PRODUKCJA DISCOVERY
HISTORIA OPARTA NA FAKTACH.
Cześć, Ted.
Gotowy na wielki dzień?
Tak.
Skończyłem nowy szkic przesłuchania Jima Fitzgeralda.
Pytania znajdują się w tym notesie. Proszę, przejrzyjcie zmiany.
Macie w swoich rękach plan
publicznego wypatroszenia Jamesa R. Fitzgeralda.
Nielegalnie uzyskane dowody.
Jeśli zadacie mu moje pytania,
jego nakaz zostanie unieważniony, a ja wyjdę na wolność.
Może wy to przejrzyjcie.
Nie chcesz tego oglądać.
Jestem tu, bo to nie ma żadnego znaczenia.
Może rozerwać twój życiorys na strzępy,
może spalić lingwistykę kryminalną na stosie,
a ja wciąż tu będę.
Sprawdź lewą kieszeń marynarki.
Nie możemy chwalić dnia przed zachodem. Nakaz może zostać,
- a wtedy czeka nas proces. - Pewnie.
Ale nie spodziewam się tego.
Licz na najlepsze, gotuj się na najgorsze. To moja praca.
W razie czego położyliśmy fundamenty pod kolejne kroki.
Wniosek 12.2(b).
Pozwoli nam przedstawić dowody związane z twoją przeszłością,
na przykład eksperymentami Murraya.
Jeśli wyrazisz na to zgodę.
Teraz, gdy lepiej cię poznałam, postrzegam cię inaczej.
Chcę, by ława przysięgłych też mogła cię poznać.
Jasne.
Masz moją zgodę.
Proszę wstać.
Sprawa numer S96259, Stany Zjednoczone kontra Theodore John Kaczynski.
Proszę usiąść.
Rozpatrzyłem wniosek obrony o odrzucenie dowodów.
Sąd jest gotowy na zeznania
nadzorczego agenta specjalnego Jamesa Fitzgeralda.
- Świadek jest obecny? - Tak, Wysoki Sądzie.
Zanim zaczniemy, udam się na naradę z adwokatami.
- Chodzi o wniosek? - Będzie zeznawał, dobrze?
Sąd stwierdza, że wniosek obrony jest bezzasadny. Nakaz pozostaje ważny.
Zeznania agenta specjalnego Fitzgeralda nie będą konieczne.
Wybór ławników od poniedziałku.
- Wnosimy o ponowne rozpatrzenie. - Wniosek oddalony. Kontynuujemy.
Koniec sesji.
Proszę wstać.
Tak mi przykro. Zrobiliśmy, co w naszej mocy.
- Co tam się stało? - Sędzia wystraszył się rozgłosu
i przeraża go wizja utraty kontroli. Nazwał to strzelaniem na oślep.
Walczyliśmy, ale nakaz przeszukania zostaje.
Cholerna lingwistyka kryminalna. Nie wiem jak, ale ci się udało.
- Dlaczego wniosek został odrzucony? - Uniknęliśmy ciosu.
To wielkie zwycięstwo dla sprawy i dla ciebie.
Agent Fitzgerald.
- Tak? - Charles Epstein.
Przychodzę na każdą sesję.
To dobre wieści.
- Na każdą? - I będę przychodził aż do końca.
Aż sprawiedliwości stanie się zadość.
„Aż sprawiedliwości stanie się zadość”.
Sprawiedliwość. Czemu odrzucili wniosek?
Co tam się stało?
Sprzedali cię sędziemu za zamkniętymi drzwiami? Czemu?
Czemu Judy Clarke napisała wniosek, a potem go sabotowała?
Co się dzieje?
WNIOSEK O UNIEWAŻNIENIE
ORAZ MEMORANDUM
WSPIERAJĄCE WNIOSEK
To wniosek obrony o wywalenie nakazu.
Spójrz na język. Idiolekt się zgadza. Ted sam to napisał.
Czemu prawnik pozwala klientowi pisać najważniejszy dokument?
Nie wiem.
To nie ma sensu, prawda?
Chyba że chcą odwrócić jego uwagę od ich prawdziwego planu.
Spróbują go wybronić chorobą psychiczną.
Rozmawiałem dziś z jedną z ofiar, z Epsteinem. Podał mi rękę.
