NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Dotarliście.
Zaczynajmy.
Jakieś problemy?
Informacje o moim gospodarzu były nieprawdziwe.
Wiedzieliśmy, że przejęcie żyć z zeszłego wieku
to nie spacer po parku.
Powinieneś się po nim przejść. Jest uroczy.
Da się zrobić.
Komunikatory gotowe.
- Słychać? - Głośno i wyraźnie.
- Kiedy je zrobiłeś? - Po szkole.
Gotowi?
Stać!
WYBUCH ANTYMATERII ZA 46 MINUT 57 SEKUND
Materiał jest bezpieczny.
Padła sieć energetyczna.
Zasilanie awaryjne wytrzyma tylko kilka godzin.
Podczas transportu uszkodzicie zbiornik.
Im dalej odjedziemy, tym lepiej.
Bzdura.
Nie chodzi o bezpieczeństwo. Chcecie nową broń.
- Gotowi do załadunku. - Przyjąłem.
Pani doktor.
Ładujcie.
- Agent MacLaren? - Tak.
Wzywał pan posiłki.
Musieliśmy zastrzelić podejrzanego.
Tam leży.
Na dachu zamknięto policjanta.
Zajmiemy się tym.
Podróżnik 3185.
- To wasz zbiornik. - Mieliśmy spotkać się po drodze.
Plany się zmieniły. Jesteś nowy?
Przybyłem sześć minut temu.
Uratuj świat.
Dzięki.
Żadnej presji.
WYBUCH ANTYMATERII ZA 12 MINUT I 25 SEKUND
Zbliża się konwój.
Przyjąłem. Zajmujemy pozycje.
Mijają nas.
Majorze, zbiornik...
- Nie wytrzymuje. - Co?
- Mikrozniszczenia. - Miała rację.
Niezupełnie, ale nie dojedziemy do celu.
Dojdzie do silnej eksplozji.
Stać.
Detonacja jest nieunikniona.
Odejdźcie najdalej jak to możliwe.
Przyjąłem.
Wilson!
Z przodu czysto. Będę za tobą.
- Odjedziemy jak najdalej. - Dogonię was.
Ruszaj.
Nie jedzie pan za nim?
No co?
Nic. Przyglądam się.
Cóż, wygląda jak na zdjęciu.
Co myślisz o starszych mężczyznach?
Zadałam sobie to pytanie,
- gdy agent MacLaren do mnie przyszedł. - Słucham?
Jest do ciebie podobny.
Wydawało mi się, że rozmawiam z tobą.
- Nie był tak czarujący. - Był.
Chciałam go ostrzec, żeby nas nie śledził.
Następnym wolnym gospodarzem był spasiony sprzedawca mięsa,
więc dzięki, że milczałaś.
Ale...
ten jest zbyt delikatny.
Podoba ci się?
Nie ma na to bezpiecznej odpowiedzi.
- Ciężarówka nadjedzie za minutę. - Jesteśmy na pozycji.
Uciekają z pola rażenia.
Nie ma obstawy.
No dobra.
Potrzebuję pomocy.
Droga miała być czysta.
Zakłócam jego radio.
Słyszy mnie ktoś?
Proszę stąd odejść.
Powiedziałem, żeby...
Nieprzytomny.
Masz?
Transfer zakończony.
Pośpieszcie się.
HISTORYCZNY CZAS EKSPLOZJI ZA MINUTĘ
Ładunek na miejscu.
OK.
HISTORYCZNY CZAS EKSPLOZJI ZA 18 SEKUND
- Mamy 40 godzin. - Poszło tak, jak się spodziewałem.
Właśnie zmieniliśmy historię.
Uratowaliśmy 11 tysięcy ludzi.
Oprócz kierowcy.
Tego nie mogliśmy zmienić.
Dziś o 8.30
przekażemy antymaterię przywódcy zespołu
i zakończymy pierwszą misję.
- Philip i ja to załatwimy. - Bo?
Cóż.
Trevor ma szkołę,
Carly dziecko, a ty żonę, którą musisz poznać.
A tak, żona od jedenastu lat...
Przekażcie materiał. Spotkamy się później.
