Ik zie je.
Toen ik een klein meisje was,
Ik stelde me voor dat er niets was waar je bang voor was.
Je was onverwoestbaar.
Er was niemand en niets dat je ooit pijn zou kunnen doen.
Er was niemand en niets dat je me ooit zou laten kwetsen.
Toen ik een klein meisje was, was jij een koning.
En alles wat ik kende was jouw koninkrijk.
Ik denk dat wat ik vraag is...
waar is die man gebleven?
Nou,
ik haat het je dit te vertellen, maar...
je was niet erg slim als kind, Emily.
Ik had je alles kunnen vertellen en je zou het hebben geloofd.
Ik denk dat we allebei weten dat dat niet waar is.
Eh, en waarom denk je dat
ik nergens bang voor was toen je een klein meisje was?
Ik was bang voor alles wat niet vast zat
toen je een klein meisje was.
Ik ben er alleen goed in geworden om tegen je te liegen.
Ja, dat klopt.
Tot voor kort.
Ik heb 't opgemerkt.
Je klinkt niet als jezelf.
Je bent afgeleid als we praten.
Je slaapt niet.
Ik vraag je alleen wat het verschil nu is.
Ik weet het niet. Iets, weet je, 't klopt niet.
Luister, als dit gaat over waar ik denk dat het over gaat,
dan begrijp ik waarom het je bang maakt.
Maar volgens mij maak je het goed.
Tenzij er iets is dat je me niet vertelt.
- Is er iets dat je me niet vertelt? - O, sorry.
Nee. Nee, natuurlijk niet. Uh...
Ik moet ervandoor, lieverd. Ik bel je wanneer ik kan.
- Oké. - Oké.
- Tot ziens, ik hou van je. - Tot ziens. Ik hou van je.
Ze is er vrij zeker van dat alles in orde is.
Hmm.
Nou...
laten we gaan.
Meneer Chase?
- Ja. - Hoe voelt u zich vanmiddag?
Dave en Carol.
Wie zijn... Oké. Oke ik snap het.
Dave en Carol zijn uw honden.
Ik raakte een beetje in de war.
Waarom? Omdat ze namen hebben?
Nou, omdat ze namen van mensen hebben.
Weet u, dat zijn... dat zijn de namen van mensen.
O, in dit geval niet.
Juist. Weet u wat?
Waarom beginnen we niet gewoon opnieuw?
Eh, goedemiddag, meneer Chase.
- Ik zie dat u uw honden in de... - Eh, Dr. Howard vond...
dat nooit erg, weet u. Ik neem ze overal mee.
Ja, ik ben Dr. Howard.
O. Kijk, dat denk ik niet.
- Oké. - Eh...
Ik vermoed dat u mijn moeder verwachtte.
Ik verwachtte de Dr. Howard
die ik nu al 17 jaar spreek.
Waar zou ze kunnen zijn?
Nou, ze ontvangt patiënten alleen nog op donderdag.
- Donderdag? - Ja.
Eh, op haar leeftijd, vond ze het
moeilijk om het tempo bij te houden,
maar ik weet zeker dat u daar alles van weet, toch?
Oké. Eh...
We hebben u vandaag uitgenodigd om over enkele resultaten te praten.
- O. - Het lijkt erop dat u hier onlangs
een volledige preventieve screening hebt ondergaan.
Ja, we hebben fysieke, cognitieve en volledige lab-uitslagen.
Ik doe het cognitieve meestal niet zonder een verzoek.
- Ja, ik heb erom gevraagd. - O, oké.
Eh...
Ervaart u symptomen?
Mm. Is het niet de aard van cognitieve stoornissen...
dat je ze niet opmerkt?
Niet altijd.
Wel...
ook niet nooit.
Nee, ik heb geen symptomen ervaren.
- Ik voelde me meer gespannen. - Hm.
Opgewonden. Eh...
Ben misschien soms wat kwijt.
