NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Świętujmy. Jak w XXI wieku.
Nawet nie wiedzą, że ich uratowaliśmy.
Napiliby się, gdyby wiedzieli.
- Wielu zginęło... - Ale dzięki nim wielu przeżyje.
91 milionów 462 tysiące.
Udało się.
Za 18 miesięcy Helios nas ominie.
Uczcijmy to.
Jasne, ale...
nie myślałem, co dalej.
Władze mogą ogłosić, że doszło do wybuchu chemicznego,
ale Rosjanie i Chińczycy mają satelity, które wykryją detonację antymaterii.
Może dojść do takiego samego wyścigu zbrojeń.
Szefie... udało się.
W porządku.
Kogoś jeszcze boli ręka?
Skutek uboczny szczepienia.
Wznieśmy toast.
Kiepski ze mnie mówca...
Obyśmy dożyli starości.
Na zdrowie! Prost! Salut!
Viva! Bud'mo! Skol! Mazel Tov!
- Boże... - Ohyda.
Miałem tylko 20 dolców.
Przepraszam.
Gdy życzyłeś nam dożycia starości, zabrzmiałeś,
jakby misje się skończyły.
Wykonaliśmy zadanie. Stworzyliśmy przyszłość,
w której nie jesteśmy potrzebni.
Musimy tylko żyć własnym życiem.
Tym życiem.
Protokół numer 5.
Nieodwracalnie.
- Dzień dobry. - Chodź.
Co jest?
Zawsze byliśmy zgraną drużyną.
- Zrywasz ze mną? - Mam kłopoty.
Jakie?
- Robisz coś? - Papierologia.
Musisz mi pomóc.
- Co się dzieje? - Ostatnio często znikałeś.
O nic nie pytałem.
Jestem twoim partnerem i ci ufam.
- A ty mi ufasz? - Oczywiście.
To chodź.
POŚPIJ DŁUŻEJ, POSZEDŁEM NA ZAKUPY
Już dobrze.
Wiem.
Już dobrze.
Nie wytrzymam.
Też nie wiem, jak ty to znosisz.
Z KIEDY JESTEŚ?
JAKA JEST TWOJA SPECJALIZACJA? JAKIE SĄ PROTOKOŁY? CZYM JEST SCHRON 41?
Już dobrze.
- Nic nie pasuje. Przytyłam. - Nie rozumiesz znaczenia tego słowa.
Albo urosły mi cycki.
- Możesz wejść? - Kiepski pomysł.
- Nie powinienem. - Właź.
Kasjerka jest obok...
Spójrz, ile świetnych ciuchów.
Tak.
Odkryte plecy.
- Spodnie są doskonałe. - Jak to spodnie.
- Rozepnij kurtkę. - Słucham?
Nie zmieszczę do torebki.
Chcesz to ukraść?
Nie wszystko.
- Przestań. - Lubisz takie akcje.
Pomóż mi.
Macie rozmiar 49? Trudno znaleźć dobre buty.
Te mi się podobają.
Może pani poszukać na zapleczu?
Na zapleczu? Oczywiście.
Myślałam, że to cię kręci, bo mnie tak.
Przyznaję, że jestem trochę zdezorientowany.
Nie sądziłem...
- To niezgodne z prawem. - To również.
- Hej! - Czekaj!
- Dyrektor każe ci zapłacić. - Słucham?
Za to, co ukradli.
Cholera.
Phil!
Zatrzymaj się.
Co jest?
Myślałem, że rzuciłeś.
Załatwiałem ci tabletki na pokaz?
Czego chcesz?
Odwiozę cię do domu.
- Idę na spacer. - Właśnie widzę.
- Nie mam dla ciebie zakładów. - Zapomnij o nich...
Straszysz dzieci.
Przepraszam.
Idziemy.
Co robimy?
- O co chodzi? - Uważaj, goście się nie patyczkują.
Ani kroku! Tyłem do mnie.
Torba na podłogę, broń też.
- Dobra. - Serio?
Będzie dobrze.
Ręce nad głowę.
Tyłem do mnie.
Przepraszam, Mac.
Idziemy.
Niespodzianka!
- Wyluzuj. - Sukinsynu.
Nowe triki?
- Mogłem cię połamać. - Nic mi nie jest.
Sztywniak.
Cześć.
Gratuluję.
Dzięki za pomoc z propanem.
Po piętnastu latach wciąż cię zaskakują?
Gratuluję.
Obiecałem sobie, że nie tknę tego gówna.
Organizm potrzebuje paliwa.
Kiedy jadłeś coś porządnego?
Żyjesz na coli i ciastkach.
- Od kiedy obchodzi cię moje zdrowie? - To właśnie twój problem.
Kumplujesz się z ćpunami.
Nikt nigdy się o ciebie nie troszczył.
