Przepraszam...?
Czy to Kraina Umarłych?
Dokąd idziecie?
Jakby coś ich przyciągało.
Pan, przestań.
Co on wyprawia?
- Spodziewaliśmy się tego. - Gdzie są ich dajmony?
Byliśmy w wielu światach bez dajmonów. Wskakuj do kieszeni.
Niektórzy powinni mieć dajmony, a nie mają.
- Wszystko gra? - Tak.
Nie wydaje mi się.
- To też widziałaś? - Nie.
Zabłądziliśmy?
To na pewno tutaj. Chodź.
Zatrzymaj się.
Stój!
Dobry wieczór.
Cudownie ojca widzieć.
Proszę przekazać kardynałowi, że wróciła pani Coulter.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
W porządku.
Nie, stać! Zatrzymajcie się.
Wy. Tak, wy!
Nie jesteście martwi.
Ktoś nas ścigał i przypadkiem trafiliśmy tutaj.
Żywi nie są u nas mile widziani.
Przebyliśmy długą drogę. Muszę znaleźć swojego przyjaciela.
Najpierw ktoś was ściga, a teraz szukasz przyjaciela?
Przyjaźni tu nie znajdziesz, kłamczucho.
Idźcie do poczekalni numer 32. Wasz dokument.
Długo będziemy czekać?
Do śmierci, rzecz jasna.
Ruszcie się!
Co tam jest napisane?
Dobrze trafiliśmy. Musimy przeprawić się przez wodę.
Pozbierał się ojciec po naszym ostatnim spotkaniu?
Chroniłam córkę.
Miał ojciec wiele do powiedzenia.
Piękne słowa o ucieczce, głupocie i błędach...
- Wyjęte z ust kardynała. - Ojca Przewodniczącego.
- Słucham? - Jest Ojcem Przewodniczącym.
I to były moje słowa.
- Taka obsesja jest mi dobrze znana. - Czyżby?
Nie sądzę.
Nie rozumiesz wiary.
Jest ojciec bardzo młody.
Wiedzieliśmy, że do nas wrócisz.
Tu, gdzie twoje miejsce.
Trudno określić, co wie, a czego nie wie Magisterium.
Na przeszkodzie zawsze staje wiara.
- Kto tam? - Ojciec Gomez i ...
Ja, Hugh.
A może reagujesz tylko na "Ojcze Przewodniczący"?
Wpuść nas.
Proszę.
Ojciec przodem.
Pani Coulter...
Chłopak zostaje?
Dziękuję, ojcze.
Świetnie. Jesteśmy sami.
- Nakładam na ciebie areszt. - Zawiodłam się.
- Za świadome ukrywanie... - Chcę pomóc.
- Przeszkodziłaś nam w pojmaniu Ewy. - Mogę dokończyć?
Przybyłam tu z własnej woli.
Uciekłam z twierdzy Asriela przy pierwszej okazji.
Zobacz, jak wyglądam.
Zdobyłam też wynalazek, nad którym będą się ślinić wasi uczeni.
Liczy się dziecko.
Moje.
Aletheiometr wskazał jednoznacznie, jak bardzo jest niebezpieczna.
Nadal się okaleczasz?
Zrobiłam cię kardynałem, żebyś mi zaufał.
- W podzięce mnie zdradziłeś. - Ja zdradziłem ciebie?
- Ona jest grzechem! - Nie.
Nosi w sobie potencjał grzechu. Znalazłam rozwiązanie.
Przeczekałybyśmy zagrożenie, ale musieliście wszystko zepsuć!
Przed jakim zagrożeniem niby ją chroniłaś?
Eden upadł nie dlatego, że narodziła się Ewa,
lecz dlatego, że została skuszona.
Gdzieś czai się kusiciel. Wąż.
Uniemożliwiłabym im spotkanie.
Miałam ją i chłopaka.
Ty przysłałeś wojsko i ich spłoszyłeś.
Brat Pavel powiedział ci o nożu?
Broń, która zgładziłaby Zwierzchność.
Zniszczyłam ten nóż.
Okiełznałam.
Nie lekceważ mnie.
Znów mogłabym ci doradzać.
Skup się na koniecznych bitwach, a Lyrę i jej kusiciela zostaw mnie.
Asriel wciąż jej szuka?
Nigdy się nią nie interesował.
Zależało mu na nożu.
Teraz zajmuje go wyłącznie wojna.
Toczy ją w naprawdę przerażający sposób.
