‫سی‌نما تقدیم می‌کند ‫30nama.com
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@
‫«کاری از بهادر و صاحب» ‫«Bahador_Sub & @SAHEB2485@»
‫دارم‌‌ ‌‌می‌‌‌بینمت.
‫وقتی دختربچه بودم...
‫فکر می‌کردم از هیچی نمی‌‌ترسی.
‫فکر می‌‌کردم فناناپذیری.
‫هیچ‌کس و هیچی وجود نداشت ‫که بتونه بهت صدمه‌ای بزنه.
‫هیچ‌کس و هیچی نبود ‫که اجازه بدی به من صدمه‌ای بزنه.
‫وقتی من دختربچه بودم، ‫تو یه پادشاه بودی.
‫و هر جایی رو که بلد بودم ‫قلمروی پادشاهیت بود.
‫گمونم اینو دارم می‌‌پرسم که...
‫اون مرد چی شد؟
‫خب...
‫اصلاً دلم نمی‌خواد اینو بهت بگم، ولی...
‫بچگی‌‌هات خیلی باهوش نبودی، امیلی.
‫می‌تونستم هر چی دلم می‌خواد بهت بگم، ‫تو هم باورت می‌‌شد.
‫اوه، فکر می‌کنم هر دومون ‫می‌دونیم که این‌‌جوری نیست.
‫و واسه چی فکر می‌‌کنی...
‫وقتی بچه بودی من از هیچی نمی‌ترسیدم؟
‫وقتی بچه بودی ‫از هر چی که به زمین میخ نبود می‌ترسیدم.
‫فقط دروغ گفتن بهت رو خوب یاد گرفتم.
‫آره، درسته.
‫تا همین تازگیا.
‫متوجه شدم.
‫انگار خودت نیستی.
‫وقتی حرف می‌زنیم، حواست جای دیگه‌‌‌‌ست.
‫نمی‌خوابی.
‫فقط سؤالم اینه که چی عوض شده؟
‫نمی‌دونم. ‫می‌دونی، یه چیزی سر جاش نیست.
‫گوش کن، اگه این ‫به چیزی که فکر می‌کنم ربط داره...
‫می‌‌فهمم که چرا می‌ترسونت.
‫ولی به‌‌نظرم چیزیت نیست.
‫مگه اینکه چیزی هست ‫که ازم مخفی می‌کنی.
‫- چیزی هست که بهم نمی‌گی؟ ‫- اوه، ببخشید.
‫نه، معلومه که نه. اوه...
‫باید برم، عزیزم. ‫هر وقت بتونم بهت زنگ می‌‌زنم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- خدا‌‌حافظ، دوستت دارم. ‫- خدا‌‌حافظ، دوستت دارم.
‫اوه، تقریباً مطمئنه که همه‌‌چی روبه‌‌راهه.
‫خب...
‫بریم.
‫آقای چیس؟
‫- بله. ‫- امروز حال‌‌تون چطوره؟
‫دیو و کارول.
‫کی... درسته. درسته، متوجه شدم.
‫دیو و کارول سگ‌‌ها‌‌تون هستن.
‫یه لحظه یه‌کم ‌گیج شدم.
‫چرا؟ چون اسم دارن؟
‫خب، چون اسم‌ آدم روشون گذاشتین.
‫می‌دونین، اینا اسم‌های آدم‌هاست.
‫اوه، تو این مورد واسه سگ‌‌هاست.
‫صحیح. اصلاً می‌دونین چیه؟
‫چطوره از اول شروع کنیم؟
‫اوه، عصر بخیر، آقای چیس.
‫- می‌بینم سگ‌‌هاتون رو آوردین داخل... ‫- اوه، دکتر هاوارد...
‫مشکلی نداشت. ‫با خودم همه‌جا می‌‌برمشون.
‫آ‌‌‌ر‌‌‌ه، دکتر ها‌‌‌‌وارد منم.
‫خب، ولی من نظر دیگه‌‌ای دارم.
‫- باشه. ‫- اوه...
‫گمونم انتظار داشتین مادرم بیاد.
‫انتظار داشتم دکتر هاواردی بیاد که...
‫17 سال تحت نظرش هستم.
‫ایشون کجان؟
‫خب، دیگه فقط پنجشنبه‌‌ها مریض می‌‌بینه.
‫- پنجشنبه‌‌ها؟ ‫- آره.
‫تو سن اون...
‫براش سخت شده که به‌طور دائم کار کنه.
‫ولی حتماً شما خودتون می‌‌دونین، درسته؟
‫خب. اوه...
‫ازتون خواستیم بیاین تا درمورد ‫جواب آزمایش‌هاتون صحبت کنیم.
‫مثل اینکه این اواخر یه سری آزمایش کامل...
‫جهت پیشگیری از هر نوع بیماری انجام دادین.
‫آ‌‌‌ر‌‌‌ه، آزمایش‌های جسمانی، ‫ادراکی و آزمایش خون کامل.
‫معمولاً آزمایش ادراکی رو ‫بدون درخواست انجام نمی‌‌دیم.
‫- بله، خودم درخواست کردم. ‫- اوه، باشه.
‫ام...
‫‌علائم خاصی دارین؟
‫مگه ماهیت اختلالات ادراکی این نیست...
‫که آدم ازش هیچ آگاهی‌‌ای نداره؟
‫همیشه این‌‌طوری نیست.
‫خب...
‫پس بعضی‌وقتا این‌طوری هست.
‫نه، علائم خاصی نداشتم.
‫- بیشتر حس دلواپسی و اضطراب دارم. ‫- هوم.
