PRAWDZIWA HISTORIA
Można żyć na dwa sposoby:
nigdzie nie dostrzegać cudu
albo wszystko traktować jak cud.
Wybieram drugą opcję. I mam ku temu powód.
Mama ciągle mi przypomina, że nie wszystko widać gołym okiem.
Jeśli zmienimy perspektywę,
zrozumiemy, że los nam sprzyja, a nie płata figle.
Jeśli to zaakceptujemy,
życie może być piękne, wspaniałe i niesamowite.
Mama nie mówiła, że będzie łatwo.
Dobra, czaję. W życiu nie zawsze jest kolorowo.
Chris.
W takim momencie nie zmienisz perspektywy.
Trudno uwierzyć, że los mi sprzyjał.
Chris?
Obudź się.
Lub komukolwiek z nas.
Wydawało się, że nic dobrego z tego nie wyniknie.
Czekajcie, za bardzo wybiegam w przyszłość.
Ta historia zaczęła się długo przed moimi narodzinami.
Ciaśniej!
Jedziesz.
I dotyczy chłopaka z drugiego końca świata.
- Uważaj! - Do tyłu!
Bez jaj!
Może Jorge?
- Nie spuchnie? - Zostały trzy minuty.
Bolivar! Do mnie.
Wchodzisz. Zagrasz pressingiem w środku pola.
Potrzebujemy gola. Musimy wygrać.
- Dobra. - Dawaj!
Jedziemy, panowie!
Dobrze! Naciskaj!
Dośrodkuj!
Jorge Bolivar był moim przeciwieństwem.
Ja reprezentowałem amerykańską klasę średnią,
a on kubańską, iście królewską rodzinę.
Losy naszych rodzin
splotły się w niewiarygodny sposób.
Operacja się udała.
Przewozimy syna na OIOM.
Dzięki Bogu.
Musieliśmy usunąć dolny płat lewego płuca.
Oddycha samodzielnie, ale muszę państwa ostrzec,
że choroba postępuje.
Proszę się przygotować,
że syn może nie dożyć 20 lat.
Miał nie dożyć 12.
Nie powinien się przemęczać.
Ma ograniczoną pojemność płuc.
Tato?
Jesteśmy tu, synu.
Wyzdrowiejesz.
Jesteś wojownikiem.
Jestem wojownikiem.
Właśnie.
I rzeczywiście nim był.
Czerpał z życia pełną garścią,
jakby jego dni były policzone.
Dzwonią do ciebie przez cały dzień, George.
- Z Kuby. - Jasne.
Słucham.
Jesteś wreszcie.
To ty, tato?
- Tak. - Co się dzieje?
Wszystko dobrze?
Polecisz do Miami, żeby załatwić kilka spraw.
- Kiedy? - Jak najszybciej.
Castro jest
nieprzewidywalny.
- To zwykły - Nie wiadomo, co zamierza.
Leć do Miami. Niebawem się spotkamy.
- Dobrze. - Rewolucjonista
I tu zmieniła się perspektywa.
Los zaczynał sprzyjać Jorge.
Siema!
Co ty
Nie będziesz teraz grał.
Jest piękna pogoda.
Idziemy!
Zabierzemy Briana, Matta, Douville'ów.
Zgarniemy ich po drodze. Rusz się.
- Kto prowadzi? - Ty.
Kiedy zrobisz prawko?
Wystarczy, że ty je masz.
Rzucaj!
Tu!
Zasłaniam.
Dawaj!
Musiałeś trafić.
Chris. To nie jest śmieszne.
Nie wydurniaj się.
Czysty?
Zdaje się, że wpadła czyściutko.
- Cześć. - Co jest?
Rodzice chcą cię widzieć.
Dobra, fąflu. Pyknę meczyk i zaraz przyjdę.
Natychmiast, mądralo.
Jezu.
Mogłeś pograć z nami.
Albo i nie. Każdy spędza weekend, jak chce.
Nie wchodzisz?
Mam naukę.
Spoko. Fajnie się gadało.
Czołem, wapniaki. Przybył wasz ulubiony syn.
Szlag!
Drugi ulubiony syn.
- Cześć, mamo. - Cześć, skarbie.
Na stole masz kanapki.
Dzięki.
Otworzyliście?
Tak.
Przykro mi.
Ale dostałeś się do Loyoli.
Colin się ucieszy, że do niego dołączysz.
No cóż
Myślałem, że będę studiował tam, gdzie John,
i że będziemy razem w pokoju.
Wiem.
Pójdę na dół.
Dzięki za żarełko.
Może powinieneś się przyłożyć.
Przygadał.
Może ma rację.
Chodź. Mama potrzebuje miłości.
Twoja mama potrzebuje miłości.
Przecież widzę, co robisz.
To oczywiste.
Po prostu pamiętaj,
że nic nie dzieje się bez przyczyny.
Czasem trudno to dostrzec.
Jakiej przyczyny?
Że John wreszcie by się uśmiechnął, gdybym wyjechał z nim?
Może.
A może coś na ciebie czeka w Loyoli?
Bo los mi sprzyja, a nie płata figle.
Mądry synek słucha mamusi.
Trafiasz do mnie jakimś cudem.
Dobrze wiedzieć.
Zadzwoń do Colina i przekaż mu dobre wieści.
Tak jest.
Zmykaj.
- Żartuję. - Będę podsłuchiwać.
Dobra.
Jak leci?
Nie, wszystko gra.
Chciałem cię tylko poinformować,
że przystojny, utalentowany i mądrzejszy od ciebie młodszy brat
wbija do Loyoli, więc spinaj poślady.
Mama miała rację.