Mijn vrouw...
Ze heeft dit meegemaakt, dus als ik het niet had
opgemerkt, denk ik niet dat zij dat zou hebben gedaan,
dus ik wilde... wilde het zeker weten.
Ik snap het.
Dus, weten we het zeker?
Excuseer mij?
De cognitieve test.
O ja. Ja, dit ziet er goed uit.
Niets bijzonders?
Nee.
Waarom, zou u dat willen?
Herinner me eraan, we moeten voortaan
op donderdag naar de dokter.
Zeg me dat ik me nu geen zorgen moet maken.
Omdat destijds
het antwoord op elke vraag die ik stelde was:
"Het gaat goed met me, Emily, echt waar,"
toen het slecht ging met mama.
Ik begrijp waarom je je vond
dat je me ertegen moest beschermen,
maar ik ben geen kind.
En onze situatie is al moeilijk genoeg
zonder het gevoel te hebben dat je me probeert weg te houden
van de dingen die ik met jou samen zou moeten doen.
Zeg me dat ik me geen zorgen moet maken,
want dat doe ik wel.
Oké.
Bel me alsjeblieft.
O, Abbey.
Schatje.
Oh.
Het spijt me.
Ik-ik weet niet hoe ik hier ben gekomen.
En toen was ik bang als ik weer naar bed zou gaan,
- dat je het zou zien. - O, kom op, kom op.
Kom nu naar bed.
Laat me dit uittrekken.
Kom op.
Liefje...
je moet me ergens laten opnemen.
Ja, ik ga je naar bed brengen.
- Kom op. - Nee. Nee.
Je zou me ergens moeten opsluiten.
Dit is niet eerlijk tegenover jou. Nee.
Ik ben niet wat je trouwde.
O, zeg dat alsjeblieft niet.
Kom naar bed.
Ik kan gevaarlijk voor je zijn.
Dat maakt zaken interessant.
Wie ben ik?
Jij bent de vrouw die beloofde voor mij te zorgen.
Jij bent de vrouw voor wie ik beloofde te zorgen.
Nou, kom op. Kom op.
Wie ben ik?
Ik weet wie je bent.
Ik weet wat je bent.
Ik zie je.
Hals.
Aus.
Wil je me je naam vertellen?
Brave honden. Dank je.
- 911. Wat is uw noodgeval? - Ja...
mijn naam is Dan Chase.
Ik ben op Neville Street 92 in Norwich.
Een man is zojuist mijn huis binnengedrongen met een pistool.
Hij schoot op mij, ik vuurde terug.
Ik... Ik heb hem neergeschoten.
Ik... Ik denk dat hij dood is.
Meneer, blijft u alstublieft aan de lijn.
Herhaal uw naam nog een keer.
Mijn naam is Dan Chase.
Dus u hoorde de honden beneden blaffen.
U pakte uw wapen.
U liep de trap af,
waarna de indringer een schot loste.
U vuurt terug en raakt hem in de borst.
Dat is juist. Ja.
Zijn de honden meestal beneden's nachts?
Nee, ze slapen meestal in mijn kamer.
Ze moeten beneden iets gehoord hebben.
Het geblaf is wat me wakker maakte.
Wat was dit? Was het een overval, of...
Het is moeilijk met zekerheid te zeggen.
Hij lijkt gekleed te zijn als een zwerver,
- dus dat zou mijn gok zijn. - Heeft u geen
veiligheidsproblemen waarvan u op de hoogte bent?
- Veiligheid? - Ja.
- Zakelijke rivalen, privé problemen. - O, nee, nee.
Heeft u de laatste tijd bedreigingen of iets dergelijks ontvangen?
Nee, ik ben met pensioen, dus...
Wat deed u voordat u met pensioen ging,
- als ik het mag vragen? - O, onroerend goed,
meestal, eh, in Manhattan.
Ik hield het gezin hier echter.
