NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Tato?
CZAS ZGONU: 12.38
Stój! Proszę!
Zatrzymaj samochód! Boję się!
Proszę!
ZGON ZA 19 SEKUND
Tato, stój.
Tato.
Stój!
Proszę!
ZGON 6 SEKUND TEMU
Witamy w XXI.
Podróżnik 3468.
- 3117. - 3890.
3892.
Co się dzieje?
Niewypał.
Cholera.
Cześć, jestem Grant, a ty?
Charlotte.
Już dobrze, jestem z policji.
Naprawdę. Spójrz.
Z FBI.
To taki lepszy policjant.
Musimy porozmawiać z twoimi rodzicami
i bratem.
Czemu to robił? Dlaczego?
Też byłbym wzburzony,
ale pozwól nam z nimi pomówić. Wszystko będzie dobrze.
Masz tu jakąś rodzinę?
Babcię ze strony mamy.
Z twojej strony.
Zawiozę cię do niej.
- Chcę pojechać z mamą. - Jedź z tym panem.
Wrócimy za kilka dni i będziemy rodziną.
To mój samochód, ten czarny. Poczekasz przy nim?
Jechali szybko, może się wierciła.
Trudno określić współrzędne.
To już bez znaczenia. Zajmę się nią.
- Kto jest waszym historykiem? - Ona miała nim być.
Tyle nie wystarczy.
Postawcie na „Horyzont” w czwartej.
To jutrzejsza gonitwa.
Trzymajcie urządzenie w pionie.
Co z nią zrobisz?
Zawiozę do babci i wyjaśnię, że rodzice wrócą po wypełnieniu misji.
Oczywiście innymi słowami.
Zostało 48 godzin, a wam brakuje człowieka.
- Dacie radę? - Będziemy gotowi.
- Jedź. Wprowadzimy ich. - Obowiązuje protokół numer 5.
Gotowe. Wskazówka poszła dziś rano.
Ciekawe, ile było niewypałów?
Na początku 30 procent.
- Nie wiedziałam. - Ani ja.
Zgłosiłabyś się wtedy?
Pewnie tak.
Mieliśmy jakiś wybór?
Carly.
Trevor.
Tutaj.
Żyjesz?
Moja głowa...
Wstrząs mózgu.
Marcy oddycha? Nie widzę jej twarzy.
Płytko i powoli.
Philipie?
Philipie!
Co wiemy?
Nie wiadomo, gdzie jesteśmy,
jak długo ani kto nas porwał.
Minęło co najmniej kilka godzin.
Zaschło mi w gardle.
Nikt nas nie obserwuje, choć nie mam pewności.
- Wycięli mój komunikator. - Mój też.
Muszę przestać ranić się w głowę.
Gdzie szef?
Jechał do babci.
Czyli nie było go z nami. To dobrze.
Jest szansa, że znajdzie nas na czas.
Niech się pośpieszy.
Wózki inwalidzkie?
Zamierzają nas przenieść.
Nie wiem. Podpięli kroplówki.
Trochę tu posiedzimy.
Od wielu lat tego nie czułem...
ale nie da się go pomylić.
- Cewnik. - Boże.
- Serio? - Tak.
Mam prośbę. Nie mów nic dwuznacznego. Zwinąłbym się z bólu.
- Nie rozśmieszaj mnie. - Mówię poważnie.
To typowy stan u 17-latka.
Kogo ja widzę?
Nie jedziesz do Olympii?
Zostałem opóźniony.
Gdzie byłeś dziś rano?
Kathryn poprosiła, żebym przewiózł
stare krzesło.
Coś mnie ominęło?
Jeśli przegapisz spotkanie w sądzie,
następne wyznaczą za miesiąc lub rok.
- To było dziś? - Znów cię kryłem.
- A to twoje dochodzenie. - Przepraszam.
Przeproś wściekłego prokuratora.
Dzień dobry.
Nie usłyszałem pana imienia.
Byłem nieprzytomny.
Jestem Trevor.
Mam sprawę.
Jutro piszę sprawdzian z geografii i muszę się uczyć.
Stolice, kraje...
Dam radę?
Jeśli zawalę, rodzice mnie uziemią.
Wie pan, co to oznacza? Godziny oglądania golfa z Garym.
Nie rób mi tego.
Dokąd go zabierasz?
Ty dupku!
Zadałam pytanie!