Troszczysz się, bo podaję ci wyniki.
Twoje zdolności odgrywają kluczową rolę.
Bez wątpienia.
Ale stawiam ci obiad, bo jestem humanitarny.
Marcy?
Tutaj.
Nie pamiętałem, czy wolisz zielone jabłka, czy czerwone...
Jezu Chryste.
Co?
Co ty wyprawiasz?
To tylko drobny zabieg.
Nic poważnego.
Coś ty zrobiła?
Wszczepiłam stymulator nerwu błędnego.
Zmniejszy ilość ataków.
Normalni ludzie sami się nie operują.
- No może Terminator... - To nieinwazyjny zabieg.
- Posprzątam. - Nie o to chodzi.
Oszalałaś, że zrobiłaś coś takiego.
- Kazałbyś mi iść do szpitala. - Tak! Operacja?
Rozejrzyj się.
To tylko trochę krwi.
Wcale nie.
To mnóstwo krwi.
Czemu tego nie widzisz?
Przecież...
Nie mogę dłużej tego robić.
Czego?
Udawać, że to normalne.
To wszystko.
Włóczysz się po nocach, nie mówiąc, gdzie jesteś,
przeprowadzasz resuscytację,
mówisz, że mogą cię przenieść.
„W innym życiu”?
Przestań zamykać mi usta pocałunkami.
To nie fair.
Mam sobie pójść?
Nie.
Wiesz, o co chodzi?
Przestań wszystko robić sama.
Wpuść mnie.
Pozwól sobie pomóc w tej bitwie.
Bo nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to bitwa.
- Pomógłbyś mi z nacięciami? - W życiu.
Ale...
pomogę przy całej reszcie.
No może przy drobnych zabiegach,
jak bandażowanie.
Dałbym radę.
Przyprowadźcie go.
Kat, zdejmij mu marynarkę.
Nie...
Brawa.
Dlaczego?
- Czemu ją ściągasz? - Będzie dobrze.
Agencie specjalny Grancie MacLarenie,
w podziękowaniu za wieloletnie oddanie,
chcielibyśmy podarować ci
ten oto symbol naszej wdzięczności.
Za 15 lat pracy.
Trzymaj.
Co ty robisz?
Daj spokój.
I gotowe.
- Kat, zrób zdjęcie. - Jasne.
- Zablokowany. - Przeciągnij.
Zmieniłeś PIN?
Do dzieła.
Szeroki uśmiech.
Już dobrze.
Będziemy dziś bardziej ostrożni.
KAMERA 3, PODRÓŻNIK 3465
Cholera.
- Cześć, Walt. - Jak się miewasz?
Dobrze.
Dzięki za zaangażowanie.
To wiele znaczy.
Dzięki za wszystko.
Jest w porządku.
Ładnie wyglądasz. Już wszystko dobrze?
Wiesz o czymś, o czym ja nie wiem?
Nie, tylko...
Mac mówił, że zawoził cię do lekarza.
Nie moja sprawa...
W porządku.
To nie było nic poważnego.
Cieszę się.
Wszystko w porządku.
Jest dobrze.
- Dolewkę? - Poproszę.
Naprawdę przepraszam.
Co to, kurwa, było?
Ty mi powiedz,
bo dałeś ciała.
- Nie wkurzaj się. - Beznadziejny plan.
Wcale nie.
To twój plan.
Wykonaliśmy go z dziesięć razy!
Co się z tobą dzieje?
- Co to? - Benzosy, twoje ulubione.
- To leki mojej mamy. - Trevor...
- Skąd je masz? - Żartujesz?
- Ukradłeś je? - Kazałeś mi!
Wcale nie!
Stary...
oddaj mi je.
Bądź fair, oddałem ci zapas.
- Mieliśmy umowę. - Wyluzujcie. Nie doszedłeś do siebie.
- Nic mi nie grozi. - Tylko oddaj tabletki.
Odejdź.
- Trevor... - Nie.
Trevor!
Pieprz się.
Żyjesz?
Oprzyj się i zamknij oczy.
Jak to ma zadziałać?
Ten nerw łączy się z nerwem w twojej głowie.
Nie. Refleksologia nie jest medycyną.
A kość biodrowa nie łączy się z nogą?
Nie.
Chcę, żebyś się odprężyła. Pomóż mi.
Zamknij oczy.
Co to?
Odczyn po zastrzyku.
Jakim?
Z antytoksyny.
Przeciw czemu?
Marcy.
Masz zwidy.
To znaczy?
Po antytoksynie.
Masz je cały dzień.
- Przeciw czemu? - Niepotrzebnie się wygadałam.
To tylko skutki uboczne.
Miałaś coś wspólnego z wybuchem w Van Huizen?
Wiesz o nim?
To był pierwszy grzyb atomowy w okolicy. Trąbiły o nim
wszystkie media.