Ik heb nooit enig probleem gehad.
Dacht dat we ver genoeg van de stad
weg waren om daar vrij van te zijn.
U zou verbaasd zijn.
Gebeurt tegenwoordig overal.
De geluiddemper... Dat is wel raar.
- Dat zie je meestal niet. - O?
Maar ja, vorige week was er een vent die een minimarkt in Lyndon
- beroofde met een AK-47. - AK-47.
- Ah. - Dus ik zou nergens meer door verrast moeten zijn.
- Ja. - We sturen morgenochtend mensen
om een ​​grondiger onderzoek te doen, als dat in orde is.
Ik weet zeker dat u een erg lange nacht hebt gehad.
Weet u, eigenlijk, eh...
Ik heb familie in Milton.
Als ik jullie de sleutel geef,
is het dan goed als ik bij hen logeer?
We leggen hem onder de mat.
Hallo?
Hé, meisje, ik ben het.
Sorry dat ik op dit uur bel.
Ze hebben me gevonden.
Wat?
Ja. - Gaat het?
Ja, ik ben in orde. Met de honden gaat het goed.
Maar als ze het huis hebben vonden, kan ik niet terug.
Weet je zeker dat...
- zij het waren? - Ja. Ja, ik weet het zeker.
Gewoon omdat... na al die tijd, weet je,
- het vrij onwaarschijnlijk lijkt. - Emily. Emily, ik weet het zeker.
Ik voel het nu al een paar weken.
Ik dacht dat het misschien mijn verbeelding was.
Mijn hoofd verzint geesten om me eraan te herinneren dat ik lui word.
Ik heb nog steeds dingen om me zorgen over te maken, maar...
Nee, dit is geen oefening.
Dit gebeurt echt.
Ik moet nu het initiatief pakken.
Oké.
Wat kan ik doen?
Ik ben, eh...
Ik denk dat, euh...
we zullen geen telefoons meer moeten gebruiken.
Weet je, ik ga voor de zekerheid
me even gedeisd houden.
Oké.
- Hoe lang? - Ik weet het niet.
Een week misschien.
Een paar weken.
Een maand misschien.
Het spijt me.
Nee, zeg dat niet.
- Er is niets om sorry voor te zeggen. - Oké.
Ik zal je zo snel mogelijk bellen.
Ja. Goed.
Oké. Ik hou van je papa.
Ik hou ook van jou. Dag, meissie.
Wat?
Ik heb niet tegen haar gelogen.
Er is geen reden om haar zich nu zorgen
te laten maken over dingen die we niet weten.
Ruimte is de adem van kunst.
Weet je wie dat zei?
Nee.
Enig idee wat het betekent?
Nee, jij wel?
Nou, ik... Ik denk dat het betekent dat als je een
huis bouwt, je een plek moet hebben voor iedereen
en alles wat belangrijk is.
En het is goed om wat ruimte te hebben die gewoon...
je weet wel, ruimte is.
Vind je dit te groot?
O, nee. Ik vind het leuk wat we hier bouwen.
En ik vind het geweldig om het samen met jou te bouwen.
Maar ik denk dat we hier een
klein leger kunnen huisvesten,
tegen de tijd dat we klaar zijn.
Het is alleen voor ons gezin.
Ja?
Een kamer voor jou en oma, een kamer
voor mij en een kamer voor mama en papa.
Voor mama en papa?
Voor het geval iemand ontdekt
hoe hij ze ooit eens terug kan brengen.
Harold?
Ja?
Er is een... er is telefoon voor jou.
Oh.
Hallo?
Eh, adjunct-directeur Harper?
- Dit is Harper. - Blijf aan de lijn.
Heb je ooit gedacht dat het zou kunnen helpen
als hij je zag huilen?
Iedereen huilt om een ​​kind dat zijn ouders kwijt is.
Ik denk, gewoon voor de afwisseling,
dat ik zal degene ben die dat niet doet.
