NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Zaczynam podejrzewać, że sprzedawca się nie pojawi.
Cierpliwości.
To samo mówiłeś w sprawie Jonasa Walkera.
Gość zapadł się pod ziemię.
Musisz o tym zapomnieć.
Wiem.
Nie potrafię odpuszczać.
Witaj.
Sprzedają części samochodowe?
Dobrze.
Sporo forsy jak na części.
Strzelanina!
Heward Drive 65. Przyślijcie posiłki.
- Jadą? - Oby.
- FBI! - Rzućcie broń!
Rzucać!
Do wszystkich jednostek.
Trzech uzbrojonych mężczyzn
odjeżdża uszkodzonym mercedesem. Dwóch jest ciężko rannych.
Podróżnik 3468.
Potrzebne wsparcie.
Współrzędne: 47°, 14 minut,
35,045 sekund...
Wysyłamy oddziały.
...07 sekund.
Koniec wiadomości.
Czekaj na posiłki. Dorwę ich!
Co za bajzel.
- Philipie, jesteś? - Cześć, szefie.
Co robisz?
No wiesz...
Zdrowieję po postrzale, oglądam wiadomości...
Musisz mnie pokierować.
47°, 14 minut,
35,045 sekund
na 122°, 22 minuty, 13,407 sekund.
- Masz? - Szukam.
- Co się dzieje? - Dostałem dziwną wiadomość.
Wszystkie są dziwne.
Przekazał ją umierający.
Zespół podróżników potrzebuje pomocy.
Spotkamy się na miejscu.
Nigdzie nie idziesz.
- Będę za dziesięć minut. - Zgarnij Carly.
Weź broń i sprzęt medyczny.
Jesteś na miejscu.
Stary magazyn po lewej.
- Carly i Marcy? - Będą za pięć minut.
- Niech czekają na potwierdzenie. - Zrozumiałem.
Rzuć broń.
- Chcę pomóc. - Milcz.
To agent FBI.
Strzelałeś do mnie. A protokół numer 3?
Podróżnik 3468.
Dostałem wiadomość, mam wam pomóc.
- Kto ją dostarczył? - Rosjanin.
Nie przeżyłby.
Dyrektor uznał, że i tak by umarł.
Pomóc wam czy nie?
Rick Hall.
To Carter i Luca.
- Grant MacLaren, lekarka już jedzie. - Nasza nie żyje.
Co się stało?
Mieliśmy odebrać komponent od rosyjskich podróżników
i przekazać innemu zespołowi.
Ich historyk zmarł, więc potrzebowali gotówki.
Mieliśmy im ją dostarczyć.
- Ale zjadła ich chciwość. - Zdradzili was?
Nowy.
Chcieli zabrać forsę i komponent.
Kolejnych kupujących też by wystawili.
Resztę widziałeś. Gdzie lekarka?
Możecie wejść.
- Minuta. - Zaraz będą.
Bardzo uszkodzony?
Nie umiem tego ocenić.
Dobry plan, gdyby Rosjanom nie odbiło.
Zgarnęłoby was FBI.
O cholera.
Wchodzimy.
W porządku.
- Co wiesz? - Rana postrzałowa podbrzusza.
- Luca, Carter, ja jestem Hall. - Dowódca grupy.
Możesz odłożyć broń.
Stracił dużo krwi.
Ustabilizuję go i zabiorę do szpitala.
- Nic z tego. Obaj są poszukiwani. - Nie mam właściwego sprzętu.
Dyrektor uważa inaczej, dlatego tu jesteś.
Dobrze.
Znieczul go.
Światło.
Rozgrzej laser i podaj mu osocze.
- Co się stało? - Postrzelono go.
Pytam o ciebie. Pokaż.
Cholera!
Jesteś poważnie ranny.
Nie martw się o mnie i pomóż Luce.
- Forbes. - Rób swoje.
MacLaren.
Trzy trupy. Nienotowani.
Naprawdę? Znaleźliście samochód?
Dlatego dzwonię.
Nie dogoniłem ich.
Przekazuję policji.
- Daj znać. - Jasne.
Nie znalazłam kuli. Mogę tylko pozamykać naczynia...
- Wyjmij ją. - Jeśli to zrobię, zabiję go.
Carter kaszle krwią,
bo krwawi z płuc.
- Nie da się go uratować. - Wal się!
- To siłacz. - Milcz i posłuchaj!
Nie mamy czasu.
Luca stracił 40 procent krwi.
Nie przeżyje bez dawcy.