Podobno doszło do przypadkowego wycieku chemikaliów,
ale po co ja ci to mówię? Przecież byłaś na miejscu.
Okolicę ewakuowano, nikomu nic się nie stało.
Spójrz na mnie.
Hej, MacLaren.
Rozmawiamy o ewakuacji schronu.
Co?
Włączył się alarm, biły dzwony,
ludzie krzyczeli i uciekali w popłochu.
Co powiedział 3468?
„Cholera! Zostawiłem nakaz w innym płaszczu!”.
- Tu jesteś. Gdzie twój drink? - Mam dość.
Musisz nabrać odwagi, żeby wygłosić mowę.
Nikt nie chce jej słuchać.
Kto chce wysłuchać mowy?
- Muszę się odlać, zaraz wrócę. - Czekaj.
Napij się szkockiej.
Tak!
Świetna impreza!
Wiesz, czego ci trzeba?
Czegoś do kochania.
Facet nie może wciąż siedzieć w garażu,
bez słońca, towarzystwa czy dziewczyny.
- Masz chłopaka? - To nie jest priorytet.
A może zwierzątko? Musisz do kogoś mówić.
Ponoć pies to najlepszy przyjaciel człowieka.
Szczeniaczek?
No tak...
WYPRZEDAŻ UBRAŃ DLA PSÓW
Tak lepiej.
Szczeniak to spore zobowiązanie.
Trzeba sprzątać gówno, ciągle szczeka, nie można się nigdzie ruszyć.
Zawodowy hazardzista musi być gotowy, żeby w każdej chwili wyskoczyć do Vegas.
Prawda?
Dzięki, Ray. Jest urocza.
Nie ma za co.
Chcę cię jeszcze gdzieś zabrać.
W porządku?
Chyba tak.
Myślałam, że skopiesz mu tyłek.
Przykro mi,
że przestałem spełniać twoje oczekiwania.
Lubię, kim jesteś.
Nigdy nie kręciły mnie takie akcje.
Ale płynęłam z prądem.
Naprawdę?
Poważnie.
Pokażę ci coś.
Chodź ze mną.
Spodoba ci się.
Gdzieś tu na pewno jest kamera.
Nie bój się.
Nie dam im cię skrzywdzić.
Strata czasu, będę musiała znów zrobić nacięcia.
Daj spokój.
Zwolnij, oddychaj.
Jestem zmęczona.
Wiem.
Naprawdę chcesz mi pomóc?
Zrobię wszystko.
Oprócz operacji.
No tak...
Nie będę cię operował. To moja granica.
Chodzi o zabieg.
Prosty.
Jak prosty? Poprzedni niby był drobny.
Poradzisz sobie. Wiem o tym.
Od dawna chciałam cię poprosić,
ale bałam się odmowy.
OK.
Co mam zrobić?
Wiem, że mi się przyglądasz.
Skąd?
Bo jestem wyszkolony.
Jak oczyszczasz umysł?
Zazwyczaj to proste.
Ale dziś mam z tym kłopot.
Rozpraszam cię?
Ostatnio sporo się zmieniło.
Co takiego? Powiedz.
Myślałem, że mam w życiu cel.
Aż pewnego dnia obudziłem się,
zaskoczony, że żyję...
a mój cel zniknął.
Wszystkie moje działania...
podporządkowałem jednej misji.
Ale misji już nie ma...
a ja żyję obcym życiem.
Pewnie ci ciężko,
skoro nie możesz grać.
Ale...
musisz wiedzieć...
że nie spotykałam się z tobą,
bo byłeś gwiazdą.
- Naprawdę? - Tak.
Chodziło o rozmiar kutasa.
- Żartuję. - Cóż...
Nawet jeśli
to już nie jest twoja misja...
i tak będziesz kimś wielkim.
Idzie 15-latek.
Niechętnie się zaangażowałem,
bo jest beznadziejnym partnerem. Ale dość o squashu.
Posłuchajmy przyjaciela,
agenta specjalnego Granta MacLarena.
Dzięki.
Dzięki, partnerze.
Wspaniałe popołudnie. Prawda?
Sporo znajomych twarzy.
Dziwnie jest wiedzieć...
że więcej was nie zobaczę...
To znaczy do poniedziałku.
Tak wiele historii z przeszłości...
O tylu nie mogę mówić...
Praca zespołowa jest najważniejsza.
Koledzy z pracy...
stają się rodziną.
Macie wspólną historię i misję.
Tego się trzymacie.
Moja rodzina,
moja żona Kathryn,
jest...
moją podporą.
Dziś pewnie dosłownie.
- Jezu. - No bierz.
Dobra.
Za kolejne 15 lat.
Dzięki.
Może powinniśmy jechać do domu.
Idziemy.
Właź.
Tylko...
