy smsy.
Racja.
Przejdziemy się?
Nie możemy panikować, gdy agent znika na kilka godzin.
- Po co te kłamstwa? - Może chodzić o cokolwiek.
Wiemy tylko, że skradziono jego auto.
Słucham?
Dojechałam. Gdzie jesteś?
Przecznicę dalej.
Policja krąży.
Jadę.
Wjeżdżają od zachodu.
Boże.
Bardzo przepraszam.
Oblałam się gorącą kawą.
Zablokowałam was?
Wybaczcie.
Chwileczkę.
Dzięki.
MacLaren.
Załatwię to.
Dobrze. Przyjadę.
Świetnie.
Za długo mi to zajmuje.
Skąd klienci wiedzą, których materiałów zabrakło?
- Teraz? - Wzywają wszystkich.
- Zaklepałam cię z wyprzedzeniem. - Wiem.
Przykro mi.
- Przykro… - Co mam zrobić?
- Nie odbieraj telefonu. - To nie dostanę wypłaty,
za którą kupuję wszystko, co mamy.
Masz rację.
Powinnam się cieszyć, że w ogóle masz dla mnie czas
i być wdzięczna za te wszystkie dobra.
- Nie o to chodziło. - Przeciwnie.
- Kat... - Idź do pracy.
Co mam…?
Już wiem, czemu go zgubiliśmy.
Widzisz coś dziwnego?
Nie.
Żadnych śladów walki.
- Nie pomyślałam o tym. - Przepraszam. Skrzywienie zawodowe.
Wiesz, co jest najdziwniejsze?
- Chyba się tego spodziewałam. - Co masz na myśli?
Ostatnio dziwi mnie zachowanie męża,
choć myślałam, że wiem o nim
wszystko.
Być może tracę rozum.
Nie. Też coś zauważyłem.
- Naprawdę? - Drobnostki.
Lepiej strzela.
Nie tylko w tym nabrał wprawy.
Tak.
Ale w squasha jest do kitu.
Wczoraj trochę…
Co się stało?
Właśnie o to chodzi. Nie wiem.
Obudziłam się, a w kuchni
walały się puste butelki po winie.
Nie pamiętam żadnego przyjęcia.
Zdarzało nam się wypić po lampce wina, gdy wracał wcześniej.
Ale...
Dziś rano napisał, że byłam narąbana.
Bywasz wtedy zabawna.
Nie pamiętam, żebym piła.
Obudziłam się na kacu,
ale w życiu nie urwał mi się film,
a z pewnością nie we wtorek w domu.
Zaszły jakieś zmiany, choć nic się nie stało.
Może jesteś zestresowana.
Odwiozę cię.
Do wariatkowa?
To nie po drodze.
Będą mnie szukać. Przypilnuję Forbesa.
Przytrzymaj.
Zacisk.
Podaj gazę.
Nie możemy czekać.
Skalpel.
Już czas.
- Czas? - Poradzisz sobie, staruszku.
Zaczynam dostrzegać, że czas jest niczym rzeka.
Możesz wrzucić do niej największy kamień,
ale woda i tak go ominie.
Nie mamy wyboru.
Popłynie dalej…
jak gdyby...
nigdy nic.
Idziemy.
- Co robisz? - A jak myślisz?
Zostaw.
To niezdrowe tak to zostawiać.
Nie chciałeś urządzać pokoju przed narodzinami.
O tym też mi przypomnisz?
Daj spokój.
Zostaw.
Zajmę się tym.
Powinnaś odpoczywać.
Mam dość.
Spakuję część rzeczy.
- Jeśli chcesz pomóc… - Czemu?
Nie spróbujemy ponownie?
To koniec? Już po wszystkim?
Zawsze gdy przechodzisz obok,
zawieszasz wzrok.
Tak, jak kiedyś.
Było inaczej, zanim straciłaś dziecko.
My je straciliśmy.
To nie tylko moja sprawa.
Masz rację.
Omal nie straciłem ciebie.
Dzień i noc siedziałem sam w szpitalu.
Nie wiedziałem, czy przeżyjesz.
Żałuję,
że straciliśmy dziecko, ale świadomość, że mogę stracić ciebie, jest gorsza.
Przykro mi, jeśli jestem egoistą,
ale…
zmierzam spakować kilka rzeczy.
- Przecież się odzywał. - Skoro ty nie wiesz, gdzie jest…
On też często nie wie, gdzie się podziewam.
Skradziono samochód, a on milczy.
Rozgryziemy to.
Dam ci znać, gdy tylko się czegoś dowiem.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Forbes. - Tu Beth.
Mów.
Mam coś. Musisz to zobaczyć.
Jadę.
- Kathryn? - Tak.
I nie.
Rozumiesz?
- To nie są moje wspomnienia. - Nie.
- Grant MacLaren to nie ja. - Nie.
I tak.
- To jego wspomnienia. - Tylko urywki.
Niekompletne.
Pozostałości neuronów po gospodarzu. W normalnej sytuacji
nie miałbyś do nich dostępu.
Czemu teraz?
Jesteś bliski śmierci.
Czuję to.
Usiłujemy cię uratować.
Dziesiątki tysięcy nanitów próbują naprawić
uszkodzoną korę przedczołową i pozostałe organy.