Możemy wykorzystać
krew Cartera.
Mam konwerter do zmiany typu. Obu nie uratuję.
Umrą albo Carter ocali Lukę.
To twoje opcje.
Decyduj, zanim wda się zakażenie.
Słyszę. Wyluzuj.
Daj mi chwilę.
FBI nie może tu trafić.
- Muszę odciągnąć Forbesa. - Rób to, co konieczne.
Będę operować do rana. Carly mi pomoże.
Pan Hall poradzi sobie z tym.
Niech będzie.
- Dobrze wyglądasz. Jak się czujesz? - Świetnie.
- Tak? - Tak.
Pokaż, co potrafisz.
Dajesz czadu. Lada chwila wrócisz do gry.
Możemy porozmawiać?
Pani Day.
- W czym mogę pomóc? - To ja chciałabym pomóc tobie.
Sprawdziłam twoje oceny. Musimy omówić kilka kwestii.
Jakich?
To poważniejsza rozmowa, którą wolę odbyć
również z twoimi rodzicami.
Mogę sam rozmawiać.
Masz 17 lat.
Umówiłam się z nimi na spotkanie.
Mam nadzieję, że będziesz.
- Przyjdę. - Dobrze.
Rzucisz?
Potrafisz jeszcze?
- Co tu robisz? - A gdzie: „Dzień dobry, Jeff”?
„Co tu robisz”?
Mój syn znów spędził noc z nianią, bo byłaś z nowym facetem.
Myślisz, że nie widziałem tego białasa? To on kupił ci furę?
Nie twoja sprawa.
- Porozmawiajmy o rodzinie. - Nie jesteśmy rodziną.
Matka, ojciec i syn.
Matka, syn i przemocowy ojciec.
- Okrutne. - Prawdziwe.
Zaprzepaścisz wszystko, bo którejś nocy za dużo wypiłem?
- Odjeżdżam. - Daj spokój.
Przecież coś nas łączy.
Nie brakuje ci tego?
- Przestań. - Mnie brakuje.
Tutaj kończy się każdy twój pomysł
dotyczący nas.
Nie waż się mnie tknąć. Jasne?
Mam prawo widywać syna.
A on ma prawo do alimentów. Nie pojawiaj się bez forsy.
Zmieniłaś się.
Jesteś zupełnie inna.
Powinnam to zrobić dawno temu.
Suka.
Suka!
Cześć, dzieciaku.
Mam twoje tabletki.
Następnym razem pukaj.
A ty zamykaj drzwi. Nie ma za co.
Zapas na trzy tygodnie,
choć zmiana jednego nałogu
na drugi nigdy się nie sprawdza.
Nie wyglądasz najlepiej.
Ktoś cię pobił?
- Nic mi nie jest. - Wyglądasz okropnie.
Cholera.
- Co to takiego? - Nic.
Jakieś wariactwo.
Tak przewidujesz wyniki?
To nic takiego.
Daty na kilka miesięcy do przodu.
Nie...
Nie.
Daj mi wskazówkę.
Możesz wyjść? Proszę.
Daj mi wskazówkę albo powiedz, co wypisałeś na ścianie.
Dobra?
Masz to wszystko, a rzucasz mi ochłapy.
Gdyby nie ja,
gniłbyś w więzieniu. Wiesz o tym.
Już dobrze.
Jestem.
Obudź się. Słyszysz?
- Nie. - Obudź się.
Zostaw mnie!
Nie!
Obudź się!
Panno Warton.
Oficer Conniker, próbowałem się skontaktować.
Chcę porozmawiać o incydencie przed biblioteką.
- O czym? - O chłopcach, którzy panią zaatakowali.
Nie wniosła pani oskarżenia. To się zdarza.
Widziałem nagranie.
Skopała im pani tyłki.
Nic pani za to nie grozi.
Jestem pod wrażeniem.
Chcę o tym zapomnieć.
Szukała pani pomocy?
- Nie potrzebuję jej. - To czemu mieszka pani z opiekunem?
- Słucham? - Nie obwiniam pani,
ale musi pani wiedzieć,
że spoufalanie się z podopiecznym, zwłaszcza takim,
który ma problemy rozwojowe...
Wyglądam, jakbym je miała?
Nie mnie to oceniać.
Mówię tylko, że to podstawa do zwolnienia lub pozwania do sądu.
Musi pani rozumieć konsekwencje.
- Odbierze pani? - Tak, przepraszam.
Marcy.