Ma dwa i pół palca. I tak będzie do końca jego życia.
Zachowują się, jakbym wygrał. Ale to nie koniec.
Dla Epsteina koniec oznacza, że Ted trafi za kratki,
nie na oddział psychiatryczny lub zwolnienie pod nadzorem.
Ted ma nad nami władzę, dopóki nie trafi do więzienia.
Wiesz...
Gdy pierwszy raz się z nim spotkałeś, nie byłam pewna, czy powrócisz.
Czujesz to samo co Ted,
złość, żal. Czujesz się zdradzony.
Czujesz, że ze światem jest coś nie tak.
Ale zrobiłeś coś, co Tedowi nigdy się nie uda.
Spojrzałeś na Charlesa Epsteina jak na człowieka.
Poczułeś empatię i zobowiązanie.
Jeśli to twoja motywacja...
Uważam, że to bardzo szlachetne.
Myślałem, że Ted zna wszystkie odpowiedzi.
Zna niektóre z nich.
Ale nie te, które mają znaczenie.
Jest jedna rzecz, której brakuje w filozofii Teda.
Ale jest najważniejsza.
To, co czułeś, podając rękę Epsteinowi.
To takie proste.
Od kiedy miłość jest prosta?
Idź. Wiesz, jak doprowadzić to do końca.
Przyszedłeś się chełpić?
Bo mam dużo pracy.
Chcę ci coś pokazać.
Gdzie jesteśmy?
W bazie Sił Powietrznych.
To cuchnie desperacją.
Chcesz mnie zastraszyć?
Nie zamknęliście tylko mnie, ale też mój dom.
James, nie rozumiesz jednej rzeczy.
Wynik procesu jest nieważny.
Najważniejszy jest sam proces.
Dostanę największy z mikrofonów.
Wcześniej musiałem grozić przemocą, żeby opublikować manifest.
A teraz będą mnie pokazywać w każdym amerykańskim domu.
Jeśli wsadzicie mnie do celi,
całe życie będę składał odwołania.
Ale w najgorszym przypadku,
najgorszym, jaki może sobie wyobrazić ktoś taki jak ty,
czyli kary śmierci...
Obiecuję ci, że nawet nie mrugnę.
Zapomniałeś o innej możliwości.
Chatki nie sprowadzili oskarżyciele, tylko obrona.
Dlaczego?
Dlaczego o tym nie wiesz?
Dziękuję za zaproszenie. Cieszę się, że mam szansę,
by opowiedzieć o bracie z mojego punktu widzenia.
Prawdziwa historia Teda
to wieloletnia, niezdiagnozowana choroba psychiczna.
Kilka lat temu pokazałem jego listy psychiatrze,
który stwierdził, że ma urojenia
i zdiagnozował schizofrenię.
Kliniczny opis schizofrenii paranoidalnej
pasuje do wielu...
BRAT TEDA KACZYNSKIEGO
...zachowań, które obserwowałem przez lata,
a w szczególności odseparowania od społeczeństwa.
Mówi to samo na każdym kanale, w magazynach i gazetach.
Jakby miał scenariusz, który ciągle powtarza.
Judasz był na tyle przyzwoity, żeby się powiesić.
David nawet nie wierzy w choroby psychiczne.
Kogo to obchodzi? Uciszymy go, gdy zacznie się proces.
Nie tylko on powtarza scenariusz i rozmawia z mediami.
To The New York Times.
„Raport psychologiczny dostarczony przez prawników Kaczynskiego
sugeruje, że cierpiał on na chorobę psychiczną
od czasu zamieszkania w małym baraku pośród lasu w roku 1972.
Ustalenia są zbieżne z diagnozą schizofrenii paranoidalnej”.
Wystawiają cię.
Twoi prawnicy działają przeciw tobie. To oni wciskają Davidowi te teksty
i rzucają je prasie. To oni przetransportowali chatkę
przez cały kraj, żeby mogli przyprowadzić ławę i powiedzieć:
„Żałosny człowieczek i żałosna chatka. Tylko szaleniec może tak żyć”.
Nie wierzę w to.
Nie mogą tego robić.
Nie zostali upoważnieni do opierania obrony na defekcie psychicznym.
Jasne. Musisz dać im pozwolenie
na złożenie wniosku 12.2(b), a nigdy tego nie zrobisz.