Te wspomnienia miały być azylem dla jaźni.
- Pokaż kolejne. - Więcej nie ma.
Tylko tyle po nim zostało.
Bardzo cię kochałem.
On mnie kochał.
To jego wspomnienia, nie twoje.
To czemu ich nie odróżniam?
Zaciskam aortę.
Zaczynamy. Skalpel.
Tkanka wygląda dobrze, ale doszło do migotania.
Przygotuj defibrylator.
- Sprawdź skrzynkę. - Co znalazłaś?
Dane z GPS-u Maca. Były w chmurze.
Wszystkie lokalizacje z sześciu tygodni.
- Kilka zaznaczyłam. - Świetnie.
Wyciągnęłam teczkę Pearsona, bronił go Ray Green.
Czemu mnie to nie dziwi?
Zgadnij, kto kupił stary garaż dzień po wygranej na loterii?
MacLaren był tam kilkakrotnie.
Proszę.
Szlag.
- Zdobędę nakaz. - Cholera.
Musimy uciekać.
Co takiego?
- Idzie partner MacLarena. - Wiesz, co mu teraz robią?
- Liczy się misja. - Zatrzymaj go.
Mogę włamać się do systemu, opóźnić wydanie nakazu,
zwodzić go przez kilka godzin,
ale i tak przyjdzie.
Czemu akurat te wspomnienia?
Mogły być przypadkowe. Albo wryły się
tak mocno, że przetrwały twoje przybycie.
- Co się dzieje? - Pora iść.
Dokąd?
To się okaże.
- Idziesz? - Nie.
I tak.
- Brak reakcji. - Ładuj.
Gotowe.
- Jeszcze raz. - Ładuj. Gotowe.
Agent specjalny Grant MacLaren. Zostaw wiadomość.
Jezu, Mac…
Halo?
W czym mogę pomóc?
Szukam Philipa Pearsona.
Kogo?
- Pearsona. Wiem, że tu jest. - Pan…?
Agent specjalny Forbes, FBI.
Proszę pokazać nakaz.
Czemu miałbym ci darować?
Wiesz, czemu. Jestem hakerem.
Mac?
Patrz, co narobiłeś.
Co się dzieje?
Przypominam komuś, jak wygląda współpraca.
Pracujesz z tym dzieciakiem?
Nie. On pracuje dla mnie, ale chyba mu się zapomniało.
Chciałem pokazać, że jesteś łatwym celem.
Milcz.
Pan Pearson był jednym z informatorów
w sprawie, którą prowadziłem.
Obiecałem, że usunę jego dane z systemu, jeśli przestanie łamać prawo.
Udowodniłem, że mogę ukraść twoją furę.
- Nie masz prawa jazdy. - Mogę je sfałszować.
Twierdzi, że oprychy też mogą mnie zhakować.
Mówię ci, że nie jesteście zabezpieczeni.
Wystarczy.
Dzięki za cynk o samochodzie. Domyśliłem się, czyja to sprawka.
Czemu nie oddzwoniłeś?
- Nie dostałeś SMS-ów? - Nie.
Pisałem trzy razy.
Wybaczcie, chłopaki.
Przekierowałem je.
Chciałem coś udowodnić.
Muszę odwołać posiłki. Wszyscy cię szukają.
- Słucham? - Byłeś poza zasięgiem.
Jezu. Słyszysz?
Nie widzicie, że wyświadczyłem wam przysługę?
Macie gówniane zabezpieczenia.
Ciebie też łatwo dopaść. Mam niskie ceny.
- Gdybyś nie był informatorem… - Nie wiedziałem, co kombinuje.
Mam lepsze zajęcia, niż szukanie cię po całym mieście.
Wynagrodzę ci to.
O mnie się nie martw.
Zadzwoń do żony.
Walt...
- Masz niskie ceny? - Improwizowałem.
Chyba się udało.
Prawie zemdlałem.
Na dziś wystarczy.
Nanity jeszcze nie skończyły. Połóż się.
Mam iść na zwolnienie?
Masz odpoczywać przez dwie godziny, jeśli nie chcesz mieć blizn.
Żadnego seksu przez 36 godzin.
Nanity muszą opuścić organizm.
Spróbuję się powstrzymać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dostanę kilka tych nanitów?
Musiałbym dostać zgodę.
- Jutro mam szkołę. - Szczęściarz.
My musimy uratować dyktatora zbrodniarza.
Po co?
Bo jego konkurent jest jeszcze gorszy.
Dobrze się z tobą pracowało.
- Wzajemnie. - Odpocznij.
Gdybyśmy tylko mogli ci pomóc…
W porządku.
Rozumiem.
Trzymajcie się.
Kat?
Halo?
Kat?
Jesteś?
Dzwoniłem.
Wyłączyłam telefon. Teraz wiesz, jak to jest.
Przepraszam.
Ciągle sprawdzałam, czy żyjesz
i zaczynało mi odbijać, to go wyłączyłam.
Spodobało mi się, więc nie włączałam.
Zabawna historia.
Mój informator ukradł mi samochód...
Powiesz mi jutro. To na pewno ciekawe,
ale jestem zmęczona i chcę się wykąpać.
Może… umyję ci plecy?
Napisy: Karolina Biniek