Odwiozę cię. Świetna robota.
Miałaś coś wspólnego z brakiem prądu?
Nie.
A z FBI?
Rozmawiałem z jakimś agentem.
Nie zdarza mi się to zbyt często.
- Z MacLarenem? - Tak.
Ulży ci, jeśli powiem, że z nim pracuję?
Bardzo.
To ma sens.
Zatem wszystko w porządku?
Tak.
Późno już.
Jedno pytanie.
Dlaczego tu jesteś?
W moim mieszkaniu.
Ze mną.
Z czasem będę potrzebowała twojej pomocy.
Pomocy?
Niewielu osobom ufam.
- Ale jeśli nie mogę... - Nie...
W porządku.
Szkoda, że nie wejdziesz. Zatrudniłam opiekunkę.
Będziemy musieli poczekać, aż...
Zgadza się. To ty.
ODPRAWIŁEM OPIEKUNKĘ. JEFFERY JEST ZE MNĄ. MUSIMY POGADAĆ. JEFF
Nie mogłeś przyjść na górę?
Nie chciałem cię budzić.
Ciężka noc?
Długa.
Proszę.
Dzięki.
Mleko się skwasiło? W nocy nie było prądu.
Później pojadę do sklepu. Odebrać pościel dla twojej mamy?
Kogo?
Dobre mleko.
- Krowie. - A jakiego się spodziewałeś?
Nie wiem, czy spotkamy się w weekend, ale mogę odebrać.
Jasne, świetnie, Kathryn.
Kathryn?
Co?
Nie mówiłeś tak od czasu pierwszej randki.
Właśnie...
Zdrzemnij się.
Nie możesz prowadzić w takim stanie.
Muszę lecieć.
Dziś ważne spotkanie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Miłego dnia.
- Kat. - Zdrzemnij się.
- Wstawaj! - Wstaję!
Już wstałem!
Śniadanie na stole.
Tu Marcy. Spotkamy się na miejscu.
Nie wymykaj się.
Chcę, żebyś pojechała ze mną do szpitala.
Nie.
Nie?
Nie możesz udawać, że dwa dni temu nie miałaś ataku.
Cokolwiek się dzieje, to nie żarty.
Nie będę udawał, że nic się nie stało.
Musisz pójść do lekarza.
Jestem lekarzem.
Słucham?
Wiesz, co powie lekarka?
Że miałam napad nieświadomości,
a sygnały elektryczne w moim mózgu
powtarzały się co trzy sekundy.
Dokładnie takie przypadki mają dzieci.
Zrobi rezonans magnetyczny, bo mój stan pewnie się pogorszy.
Czemu nie powiedziałaś?
Bo...
to nie wszystko.
Daj mi wskazówkę. Cokolwiek.
Wciąż jestem twoim opiekunem.
Który dzisiaj? Trzynasty?
Około południa w Oregonie rozbije się niewielki samolot.
Będą cztery ofiary śmiertelne.
Jeśli się mylę, pójdę do szpitala.
OK?
Czegoś takiego nie da się przewidzieć.
Zatem pójdę z tobą do lekarza.
- Zgoda? - Nie. Daj mi numer komórki.
- Nie mam. - Nie masz?
Pewnie zastrzegłaś.
Bierz. To prezent dla kogoś...
Nieważne.
Weź i odbieraj moje telefony.
ZGON ZA 43 SEKUNDY
ZGON ZA 15 SEKUND
Witamy w XXI wieku.
Jestem podróżnik 3569.
Cholera.
- I jak, szefie? - Co?
- Baza operacyjna. - Zachwycająca.
- Nie było posłańca? - Zauważyłabym dziecko.
- To miało być proste przekazanie. - Dyrektor nie wiedział o tabletkach.
- O czym? - O śmiertelnej dawce fentanylu.
W razie gdyby nie zdołał pociągnąć za spust.
W raporcie napisano, że umarł od strzału w głowę.
Nikogo z nim nie było?
Nie. Szukaliśmy.
Nie panikujmy. Dyrektor wybierze nowego kandydata.
Jeśli jakiś będzie dostępny.
- Zapamiętałeś wszystkich w okolicy? - Wszystkich.