Musiałem uwierzyć, że wszystko działo się z głębszej przyczyny.
Również u Jorge.
W końcu dożył 20 lat i dobił nawet do trzydziestki.
Spotkał wówczas swoje szczęście.
Menu na lunch.
- Menu? - Poproszę.
- Spokojnie. - To pana pierwszy lot?
Stresuję się za każdym razem.
- Proszę głęboko oddychać. - Próbuję.
Uwierz mi.
Proszę.
Co mogę zrobić, żeby uprzyjemnić panu start?
Potrzymać mnie za rękę.
Oddychałbym wtedy pełną piersią.
To powinno pomóc. Proszę.
I jak?
Małymi krokami do celu.
- Orzeszków? - Cieplej.
Proszę usiąść, tylko na start.
Poda mi pan imię, w razie gdybym musiała wezwać lekarza?
- Jorge. - Jorge.
W Portoryko dla interesów czy przyjemności?
Dla interesów.
Ale robi się całkiem przyjemnie.
- Jakie to interesy? - Rum.
Rum?
Ojciec poczęstował mnie alkoholem,
zanim poszłam na studia.
Od tamtej pory delektuję się rumem.
- Ulubiona marka? - Bolivar, rzecz jasna.
Rozumiem.
Nadzwyczajny zbieg okoliczności.
Pracuje pan w Bolivarze.
Tak. Lecimy.
- Nie marnuje pan czasu. - Zegar tyka.
Przeżyłeś.
Owszem.
- Miło się rozmawiało. - Mnie również.
Odzyskałam wreszcie krążenie w palcach.
Przepraszam.
Długo będziesz w Miami?
- Tylko dzisiaj. - Kiedy cię znów zobaczę?
Pytasz, bo lubię Bolivara.
Też, ale powiedz kiedy?
Dobrze, panie Bolivar.
Sprawdzimy, czy rozchodzi się tylko o rum.
Za wszelką cenę musimy utrzymać obroty.
Co to za panna?
- Przyszła pani Bolivar. - Co?
Panowie!
Skupcie się!
Bierzmy się do pracy.
Lektury na przyszły tydzień znajdziecie w sylabusie.
Przypominam, że wyniki kolokwium stanowią 30 procent oceny końcowej.
Uprzedzam.
- Trzydzieści. - Do zobaczenia za tydzień.
Przepraszam.
Dziękuję.
Bardzo przepraszam.
To moja wina.
Nie chciałem
Przepraszam.
Zaczynamy.
Cześć.
To też pana grupa?
Tak.
Tak. To
Nie.
Ja tylko
Pójdę już.
Przepraszam za
Koleś cuchnie.
Jak to współlokator.
Gadaliście o tym?
Boję się, że chomikuje pod łóżkiem obgryzione kurczaki.
- Ohyda. Sprawdziłeś? - Mam pietra.
Muszę tam zajrzeć, bo strasznie capi.
Trzymajcie kciuki.
- Powodzenia. - Nara.
Co on bredzi?
Coś taki struty? Za dużo nauki?
- Miałem wizję. - Co?
- Wizję. - W sensie?
Spotkałem najpiękniejszą dziewczynę na świecie.
Bez kitu.
- Tak? - Tak.
Rzadko tracisz głowę dla laski.
Wiem, ale to chodzący anioł.
Doznałem olśnienia.
Muszę ją zobaczyć. Olać zajęcia.
Wrzuć na luz.
- Mówię serio. - Tego kwiatu jest pół światu.
Nie tym razem.
Brat miał rację.
Byłem na pierwszym roku i spotykałem mnóstwo dziewczyn,
ale wpadałem tylko na nią.
Przepraszam.
Wybacz. Zgubiłem się.
- To ty. - To ty.
DOŁĄCZ DO PATROLU!
- Patrol bezpieczeństwa. - Według ciebie to słabe?
Nie do końca.
Ale brakuje zajawki.
Zależy, ja to rozegrasz.
Możesz powiedzieć:
Patrol bezpieczeństwa odwiezie cię do domu”
lub Siemanko, ludziska.
My też balujemy.
Opiekun odstawi was do chaty”.
Jasne. Patrol stawia do pionu.
Odrobinę.
To poważna sprawa.
Pełna zgoda. Dlatego uważam, że jeśli
zmienią nieco podejście,
można do nich dołączyć lub skorzystać z ich pomocy.
Słusznie. Dziękuję.
- Twoje. - Tak.
Chris Gregory.
Cześć, Chrisie Gregory.
- Cześć. - Dzięki za radę.
Dobrze, że na mnie wpadłaś.
- Dwa razy. - Dwa razy.
Właśnie. Dwa razy.
- Samantha. - Wystarczy Sam.
Po prostu Sam.
Fajnie. Masz fart.
- Zwerbowałaś opiekuna. - Serio?
- Tak. - Dołączysz?
Tak. Widzę, jak ci zależy.
- Bardzo. - Piszę się.
Będziesz moim kierowcą.
No co?
Nie mogę prowadzić.
- Jak to? - Nie mam prawka.
Ale zrobię.
I ty mi w tym pomożesz.
- Ja? - Będę twoim podpatrywaczem.
- Kim? - Partnerem.
Mam wrażenie, że zostałam wkręcona.
To prawda. Ale wszystko będzie git.
- Mówisz? - Tak.
Ładne opiekunki mają przekichane.
Zgoda.
Super.
Mam iść na zajęcia? Co poradzisz?
Muszę lecieć.
Chyba zmienię grupę.
O rety.
- To ty. - To ja.
- Lecisz do - Seattle.
Tym razem liczę na dłuższą rozmowę.
Jestem za.