Na moich oczach zamordował anioła.
Anioła?
Przybył do Asriela?
Tak.
Skrzywdził niebiańską istotę?
Skrzywdzi wszystko, co wejdzie mu w drogę.
Jest obłąkany.
Wróciłam, by służyć wam pomocą.
Walczyłabyś u naszego boku? Przeciw Asrielowi?
I Pyłowi?
Wątpisz?
Trudno czasem oszacować twoją pobożność.
Oddałam wam umysł, ciało i duszę.
Dziękuję Zwierzchności,
że to ty przewodzisz Magisterium, a nie kardynał Sturrock.
On nie potrafił oprzeć się pokusie.
Natomiast twoja wstrzemięźliwość jest imponująca.
Pamiętaj, ile razem dokonaliśmy.
Nasze losy są ze sobą splecione.
Dokumenty?
Poczekalnia 5-0-7.
Kolejna?
Nie kolejna,
tylko 5-0-7.
507. To ważne.
- Gdzie ona jest? - Popytajcie. Wszyscy czekają.
Dokumenty?
- Dobry wieczór. - Dla ciebie. Gałązka oliwna.
To znaczy?
Przemienia się w klatkę?
Tak cię znaleźliśmy.
Prezent od serca.
Doprawdy?
- Matka. - Pomogła nam z radością.
Oczywiście.
Zawsze miała ogromny wdzięk.
Pani Coulter?
Na tym polega problem z insektami. Wlezą wszędzie.
Jestem najmniejszym z twoich zmartwień.
- On cię przysłał? - Przyleciałem statkiem intencyjnym.
Masz szpiegować czy pomóc?
- Jaki jest plan? - Byś doniósł Asrielowi? Niekoniecznie.
Nie mogę. Rezonator uległ zniszczeniu.
Ciekawe... A więc to ty potrzebujesz mnie.
Zabijesz ich, zanim oni zabiją Lyrę.
A jeśli wcześniej zginiesz?
- Niepotrzebnie się narażasz. - Znasz to miejsce?
Co widziałeś?
Nie masz wyboru.
Beze mnie nie będzie statku ani powrotu do Asriela.
Co widziałeś?
Śledziłem ojca Gomeza.
Interesuje go jedno pomieszczenie.
Idziemy dalej?
Czuję, że powinniśmy.
- Gapią się. - Ale nic nie mówią.
Jak w filmie grozy.
- Po co oglądać filmy budzące grozę? - Dobre pytanie.
- Ten z misiem mi się podobał. - Kim jesteście?
Podróżnikami. Zmierzamy do Krainy Umarłych.
My również.
Nie wiemy, co robić, a pan wydaje się ogólnie życzliwy.
Jakie zasady tu obowiązują?
Dobra. Wejdźcie.
Dziękujemy.
Przedstawcie się.
Jestem Lyra, a to Will.
Nie chcemy przeszkadzać, ale szukamy mojego przyjaciela.
Przebywa w Krainie Umarłych. Nie wiemy, jak tam dotrzeć.
Będziemy wdzięczni za wszelkie rady.
- Śmierci im nie wytłumaczyły? - Potrzebują pomocy.
Porozmawiajcie ze swoimi Śmierciami.
Nie mamy Śmierci, bo nie umarliśmy.
Siadajcie.
Wy też żyjecie. Siedzicie w poczekalni.
Nasze Śmierci są bardzo blisko.
Powitalibyśmy je z radością,
ale nie są gotowe, by nas zabrać.
- Czym jest Śmierć? - O niczym nie mają pojęcia.
Każdy ma swoją.
Towarzyszy mu całe życie.
- Przerażające. - Wcale. Naturalne.
Śmierć przychodzi na świat razem z człowiekiem.
I to ona go zabiera.
- Jest w tym swoista miłość. - Widzicie nasze Śmierci?
Nie, tylko własne.
Dla gotowych podobno jest to piękny moment.
Śmierć mówi:
"Spokojnie, dziecino. Pójdziesz ze mną".
I prowadzi cię do przewoźnika.
Widziałam to we śnie. Tam musimy dotrzeć.
Bez Śmierci się nie da.
- Gdzie znajdziemy przewoźnika? - Nie wiemy.
Ani co jest po drugiej stronie. Nikt stamtąd nie powrócił.
Przez wodę do Krainy Umarłych
trafisz jedynie z własną Śmiercią.
Zaproście je, uprzejmie i przyjaźnie,
a się zjawią.
Śniadanie.