Ilu od 8.30?
Dzisiaj jest kiepski dzień.
Budowlaniec został porażony prądem.
Świetny gospodarz, ale podróżnik nie uniknąłby porażenia.
Wiadomość o jego śmierci jest już w sieci.
Za parę godzin - nieudana operacja.
Ile mamy czasu?
Trzydzieści godzin.
Wywieźmy antymaterię poza miasto.
Dyrektor na pewno chce jej do czegoś użyć.
Pewnie jako źródła energii.
Pozostałe zespoły muszą nas znaleźć.
Wyślę SOS przez ukrytą sieć,
ale FBI może go zobaczyć.
Wiesz o tym.
Spróbuj. Odwrócę ich uwagę.
Jeśli znajdziemy dodatkowe źródło energii,
zyskamy trochę czasu.
Dobrze.
Porozmawiam z podróżnikiem, który był dostawcą.
- To dobry pomysł? - Nie.
Delaney.
Major Gleason, miałem zadzwonić.
Liczyłam, że już się nie usłyszymy. Jak zabawa?
- Nie dostaliśmy materiału. - Jak to?
- Odjechaliście z nim. - Też tak sądziłem.
Czemu nie planuje pan eksplozji?
Eksplozja była, ale nie taka, jaką planowaliśmy.
Kiedy?
W drodze do bazy.
Ilu zabitych?
Kierowca zapadł w śpiączkę,
ale wybuch powinien mieć siłę
- kilku megaton. - O co mnie pan oskarża?
Materiał nigdy nie istniał
albo go pani ukryła. Musimy pogadać.
Będę w pobliżu.
Do zobaczenia.
Pa.
Protokół numer 6.
Policjant i agent nie mogą rozmawiać?
Nie mów o sobie w trzeciej osobie.
To ma związek z FBI?
O ile nie chcą, żeby w mieście wybuchła antymateria...
Poważnie?
Przybył posłaniec? Masz pozwolenie od dyrektora?
Odsuń się.
Podróżnik przedawkował.
Czekajcie na instrukcje od posłańca
lub podróżnika.
Co mam powiedzieć?
Gdzie jest zespół, który miał przejąć materiał?
Nie wiem i nie powinnam wiedzieć.
Rozumiem, że jesteś nowy
i dostałeś trudne zadanie.
Siedzę tu od roku, czasem się nie udaje.
Dlatego jesteśmy pogrupowani.
- Zespoły są na całym świecie. - Dlatego jest protokół numer 6.
Ale pomóż mi.
Mamy wywieźć materiał na pustkowie
czy ryzykować zniszczenie miasta?
To trudna decyzja. Nie pomyl się.
Gdyby nie umiejętności pilota,
nie skończyłoby się
na czerech ofiarach śmiertelnych.
Na szczęście udało mu się wylądować.
Nazwiska ofiar nie zostały ujawnione.
W porządku? Pocisz się.
Wolałbym nie trzymać w domu bomby.
Philipie. Chyba jesteśmy gotowi.
- Masz komórkę? - Tak.
Kto dzwoni?
Mój opiekun.
- Tak? - Skąd mogłaś o tym wiedzieć,
jeśli nie maczałaś w tym palców?
- Nie mogę powiedzieć. - To jakieś szaleństwo.
Skoro doszło do wypadku, nie idę do szpitala.
Nie spodziewałem się tego.
Prosiłeś o wskazówkę, więc ci ją dałam.
- Muszę iść. - Jeszcze jedno.
Czy ta sprawa z FBI jest niebezpieczna?
To zależy.
Co się dzieje?
- Co jest? - Ręce mu się trzęsły.
Chyba doszło do zwarcia.
Serce nie bije. Przynieś moją torbę.
Marcy!
Marcy.
Philipie, nie zostawiaj nas.
Marcy.
Marcy?
No dalej.
Wrócił.
Mów.
Nie dodaliśmy czasu.
Straciliśmy i nie zostało go wiele.
Nie wiem, co się stało. Ręce mi odskoczyły.
Zmniejszyłeś pojemność kondensatora.
- Przepraszam. - Możesz zacząć od nowa?
Za mało czasu.