Kocham swoją rodzinę,
ale oni przywiązani są do małego miasta,
a ja chciałam zwiedzić świat,
zanim się ustatkuję.
To zrozumiałe.
Nie wierzę, że rozmawiamy.
- Po prostu się pojawiłeś. - To fakt.
Myślałam, że zadzwonisz.
Tak byłoby lepiej?
- Nie. - Nie?
Fajnie, że
mnie zaskoczyłeś.
Zapytaj mnie o coś,
żebym przestała się rumienić.
- Lubisz swoją pracę? - Tak.
Daje mi poczucie niezależności.
Czujesz się wolna.
- Właśnie. Przeważnie. - Czyli?
Gdybym nie była stewardesą, nie zobaczyłabym tego.
Masz na myśli Seattle?
Tak, nie zobaczyłabym Seattle.
Nie wiem jak ty, ale ja wolę więcej słońca.
- Ja też. - Dobrze wiedzieć.
Która godzina?
Boże. Uciekam.
Wszystko dobrze?
To tylko
Na pewno?
To przez kurz. Wszystko gra.
Dziękuję, że
wpadłeś.
Było bardzo miło.
Muszę lecieć.
- Jasne. - Dosłownie. Pa!
O kurczę.
Długo tam stoisz?
Widziałem cały taniec.
Często tak robię.
Sprzątam, żeby odwlec naukę.
Spoko.
Jak skończysz, możesz ogarnąć u mnie.
Chętnie cię wykorzystam.
- Niech pomyślę. Nie. - Tak sądziłem.
- Cześć. - No proszę.
Odlotowe wdzianko.
Dzięki. To dla ciebie.
- Co? - Koszula opiekuna.
- Będziemy jak bliźniacy. - Koszula opiekuna?
Dla bezpieczeństwa.
- Ale z ciebie nerd. - Masakryczny.
- Muszę odebrać. - Jasne.
- Zadzwoń w sobotę. - Dobra.
Zabierz koszulę.
- Dobra. - Na razie.
Cześć, Brad.
Koleś z pierwszego roku pomaga mi z patrolem.
Dziękuję.
Ponoć lubisz słońce.
- To prawda. - Tak?
- O rany. - Zadowolona?
Tak.
Jorge.
- Mam tylko dziesięć godzin. - Nie traćmy czasu.
Witam na Hawajach.
Kąpiemy się?
Pewnie.
- Chodź. - Zimna woda?
Jestem zmarzluchem.
- Ciepła. - Na pewno?
- Chodź. - Łatwo marznę.
Nieładnie.
Bardzo nieładnie.
Dorwę cię!
Wygrałeś.
Poddaję się.
To raj?
- Rzeczywistość. - Bajeczna.
Nie!
- Lubisz pływać. - Kocham wodę.
Widać.
Ty już mnie poznałeś.
Opowiedz więcej o sobie.
Więcej niż to, że kocham wodę i zachwyca mnie twoja uroda?
Chcę więcej.
Moja rodzina zajmuje się produkcją rumu.
Gdy byłem na studiach, musieliśmy wyjechać z Kuby.
Od tamtej pory nadzoruję interesy z Portoryko.
Lubisz to?
Nadzór czy pracę z rodziną?
To i to.
Lubię podróżować do Portoryko.
Od zawsze stawiałem na rodzinny biznes.
Ale nie zmieniłbym tego.
Rodzina jest dla mnie wszystkim.
Jestem dumny, że dbam o dziedzictwo Bolivarów.
Ja też stawiam na bliskich.
- Tak? - Chcę mieć wielką rodzinę.
I gromadkę dzieci.
Ledwo się poznaliśmy,
a ty mówisz o dzieciach.
Często pokasłujesz.
- Tak? - Zauważyłam kilka razy.
Nie ukryję tego. To nic poważnego.
I nie ma nic wspólnego z blizną na plecach?
Jestem zbyt ciekawska?
Nie.
To chyba jedna z tych rzeczy,
do których przywykłem.
Nie rozmawiam o tym.
Wcale.
- Dlaczego? - Może przez poczucie męskości?
Nie chcę pokazywać słabości, zwłaszcza przed tobą.
Nie musisz niczego ukrywać.
Wiem.
Przy tobie czuję się bardzo swobodnie.
Cieszę się.
Szkoda, że ten dzień się kończy.
- Zaskoczyłem cię. - Nie chcę wyjeżdżać.
Ani ja.
Czuję, że wytworzyła się między nami głęboka więź.
Kiedy już wiem, co przeszedłeś w dzieciństwie,
nie chcę się z tobą rozstawać.
A jeśli coś ci się stanie?
- Wiesz, czym jesteś? - Czym?
- Orzeszkiem. - Słucham?
Najsłodszym, jakiego znam.
- Orzeszkiem? - Ale moim.
Nie martw się o mnie.
- Mamy mnóstwo czasu. - Obiecujesz?
Tak.
Zaczekaj.
Mała niespodzianka, zanim wyjedziesz.
Chłopaki.
Dziś mogę nie mieć
Niczego przy sobie
Prócz jednego marzenia bądź dwóch
Musicie przyznać
Ale mam wiele planów
Jorge był czarujący.
I wszystkie jutrzejsze
Podobnie jak ja.
Wprawdzie nie miałem takiej klasy i wdzięku.
Wybacz, stary. Dziś nie dam rady.
A co robisz?
Dołączyłem do patrolu bezpieczeństwa.
- Do czego? - Do patrolu.
Ludzie po nas dzwonią,
a my zawozimy ich do chaty.
Chris?
- Ty nie umiesz prowadzić. - Nawet mi nie mów.
Chodzi o tę laskę?
Tak.
Nie poznaję cię.