‫پریشونی. ام...
‫شایدم یه چیزاییم رو گم کرده باشم.
‫همسرم...
‫همین مشکل براش پیش اومد، پس...
‫اگه من بیماریش رو متوجه نمی‌‌شدم، ‫فکر نمی‌کنم خودش می‌‌فهمید...
‫واسه همین می‌‌خواستم... ‫می‌خواستم مطمئن بشم.
‫متوجهم.
‫خب، مطمئنین؟
‫ببخشید؟
‫تست ادراکی.
‫بله. بله، جواب آزمایش‌تون نرماله.
‫هیچی غیرعادی نیست؟
‫نه.
‫چطور؟ دل‌تون می‌‌خواست باشه؟
‫یادم بندازین که از این به بعد ‫باید پنجشنبه‌‌ها بریم دکتر.
‫بگو نباید نگران باشم.
‫چون آخرین بار...
‫هر سؤالی که کردم گفتی...
‫«من خوبم، امیلی، راست می‌‌گم.»
‫و دقیقاً زمانی بود که اوضاع مامان بد شد.
‫می‌‌فهمم چرا حس ‌‌می‌‌کردی...
‫نباید من می‌‌فهمیدم موضوع چی بود...
‫ولی الان دیگه بچه نیستم.
‫شرایط همین‌‌جوریشم برامون سخته...
‫دیگه لازم نیست حس کنم می‌خوای ‫یه چیزایی رو ازم مخفی نگه داری...
‫چیزایی که باید براشون کنارت باشم.
‫بگو نباید نگران باشم...
‫چون نگرانم.
‫باشه.
‫لطفاً بهم زنگ بزن.
‫وای، ابی.
‫عزیزم.
‫اوه.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چه‌جوری اومدم این‌جا.
‫بعدش ترسیدم اگه برگردم تو تخت...
‫- تو می‌‌فهمی. ‫- اوه، نه، طوری نیست.
‫بیا بریم تو تخت.
‫بذار اینو از تنت دربیارم.
‫بیا بریم.
‫عشقم...
‫باید منو بذاری یه جایی.
‫آره، می‌‌خوام بذارمت تو تخت.
‫- بیا. ‫- نه، نه.
‫باید منو بذاری یه جایی که ازم نگهداری کنن.
‫این‌طوری در حق تو انصاف نیست. ‫نیست.
‫من چیزی نیستم که باهاش ازدواج کردی.
‫اوه، لطفاً این حرف رو نزن.
‫بیا بریم تو تخت.
‫ممکنه برات خطرناک باشم.
‫لااقل این‌طوری حوصله‌‌مون سر نمی‌‌ره.
‫من کی‌‌ا‌‌م؟
‫تو زنی هستی که ‫قول دادی از من مراقبت کنی.
‫همون زنی هستی که ‫من قول دادم ازش مراقبت کنم.
‫حالا دیگه بیا بریم.
‫من کی‌‌ا‌‌م؟
‫می‌دونم تو کی هستی.
‫می‌دونم چی هستی.
‫می‌‌‌بینمت.
‫گردن.
‫ولش کنین.
‫می‌خوای اسمت رو بهم بگی؟
‫آفرین سگ‌های خوب. مرسی.
‫- موارد اضطراری. مورد اضطراری‌تون چیه؟ ‫- بله...
‫من دن چیس هستم.
‫در نوریچ، خیابان نویل، پلاک 92 هستم.
‫یه مرد با تفنگ وارد خونه‌م شد.
‫بهم شلیک کرد، منم بهش شلیک کردم.
‫من... با تیر زدمش.
‫فکر... فکر می‌کنم مرده.
‫آقا، لطفاً پشت خط بمونین.
‫مجدد اسم‌تون رو بگین.
‫دن چیس هستم.
‫پس شنیدین که سگ‌‌ها ‫طبقۀ پایین دارن پارس ‌‌‌‌می‌‌کنن.
‫رفتین تفنگ‎تون رو برداشتین.
‫از پله‌‌‌ها اومدین پایین...
‫که همون موقع مهاجم تیراندازی کرد.
‫شما هم بهش شلیک کردین ‫و تیرتون به سینه‌ش خورد.
‫درسته. بله.
‫سگ‌ها همیشه شب‌ها طبقۀ پایین هستن؟
‫نه، معمولاً تو اتاق من می‌خوابن.
‫حتماً تو طبقۀ پایین صدایی شنیدن.
‫من از صدای پارس‌ سگ‌‌ها بیدار شدم.
‫ماجرا... ماجرا چی بوده؟ ‫قصدش دزدی بوده یا...
‫نمی‌‌شه قطعی گفت.
‫خوش‌‌لباس‌تر از اینه که ‫ولگرد یا اوباش بوده باشه...
‫- پس حدس من دزدیه. ‫- شما...
‫شما رو که خطری تهدید نمی‌کنه؟
‫- خطر؟ ‫- بله.
‫- مثلاً رقیب‌های تجاری، مسائل شخصی. ‫- اوه، نه، نه.
‫این اواخر کسی شما رو تهدید نکرده؟
‫نه، نه، من بازنشسته‌ام، پس...
‫اگه مسئله‌ای نیست می‌‌شه بگین...
‫- قبل بازنشستگی شغل‌تون چی بوده؟ ‫- اوه، معاملات ملکی...
‫اکثراً تو منهتن.
‫ولی با خانواده‌ام این‌‌جا زندگی می‌‌کردیم.
‫هیچ‌‌وقت هیچ مشکلی نداشتیم.
