NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Chwileczkę, skarbie.
- Jasne, guzdrało. - Muszę odebrać.
Hayes.
Spokojnie.
Manning lubi gadać o etyce i środowisku,
ale ulegnie, jak zawsze.
Konferencja to tylko formalność.
Gdy zacznę działać, sprawa pójdzie w ruch.
Rurociąg ruszy zgodnie z planem.
Konferencja skończy się do południa. Jeszcze zdążymy zagrać w golfa.
Pocę się jak świnia.
Te ćwiczenia mnie zabiją.
Skarbie...
nie bądź śmieszny.
To nie ćwiczenia cię zabiją.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Ładnie pachnie.
Drobno mielona, organiczna.
Jak kawa dla snobów. Smakuje jeszcze lepiej.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Po prostu...
Co?
Nie mogę tego robić.
Czego?
Mieszkać z tobą.
Nie martw się, rozmawiałam z twoim szefem.
Nie chodzi o pracę... Co takiego?
Tak, załatwiłam to.
Co mówiłeś?
Udajemy, że nic się nie dzieje.
Powtarzam, że to platoniczne, ale...
gdybym miał być szczery...
W porządku.
Może...
powinnaś się wyprowadzić.
Nie sądziłam, że... Nie chciałam cię denerwować.
Idź do pracy.
Bez obaw, znajdę mieszkanie.
Nie musisz dzisiaj.
Nie szkodzi. Rozumiem.
Tak?
- Nie odchodź dziś, zrobiłem kolację. - Nic się nie stało.
Powinieneś...
iść do pracy.
Przepraszam.
- Pan wybaczy. - Nie.
Wiem, co się dzieje między tobą a Carly.
Carly?
Nie udawaj, że nie wiesz, bo się wkurzę.
Wszyscy wiemy, co wtedy robisz.
Radziłbym nie próbować ze mną, a już na pewno nie tutaj.
Dobrze.
Pogadajmy jak mężczyźni.
Pokłóciliśmy się i rozstaliśmy z Carly, a ty się zabawiłeś.
Zabawiłem?
- Widziałem cię. - Sugerujesz...
To matka mojego dziecka.
Próbuję odzyskać rodzinę.
- Jeśli mi przeszkodzisz... - To ty mi wadzisz. Wciśniesz w dół?
- Myślisz, że to zabawne? - Raczej żałosne.
Przesłuchałem Carly Shannon w sprawie służbowej.
Nie dało się nie zauważyć siniaków na jej rękach i czole.
- Wypadki się zdarzają. - Już nie.
Żona wie, że Carly jest od ciebie dwa razy młodsza?
Gdybyś był bystry, zrozumiałbyś,
że Carly nie będzie tolerować agresywnego alkoholika
i dałbyś jej spokój.
Pojadę następną.
Masz dyplom?
Powinnam dostać w tym tygodniu.
Egzamin już napisałam, panie Donald.
Mów mi Hank.
Masz doświadczenie w projektowaniu ogrodów?
Nie, ale szybko się uczę.
Następne pytanie nie ma być seksistowskie.
Nie obraź się, takie wymagania.
Słucham?
Podniesiesz ten worek?
- Gdzie go położyć? - Tam, gdzie był.
No dobrze.
Przyjdź jutro. Zobaczymy, na co cię stać.
Będę o szóstej.
Pozostali przychodzą na siódmą...
Brzmi nieźle.
Siadaj, gwiazdo.
Dzwonili ze szkoły.
Matki nie było, więc odebrałem.
- Olałeś kolejny test. - Mogę to wyjaśnić.
Zawiesili cię na tydzień.
- Rozumiem. - Nie sądzę.
Dwoje nauczycieli nie chce cię w swoich klasach.
Nie zdasz.
- Napiszę testy. - Zawaliłeś ich za dużo.
Zdecydowaliśmy, że wyślemy cię do szkoły wojskowej.