Ona jest wyjątkowa. Trudno to wytłumaczyć.
Kumam.
- Powodzenia. - Dzięki.
Baw się dobrze. Kocham cię.
Nara.
- Cześć. - Witaj.
- Długo tam stoisz? - Kocham cię, baw się dobrze, nara”.
Tylko tyle?
- Super. - Ekstra.
Bomba.
Muszę ci powiedzieć,
że miłość do brata to żaden obciach.
Wiem. Mojemu codziennie ją wyznaję.
I bardzo dobrze.
- Wiem. - Świetnie.
Włożyłaś koszulę.
- Pasuje ci. - Patrol.
Ja jestem prawie nagi.
- Pora się ubrać. - Jasne.
- Znikam. - Też ją włożę.
- Dobra. - Bo
- Pospiesz się. - Pa.
Pa!
Ale ze mnie kretyn!
Dla ciebie.
Mam cykora.
Bo iPod jest zwierciadłem duszy?
- Powiedzmy. - Powiedzmy.
Co my tu mamy?
A ty dokąd?
Celine, My Heart Will Go On”.
Klasyka.
Kelly Clarkson, Because of You”.
Smutny kawałek.
John Mayer, prawdziwy marzyciel.
- Przystojny. Kumam. - Nawet bardzo.
Ciacho. Queen B.
Niezłe ruchy.
Niezależna kobieta. Sztosik.
- Zacna playlista. - Dzięki.
Co tam masz?
- Soulja Boy, Crank That”. - Wiadomo.
Stawiam dychę, że tańczyłaś to w pokoju,
kiedy nikt nie patrzył.
- A ty nie? - Jasne, że tak.
Mam wiele warstw, które trzeba oderwać.
Trochę tu, trochę tam.
- Co to ma być? - Pojęcia nie mam.
No dobra.
FAIRY-TALE WEDDING 15 UTWORÓW
Fairy-tale Wedding”.
Zapomniałam o tym. Oddawaj.
Czyżby marzenie z dzieciństwa?
A ty takich nie miałeś?
Co na to twój chłopak?
Kto?
Rozmawiałaś z nim przez telefon. Jak mu tam?
Billy? Boris?
- Brad, Bradley. - Brad.
On nie jest moim chłopakiem.
Sama nie wiem. Chyba się spotykamy.
Chyba?
Sporo się u niego dzieje, ja kończę studia,
więc to luźny związek.
Luźny?
- Ty tak twierdzisz czy on? - Do czego pijesz?
Masz playlistę na ślub.
A ty nie masz sióstr?
Dziewczyny tak mają albo tylko ja tak mam.
Mam bujną wyobraźnię.
Jasne, masz bujną wyobraźnię.
Ale playlista na bajkowy ślub
i nudny Brad na pewno się kleją?
Troszczę się o ciebie.
Daj telefon.
Patrol bezpieczeństwa. Dokąd zawieźć?
Pewnie, przyjedziemy.
Do zobaczenia.
Pa.
Lecimy!
- Stój! - Zaraz!
Zatrzymaj się.
Ładnie idziesz na czworakach.
- Odgarnij włosy. - Dobra.
- Popatrz. - Będzie dobrze.
Dotarliśmy do krawężnika.
Już dobrze.
- Jesteś taka dzielna. - Przepraszam.
Wszystko dobrze.
Wyrzuć to z siebie.
- Do końca. - Nie spiesz się.
Twój wyluzowany Brad nie ogarnąłby lepszej randki.
O nie.
Wsiadaj. Kupmy jej wodę.
Patrol bezpieczeństwa. Dokąd zawieźć?
Jesteśmy w pobliżu. Zaraz będziemy.
Macie legitną fuchę.
Kumple mnie olali.
Nie chce mi się drałować z buta.
Byłaby lipa. Żaden problem.
Nocne zakuwanie?
Rozumiem.
Fajnie.
Pomogę ci.
Daj to. Wszystko gra.
Zaufaj mi.
Tędy.
Umieram z głodu.
Opękałbym nuggetsy.
Jedziemy?
- Jasne. - Zgoda.
- Na kuraka! - Na kuraka.
Jedziemy!
Lubisz to robić.
Patrzeć, jak ludzie jedzą?
Pomagać innym.
Od razu promieniejesz.
- Serio? - Na stówę.
Ty też to lubisz.
I bardzo mi pomogłeś.
Cieszę się, że mogę w tym uczestniczyć.
Co o tym przesądziło?
Skąd wiedziałaś, że chcesz to robić?
Cóż
Kierowałam się osobistymi pobudkami.
Powiem tak. Dzięki Bogu nic jej nie jest.
Ale
Dwa lata temu moja mama omal nie zginęła w wypadku.
Jechała po mnie i mojego brata na lotnisko
i jakiś facet
zjechał na przeciwny pas i zderzył się z nią czołowo.
Zapadła w śpiączkę. Nie wiedzieliśmy, czy przeżyje.
Kiedy czekaliśmy, aż się wybudzi,
modliłam się i zawarłam z Bogiem umowę:
jeśli mama z tego wyjdzie,
będę opiekować się innymi ludźmi.
Dlatego tu jestem.
I to
I to jest gruba warstwa.
Coś pięknego.
Jesteście cudowni.
Surfer miał rację.
Odnalezienie sensu jest cudowne.
- Ładnie. - Nie przed moją twarzą.
- Tu? - To niebezpieczne.
Albo odnalezienie ukochanej osoby.
Co?
Nie spodziewałam się ciebie.
Jak się masz?
Dajesz radę.
Leć!
- Świnka - Spróbuj.
Świnka morska?