Ted.
Dostrzegasz tyle rzeczy na świecie, ale jeśli chodzi o zaufanie,
to twój ślepy punkt. Upoważniłeś swoich prawników
do sprowadzenia ekspertów, którzy udowodnią chorobę.
Przekręcą wszystko, co kiedykolwiek pisałeś i mówiłeś,
żeby dopasować się do wcześniej określonej diagnozy.
Zanim eksperci się zjawią,
cały świat usłyszy o diagnozie milion razy z telewizji,
z gazet, od Davida i twojej matki.
Wynik rozprawy będzie z góry przesądzony. Czy śmierć to najgorsza z możliwości?
Nie dostaniesz jej, bo stukniętych nie zabijają.
Wezmę nowych prawników. Odwołam się.
Nie będzie odwołań. Pozbawią cię prawa do odwołania.
Wsadzą cię do zakładu, gdzie powoli się dostosujesz.
Tabletki, terapia elektrowstrząsami, groźby, kary i nagrody...
Aż w końcu będziesz zdrowy.
To może zająć całe lata, ale w końcu się wydarzy.
Będziesz normalny.
Powrócisz do społeczeństwa, dostaniesz kartę kredytową i mieszkanie.
Elegancką garderobę, te koszulki z pingwinami.
Dostaniesz pracę od 9 do 17,
za pierwszą wypłatę kupisz komórkę. Za kolejną telewizor.
Może zaszalejesz, kupisz Nintendo.
Będziesz zasypiał przed telewizorem
i jeździł do supermarketu,
w którym będziesz oglądał telewizory i myślał: „Powinienem kupić 20-calowy?
Czy oszczędzać na 27 cali? Sam nie wiem”.
Będziesz tak myślał i popijał Orange Julius,
aż ktoś cię rozpozna i zapyta, czy to nie ty jesteś Unabomberem,
który to wszystko pisał i zabijał ludzi. Odpowiesz:
„To byłem ja, ale byłem bardzo chory. Uzyskałem pomoc i poprawiło mi się”.
I wrócisz do oglądania telewizorów.
Nie będziesz pamiętał, że chciałeś czegoś więcej.
Przewidziałeś to wszystko w manifeście.
„Poskromieni i konformistyczni osobnicy mają potrzebę
przedstawiania wrogów społeczeństwa jako chorych,
by unieważniać ich pretensje wobec społeczeństwa”.
Ta chatka była symbolem moralnej odwagi.
A oni na nią wskażą i powiedzą, że tylko szaleniec może tak żyć.
Przywieźli chatkę, ale nie przywieźli lasu.
Ani deszczu. Był taki piękny.
Bardzo piękny.
Wiem.
Ironia polega na tym...
że ta chatka będzie dowodem na moje szaleństwo.
Ale gdyby każdemu wystarczało takie proste życie, nie byłoby wojen.
Ubóstwa ani zanieczyszczeń.
Prawda jest taka, że gdyby ktoś zaoferował mi pigułkę,
która uczyni mnie normalnym i zdusi te wszystkie pytania,
to może bym ją wziął...
Gdyby wybór należał tylko do mnie.
Twój brat powtarza, że w celi będziesz szczęśliwszy.
Trzy gorące posiłki dziennie,
a wymiary są mniej więcej takie same.
Nic dziwnego, że tak mówi.
Jeśli pójdę do więzienia, dostanie milion dolarów nagrody.
Prawnicy powiedzą, że ocalili mnie przed egzekucją.
Sędzia i oskarżyciele będą chełpić się, że Unabomber będzie gnił tam do śmierci,
a co ja będę z tego miał?
Wiem, że nie jesteś szalony.
Za każdym razem, gdy zatrzymuję się na czerwonym, idę po strzałkach w IKEI
albo słucham, jak łączy się modem,
dostrzegam systemy, które nas kontrolują
i czuję, że moja wolność jest ograniczona.
To, co masz do powiedzenia, ma znaczenie dla naszej przyszłości.
Muszę tylko się przewrócić i przestać walczyć.
Czy to nie jest wygodne?
Jak twoje i moje interesy się zbiegają.
Walka jest ustawiona.
To koniec. Już przegrałeś.
Proszę, opuść mój dom.
Wynoś się!
Jeśli zaczniesz walczyć, nazwą cię szaleńcem.