De adjunct-directeur is aan de lijn.
Meneer, ik ben Raymond Waters.
Bob Blasky van DCS heeft me op u gewezen.
Ik werk aan een zaak waarbij hij dacht dat u
behulpzaam zou kunnen zijn.
Wat voor zaak?
Ik heb SCI-toegang gekregen
omwille van dit gesprek,
- zodat u het weet. - Ik begrijp het.
Wat voor zaak?
In juli 1987
raakte een van uw mannen vermist in de buurt van Torkham.
- Kent u die man? - Ja.
Nou, mijn opdracht was om na te gaan
of het onderwerp nog vrij rondloopt,
en zo ja, hem te lokaliseren en terug te halen.
- Ongeveer twee weken geleden... - Terughalen?
- Ja, meneer. Dus twee weken geleden.. - Waarvoor?
- Sorry. Pardon? - Waarvoor?
Dat dossier is gesloten.
Het is drie decennia verzegeld geweest.
Waarom komt het nu weer naar boven?
Meneer, dat valt buiten mijn verantwoordelijkheden.
Ik heb een operatie die is foutgegaan
en tijd is van essentieel belang. Mag ik doorgaan?
Ja.
Er werd een agent gestuurd om het onderwerp op te pakken.
Die agent is gedumpt, het onderwerp is op de vlucht.
We hebben wel reserves beschikbaar, maar
gezien uw geschiedenis met het onderwerp,
DCS was van mening dat uw inzicht waardevol zou kunnen zijn.
Meneer, ik heb de opdracht om u te zeggen
dat uw hulp door de secretaris persoonlijk werd gevraagd...
Ja, ik snap het. Over een uur
ben ik in de lucht, op weg naar jou.
Dank u meneer. Ik zal...
Is alles goed?
Nee.
Alleen dienstdieren.
Sorry?
Zij mogen hier niet binnen.
Alleen dienstdieren.
Hmm. Verwarmen van mijn voeten is geen dienst?
Koffie, zwart en wat roggetoast.
Wit of tarwe?
Tarwe, alsjeblieft.
Meneer Dixon, hoe gaat het met u?
O, geweldig. Dank je, Stuart.
Luister, ik wil dat je iets voor me doet.
Eh, ik kom over een paar dagen uit de stad,
en ik vroeg me af
of je ervoor kunt zorgen dat het huis klaar is.
Ehm, nieuwe lakens, eh, boodschappen.
Geen zuivel, amandelmelk, koffie, je weet wel.
Er zou daar ergens een lijst moeten liggen.
Prachtig. En komt mevrouw Dixon met u mee?
Nee.
Nee, nee, zij komt niet.
E-mail me als je vragen hebt.
Begrepen.
Ik kijk er naar uit om eindelijk een gezicht bij de naam te hebben.
Ik ook.
Tot ziens.
- Serveerster al geweest? - Ja, ik heb haar weggestuurd.
Er zijn te veel opties.
Eh...
Luister, er is iets waar ik met je over moet praten.
Ik zal hier nooit aan wennen.
Jullie mensen en jullie menu's.
Er zijn drie pagina's met alleen pannenkoeken.
Wat?
Wat is er?
Eh...
Normaal gesproken, als ik
het gevoel krijg dat ik de hele dag al heb...
Zoals...
problemen die dichtbij beginnen te komen...
zou ik je zeggen dat het tijd is dat we weer gaan verhuizen.
Het initiatief overnemen voordat de zaken ons inhalen.
Maar, eh...
Eh...
Wat als we niet blijven vluchten?
Wat als we een plek vinden om
stil te staan ​​en daar iets opouwen?
- Wat voor iets opbouwen? - Eh...
Een thuis.
Leven. Een realiteit.
Een plek waar goede dingen gebeuren.
Zulke dingen zijn te koop in dit land.