Nie mam ochoty. Muszę się pomodlić.
Gdzie w cytadeli jest kaplica?
Nie powinna pani opuszczać pokoju.
Szukam kaplicy, by wyrazić żal za grzechy.
Mogłaby się pani modlić u siebie.
Zwierzchność przemawia do mnie najdonośniej we własnym domu.
Kaplica jest dostępna jedynie w wyznaczonych godzinach.
Cholercia...
Rozejrzę się, skoro już tu jestem.
Nie. Mało interesujący.
- Jeśli się pani nie zatrzyma... - To co ojciec zrobi?
Ściągnę posiłki.
Doskonale. Każdy potrzebuje wsparcia.
Śmiało.
Dzień dobry.
Doktor Cooper?
Wspaniałe, choć nieoczekiwane. Wciąż ma pani posadę.
Cieszę się, że pani żyje. Zakładałam, że jednak nie.
Hugh MacPhail przejmuje moich najlepszych wyrzutków.
- Nad czym pracujemy? - To ściśle tajne.
Zawsze była pani dla mnie miła.
Dlaczego miałoby się to zmienić?
Pani też dobrze mnie traktowała.
Kardynał... Ojciec Przewodniczący i ja nie mamy przed sobą tajemnic.
Bez obaw.
Komora rezonacyjna, prawda?
Ciekawe.
Element naszej gilotyny do dajmonów. Więcej niż jeden.
Dlaczego nadal się tym zajmujecie?
To.
Co wskazuje?
Coś, dzięki czemu...
Pani doktor,
buduje pani bombę?
- Nie rozumie pani. - Rozumiem.
Urządzenie kierunkowe. Co określa jego cel?
Zwierzchność.
Nieprawda.
Przyszli.
Po mnie, nie po panią - o czym pani wie.
Znajdujemy się w fascynującym położeniu.
Gomez...?
Co robisz?
Powiedziała, żeby zaprosić Śmierć.
Może się zjawi, jeśli oczyszczę umysł jak podczas odczytywania aletheiometru.
Uważaj.
Czekaj. Możemy pogadać?
- Podjęliśmy decyzję. - Wiem, ale przyzywać własną Śmierć?
- Wiesz, z czym to się wiąże? - Skąd! Ale przebyliśmy kawał drogi.
- A jeśli popełniliśmy błąd? - Trudno. Mamy plan.
Nadal możemy zawrócić. Wytniemy przejście do domu.
Byłeś po mojej stronie.
Przy twoim boku.
Nie rozumiecie.
Nie pożegnałam się z Rogerem. Nie zdążyłam go przeprosić.
Chcę to jakoś naprawić, nawet jeśli będę musiała umrzeć.
Lyro?
Przyszła.
Jesteś moją Śmiercią.
Tak.
Zabierzesz mnie?
Pragnęłaś mnie widzieć. Oto jestem.
Porozmawiam z nią na osobności.
Nie widzę jej.
Normalka. To moja Śmierć.
Chodź.
Zaraz wracam.
Dzięki Ci, Zwierzchności, że wysłuchałeś moich modłów.
Że dostarczyłeś mi środki do wygrania wojny.
Tylko dzięki Twojej miłości i przewodnictwu
znajduję w sobie siłę, by uczynić to, co trzeba.
Poprowadzić nas ku zbawieniu.
Leć za nim.
Włosy na pewno należą do dziecka?
Według brata Pavla.
Wystarczy, pani doktor?
W zupełności.
Kiedy będziemy gotowi?
Za kilka dni.
To wszystko, ojcze Gomez.
Gdy bomba zostanie odpalona, odnajdzie dziewczynkę?
Każda osoba jest wyjątkowa.
Są w nas indywidualne kody, impulsy anbaryczne.
W ten sposób namierzamy cel.
Włosy, gdziekolwiek są, będą chciały się zjednoczyć.
Zlokalizują swoje źródło.
Bez względu na to, gdzie jest.
Nieważne, w którym świecie przebywa Lyra -
wybaczy ojciec herezję - bomba ją znajdzie.
Jesteś tu?
Pojawiasz się i znikasz.
Podążam za tobą całe życie.
Jestem wyjątkową, oddaną przyjaciółką, która zawsze ci towarzyszy
i zna najlepiej.
Nieprawda.
Lepiej niż ty samą siebie.
Dogadajmy się.
To chyba niemożliwe.
Nie umarłam, ale muszę dostać się do Krainy Umarłych,
porozmawiać z kimś i wrócić.