Osoby, która jest twoim światłem i za którą skoczysz w ogień.
Delikatnie wciskaj pedał.
Próbuję! Nie ogarniam tej fury.
Osoby, która osładza twoje życie.
Która zamienia zwyczajne w niezwykłe.
Która motywuje cię do działania.
I przez którą zaniedbujesz obowiązki.
Tato.
Trzy tróje i dwója.
To nie tak, jak myślisz
Wiesz, że oblejesz pierwszy semestr?
Przesadzasz.
Nie wspomnę o rachunku za telefon.
Też kiedyś byłeś młody i zakochany.
- Chris. - Korzystam z życia.
- Mówię poważnie. - Ja też. Wiem, co robię.
Popraw oceny, bo nie będziemy ci pomagać.
- Słyszysz? - Tak. Głośno i wyraźnie.
Ojcze.
Wzywałeś mnie.
Siadaj.
Jorge
Co się z tobą dzieje?
Latasz po całym świecie.
- Co to za Amerykanka? - Znasz jej imię.
- Nie popieram tego. - Bo nie jest godna?
Bzdura.
- Bo jest cudzoziemką. - Skądże.
- Nie akceptujesz jej. - Nie wymyślaj!
Co z tego, że jest Amerykanką?
Uczyłem się w Stanfordzie, mieszkaliśmy w Miami.
Twoja choroba.
Wie o niej?
Tak.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Chrapałam? - Nie.
Na pewno?
Kocham cię.
Słucham?
Nad życie.
Ja ciebie też.
Sporo ostatnio myślałem.
Chcę być częściej przy tobie.
Szkoda, że mieszkamy w różnych miastach.
Dużo częściej.
- Co tam masz? - Gdzie?
Co to?
- Wyjdziesz za mnie? - Boże.
Zostań moją żoną.
- A twój ojciec? - Skupmy się na sobie.
Kocham cię.
Nie chcę bez ciebie żyć.
Wyjdź za mnie.
O rety.
Tak bardzo cię kocham.
Zgadzam się.
Co o tym myślisz?
Drogi tato, dziękuję,
że daliście mi kolejną szansę.
Czuję, że wychodzę na prostą
i wykorzystuję każdą okazję”.
Proszę pani!
Jestem wdzięczny za waszą cierpliwość”
i za to, że we mnie wierzyliście, kiedy ja miałem wątpliwości.
Dziękuję za wszystko”.
Kocham was. Chris”.
Czyli ma nową dziewczynę.
Pewnie tak.
Sprawiliśmy się.
Nadeszła chwila prawdy.
- Jesteś gotowy? - Stresuję się.
Dawca narządów?
Nie będę ich potrzebował po śmierci.
No raczej.
Pan Chris Gregory.
- Woła cię. - Chwileczkę.
- Już idę. - Co robisz?
Jeśli zdam, pójdziemy na randkę.
- Co? - Zgódź się. Proszę.
- Zgadzam się. - Zgadzasz się.
- Zgodziła się! - Tak?
- Tak! - Super!
- Poszedłeś na całość. - Owszem.
Mamy powód do świętowania.
Ja zdobyłem wolność.
Ty kończysz studia.
To nasza pierwsza oficjalna randka.
Rzeczywiście. Mamy co świętować.
Pewnie.
Jak wykorzystasz swoją wolność?
Niech pomyślę.
Będę się cieszył randką z tobą.
A w życiu?
Myślałeś o tym?
- O czym? - O życiu.
- O przyszłości.
Nie.
- Pytam poważnie. - No co?
Czy myślałeś o tym?
Nie wiem.
Żyję chwilą przy tobie.
Nie myślę o przyszłości.
Jasne.
Lubię pomagać ludziom.
Ich szczęście sprawia mi radość.
Może pójdę w tym kierunku.
Wykorzystam urok osobisty, żeby ratować świat.
Moja mama kształci się na pielęgniarkę.
Ona jest wyjątkowa.
Nie wiem, czy potrafię pomagać,
a już na pewno nie umiałbym uratować życia.
Czy ja wiem?
Jesteś wspaniałym opiekunem.
Doprawdy? Wspaniałym?
- Tak. - Jestem wspaniały.
Chris jest wspaniały.
Masz naturalny dar.
Jestem naturalny.
Jestem naturalnie wspaniały.
- Naturalnie wspaniały. - Raczej irytujący.
Nieprawda! Dziękuję, dobrze mi idzie.
- Zamilcz wreszcie. - Fantastycznie.
Idzie mi tak dobrze, że chyba poznasz moją rodzinę.
Przyjadą w Wielkanoc.
- Tak? - Tak.
- Leci! - Łap!
Co oni robią?
O rany!
Co oni robią?
Tęsknię za moimi chłopcami!
A nie za tym, że skopiemy tyłek Johnowi i tacie?
Nie bądź taki pewny.
Ten zgred jest mój.
- Biorę tatę. - Będzie bolało.
Udźwigniesz to?
Mam brata.
Mówię o Chrisie. To urwis.
Udźwignę.
Przypakuj trochę.
Tak na marginesie, spójrzcie.
Co to?
Chcesz zobaczyć?
Patrz i płacz.
- Robiłeś prawko trzy lata. - Dzięki.
Sam go zmotywowała.
Przeżyłam nawet naukę jazdy.
Stokrotne dzięki.
- Jestem pod wrażeniem. - Gratuluję.
- Wspaniale. - Ile razy zdawał?
- Raz. - Zjedzmy coś.
Ile razy zdawał? Trzy.
Ile razy zdawałeś, Chris?”
Zachowuj się.
- Jasne. Jak zawsze. - Kocham cię.
- Trzymaj. - Co to?