Ze kunnen worden gemaakt, als je weet
op welke knoppen je moet drukken.
- Ik kan dat doen. - We kunnen niet stoppen met bewegen.
We kunnen niet stoppen met verhuizen, ze zullen ons vinden.
Als de mensen die we waren niet meer zouden verhuizen, worden ze gevonden.
Maar de mensen die we gaan worden...
Niemand zoekt die mensen omdat die mensen
niets verkeerds hebben gedaan.
Het zijn eerlijke Amerikanen
die hard willen werken.
Gelukkig zijn.
Een...
Een gezin stichten.
Dat is een geruststellend verhaal.
Deze plek is gevuld met geruststellende verhalen.
Dat maakt het zo moeilijk om de waarheid te zien.
Zodra we de bergen verlieten,
denk ik dat we allebei wisten dat
dit maar op één manier kon eindigen.
Ik hou niet van het idee
dat we daarover liegen tegen onszelf,
of tegen elkaar.
Ik heb wat troost geput uit de wetenschap
dat, wanneer het einde komt...
we tenminste zullen weten dat we het juiste hebben gedaan.
En dat we samen zullen zijn, en misschien is dat oké,
misschien is dat genoeg.
De pot op daarmee.
Ik deed wat ik deed.
En ik zou het opnieuw doen, omdat het naar ons leidde.
Het kan me niet schelen wat je naam is, of de mijne.
Het enige waar ik om geef is oud worden met jou.
Kom, wordt een nieuw iemand met mij,
en...
en, dat zweer ik bij God, ik zal ervoor zorgen
dat niemand of niets je ooit zal schaden
zo lang als ik leef.
Ja.
Hm.
Hoe, eh, hoe gaan we deze nieuwe mensen
die we gaan worden, noemen?
Hallo, dit is Harold Harper.
Luister, er zijn een paar dingen
dat we duidelijk moeten krijgen.
Ten eerste, ik voer deze opdracht waarvoor ik ben gevraagd
niet alleen uit om te adviseren.
Niemand hier weet dat ik nu met je spreek
Er is een gerede kans dat ik
verschillende wetten overtreed door dit te doen,
wat me wat speelruimte zou moeten opleveren. Eens?
Nee.
Oké.
Het tweede is dan dat ik
wil dat je naar je auto gaat.
Nu direct.
Ik moet je uitleggen hoe ik je net heb gebeld
op een telefoon waarvan je dacht dat hij schoon en onvindbaar was.
- U hebt nog niet betaald. - Als je bij je auto bent, kijk er dan onder.
Passagierszijde, achterwielkast.
Blijkbaar kunnen we de locatie van de transponder matchen
met de locatie van een telefoon die meebeweegt,
en vervolgens het nummer erbij zoeken.
Dat verraste me.
Ik wist niet dat we dat konden.
Ik vertel je dit deels om je eraan te herinneren
dat je geen idee hebt hoe anders het spel nu is
dan de laatste keer dat je het hebt gespeeld.
En deels omdat je ongeveer drie minuten hebt
voordat ze bovenop je zitten.
Ik kijk niet naar het transpondersignaal,
dus laat het me weten als je rijdt.
Dan kunnen we verder praten.
Ik ben onderweg.
Ik begrijp dat je je vrouw bent verloren.
Ja.
Paar jaar terug.
- Kanker? - Ziekte van Huntington.
O, dat is... dat is verschrikkelijk. Het spijt me.
Dat waardeer ik.
Het is erg lang geleden dat ik je stem heb gehoord.
Ah. - Vreemde ervaring.
Eerlijk gezegd had ik me voorgesteld dat je dood was.
Nee.
Ik ben gewoon met pensioen.
Ik, eh... ik heb in de krant...
gelezen over je zoon en schoondochter.
- Ik heb overwogen contact te leggen, - Ja.
maar, eh, weet je...
Ik neem aan dat je de volgauto nu wel kunt zien, niet?