Co się stało? Nic mu nie było.
Koszmary.
Zbyt realistyczne.
Kiedyś omal mnie nie zabił.
Zaszyję cię jeszcze raz.
Mamy ich.
- Kogo? - Znajomych z wczoraj.
- Są tutaj. - Trop prowadził poza miasto.
Poszperałem.
Sprawdziłem tablice rejestracyjne.
Auto należy do sierżanta Ricka Halla.
Służył w Iraku, mieszka w Portland.
Wysłałem tam kilku agentów. Od tygodni nie był w domu.
Sprawdziłem go w bazie danych.
Ma trzy nieruchomości. Mieszkania w Austin, Vancouver
i magazyn w mieście.
Sprawdziłem nagrania z kamer miejskich.
I...
Dobra robota.
Wystąpmy o nakaz.
Załatwiony. Szykuj się.
Spotkamy się na dole.
Marcy, tu MacLaren.
Sam nie wiem...
Słyszałam od MacLarena.
FBI jest w drodze. Mamy 20 minut.
- MacLaren dla nich pracuje? - Krył nas, jak mógł,
ale jego partner wpadł na twoje nazwisko i samochód.
Powiedz mu, żeby ich zatrzymał.
Nie może, bo się ujawni.
- Tracimy czas. - Jaja sobie robisz?
- Luka nie powinien się ruszać. - Będę przy nim.
Nic mi nie jest.
- Zbierajmy się. - Są w drodze. Ruszajmy.
Zapomnijmy o karierze sportowej
i skupmy się na ocenach.
- Kariera wystarczy. - Odłóżmy to na chwilę.
Trevor musi poprawić stopnie,
jeśli ma skończyć szkołę.
Za trzy minuty przed budynkiem.
Jesteś gotowy?
Dam radę.
Carly cię odbierze.
Powinien ograniczyć oglądanie pornografii.
Dobrze.
- Zawstydzasz go. - Jaki ojciec, taki syn.
Z pewnością woli pani porozmawiać beze mnie.
Chcę tylko powiedzieć,
że zamierzam poprawić oceny
i nie będę więcej grał w football.
- Co? - Wybacz, Gary.
- Dziękuję za wasz czas. - Nie skończyliśmy.
- Trevor. - Będziesz grał!
Od wypadku bardzo się zmienił.
Mogę?
- Podniesiesz się? - Tak.
Chodź.
OK.
Kroplówka powyżej serca.
OK.
Czy to Carter?
Ocalił ci życie.
Powyżej serca.
Ostrożnie. Rana jest świeża.
Dobra.
Idziemy.
Są niebezpieczni. Zachowajcie ostrożność.
Oddychaj. Kiedyś to uwielbiałeś.
Byłem głupi.
Wycofać się!
Jesteś cały?
Wezwijcie karetkę!
Mogłeś nas ostrzec.
- MacLaren też musiał być zaskoczony. - Mogą być ranni.
Nie miałem wyjścia. Za dużo dowodów.
Czy to dziecko?
- Czyje? - Moje.
Zabierasz je na misje?
Jakoś musiałam ocalić ci tyłek.
Ma twoje oczy. Naprawdę.
Mam nadzieję, że da się naprawić.
- Dzieciak wie, co robi? - Jest starszy niż my wszyscy.
Pojebało cię? Omal nie zabiłeś moich ludzi.
Twoich?
Masz gdzieś protokół numer 3?
- Ktoś zginął? - Ledwo się wywinąłem.
A jednak żyjesz.
Gdybyś zrobił swoje, FBI by nas nie znalazło.
Forbes to dobry glina.
Mogłem poczekać, aż otworzy drzwi.
- Słucham? - To była nasza baza.
Musiałem pozbyć się dowodów!
Omal nas...
Już po wszystkim. Żyjesz.
Tak.
Wyglądasz na wykończoną.
Przeżyję. Pacjent również.
- Ciężka sprawa. - Ale damy radę.
- Ja myślę. - Nie tym tonem.
- Bo co? - Dość!
Potrzebują czasu.
Dajmy im trochę przestrzeni.
Co tam?
Jestem uziemiony.
Chciałam mu przyłożyć.
- Ale się powstrzymałam. - Nie ty jedna.
Dyrektor uważa,
że warto ich ocalić, ale...
Muszę wracać do pracy. Wybuch przyśpieszy śledztwo.
Zadzwonię do opiekunki.
Mogę skorzystać z komputera?
- Czego potrzebujesz? - Poradzę sobie.