- Drobne. - Nie.
- Bierz. - Nie potrzebuję kasy.
Dzięki, mamo.
Mamusiu.
Kocham cię.
- Pilnuj brata. - Spróbuję.
Szerokiej drogi.
Kocham cię.
- Do widzenia. - Pa.
- Miło było cię poznać. - Dziękuję.
Dzięki za wszystko, tato.
Kocham cię.
- Ucz się. - Jasne.
Słyszałeś?
- Miłej zabawy. - Właśnie.
- Ale z umiarem. - Jasne.
- Grzecznie tam. - Zawsze.
Pa.
Kocham was!
My ciebie bardziej!
- Pa! - Rany boskie!
Czekajcie!
Nie zostawiajcie mnie!
To był udany dzień.
Ja, Jorge Bolivar
Ja, Leslie Folk
biorę ciebie, Leslie Folk
biorę ciebie, Jorge Bolivar
za żonę.
za męża.
Na dobre i na złe.
W zdrowiu i chorobie.
Nie opuszczę cię aż do śmierci.
Żono.
Mężu.
Na zdrowie.
Co za dzień.
Cudowny.
- Przykro mi, że bez twoich rodziców. - Niepotrzebnie. Nie róbmy tragedii.
Skupmy się na nas i na naszym wspólnym życiu.
Oni też cię pokochają.
Obiecujesz?
Tak.
Mój mały orzeszku.
No dobra.
Jesteś pewien?
Popracujmy nad tą gromadką dzieci,
o której mówiłaś.
Czym sobie zasłużyłam na szczęście?
Kończysz studia, Sam.
- Tak. - Co dalej?
Staż w organizacji non profit.
Mam gramotną dziewczynę.
Przeszło coś na ciebie?
Żebyś wiedział. Wstąpię do straży pożarnej.
- Żeby bawić się syreną. - Wiadomo.
Słyszałeś, jak wyje?
Potem gdzieś wyjedziemy.
Będzie bosko.
Już to widzę.
Błękitny ocean, płyniemy jachtem.
POZDROWIENIA Z HAWAJÓW
Stoję na dziobie, a ty mnie obejmujesz.
Wokół pływają rybki tropikalne.
Jest nieziemsko
Olej go, zgrywa się. Wstawaj, Chris.
Chris.
- Chris! - Koniec żartów.
Dlaczego nie wstaje? Co mu jest?
Chris!
- Chris! - Ocknij się!
Nie wygłupiaj się!
Leć po samochód!
Trzymaj się, stary.
Walcz.
Chris!
Nie!
Pani doktor.
W płacie czołowym mózgu pojawiło się krwawienie.
Syn nie doznał urazu,
ale utworzył się tętniak
lub malformacja tętniczo-żylna.
Proszę.
Nie zostawiaj mnie.
Kocham cię.
Proszę.
Wróć do mnie.
Sam.
Chris?
John.
Budzi się.
- Cześć. - Chris.
Dobrze się czujesz?
Jak młody bóg.
I wszystko jasne.
Wraca do siebie.
Baliśmy się o ciebie.
Miałem sen.
Byłem gąsienicą uwięzioną w kokonie.
W środku panowała ciemność.
Drapałem kokon, ale nie mogłem się wydostać.
Utknąłem, nie mogłem się ruszać.
Bałem się.
Myślałem, że zostanę tam na zawsze.
I usłyszałem twój głos.
Ujrzałem światło.
Prowadziło mnie do wyjścia.
Zrozumiałem, że moje życie ma znaczenie.
Byłem jak ten piękny motyl.
I mogłem odlecieć.
A był tam piesek Toto
i zła czarownica?
Tak.
Czarownica była twoją żoną.
Przed chwilą się wybudził.
Nie bij go.
Cieszę się, że nie odleciałeś.
Ja też.
Ostrożnie.
Chciałbym cię o coś zapytać.
- Cześć. - Cześć.
Najmilsi.
Zgromadziliśmy się, by połączyć Christophera i Sam
świętym węzłem małżeńskim.
Wyglądasz przepięknie.
Ty też.
Chris?
Ja, Chris, biorę ciebie, Sam,
za żonę.
Ja, Sam, biorę ciebie, Chrisie, za męża.
I ślubuję, że nie opuszczę cię
aż do śmierci.
Na mocy danego mi prawa
ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Przyszłość, o której mówiła Sam,
zaczęła się kształtować.
Przypominaliśmy Jorge i Leslie sprzed wielu lat.
Wiedliśmy podobne życie, ale w innych czasach.
Wchodzimy! Zamkniesz drzwi?
- Tak. - Już?
Nie ma to jak w domu. Nieźle, co?
- Podoba ci się? - Tak.
Ktoś musi zapełnić te wolne pokoje.
Pogłębiały się różnice między naszymi życiami.
Bolesne różnice.
Przyjęli cię?
Wiedziałam.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
- Ładna koszulka? - Bardzo.
Co nie?
Skoro zarobimy kupę szmalu,
możemy coś tu zmienić.
Trzeba powiększyć prysznic, bo się nie mieszczę.
Najpierw pomalujmy frontowy pokój.
- Na jaki kolor? - Tatusiu.
Ja?
- Tak. - Nie.
- Bujasz. - Tak.
Tak?
- Serio? - Tak.
Nie potrafię.
O rany.
Ty
Nie wierzę.
- Nie do wiary. - To jakiś obłęd.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Czy to - Nie.
To pępowina.
Jasne.
Przeanalizowałam wyniki badań.
Żałuję, że nie mam dla państwa lepszych wieści.
Ze względu na historię pana choroby mamy niekorzystne rokowanie.
Przykro mi.