Na razie.
Wiem, że to wbrew instynktowi...
ale nie trać energii,
bo i tak się nie uwolnisz.
Halo!
Marcy?
Cześć, to ja.
Myślałem, że wrócisz wcześniej na kolację.
Nie mogłem się zdecydować,
więc kupiłem składniki na dwa różne dania.
Byłem ciekaw, na co masz ochotę.
Mogę zrobić pieczonego kurczaka z warzywami
albo makaron...
Mówię, jakbyś mnie słuchała.
Nie wiem, czemu...
to dziwne.
Oddzwoń albo do zobaczenia
w domu.
Zacznę od kurczaka.
Chyba że wolisz makaron. Tu David.
Znowu to robię. Na razie.
Tu jesteśmy.
- Bardzo źle? - Głowa i kark.
Uraz po uderzeniu.
To najgorszy szpital na świecie.
Porwano nas.
Zwymiotowałam.
Wiecie, kiedy?
Pewnie zanim tu trafiliśmy. Już tak nie śmierdzi.
Przepraszam.
Zapachy raczej się nie poprawią.
- Widzieliśmy porywacza. - Zabrał Philipa jakiś czas temu.
Nie odezwał się słowem.
Chcą utrzymać nas przy życiu. Podłączyli kroplówki.
- Długo byłam nieprzytomna? - Kilka godzin dłużej niż my.
Nie bądź taki, wielkoludzie.
Wybierz mnie.
Zostaw ją, ładnie proszę.
Daj spokój!
KOMU POWIEDZIAŁAŚ?
Mam odpowiedzieć?
KOMU POWIEDZIAŁAŚ?
Powiedziałam o czym?
Nie rozumiem.
ZNASZ GO?
Nigdy go nie widziałam.
Nie.
To ojciec mojego dziecka. Jest policjantem.
Na waszym miejscu...
Z KIEDY JESTEŚ?
Nie rozumiem pytania.
JAKIE SĄ PROTOKOŁY?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Kim jesteś?
Dlaczego się nie pokażesz?
W CZYM SIĘ SPECJALIZUJESZ?
Ja tylko opiekuję się synem.
Moja specjalność to makaron z serem.
JAK MA NA IMIĘ TWÓJ SYN?
CZY TO TWÓJ SYN?
Dziś jest z ojcem.
Nie ważcie się go tknąć!
Jeśli temu dziecku stanie się jakakolwiek krzywda...
dorwę cię,
kimkolwiek
i gdziekolwiek jesteś.
I zabiję.
Z KIEDY JESTEŚ?
KIEDY
FBI
Cześć.
Przepraszam, że przeszkadzam. Ktoś do ciebie. David Mailer.
- Kto? - Znajomy Marcy.
Jeśli go nie znasz, mogę go spławić.
Niech wejdzie.
- David Mailer. - Dzięki, Beth.
Cześć, David Mailer.
Właśnie to powiedziała.
- A więc to jest siedziba FBI. - Biuro terenowe.
Jak tu...?
Adres był na wizytówce, którą mi zostawiłeś.
- Ja? - Wsunąłeś pod drzwi jakiś czas temu.
Rozmawialiśmy. Nie pamiętasz...
A skąd ja znam tę Marcy?
Wiem, że z tobą pracuje.
Nie mogę potwierdzić ani zaprzeczyć.
Jasne, rozumiem.
- Nie wspominała o mnie? - Przyszedłeś, bo...?
Marcy nie wróciła wczoraj
do domu.
Zatrzymała się u mnie, miała przyjść na kolację.
- Kiedy ją widziałeś? - Wczoraj rano.
Z pewnością wykonuje jakąś tajną misję,
po prostu się zmartwiłem.
Sprawdzę to.
Zostaw swój numer, zadzwonię.
- Nie wiesz, gdzie jest? - Beth, zapisz jego dane.
Marcy, tu MacLaren.
Carly.
Trevor, Philip.
Cholera.
Wydech.
Poczuj ciszę pomiędzy oddechami.
Twoje serce bije w piersi.
Stale, niczym reaktor.
Daje światło...
ciepło...
i czas.
- Philip. - Dzięki Bogu.
Myślałem, że jestem sam.
Obrażę się, jeśli nie będę następny.
Widziałeś Carly? Zabrał ją.
Ocknąłem się w pustym pomieszczeniu i trafiłem tutaj.