Co powiedziała Boyd?
Że naruszyłem protokół 6 i to nie jej sprawa.
Musimy wywieźć materiał jak najdalej stąd.
Gdyby tego chciał dyrektor, wysłałby nam wiadomość.
Zatem istnieje inne rozwiązanie.
Mamy pięć godzin.
Musimy wywieźć antymaterię
w bezpieczne miejsce.
Wiem, dokąd.
To oczywiste.
Tam, gdzie powstała.
Do laboratorium? Oszalałeś.
Czyżby?
Stworzono je do przechowywania antymaterii.
To tylko pół godziny drogi stąd.
Zespół, który miał ją zabrać, z pewnością ma inne plany.
Plany się zmieniają.
Znajdziesz mapę laboratorium na tym antyku?
Po pierwsze to najnowsza technologia.
Po drugie mogę się włamać do głównego systemu.
Śmiało.
Nie chcę się czepiać, ale...
Jak unikniemy Delaney?
Naruszyłem protokół 6, więc może jej powiem?
- O nie. - Co jest?
Mama wie, że nie poszedłem na test.
Wszedłem.
Mogę wyłączyć zabezpieczenia i zasilanie.
Najskuteczniej byłoby wylać wodę
ze zbiornika w budynku 26. Jak myślisz?
Kurwa mać.
Do zobaczenia.
Nie daje za wygraną.
Odpuścił.
Po co bibliotekarce opiekun?
Tożsamość mojego gospodarza była błędna.
Profil stworzono jako ćwiczenie,
a my wzięliśmy go za źródło informacji.
Marcy jest...
opóźniona w rozwoju i znajduje się pod opieką państwa.
I to nie jest kłopot?
Któregoś dnia...
z pewnością umrę.
Powiem MacLarenowi, gdy postawię właściwą diagnozę.
Ktoś musi wiedzieć. W razie kolejnego ataku.
Wszyscy nosimy brzemię. Twoje nie jest lżejsze.
Jestem lekarzem. Znam objawy.
- Radzę sobie. - Weź działkę, zanim wyjdziemy.
Żeby nie trzęsły ci się ręce. Dzisiaj nie możesz rzucić.
Nie mam ochoty współpracować z morderczynią.
Z Delaney? Przecież zmieniliśmy historię.
Stworzyła najbardziej śmiercionośną broń w dziejach.
- Gdyby nie wojsko... - Bzdury.
Delaney była kozłem ofiarnym.
- To ich zbiornik nie wytrzymał. - Widziałam ją w filmach dokumentalnych.
Czarująca niczym wiedźma.
Tutaj w lewo.
Jak leci?
Podobno zalało budynek 26.
- Dokumenty. - Jasne.
Czternaście galonów na minutę.
Czas leci.
Jedźcie.
Dzień dobry, ja z nimi.
- Ruszaj. - OK.
Włamałem się do systemu zabezpieczeń.
- Teren pusty. - Miejcie oczy otwarte.
Idziemy.
Interfejs jest na górze.
Ani kroku.
Cholera.
Drzwi od południa. Idź.
Zakręciłam zawór, który rozszczelniono zdalnie.
Major nie miał jaj, żeby załatwić to samemu?
Ten, który zabrał antymaterię?
To my ją ukradliśmy.
Materiał jest w czarnej torbie.
Takiej małej? Raczej nie.
Jest dość ciężka.
Moja wspólniczka ma cię na celowniku.
Marcy, skierujesz laser na mnie?
Wczoraj zapobiegliśmy tragedii.
Musimy włożyć materiał na miejsce.
Kim jesteście?
MacLaren, FBI.
Mój zespół ma powstrzymać wojsko
przed stworzeniem najpotężniejszej broni w dziejach.
Dzieciak jest agentem?
Wszyscy są ekspertami.
Uprawnienia?
Ocaliliśmy tysiące istnień
i zatrzymaliśmy wyścig zbrojeń,
ale nasz zbiornik ma ograniczoną pojemność baterii.
Pokaż.
Powinien tak migać?
Nie ma czasu.
Jak stworzyliście tak mały, stabilny zbiornik?
Ktoś przyszedł.