Muszę ustalić współrzędne przekazania sprzętu.
- Proszę. - Ależ dziękuję.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Dzięki.
Od kiedy miewasz koszmary?
Od dziecka.
- Trudno to pojąć. - Wiem, jak to jest.
Mój brat miał je bez przerwy.
Brat?
Odpocznij.
- Możemy porozmawiać? - O czym?
Gdy byłam mała, ewakuowano mój schron.
- Rozdzielono mnie z bratem... - I?
I...
Pamiętam, że miał koszmary.
Niewielu je miewa...
„Zostaw przyszłość w przeszłości”.
Rozumiem, ale...
Nic nie rozumiesz. Żadne z was nie rozumie.
Było nas pięcioro. Tak jak was.
Wszystkim się udało,
co nie zdarza się często. Zostało nas dwóch.
- Co to oznacza? - Dwóch do odstrzału?
Od dawna wykonujemy polecenia dyrektora,
budujemy urządzenia, fałszujemy wybory, ratujemy ludzi,
zabijamy ich...
W przyszłości też brudzą sobie ręce.
Żeby przeżyć w tej robocie,
musicie się skupić.
- Jesteśmy skupieni. - Czyżby?
Zachowujecie się jak turyści.
Ten tutaj to ćpun. Myślisz, że nie rozpoznam śladów?
Martwisz się, że starzy cię uziemili.
Taktyk zabiera na misję dziecko,
a MacLaren nie wie, po czyjej jest stronie.
Mamy być po tej samej.
Musicie być oddani misji.
Bezwarunkowo.
Liczy się tylko protokół numer 1.
Nie rozumiecie tego, bo macie gówniane priorytety!
Wybierzcie, po której jesteście stronie,
bo nie będę mógł wam zaufać.
Jakiś problem?
- Nie. - Tak.
Uważa, że nie wiemy, co robimy.
Chcę pomóc wam zrozumieć sytuację.
Rozumiemy ją.
- Naprawdę. - Mam nadzieję.
- Puk puk. - Kat.
- Naprawdę tu jesteś. - Pisałem ci.
Owszem. Co za romantyzm.
Skoro to dzień naszej randki
przyniosłam chińszczyznę.
- Wegetariańska. - Romantycznie.
Przepraszam za dziś. Jestem zawalony.
Brakuje nam ludzi.
Zawsze chętnie dzieliłam się tobą
z twoją pracą.
O ile tylko o nią chodzi.
To znaczy?
Minęło bardzo dużo czasu...
Wiem.
- Wciąż wyglądasz okropnie. - Dzięki.
- Kto to? - Przyjaciel.
- To wóz policyjny? - Podobny, prawda?
- Który to? - Ten.
Dzięki za pomoc.
Klucze.
- Gdzie forsa? - Przelałem.
Czynsz, ale nie osiem procent prowizji.
Czego?
I jutrzejsze zakłady.
- Dałem ci wczorajsze. - Jestem ambitny.
- Nie mogę tego robić. - A ja nie mogę być chłopcem na posyłki.
Okaż trochę szacunku. Załatwiam dla ciebie mnóstwo spraw.
Przynoszę prochy, pokazuję domy...
Nawet nie mówisz, jaki masz system.
Dziesięć procent.
- Ile to będzie? - Klucze.
- Dla kogo ten dom? - Dla podróżników w czasie.
Znowu oni?
Lepiej, żebym nie wiedział. Trzymaj.
Cieszę się, że tak wyszło.
Że dostałeś kulkę? Czemu?
Byłem ostatni.
Pozostali oberwali co najmniej raz.
Myślałem, że nie daję z siebie wszystkiego.
Hall wszystkim to wmawia.
Jest surowym przywódcą,
ale zrobię dla niego wszystko.
Twój gospodarz ma rodzinę?
Właściwie nie.
Jest David,
który się nią opiekował,
zanim przybyłam.
Kamerdyner?
Jesteś bogata?
Nie. Potrzebowałam pomocy.
A ty? Masz żonę albo dzieci?
Udało się.
- Wygląda inaczej. - Zadziała.
Znaleźliśmy wam kryjówkę. Idziemy.
Myślałem, że jesteśmy po tej samej stronie.
- Nie chcę być w tym samym pokoju. - Dogadamy się.
- Gdzie Luca i Marcy? - Poszli na spacer,
żeby Luca nie dostał zakrzepicy.
Poczekamy, aż wrócą.
Tego chce dyrektor?
Tylko pytam.