Albo przyznasz się i odejdziesz na zawsze.
A twoje idee będą żyć dalej.
Usiądź, Judy.
Musimy porozmawiać.
O czym rozmawialiście na naradzie
podczas rozpatrywania wniosku?
Burrell nie chce mieć cyrku na sali rozpraw.
Sprzedałaś mnie?
Storpedowałaś wniosek za moimi plecami?
To Burrell mnie tam wezwał. Pamiętasz?
Czekaj.
Kontrabanda.
Czy mam całkowitą kontrolę nad obroną?
To twoja obrona.
Chodzi tylko o ciebie. W każdej decyzji i dyskusji.
Moje życie kręci się wokół spełniania twoich potrzeb.
Więc nie będziesz przekonywać ich, że jestem chory psychicznie?
- Kto podsunął ci taki pomysł? - Fitzgerald pokazał mi chatkę.
Powiedział też, że 12.2(b) oznacza, że przedstawicie mnie jako szaleńca.
Wiesz, że to dla mnie gorsze od śmierci.
Odkryliśmy, że oskarżyciele zbudowali atrapę chatki, by pokazać ją ławie.
Planowali też przedstawić własną ocenę zdrowia psychicznego.
Według mojej fachowej opinii,
roztropnie jest zaprezentować prawdę o tobie i twoim życiu,
by walczyć z fałszem rządu.
Próbowałam ci tego oszczędzić.
Zadbać o szczegóły,
żebyś ty mógł myśleć w szerokiej perspektywie.
Jeśli nie ufasz mojej ocenie sytuacji
- i chcesz wszystko przeczytać... - Nie.
- Chętnie... - Nie o to chodzi.
Jeśli chcesz przejrzystości, przyniosę pudła z dokumentami.
Jeśli chcesz zatwierdzać każdą stronę...
Nie.
Ufam ci. Ale zostałem zdradzony przez tylu ludzi.
Fitz namieszał mi w głowie.
Wiesz, że zależy mi na tobie.
Nie jako współpracownicy.
Zjedz, zanim strażnik zobaczy i wpadnę w tarapaty.
Obrona ma pytania dotyczące kwestionariuszy ławników.
Kilka odpowiedzi ławników numer 16, 68 i 73 jest nieczytelnych,
chcemy to wyjaśnić, zanim przejdziemy do wyboru ławników.
- Adwokaci? - Również nie mogliśmy ich przeczytać,
- nie wnosimy sprzeciwu. - Zezwalam.
- Coś jeszcze, zanim rozpoczniemy? - Tak. Potrzebujemy doprecyzowania
ze strony obrony, zanim rozpoczniemy wybór ławników.
Mam tutaj...
jak sądzę, celowo niejednoznaczny wniosek 12.2(b).
Ale lista świadków zawiera ekspertów od schizofrenii paranoidalnej.
- Możemy przejść do gabinetu? - Nie. O czym ty mówisz?
Potrzebujemy sprostowania przed wyborem ławy.
Jeśli chcą oprzeć obronę na problemach z psychiką...
- Nie planujemy tego. - Wysoki Sądzie...
- Czy możemy... - Muszę porozmawiać z moimi adwokatami.
Siedziałaś tu i kłamałaś mi prosto w twarz.
- Walczymy o twoje życie. - To moje życie!
Moje!
Wrócisz tam i poinformujesz sędziego,
że nigdy nie oprzemy obrony na problemach z psychiką.
Nie zgadzam się.
Nieważne, czy pochwalasz moje decyzje,
mam etyczny obowiązek zrobić wszystko, by ocalić ci życie.
Nie ocalisz mojego życia, tylko moje ciało.
A ocalisz ciało, niszcząc dorobek całego mojego życia.
Wysyłałeś bomby do niewinnych ludzi,
żeby opublikować nieprzemyślane pomysły w gazecie.
Będę bez ustanku próbować ocalić twoje życie, to mój obowiązek.
Ale jeśli ty nie jesteś chory psychicznie, to nie wiem, kto jest.
Wysoki Sądzie, moja współpraca z adwokatami nie jest dalej możliwa.
Przyznali się do okłamywania i oszukiwania mnie.
Wiedzieli, że wolę umrzeć niż zostać przedstawiony jako chory psychicznie.
Nie chcę reprezentować sam siebie.
Ale nie widzę innego wyjścia.
Nie wydaje mi się, panie Kaczynski.
Na mojej sali rozpraw nie ma teatrzyków i opóźnień.
Wiele można o mnie powiedzieć, ale nie to, że jestem jak Lance Ito.
- Nie rozumiem. - Sędzia ze sprawy O.J.
Żadnych odroczeń. Proces będzie kontynuowany.
Wysoki Sądzie, nie proszę o odroczenie.
Potrzebuję godziny, by zacząć reprezentować siebie samego.
Już to rozważyliśmy. Na podstawie oceny psychologicznej,
którą zapewnili pańscy obrońcy,
uznaję pana za niezdolnego do prowadzenia efektywnej obrony.
Ocena psychologiczna, którą sąd już przeanalizował?
Czy omówiliście wszystko zawczasu? Postanowiliście, jak to się zakończy?
Jestem na tyle zdrowy, by znieść rozprawę i spędzić życie w więzieniu federalnym,
ale zbyt szalony, by sam siebie reprezentować i zostać straconym.
Zgaduję, że jestem też zbyt szalony, by zeznawać i mówić o swych przekonaniach.
Tego dotyczy wasz sekretny raport?
Wysoki Sądzie, konstytucja gwarantuje mi prawo do samodzielnej obrony.
Jeśli będę musiał zgłosić to do Rady Sądownictwa, zrobię tak.
Ma pan takie prawo.
Może pan sam siebie reprezentować.
Ale jeśli pan tego chce, pojawia się pytanie,
czy jest pan psychicznie zdolny do zniesienia całego procesu.
Możemy łatwo rozwiązać kwestię pańskiego stanu psychicznego
dzięki obserwacji w zakładzie psychiatrycznym.
Zaczynając od 60 dni pobytu w szpitalu psychiatrycznym.
Może dłużej, jeśli lekarze uznają za konieczne
wdrożenie terapii lub podaż leków.
Każda ich decyzja będzie kierowana troską o pana.
Jeśli pan chce, wypiszę skierowanie i przekażę pana w ich ręce.
- Nie wnosimy sprzeciwu. - Nie. Potrzebuję czasu.
- Muszę rozważyć swoje opcje. - Nie ma pan ani czasu, ani opcji.
Pański proces toczy się dalej, panie Kaczynski.
To pańscy prawnicy. Proszę stosować się do ich poleceń.
Jeśli powiedzą, że jest pan zaburzony, proszę potakiwać bez słów.
Idzie na ugodę.
Ted przyzna się do winy.
Jasna cholera.
Co mu powiedziałeś?
Prawdę.
Czy rozumie pan, że pańscy adwokaci przedyskutowali z rządowymi adwokatami
zmianę pańskiego zeznania?
Tak, Wysoki Sądzie.
Czy zgadza się pan na to dobrowolnie, bo taka jest pańska wola?
Tak, Wysoki Sądzie.
Czy rozumie pan, że przyznając się do winy,
zrzeka się pan prawa do odwołania?
- Tak. - Że zrzeka się pan prawa do podważania
każdego z elementów postępowania,
w tym nakazu przeszukania?
Rozumiem.
Dobrze.
Czy przyznaje się pan do zarzutów?
Tak.
Zgromadzimy się ponownie na ogłoszenie wyroku.
Wysłuchamy oświadczeń ofiar,
pan również będzie mógł wygłosić oświadczenie.
Zamykam rozprawę.
Przyniosę ci listy z zamachów w Atlancie.
Czeka cię długa i wspaniała kariera ze wstrętnymi listami od dupków.
Gratulacje. To wielkie zwycięstwo.
Zanim zostanie ogłoszony wyrok,
wysłuchamy ofiar, które chciałyby wygłosić oświadczenie.
Susan Mosser,
żona zamordowanego w grudniu 1994 roku Thomasa Mossera.
Dziesiąty grudnia.
Tego dnia mieliśmy wybrać choinkę.
Zamiast tego mój mąż został zamordowany.
Potworny ból 100 gwoździ, żyletek i metalowych fragmentów
palących skórę, wbijających się w czaszkę,
przedzierających się do mózgu.
Wyobraźcie sobie, jak to jest... Ciągle zastanawiać się...
dlaczego ktoś chciałby was zabić.