- Odsyłacie mnie? - Na osiem miesięcy do Idaho.
Poprawisz oceny,
nauczysz się odpowiedzialności i wiosną pójdziesz do college’u.
- Musimy o tym porozmawiać. - Przykro mi.
To nie twoja decyzja.
Gary...
już nie rozmawiamy?
Gary!
FBI AGENT GRANT MACLAREN
Co jest?
ZAWSZE TRZYMAJ PRZY SOBIE
To technologia cyfrowa i mechaniczna.
Z pewnością oparta na tej z przyszłości.
Mam nadzieję, bo znalazłem to w samochodzie.
Nie ma interfejsu ani sygnału?
Właśnie sprawdzam.
Masz rację. Otwiera się zdalnie
Może gdybym...? Cholera.
Albo proxy? Nie, to też głupota.
Nie jesteś głupi.
Przepraszam, nie myślę jasno.
Jeśli musisz zażyć działkę, nie będę oponował.
Nie. Postaram się wytrzymać jeszcze kilka godzin.
To trudniejsze niż mi się wydawało.
Mogę jakoś pomóc?
Otrzymuję pomoc. W grupach wsparcia.
Przyjaciel mnie zaprowadził.
Przyjaciel? Dobrze.
Możesz to przeskanować? Zobaczyć, co jest w środku?
Jeśli to nie zadziała,
spróbuję wprowadzić szyfr.
Etui jest zaplombowane.
Naprawdę nie chcieli, byś je otworzył.
Co mam z nim robić? Kazali mi nosić przy sobie.
- Dyrektor na pewno ma jakiś plan. - Tak.
Jak zwykle.
W czym mogę pomóc?
Dzień dobry, pani MacLaren. Możemy porozmawiać?
O czym?
Bez obaw, to sprawa osobista.
- Słucham. - Hej.
- Przepraszam, obudziłem cię? - Nie.
To dobrze.
Chciałem dać znać, kiedy będę w domu.
Gdybyś potrzebowała pomocy...
Wiem, że nie potrzebujesz pomocnika,
ale... mogę się przydać.
Albo wyjść z domu.
Ewentualnie.
Byłoby świetnie, gdybyś został.
Oczywiście.
Kiedy będziesz?
Przez cały dzień, jeśli trzeba.
Do zobaczenia po południu.
- OK. - Na razie.
Dzień dobry, 3468. Mam dla ciebie nową misję.
- A ty...? - 3112.
Możesz jechać.
Twoim celem jest kongresmen Bishop.
- Jak to celem? - Tak powiedział posłaniec.
Bishop usiądzie obok ciebie w pierwszej klasie.
Miejsca 1A i 1B.
Lot jest dzisiaj.
- Czy to problem? - Nie, ale...
nigdy nie leciałem samolotem.
- Powinienem zabrać bagaż? - Masz etui.
- Tak. - Więcej nie potrzebujesz.
Masz odznakę, więc cię z nim przepuszczą.
Otworzy się we właściwym momencie.
- To nie wystarczy. - Więcej nie wiem.
Podwieziesz mnie?
- Wiesz, że jestem agentem federalnym? - Tylko kilka przecznic.
Dzień dobry.
Jestem wcześniej, pomyślałam, że zacznę...
Sytuacja się zmieniła.
- Nie mamy dla ciebie pracy. - Dobrze.
Gdybyś pamiętał o mnie na przyszłość...
Nigdy nie będziemy mogli cię zatrudnić.
Dlaczego?
Przecież wiesz.
Nie wiem.
- Potrzebuję tej pracy. - Sprawdziłem cię...
Zostałaś oskarżona
o napaść na policjanta.
Nie rozumiesz. To ojciec mojego dziecka.
Co to zmienia?
W 21-wszym mają Ubera...
Moja żona, przepraszam.
- Cześć, Kat. - Gdzie jesteś?
- W drodze na lotnisko. - Musimy porozmawiać.