Otrzymałeś instrukcje, by przenieść mój zespół?
- Nie. - Dyrektor połączył nas z jakiegoś powodu.
Więc czemu to robisz?
- Protokół numer 6. - Harcerz podpiera się protokołem.
Znam zasady.
„Zespoły działają osobno, chyba że zarządzono inaczej”.
Właśnie zarządzono inaczej.
Wiesz, że jestem starszy stażem. Powinienem dowodzić.
- MacLaren. - Zidentyfikowaliśmy cztery ciała.
Rosjan i faceta z magazynu.
Dwóch wciąż jest na wolności.
Jeden to Rick Hall, a drugi?
Kamera złapała go na East Endzie.
Wysyłam zdjęcie.
To Luca Shun.
Przez 15 lat był szefem kuchni.
Potem raptem oskarżono go o napaść.
Jestem na tropie Halla.
Dam znać.
- Forbes? - Mówiłem, że jest dobry.
Marcy, musicie wracać.
Może wyłączyła komunikator. Poszukam jej.
- Sprawdzę okolicę. - Siedź.
Jesteśmy.
- Co jest? - FBI was namierzyło. Przeszukują okolicę.
Gdybyśmy mieli wtykę...
Nie narażę zespołu. Wynoście się.
Misja jest najważniejsza.
To tylko przekazanie komponentu,
więc go przekaż i wyjedź.
Mam proste rozwiązanie.
Musi odejść.
- Kto? - Dokąd?
Forbes. Za dużo wie.
- Ma zniknąć. - Nie zabijemy go.
Znam właściwych ludzi,
choć to oczywiste, że dyrektor chce, bym dał ci nauczkę.
Mogę ci pomóc,
ale lepiej udowodnij, że jesteś do tego zdolny.
Więc...
mamy jakiś problem?
- Nie. - Zaprzeczasz, że jestem starszy stażem?
- Nie. - Oczywiście.
Przecież przestrzegasz zasad.
Wspaniale.
Zajmiemy się akcją, a ty załatw Forbesa.
Wezmę wasz samochód.
- Wypożyczę inny. - Jak chcesz.
Tylko zwróć go z pełnym bakiem.
Zabawny typ.
Gdy skończymy, porozmawiamy sobie
na temat nowej współpracy.
- Forbes. - Tu Mac.
- Masz coś? - Być może.
Spotkajmy się.
Wyślę ci lokalizację. Szczegóły w cztery oczy.
- Za godzinę? - Dobrze.
W porządku?
Jak nigdy.
Do zobaczenia.
WSPÓŁRZĘDNE POTWIERDZONE
Gotowe.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Wiem.
Ale nie sądziłam, że do tego dojdzie.
Pomyśl, jak się czuje MacLaren.
To jego zadanie.
Nie musi nic robić.
Dyrektor nie wydał rozkazu.
Jesteś pewien?
To tutaj.
Lekarka uważa, że jest twoją siostrą.
Mówiła mi. Oby miała rację.
Nie myśl o tym.
Musisz być lojalny.
Wiesz, że jestem.
- Martwi mnie MacLaren. - Bez obaw.
Znam ten typ. Wykona polecenie.
- A jeśli nie? - Będzie musiał zniknąć.
FBI!
Ręce do góry!
Sukinsyn.
Wysiadaj.
Kontakt!
Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane przeciwko tobie.
Przeszukajcie auto.
Czysto.
Przepraszamy za zmianę miejsca.
- Gdzie tamten zespół? - Miał kłopoty.
Polecono nam przejąć misję.
Komponent został uszkodzony.
- Ale go naprawiliśmy. - Wystarczy, że działa.
Helios nie jest daleko.
- Samochód był pusty. - Tak?
Nie szkodzi. I tak ich wsadzimy. Zastanawiam się tylko...
- Co tu robili? - Spytam ich jutro rano.
Dobrze.
- Świetna robota. - Wzajemnie.
Cześć...
Chciałem tylko omówić sytuację.
Nie sądziłem, że kiedykolwiek zdradzę innego podróżnika.
Ale nie mieliśmy wyboru.
Wkrótce się dowiemy, czy dyrektor podziela nasze zdanie.
W każdym razie...
Dziękuję, że mnie popraliście.
Odpocznijcie.
Możesz zostać?
Nie powinienem.
OK.
Powiedz, że postąpiliśmy słusznie.
Wierzę, że tak.
Ale to się okaże.
To prawda.
Napisy: Karolina Biniek