Nie wiem, ile tam byłem. Kilka godzin?
- Jesteś ranny? - Nie. Dzięki Johnowi Hetrickowi.
Wynalazł poduszki powietrzne w 1952 roku.
- Ale i tak cierpię. - Jesteś na głodzie?
Odkąd przybyliśmy, nie wytrzymałem dłużej niż 18 godzin.
Mogę wam powiedzieć bez zegarka,
że ta chwila się zbliża.
Nie takiego odwyku się spodziewałem.
Medytowaliśmy.
Też powinieneś.
To nic nie da...
Zaufaj mi. Pomoże.
Obiecuję.
Wydech.
Kazałeś mi przestać ich obserwować.
Zapadli się pod ziemię. Zrób to.
Nawet priorytetowe wyszukiwanie nie przyniesie rezultatów.
Trochę entuzjazmu.
Dostanę po głowie
za użycie systemu wywiadowczego do czegoś, co uznałeś
za fałszywy alarm.
Jezu, co tu robisz?
Dowiedziałeś się czegoś?
W 11 minut?
- Rozpuściłem wici. - Jakie?
Jeśli kamery miejskie zarejestrują Marcy, będę wiedział,
gdzie jest.
- Jak mogę pomóc? - Idź do domu.
Jesteście tacy sami. Przestań.
I tak ci pomogę.
Będziesz mnie śledził na rowerze?
Czyli jednak o mnie wspomniała.
Wygadałeś się. Wiesz o rowerze.
Prawą skarpetkę masz naciągniętą na spodnie.
Dobra, nie nadaję się, ale wiedz,
że zależy mi na dobrostanie Marcy.
Zadzwonię, gdy ją znajdę.
Być może wróci do domu.
Jeśli nie odezwiesz się do 17.00…
Nie wykonamy następnej misji.
To najmniejszy z moich problemów.
Jesteś silniejszy niż nałóg.
Nie masz pojęcia, jakie to uczucie, więc może byś się…
Nic nie widzę.
Nie widzę!
Serio?
Znów mnie pomijasz?
- Ilu ich jest? Co zrobili? - Tylko jeden.
I telewizor w jakimś magazynie.
- Tutaj? - Najwyraźniej.
Zadają pytania.
Pojawiają się na ekranie.
„Z kiedy jesteś?”
Cholera.
- Wiedzą. - Nie.
- Coś wiedzą. - Mają Jeffrey'a.
- Co? - Mojego syna.
Pokazali mi go.
Widziałam.
Co...
Co on robi?
Coś wstrzykuje.
Co...
Ja...
Mniejsza z tym.
Przestań! Za dużo, przedawkuje!
W porządku. Tego potrzebowałem.
Taka ilość heroiny znacznie spowolni rytm serca.
Zostań z nami.
- Jestem. - Nie zasypiaj.
Słuchaj!
Słyszę...
Philipie, nie!
Nie! Carly, nie daj mu zasnąć! Nie możesz, słyszysz?
Jeszcze raz. Słyszy mnie ktoś?
Odezwijcie się.
Halo?
Z KIEDY JESTEŚ?
Nazywam się Marcy Warton.
Pracuję w bibliotece.
Nie wiem, czemu tu jestem. Nie zrobiłam nic złego.
Słucham. Marcy?
Dzięki Bogu. Zamartwiałem się.
Jasne, rozumiem.
Oczywiście, jesteś zajęta. Będę w domu.
Dobrze, zrobię kurczaka. Nie mogę się doczekać.
Na razie.
CZY ON WIE?
Philip!
Philipie, nie pozwalam ci zasnąć!
Zadaliśmy pytanie.
- Jestem. - Dobrze.
Mów coś.
Opowiedz o rodzicach. Gdzie mieszkają?
Nigdy o nich nie mówisz. Jak ma na imię twoja mama?
2144.
- Skup się na chwili obecnej. - Pamiętacie smak wody?
Niby oczyszczona, ale i tak brudna.
- Milcz. - To nie była heroina.
Była. Przynajmniej pierwsza działka.
Jestem za nią niezwykle wdzięczny,
ale drugi zastrzyk był inny.
To jakaś substancja, która zadziała tylko na historyka.
Czyli?
Wspomnienia... zalewają mnie niczym powódź
albo fala.
Nie mogę przestać.
- Tonę. - Oddychaj głęboko.