Teraz nie mogę. Eskortuję kogoś do Waszyngtonu.
O 13.30 mam lot.
- Wyjeżdżasz? - Na jedną noc.
Zadzwonię, gdy...
- Kat? - Przynajmniej nie kazano ci jej zabić.
Co to niby znaczy?
Jadę na pogrzeb. Jak myślisz?
To tutaj.
Wybacz, staram się.
- W porządku? - Zabiegi pomagają.
- Od dawna je robisz? - Kilka tygodni.
Są skuteczne?
Kontrolują ataki. Zyskuję trochę czasu.
- Przykro mi. - Oboje jesteśmy pomyłkami dyrektora.
Przykro mi, że jesteś z tym sama.
Zwierzyłaś mi się, a ja martwiłem się tylko o siebie.
Pomagał mi... David.
Robił nakłucia?
I spuszczał płyn, z którego wytwarzałam serum.
Radził sobie i...
zależy mu na mnie.
Myślałem, że cię wyrzucił.
To nie tak.
I jak?
Nie rozumiem,
czemu jedna roślina jest ważniejsza od drugiej.
Ale robię to, co mi kazałeś.
Musimy porozmawiać.
Zauważyłem, że nasze relacje się zmieniły.
Uderzyłeś mnie...
I wysyłasz do szkoły wojskowej. Te zmiany?
Odkąd rzuciłeś football.
- Czyli od wstrząsu mózgu. - Chodzi o to, że...
przychodzi czas, gdy młody mężczyzna
nie stawia ojca na piedestale i widzi go...
Takiego, jakim jest.
Otóż to. Właśnie takiego.
- Tak. - Chciałem...
porozmawiać jak mężczyzna z mężczyzną.
Przykro mi, że się między nami popsuło.
Staram się, jak mogę.
Zostaw to.
Mama kazała mi to zrobić, gdy będzie u siostry.
Gary...
Transmitują dziś golf?
- O 13-tej. - Obejrzymy razem?
Dajcie mi chwilę.
Mogę ci jakoś pomóc?
Czemu potencjalny pracodawca wie, że oskarżono mnie o napaść?
Może sprawdził cię po tym, jak mnie uderzyłaś?
Ile razy mi przyłożyłeś?
A może po tym, jak kopnęłaś mnie w jaja przed domem opiekunki?
- Pewnie zgłosił to świadek. - Tak.
Ktoś w środku na pewno wysłucha mojej wersji.
Znają mnie jako rodzinnego faceta.
Czego chcesz?
Nas. Mojego syna. Rodziny.
Zdradzę ci tajemnicę.
Tamtej nocy, gdy rzuciłeś mną o szafkę,
miałeś mnie zabić.
O czym ty mówisz?
Wiesz, jak? Miałam otworzyć szufladę i wyciągnąć broń,
ale byłeś za silny i za szybki. Pistolet miał wystrzelić,
a ja miałam się wykrwawić.
Gadasz jak wariatka.
- Potrzebujesz pomocy. - Potrzebowałam przyzwoitej pracy.
Odebrałeś mi tę możliwość.
Łap koleś.
Philipie, jesteś?
Co tam?
Wyjeżdżam.
Dostałem misję od jednego z podróżników.
Czego potrzebujesz? Daj mi chwilę.
To zadanie tylko dla mnie.
Lecę do Waszyngtonu. Na 6000 metrów komunikator przestanie działać.
Trochę to przerażające.
Zadzwonię po wylądowaniu. Około 18 waszego czasu.
To najbezpieczniejszy środek transportu.
Będę w powietrzu, przypięty do fotela...
Dzień dobry.
Pan MacLaren.
W prawo.
Witamy.
Miejsce po lewej.
Przepraszam.
- Położyć na półkę? - Nie.
- Dziękuję. - Proszę.
Witamy na pokładzie.
Świetnie, ma pan miejsce po lewej stronie.
Dzień dobry. Pan Bishop.
Świetnie. Tutaj.