Pomożesz mi?
Ostatecznie trafisz do Krainy Umarłych bez wysiłku i ryzyka.
To będzie bezpieczna i spokojna podróż.
Nie ma pośpiechu.
Przeciwnie. Willowi też zależy.
Zbyt wcześnie straciliśmy bliskie osoby.
Wszyscy chcieliby porozmawiać ze swoimi umarłymi.
Dlaczego mam zrobić dla was wyjątek?
Skoro jesteś przy mnie od urodzenia,
przewidziałaś to pytanie.
Znasz także odpowiedź.
Byłam przy tobie. Widziałam twoje wybory.
Widziałaś, jak Roger umiera?
Tak.
Nie chcę być wyjątkowa.
Kiedyś chciałam.
Moich rodziców nic innego nie interesuje.
Ja pragnę być dobra i komuś pomóc.
Roger mnie potrzebuje. Ostatnim razem go zawiodłam.
Spójrz na mnie. W moje serce.
Pomóż.
Będę twoją przewodniczką, Lyro Złotousta.
Zaprowadzę cię do wejścia.
Ale na drugą stronę nie przejdę.
Wrócić będziesz musiała na własną rękę.
Dzień dobry .
Zaczekaj!
Wróciłaś.
- Czy ona jest... - Blisko? Tak.
Co powiedziała?
Widzi moją Śmierć?
- Nie, prawda? - Nie.
On też nie zobaczy, dopóki nie będzie gotowy.
Aż wybije jego godzina.
Tylko ty możesz zobaczyć swoją Śmierć - w swoim czasie.
Moja zaprowadzi nas na przystań, jeśli jesteś gotowy.
- A jestem? - Mam nadzieję.
Chciałabym, żebyś był.
Zabierasz mnie w niesamowite miejsca!
Zdrówko.
Nic innego nam nie zostało.
Zamiast chronić córkę zaopatrzyłaś ich bombę w detonator.
Arogancja.
Czysta arogancja. Nie doceniłam ich.
Musimy wracać do Asriela. Kiedy dowie się, co planują...
To co?
Może...
Na pewno interweniuje.
Doprawdy?
Masz rację.
Chciałam ich zabić, zanim ją dopadną.
Nie dostaną kolejnej sposobności.
Bomba jest unieszkodliwiona.
Wracajmy.
Nie.
Wymyślą inny sposób - i kolejny, i kolejny.
Muszę temu zapobiec.
Znajdźmy statek intencyjny.
Co planujesz?
Zagładę.
Idziesz coraz wolniej. Nadal możesz zmienić zdanie.
Nie chcę.
Mama powtarzała: "Nic nie jest przesądzone".
Jeśli wolisz zostać, załatwię to sama.
Nie pożegnam się z tobą przed wrotami piekieł.
To nie jest piekło, choć wygląda nieco piekielnie.
- Jesteś przekonana? - Tak. - Czasem nie pamiętamy,
- jak wpakowaliśmy się w daną sytuację. - Pamiętam doskonale.
A jeśli nie wrócimy?
Zginiemy, robiąc coś ważnego.
Za mną.
Szybko!
Zatrzymaj się!
Stój!
Nie ruszaj się.
Tędy.
Statek intencyjny jest tam.
Sądziłaś, że cię nie obserwujemy?
Nie masz wyboru.
Zabijesz ją.
- Nieważne, jak postąpię. - Tutaj ja nie mam wyboru.
Chciałabym złożyć oświadczenie.
Należy mnie osądzić za zabicie kardynała Sturrocka,
w zmowie z Ojcem Przewodniczącym,
który grzeszy każdą cząstką swojego istnienia.
- Kłamiesz. - Wiesz, że mówię prawdę.
- Powtórzę ją przed Sądem Konsystorskim. - Nie przysługują ci żadne prawa!
Jesteś rozpustnicą, która pragnie tego, czego nie ma.
Twojego męża zabił twój kochanek, heretyk Asriel.
Porzuciłaś wasze nieślubne dziecko
i stało się wcieleniem grzechu.
Zmieniłam się. Inaczej niż ty, Hugh.
- Trzeba cię powstrzymać. - Jaki znowu "Hugh"?
Jestem Ojcem Przewodniczącym.
I tak będziesz się do mnie zwracała.
Albo "Wasza Miłość".
- Rozumiesz? - Jak to?
Jesteś wierny jemu, nie Niebiosom?