Tylko kierowca.
- Wojskowy. - Przyjąłem. Nic nie rób.
Mamy gościa.
Gleason. Myślałam, że kradniecie dla niego.
- Ile czasu? - Nie ma zegarka. Kilka minut.
Wybuchnie bez ostrzeżenia.
- Spław go. - Jak zawsze.
Idziemy.
- Gdzie pracownicy? - Doszło do przecieku.
Poszli do domów. Ci sprzątają.
Możecie się ulotnić?
Nie trzeba. Wracajcie do pracy.
Mają w dupie naszą rozmowę, a ja nie chcę zostać sama.
To tak, jak ja.
Materiału tu nie ma. Proszę wyjść.
Nie mamy czasu.
Czekaj.
Skoro go nie ma
i nigdy do mnie nie trafił,
zostaje jedna możliwość...
Co to za dźwięk?
Skłamałam.
Broń nigdy nie istniała.
Materiał się kumulował,
ale gdy tworzyliśmy antycząstki, dochodziło do mikrozniszczeń.
- Musimy go zdjąć. - Czekaj.
Nie chciałam stracić dofinansowania. Myślałam, że robimy postępy.
Nie ma czasu.
Wzięliście może miligram.
Nie było łatwo się przyznać,
ale muszę powiedzieć, że nieźle się bawiłem.
Chcemy, żeby kontynuowała pani badania.
Jeszcze się zobaczymy.
Może pan teraz odejść?
Oczywiście.
Major wychodzi.
Sto dwadzieścia megaelektrowoltów?
Jest naładowany.
- Jak długo to potrwa? - Nie wiem.
Gotowe.
Myślałem, że będzie gorzej.
Nie.
Pusty.
10,3 gramy stabilnej antymaterii.
- Blisko było? - Nie wiadomo.
Pewnie tak.
- Nie wie pani, jakie to ważne... - Gówno, a nie FBI.
Kim jesteście?
Blondyna ma 20 lat.
A technologia, którą mieliście ze sobą, nie istnieje.
Jak widać, istnieje.
Pracuję dla FBI.
Operacja jest ściśle tajna.
Odezwiemy się. Na razie materiał musi być bezpieczny.
Na razie? Co to znaczy?
Nie może trafić w ręce wojska.
Proszę posłuchać.
Gdyby potrzebowała pani pomocy, to mój numer.
Pewnie zadzwonię pierwszy.
Czekam z niecierpliwością.
Byliśmy o włos od interwencji.
- Ocaliła mu pani życie. - Gleasonowi?
Świetnie. Co za ulga.
Dostałeś mojego SMS-a?
Tak. Przepraszam.
Byłem zajęty.
Lekarze uprzedzali, że dojdziesz do siebie.
Robiłem herbatę. Chcesz?
Poproszę.
Więc...
uratowałaś go?
Przeprowadzałaś resuscytację
na niejakim Philipie.
Doszło do zatrzymania akcji serca.
Potem padł telefon i już nie odebrałaś.
Nic mu nie jest.
Dobrze.
Co robisz jutro?
Myślałam o tym, co mówiłeś. Pójdę do szpitala.
Mam cię zabrać?
Czy...
zjedziesz po linie ze śmigłowca?
Możesz mnie zabrać.
Proszę.
Przepraszam za spóźnienie.
Dziękuję.
Do jutra.
Wiem, wiem...
Wróciłem.
Mój mąż spędzi wieczór w domu?
Niemożliwe.
Miła niespodzianka.
Otwórz. Naleję wina.
Podróżnik 3468.
Rezultat misji zaakceptowany.
Dalsze naruszanie protokołu może skutkować postępowaniem karnym.
Koniec wiadomości.
- Kim pan jest? - Gościem, który kupi ciasteczka.
Pół godziny temu sprzedałaś mi dwa pudełka.
Już tu byłaś.
Do widzenia.
Weźmiesz je do pracy,
żebym wszystkich nie zjadła.
Skoro nalegasz.
Jak ci minął dzień?
Wiesz co? Był nudny.
Lepiej opowiedz mi o swoim.
Ze szczegółami.
Napisy: Karolina Biniek