Voor zover ik weet zijn dit specialisten.
Ze moeten heel goed zijn,
dus ik zou afstand houden.
Laat me je nu vertellen waar ik ben. Ik zie
ongeveer een handvol zware contract-agenten
mislukken in het opgaan in Caledonia County Airfield,
rondhangend rond hun gecharterde jet.
Hun operatie is niet om je te vermoorden.
Het is om je op te halen
en op dat vliegtuig te zetten.
Niemand wil me vertellen waar het naartoe gaat of waarom,
maar terwijl ik me hier nachtmerriescenario's voorstel,
ben ik me ervan bewust dat, met een volle tank brandstof
dat vliegtuig morgenmiddag in Kabul kan zijn,
zonder tussenlanding.
Het nachtmerriescenario is dat Faraz Hamzad
je weer wil zien, en hij heeft iemand
in de Amerikaanse regering overtuigd om dat mogelijk te maken.
Waarom vertel je me dit? Waarom waarschuw je me?
Omdat het scenario voor jou een nachtmerrie is,
maar voor mij ook behoorlijk klote.
Dit verhaal komt weer tot leven en ik zal me moeten
verantwoorden voor een aantal zaken die gisteren nog
dood en begraven waren.
Op dit moment ben ik bereid om je te helpen bij je ontsnapping
om dat te voorkomen.
Nou, ik ken je goed genoeg om te weten
dat je nu een lijst met opties opstelt.
Al snel zul je beseffen dat er maar twee zijn.
Nummer één, je doet mee.
Duik onder en zoek uit hoe je terug kunt vechten.
Als je door die deur gaat, kan ik je vertellen
dat het gaat slecht zal aflopen,
want het eerste wat er gaat gebeuren is
dat dit mijn operatie wordt,
en ik zal je moeten uitschakelen.
Ik zou daar niet zo zeker van zijn.
Niet doen.
Gewoon niet doen.
De transponder onder de auto.
Je liet een geluiddemper achter op een man
die je voor een inbreker probeerde te laten doorgaan.
Je bent niet de man die je je herinnert.
Ik betwijfel of ik je zelfs zou herkennen als ik je nu zou zien.
Op sommige dagen herken ik mezelf ook niet,
maar ik heb 10.000 agenten en een budget van tien miljard dollar
om goed te maken wat ik kwijt ben.
En wat heb jij?
Mm. Misschien heb ik een verhaal dat de moeite waard is om te vertellen.
Het is een andere tijd nu dan toen.
Misschien ben ik nu niet degene
die eruitziet als de slechterik,
en wordt je leven ingewikkeld.
Dat ga je niet doen.
Echt waar? Waarom?
Omdat zij er nu in zit.
Welke naam je haar ook gaf...
waar je haar ook neerzette omdat je dacht dat ze veilig zou zijn...
Jouw dochter staat op het punt hier deel van uit te maken.
En ik zeg je, als je door deur nummer één gaat,
ga ik haar gebruiken om bij jou te komen
Je staat op het punt dit naar een plek te rijden die je niet leuk gaat vinden
- als we er zijn. - Denk jij
dat ik dit leuk vind?
En ik rij er niet vanaf het begin mee.
Het zijn jouw keuzes die ons hier hebben gebracht.
Dat brengt ons bij deur nummer twee.
Deur nummer twee is...
dat jij verdwijnt.
Mm. Ja, dat heb ik de vorige keer gedaan.
Nee. Niet zoals de vorige keer.
Deze keer loop je die deur uit
dezelfde manier waarop je de eerste binnenliep.
Alleen.
Wat er gaat gebeuren is
dat ik je dochter ga vinden
en mijn mensen ga vertellen,
"Dit is het enige draadje die hem met de wereld verbindt,
het enige stuk van hem dat we vast hebben."
"Dus laten we gewoon gaan zitten," zeg ik, "en haar
in de gaten houden en wachten, en uiteindelijk belt hij."