Patrzeć na rany, które przechodzą ludzkie pojęcie
i zastanawiać się, co się stało i dlaczego.
Być przytłoczonym wściekłością
i bólem, wiedząc, że już nigdy
nie będzie się takim jak kiedyś.
Pozwoliliśmy mu dalej żyć.
Niech więc będzie żywym symbolem tchórzostwa i zła.
Daje nam szansę, by stanąć twarzą w twarz z najgorszymi instynktami
i powiedzieć im, że nie zyskają nad nami władzy.
Co za przesłanie.
Theodore Kaczynski był ofiarą.
Za pomocą jakiejś pokrętnej logiki przedstawiłeś siebie jako ofiarę.
Czeka cię dożywotnia kara więzienia, więc życzę ci tego:
Skoro oślepiłeś swoje ofiary bombami, niech ciebie też dosięgnie ślepota
poprzez brak niesamowitego światła księżyca, gwiazd, słońca
i piękna natury do końca życia.
Skoro ogłuszyłeś swoje ofiary bombami,
obyś spędził resztę swoich dni w martwej ciszy.
Skoro okaleczyłeś bombami swoje ofiary,
oby twoje ciało dotknęła taka sama przemoc i nienawiść,
jakie już uwięziły twój umysł.
A skoro zabijałeś bombami swoje ofiary,
oby twoja własna śmierć była taka jak twoje życie. Samotna,
bez współczucia i miłości.
Teraz oskarżony ma możliwość wygłoszenia własnego oświadczenia.
„Proszę jedynie, żeby ludzie powstrzymali się z osądzaniem mnie...
i sprawy UNABOM, dopóki nie zostaną ujawnione wszystkie fakty.
Jest jeszcze tyle...
Nie jestem nim”.
Zgodnie z ustaleniami towarzyszącymi ugodzie obrończej,
skazuję Theodore'a Kaczynskiego na dożywotnie więzienie
oraz 30 kolejnych lat kary,
oraz trzy wyroki dożywocia, następujące kolejno po sobie.
Oskarżony dopuścił się nieopisanych i ohydnych zbrodni.
Wierzę, że gdyby miał taką możliwość, wykorzystałby swoją pomysłowość,
by powtórzyć swoje czyny.
Ze względu na naturę przestępstw
oskarżony stanowi śmiertelne zagrożenie dla ludności.
Dlatego zalecam, by odbywał karę
w izolatce,
w więzieniu federalnym o zaostrzonym rygorze.
Mam nadzieję, że cierpienie, na które pana skazałem,
będzie bliskie cierpieniu obecnych tu mężczyzn i kobiet.
Zamykam sprawę.
Panie i panowie, David Kaczynski, prawdziwy bohater historii UNABOM.
Jako jedyny zareagował.
Po odliczeniu prawnych kosztów przekaże całą nagrodę pieniężną
na rzecz ofiar i ich rodzin. To prawdziwy amerykański bohater.
Przygotowałem oświadczenie.
Mówiąc w imieniu mojej matki Wandy, żony Lindy
i innych członków naszej rodziny,
chciałbym powiedzieć, że po dzisiejszej ugodzie obrończej
poczuliśmy głęboką ulgę.
Czujemy, że to odpowiednie, sprawiedliwe i cywilizowane rozwiązanie
w świetle choroby psychicznej Teda.
Chcielibyśmy podziękować FBI za ich zaangażowanie w śledztwo
oraz ochronę społeczeństwa. Dziękujemy Wydziałowi Sprawiedliwości
oraz prokuratorom...
To koniec. Naprawdę.
WIĘZIENIE O ZAOSTRZONYM RYGORZE FLORENCE, KOLORADO
Patrz na wprost.
Spójrz w prawo.
Spójrz w lewo.
Otwórz usta. Szeroko.
Podnieś lewą nogę.
Prawą nogę.
Rozbierz się do naga.
Ramiona do góry.
Pochyl się. Rozchyl pośladki. Kaszlnij dwa razy.
Lewa ręka w dół.
Oba kolana na łóżko.
Lewa ręka.
Prawa stopa.
Patrz w ścianę.
Zostań na kolanach aż wyjdziemy.
I co teraz?
Nie wiem.
Co tylko chcemy.
Napisy: Inez Girek