‫فکر می‌‌کردم که اگه با شهر ‫به اندازۀ کافی فاصله داشته باشیم...
‫از این‌‌جور مسائل برامون پیش نمیاد.
‫آ‌‌‌ر‌‌‌ه، این‌جا خیلی هم آروم و بی‌دردسر نیست.
‫این روزها دیگه همه‌جا همینه.
‫صدا‌‌خفه‌‌کن... اون عجیبه.
‫- خیلی کم پیش میاد. ‫- جدی؟
‫ولی خب اون موردِ هفتۀ پیش هم بود که...
‫- تو یه مرکز خرید با کلاشینکف گروگان گرفته بود. ‫- با کلاشینکف.
‫پس دیگه‌ اصلاً نباید از هیچی تعجب کرد.
‫- بله. ‫- همکارهامون رو صبح می‌فرستیم...
‫یه بررسی دقیق‌تر انجام بدن، ‫البته اگه مسئله‌ای نیست.
‫می‌دونم که براتون شب سختی بوده.
‫می‌دونین، راستش...
‫تو میلتون فامیل دارم.
‫اگه کلید رو بهتون بدم...
‫اشکالی نداره برم پیش فامیل‌هام؟
‫کلید رو می‌ذاریم زیر پادری.
‫بله؟
‫سلام، دختر، منم.
‫ببخشید که این‌‌قدر دیروقت بهت زنگ زدم.
‫پیدام کردن.
‫چی؟
‫- آره. ‫- حالت خوبه؟
‫آره، خوبم. ‫سگ‌‎ها هم خوبن.
‫ولی چون تو خونه پیدام کردن، ‫دیگه نمی‌تونم برگردم اون‌جا.
‫مطمئنی...
‫- اونا بودن‌؟ ‫- آره. آره، مطمئنم.
‫آخه چون... ‫بعد این همه مدت...
‫- خیل بعید به‌‌‌نظر میاد. ‫- امیلی. امیلی، مطمئنم.
‫چند هفته‌‌ست که شک داشتم.
‫فکر می‌‌کردم شاید تو فکر و خیال‌مه.
‫که مغزم داره روح می‌‌سازه تا ‫یادم بندازه دارم تنبل می‌‌شم.
‫که هنوزم باید نگران باشم ولی...
‫نه، این مانور نیست.
‫واقعیه.
‫باید برم ازش جلو بیفتم.
‫باشه.
‫چه کاری از دست من برمیاد؟
‫من...
‫فکر می‌کنم...
‫یه مدت نباید از تلفن استفاده کنیم.
‫می‌دونی، یه مدت آفتابی نمی‌شم...
‫محض احتیاط.
‫باشه.
‫- چند وقت؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یه هفته، شاید.
‫چند هفته.
‫شایدم یه ماه.
‫ببخشید.
‫نه، عذرخواهی نکن.
‫- تو... کاری نکردی که عذرخواهی کنی. ‫- خیلی خب.
‫به محض اینکه بتونم بهت زنگ می‌‌زنم.
‫آره. آره.
‫باشه. دوستت دارم، بابا.
‫منم دوستت دارم. خداحافظ، دخترم.
‫چیه؟
‫بهش دروغ نگفتم.
‫فعلاً دلیلی نداره به‌خاطر چیزایی ‫که نمی‌‌دونیم نگرانش کنیم.
‫فضا نفس هنره.
‫می‌دونی کی اینو گفته؟
‫نه.
‫می‌دونی معنیش چیه؟
‫نه. تو می‌‌دونی؟
‫خب، فکر می‌کنم معنیش اینه که ‫وقتی دارین یه خونه می‌‌سازین...
‫باید برای تمام آدم‌ها و...
‫و تمام چیزهای مهم یه جایی رو در نظر بگیرین.
‫ولی داشتن یه فضایی که...
‫فقط فضای خالی باشه هم لازمه.
‫به‌‌‌نظرت خیلی بزرگه؟
‫نه. چیزی که داریم می‌‌سازیم رو خیلی دوست دارم.
‫و از ساختنش با تو هم لذت می‌‌برم.
‫ولی فکر می‌کنم وقتی که...
‫ساختنش رو تموم کنیم‌...
‫بشه یه ارتش کوچیک رو توش جا داد.
‫فقط واسه خانوادۀ خودمونه.
‫جدی؟
‫یه اتاق‌‌ واسه تو و مامان‌بزرگ‌‌.‌‌..
‫یه اتاق واسه من، ‫و یه اتاق واسه مامان و بابا.
‫واسه مامان و بابا؟
‫که اگه کسی یه روزی یه راهی...
‫واسه برگردوندن‌شون پیدا کرد، اتاق داشته باشن.
‫هرولد؟
‫بله؟
‫یکی... باهات کار داره.
‫بله؟
‫نایب‌رئیس هارپر؟
‫- خودم هستم. ‫- گوشی لطفاً.
‫تا حالا به این فکر کردی که اگه...
‫گریه‌ت رو ببینه شاید بهش کمک کنه.
‫همه دوروبَر بچه‌ای که ‫پدر و مادرش رو از دست داده گریه می‌‌‌‌کنن.
‫فکر می‌کنم واسه تنوع هم که شده...
‫من اونی می‌شم که گریه‌ نمی‌‌کنه.
‫نایب‌رئیس پشت خط هستن.
‫قربان، ریموند واترز هستم.
‫باب بلسکی از «دی‌سی‌اس» ‫گفت با شما تماس بگیرم.