Proszę nie wstawać.
Przepraszam.
Witamy.
Co za dzień.
Mój też. Jestem...
Chwileczkę.. Jim?
Tak, siedzę w samolocie. Wyszedłem z pogrzebu.
W porządku, jak to pogrzeb.
Wiesz, że jestem gotowy.
Rozmawiałem z zarządem,
jego śmierć nie pokrzyżuje nam planów.
Podpiszą. Rurociąg ruszy lada dzień.
Do zobaczenia w Waszyngtonie.
Już dobrze.
Mac?
Agent specjalny Grant MacLaren. Zostaw wiadomość.
To ja.
Muszę z tobą porozmawiać.
Jeff sabotuje moją tożsamość.
Tylko ty możesz mi pomóc.
Liczyłem, że pierwsza klasa będzie przestronniejsza.
Nie mam porównania.
Pierwszy raz z przodu?
Na 10 000 metrów nie ma różnicy.
Aluminium jest tak samo cienkie tu, jak z tyłu.
- Cienkie? - Spokojnie.
Prędzej zaatakuje pana rekin niż zginie pan w katastrofie lotniczej.
Dobrze, że nie lecimy nad wodą.
Proszę wyłączyć telefon.
Jestem kongresmenem.
To zaszczyt, że jest pan na pokładzie,
ale i tak musi pan go wyłączyć.
W powietrzu będzie miał pan wifi. Dziękuję.
Władza na nic się dziś zdaje.
Mamy pierwszy rząd.
- Co pan robi? - FBI.
- Agent specjalny Grant MacLaren. - Ted Bishop.
Mogłem się zorientować po garniturze.
Żartowałem.
Słyszałeś o śmierci sekretarza Hayes’a
- Twój wydział się tym zajmuje? - Tak.
Dobrze.
- Startujemy. - Tak.
Miałeś rację, potrzebuję pomocy przy dziecku.
- Teraz? - Zawieszenie broni.
Nie jestem głupi. Nie zostanę z dzieckiem, zawsze, gdy...
Mam kilka rozmów o pracę.
Będę musiała powiedzieć prawdę i zobaczę,
co się stanie.
Masz szansę naprawić nasze relacje.
Cześć, wielkoludzie.
- Ile czasu potrzebujesz? - Weź go na kilka godzin.
Zobacz, jak to jest.
Zostaniesz z tatą.
Zjemy lody... Pobawimy się...
Postrzelamy. Żartowałem.
Wejdź.
Niczego nie spakowałem, bo nie wiedziałem,
- co chcesz wziąć. - Nie ma tego wiele.
Chodziło mi o moje rzeczy.
Nie wezmę ich.
A po co mi to wszystko? Masz czajnik?
Każdemu się przydaje do zaparzenia...
herbaty.
- Weź go, nalegam. - Dobrze.
To...
To trudniejsze niż przypuszczałem.
- Dla mnie też. - Czyżby?
Nie wiem, czy to możliwe, bo czuję, jakbym umierał.
- Co? - Nic.
Coś mówiłaś.
Dziękuję za czajnik.
To nie to. Co chciałaś powiedzieć?
Ja umieram.
Czujesz to, co ja?
Tak, ale...
nie o to mi chodziło.
Nie...
Ataki to tylko objawy.
To zbyt wiele.
Działaliśmy, żeby...
zyskać trochę czasu.
Nie zostało go wiele.
I chciałaś odejść?
Żeby ci tego oszczędzić.
Mówiłem ci, że nie musisz robić wszystkiego sama.
Wiesz, co bym sobie zrobił, gdybym cię wyrzucił?
Kiedy?
Nie dzisiaj.
Usunąć zarzuty z systemu?
Znów je wpisze.
MacLaren musi się tym zająć.
- Odezwie się, gdy wyląduje. - OK.
13.30 do Waszyngtonu?
WYSZUKIWANIE LOTÓW
Lot 329. Wystartowali.