- Słuchaj mojego głosu. - Nie wygram z tym.
Pamiętacie metaliczny posmak w powietrzu?
Dwadzieścia tysięcy ludzi, ściśniętych w schronie
przeznaczonym dla połowy tej liczby?
- Nie mów o przeszłości. - Przyszłości.
Zamilcz.
Pamiętacie dźwięk dzwonu,
gdy zawaliło się sklepienie
schronu 41?
Dokładnie o szóstej rano.
Związek przyczynowo-skutkowy.
Dzwon obudził wszystkich
na chwilę przed śmiercią.
Jako dziecko uważałem,
że to niesprawiedliwe.
- Milcz. - Nie wiem, czy potrafię.
- Philipie. - Staram się.
- Philipie. - Postaram się.
- Philipie! - Postaram się.
Philipie?
Philipie.
Philipie?
Philipie!
Gdzie wy jesteście?
„Żaden plan bitwy nie przetrwa...”
„Plany są bezużyteczne”.
„Polegniesz”.
Franklin. Franklin.
„Bez planu poniesiesz porażkę”.
Benjamin Franklin.
JAKI JEST PLAN?
„Żaden plan nie przetrwa w kontakcie z wrogiem”.
Helmuth von Moltke.
JAKĄ MASZ MISJĘ?
„W życiu nie chodzi o przetrwanie,
ale o rozwój...
Ale do tego trzeba pasji,
współczucia,
poczucia humoru i stylu”!
Maya Angelou.
„I tak właśnie kończy się świat”.
„I tak właśnie...
kończy się świat”.
Kończy się świat.
JAK KOŃCZY SIĘ ŚWIAT?
„Nie hukiem, ale skomleniem”.
T. S. Eliot!
JAK KOŃCZY SIĘ ŚWIAT?
CZYM JEST SCHRON 41?
Przesyłam adres.
Jakieś telefony na pogotowie?
Nic. Sprawdziłam szpitale na całym wybrzeżu.
- Zawiadomić Forbesa? - I tak ma sporo na głowie.
Chciał być na bieżąco.
Ile razy mam powtarzać, do chuja?
Przepraszam. Mam zły dzień.
Jak my wszyscy.
Daj znać, jeśli coś znajdziesz.
Daj spokój.
Wreszcie!
Naprawdę na to czekałem.
Wielkie dzięki.
Nie znoszę być na szarym końcu.
Dostaję wtedy szału. Z pewnością wiesz, jak to jest.
Niedługo wrócę.
To rozumiem.
Hej.
Winda towarowa. Nieźle.
W górę czy w dół?
Pewnie w dół.
Skurczybyku, zmyliłeś mnie!
Pomóc panu?
Grant MacLaren, FBI.
Szukam srebrnego vana, którego dostarczono wczoraj o 15.30.
Ten, w którego przywalił tir?
Przy... co?
Tak.
- FBI zajmuje się kolizjami? - Nie.
- To o co chodzi? - Proszę pokazać vana i nie zadawać pytań.
To ten. Porządnie oberwał.
Ktoś został ranny?
Nie mamy takich informacji.
Poduszki zadziałały.
Dzięki.
- Nie zdejmie pan odcisków palców? - Śmiało.
Świetne miejsce.
Przestronne i jasne.
Uroczy telewizorek.
Późne... lata 90.
Płaskie monitory ważą tonę.
Ale ty pewnie nie potrzebujesz pomocy przyjaciół.
Masz przyjaciół?
Zatrudnił cię rząd czy prywaciarz?
Z KIEDY JESTEŚ?
Pytanie na monitorze. Super!
Jak w programie, który ogląda moja mama.
Większość spytałaby: „Skąd jesteś?”.
Być może angielski to wasz drugi język.
A może to literówka?
DLACZEGO TU JESTEŚ?
Miałem spytać o to samo, przecież wy mnie tu przywieźliście.
Jak mówi mój nauczyciel: „Po co tu jesteśmy?”.
ILE MASZ LAT?
Zgadnij.
ILE MASZ LAT?
W październiku skończę 18, ale mam starą duszę.
A ty kiedy masz urodziny?
JAKĄ MACIE MISJĘ?
Gdy zaczynałem,
misją było wygranie ligi.
Wyglądasz na zawodnika.
Chociaż...
głuchoniemy nie usłyszałby wołania z boiska.
Prawda?
Złapiemy się później!