‫من دارم روی پرونده‌ای کار می‌کنم ‫که فکر ‌کرد ممکنه...
‫کمکی از شما بربیاد.
‫چه‌جور پرونده‌‌ای؟
‫برای اینکه بتونین بهم اطلاع بدین...
‫اجازۀ دسترسی به اطلاعت حساس بهم داده شده...
‫- خواستم در جریان باشین. ‫- متوجهم.
‫پرونده چیه؟
‫در ژوئیه 1987...
‫یکی از افراد زیردست شما ‫در نزدیکی «تورخم» ناپدید شد.
‫- می‌دونین چه کسی رو می‌‌گم؟ ‫- بله.
‫خب، مأموریت من این بود که مشخص کنم...
‫سوژه هنوز در قید حیاته یا نه...
‫و اگه هست، پیداش کنم و برگردونمش.
‫- حدود دو هفته پیش... ‫- برگردونیش؟
‫- بله، قربان. دو هفته پیش... ‫- واسه چه کاری؟
‫- عذر می‌‌خوام. بله؟ ‫- واسه چه کاری؟
‫تکلیف اون پرونده مشخص شد.
‫سه دهه‌ست که مختومه شده.
‫چرا الان دوباره داره پیگیری می‌‌شه؟
‫قربان، این در حیطۀ مسئولیت‌های من نیست.
‫عملیاتی که داشتم با مشکل مواجه شده...
‫و الان زمان شدیداً اهمیت داره. ‫می‌تونم ادامه بدم؟
‫بله.
‫یه مأمور برای مواجهه با سوژه فرستاده شد.
‫مأمور ما کشته شده و سوژه فراریه.
‫نیروهای دیگه‌ای در دسترس داریم ولی...
‫با توجه به گذشته‌ای که شما با سوژه داشتین...
‫نظر «دی‌اس‌سی» این بود که ‫دیدگاه شما ممکنه ارزشمند باشه.
‫قربان، بهم دستور داده شده بهتون اطلاع بدم...
‫جناب وزیر شخصاً ‫درخواست کمک شما رو داشتن...
‫آره، فهمیدم. ‫تا یه ساعت دیگه پرواز می‌‌کنم...
‫و خودم رو بهتون می‌‌رسونم.
‫ممنون، قربان. من...
‫همه‌‌چی روبه‌‌راهه؟
‫نه.
‫فقط حیوانات خدماتی می‌تونن این‌‌جا باشن.
‫جان؟
‫سگ‌هاتون اجازه ندارن این‌جا باشن.
‫فقط حیوانات خدماتی.
‫گرم... گرم کردن پاهام ‫خدمات حساب نمی‌‌شه؟
‫قهوۀ تلخ، و نون تست چاودار.
‫نون سفید یا گندم؟
‫گندم، لطفاً.
‫آقای دیکسون، حال‌تون چطوره؟
‫عالی‌ام، ممنون، استوارت.
‫گوش کن، می‌خوام برام یه کاری بکنی.
‫چند روز دیگه میام اون‌‌جا...
‫و می‌خواستم ببینم که...
‫اگه‌ می‌شه خونه رو برام آماده کنی.
‫ملافۀ تمیز، مواد غذایی.
‫لبنیات نمی‌خواد، شیر بادام، قهوه و از این چیزا.
‫اون‌جا باید یه لیست باشه.
‫عالیه. خانم دیکسون هم باهاتون میان؟
‫نه.
‫نه، نه، نمیاد.
‫اگه سؤالی داشتی بهم ایمیل بزن.
‫متوجه شدم.
‫خیلی منتظرم تا بالاخره از نزدیک ببینم‌تون.
‫اوه، منم همین‌طور.
‫خداحافظ.
‫- پیشخدمت اومد؟ ‫- آ‌‌‌ر‌‌‌ه، گفتم دوباره بیاد.
‫خیلی تنوع داره.
‫گوش کن، باید درمورد یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫من که هیچ‌‌‌وقت به این عادت نمی‌کنم.
‫چرا منوی غذاهاتون این‌طوریه؟
‫فقط 3 صفحه پنکیک داره.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫اه...
‫معمولاً...
‫وقتی احساس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه، ‫دقیقاً مثل امروز...
‫که...
‫حس می‌کنم دردسر داره بهمون نزدیک می‌شه...
‫بهت می‌گم وقتشه که دوباره جابه‌‌جا بشیم.
‫قبل از اینکه بهمون برسه ‫بریم ازش جلو بیفتیم.
‫ولی، ام...
‫ام...
‫اگه دیگه فرار نکنیم چی؟
‫چطوره یه جای دائمی پیدا کنیم و...
‫و اون‌‌‌جا یه چیزی بسازیم؟
‫- چه‌جور چیزی بسازیم؟ ‫- اوه...
‫خونه.
‫زندگی. واقعیت.
‫جایی که اتفاق‌های خوب می‌افته.
‫این چیزا تو این کشور فروشی‌ان.
‫اگه بلد باشیم چه‌جوری با ماشین‌آلات کار کنیم...
‫می‌شه اون چیزا رو ساخت.
‫- من می‌تونم انجامش بدم. ‫- نمی‌تونیم یه جا بمونیم.
‫نمی‌شه یه جا بمونیم، پیدامون می‌‌کن.
‫اگه با اسم‌ و رسم قدیمی‌مون ‫جایی بمونیم، پیدا می‌‌شیم.
‫ولی هیچ‌کسی دنبال آدم‌هایی با...
‫اسم و رسم جدید ما نمی‌‌گرده.
‫چون اون آدم‌ها هیچ کار اشتباهی نکردن.