Nie prawdzie, lecz władzy?
Zawiodłam się na ojcu.
- Zabierzcie ją. - Tak się nie godzi.
Też mi święty człowiek! Co widzi teraz Zwierzchność?
Nienawistnika wielbionego przez nienawistników.
- Świnię w sutannie. - Uciszcie ją!
Oto, kim jesteś.
Bełkoczącą, rozdygotaną kobietą. Dlaczego ktoś miałby ci ufać?
Jednego zdania nie sklecisz.
Ale jesteś piękna.
Prawdziwe, zapierające dech piękno.
Przystroję twoją urodę tym, czego jej zawsze brakowało.
Łaską i wdziękiem.
Nie wiem, jak odzyskałaś włosy, ale trochę ich zostało.
Do naszych celów wystarczy.
Gdy odetniemy ci dajmona,
staniesz się kulą, która zabije Lyrę Belacquę.
I ocali nas od grzechu.
Zabierzcie ją do piwnic i przyprowadźcie jej dajmona.
Dobry wieczór. Cieszę się, że do nas dołączyliście.
Zostawcie rzeczy i wejdźcie na pokład.
Zrozumie?
- Musimy przeprawić się na drugą stronę. - Przykro mi.
Jedno z was się nie zabierze.
Jedno?
- To... - Trzymamy się zasad.
Bolesne, ale niezbędne.
- On nie płynie. - Jest mną.
Zostanie na brzegu.
Nie rozumie pan. Umrzemy, jeśli się rozdzielimy.
Czy nie tego pragniesz?
Tak nie można. Ja nie zostawiam cząstki siebie.
Ależ zostawiasz.
Ona ma pecha lub szczęście, że tę cząstkę widzi.
Ty odczujesz stratę dopiero na wodzie.
Na szczęście lub niestety nic już wtedy nie zrobisz.
Tę cząstkę siebie zostawiacie.
Zasady są jasne.
Wejdziemy na pokład, bez obaw.
Nie wpuści nas.
Przeprawę urozmaicę piosenkami.
Zmieści się wszędzie.
Zawsze byliśmy razem. Nikomu nie przeszkadzał.
Jeśli wejdzie na pokład, nie odbijemy.
- Tak to działa? Zakręcę. - Tylko ja mogę to zrobić.
Przykro mi.
Nie wolno się nam rozdzielić.
Pan?
Nie!
Kiedy znów się spotkają?
Nigdy.
Wrócimy tą samą drogą?
Przewiozłem miliony. Nikt nie wrócił.
My wrócimy.
Nie zna nas pan, ale znajdziemy sposób.
Niech pan okaże serce i weźmie jej dajmona.
Tej zasady nie da się złamać.
To prawo. Podobne do tego.
Nie sprawię, by woda leciała w górę,
ani nie zabiorę dajmona do Krainy Umarłych.
Zrobi pan wyjątek.
Wiesz, od ilu stuleci przewożę ludzi?
Nie można mnie skrzywdzić.
Myślisz, że płyną ze mną po dobroci?
Szarpią się, płaczą, grożą, bronią się! Na próżno.
Warto być wesołym i uległym.
Jak ja.
Wam radzę to samo.
Naprawdę mi przykro.
Jeśli w ogóle, to płynie sama.
Nie chcę cię zostawiać.
Możemy zawrócić.
Wykluczone.
- Przeciwnie. - A Roger? I Sal?
- Nie mieli szansy, by dorosnąć. - Nie o nich chodzi.
Roger nie żyje, a Sal przepadła.
Nie będzie już Lyry i Pana. Zostawiasz mnie samego.
Co miałbym zrobić?
- Nasze marzenia... - To były twoje marzenia.
Nie chciałem się tu znaleźć. Ty dokonałaś wyboru.
- Jesteśmy jednością. - Chyba że popłyniesz.
Proszę...
Nie mogę zdradzić Rogera.
- Jestem mu potrzebna. - Mnie również.
Nie rozumiesz?
- Gdzie się podzieję? - Znajdę cię.
Wejdę do Krainy Umarłych, wyjdę i cię odszukam.
Nie opuszczam cię -
nie na zawsze.
Wydostaniemy się stąd i udamy się do Asriela.
Spróbuj jakoś tam dotrzeć.
Podjęłaś decyzję.
- Wybrałaś Rogera. - Nie rób mi tego.
Błagam!
Nie ma innego sposobu. Muszę.
Kocham cię.
Idź już.
Moje serce!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska