Przyszli po niego.
Wszyscy tam są w niebezpieczeństwie.
Sprowadzę go do nich.
Zabieramy go do domu?
Coś między nimi zaszło.
Angeli Adams już nie ma.
To historia rodzinna.
Cheryl, wiesz, jak to działa.
Czasami robię rzeczy, o których nie mogę z tobą rozmawiać.
Kiedy znów cię zobaczymy?
Armia zrówna to miejsce z ziemią.
- Nie możesz tu zostać. - Muszę.
Mój brat nie żyje.
A co do tych dwóch Amerykanów,
są już w Stanach
i pracują, by zneutralizować zagrożenie.
Chcesz, żebym im pomógł.
Tak.
- W porządku? - Tak.
Myślę, że Pawłowiczowi nie spodobało się, jak bardzo zbliżyliście się do swego celu.
Bardziej martwi mnie to, że koło ratunkowe Emily właśnie wykitowało.
STARY CZŁOWIEK
Jestem jak dziecko.
Wszystko jest nowe.
Ucieka mi sens…
słów ich elegii.
Mówią językiem, który powinnam znać.
Jeszcze go nie rozumiem.
Czuję ich szacunek dla ciebie.
Lojalność.
I miłość.
Ale słowa to tylko dźwięki.
Ruch powietrza.
Pożegnam się z tobą na swój sposób.
Tak jak pożegnałam się z nią.
Nie znam cię.
Nie wiem, co się na ciebie składa.
Ani co cię definiuje.
Może da się to odkryć w inny sposób.
Ten z czasów,
gdy znaliśmy tylko ciemne morze.
I służyły nam zapomniane dawno zmysły.
Które od razu wyczuwały coś przemykającego w mroku.
I pozwalały zrozumieć, czy należy się tego bać,
walczyć z tym,
czy to coś niezwykłego.
Które wiedziały, że należy trzymać się tego, co skrywa się w mroku…
tak długo, jak się da.
Przy tobie czułam wszystkie z tych rzeczy.
Byłeś strzępkiem odpowiedzi. Ja skrawkiem pytania.
Ale jestem wdzięczna, że nasze ścieżki przecięły się w mroku.
Choćby na chwilę.
Będę tu, dopóki nie scalę wszystkich kawałków.
Gdziekolwiek jesteś,
gdziekolwiek się wybierasz,
gdy ją zobaczysz…
bądź dla niej dobry.
Myślę, że była tak samo poharatana jak my
i robiła, co mogła.
Daj jej znać, że znalazłam drogę do domu.
Co mu powiedziałaś?
Że Tarik go kocha
i będzie go chronił…
Ale, że będzie przerażony.
I bardzo samotny.
Poczuje też ból.
Niedobrze okłamywać dziecko.
Nie, kiedy prawda jest ważna.
Nie, jeśli chcesz móc spojrzeć mu w oczy,
kiedy już dorośnie.
To wszystko prawda.
Tarik będzie go chronił.
Kocha go.
Mam nadzieję…
że gdy to wszystko się skończy,
będziesz mogła go lepiej poznać.
Jesteście podobni pod wieloma względami.
Co?
Jestem zupełnie sama.
Potrzebuję hydraulika.
Mówiłeś, że będzie za pół godziny, a minęły już dwie i pół.
Tak, próbowałam.
Tego też.
Wiem, że chcesz pomóc, ale są rzeczy,
których nie da się załatwić przez telefon.
Cheryl?
Harold?
O mój Boże.
Przepraszam, że nie uprzedziłem.
Z kim rozmawiasz?
Jezu. Czekaj.
Nie, nie ty.
Muszę kończyć, ale możesz wezwać hydraulika?
- Nie. Chwila. - Co?
Niech nie przyjeżdża. Musimy porozmawiać.
Jednak dam sobie radę. Dobrej nocy.
Co się dzieje?
Muszę ci przypomnieć coś, co już wiesz.
Co musisz…
Moją drugą przysięgę. Składałem ją zaraz po ślubie.
Obiecałem nie przynosić pracy do domu.
Miała nigdy nie wpłynąć na naszą rodzinę.
Ale wydarzyło się coś,
o czym nie mogę ci powiedzieć.
Wszystko się teraz skomplikuje.
Co z Angelą?
Raczej wszystko ok…
ale nie wróciła ze mną.
Jest w Afganistanie.
Grozi jej niebezpieczeństwo. Mnie też.
Weź torbę podróżną dla siebie i Henry’ego.
Zakwateruję cię w hotelu.
Haroldzie…
Będziecie tam bezpieczni. Muszę być ostrożny.
Henry’ego tu nie ma.
Co? Jest późno. Gdzie on jest?
Henry już tu nie mieszka.
- Kto to? - Spokojnie.
- Są ze mną. - Z tobą? Kto?
Jak to Henry tu nie mieszka?
Haroldzie!
Miałeś czekać na zewnątrz.
Nie było zasięgu. Musiałem tu wejść.
Martwy punkt.
Wystarczająco ciężko ją złapać, nie mogę czekać bezczynnie.
- Trzeba ją ostrzec. - Tak.
Masz rację.
To ojciec Angeli.
Miło mi.
Bez imion. Tak będzie lepiej.
Próbuj dalej. Daj mi chwilę, a potem musimy iść.
Samochód nie może stać na podjeździe dłużej niż to konieczne.
Muszę się w coś przebrać.
Weź, co chcesz. Idź na górę.
Pierwsze drzwi po prawej.
Użytkownik jest zajęty Emily
ARMIA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
U nich jest ranek?
Tak.
Ciężko się połączyć. Jest za daleko.
Schrzaniliśmy to.
Musi się stamtąd wydostać.
Co się z nim stanie?
Z kim?
Z Morganem.
Personel znajdzie go rano,
a wtedy musimy już być daleko.
Wiem.
Ledwo go znałam.
Jak to się stało?
Nie wiem.
A jak myślisz?
Myślę…
że był na dobrym tropie.
Pawłowicz chyba naprawdę próbuje przejąć złoża minerałów Hamzada.
Tak.
Bote zbyt dużo wiedział.
Pawłowicz chciał się go pozbyć, ale…
Ale?
Zdjąć starego na amerykańskiej ziemi.
Konsekwencje będą…
Tego się nie robi tylko dla zysków ze złoża.
Dzieje się tu coś, czego jeszcze nie rozumiemy.
Co to znaczy,
że Henry już tu nie mieszka?
Nie mów, że go odesłałaś.
Jest z Curtem i Lois.
Cholera, Cheryl.
Dobrze mu zrobi, jeśli tam zostanie na jakiś czas.
- On nie… - Wybacz.
Zapytałam cię wprost: „Zobaczymy cię jeszcze?”.
„Czy jesteś pewien,
że jeszcze zobaczymy Angelę?”.
Nie odpowiedziałeś.
Nie mogłem.
Nie winię cię. Nie mam pretensji.
Zgodziłam się na te zasady, życie z brakiem odpowiedzi.
Na to się pisałam. Nigdzie się nie wybieram.
Ale Henry jest tylko małym chłopcem.
Nie pisał się na to.
Właśnie poznałam ojca Angeli, a ty nie chcesz,
żebym wiedziała, jak się nazywa?
Henry musi móc zadawać pytania i otrzymywać odpowiedzi.
A teraz…
Kocham cię, Haroldzie, i ciężko mi to mówić,
ale teraz nie możemy mu tego dać.
Curt i Lois to dupki.
Dla nas. Nie dla niego.
Też są jego dziadkami.
Kiedyś łatwiej było udawać, że praca nie wchodzi do domu.
Wpuściliśmy Angelę…
Nie wiem czemu.
Zrobiliśmy wyjątek. Po prostu pasowała. Do nas.
I do Chipa.
Lecz teraz…
Bardzo się staram, Haroldzie.
Ale tonę w braku odpowiedzi.
Angela Adams to postać fikcyjna.
Jej ojciec.
Ten facet na górze.
Od kiedy go znam, tworzył całą serię fikcyjnych tożsamości.
Jeśli chcesz, bym przestał, powiedz.
To ona?
Co?
To jest Emily.
Tak.
Wiedziałeś, że tak to wyglądało?
Tak.
Musieliśmy rozważyć ryzyko odkrycia. Rzeczy, o których nie wolno mówić.
- Ale powiedziała mi… - Nie. Pytam, czy wiedziałeś,
że była częścią rodziny.
Też kiedyś byłeś z nim blisko, prawda?
Tak.
Nie było ci ciężko?
Być na obrzeżach tej relacji?
Zerwanie z nim kontaktu było częścią umowy.
Umowy?
Tej, którą zawarłem z Abbey.
Czysta karta.
Był moim ostatnim połączeniem.
Po zerwaniu jej byliśmy wolni.
Potrzebowałem tylko Abbey i Em.
Jest różnica między potrzebą a pragnieniem.
Cholera.
Haroldzie. Co jest, kurwa?
Jebany bojler spryskał skrzynkę i zrobiło się zwarcie.
Dzwoni Emily
- To… - Chodź.
Im dłużej my jesteśmy tu, tym dłużej auto stoi na podjeździe.
- Tato? - Daj mi chwilę.
Tato?
Harold, chodź tu.
- Halo? - Emily?
- Tak? Halo? - Tak.
Szybko. Jeśli stracę połączenie, może nie wrócić.
Nie wiem, ile to potrwa, ale cię słyszę.
Posłuchaj.
Morgan Bote nie żyje.
Dotarliśmy do niego,
naciskaliśmy, ale nie chciał się od razu zgodzić.
Godzinę później został zamordowany.
Co? Przez kogo?
Długa historia.
Nic ci nie jest?
Jesteśmy z Haroldem bezpieczni.
Jestem tutaj.
Emily,
musisz stamtąd uciekać.
Tato…
Wiemy, co się wydarzy. Nie mogę cię ochronić.
Oni już tu są.
Cholera. No dobra.
W przełęczy jest oddział straży. Zaatakuje ich.
Ilu mają ludzi?
Którzy? Armia czy…
Twoi ludzie, straż. Ilu ich tam jest?
Nie wiem. Może z 20 osób.
Nie powstrzymają ich. Musisz stamtąd uciekać.
- Nie mogę. - Możesz, Em.
Naprawdę nie mogę. Nie dzisiaj.
Jezu Chryste.
On nie żyje.
Kto?
Mój ojciec.
Zmarł w nocy, a dziś rano go pochowaliśmy.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Kogo udało się ewakuować?
Niewielu. To stało się zbyt szybko.
Kto został? Rodziny?
Tak.
Dzieci?
Tak.
Zaczekaj chwilę.
Przeszli przez przełęcz. Jadą tutaj.
- Ruszamy. - Nie rozłączaj się.
Dobrze. Nie rozłączę. Daj mi chwilę.
Jestem przy studni. Wracamy się przegrupować.
Odezwę się, gdy dotrzemy. Poczekajcie.
Wyciszyłeś?
Tak.
- Te tunele, o których mówiłeś… - Tak.
Ciągną się wystarczająco daleko,
- by mogli tamtędy uciec? - Tego próbują się dowiedzieć.
- Skąd ta pewność? - Po prostu wiem, Haroldzie.
Są z nimi dzieci. Nie wiem, jak to ma się udać.
Musimy zacząć dzwonić.
Do kogo?
Do wszystkich, do których możemy.
- Do których ja mogę. - Czyli?
Raz nam uciekła.
Byliśmy w parku.
Odwróciłem się, a jej nie było.
Abbey myślała, że jest ze mną, a ja że z Abbey.
Była…
Była mała. Po prostu gdzieś poszła.
Szybko ją znaleźliśmy.
Nie zaszła tak daleko.
Ale Jezu, co za uczucie.
Byłem na wojnach tak krwawych,
że nikt nie miał odwagi nadać im nazwy.
Nie mogły się z tym równać.
Obiecałem sobie, że więcej do tego nie dopuszczę.
Nie pamiętam, żebym powiedział to na głos,
ale Abbey zrobiła taką minę,
że chyba to zrobiłem.
I ten uśmieszek.
Nie byłem pewien, czy się ze mnie śmieje,
czy może mi współczuje.
Wiedziała, że kiedyś
w końcu to zrozumiem.
Ciągle gubiliśmy Chipa.
Po prostu pojawiał się w innych domach.
Żartowano,
że wypadałoby mu przyczepić dzwonek.
- Kochał psy. - Tak.
Nie mieliśmy żadnego.
Ale on je uwielbiał.
Tato?
Jestem. Co się dzieje?
Mam tylko minutę.
Przebijają się. Muszą być blisko.
A tunele?
Przechodzą przez nie.
Jakim cudem?
Nie wiem. Próbujemy zabarykadować drzwi, ale…
Chcę ci coś powiedzieć.
Harold wciąż tam jest?
Tak, mała.
Cheryl też.
Przykro mi, że znów was to spotyka.
Nie zasługujecie na to.
Chcę, byś wiedział, że nie winię cię za to, co zrobiłeś.
Tato?
Tak?
Wyłączysz głośnik?
Tak. Jestem tu.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Co takiego?
Musisz to zaakceptować.
Dlaczego to się dzieje.
Dlaczego to się stało.
Coś tu znalazłam.
Ta rodzina jest dla mnie ważna.
Taka jest prawda.
To nie jest odrzucenie ciebie ani mamy.
Obiecaj mi, że się z tym pogodzisz.
Muszę wiedzieć, że to cię nie zniszczy.
Że nie znienawidzisz za to ani mnie, ani tej rodziny.
Chcę, żebyś zaakceptował mój wybór.
Zrobisz to dla mnie?
Cholera.
Nie, czekaj!
Nie.
Trzeba było ją powstrzymać.
Niby jak?
Z tego, co mówiłeś,
bardzo tego potrzebowała.
Powinienem był ją powstrzymać.
I co byś zrobił?
Jak mogła ci zaufać…
Powinienem był ją powstrzymać!
Trzeba było to zrobić.
Musimy iść.
Jeszcze nie.
Dlaczego?
Też to słyszałeś, prawda?
Tak.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Potrzebuję odpowiedzi.
I to natychmiast.
Jasne.
Zoe?
Tak?
Idziemy do samochodu.
Wyładujemy bagażnik.
Czy możesz zabrać moją żonę do kuchni
i czymś ją na chwilę zająć?
Oczywiście.
Co miałeś na myśli przez: „Czy też to słyszałeś?".
Co to było?
Przez telefon.
Gdy zaczęli strzelać,
nie mówili w dari ani paszto.
Mówili po rosyjsku.
Co to znaczy?
Czy Morgan Bote wspominał,
że Pawłowicz ma dostęp
do jakiejś armii najemników?
Jesteś w środku czy poza?
Słucham?
Ludzie w środku wiedzą.
Ci poza zastanawiają się, co wiedzą ludzie w środku.
Pytam, którym typem jesteś.
W sumie to nie wiem.
Albo jesteś w środku i nie masz serca mi powiedzieć,
albo jesteś na zewnątrz i to oni nie mają serca powiedzieć tobie.
Chyba jestem w fazie przejściowej.
Zabawne.
Dziękuję.
„Chcę, żebyś wiedział, że nie winię cię za to, co zrobiłeś”.
To są ostatnie słowa, jakie usłyszę od kogoś,
kto przez ostatnie dziesięć lat spędził wszystkie święta w moim domu.
Możliwe,
że nigdy się nie dowiem, o co jej chodziło.
Są pewne rzeczy, które musisz zrobić, by dzielić z kimś dom.
Jedne akceptujesz,
inne tłumisz,
jeszcze inne zwalczasz w sobie.
W naszym domu kłótnie zawsze były uczciwe.
Harold wymagał od swojej profesji,
by traktowała mnie sprawiedliwie.
To niedorzeczne, że mówię coś takiego.
Miałam odwrócić twoją uwagę.
Wiem.
Pytanie od czego.
Czy znasz…
Znałaś Morgana Bote’a?
Tak. Był przyjacielem Harolda.
Dlaczego pytasz?
Rosjanin o nazwisku Pawłowicz zlecił jego morderstwo,
by chronić swoje interesy w Afganistanie.
A prócz tego…
Mógł wysłać najemników do Afganistanu.
To jego ludzie zabili Emily.
On nic nie wie.
Wiem, że to wiesz.
Jesteśmy w martwym punkcie.
Chcę z niego wyciągnąć wszystko, co wie.
Tym się zajmuję. Zajmowałem.
Wiesz o tym.
Nie.
Nie w ten sposób.
Muszę…
zrobić to sam.
Nie sądziłem, że kiedykolwiek tu przyjdziesz.
Mówiłem, że nikt nie będzie korzystał z tego wioślarza.
Angeli już nie ma.
To chyba musisz przestać ją tak nazywać.
Niby czemu?
Jesteś niesamowity.
Dopiero co powiedziałeś mamie że to zmyślone imię.
Jak to jest, że wszystko obracasz w kłótnię?
Nie wiem.
Następna część będzie dla ciebie trudna.
Wszystkie twoje złudzenia się rozpadają.
Ta o tym, że praca zostaje w biurze.
Że rozdzielając te dwa światy, zapewniasz nam bezpieczeństwo.
Że nie znienawidzisz nas za to, ile cię to kosztowało.
To nie fair. Wiesz, że to nieprawda.
Ułuda bywa użyteczna.
Po prostu prędzej czy później
prawda wyjdzie na jaw.
Zawsze jakaś cząstka ciebie zostawała za drzwiami.
Chyba nigdy jej nie poznałem.
Ta część chce teraz wrócić.
Najbardziej chciałem być twoim tatą.
Wszystko spieprzyłem.
Ale naprawdę próbowałem.
Wiem.
Byłoby miło móc ci to wszystko powiedzieć, gdy jeszcze miałem szansę.
Należało mi się pożegnanie
w zamian za cały włożony wysiłek.
Jakieś ostatnie słowa, by nadać wszystkiemu kontekst.
Z tobą nie dostałem tej szansy.
Z nią również nie.
Nawet z Henrym nie miałem okazji.
Ostatnie słowa.
O co chodzi?
Byłaś w pokoju, gdy Bote umarł, tak?
- Tak. - Dobrze.
Powiedział coś przed śmiercią?
Nie, to stało się za szybko.
Zrobił coś? Był w pobliżu komputera?
Telefonu.
W ręku trzymał komórkę.
Może coś wysyłał.
Co by to było?
Coś, co chciał, by go przeżyło.
Jakaś ważna informacja,
która miała dotrzeć do kogoś zaufanego.
Do kogo? Do ciebie?
Nie. Nie mnie.
Ale domyślam się, do kogo chciał to wysłać.
Co się stało?
Nie wiedział nic o Pawłowiczu, Afganistanie ani o niczym takim.
Wynajął go jakiś facet.
Wiedział tylko, że dostał zadanie, którego nie wykonał.
Morgan Bote nie był jego jedynym celem.
Kto jeszcze?
Ty.
- Dlaczego ja? - Czemu ona?
I ja.
Dixonowie.
Marcia i Henry.
Dlaczego?
Nie wiem.
Tamta prawniczka chciała ci coś powiedzieć.
Bała się to zrobić przez telefon.
Może ona coś wie.
Coś, co Pawłowicz chce przed nami ukryć.
Pewnie tak.
Coś, co mogłoby mu zaszkodzić.
Możliwe.
Lecimy do Londynu.
Jebać go.
Chcę, by cierpiał.
A ty nie?
Teraz rozumiem.
Co się dzieje, jaka jest stawka.
Może nie wszystko, ale dość dużo.
Ale…
Ciebie
rozumiem mniej niż kiedykolwiek wcześniej.
Muszę to zrobić.
To tylko kilka dni w hotelu. Dla bezpieczeństwa.
Pewnie poproszą cię, żebyś zajęła się ich psami.
To już twoja decyzja.
Po powrocie pomóż mi to ogarnąć.
Pomóż znaleźć lepszy sposób, żeby wszystko się ułożyło.
Spróbuję.
Naprawdę.
Powinnaś już iść.
- A ty nie idziesz? - Nie.
Zabiorą cię do hotelu.
Chcę się upewnić, że wszystko jest posprzątane przed zamknięciem.
Jasne.
Napisy: Martyna Pustelnik