Dziękujemy za poświęcony czas.
To moja wina. Nie powinnaś była za mnie wychodzić.
Nie wiemy tego.
Nie mogę spełnić twojego pragnienia.
Nie dam ci tego, na co zasługujesz.
Nie, skarbie.
Chciałaś mieć dużą rodzinę. I gromadkę
dzieci.
Zawiodłem cię.
Posłuchaj.
Ty jesteś moją rodziną.
Pragnę i potrzebuję tylko ciebie.
Jesteś moim szczęściem.
Niczego bym nie zmieniła.
Przykro mi.
Bardzo.
Weźcie podgłówki i usiądźcie wygodnie.
Zamknijcie oczy, połóżcie dłonie na brzuchu
i spróbujcie nawiązać kontakt z dzieciątkiem.
Wujku!
Jest coraz gorzej.
Cieszymy się każdą chwilą.
Za Aliento de Vida.
Oddech życia.
Odpływamy. Dziękujemy za przybycie.
Jest prześliczny.
Kocham cię bardzo.
Cześć. Poznajesz mamusię?
Powinniśmy wracać.
Nie.
Martwimy się o twoje zdrowie.
Niepotrzebnie.
Wujku! Chodź!
Jorge!
Sprawdź tlen. Trzymam cię.
Wujkowi nic nie jest.
Już dobrze.
Współpracuję z kliniką Mayo.
Przebadamy pana pod kątem przeszczepu.
Przeszczep?
Bez nowych płuc nie przeżyje pan roku,
a może nawet miesiąca.
Kwalifikuje się pan do operacji, ale musimy się upewnić,
że organizm to wytrzyma.
Dobrze.
Myślałam, że śpisz.
Dręczą mnie myśli.
Połóż się, kochanie.
To dla ciebie, Orzeszku.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Urodziny mam za miesiąc.
Sto lat
Orzeszku.
To na wszelki wypadek.
Otwórz!
Co to?
Ciężarówka?
Wóz strażacki.
Dzięki, wujku Colinie i wujku Johnie.
TESTAMENT I OSTATNIA WOLA
Słucham.
Tak.
Doktor Keller?
Dzisiaj?
Wszystko przygotuję.
Oddzwonię, dziękuję.
Dobry Boże.
Nie uwierzysz.
Pojawił się dawca.
Wszystko dobrze?
Musimy jechać do kliniki.
Podejdź.
Żyłem godnie, prawda?
Do czego zmierzasz?
To nie ma sensu.
Ktoś młodszy powinien dostać płuca.
Przestań.
Bardziej zasłużony.
Kocham swoje życie.
Obdarowano mnie szczęściem.
Miałem wszystko.
Miałem ciebie, rodzinę.
Może powinniśmy wypłynąć w rejs
i zdać się na los.
Najdroższy, masz szansę znów normalnie oddychać.
Jestem przy tobie,
ale musisz podjąć rękawicę.
Jeśli nie chcesz walczyć dla siebie,
zrób to dla mnie.
Damy radę.
Powoli.
- Dobrze. - Dziękuję.
Doktor Keller pojechał po płuca.
Niczym kurier po paczkę.
Przypomniało mi się nasze pierwsze spotkanie.
Będzie mi lżej, gdy złapiesz mnie za rękę.
Jak zwykle czarujący.
Podziałało.
Zdobyłem cię.
Nie marnujesz czasu.
Zegar tyka.
To nie pierwsza batalia.
Fakt. Miejmy nadzieję, że ostatnia.
Tu się musimy rozstać.
Będzie na ciebie czekała.
- Dobrze. - Odwagi.
Słyszysz?
Tak.
Odwagi.
Kim są ci ludzie?
To bliscy pacjentów czekających na przeszczep.
Nie mają zakwaterowania?
Nie.
Oby nie było zbyt trudne.
- Ktoś przyszedł. - Tatuś.
Poznajcie nowego kapitana.
Poważnie?
- Słyszałeś? - Tatuś!
- Wspaniale! - Dziękuję.
- Tatusiu! - Dzięki.
Wóz strażacki.
No proszę, dzieło sztuki.
- Ekstra. - To nie wóz strażacki.
- Masz rację. - Przygotuję kąpiel.
Dobra.
- Jestem z ciebie dumna. - Dziękuję.
Pięknie.
Chodź do taty.
Idziemy.
- Uwielbiam wozy strażackie. - Ja też
Nie waż się tego mówić.
Nie powiem.
- Powiedz. - Tak?
Wóz strażacki.
Sprawa wygląda tak.
To się w ogóle nie wydarzyło.
Byłoby fajnie.
A nawet bardzo.
Idealna żona.
Idealna rodzina.
Miałbym wszystko.
A nawet więcej.
Ale moje życie inaczej się potoczyło.
Zrobili mi wszystkie możliwe badania:
tomografię, rezonans,
saturację krwi.
Wszystko wyglądało nieźle,
choć był jeden szkopuł.
Pani doktor.
W płacie czołowym mózgu pojawiło się krwawienie.
Syn nie doznał urazu,
ale utworzył się tętniak
lub malformacja tętniczo-żylna.
Proszę jaśniej.
Pękło naczynie krwionośne.
Co dalej?
Odprowadzimy płyn i zmniejszymy ucisk na mózg.
Przecież tryskał zdrowiem.
Widzieliśmy się tydzień temu.
Dwa procent populacji ma podobne schorzenie
i nawet o tym nie wie.
Takie pęknięcie nie kończy się śmiercią.
- Z reguły. - Jak to z reguły?
Wygląda, jakby spał.
Poczekajmy do rana.
Proszę odpocząć.
Niedaleko jest hotel.