329.
Nie...
- Nie... - Co jest?
Marcy, mamy problem.
Przyjęłam.
Co takiego?
Trevor, mamy problem.
Przyjąłem.
- Przepraszam, muszę do toalety. - Jasne.
Kat? Co tu robisz?
- Przepraszam, jestem zażenowana. - Bo?
Myślałam, że będziesz z inną kobietą.
Gdy zobaczyłam cię z tym facetem, zrozumiałam, że...
Panie i panowie, mówi kapitan.
Przed nami pas turbulencji.
Proszę wrócić na miejsca i zapiąć pasy.
Na miłość boską, jestem w pracy.
Rano przyszedł policjant i oznajmił, że sypiasz z jego żoną.
Słucham?
Powiedział mi jej imię. Widział, jak wychodzisz z jej domu.
- Proszę usiąść. - Za chwilę.
- Teraz. - Jestem agentem federalnym.
A ja stewardesą. Proszę wrócić na miejsce.
Nie będę powtarzać.
Porozmawiamy później. Idź.
To nic takiego, bez obaw.
Słyszycie mnie?
Tu Mac, czy ktoś mnie słyszy?
Szefie, słyszysz nas?
- Są za wysoko. - Ktokolwiek?
Słyszymy.
- Wszystko dobrze? - Nie.
- Chyba się zniżamy. - Etui się otworzyło?
Jeszcze nie.
Co wiesz o tym locie?
Zorientowałem się za późno.
Lot 329 do Waszyngtonu spadnie o 14.53.
Dzisiaj.
Ktoś przeżyje?
Wszyscy zginą. 141 osób.
Żałujesz, że nie masz drinka.
Panie i panowie, mówi kapitan.
Jeden ze wskaźników się zepsuł. To nic groźnego, ale musimy zawrócić.
Do szesnastej muszę być w Waszyngtonie.
Czujesz?
Co to?
Baterie litowe zapalą się w bagażu.
- Coś się pali. - Słucham?
Jak spadniemy?
Zniżyliście lot i powoli zawracacie, ale nie dolecicie.
Co robić?
Rozhermetyzować kabinę i się wznieść.
Proszę usiąść.
Niech pilot rozhermetyzuje kabinę i się wzniesie.
Kapitanie, dym.
- Ogień wydostał się z luku. - Systemy padną.
Przepraszam.
Za późno.
Jestem pewien, że mam ocalić tych ludzi.
Czekaj.
URATUJ BISHOPA
Grant, co się dzieje?
- Co robisz? - Mam misję.
Trevor, jak zwiększyć pole energetyczne, aby zmieścić więcej osób?
- Kim jest Trevor? - Ma zasilanie wewnętrzne.
- Z kim rozmawiasz? - Cicho bądź.
- Wymyśl coś. - Dlatego ci nie powiedzieli.
- Bo? - Improwizujemy.
Dyrektor wiedział, że spróbujesz
uratować wszystkich. Nie możesz.
Nie wszystkich, tylko żonę,
która mnie zaskoczyła.
Chodzi o trzy osoby. Musi być jakiś sposób.
Czekaj.
- Trzeba będzie wykonać resuscytację. - Wiem.
Żony ani MacLarena nie ma na liście ofiar. Ktoś ich wykreślił.
Kto?
- Co za różnica? - Bo to nie jest nasza misja,
a my wciąż improwizujemy.
W przyszłości nie są tym zachwyceni.
Mac ma kłopoty, nie zawrócimy.
- Co się dzieje? - W luku wybuchł pożar.
- Słucham? - Przeżyjemy,
jeśli zrobisz to, co ci powiem.
Panie i panowie, doszło do niewielkiego pożaru w luku bagażowym.
Jestem pewien, że to nic groźnego,
ale na wszelki wypadek zaczniemy zniżać lot.
Spójrz na mnie. Kapitan nie ma racji. Samolot się rozbije.
Boże...
- Ale mam urządzenie. - Co?
Wytworzy pole energetyczne,
które spowolni nasze funkcje życiowe i ochroni nas przed odłamkami.
- Zginę. - Nie. Mów.
Z kim ty, kurwa, gadasz?
Sprawdziłem.
Generator nie zmieści trzech osób.
- Musimy spróbować. - Nie.
Przy tej prędkości i kącie uderzenia i tak będzie na styk.
Nie możemy jej uratować.
Panie i panowie, musimy się przygotować
na lądowanie awaryjne.
Mamy pięć minut, proszę o uwagę.
Pięć minut.
Drzwi otwiera się za pomocą czerwonej dźwgni,
znajdujacej się w dolnej części drzwi.
Już czas.
- Proszę zapiąć pasy. - Nie próbuj mnie zatrzymać.
Chodź.
Nigdzie z tobą nie idę.
Wszyscy pasażerowie zginą, ale z jakiegoś powodu ty przeżyjesz.
Okaż wdzięczność i rusz dupę, zanim cię stąd wyciągnę.
Panie i panowie, musimy lądować awaryjnie.
Na mój sygnał proszę przybrać odpowiednią pozycję i poczekać,
aż samolot się zatrzyma.
Dziękuję.
Co ty robisz?
- Przy awaryjnym... - Niech pan siada.
Dokąd idziesz?
Głowę proszę ułożyć na kolanach.
Jeśli nie możesz tego zrobić,
oprzyj skrzyżowane dłonie na fotelu przed sobą
i przyłóż do nich głowę.
Dzieci powinny pochylić się do przodu...
Usiądź.
... i spleść ręce pod kolanami.
Spokojnie, będzie dobrze.
- Już ci nie wierzę. - To bez znaczenia.
- Rób, co mówię. - Ojcze nasz...
- Philipie? - Mów.
Jak się rozbijemy?
Za chwilę piloci stracą panowanie nad maszyną.
Samolot zacznie pikować i spadnie na pole.
- Niewiele z niego zostało, ale... - Co?
Ogon. Na zdjęciach tylko on jest nienaruszony.
- Ktoś mógłby tu przeżyć? - Nie.
Przeciążenie będzie ogromne.
- Dzięki. - Nie masz czasu, żeby ją ratować.
- Zostań. - Zostawiasz mnie?
Zaraz wrócę. Nie ruszaj się.
Proszę usiąść.
Przepraszam, że tak długo.
Dokąd idziemy?
Nie miało cię tu być.
- Przepraszam. - Dlatego improwizuję.
Chodź.
Podróżnik 3468, to nie jest częścią misji.
- Boże. - Chodź.
Co ona mówiła?
- Co ona... - Trzymaj się mnie.
Tutaj.
Co to ma być?
Moja żona skorzysta z urządzenia zamiast mnie.
- Z czego? - Trzymaj mocno.
Przysuńcie się do siebie. Bliżej.
- Tylko się nie puszczajcie. Jasne? - Nie.
Zaufaj mi.
Gdy zacznie migać, przyciśnij i trzymaj.
- Tylko tyle. - A ty?
- Tylko tyle. - Nie idź.
Nic ci nie będzie.
45 sekund.
Powodzenia.
Głowy w dół. Przygotujcie się.
Głowy między kolana!
Chować głowy! Chować! Chować!
Trzeba ich rozdzielić.
Rozepnij mu koszulę.
Gdzie on jest?
Gotowy?
Niech go szlag.
Gotowy?
Został w ogonie.
Udało nam się.
Gdzie jest Grant?
Sukinsyn mówił prawdę.
Gdzie jest Grant?
Nie takich sanitariuszy się spodziewałem.
Podróżnik 3569.
3326.
Witamy w 21.
Jak tu dotarli tak szybko?
- Nie! - Czekaj!
- Nie powinno nas tu być! - Czekaj! Puść mnie!
Napisy: Karolina Biniek