‫آمریکایی‌های صادقی هستن که...‏
‫دنبال کار و زندگی هستن.‏
‫دنبال خوشبختی.‏
‫دنبال...‏
‫دنبال خانواده.‏
‫این داستان به آدم قوت‌قلب می‌ده.‏
‫این‌‌جا پره از داستان‌های ‫‌‌قوت‌قلب دهنده.‏
‫این‌جوری سخت می‌شه واقعیت رو دید.‏
‫لحظه‌ای که از کوهستان رفتیم...‏
‫گمونم هر دو می‌دونستیم...‏
‫فقط یه راه برای خاتمۀ ‫‌‌این داستان وجود داره‏.‏
‫خوشم نمیاد از اینکه بگم...‏
‫داریم به خودمون دروغ می‌گیم...‏
‫یا داریم به هم دروغ می‌گیم.‏
‫من از اینکه بدونم دست‌کم آخر ماجرا...‏
‫کار درست رو انجام دادیم...‏
‫قوت‌قلب می‌گیرم.‏
‫و اینکه کنار هم می‌مونیم،‏ ‫‌‌شاید همین خوبه...‏
‫شاید همین کافیه.‏
‫کاری از بهادر و صاحب
‫ریدم توش.‏
‫کاری که لازم بود رو انجام دادم.‏
‫و دوباره هم انجامش می‌دم،‏ ‫‌‌چون ما رو به هم رسوند.
‫برام مهم نیست اسم من یا تو چیه.‏
‫فقط این برام مهمه که کنار هم پیر بشیم.
‫بیا یه زندگی جدید رو با من شروع کن...‏
‫و...‏
‫به خدا قسم تضمین می‌کنم...‏
‫تا وقتی که زنده‌ام ‫‌‌هیچ‌کس یا هیچی...‏
‫نتونه بهت صدمه‌ای بزنه.
‫باشه.‏
‫اسم این آدم‌‌های جدیدی که...‏
‫قراره بشیم رو چی بذاریم؟
‫سلام، هرولد هارپر هستم.‏
‫گوش کن، مسائلی هست...‏
‫که باید شفاف‌سازی بشه.‏
‫اولاً، من مسئول این مأموریت نیستم.‏
‫از من خواسته شده که مشاوره بدم.
‫هیچ‌‌کس الان نمی‌دونه ‫‌‌من دارم باهات حرف می‌زنم.‏
‫احتمال زیاد، دارم با این مکالمه...‏
‫چندتایی قانون رو زیرپا می‌ذارم...‏
‫که البته یه‌کم آزادی عمل بهم می‌ده. مگه نه؟
‫نه.‏
‫خیلی خب.‏
‫می‌رسیم به مورد دوم.‏
‫می‌خوام بری سمت ماشینت.‏
‫همین الان.‏
‫می‌خوام بهت توضیح بدم ‫‌‌چطور از تلفنی که فکر می‌کنی...‏
‫غیرقابل ردیابیه، بهت زنگ زدم.‏
‫پیش ماشین که رفتی،‏ ‫‌‌یه نگاهی به زیرش بنداز.‏
‫چرخ سمت شاگرد.‏
‫ظاهراً می‌شه مکان ردیاب رو...‏
‫با موقعیت تلفن در حال حرکت مطابقت داد...‏
‫و بعد شماره تلفن رو مهندسی معکوس کرد.‏
‫از این یکی تعجب کردم.‏
‫نمی‌دونستم همچین کاری هم می‌تونیم بکنیم.
‫از یه طرف واسه این اینا رو بهت می‌گم...‏
‫تا بفهمی این بازی ‫‌‌از آخرین باری که توش بودی...‏
‫بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی فرق کرده.‏
‫و از طرف دیگه واسه اینکه ‫‌‌حدوداً سه دقیقه وقت داری...‏
‫قبل از اینکه برسن بالا سرت.‏
‫صفحۀ نمایش ردیاب جلو روم نیست...‏
‫پس وقتی افتادی تو جاده بهم بگو.
‫بیشتر حرف می‌زنیم.‏‎
‫در حال حرکتم.‏
‫خبردار شدم همسرت رو از دست دادی.‏
‫آره.‏
‫چند سال پیش.‏
‫‏- سرطان؟ ‫‌‌‏- بیماری هانتینگتون.‏
‫اوه... خیلی وحشتناکه. متأسفم.‏
‫ازت ممنونم.‏
‫از آخرین‌باری که صدات رو شنیدم ‫‌‌مدت زیادی می‌گذره.‏
‫تجربۀ عجیبیه.‏
‫واقعیتش فکر می‌کردم مُردی.‏
‫نه.‏
‫فقط بازنشسته شدم.‏
‫قضیۀ...‏
‫پسرت و عروست رو توی روزنامه خوندم.