Chris, posłuchaj.
Tu tata.
Kocham cię, synu.
Oddaj się w ręce Boga. Rozumiesz?
Oddaj się w ręce Boga.
- Dzień dobry. - Musimy porozmawiać.
W nocy stan Christophera znacznie się pogorszył.
Powiem wprost.
On umarł.
Zrobimy ostatnie badanie, żeby potwierdzić śmierć mózgu.
Następnie odłączymy go od aparatury.
Bardzo mi przykro.
Poczekamy na jego brata, Johna?
Oczywiście.
Tak długo, jak potrzeba.
PRAWO JAZDY DAWCA
Nie możemy na to pozwolić.
Rozdadzą jego narządy
jak części samochodowe?
- Kotku. - Nie zgadzam się.
Nie możemy się na to zgodzić!
Taka była jego wola.
Cześć, wielkoludzie.
Gdy jesteśmy sami, zwykle ty nawijasz.
To dla mnie nowość.
Gdzie twoje docinki?
Wiem, że dawałem ci w kość
przez większość czasu.
Przykładaj się. Ucz się.
Jakie to ma teraz znaczenie?
Przepraszam
z wielu powodów.
Robiłem to z miłości.
Wiesz?
Chris
Posłuchaj mnie.
Kocham cię.
I jestem dumny,
że jestem twoim starszym bratem.
Żegnaj, młody.
Panie Gregory, konwoje medyczne ruszyły w całym kraju
dzięki Chrisowi.
Biorcy czekają już na organy:
na serce, płuca, wątrobę, trzustkę,
nerki i oczy.
Państwa syn uratuje pięć osób.
Czy
poznamy ich tożsamość?
Może pewnego dnia.
Kto wie?
Może otrzymacie list.
Albo i nie.
Czasem biorcy je piszą, czasem rodziny się spotykają.
To trudne chwile,
ale wszystko jest możliwe.
Bank narządów nie podaje danych osobowych pacjentów.
Jedynie wiek, płeć i lokalizację.
Proszę nie liczyć na kontakt.
Oni toczą własną bitwę.
Dziękuję.
My również.
Dziękuję, że przyszliście.
Jesteśmy wdzięczni za modlitwę za Chrisa.
Jeśli możecie coś dla nas zrobić
to posłuchajcie.
Zanim położycie się dzisiaj spać,
powiedzcie bliskiej osobie, że ją kochacie.
Zadzwońcie do przyjaciela,
krewnego, z którym dawno nie rozmawialiście.
Nie pytajcie o oceny ani o rachunek telefoniczny.
Powiedzcie im,
jak bardzo ich kochacie.
Dziękujemy za przybycie.
Dziękuję.
Żyję.
Ja żyję.
Kto za mnie oddycha?
Zapewne anioł.
A dusze sprawiedliwych są w ręku Boga
i nie dosięgnie ich męka.
Zdało się oczom głupich,
że pomarli,
zejście ich poczytano za nieszczęście
i odejście od nas za unicestwienie,
a oni trwają w pokoju.
Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni,
nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności.
Zawsze będę cię kochać.
Pielęgniarki nazywają go Supermanem. Szybko pan zdrowieje.
Odjęło mi lat, doktorze.
Kim on był?
Nie mogę udzielać takich informacji.
Musimy wiedzieć.
Sprawdzę, co udostępnił bank narządów,
ale proszę jechać teraz do domu.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Odręcznie napisany.
Zamazali jego nazwisko i podpis.
Przeczytaj.
Do adresata i jego rodziny.
Otrzymałem od waszego krewnego dar,
za który nie da się odwdzięczyć.
Państwa żal jest niewyobrażalny
i żadne słowa nie są w stanie opisać tego bólu.
Niemniej jednak ofiarowaliście mi państwo bezcenny dar.
Dar życia”.
Grace.
Pozwól.
Tak?
Nadali Christopherowi imię.
Jakie?
Gabriel.
To archanioł nowego życia i inkarnacji.
Nasz syn.
Ich anioł.
Gabriel.
JORGE I LESLIE BOLIVAR
Gabriel to ich 19-letni syn Christopher.
Kochał niejaką Sam.
Rodzice stracili syna,
a ona miłość.
Był tylko chłopcem.
Zwykłym chłopcem.
Chris tu jest.
Ze mną.
Zaopiekuję się nim.
Dziękuję.
Jestem Grace.
Witam.
Miło mi.
Śmiało, weźcie moje oczy.
Mnie już nie będą potrzebne.
Ale gdy ktoś zerknie na rozbawione dzieci,
będę się śmiał razem z nimi.
Weźcie moje serce, żeby ktoś mógł żyć i kochać.
Ten dar sprawi, że moja miłość zostanie na tym świecie.
Weźcie moje płuca, żeby ktoś mógł zaśpiewać.
Wsłuchujcie się, bo będę śpiewał razem z nim.
Wybaczcie, że tak rzadko przytulałem i żartowałem.
Robiłem wszystko, żebyście się uśmiechali.
Kiedy umrę, nie będzie mnie tu.
Będę wszędzie.
Oto moja historia.
Nie spodziewaliśmy się takiego zakończenia.
Ale było cudownie.
Pięknie, wspaniale i niesamowicie.
W 2011 roku, w dowód głębokiej wdzięczności,
Jorge i Leslie założyli Dom Opieki Gabriela
ku czci Christophera Gregory’ego.
Zapewniają zakwaterowanie i kurację uzdrowiskową
oczekującym na przeszczep i ich opiekunom.
Fragment Pisma Świętego za Biblią Tysiąclecia.
Napisy: IYUNO Media Group Tłumaczenie: Bartosz Ostrowski