En dat zul je nooit doen.
Nee. Nee, nee.
Harold...
- Als je wel belt, - Harold.
als je op een of andere manier contact met haar opneemt,
staan er binnen enkele minuten agenten voor haar deur.
Ze zullen haar ondervragen.
Als ze weet van misdaden die je hebt begaan,
gaat ze naar de gevangenis.
Vanaf daar kan het erger worden.
Jij verdwijnt.
Ze leeft haar leven.
En dit verhaal gaat terug de grond in waar ik het achterliet.
Rot op.
Je hebt 30 goede jaren met haar gehad.
Dat zijn er 30 meer dan het had kunnen zijn,
en je mag afscheid van haar nemen.
Dat is niet iets dat gegarandeerd is.
Geloof me.
Zolang je wegblijft,
zal ze nooit weten dat ik er ben.
Van waar ik zit, klinkt dat als
een redelijk goed resultaat voor ons allemaal.
Ik heb je een voorsprong gegeven. Pak het aan.
Schud de volgers af. Verdwijn.
Jij en ik krijgen allebei de jaren die we nog hebben
op deze Aarde en doen alsof we elkaar nooit hebben gekend.
En dat dit allemaal nooit is gebeurd.
Hij is in beweging.
Ja, dat kan ik zien.
Een paar minuten voordat we ook op het doel aankwamen.
Dat is jammer.
U was daarnet aan de telefoon, toch?
Ja, dat klopt.
Mag ik vragen met wie u sprak?
Nee, dat mag je niet.
Jongen, weet je wat mijn functie is bij de FBI?
Ja, meneer.
Denk je dat ik in die functie ben aangesteld,
omdat ik iemand ben die je straffeloos kunt naaien?
- Nee, meneer. - Stop dan met naar me te staren,
voordat ik het idee krijg dat ik word genaaid.
Akkoord?
Ja.
Hallo?
- Hé, ik ben het. - Hé. Gaat het?
- Ik dacht dat we offline gingen. - Ja. Ja, ik ben in orde.
Luister, eh...
We hebben we het eerder nooit gehad...
voor, deze, uh,
deze gebeurtenissen, omdat, nou...
ik eerlijk gezegd nooit gedacht had dat dat ooit zou moeten,
maar, uh...
Shit.
Pap, waar... waar heb je het over?
Ik moet weg, lieverd.
- Ja. Nee. - Nou, dat zei je al eerder.
- Ja. - Ik begrijp het niet.
- Weg. Weg, weg. - Wat is er veranderd?
Voorgoed.
Jij en ik, we kunnen niet meer praten.
Niet voor een lange tijd.
Nou ja, misschien helemaal niet.
Waarom?
O, ik dacht dat ik de sporen had uitgewist.
Weet je, ik dacht dat je geïsoleerd was,
wat er ook met mij zou gebeuren.
Zelfs als ik weer zou moeten verhuizen, zou je tenminste veilig zijn.
Maar ik denk dat ik niet in je leven kan zijn, zelfs niet
als een stem aan een telefoon, en je tegelijk veilig kan houden.
Maar misschien... nou ja, misschien is
dit waar het altijd al heen ging, weet je?
Misschien was dit...
was dit het. Het...
op onze eigen voorwaarden afscheid kunnen nemen.
Ja, daar ging het misschien altijd al om.
Het spijt me.
Onthoud dat ik van je hou.
Dat ik altijd van je zal houden, maar ik denk dat ik nu moet gaan.
Em?
Emily?
Het zou helpen als ik je gedag kon horen zeggen.
Em?
Verdomme.
Pardon?
Ik geloof dat de zaken een wending hebben genomen.
Ik geloof dat de weg vooruit gevaarlijker is
dan gisteren, maar ik geloof niet
- dat er niets anders op zit dan vluchten. - Ik... ik heb geen...