- Co jest? - Ty nam powiedz.
Czemu ukradłeś moje leki?
Nie ukradłem.
Same sobie nie poszły!
- Nick je wziął. - Co robił w naszej łazience?
Wydawało mu się, że mu kazałem.
Kłamiesz, kradniesz, a teraz ćpasz?
Nie ćpam.
- Wyglądasz jak naćpany. - Nie.
Weź odpowiedzialność, bądź mężczyzną.
Takim, jak ty?
Powiedziałem prawdę.
Twoje leki.
Trevor!
L3, L4...
L5, tutaj, pomiędzy.
- To jakieś szaleństwo. - Sama nie dam rady.
Po zamrożeniu nie boli tak bardzo.
Boże, przepraszam.
Dobrze ci idzie.
Coś przeskoczyło.
Nie przerywaj.
Ile igły mam wbić?
Tak dobrze.
- Coś wycieka. - Świetnie sobie radzisz.
Chyba zemdleję.
Gotowe?
Twój ulubiony.
Cholera.
Muszę rozpocząć analizę płynu.
Nie teraz. Odpocznij.
Odpoczywaj.
Zalecenie fałszywego lekarza.
Nic nie ma.
Czego pani chce?
Czy to dom pani Shannon?
Kto pyta?
Jacqueline Peele z opieki społecznej.
Lepiej, jeśli porozmawiamy w środku.
- Mam tylko kilka pytań. - Po co pani przyszła?
Ktoś zgłosił, że niepokoi się o Jeffrey’a.
Kto?
Pani mąż.
Jeff nie jest moim mężem.
To ojciec dziecka, musimy reagować.
Co pani notuje?
Moje obserwacje.
Wpadła pani w tarapaty?
Kim pani jest?
- Słucham? - Kto panią przysłał?
Kim oni są? Czego chcą?
Jestem z opieki społecznej.
Ma pani nakaz sądowy?
To spotkanie nieformalne.
- Jeśli mam wyjść... - Owszem. Teraz.
Dobrze.
Muszę zgłosić, że odmówiła pani rozmowy.
Wynocha.
Walt dobrze się trzyma.
Jest jak maszyna.
Wspomniał, że poświęcasz mi więcej uwagi.
Coś w tym złego?
To nieprawda.
Co takiego?
Powiedział, że zawoziłeś mnie do lekarza.
- Tak? - Nie.
Co naprawdę robiłeś?
Kiedy?
Kiedy niby wiozłeś mnie do lekarza.
Nie jestem idiotką. Zauważyłam zmiany.
Dieta, zablokowany telefon...
Coś się dzieje.
Powiedz mi.
Powiedz.
Nie jestem tym, kim...
Co takiego?
Kim nie jesteś?
Jestem w tobie zakochany.
Zawsze byłem.
Zostań.
Jestem Colin i jestem uzależniony.
Cześć, Colin.
Przywitajmy nowego kolegę.
Przedstawisz się?
Jest nieśmiały.
Nie szkodzi.
Może ty zaczniesz?
Przyznaję,
że rządziło mną uzależnienie.
Oddałem życie dyrektorowi.
Modlę się, by poznać jego plany względem mnie
i mieć siłę, by je wykonać.
Dyrektor nie wie.
Dziękujemy, podróżniku 7294.
Podróżnik 3326.
Jestem w XXI wieku od pięciu tygodni
i kurewsko się zmęczyłem. Chcę się położyć i naćpać.
Niedawno ocaliliśmy świat. Co mam robić teraz?
Wybrano mnie, żebym wszystko zapamiętał.
Wszystko.
Daty, współrzędne, kandydatów, ludzi...
Każdą śmierć. Co do jednej.
A nie pamiętam nawet swojej twarzy.
Tej, z którą się urodziłem setki lat od dzisiaj.
Ale nie szkodzi.
Oto, kim jestem teraz.
Muszę się przyzwyczaić.
Jestem Philip i przybyłem z przyszłości.
Śmiało. Wyduś to z siebie.
Poczujesz różnicę.
Jestem Philip i uzależniłem się od heroiny.
Cześć, Philipie.
Mamo... Na pewno mnie zdradza
Zmieniasz wystrój?
A co z protokołem numer 5?
Trevor i Philip nie mogą się przyjaźnić?
- Jesteś ode mnie sto lat starszy. - Mam młodą duszę.
Niezbyt.
Muszę tu przenocować.
W to uwierzę.
Mój dom jest twoim domem.
Dziękuję.
To był dziwny dzień.
Odczuwałeś skutki uboczne?
Halucynacje? Głosy?
To dla mnie normalka.
- Poważnie? - Tak.
Gówniana sprawa.
Chyba zaczyna schodzić.
Ze mnie też.
Co to?
Mamy nową misję.
Wracamy do gry.
Napisy: Karolina Biniek