- Co im powiedziałeś? - To, co chciałem.
Przepraszam.
Boyd, masz chwilę?
Oczywiście. Przepraszam.
- A kamery? - Wyłączone. Co tu robisz?
Zabroniłam ci się kontaktować.
Jebać protokół numer 6, mój zespół zaginął.
- Kiedy? - Wczoraj rano.
Dowiedziałem się chwilę temu.
Komunikatory i lokalizatory odłączone.
- Ukryta sieć? - Od niej zacząłem.
Nie ma po nich śladu.
- FBI ma większe możliwości. - Przepuściłem twarze przez system.
- To może zająć wieki. - Wiem, ale co mam zrobić?
Mój gospodarz miał ich na celowniku.
Znalazłem vana na złomowisku.
Walnął w niego jakiś tir czy coś tam.
Ślad się urywa?
Weź pod uwagę, że mogli zostać usunięci z pola widzenia.
Czyjego?
Dyrektora.
Byłam świadkiem, jak całe zespoły
rozpływały się w powietrzu.
Likwidację zlecano innym podróżnikom.
Oboje wiemy, że steruje nami przyszłość.
Jeśli dyrektor nie jest zadowolony...
Czemu oni? To ja za nich odpowiadam.
Możesz być następny.
- Nie kupuję tego. - Czego chcesz?
Mieliśmy wykonać misję,
która wymaga udziału sześciu osób.
- Kiedy? - Dziś.
- Chcesz mojej pomocy? - Misja jest najważniejsza.
Nie dociera do ciebie, że ją odwołano?
- Dzięki za pomoc. - Czekaj.
Jeśli wpadniesz na trop,
pomogę ci, ale jeśli to decyzja dyrektora...
- Wiem. - Obym się myliła.
W CZYM SIĘ SPECJALIZUJESZ?
Tortury są nieskuteczne. Udowodniono to.
Kimkolwiek jesteś, informacje, które uzyskujesz,
są bezwartościowe.
KTO TO JEST?
Philip.
To Philip.
Był w vanie, gdy doszło do wypadku.
Z KIEDY JESTEŚ?
Nie rozumiem. Pytasz, ile mam lat?
Nie!
- Gdzie pozostali? - Zaginęli. Misja odwołana.
A co z ludźmi?
Liczyłem, że dyrektor wyśle zastępstwo.
- Może jest sposób. - Zapomnij. Dyrektor coś wymyśli.
Musimy mu zaufać.
- Przykro mi. - Jeszcze się nie poddałem.
Nie wykonają misji.
Wszyscy ci ludzie zginą.
Już zginęli.
Nie zdołaliśmy temu zapobiec.
Mam nadzieję, że szef jest w lepszej sytuacji.
Mogę to skończyć,
jeśli będę miała szansę.
Musicie zdecydować,
bo źle na tym wyjdziemy.
Działaj.
- Jak? - Spróbujesz mnie powstrzymać.
- Czemu? - Bo to szaleństwo.
Marcy!
Philip? Ty żyjesz?
Widziałam twoją śmierć.
Jestem.
Strzelili ci w klatkę piersiową.
Nic podobnego.
- Spójrz na mnie. - Miałeś na sobie te same ciuchy.
- Dobre. - Jakim cudem?
Pomyśl.
Dziecko Carly to też ściema. Wciskają guziki i patrzą, co się stanie.
Dzięki temu wciąż mamy władzę.
Nie mamy żadnej władzy.
Proszę...
Czy zanim go zabierzesz, mógłbyś...?
Trzymaj!
WYKRYTO AKTYWNOŚĆ
ZGODNOŚĆ
WSPÓŁRZĘDNE ADRES
Jezu Chryste.
- Żyje. - Zimny od kilku godzin.
Zabierzmy ich stąd.
Poszukaj klucza.
Mam.
Carly.
Nieprzytomna. Wyczuwam tętno.
- To ja. - Spóźniłeś się.
- To się więcej nie powtórzy. - Wyciągniemy was.
- Ile dni? - Trzy.
Musiałam to zakończyć.
- O co chodziło? Czemu to zrobił? - Wykonywał polecenia.
- Nie wiemy, kto za tym stał. - Zabiorę cię stąd.
Co z misją?
Odwołana. Bez was nie dałbym rady.
A co?
Może o to właśnie chodziło?
Napisy: Karolina Biniek