Ik heb geen tijd om dit tegen te spreken, Emily.
Je zult me ​​op mijn woord moeten geloven.
- Waar ben je bang voor? - Waar ben ik bang voor?
Je hebt me gehoord.
Ik ben bang dat iemand je zal vinden,
martelen en vermoorden om bij mij te komen.
- Hebben ze je daarmee bang gemaakt? - Ik weet het niet,
dat klinkt verdomd beangstigend voor mij, Emily.
Maak hen dan ook maar bang.
Je hebt me verteld wat je vroeger deed.
- Je hebt me verteld wat je kunt doen. - Ik... ik heb je een deel
verteld van wat ik vroeger deed.
Ik wilde dat je aan het eind van de dag van school thuiskwam.
Als ik je alles had verteld wat ik vroeger deed,
weet ik niet zeker of je dat had gewild.
Je weet niet hoe lelijk dingen kunnen worden
als ze lelijk worden, Em.
Je hebt geen idee wat ik deed, wie ik was,
en op dit punt in mijn leven wil ik dat zo houden.
Wie denk je dat ik ben?
- Wie denk je dat me heeft opgevoed? - En jij...
- Waarom kan ik lelijke dingen niet aan? - Emily.
Je hebt geen idee hoe het is om iemand van wie je houdt
iemand te zien worden waarvan je niet kunt houden.
Er zijn dingen die je niet kunt ontweten, Em.
Je kunt niet ontzien.
En ik wil niet dat dat de manier is
waarop je mij herinnert als ik er niet meer ben.
Dat wil ik gewoon niet.
- Ik heb geen tijd meer, lieverd. - N-Nee.
Laat dit niet over mij gaan,
want ik ben niet bang om je te leren kennen.
Het spijt me, maar ik moet gaan.
Ik heb geen tijd om hierover te discussiëren.
Nee. Hang de telefoon niet op.
Geef me niet op.
- Ik hou van je, Emily. - Nee, papa, niet doen...
Heb je nog contact?
Stand-by, alsjeblieft.
Hij gaat van de hoofdweg af,
een toegangsweg, misschien.
Ongeveer 80 meter.
Hij is gestopt.
200 Meter vooruit.
Heb je zicht?
Negatief. Ik zie geen...
Wacht.
Shit.
Laat ze het gebied doorzoeken.
- Hij kan niet ver zijn gekomen. - Begrepen.
Heeft u een mening, meneer?
Volgens mij heb je hem twee keer gemist.
Je gaat die man nooit meer zien.
Doorzoek het gebied, zoek naar sporen
- Alles wat we kunnen vinden. - Oké.
Wat?
We zijn net te grazen genomen door een bejaarde burger.
Ik moet me voorstellen wat we gaan horen...
Kom hier.
O! O!
Aaah!
Oh! Oh...
Man, wie ben jij in godsnaam?
Ja.
Ik heb hem. Onderweg.
Begrepen. Aankomst?
01:00, ongeveer.
Reynolds is dood.
Ik kon het lichaam ter plaatse niet ophalen.
Ja.
Maar het doelwit is gepakt.
De situatie is onder controle.
Ik stuur je de exacte GPS voor het voertuig
van het doelwit en het lichaam van Reynolds.
Check in om de 15 min. Uit.
Waar kijk je verdomme naar?
Aaah! Verdomme.
Oh! Oh, verdomme.
Au.
Oh...
Rot op, ouwe zak.
Probeer dat nog eens.
Fass.
Hè? Nee.
Nee. Nee!
Is hij daar?
Harper.
Het is voor jou.
Ja?
Dat is drie.
Anderen die je op me af stuurt,
stuur ik terug in zakken.
Iedereen die je op mijn kind af stuurt,
stuur ik in stukken terug.
Herken je me nu?
Wie is deze man in godsnaam?
Meneer, waar heb ik hier mee te maken?
Hoi.
Met je vader.