‫‏- خواستم بهت زنگ بزنم...‏ ‫‌‌‏- بله.‏
‫ولی، می‌دونی...‏‎
‫گمونم الان بتونی ببینی ‫‌‌که دنبالت هستن، درسته؟
‫تا جایی که می‌دونم ‫‌‌اینا گروه ویژه هستن.‏
‫از قرار معلوم کارشون خیلی خوبه...‏
‫واسه همین تا جایی که می‌شه ‫‌‌فاصله‌ت رو حفظ ‌کن.‏
‫خب، بذار بهت بگم من کجام.‏ ‫‌‌الان نزدیک به...‏
‫نصف دوجین مأمور قراردادی ‫‌‌رده‌بالا جلوی من وایستادن.‏‏
‫توی فرودگاه منطقه کلیدونیا...‏
‫کنار جت چارترشون قدم می‌زنن.‏
‫مأموریت‌شون کشتن تو نیست.‏
‫گرفتن توئه.‏
‫و سوار کردنت تو اون هواپیما.‏
‫کسی قرار نیست به من بگه هواپیما ‫‌‌کجا می‌ره و به چه دلیل می‌ره...‏
‫ولی از اون‌جایی که این‌جا دارم ‫‌‌سناریوهای کابوس‌وار می‌سازم...‏
‫می‌‌دونم که با یه باک پر...‏
‫این هواپیما تا فردا بعدازظهر ‫‌‌می‌تونه توی کابل فرود بیاد...‏
‫اونم بدون توقف.‏
‫سناریوی کابوس‌وارش این‌‌جاست که فراز همزاد...‏
‫می‌خواد دوباره تو رو ببینه،‏ ‫‌‌و یکی رو توی دولت آمریکا...‏
‫برای ترتیب دادن این ملاقات راضی کرده.‏
‫چرا اینا رو بهم می‌گی؟ ‫‌‌چرا به من هشدار می‌دی؟
‫چون درسته این سناریو ‫‌‌واسه تو کابوس‌واره...‏
‫ولی واسه منم عاقبت خوبی نداره.‏
‫اگه دوباره این قضیه پیگیری بشه، ‫‌‌باید برای چیزهایی که...‏
‫سال‌ها قبل زیرزمین دفن شده...‏
‫جواب پس بدم.‏
‫الان می‌خوام کمکت کنم فرار کنی...‏
‫تا جلوی این قضیه رو بگیرم.‏
‫اون‌‌قدر خوب تو رو می‌شناسم...‏
‫که بدونم الان کلی گزینه ‫‌‌برای خودت درنظر گرفتی.‏
‫ولی به‌زودی می‌فهمی که ‌‌دوتا گزینه بیشتر نداری.‏
‫گزینۀ اول، بری تو دل ماجرا.‏
‫مخفی بشی، راهی برای مبارزه پیدا کنی.‏
‫اگه این گزینه رو انتخاب کنی،‏ ‫‌‌بهت هشدار می‌دم...‏
‫خیلی بد تموم می‌شه.‏
‫چون اولین اتفاقی که می‌افته اینه که...‏
‫این مأموریت می‌شه مأموریت من...‏
‫و مجبور می‌شم ترتیبت رو بدم.
‫من جات بودم این‌قدر با اطمینان حرف نمی‌زدم.‏
‫نگو.‏
‫این حرف رو نزن.‏
‫ردیابی که زیر ماشین بود.‏
‫یه مأموری رو که می‌خواستی...‏
‫سارق جا بزنی،‏ با صداخفه‌کن تحویل پلیس دادی.‏
‫تو اون آدمی که یادته نیستی.‏
‫اصلاً شک دارم اگه الان ببینمت بتونم قیافه‌ت رو تشخیص بدم.‏
‫بعضی روزها خودم رو هم نمی‌شناسم...‏
‫ولی من 10هزارتا مأمور و 10 میلیارد بودجه دارم...‏
‫تا هرچی که از دست دادم رو جبران کنم.‏
‫تو چی داری؟
‫شاید داستانی دارم که ارزش بازگو شدن داره.‏
‫الان زمونه عوض شده.‏
‫شاید من دیگه اونی نیستم...‏
‫که آدم بده به‌نظر میاد...‏
‫و زندگی توئه که پیچیده می‌شه.‏
‫همچین کاری نمی‌کنی.‏
‫اوه، جدی؟ چرا؟
‫چون پای دختره به ماجرا باز می‌شه.‏
‫هر اسمی که روش گذاشتی...‏
‫توی هر خونۀ به تصور خودت ‫مخفی و امنی که قایمش کردی...‏
‫پای دخترت هم به این ماجرا باز می‌شه.‏
‫بهت هشدار می‌دم ‫‌‌اگه گزینۀ اول رو انتخاب کنی...‏
‫از دخترت استفاده می‌کنم تا به تو برسم.‏
‫داری این ماجرا رو به جاهایی می‌کشونی...‏
‫که برات خوشایند نیست.‏
‫فکر کردی من اصلاً ‫‌‌از این بازی‌ها خوشم میاد؟
‫درضمن من نبودم که جرقه‌ش رو زدم.‏
‫تصمیمات تو بود که ما رو به این‌‌جا کشونده.‏
‫می‌رسیم به گزینۀ دوم.‏
‫گزینۀ دوم اینه که...‏
‫ناپدید بشی.‏
‫دفعۀ قبل هم همین کارو کردم.‏
‫نه. نه مثل دفعۀ قبل.‏
‫این دفعه جوری از در می‌ری بیرون...‏
‫که دفعۀ اول ازش وارد شدی.‏
‫تنها.‏
‫اتفاقی که می‌افته اینه که...‏
‫من دخترت رو پیدا می‌کنم.‏
‫بعد به افرادم می‌گم...‏
‫‏«این تنها نقطۀ ارتباط اون با این دنیاست...‏
‫تنها بخشی از اون که در اختیار ماست.»‏
‫‏«پس بیاین بشینیم و منتظر باشیم...‏
‫اون بالاخره زنگ می‌زنه.»‏
‫ولی تو هرگز این کارو نمی‌کنی.‏
‫نه. نه، نه.‏
‫هرولد...‏
‫‏- اگه بهش زنگ بزنی...‏ ‫‌‌‏- هرولد.‏
‫اگه به هر نحوی باهاش ارتباط برقرار کنی...‏
‫در کمترین زمان ممکن ‌‌مأمورها می‌رن دم در خونه‌ش.
‫دخترت رو بازجویی می‌کنن.‏
‫اگه از جرم‌هایی که تو ‫‌‌مرتکب شدی بدونه...‏
‫می‌ره زندان.‏
‫بعد ممکنه اتفاقات بدتری بیفته.‏
‫تو ناپدید می‌شی.‏
‫اونم به زندگیش می‌رسه.‏
‫و این داستان برمی‌گرده به همون ‫‌‌جایی که من دفنش کرده بودم.‏
‫کون‌لقت.‏
‫‏30 سالِ خوب رو باهاش داشتی.‏
‫این 30 سال از اون چیزی که ‫‌‌باید می‌شد هم بیشتر بود...‏
‫و این فرصت نصیبت می‌شه ‌‌باهاش خداحافظی کنی.‏
‫تو این دنیا تضمینی واسه خداحافظی نیست.‏
‫باور کن.‏
‫تا وقتی تو پیدات نشه...‏
‫اون اصلاً متوجه نمی‌شه من مراقبشم.‏
‫از نظر من این...‏
‫یه پایان خوب واسه همه‌مونه.‏
‫یه فرجه بهت دادم،‏ ‫‌‌ازش استفاده کن.‏
‫فرار کن. ناپدید شو.‏
‫من و تو، هر چه‌قدر که از عمرمون ‫باقی مونده رو طوری زندگی می‌کنیم...‏
‫که انگار هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌شناختیم.‏
‫و هیچ‌کدوم از این اتفاقات قبلاً نیفتاده.‏
‫داره حرکت می‌کنه.‏
‫آره، دارم می‌بینم.‏
‫اونم وقتی یه دقیقه مونده بود بهش برسیم.‏
‫باعث تأسفه.‏
‫الان داشتین با تلفن حرف می‌زدین، درسته؟
‫بله، درسته.‏
‫ممکنه بپرسم با کی حرف می‌زدین؟
‫نه، ممکن نیست.‏
‫پسر، می‌دونی سمت من توی اف‌بی‌آی چیه؟
‫بله، قربان.‏
‫به‌نظرت چون راحت می‌شه ‫‌‌سر به سرم گذاشت...‏
‫این سمت رو بهم دادن؟
‫‏- نه، قربان.‏ ‫‌‌‏- پس این‌قدر به من نگاه نکن...‏
‫تا یه‌وقت فکر نکنم ‫‌‌داری سر به سرم می‌ذاری.‏
‫قبوله؟
‫بله.‏
‫الو؟
‫‏- سلام، منم.‏‎ ‫‌‌‏- سلام. حالت خوبه؟
‫‏- فکر کردم قراره چند وقتی به هم زنگ نزنیم. ‌‌‏- آره، آره، من خوبم.‏
‫گوش کن...‏
‫هیچ‌وقت در این مورد با هم حرف نزدیم...‏
‫قبل از...‏
‫قبل از این قضیه، چون...‏
‫راستشو بخوای فکر نمی‌کردم لازم بشه...‏
‫ولی...‏
‫لعنت.‏
‫بابا... از چی حرف می‌زنی؟
‫باید برم، عزیزم.‏
‫‏- آره. نه...‏ ‫‌‌‏- خب، اینو قبلاً هم گفتی.‏
‫‏- آره.‏ ‌‌‏- متوجه نمی‌شم.‏
‫‏- یه‌جای خیلی خیلی دور.‏ ‌‌‏- الان فرقش چیه؟
‫واسه همیشه.
‫دیگه نمی‌تونیم با هم حرف بزیم.‏
‫برای مدت زیادی.‏
‫خب، شاید تا آخر عمرمون.‏
‫چرا؟
‫فکر می‌کردم همۀ ردها رو پوشوندم.‏
‫می‌دونی، فکر می‌کردم ‫‌‌هر اتفاقی واسه من بیفته...‏
‫تو جات امنه.‏
‫حتی اگه مجبور بشم باز نقل مکان کنم،‏ ‫‌‌تو جات امن می‌مونه.‏
‫ولی فکر نکنم بتونم حتی ‫‌‌با یه تماس تلفنی ساده...‏
‫توی زندگیت باشم و تو توی خطر نیفتی.‏
‫شاید... این جایی بود...‏
‫که قرار بود همه‌چی ختم بشه، می‌دونی؟
‫شاید این...‏
‫شاید این پایانشه. این...‏
‫این فرصت رو داریم ‌‌که با شرایط خودمون خداحافظی کنیم.‏
‫آره، شاید از اول قرار بوده همین بشه.
‫متأسفم.‏
‫یادت باشه که دوستت دارم.
‫و تا آخر عمرم دوستت خواهم داشت، ‌‌ولی دیگه گمونم باید برم.‏
‫ام؟
‫امیلی؟
‫اگه صدای خداحافظی‌ت رو بشنوم برام آسون‌تر می‌شه.
‫ام؟
‫ریدم توش.‏
‫جانم؟
‫قبول دارم همه‌چی عوض شده.‏
‫قبول دارم ادامه دادن با این شرایط...‏
‫خیلی از قبل خطرناک‌تره،‏ ‫‌‌ولی قبول ندارم که...‏
‫‏- چاره‌ای جز فرار کردن نداری.‏ ‫‌‌‏- من...‏
‫الان وقت برای بحث ندارم، امیلی.‏
‫باید همین‌جوری حرفم رو قبول کنی.
‫‏- از چی می‌ترسی؟ ‌‌‏- از چی می‌ترسم؟
‫خودت شنیدی چی گفتم.‏
‫می‌ترسم یکی پیدات کنه...‏
‫شکنجه‌ت کنه و تو رو بکشه تا به من برسه.
‫‏- با این ترسوندنت؟ ‌‌‏- نمی‌دونم...‏
‫از نظر من که خیلی ترسناکه، امیلی.‏
‫خب پس، تو هم اونا رو بترسون.‏
‫بهم گفتی قبلاً چی‌کار می‌کردی.‏
‫‏- یعنی، گفتی قبلاً چه کارهایی ازت بر می‌اومد.‏ ‌‌‏- من...‏
‫یه بخشی‌ش رو بهت گفتم.‏
‫چون نمی‌خواستم از خونه فراریت بدم.
‫اگه همۀ کارهایی که کردم رو بهت می‌گفتم...‏
‫مطمئن نیستم که فرار نمی‌‌کردی.
‫نمی‌دونی وقتی این بازی‌ها زشت بشه...‏
‫تا کجا ممکنه پیش بره، ام.‏
‫روحتم خبر نداره من چی‌کار کردم، کی بودم...‏
‫و توی این لحظه از زندیگم،‏ ‫‌‌می‌خوام همین‌طور بمونه.‏
‫فکر کردی من کی‌ام؟
‫‏- فکر کردی کی منو بزرگ کرده؟ ‫‌‌‏- تو هم...‏
‫‏- چرا فکر می‌کنی از پس چیزهای زشت برنمیام؟‏ ‫‌‌‏- امیلی.‏
‫نمی‌دونی چه‌قدر سخته کسی که ‫‌‌عاشقشی تبدیل بشه به...‏
‫کسی که نمی‌تونی دوستش داشته باشی.‏
‫چیزهای که هست که ‫اگه بفهمی نمی‌تونی فراموش کنی، ام.‏
‫نمی‌شه از ذهنت پاک‌شون کنی.
‫و من اجازه نمی‌دم...‏
‫موقع رفتنم، این چهره‌ای باشه ‫‌‌که از من تو خاطره‌ت می‌‌مونه.
‫اجازه نمی‌دم.‏
‫‏- وقت ندارم، عزیزم.‏ ‫‌‌‏- نه.‏
‫بی‌خودی به من ربطش نده...‏
‫چون من از شناختن تو نمی‌ترسم.‏
‫ببخشید، ولی باید برم.‏
‫وقت ندارم باهات بحث کنم.‏
‫نه. گوشی رو قطع نکن.‏
‫منو ول نکن.‏
‫‏- عاشقتم، امیلی.‏ ‫‌‌‏- نه، بابا...‏
‫هنوز در دیدرس‌تونه؟
‫لطفاً صبر کنین.‏
‫از جاده اصلی خارج شده...‏
‫شاید رفته توی جاده فرعی.‏
‫حدوداً 70 متر جلوتر.‏
‫توقف کرده.‏
‫‏180 متر جلوتره.‏
‫چیزی می‌بینین؟
‫منفیه. چیزی نمی‌بینم...‏
‫وایستین.‏
‫لعنتی.‏
‫بگو منطقه رو بگردن.‏
‫‏- نباید زیاد دور شده باشه.‏ ‫‌‌‏- دریافت شد.‏
‫شما نظری ندارین، قربان؟
‫نظرم اینه که دو بار گمش کردین.‏
‫دیگه ‌هیچ‌‌وقت پیداش نمی‌کنین.
‫منطقه رو بگردین،‏ ‫رد لاستیک رو پیدا کنین.‏
‫‏- یا هر سرنخ دیگه‌ای.‏ ‫‌‌‏- بله.‏
‫چیه؟
‫یه شهروند پیر قال‌مون گذاشت.‏
‫گمونم الان باید...‏
‫بیا این‌‌جا.‏
‫پسر، تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫بله.‏
‫گرفتمش. دارم میام.‏
‫دریافت شد. کی می‌رسی؟
‫تقریباً ساعت یک.‏
‫رینولدز مرده.‏
‫نتونستم جسدش رو سوار ماشین کنم.‏
‫باشه.‏
‫ولی هدف دستگیر شده.‏
‫همه‌چی تحت کنترله.‏
‫موقعیت جغرافیایی ماشین سوژه...‏
‫و جسد رینولدز رو براتون می‌فرستم.‏
‫هر 15 دقیقه گزارش می‌دم. تمام.‏
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫لعنت!‏
‫آه! لعنت.‏
‫لعنت بهت، پیرمرد.‏
‫دوباره بزن.
‫حمله.
‫ها؟ نه.‏
‫نه. نه!‏
‫اون‌جاست؟
‫هارپر.‏
‫با شما کار داره.‏
‫بله؟
‫این شد سه‌ بار.
‫هر کی رو بفرستی سراغ من...‏
‫جنازه‌ش رو پس می‌‌فرستم.
‫هر کی رو بفرستی سراغ بچه‌م...‏
‫تیکه‌تیکه برمی‌گردونم.
‫الان منو می‌شناسی؟
‫این یارو کیه؟
‫قربان، ما با کی سرو‌‌کار داریم؟
‫سلام.‏
‫منم، بابات.‏
‫«کاری از بهادر و صاحب» ‫«Bahador_Sub & @SAHEB2485@»
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما ‫CinamaSub@
‫بزرگ‌ترین مرجع دانلود فیلم و سریال ‫30nama.com